/home/mip/www/img/credit/datatables/Faker.tar
Factory.php 0000644 00000003243 15152066430 0006670 0 ustar 00 <?php
namespace Faker;
class Factory
{
const DEFAULT_LOCALE = 'en_US';
protected static $defaultProviders = array('Address', 'Barcode', 'Biased', 'Color', 'Company', 'DateTime', 'File', 'Image', 'Internet', 'Lorem', 'Miscellaneous', 'Payment', 'Person', 'PhoneNumber', 'Text', 'UserAgent', 'Uuid');
public static function create($locale = self::DEFAULT_LOCALE)
{
$generator = new Generator();
foreach (static::$defaultProviders as $provider) {
$providerClassName = self::getProviderClassname($provider, $locale);
$generator->addProvider(new $providerClassName($generator));
}
return $generator;
}
protected static function getProviderClassname($provider, $locale = '')
{
if ($providerClass = self::findProviderClassname($provider, $locale)) {
return $providerClass;
}
// fallback to default locale
if ($providerClass = self::findProviderClassname($provider, static::DEFAULT_LOCALE)) {
return $providerClass;
}
// fallback to no locale
$providerClass = self::findProviderClassname($provider);
if (class_exists($providerClass)) {
return $providerClass;
}
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Unable to find provider "%s" with locale "%s"', $provider, $locale));
}
protected static function findProviderClassname($provider, $locale = '')
{
$providerClass = 'Faker\\' . ($locale ? sprintf('Provider\%s\%s', $locale, $provider) : sprintf('Provider\%s', $provider));
if (class_exists($providerClass, true)) {
return $providerClass;
}
}
}
ORM/CakePHP/EntityPopulator.php 0000644 00000010453 15152066430 0012314 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\CakePHP;
use Cake\ORM\TableRegistry;
use Faker\Guesser\Name as NameGuesser;
class EntityPopulator
{
protected $class;
protected $connectionName;
protected $columnFormatters = [];
protected $modifiers = [];
public function __construct($class)
{
$this->class = $class;
}
public function __get($name)
{
return $this->{$name};
}
public function __set($name, $value)
{
$this->{$name} = $value;
}
public function mergeColumnFormattersWith($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = array_merge($this->columnFormatters, $columnFormatters);
}
public function mergeModifiersWith($modifiers)
{
$this->modifiers = array_merge($this->modifiers, $modifiers);
}
public function guessColumnFormatters($populator)
{
$formatters = [];
$class = $this->class;
$table = $this->getTable($class);
$schema = $table->schema();
$pk = $schema->primaryKey();
$guessers = $populator->getGuessers() + ['ColumnTypeGuesser' => new ColumnTypeGuesser($populator->getGenerator())];
$isForeignKey = function ($column) use ($table) {
foreach ($table->associations()->type('BelongsTo') as $assoc) {
if ($column == $assoc->foreignKey()) {
return true;
}
}
return false;
};
foreach ($schema->columns() as $column) {
if ($column == $pk[0] || $isForeignKey($column)) {
continue;
}
foreach ($guessers as $guesser) {
if ($formatter = $guesser->guessFormat($column, $table)) {
$formatters[$column] = $formatter;
break;
}
}
}
return $formatters;
}
public function guessModifiers($populator)
{
$modifiers = [];
$table = $this->getTable($this->class);
$belongsTo = $table->associations()->type('BelongsTo');
foreach ($belongsTo as $assoc) {
$modifiers['belongsTo' . $assoc->name()] = function ($data, $insertedEntities) use ($assoc) {
$table = $assoc->target();
$foreignModel = $table->alias();
$foreignKeys = [];
if (!empty($insertedEntities[$foreignModel])) {
$foreignKeys = $insertedEntities[$foreignModel];
} else {
$foreignKeys = $table->find('all')
->select(['id'])
->map(function ($row) {
return $row->id;
})
->toArray();
}
if (empty($foreignKeys)) {
throw new \Exception(sprintf('%s belongsTo %s, which seems empty at this point.', $this->getTable($this->class)->table(), $assoc->table()));
}
$foreignKey = $foreignKeys[array_rand($foreignKeys)];
$primaryKey = $table->primaryKey();
$data[$assoc->foreignKey()] = $foreignKey;
return $data;
};
}
// TODO check if TreeBehavior attached to modify lft/rgt cols
return $modifiers;
}
public function execute($class, $insertedEntities, $options = [])
{
$table = $this->getTable($class);
$entity = $table->newEntity();
foreach ($this->columnFormatters as $column => $format) {
if (!is_null($format)) {
$entity->{$column} = is_callable($format) ? $format($insertedEntities, $table) : $format;
}
}
foreach ($this->modifiers as $modifier) {
$entity = $modifier($entity, $insertedEntities);
}
if (!$entity = $table->save($entity, $options)) {
throw new \RuntimeException("Failed saving $class record");
}
$pk = $table->primaryKey();
return $entity->{$pk};
}
public function setConnection($name)
{
$this->connectionName = $name;
}
protected function getTable($class)
{
$options = [];
if (!empty($this->connectionName)) {
$options['connection'] = $this->connectionName;
}
return TableRegistry::get($class, $options);
}
}
ORM/CakePHP/Populator.php 0000644 00000004110 15152066430 0011110 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\CakePHP;
class Populator
{
protected $generator;
protected $entities = [];
protected $quantities = [];
protected $guessers = [];
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function getGenerator()
{
return $this->generator;
}
public function getGuessers()
{
return $this->guessers;
}
public function removeGuesser($name)
{
if ($this->guessers[$name]) {
unset($this->guessers[$name]);
}
return $this;
}
public function addGuesser($class)
{
if (!is_object($class)) {
$class = new $class($this->generator);
}
if (!method_exists($class, 'guessFormat')) {
throw new \Exception('Missing required custom guesser method: ' . get_class($class) . '::guessFormat()');
}
$this->guessers[get_class($class)] = $class;
return $this;
}
public function addEntity($entity, $number, $customColumnFormatters = [], $customModifiers = [])
{
if (!$entity instanceof EntityPopulator) {
$entity = new EntityPopulator($entity);
}
$entity->columnFormatters = $entity->guessColumnFormatters($this);
if ($customColumnFormatters) {
$entity->mergeColumnFormattersWith($customColumnFormatters);
}
$entity->modifiers = $entity->guessModifiers($this);
if ($customModifiers) {
$entity->mergeModifiers($customModifiers);
}
$class = $entity->class;
$this->entities[$class] = $entity;
$this->quantities[$class] = $number;
return $this;
}
public function execute($options = [])
{
$insertedEntities = [];
foreach ($this->quantities as $class => $number) {
for ($i = 0; $i < $number; $i++) {
$insertedEntities[$class][] = $this->entities[$class]->execute($class, $insertedEntities, $options);
}
}
return $insertedEntities;
}
}
ORM/CakePHP/ColumnTypeGuesser.php 0000644 00000003576 15152066430 0012577 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\CakePHP;
class ColumnTypeGuesser
{
protected $generator;
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function guessFormat($column, $table)
{
$generator = $this->generator;
$schema = $table->schema();
switch ($schema->columnType($column)) {
case 'boolean':
return function () use ($generator) {
return $generator->boolean;
};
case 'integer':
return function () use ($generator) {
return $generator->randomNumber(10);
};
case 'biginteger':
return function () use ($generator) {
return $generator->randomNumber(20);
};
case 'decimal':
case 'float':
return function () use ($generator) {
return $generator->randomFloat();
};
case 'uuid':
return function () use ($generator) {
return $generator->uuid();
};
case 'string':
$columnData = $schema->column($column);
$length = $columnData['length'];
return function () use ($generator, $length) {
return $generator->text($length);
};
case 'text':
return function () use ($generator) {
return $generator->text();
};
case 'date':
case 'datetime':
case 'timestamp':
case 'time':
return function () use ($generator) {
return $generator->datetime();
};
case 'binary':
default:
return null;
}
}
}
ORM/Mandango/EntityPopulator.php 0000644 00000006162 15152066430 0012627 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Mandango;
use Mandango\Mandango;
use Faker\Provider\Base;
/**
* Service class for populating a table through a Mandango ActiveRecord class.
*/
class EntityPopulator
{
protected $class;
protected $columnFormatters = array();
/**
* Class constructor.
*
* @param string $class A Mandango ActiveRecord classname
*/
public function __construct($class)
{
$this->class = $class;
}
public function getClass()
{
return $this->class;
}
public function setColumnFormatters($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = $columnFormatters;
}
public function getColumnFormatters()
{
return $this->columnFormatters;
}
public function mergeColumnFormattersWith($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = array_merge($this->columnFormatters, $columnFormatters);
}
public function guessColumnFormatters(\Faker\Generator $generator, Mandango $mandango)
{
$formatters = array();
$nameGuesser = new \Faker\Guesser\Name($generator);
$columnTypeGuesser = new \Faker\ORM\Mandango\ColumnTypeGuesser($generator);
$metadata = $mandango->getMetadata($this->class);
// fields
foreach ($metadata['fields'] as $fieldName => $field) {
if ($formatter = $nameGuesser->guessFormat($fieldName)) {
$formatters[$fieldName] = $formatter;
continue;
}
if ($formatter = $columnTypeGuesser->guessFormat($field)) {
$formatters[$fieldName] = $formatter;
continue;
}
}
// references
foreach (array_merge($metadata['referencesOne'], $metadata['referencesMany']) as $referenceName => $reference) {
if (!isset($reference['class'])) {
continue;
}
$referenceClass = $reference['class'];
$formatters[$referenceName] = function ($insertedEntities) use ($referenceClass) {
if (isset($insertedEntities[$referenceClass])) {
return Base::randomElement($insertedEntities[$referenceClass]);
}
};
}
return $formatters;
}
/**
* Insert one new record using the Entity class.
*/
public function execute(Mandango $mandango, $insertedEntities)
{
$metadata = $mandango->getMetadata($this->class);
$obj = $mandango->create($this->class);
foreach ($this->columnFormatters as $column => $format) {
if (null !== $format) {
$value = is_callable($format) ? $format($insertedEntities, $obj) : $format;
if (isset($metadata['fields'][$column]) ||
isset($metadata['referencesOne'][$column])) {
$obj->set($column, $value);
}
if (isset($metadata['referencesMany'][$column])) {
$adder = 'add'.ucfirst($column);
$obj->$adder($value);
}
}
}
$mandango->persist($obj);
return $obj;
}
}
ORM/Mandango/Populator.php 0000644 00000003606 15152066430 0011432 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Mandango;
use Mandango\Mandango;
/**
* Service class for populating a database using Mandango.
* A Populator can populate several tables using ActiveRecord classes.
*/
class Populator
{
protected $generator;
protected $mandango;
protected $entities = array();
protected $quantities = array();
public function __construct(\Faker\Generator $generator, Mandango $mandango)
{
$this->generator = $generator;
$this->mandango = $mandango;
}
/**
* Add an order for the generation of $number records for $entity.
*
* @param mixed $entity A Propel ActiveRecord classname, or a \Faker\ORM\Propel\EntityPopulator instance
* @param int $number The number of entities to populate
*/
public function addEntity($entity, $number, $customColumnFormatters = array())
{
if (!$entity instanceof \Faker\ORM\Mandango\EntityPopulator) {
$entity = new \Faker\ORM\Mandango\EntityPopulator($entity);
}
$entity->setColumnFormatters($entity->guessColumnFormatters($this->generator, $this->mandango));
if ($customColumnFormatters) {
$entity->mergeColumnFormattersWith($customColumnFormatters);
}
$class = $entity->getClass();
$this->entities[$class] = $entity;
$this->quantities[$class] = $number;
}
/**
* Populate the database using all the Entity classes previously added.
*
* @return array A list of the inserted entities.
*/
public function execute()
{
$insertedEntities = array();
foreach ($this->quantities as $class => $number) {
for ($i=0; $i < $number; $i++) {
$insertedEntities[$class][]= $this->entities[$class]->execute($this->mandango, $insertedEntities);
}
}
$this->mandango->flush();
return $insertedEntities;
}
}
ORM/Mandango/ColumnTypeGuesser.php 0000644 00000002312 15152066430 0013073 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Mandango;
class ColumnTypeGuesser
{
protected $generator;
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function guessFormat($field)
{
$generator = $this->generator;
switch ($field['type']) {
case 'boolean':
return function () use ($generator) {
return $generator->boolean;
};
case 'integer':
return function () {
return mt_rand(0, intval('4294967295'));
};
case 'float':
return function () {
return mt_rand(0, intval('4294967295'))/mt_rand(1, intval('4294967295'));
};
case 'string':
return function () use ($generator) {
return $generator->text(255);
};
case 'date':
return function () use ($generator) {
return $generator->datetime;
};
default:
// no smart way to guess what the user expects here
return null;
}
}
}
ORM/Doctrine/EntityPopulator.php 0000644 00000012772 15152066430 0012656 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Doctrine;
use Doctrine\Common\Persistence\ObjectManager;
use Doctrine\ORM\EntityManagerInterface;
use Doctrine\ORM\Mapping\ClassMetadata;
/**
* Service class for populating a table through a Doctrine Entity class.
*/
class EntityPopulator
{
/**
* @var ClassMetadata
*/
protected $class;
/**
* @var array
*/
protected $columnFormatters = array();
/**
* @var array
*/
protected $modifiers = array();
/**
* Class constructor.
*
* @param ClassMetadata $class
*/
public function __construct(ClassMetadata $class)
{
$this->class = $class;
}
/**
* @return string
*/
public function getClass()
{
return $this->class->getName();
}
public function setColumnFormatters($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = $columnFormatters;
}
public function getColumnFormatters()
{
return $this->columnFormatters;
}
public function mergeColumnFormattersWith($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = array_merge($this->columnFormatters, $columnFormatters);
}
public function setModifiers(array $modifiers)
{
$this->modifiers = $modifiers;
}
public function getModifiers()
{
return $this->modifiers;
}
public function mergeModifiersWith(array $modifiers)
{
$this->modifiers = array_merge($this->modifiers, $modifiers);
}
public function guessColumnFormatters(\Faker\Generator $generator)
{
$formatters = array();
$nameGuesser = new \Faker\Guesser\Name($generator);
$columnTypeGuesser = new ColumnTypeGuesser($generator);
foreach ($this->class->getFieldNames() as $fieldName) {
if ($this->class->isIdentifier($fieldName) || !$this->class->hasField($fieldName)) {
continue;
}
if ($formatter = $nameGuesser->guessFormat($fieldName)) {
$formatters[$fieldName] = $formatter;
continue;
}
if ($formatter = $columnTypeGuesser->guessFormat($fieldName, $this->class)) {
$formatters[$fieldName] = $formatter;
continue;
}
}
foreach ($this->class->getAssociationNames() as $assocName) {
if ($this->class->isCollectionValuedAssociation($assocName)) {
continue;
}
$relatedClass = $this->class->getAssociationTargetClass($assocName);
$unique = $optional = false;
$mappings = $this->class->getAssociationMappings();
foreach ($mappings as $mapping) {
if ($mapping['targetEntity'] == $relatedClass) {
if ($mapping['type'] == ClassMetadata::ONE_TO_ONE) {
$unique = true;
$optional = isset($mapping['joinColumns'][0]['nullable']) ? $mapping['joinColumns'][0]['nullable'] : false;
break;
}
}
}
$index = 0;
$formatters[$assocName] = function ($inserted) use ($relatedClass, &$index, $unique, $optional) {
if ($unique && isset($inserted[$relatedClass])) {
$related = null;
if (isset($inserted[$relatedClass][$index]) || !$optional) {
$related = $inserted[$relatedClass][$index];
}
$index++;
return $related;
} elseif (isset($inserted[$relatedClass])) {
return $inserted[$relatedClass][mt_rand(0, count($inserted[$relatedClass]) - 1)];
}
return null;
};
}
return $formatters;
}
/**
* Insert one new record using the Entity class.
*/
public function execute(ObjectManager $manager, $insertedEntities, $generateId = false)
{
$obj = $this->class->newInstance();
$this->fillColumns($obj, $insertedEntities);
$this->callMethods($obj, $insertedEntities);
if ($generateId) {
$idsName = $this->class->getIdentifier();
foreach ($idsName as $idName) {
$id = $this->generateId($obj, $idName, $manager);
$this->class->reflFields[$idName]->setValue($obj, $id);
}
}
$manager->persist($obj);
return $obj;
}
private function fillColumns($obj, $insertedEntities)
{
foreach ($this->columnFormatters as $field => $format) {
if (null !== $format) {
$value = is_callable($format) ? $format($insertedEntities, $obj) : $format;
$this->class->reflFields[$field]->setValue($obj, $value);
}
}
}
private function callMethods($obj, $insertedEntities)
{
foreach ($this->getModifiers() as $modifier) {
$modifier($obj, $insertedEntities);
}
}
private function generateId($obj, $column, EntityManagerInterface $manager)
{
/* @var $repository \Doctrine\ORM\EntityRepository */
$repository = $manager->getRepository(get_class($obj));
$result = $repository->createQueryBuilder('e')
->select(sprintf('e.%s', $column))
->getQuery()
->getResult();
$ids = array_map('current', $result);
$id = null;
do {
$id = rand();
} while (in_array($id, $ids));
return $id;
}
}
ORM/Doctrine/Populator.php 0000644 00000005300 15152066430 0011446 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Doctrine;
use Doctrine\Common\Persistence\ObjectManager;
/**
* Service class for populating a database using the Doctrine ORM or ODM.
* A Populator can populate several tables using ActiveRecord classes.
*/
class Populator
{
protected $generator;
protected $manager;
protected $entities = array();
protected $quantities = array();
protected $generateId = array();
public function __construct(\Faker\Generator $generator, ObjectManager $manager = null)
{
$this->generator = $generator;
$this->manager = $manager;
}
/**
* Add an order for the generation of $number records for $entity.
*
* @param mixed $entity A Doctrine classname, or a \Faker\ORM\Doctrine\EntityPopulator instance
* @param int $number The number of entities to populate
*/
public function addEntity($entity, $number, $customColumnFormatters = array(), $customModifiers = array(), $generateId = false)
{
if (!$entity instanceof \Faker\ORM\Doctrine\EntityPopulator) {
if (null === $this->manager) {
throw new \InvalidArgumentException("No entity manager passed to Doctrine Populator.");
}
$entity = new \Faker\ORM\Doctrine\EntityPopulator($this->manager->getClassMetadata($entity));
}
$entity->setColumnFormatters($entity->guessColumnFormatters($this->generator));
if ($customColumnFormatters) {
$entity->mergeColumnFormattersWith($customColumnFormatters);
}
$entity->mergeModifiersWith($customModifiers);
$this->generateId[$entity->getClass()] = $generateId;
$class = $entity->getClass();
$this->entities[$class] = $entity;
$this->quantities[$class] = $number;
}
/**
* Populate the database using all the Entity classes previously added.
*
* @param EntityManager $entityManager A Doctrine connection object
*
* @return array A list of the inserted PKs
*/
public function execute($entityManager = null)
{
if (null === $entityManager) {
$entityManager = $this->manager;
}
if (null === $entityManager) {
throw new \InvalidArgumentException("No entity manager passed to Doctrine Populator.");
}
$insertedEntities = array();
foreach ($this->quantities as $class => $number) {
$generateId = $this->generateId[$class];
for ($i=0; $i < $number; $i++) {
$insertedEntities[$class][]= $this->entities[$class]->execute($entityManager, $insertedEntities, $generateId);
}
$entityManager->flush();
}
return $insertedEntities;
}
}
ORM/Doctrine/ColumnTypeGuesser.php 0000644 00000004352 15152066430 0013124 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Doctrine;
use Doctrine\Common\Persistence\Mapping\ClassMetadata;
class ColumnTypeGuesser
{
protected $generator;
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function guessFormat($fieldName, ClassMetadata $class)
{
$generator = $this->generator;
$type = $class->getTypeOfField($fieldName);
switch ($type) {
case 'boolean':
return function () use ($generator) {
return $generator->boolean;
};
case 'decimal':
$size = isset($class->fieldMappings[$fieldName]['precision']) ? $class->fieldMappings[$fieldName]['precision'] : 2;
return function () use ($generator, $size) {
return $generator->randomNumber($size + 2) / 100;
};
case 'smallint':
return function () {
return mt_rand(0, 65535);
};
case 'integer':
return function () {
return mt_rand(0, intval('2147483647'));
};
case 'bigint':
return function () {
return mt_rand(0, intval('18446744073709551615'));
};
case 'float':
return function () {
return mt_rand(0, intval('4294967295'))/mt_rand(1, intval('4294967295'));
};
case 'string':
$size = isset($class->fieldMappings[$fieldName]['length']) ? $class->fieldMappings[$fieldName]['length'] : 255;
return function () use ($generator, $size) {
return $generator->text($size);
};
case 'text':
return function () use ($generator) {
return $generator->text;
};
case 'datetime':
case 'date':
case 'time':
return function () use ($generator) {
return $generator->datetime;
};
default:
// no smart way to guess what the user expects here
return null;
}
}
}
ORM/Propel/EntityPopulator.php 0000644 00000012646 15152066430 0012350 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Propel;
use \Faker\Provider\Base;
use \ColumnMap;
/**
* Service class for populating a table through a Propel ActiveRecord class.
*/
class EntityPopulator
{
protected $class;
protected $columnFormatters = array();
protected $modifiers = array();
/**
* Class constructor.
*
* @param string $class A Propel ActiveRecord classname
*/
public function __construct($class)
{
$this->class = $class;
}
public function getClass()
{
return $this->class;
}
public function setColumnFormatters($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = $columnFormatters;
}
public function getColumnFormatters()
{
return $this->columnFormatters;
}
public function mergeColumnFormattersWith($columnFormatters)
{
$this->columnFormatters = array_merge($this->columnFormatters, $columnFormatters);
}
public function guessColumnFormatters(\Faker\Generator $generator)
{
$formatters = array();
$class = $this->class;
$peerClass = $class::PEER;
$tableMap = $peerClass::getTableMap();
$nameGuesser = new \Faker\Guesser\Name($generator);
$columnTypeGuesser = new \Faker\ORM\Propel\ColumnTypeGuesser($generator);
foreach ($tableMap->getColumns() as $columnMap) {
// skip behavior columns, handled by modifiers
if ($this->isColumnBehavior($columnMap)) {
continue;
}
if ($columnMap->isForeignKey()) {
$relatedClass = $columnMap->getRelation()->getForeignTable()->getClassname();
$formatters[$columnMap->getPhpName()] = function ($inserted) use ($relatedClass) {
return isset($inserted[$relatedClass]) ? $inserted[$relatedClass][mt_rand(0, count($inserted[$relatedClass]) - 1)] : null;
};
continue;
}
if ($columnMap->isPrimaryKey()) {
continue;
}
if ($formatter = $nameGuesser->guessFormat($columnMap->getPhpName())) {
$formatters[$columnMap->getPhpName()] = $formatter;
continue;
}
if ($formatter = $columnTypeGuesser->guessFormat($columnMap)) {
$formatters[$columnMap->getPhpName()] = $formatter;
continue;
}
}
return $formatters;
}
protected function isColumnBehavior(ColumnMap $columnMap)
{
foreach ($columnMap->getTable()->getBehaviors() as $name => $params) {
$columnName = Base::toLower($columnMap->getName());
switch ($name) {
case 'nested_set':
$columnNames = array($params['left_column'], $params['right_column'], $params['level_column']);
if (in_array($columnName, $columnNames)) {
return true;
}
break;
case 'timestampable':
$columnNames = array($params['create_column'], $params['update_column']);
if (in_array($columnName, $columnNames)) {
return true;
}
break;
}
}
return false;
}
public function setModifiers($modifiers)
{
$this->modifiers = $modifiers;
}
public function getModifiers()
{
return $this->modifiers;
}
public function mergeModifiersWith($modifiers)
{
$this->modifiers = array_merge($this->modifiers, $modifiers);
}
public function guessModifiers(\Faker\Generator $generator)
{
$modifiers = array();
$class = $this->class;
$peerClass = $class::PEER;
$tableMap = $peerClass::getTableMap();
foreach ($tableMap->getBehaviors() as $name => $params) {
switch ($name) {
case 'nested_set':
$modifiers['nested_set'] = function ($obj, $inserted) use ($class, $generator) {
if (isset($inserted[$class])) {
$queryClass = $class . 'Query';
$parent = $queryClass::create()->findPk($generator->randomElement($inserted[$class]));
$obj->insertAsLastChildOf($parent);
} else {
$obj->makeRoot();
}
};
break;
case 'sortable':
$modifiers['sortable'] = function ($obj, $inserted) use ($class, $generator) {
$maxRank = isset($inserted[$class]) ? count($inserted[$class]) : 0;
$obj->insertAtRank(mt_rand(1, $maxRank + 1));
};
break;
}
}
return $modifiers;
}
/**
* Insert one new record using the Entity class.
*/
public function execute($con, $insertedEntities)
{
$obj = new $this->class();
foreach ($this->getColumnFormatters() as $column => $format) {
if (null !== $format) {
$obj->setByName($column, is_callable($format) ? $format($insertedEntities, $obj) : $format);
}
}
foreach ($this->getModifiers() as $modifier) {
$modifier($obj, $insertedEntities);
}
$obj->save($con);
return $obj->getPrimaryKey();
}
}
ORM/Propel/Populator.php 0000644 00000005343 15152066430 0011147 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Propel;
/**
* Service class for populating a database using the Propel ORM.
* A Populator can populate several tables using ActiveRecord classes.
*/
class Populator
{
protected $generator;
protected $entities = array();
protected $quantities = array();
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
/**
* Add an order for the generation of $number records for $entity.
*
* @param mixed $entity A Propel ActiveRecord classname, or a \Faker\ORM\Propel\EntityPopulator instance
* @param int $number The number of entities to populate
*/
public function addEntity($entity, $number, $customColumnFormatters = array(), $customModifiers = array())
{
if (!$entity instanceof \Faker\ORM\Propel\EntityPopulator) {
$entity = new \Faker\ORM\Propel\EntityPopulator($entity);
}
$entity->setColumnFormatters($entity->guessColumnFormatters($this->generator));
if ($customColumnFormatters) {
$entity->mergeColumnFormattersWith($customColumnFormatters);
}
$entity->setModifiers($entity->guessModifiers($this->generator));
if ($customModifiers) {
$entity->mergeModifiersWith($customModifiers);
}
$class = $entity->getClass();
$this->entities[$class] = $entity;
$this->quantities[$class] = $number;
}
/**
* Populate the database using all the Entity classes previously added.
*
* @param PropelPDO $con A Propel connection object
*
* @return array A list of the inserted PKs
*/
public function execute($con = null)
{
if (null === $con) {
$con = $this->getConnection();
}
$isInstancePoolingEnabled = \Propel::isInstancePoolingEnabled();
\Propel::disableInstancePooling();
$insertedEntities = array();
$con->beginTransaction();
foreach ($this->quantities as $class => $number) {
for ($i=0; $i < $number; $i++) {
$insertedEntities[$class][]= $this->entities[$class]->execute($con, $insertedEntities);
}
}
$con->commit();
if ($isInstancePoolingEnabled) {
\Propel::enableInstancePooling();
}
return $insertedEntities;
}
protected function getConnection()
{
// use the first connection available
$class = key($this->entities);
if (!$class) {
throw new \RuntimeException('No class found from entities. Did you add entities to the Populator ?');
}
$peer = $class::PEER;
return \Propel::getConnection($peer::DATABASE_NAME, \Propel::CONNECTION_WRITE);
}
}
ORM/Propel/ColumnTypeGuesser.php 0000644 00000006653 15152066430 0012624 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\ORM\Propel;
use \PropelColumnTypes;
use \ColumnMap;
class ColumnTypeGuesser
{
protected $generator;
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function guessFormat(ColumnMap $column)
{
$generator = $this->generator;
if ($column->isTemporal()) {
if ($column->isEpochTemporal()) {
return function () use ($generator) {
return $generator->dateTime;
};
} else {
return function () use ($generator) {
return $generator->dateTimeAD;
};
}
}
$type = $column->getType();
switch ($type) {
case PropelColumnTypes::BOOLEAN:
case PropelColumnTypes::BOOLEAN_EMU:
return function () use ($generator) {
return $generator->boolean;
};
case PropelColumnTypes::NUMERIC:
case PropelColumnTypes::DECIMAL:
$size = $column->getSize();
return function () use ($generator, $size) {
return $generator->randomNumber($size + 2) / 100;
};
case PropelColumnTypes::TINYINT:
return function () {
return mt_rand(0, 127);
};
case PropelColumnTypes::SMALLINT:
return function () {
return mt_rand(0, 32767);
};
case PropelColumnTypes::INTEGER:
return function () {
return mt_rand(0, intval('2147483647'));
};
case PropelColumnTypes::BIGINT:
return function () {
return mt_rand(0, intval('9223372036854775807'));
};
case PropelColumnTypes::FLOAT:
return function () {
return mt_rand(0, intval('2147483647'))/mt_rand(1, intval('2147483647'));
};
case PropelColumnTypes::DOUBLE:
case PropelColumnTypes::REAL:
return function () {
return mt_rand(0, intval('9223372036854775807'))/mt_rand(1, intval('9223372036854775807'));
};
case PropelColumnTypes::CHAR:
case PropelColumnTypes::VARCHAR:
case PropelColumnTypes::BINARY:
case PropelColumnTypes::VARBINARY:
$size = $column->getSize();
return function () use ($generator, $size) {
return $generator->text($size);
};
case PropelColumnTypes::LONGVARCHAR:
case PropelColumnTypes::LONGVARBINARY:
case PropelColumnTypes::CLOB:
case PropelColumnTypes::CLOB_EMU:
case PropelColumnTypes::BLOB:
return function () use ($generator) {
return $generator->text;
};
case PropelColumnTypes::ENUM:
$valueSet = $column->getValueSet();
return function () use ($generator, $valueSet) {
return $generator->randomElement($valueSet);
};
case PropelColumnTypes::OBJECT:
case PropelColumnTypes::PHP_ARRAY:
// no smart way to guess what the user expects here
return null;
}
}
}
UniqueGenerator.php 0000644 00000002452 15152066430 0010377 0 ustar 00 <?php
namespace Faker;
/**
* Proxy for other generators, to return only unique values. Works with
* Faker\Generator\Base->unique()
*/
class UniqueGenerator
{
protected $generator;
protected $maxRetries;
protected $uniques = array();
public function __construct(Generator $generator, $maxRetries)
{
$this->generator = $generator;
$this->maxRetries = $maxRetries;
}
/**
* Catch and proxy all generator calls but return only unique values
*/
public function __get($attribute)
{
return $this->__call($attribute, array());
}
/**
* Catch and proxy all generator calls with arguments but return only unique values
*/
public function __call($name, $arguments)
{
if (!isset($this->uniques[$name])) {
$this->uniques[$name] = array();
}
$i = 0;
do {
$res = call_user_func_array(array($this->generator, $name), $arguments);
$i++;
if ($i > $this->maxRetries) {
throw new \OverflowException(sprintf('Maximum retries of %d reached without finding a unique value', $this->maxRetries));
}
} while (array_key_exists($res, $this->uniques[$name]));
$this->uniques[$name][$res]= null;
return $res;
}
}
Provider/Company.php 0000644 00000001075 15152066430 0010462 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Company extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
);
protected static $companySuffix = array('Ltd');
/**
* @example 'Acme Ltd'
*/
public function company()
{
$format = static::randomElement(static::$formats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'Ltd'
*/
public static function companySuffix()
{
return static::randomElement(static::$companySuffix);
}
}
Provider/PhoneNumber.php 0000644 00000000471 15152066430 0011275 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $formats = array('###-###-###');
/**
* @example '555-123-546'
*/
public static function phoneNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$formats));
}
}
Provider/tr_TR/PhoneNumber.php 0000644 00000001437 15152066430 0012332 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'050########',
'053########',
'054########',
'055########',
'0 50# ## ## ###',
'0 53# ## ## ###',
'0 54# ## ## ###',
'0 55# ## ## ###',
'0 (50#) ## ## ###',
'0 (53#) ## ## ###',
'0 (54#) ## ## ###',
'0 (55#) ## ## ###',
'+9050########',
'+9053########',
'+9054########',
'+9055########',
'+90 50# ## ## ###',
'+90 53# ## ## ###',
'+90 54# ## ## ###',
'+90 55# ## ## ###',
'+90 (50#) ## ## ###',
'+90 (53#) ## ## ###',
'+90 (54#) ## ## ###',
'+90 (55#) ## ## ###'
);
}
Provider/tr_TR/DateTime.php 0000644 00000002434 15152066430 0011602 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class DateTime extends \Faker\Provider\DateTime
{
public static function amPm($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('a') === 'am' ? 'öö' : 'ös';
}
public static function dayOfWeek($max = 'now')
{
$map = array(
'Sunday' => 'Pazar',
'Monday' => 'Pazartesi',
'Tuesday' => 'Salı',
'Wednesday' => 'Çarşamba',
'Thursday' => 'Perşembe',
'Friday' => 'Cuma',
'Saturday' => 'Cumartesi',
);
$week = static::dateTime($max)->format('l');
return isset($map[$week]) ? $map[$week] : $week;
}
public static function monthName($max = 'now')
{
$map = array(
'January' => 'Ocak',
'February' => 'Şubat',
'March' => 'Mart',
'April' => 'Nisan',
'May' => 'Mayıs',
'June' => 'Haziran',
'July' => 'Temmuz',
'August' => 'Ağustos',
'September' => 'Eylül',
'October' => 'Ekim',
'November' => 'Kasım',
'December' => 'Aralık',
);
$month = static::dateTime($max)->format('F');
return isset($map[$month]) ? $map[$month] : $month;
}
}
Provider/tr_TR/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011520 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'TR', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/tr_TR/Person.php 0000644 00000011346 15152066430 0011356 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @var array Turkish person name formats.
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* @link http://www.guzelisimler.com/en_cok_aranan_erkek_isimleri.php
*
* @var array Turkish first names.
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Ahmet', 'Ali', 'Alp', 'Armağan', 'Atakan', 'Aşkın', 'Baran', 'Bartu', 'Berk', 'Berkay', 'Berke', 'Bora', 'Burak', 'Canberk',
'Cem', 'Cihan', 'Deniz', 'Efe', 'Ege', 'Ege', 'Emir', 'Emirhan', 'Emre', 'Ferid', 'Göktürk', 'Görkem', 'Güney',
'Kağan', 'Kerem', 'Koray', 'Kutay', 'Mert', 'Onur', 'Ogün', 'Polat', 'Rüzgar', 'Sarp', 'Serhan', 'Toprak', 'Tuna',
'Türker', 'Utku', 'Yağız', 'Yiğit', 'Çınar', 'Derin', 'Meriç', 'Barlas', 'Dağhan', 'Doruk', 'Çağan'
);
/**
* @link http://www.guzelisimler.com/en_cok_aranan_kiz_isimleri.php
*
* @var array Turkish first names.
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Ada', 'Esma', 'Emel', 'Ebru', 'Şahnur', 'Ümran', 'Sinem', 'İrem', 'Rüya', 'Ece', 'Burcu'
);
/**
* @link http://tr.wikipedia.org/wiki/Kategori:T%C3%BCrk%C3%A7e_soyadlar%C4%B1
*
* @var array Turkish last names.
*/
protected static $lastName = array(
'Abacı', 'Abadan', 'Aclan', 'Adal', 'Adan', 'Adıvar', 'Akal', 'Akan', 'Akar', 'Akay',
'Akaydın', 'Akbulut', 'Akgül', 'Akışık', 'Akman', 'Akyürek', 'Akyüz', 'Akşit', 'Alnıaçık',
'Alpuğan', 'Alyanak', 'Arıcan', 'Arslanoğlu', 'Atakol', 'Atan', 'Avan', 'Ayaydın', 'Aybar',
'Aydan', 'Aykaç', 'Ayverdi', 'Ağaoğlu', 'Aşıkoğlu', 'Babacan', 'Babaoğlu', 'Bademci',
'Bakırcıoğlu', 'Balaban', 'Balcı', 'Barbarosoğlu', 'Baturalp', 'Baykam', 'Başoğlu', 'Berberoğlu',
'Beşerler', 'Beşok', 'Biçer', 'Bolatlı', 'Dalkıran', 'Dağdaş', 'Dağlaroğlu', 'Demirbaş', 'Demirel',
'Denkel', 'Dizdar', 'Doğan', 'Durak', 'Durmaz', 'Duygulu', 'Düşenkalkar', 'Egeli', 'Ekici', 'Ekşioğlu',
'Eliçin', 'Elmastaşoğlu', 'Elçiboğa', 'Erbay', 'Erberk', 'Erbulak', 'Erdoğan', 'Erez', 'Erginsoy',
'Erkekli', 'Eronat', 'Ertepınar', 'Ertürk', 'Erçetin', 'Evliyaoğlu', 'Fahri', 'Gönültaş', 'Gümüşpala',
'Günday', 'Gürmen', 'Ilıcalı', 'Kahveci', 'Kaplangı', 'Karabulut', 'Karaböcek', 'Karadaş', 'Karaduman',
'Karaer', 'Kasapoğlu', 'Kavaklıoğlu', 'Kaya', 'Keseroğlu', 'Keçeci', 'Kılıççı', 'Kıraç', 'Kocabıyık',
'Korol', 'Koyuncu', 'Koç', 'Koçoğlu', 'Koçyiğit', 'Kuday', 'Kulaksızoğlu', 'Kumcuoğlu', 'Kunt',
'Kunter', 'Kurutluoğlu', 'Kutlay', 'Kuzucu', 'Körmükçü', 'Köybaşı', 'Köylüoğlu', 'Küçükler', 'Limoncuoğlu',
'Mayhoş', 'Menemencioğlu', 'Mertoğlu', 'Nalbantoğlu', 'Nebioğlu', 'Numanoğlu', 'Okumuş', 'Okur', 'Oraloğlu',
'Orbay', 'Ozansoy', 'Paksüt', 'Pekkan', 'Pektemek', 'Polat', 'Poyrazoğlu', 'Poçan', 'Sadıklar', 'Samancı',
'Sandalcı', 'Sarıoğlu', 'Saygıner', 'Sepetçi', 'Sezek', 'Sinanoğlu', 'Solmaz', 'Sözeri', 'Süleymanoğlu',
'Tahincioğlu', 'Tanrıkulu', 'Tazegül', 'Taşlı', 'Taşçı', 'Tekand', 'Tekelioğlu', 'Tokatlıoğlu', 'Tokgöz',
'Topaloğlu', 'Topçuoğlu', 'Toraman', 'Tunaboylu', 'Tunçeri', 'Tuğlu', 'Tuğluk', 'Türkdoğan', 'Türkyılmaz',
'Tütüncü', 'Tüzün', 'Uca', 'Uluhan', 'Velioğlu', 'Yalçın', 'Yazıcı', 'Yetkiner', 'Yeşilkaya', 'Yıldırım',
'Yıldızoğlu', 'Yılmazer', 'Yorulmaz', 'Çamdalı', 'Çapanoğlu', 'Çatalbaş', 'Çağıran', 'Çetin', 'Çetiner',
'Çevik', 'Çörekçi', 'Önür', 'Örge', 'Öymen', 'Özberk', 'Özbey', 'Özbir', 'Özdenak', 'Özdoğan', 'Özgörkey',
'Özkara', 'Özkök', 'Öztonga', 'Öztuna'
);
protected static $title = array('Doç. Dr.', 'Dr.', 'Prof. Dr.');
public function title($gender = null)
{
return static::titleMale();
}
/**
* replaced by specific unisex Turkish title
*/
public static function titleMale()
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex Turkish title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::titleMale();
}
}
Provider/tr_TR/Address.php 0000644 00000007115 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'Sokak', 'Caddesi', 'Kavşağı', 'Durağı', 'İş Hanı', 'Mevkii'
);
protected static $postcode = array('#####');
/**
* @var array Cities of Turkey, for future updates please use @link https://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye'nin_illeri
*/
protected static $cityNames = array(
'Adana','Adıyaman','Afyonkarahisar','Ağrı','Aksaray','Amasya','Ankara','Antalya','Ardahan','Artvin','Aydın',
'Balıkesir','Bartın','Batman','Bayburt','Bilecik','Bingöl','Bitlis','Bolu','Burdur','Bursa',
'Çanakkale','Çankırı','Çorum',
'Denizli','Diyarbakır','Düzce',
'Edirne','Elazığ','Erzincan','Erzurum','Eskişehir',
'Gaziantep','Giresun','Gümüşhane',
'Hakkari','Hatay',
'Iğdır','Isparta','İstanbul','İzmir',
'Kahramanmaraş','Karabük','Karaman','Kars','Kastamonu','Kayseri','Kilis',
'Kırıkkale','Kırklareli','Kırşehir','Kocaeli','Konya','Kütahya',
'Malatya','Manisa','Mardin','Mersin','Muğla','Muş',
'Nevşehir','Niğde',
'Ordu','Osmaniye',
'Rize',
'Sakarya','Samsun','Şanlıurfa','Siirt','Sinop','Şırnak','Sivas',
'Tekirdağ','Tokat','Trabzon','Tunceli',
'Uşak',
'Van',
'Yalova','Yozgat',
'Zonguldak'
);
/**
* @var array Countries in Turkish, for future update/extend purposes please use @link https://tr.wikipedia.org/wiki/%C3%9Clkeler_listesi
*/
protected static $country = array(
'Almanya','Amerika Birleşik Devletleri','Arjantin','Arnavutluk','Avustralya','Avusturya','Azerbaycan',
'Bahreyn','Belçika','Beyaz Rusya','Birleşik Arap Emirlikleri','Bosna-hersek','Brezilya','Bulgaristan',
'Çek Cumhuriyeti','Cezayir','Çin Halk Cumhuriyeti',
'Danimarka','Dominik Cumhuriyeti',
'Endonezya','Ermenistan','Estonya',
'Fas','Filipinler','Filistin','Finlandiya','Fransa',
'Güney Afrika Cumhuriyeti','Güney Kore','Gürcistan',
'Hindistan','Hırvatistan','Hollanda',
'İngiltere','Irak','İran','İrlanda','İskoçya','İspanya','İsrail','İsveç','İsviçre','İtalya',
'Jamaika','Japonya',
'Kamboçya','Kanada','Karadağ','Kazakistan','Kıbrıs','Kırgızistan','Kosta Rika','Küba','Kuzey Kore',
'Letonya','Libya','Litvanya','Lübnan','Lüksemburg',
'Macaristan','Makedonya','Maldivler','Malta','Maurıtıus','Mısır',
'Nepal',
'Özbekistan',
'Pakistan','Polonya','Portekiz','Romanya',
'Rusya',
'Sırbistan','Slovakya','Slovenya',
'Sri Lanka','Sudan','Suriye','Suudi Arabistan',
'Tacikistan','Tayland','Tayvan','Tunus','Türkiye',
'Ukrayna','Umman','Ürdün',
'Venezuela','Vietnam',
'Yemen','Yeni Zelanda','Yeşil Burun','Yunanistan',
'Zambiya','Zimbabve'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}} {{streetSuffix}}',
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{firstName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/tr_TR/Color.php 0000644 00000007327 15152066430 0011172 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
/**
* @link http://tr.wikipedia.org/wiki/Renkler_listesi
*/
protected static $safeColorNames = array(
'siyah', 'kırmızı', 'sarı', 'mavi', 'turuncu',
'yeşil', 'mor', 'gümüş', 'gri', 'pembe',
);
protected static $allColorNames = array(
'Alev kırmızısı', 'Alice mavisi', 'Alizarin', 'Altunî', 'Ametist', 'Armut',
'Akuamarin', 'Asker yeşili', 'Bakır', 'Barut', 'Bataklık yeşili',
'Bebek mavisi', 'Bej', 'Beyaz', 'Bondi mavisi', 'Bordo',
'Bronz', 'Buğday', 'Burgonya', 'Camgöbeği', 'Çam yeşili', 'Çay yeşili',
'Çelik mavisi', 'Çikolata', 'Çivit', 'Deniz mavisi', 'Deniz yeşili',
'Devedikeni', 'Eğrelti yeşili', 'Elektrik mavisi', 'Elektrik çivit', 'Elektrik lime', 'Elektrik mor',
'Falu kırmızısı', 'Fildişi', 'Fransız gül', 'Galibarda', 'Gece mavisi', 'Gök mavisi',
'Gri', 'Gri-kuşkonmaz', 'Gül', 'Gümüşi', 'Haki', 'Hardal',
'Havuç', 'Horozibiği', 'İlkbahar yeşili', 'İslam yeşili', 'Kabak', 'Kahverengi',
'Kahverengimsi gri', 'Kamuflâj yeşili', 'Karanfil pembesi', 'Karanfil', 'Kardinal',
'Karolina mavisi', 'Kayısı', 'Kehribar', 'Kestane',
'Keten', 'Kırmızı', 'Kırmızımsı kahverengi', 'Kırmızı-menekşe', 'Kiraz kırmızısı',
'Kobalt', 'Kobalt mavisi', 'Koyu galibarda', 'Koyu haki', 'Koyu kahverengi',
'Koyu kestane', 'Koyu kırmızı', 'Koyu kızıl kahverengi', 'Koyu leylak', 'Koyu magenta',
'Koyu mandalina', 'Koyu mavi', 'Koyu menekşe', 'Koyu mercan',
'Koyu mor', 'Koyu pastel yeşil', 'Koyu pembe', 'Koyu şeftali', 'Koyu turkuaz',
'Koyu toz mavi', 'Koyu turkuaz', 'Koyu yeşil', 'Kösele', 'Krem',
'Kum kahverengisi', 'Kuşkonmaz', 'Lacivert', 'Lacivert',
'Lavanta', 'Lavanta mavisi', 'Lavender pembesi', 'Lavender greisi',
'Lavender magenta', 'Lavanta pembesi', 'Lavanta mor', 'Lavanta gül', 'Limoni', 'Açık Limon',
'Leylak', 'Lime', 'Mandalina', 'Malakit', 'Mavi',
'Menekşe', 'Menekşe-patlıcan', 'Mısır', 'Mor', 'Morsalkım',
'Nane yeşili', 'Nar', 'Navajo beyazı', 'Okul otobüsü sarısı', 'Parlak mor',
'Pas', 'Pastel pembe', 'Pastel yeşili', 'Patlıcan', 'Pembe',
'Pembe-turuncu', 'Peygamber çiçeği', 'Prusya mavisi', 'Safran', 'Safir',
'Sarımsı kahverengi', 'Sarımsı pembe', 'Sarı', 'Sarı',
'Siyahımsı koyu kahverengi', 'Soluk sarı', 'Şeftali', 'Şeftali-turuncu', 'Şeftali-sarı',
'Tarçın', 'Teal', 'Toz mavi', 'Turkuaz',
'Turuncumsu sarı', 'Turuncu', 'Turuncumsu sarı', 'Yeşil', 'Yeşil-sarı', 'Yonca yeşili',
'Yosun yeşili', 'Zeytuni', 'Zümrüt yeşili', 'Yanık turuncu', 'Yanık Toprak',
'Kardinal', 'Şarap', 'Celadon', 'Berrak mavi',
'Gök mavisi', 'Gül', 'Mercan', 'Mercan Kırmızısı', 'Kıpkırmızı', 'Hile mavisi',
'Altınımsı', 'Soytarı', 'Siğil otu', 'Holivod kırmızısı', 'Sıcak Magenta',
'Sıcak pembe', 'Uluslararası Klein mavisi', 'Enternasyonal turuncu', 'Yeşim', 'Orta şarap',
'Orta Mor', 'Dağ pembesi', 'Aşı boyası', 'Eski altın', 'Eski iplik', 'Eski Lavanta',
'Eski gül', 'Zeytin Kahverengisi', 'Donuk turuncu', 'Papaya',
'Periwinkle', 'Pers mavisi', 'Pers yeşili', 'Persian lacivert', 'Pers pembesi',
'Persian kırmızısı', 'Pers gülü', 'Ham toprak', 'Kızıl yumurta mavisi',
'Kraliyet mavisi', 'Kırmızı şarap', 'Kırmızı', 'Deniz kabuğu', 'Ayrık sarı',
'Vurgun pembe', 'Salamura grisi', 'Tenné (Tawny)', 'Küçük kara', 'Lacivert', 'Viridian',
'Zinnwaldite',
);
}
Provider/tr_TR/Internet.php 0000644 00000000575 15152066430 0011702 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\tr_TR;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.com', 'yahoo.com', 'yandex.com.tr', 'mynet.com', 'turk.net', 'superposta.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com.tr', 'com.tr', 'info', 'net', 'org', 'org.tr','edu', 'edu.tr', 'edu.tr');
}
Provider/Miscellaneous.php 0000644 00000024232 15152066430 0011657 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Miscellaneous extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $languageCode = array('cn', 'de', 'en', 'es', 'fr', 'it', 'pt', 'ru');
/**
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_3166-1_alpha-2
* On date of 2014-10-19
*/
protected static $countryCode = array(
'AD', 'AE', 'AF', 'AG', 'AI', 'AL', 'AM', 'AO', 'AQ', 'AR',
'AS', 'AT', 'AU', 'AW', 'AX', 'AZ', 'BA', 'BB', 'BD', 'BE',
'BF', 'BG', 'BH', 'BI', 'BJ', 'BL', 'BM', 'BN', 'BO', 'BQ',
'BR', 'BS', 'BT', 'BV', 'BW', 'BY', 'BZ', 'CA', 'CC', 'CD',
'CF', 'CG', 'CH', 'CI', 'CK', 'CL', 'CM', 'CN', 'CO', 'CR',
'CU', 'CV', 'CW', 'CX', 'CY', 'CZ', 'DE', 'DJ', 'DK', 'DM',
'DO', 'DZ', 'EC', 'EE', 'EG', 'EH', 'ER', 'ES', 'ET', 'FI',
'FJ', 'FK', 'FM', 'FO', 'FR', 'GA', 'GB', 'GD', 'GE', 'GF',
'GG', 'GH', 'GI', 'GL', 'GM', 'GN', 'GP', 'GQ', 'GR', 'GS',
'GT', 'GU', 'GW', 'GY', 'HK', 'HM', 'HN', 'HR', 'HT', 'HU',
'ID', 'IE', 'IL', 'IM', 'IN', 'IO', 'IQ', 'IR', 'IS', 'IT',
'JE', 'JM', 'JO', 'JP', 'KE', 'KG', 'KH', 'KI', 'KM', 'KN',
'KP', 'KR', 'KW', 'KY', 'KZ', 'LA', 'LB', 'LC', 'LI', 'LK',
'LR', 'LS', 'LT', 'LU', 'LV', 'LY', 'MA', 'MC', 'MD', 'ME',
'MF', 'MG', 'MH', 'MK', 'ML', 'MM', 'MN', 'MO', 'MP', 'MQ',
'MR', 'MS', 'MT', 'MU', 'MV', 'MW', 'MX', 'MY', 'MZ', 'NA',
'NC', 'NE', 'NF', 'NG', 'NI', 'NL', 'NO', 'NP', 'NR', 'NU',
'NZ', 'OM', 'PA', 'PE', 'PF', 'PG', 'PH', 'PK', 'PL', 'PM',
'PN', 'PR', 'PS', 'PT', 'PW', 'PY', 'QA', 'RE', 'RO', 'RS',
'RU', 'RW', 'SA', 'SB', 'SC', 'SD', 'SE', 'SG', 'SH', 'SI',
'SJ', 'SK', 'SL', 'SM', 'SN', 'SO', 'SR', 'SS', 'ST', 'SV',
'SX', 'SY', 'SZ', 'TC', 'TD', 'TF', 'TG', 'TH', 'TJ', 'TK',
'TL', 'TM', 'TN', 'TO', 'TR', 'TT', 'TV', 'TW', 'TZ', 'UA',
'UG', 'UM', 'US', 'UY', 'UZ', 'VA', 'VC', 'VE', 'VG', 'VI',
'VN', 'VU', 'WF', 'WS', 'YE', 'YT', 'ZA', 'ZM', 'ZW',
);
/**
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_3166-1_alpha-3
* On date of 2014-10-19
*/
protected static $countryISOAlpha3 = array(
'ABW', 'AFG', 'AGO', 'AIA', 'ALA', 'ALB', 'AND', 'ARE', 'ARG', 'ARM',
'ASM', 'ATA', 'ATF', 'ATG', 'AUS', 'AUT', 'AZE', 'BDI', 'BEL', 'BEN',
'BES', 'BFA', 'BGD', 'BGR', 'BHR', 'BHS', 'BIH', 'BLM', 'BLR', 'BLZ',
'BMU', 'BOL', 'BRA', 'BRB', 'BRN', 'BTN', 'BVT', 'BWA', 'CAF', 'CAN',
'CCK', 'CHE', 'CHL', 'CHN', 'CIV', 'CMR', 'COD', 'COG', 'COK', 'COL',
'COM', 'CPV', 'CRI', 'CUB', 'CUW', 'CXR', 'CYM', 'CYP', 'CZE', 'DEU',
'DJI', 'DMA', 'DNK', 'DOM', 'DZA', 'ECU', 'EGY', 'ERI', 'ESH', 'ESP',
'EST', 'ETH', 'FIN', 'FJI', 'FLK', 'FRA', 'FRO', 'FSM', 'GAB', 'GBR',
'GEO', 'GGY', 'GHA', 'GIB', 'GIN', 'GLP', 'GMB', 'GNB', 'GNQ', 'GRC',
'GRD', 'GRL', 'GTM', 'GUF', 'GUM', 'GUY', 'HKG', 'HMD', 'HND', 'HRV',
'HTI', 'HUN', 'IDN', 'IMN', 'IND', 'IOT', 'IRL', 'IRN', 'IRQ', 'ISL',
'ISR', 'ITA', 'JAM', 'JEY', 'JOR', 'JPN', 'KAZ', 'KEN', 'KGZ', 'KHM',
'KIR', 'KNA', 'KOR', 'KWT', 'LAO', 'LBN', 'LBR', 'LBY', 'LCA', 'LIE',
'LKA', 'LSO', 'LTU', 'LUX', 'LVA', 'MAC', 'MAF', 'MAR', 'MCO', 'MDA',
'MDG', 'MDV', 'MEX', 'MHL', 'MKD', 'MLI', 'MLT', 'MMR', 'MNE', 'MNG',
'MNP', 'MOZ', 'MRT', 'MSR', 'MTQ', 'MUS', 'MWI', 'MYS', 'MYT', 'NAM',
'NCL', 'NER', 'NFK', 'NGA', 'NIC', 'NIU', 'NLD', 'NOR', 'NPL', 'NRU',
'NZL', 'OMN', 'PAK', 'PAN', 'PCN', 'PER', 'PHL', 'PLW', 'PNG', 'POL',
'PRI', 'PRK', 'PRT', 'PRY', 'PSE', 'PYF', 'QAT', 'REU', 'ROU', 'RUS',
'RWA', 'SAU', 'SDN', 'SEN', 'SGP', 'SGS', 'SHN', 'SJM', 'SLB', 'SLE',
'SLV', 'SMR', 'SOM', 'SPM', 'SRB', 'SSD', 'STP', 'SUR', 'SVK', 'SVN',
'SWE', 'SWZ', 'SXM', 'SYC', 'SYR', 'TCA', 'TCD', 'TGO', 'THA', 'TJK',
'TKL', 'TKM', 'TLS', 'TON', 'TTO', 'TUN', 'TUR', 'TUV', 'TWN', 'TZA',
'UGA', 'UKR', 'UMI', 'URY', 'USA', 'UZB', 'VAT', 'VCT', 'VEN', 'VGB',
'VIR', 'VNM', 'VUT', 'WLF', 'WSM', 'YEM', 'ZAF', 'ZMB', 'ZWE',
);
protected static $localeData = array(
'aa_DJ', 'aa_ER', 'aa_ET',
'af_NA', 'af_ZA', 'ak_GH',
'am_ET', 'ar_AE', 'ar_BH', 'ar_DZ',
'ar_EG', 'ar_IQ', 'ar_JO', 'ar_KW', 'ar_LB',
'ar_LY', 'ar_MA', 'ar_OM', 'ar_QA', 'ar_SA',
'ar_SD', 'ar_SY', 'ar_TN', 'ar_YE',
'as_IN', 'az_AZ', 'be_BY',
'bg_BG', 'bn_BD', 'bn_IN',
'bo_CN', 'bo_IN', 'bs_BA',
'byn_ER', 'ca_ES',
'cch_NG', 'cs_CZ',
'cy_GB', 'da_DK', 'de_AT',
'de_BE', 'de_CH', 'de_DE', 'de_LI', 'de_LU',
'dv_MV', 'dz_BT',
'ee_GH', 'ee_TG', 'el_CY', 'el_GR',
'en_AS', 'en_AU', 'en_BE', 'en_BW',
'en_BZ', 'en_CA', 'en_GB', 'en_GU', 'en_HK',
'en_IE', 'en_IN', 'en_JM', 'en_MH', 'en_MP',
'en_MT', 'en_NA', 'en_NZ', 'en_PH', 'en_PK',
'en_SG', 'en_TT', 'en_UM', 'en_US', 'en_VI',
'en_ZA', 'en_ZW', 'es_AR',
'es_BO', 'es_CL', 'es_CO', 'es_CR', 'es_DO',
'es_EC', 'es_ES', 'es_GT', 'es_HN', 'es_MX',
'es_NI', 'es_PA', 'es_PE', 'es_PR', 'es_PY',
'es_SV', 'es_US', 'es_UY', 'es_VE',
'et_EE', 'eu_ES', 'fa_AF',
'fa_IR', 'fi_FI', 'fil_PH',
'fo_FO', 'fr_BE', 'fr_CA',
'fr_CH', 'fr_FR', 'fr_LU', 'fr_MC', 'fr_SN',
'fur_IT', 'ga_IE',
'gaa_GH', 'gez_ER', 'gez_ET',
'gl_ES', 'gsw_CH', 'gu_IN',
'gv_GB', 'ha_GH', 'ha_NE',
'ha_NG', 'ha_SD', 'haw_US',
'he_IL', 'hi_IN', 'hr_HR',
'hu_HU', 'hy_AM',
'id_ID', 'ig_NG',
'ii_CN', 'is_IS',
'it_CH', 'it_IT',
'ja_JP', 'ka_GE', 'kaj_NG',
'kam_KE', 'kcg_NG',
'kfo_CI', 'kk_KZ', 'kl_GL',
'km_KH', 'kn_IN',
'ko_KR', 'kok_IN', 'kpe_GN',
'kpe_LR', 'ku_IQ', 'ku_IR', 'ku_SY',
'ku_TR', 'kw_GB', 'ky_KG',
'ln_CD', 'ln_CG', 'lo_LA',
'lt_LT', 'lv_LV',
'mk_MK', 'ml_IN', 'mn_CN',
'mn_MN', 'mr_IN',
'ms_BN', 'ms_MY', 'mt_MT',
'my_MM', 'nb_NO', 'nds_DE',
'ne_IN', 'ne_NP', 'nl_BE',
'nl_NL', 'nn_NO',
'nr_ZA', 'nso_ZA', 'ny_MW',
'oc_FR', 'om_ET', 'om_KE',
'or_IN', 'pa_IN', 'pa_PK',
'pl_PL', 'ps_AF',
'pt_BR', 'pt_PT', 'ro_MD', 'ro_RO',
'ru_RU', 'ru_UA', 'rw_RW',
'sa_IN', 'se_FI', 'se_NO',
'sh_BA', 'sh_CS', 'sh_YU',
'si_LK', 'sid_ET', 'sk_SK',
'sl_SI', 'so_DJ', 'so_ET',
'so_KE', 'so_SO', 'sq_AL',
'sr_BA', 'sr_CS', 'sr_ME', 'sr_RS', 'sr_YU',
'ss_SZ', 'ss_ZA', 'st_LS',
'st_ZA', 'sv_FI', 'sv_SE',
'sw_KE', 'sw_TZ', 'syr_SY',
'ta_IN', 'te_IN', 'tg_TJ',
'th_TH', 'ti_ER', 'ti_ET',
'tig_ER', 'tn_ZA',
'to_TO', 'tr_TR',
'trv_TW', 'ts_ZA', 'tt_RU',
'ug_CN', 'uk_UA',
'ur_IN', 'ur_PK', 'uz_AF', 'uz_UZ',
've_ZA', 'vi_VN',
'wal_ET', 'wo_SN', 'xh_ZA',
'yo_NG', 'zh_CN', 'zh_HK',
'zh_MO', 'zh_SG', 'zh_TW', 'zu_ZA',
);
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/ISO_4217
* On date of 2015-01-10
*/
protected static $currencyCode = array(
'AED', 'AFN', 'ALL', 'AMD', 'ANG', 'AOA', 'ARS', 'AUD', 'AWG', 'AZN',
'BAM', 'BBD', 'BDT', 'BGN', 'BHD', 'BIF', 'BMD', 'BND', 'BOB', 'BRL',
'BSD', 'BTC', 'BTN', 'BWP', 'BYR', 'BZD', 'CAD', 'CDF', 'CHF', 'CLF',
'CLP', 'CNY', 'COP', 'CRC', 'CUP', 'CVE', 'CZK', 'DJF', 'DKK', 'DOP',
'DZD', 'EEK', 'EGP', 'ERN', 'ETB', 'EUR', 'FJD', 'FKP', 'GBP', 'GEL',
'GGP', 'GHS', 'GIP', 'GMD', 'GNF', 'GTQ', 'GYD', 'HKD', 'HNL', 'HRK',
'HTG', 'HUF', 'IDR', 'ILS', 'IMP', 'INR', 'IQD', 'IRR', 'ISK', 'JEP',
'JMD', 'JOD', 'JPY', 'KES', 'KGS', 'KHR', 'KMF', 'KPW', 'KRW', 'KWD',
'KYD', 'KZT', 'LAK', 'LBP', 'LKR', 'LRD', 'LSL', 'LTL', 'LVL', 'LYD',
'MAD', 'MDL', 'MGA', 'MKD', 'MMK', 'MNT', 'MOP', 'MRO', 'MTL', 'MUR',
'MVR', 'MWK', 'MXN', 'MYR', 'MZN', 'NAD', 'NGN', 'NIO', 'NOK', 'NPR',
'NZD', 'OMR', 'PAB', 'PEN', 'PGK', 'PHP', 'PKR', 'PLN', 'PYG', 'QAR',
'RON', 'RSD', 'RUB', 'RWF', 'SAR', 'SBD', 'SCR', 'SDG', 'SEK', 'SGD',
'SHP', 'SLL', 'SOS', 'SRD', 'STD', 'SVC', 'SYP', 'SZL', 'THB', 'TJS',
'TMT', 'TND', 'TOP', 'TRY', 'TTD', 'TWD', 'TZS', 'UAH', 'UGX', 'USD',
'UYU', 'UZS', 'VEF', 'VND', 'VUV', 'WST', 'XAF', 'XAG', 'XAU', 'XCD',
'XDR', 'XOF', 'XPF', 'YER', 'ZAR', 'ZMK', 'ZMW', 'ZWL'
);
/**
* Return a boolean, true or false
*
* @param integer $chanceOfGettingTrue Between 0 (always get false) and 100 (always get true).
* @return bool
* @example true
*/
public static function boolean($chanceOfGettingTrue = 50)
{
return mt_rand(1, 100) <= $chanceOfGettingTrue ? true : false;
}
/**
* @example 'cfcd208495d565ef66e7dff9f98764da'
*/
public static function md5()
{
return md5(mt_rand());
}
/**
* @example 'b5d86317c2a144cd04d0d7c03b2b02666fafadf2'
*/
public static function sha1()
{
return sha1(mt_rand());
}
/**
* @example '85086017559ccc40638fcde2fecaf295e0de7ca51b7517b6aebeaaf75b4d4654'
*/
public static function sha256()
{
return hash('sha256', mt_rand());
}
/**
* @example 'fr_FR'
*/
public static function locale()
{
return static::randomElement(static::$localeData);
}
/**
* @example 'FR'
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_3166-1_alpha-2
*/
public static function countryCode()
{
return static::randomElement(static::$countryCode);
}
/**
* @example 'FRA'
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_3166-1_alpha-3
*/
public static function countryISOAlpha3()
{
return static::randomElement(static::$countryISOAlpha3);
}
/**
* @example 'fr'
*/
public static function languageCode()
{
return static::randomElement(static::$languageCode);
}
/**
* @example 'EUR'
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_3166-1_alpha-2
*/
public static function currencyCode()
{
return static::randomElement(static::$currencyCode);
}
}
Provider/sr_Cyrl_RS/Payment.php 0000644 00000001241 15152066430 0012505 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Cyrl_RS;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'RS', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/sr_Cyrl_RS/Person.php 0000644 00000233505 15152066430 0012350 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Cyrl_RS;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Александар', 'Бобан', 'Бранислав', 'Владимир', 'Владислав', 'Горан', 'Далибор', 'Данило', 'Дејан', 'Драган', 'Душан', 'Живко', 'Зоран',
'Иван', 'Иво', 'Константин', 'Лука', 'Максим', 'Мартин', 'Милан', 'Милко', 'Милош', 'Мирослав', 'Миша', 'Раде',
'Саша', 'Слободан', 'Срђан', 'Станислав', 'Филип',
// below are unknown gender firstnames
'Ђенадије', 'Ђоко', 'Ђорђе', 'Ђорђије', 'Ђорђо', 'Ђука', 'Ђукан', 'Ђура', 'Ђурашин', 'Ђурађ', 'Ђурисав', 'Ђурисава', 'Ђурица',
'Ђурко', 'Ђуро', 'Ђурђа', 'Ђурђе', 'Ђурђевка', 'Ђурђица', 'Ђурђија', 'Јаблан', 'Јаворка', 'Јаворко', 'Јагода', 'Јагодинка',
'Јагош', 'Јадранка', 'Јадранко', 'Јаков', 'Јакша', 'Јана', 'Јандре', 'Јандрија', 'Јанићије', 'Јанко', 'Јановка', 'Јанча',
'Јарослав', 'Јасен', 'Јасенко', 'Јасмина', 'Јасминка', 'Јасна', 'Јања', 'Јевдокија', 'Јеврем', 'Јевросима', 'Јевта', 'Јевтан',
'Јевтимије', 'Јевто', 'Језда', 'Јездимир', 'Јека', 'Јела', 'Јелача', 'Јелашин', 'Јелен', 'Јелена', 'Јеленка', 'Јеленко',
'Јелисава', 'Јелисавета', 'Јелисавка', 'Јелисије', 'Јелица', 'Јелка', 'Јеремија', 'Јерко', 'Јеротије', 'Јефимија', 'Јеша', 'Јова',
'Јован', 'Јованка', 'Јовица', 'Јовиша', 'Јовка', 'Јовко', 'Јово', 'Јоко', 'Јоксим', 'Јоргованка', 'Јордан', 'Јорданка',
'Јосиф', 'Југомир', 'Југослав', 'Југољуб', 'Јулија', 'Јулијан', 'Јулијана', 'Јулка', 'Јуноша', 'Јуриша', 'Јустин', 'Љепава',
'Љепосава', 'Љиља', 'Љиљан', 'Љиљана', 'Љуба', 'Љубан', 'Љубен', 'Љубенко', 'Љубивоје', 'Љубинка', 'Љубинко', 'Љубисав',
'Љубислав', 'Љубица', 'Љубиша', 'Љубо', 'Љубобрат', 'Љубодраг', 'Љубомир', 'Љубомирка', 'Љубосава', 'Љубоја', 'Љубоје', 'Љупка',
'Његомир', 'Његомирка', 'Његослава', 'Његош', 'Ћерана', 'Ћира', 'Ћирило', 'Ћирко', 'Ћиро', 'Ћирјак', 'Авакум', 'Аврам',
'Агница', 'Агнија', 'Адам', 'Аделина', 'Аксентије', 'Алекса', 'Александрон', 'Алексеј', 'Алексија', 'Алексије', 'Алимпије', 'Ана',
'Анастасија', 'Анда', 'Андреј', 'Андреја', 'Андрија', 'Андријана', 'Андријаш', 'Аница', 'Анка', 'Анкица', 'Антоније', 'Анђа',
'Анђела', 'Анђелија', 'Анђелка', 'Анђелко', 'Аранђел', 'Арса', 'Арсен', 'Арсеније', 'Арсо', 'Атанасије', 'Атанацко', 'Аћим',
'Балша', 'Бане', 'Батрић', 'Бајко', 'Бајо', 'Бајчета', 'Берисав', 'Берислав', 'Бериша', 'Берко', 'Бисенија', 'Бисерка',
'Бисерко', 'Биљан', 'Благица', 'Благиња', 'Благомир', 'Благота', 'Благојa', 'Благоје', 'Блажа', 'Блажен', 'Блаженка', 'Блажо',
'Блашко', 'Богдан', 'Богдана', 'Богданка', 'Богељ', 'Богиша', 'Богић', 'Богобој', 'Богосав', 'Богослав', 'Богоје', 'Богољуб',
'Божа', 'Божана', 'Божидар', 'Божидарка', 'Божин', 'Божинка', 'Божица', 'Божићко', 'Божо', 'Боин', 'Боица', 'Бора',
'Боривој', 'Боривоје', 'Борис', 'Борисав', 'Борислав', 'Борислава', 'Бориславка', 'Бориша', 'Борка', 'Борко', 'Боро', 'Бороје',
'Борјана', 'Борјанка', 'Боса', 'Босиљка', 'Бошко', 'Бојан', 'Бојана', 'Бојко', 'Бојо', 'Бојчета', 'Бранивој', 'Бранивоје',
'Бранимир', 'Бранислава', 'Бранка', 'Бранкица', 'Бранко', 'Брано', 'Братимир', 'Братислав', 'Братислава', 'Братован', 'Братољуб', 'Брајан',
'Брајица', 'Брнча', 'Будимир', 'Будимирка', 'Будимка', 'Будисав', 'Будислав', 'Валерија', 'Варвара', 'Васа', 'Василија', 'Василије',
'Василка', 'Васиљ', 'Васиљка', 'Васко', 'Васкрсија', 'Васкрсије', 'Васо', 'Васоје', 'Вајо', 'Вања', 'Векослав', 'Велибор',
'Велиборка', 'Велизар', 'Велимир', 'Велинка', 'Велисав', 'Велисава', 'Величко', 'Велиша', 'Вера', 'Веран', 'Верица', 'Верка',
'Вероника', 'Верослава', 'Верољуб', 'Весела', 'Веселин', 'Веселинка', 'Веско', 'Весна', 'Вељко', 'Вид', 'Вида', 'Видак',
'Видан', 'Видач', 'Виден', 'Видосав', 'Видосава', 'Видоја', 'Видоје', 'Видојка', 'Видојко', 'Виктор', 'Викторија', 'Вилотије',
'Виолета', 'Витка', 'Витко', 'Витомир', 'Витомирка', 'Вишеслав', 'Вишеслава', 'Вишња', 'Вићан', 'Вићентије', 'Владан', 'Владана',
'Владанка', 'Владе', 'Владета', 'Владимирка', 'Владисав', 'Владислава', 'Владица', 'Владо', 'Владоје', 'Владун', 'Влаислав', 'Власије',
'Власта', 'Властимир', 'Властимирка', 'Влатка', 'Влатко', 'Влашко', 'Влајко', 'Воица', 'Војдраг', 'Војимир', 'Војин', 'Војислав',
'Војислава', 'Војка', 'Војкан', 'Војко', 'Вранеш', 'Вугдраг', 'Вузман', 'Вуило', 'Вуин', 'Вуица', 'Вук', 'Вукадин',
'Вукало', 'Вукан', 'Вукана', 'Вукас', 'Вукац', 'Вукач', 'Вукашин', 'Вукајло', 'Вукаљ', 'Вукеља', 'Вукица', 'Вукић',
'Вукман', 'Вукмир', 'Вукмира', 'Вукмиљ', 'Вуко', 'Вуковоје', 'Вукола', 'Вукоман', 'Вукомир', 'Вукосав', 'Вукосава', 'Вукослав',
'Вукота', 'Вукоје', 'Вукојица', 'Вуксан', 'Вукша', 'Вуле', 'Вулета', 'Вунко', 'Вуча', 'Вучан', 'Вучен', 'Вучета',
'Вучина', 'Вучић', 'Вучко', 'Вујадин', 'Вујадинка', 'Вујак', 'Вујан', 'Вујана', 'Вујета', 'Вујка', 'Вујко', 'Вујо',
'Вујчета', 'Вујчин', 'Вјекослав', 'Гавра', 'Гаврила', 'Гаврилка', 'Гаврило', 'Гача', 'Гаја', 'Гајин', 'Гајо', 'Гвозден',
'Гвозденија', 'Гвозденко', 'Генадије', 'Георгина', 'Георгије', 'Герасим', 'Герман', 'Глигорије', 'Глиша', 'Глишо', 'Годеч', 'Годомир',
'Голуб', 'Горана', 'Горанка', 'Гордан', 'Гордана', 'Горица', 'Горчин', 'Горјана', 'Госпава', 'Гостимир', 'Гостољуб', 'Гојко',
'Градета', 'Градимир', 'Градиша', 'Гргур', 'Грдан', 'Григорије', 'Гријак', 'Грозда', 'Гроздан', 'Гроздана', 'Грубан', 'Грубац',
'Грубач', 'Грубета', 'Грубеша', 'Грубиша', 'Груја', 'Грујица', 'Грујо', 'Дабижив', 'Дабиша', 'Дабо', 'Давид', 'Даворка',
'Далиборка', 'Дамјан', 'Дамјанка', 'Дамљан', 'Дамљанка', 'Дана', 'Дане', 'Даница', 'Данијел', 'Данка', 'Данко', 'Данојла',
'Данчул', 'Дара', 'Даринка', 'Дарио', 'Дарије', 'Даријо', 'Дарко', 'Дарјан', 'Дафина', 'Даша', 'Дева', 'Деса',
'Десанка', 'Десимир', 'Деспина', 'Деспиња', 'Деспот', 'Дејана', 'Дивна', 'Дикосава', 'Димитрије', 'Димчо', 'Дмитар', 'Дмитра',
'Добрашин', 'Добривој', 'Добривоје', 'Добрила', 'Добрило', 'Добринка', 'Добринко', 'Добрица', 'Добрија', 'Добровук', 'Добросав', 'Доброслав',
'Докна', 'Доко', 'Доротеј', 'Доротеја', 'Доситеј', 'Достана', 'Дојчило', 'Дојчин', 'Драга', 'Драгаш', 'Драгица', 'Драгиша',
'Драгија', 'Драгиња', 'Драгић', 'Драго', 'Драгобрат', 'Драгован', 'Драгоман', 'Драгомир', 'Драгомира', 'Драгорад', 'Драгосав', 'Драгослав',
'Драгослава', 'Драгош', 'Драгоја', 'Драгоје', 'Драгојла', 'Драгојло', 'Драгољуб', 'Драгутин', 'Дража', 'Дражета', 'Дражо', 'Драило',
'Дракша', 'Драшко', 'Дрена', 'Дренка', 'Дрина', 'Дринка', 'Дубравац', 'Дубравка', 'Дубравко', 'Дука', 'Дукадин', 'Душанка',
'Душица', 'Душка', 'Душко', 'Дујак', 'Дуња', 'Ева', 'Евгенија', 'Евгеније', 'Евдокија', 'Евица', 'Емил', 'Емилија',
'Емилијан', 'Емилије', 'Ерак', 'Жаклина', 'Жанка', 'Жарко', 'Желимир', 'Желимирка', 'Жељана', 'Жељка', 'Жељко', 'Жива',
'Живадин', 'Живадинка', 'Живан', 'Живана', 'Живанка', 'Живанко', 'Живица', 'Живка', 'Живодарка', 'Живомир', 'Живорад', 'Живоратка',
'Живослава', 'Живославка', 'Живота', 'Живојин', 'Живољуб', 'Жика', 'Жикица', 'Житомир', 'Завида', 'Завиша', 'Зага', 'Загорка',
'Зарија', 'Зарије', 'Захарије', 'Звездан', 'Звездана', 'Звездодраг', 'Звездослав', 'Звонимир', 'Звонка', 'Звонко', 'Звјездан', 'Звјездана',
'Здравиша', 'Здравко', 'Злата', 'Златан', 'Златана', 'Златибор', 'Златица', 'Златија', 'Златко', 'Златомир', 'Златомирка', 'Златосав',
'Златоје', 'Зора', 'Зорана', 'Зорислава', 'Зорица', 'Зорка', 'Зринка', 'Зринко', 'Ива', 'Иваниш', 'Иванка', 'Ивица',
'Ивка', 'Ивко', 'Ивона', 'Игор', 'Игњат', 'Игњатије', 'Иконија', 'Илинка', 'Илија', 'Исаило', 'Исаија', 'Исак',
'Исидор', 'Исидора', 'Кадивка', 'Кажимир', 'Казимир', 'Казимира', 'Каменко', 'Касија', 'Ката', 'Катарина', 'Катица', 'Кипријан',
'Кирило', 'Кована', 'Ковина', 'Ковиљка', 'Ковиљко', 'Козма', 'Кокан', 'Комнен', 'Комненија', 'Корнелије', 'Косана', 'Косара',
'Косовка', 'Коста', 'Костадин', 'Костадинка', 'Коча', 'Коштана', 'Којадин', 'Којадинка', 'Којчин', 'Крагуј', 'Краисава', 'Красимир',
'Красоје', 'Крајислав', 'Крајчин', 'Крсман', 'Крсманија', 'Крста', 'Крстан', 'Крстана', 'Крстивоје', 'Крстина', 'Крсто', 'Крунислав',
'Крунослава', 'Ксенија', 'Кузман', 'Кумодраг', 'Лабуд', 'Лаза', 'Лазар', 'Лазо', 'Лака', 'Лакета', 'Лако', 'Лале',
'Лана', 'Лара', 'Латинка', 'Лежимир', 'Лела', 'Лена', 'Ленка', 'Леонида', 'Леонора', 'Лепа', 'Лепомир', 'Лепосава',
'Лепослав', 'Лепоје', 'Лидија', 'Лиза', 'Лила', 'Лилијана', 'Лозан', 'Луна', 'Луча', 'Лучија', 'Лујо', 'Маврен',
'Малета', 'Малеш', 'Малина', 'Малинка', 'Манда', 'Мандуша', 'Мане', 'Манојло', 'Мара', 'Маринка', 'Маринко', 'Марица',
'Марко', 'Марта', 'Марјан', 'Матеј', 'Матеја', 'Матија', 'Матијаш', 'Мато', 'Машан', 'Машко', 'Маја', 'Мајда',
'Медак', 'Мила', 'Миладин', 'Миладија', 'Милак', 'Милана', 'Миланка', 'Миланко', 'Милат', 'Милаш', 'Милашин', 'Миле',
'Милева', 'Милен', 'Миленко', 'Милентије', 'Милеса', 'Милета', 'Милеш', 'Миливој', 'Миливоје', 'Милин', 'Милина', 'Милинко',
'Милисав', 'Милисава', 'Милисавка', 'Милија', 'Милијан', 'Милијана', 'Милијаш', 'Милић', 'Милка', 'Милкица', 'Мило', 'Милован',
'Миломир', 'Милорад', 'Милосав', 'Милосава', 'Милосавка', 'Милоја', 'Милоје', 'Милојица', 'Милојка', 'Милојко', 'Милтен', 'Милука',
'Милун', 'Милунка', 'Милутин', 'Милуш', 'Милуша', 'Миодраг', 'Миомир', 'Миомирка', 'Мира', 'Мирен', 'Мирка', 'Мирко',
'Миро', 'Миросав', 'Миросава', 'Мирољуб', 'Мирчета', 'Мирјана', 'Митар', 'Митра', 'Михаило', 'Михајло', 'Мишко', 'Мишо',
'Мишљен', 'Мија', 'Мијаило', 'Мијак', 'Мијан', 'Мијана', 'Мијат', 'Мијо', 'Мијобрат', 'Мијушко', 'Миљ', 'Миља',
'Миљан', 'Миљен', 'Миљка', 'Миљко', 'Миљојко', 'Миљурко', 'Мића', 'Мићан', 'Мићо', 'Младен', 'Млађан', 'Млађен',
'Момир', 'Момчило', 'Мојсило', 'Мркша', 'Мрђан', 'Мрђен', 'Нада', 'Надежда', 'Надица', 'Наталија', 'Наум', 'Нађа',
'Најда', 'Најдан', 'Небојша', 'Невен', 'Невена', 'Невенка', 'Невенко', 'Негован', 'Негомир', 'Неда', 'Недељка', 'Недељко',
'Немања', 'Ненад', 'Нестор', 'Нешко', 'Неђељка', 'Неђељко', 'Никашин', 'Никодим', 'Никодије', 'Никола', 'Николета', 'Николија',
'Никша', 'Нина', 'Нинко', 'Нино', 'Нинослав', 'Нишава', 'Нићифор', 'Новак', 'Новица', 'Новиша', 'Новка', 'Новко',
'Ново', 'Обрад', 'Обрадин', 'Обрадинка', 'Обрен', 'Обренија', 'Обренко', 'Обретен', 'Огњан', 'Огњана', 'Огњен', 'Озрен',
'Озриша', 'Олга', 'Оливер', 'Оливера', 'Остоја', 'Оља', 'Пава', 'Павија', 'Павић', 'Павко', 'Павле', 'Павлија',
'Павлић', 'Пантелија', 'Паун', 'Пауна', 'Пелагија', 'Пера', 'Перица', 'Периша', 'Перо', 'Перса', 'Персида', 'Перун',
'Перунко', 'Петак', 'Петар', 'Петко', 'Петош', 'Петоје', 'Петра', 'Петрашин', 'Петрија', 'Петроније', 'Пејак', 'Пејо',
'Плавша', 'Познан', 'Познана', 'Првослав', 'Предраг', 'Прерад', 'Прибић', 'Продан', 'Продана', 'Прокопије', 'Пунан', 'Пуниша',
'Пуреш', 'Пурко', 'Пуро', 'Рада', 'Радак', 'Радан', 'Радана', 'Радас', 'Радашин', 'Раден', 'Раденко', 'Радета',
'Радивој', 'Радивоје', 'Радин', 'Радинка', 'Радинко', 'Радисав', 'Радица', 'Радич', 'Радиша', 'Радман', 'Радмила', 'Радмило',
'Радна', 'Радоба', 'Радобуд', 'Радован', 'Радовац', 'Радоман', 'Радомир', 'Радосав', 'Радослав', 'Радослава', 'Радота', 'Радош',
'Радоја', 'Радоје', 'Радојица', 'Радојка', 'Радојко', 'Радојло', 'Радоња', 'Радука', 'Радукан', 'Радул', 'Радула', 'Радулин',
'Радун', 'Радунка', 'Радусин', 'Раин', 'Раица', 'Раич', 'Раичко', 'Рален', 'Ралета', 'Ранисав', 'Ранка', 'Ранко',
'Раосав', 'Растислав', 'Растко', 'Ратибор', 'Ратко', 'Ратомир', 'Рафаило', 'Рацко', 'Рачета', 'Рашко', 'Рађен', 'Рајак',
'Рајан', 'Рајка', 'Рајко', 'Рајна', 'Рајчета', 'Рекула', 'Ресан', 'Реља', 'Риста', 'Ристан', 'Ристивоје', 'Ристо',
'Родољуб', 'Роксанда', 'Роса', 'Ружа', 'Ружица', 'Сава', 'Савка', 'Савко', 'Саво', 'Саздана', 'Самуило', 'Сандра',
'Сара', 'Сања', 'Светибор', 'Светислав', 'Светислава', 'Светозар', 'Светолик', 'Светомир', 'Светорад', 'Светољуб', 'Свјетлана', 'Секана',
'Секула', 'Селак', 'Сима', 'Симана', 'Симеон', 'Симеун', 'Симеуна', 'Симка', 'Симо', 'Симон', 'Симонида', 'Синиша',
'Синђа', 'Синђел', 'Скоросав', 'Скоросава', 'Славен', 'Славенко', 'Славица', 'Славиша', 'Славка', 'Славко', 'Славна', 'Славо',
'Славомир', 'Славојка', 'Славољуб', 'Славуј', 'Сладоје', 'Слађан', 'Слађана', 'Слободанка', 'Смиља', 'Смиљан', 'Смиљана', 'Смиљка',
'Смиљко', 'Смољан', 'Смољана', 'Смољка', 'Снежана', 'Сока', 'Соко', 'Софија', 'Спасенија', 'Спасоја', 'Спасоје', 'Спиридон',
'Споменка', 'Србислав', 'Србијанка', 'Србослав', 'Србољуб', 'Срдан', 'Средоја', 'Средоје', 'Сретен', 'Сретко', 'Срећан', 'Срећко',
'Срђа', 'Стака', 'Стамена', 'Стаменка', 'Стаменко', 'Стана', 'Станава', 'Станача', 'Станимир', 'Станисав', 'Станисава', 'Станислава',
'Станица', 'Станиша', 'Станија', 'Станка', 'Станко', 'Станоја', 'Станоје', 'Станојка', 'Станојко', 'Станојла', 'Станојло', 'Сташа',
'Стајка', 'Стеван', 'Стевица', 'Стево', 'Степан', 'Стефан', 'Стоин', 'Стоисава', 'Стоић', 'Стоја', 'Стојадин', 'Стојак',
'Стојан', 'Стојана', 'Стојанка', 'Стојка', 'Стојко', 'Стојмен', 'Стојна', 'Стојша', 'Страиња', 'Страхиња', 'Стјепан', 'Сузана',
'Сњежана', 'Тадеј', 'Тадија', 'Танасије', 'Танацко', 'Танкоса', 'Танкосава', 'Тара', 'Татомир', 'Татјана', 'Тајана', 'Твртко',
'Теа', 'Теодор', 'Теодосије', 'Теофил', 'Тешан', 'Тимотије', 'Тихомир', 'Тијана', 'Тодор', 'Тодора', 'Тома', 'Томанија',
'Томаш', 'Томислав', 'Томица', 'Томо', 'Топлица', 'Трајан', 'Трајко', 'Тривун', 'Трипко', 'Трипун', 'Трифун', 'Трпко',
'Убавка', 'Угљеша', 'Умиљен', 'Уна', 'Урош', 'Утешен', 'Утјешен', 'Фема', 'Хвалимир', 'Хвалислав', 'Хранимир', 'Хранислав',
'Хранислава', 'Храниша', 'Храстимир', 'Христијан', 'Христослав', 'Цвета', 'Цветин', 'Цветко', 'Цветош', 'Цветоје', 'Цвејан', 'Цвико',
'Цвијан', 'Цвијета', 'Цвијетин', 'Цвјетко', 'Цвјетош', 'Цвјетоје', 'Цурко', 'Чарна', 'Часлав', 'Чедомир', 'Чубрило', 'Шакота',
'Шале', 'Шана', 'Шуменко', 'Шутан',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Јована', 'Александра', 'Ангелина', 'Антонина', 'Биљана', 'Влада', 'Драгана', 'Екатерина', 'Елена', 'Здравка', 'Златка', 'Ивана', 'Ирена',
'Ирина', 'Кристина', 'Лола', 'Марина', 'Марија', 'Маша', 'Милена', 'Милица', 'Мирослава', 'Миљана', 'Наташа', 'Светлана',
'Соња', 'Тамара', 'Тања', 'Теодора',
// below are unknown gender firstnames
'Ђенадије', 'Ђоко', 'Ђорђе', 'Ђорђије', 'Ђорђо', 'Ђука', 'Ђукан', 'Ђура', 'Ђурашин', 'Ђурађ', 'Ђурисав', 'Ђурисава', 'Ђурица',
'Ђурко', 'Ђуро', 'Ђурђа', 'Ђурђе', 'Ђурђевка', 'Ђурђица', 'Ђурђија', 'Јаблан', 'Јаворка', 'Јаворко', 'Јагода', 'Јагодинка',
'Јагош', 'Јадранка', 'Јадранко', 'Јаков', 'Јакша', 'Јана', 'Јандре', 'Јандрија', 'Јанићије', 'Јанко', 'Јановка', 'Јанча',
'Јарослав', 'Јасен', 'Јасенко', 'Јасмина', 'Јасминка', 'Јасна', 'Јања', 'Јевдокија', 'Јеврем', 'Јевросима', 'Јевта', 'Јевтан',
'Јевтимије', 'Јевто', 'Језда', 'Јездимир', 'Јека', 'Јела', 'Јелача', 'Јелашин', 'Јелен', 'Јелена', 'Јеленка', 'Јеленко',
'Јелисава', 'Јелисавета', 'Јелисавка', 'Јелисије', 'Јелица', 'Јелка', 'Јеремија', 'Јерко', 'Јеротије', 'Јефимија', 'Јеша', 'Јова',
'Јован', 'Јованка', 'Јовица', 'Јовиша', 'Јовка', 'Јовко', 'Јово', 'Јоко', 'Јоксим', 'Јоргованка', 'Јордан', 'Јорданка',
'Јосиф', 'Југомир', 'Југослав', 'Југољуб', 'Јулија', 'Јулијан', 'Јулијана', 'Јулка', 'Јуноша', 'Јуриша', 'Јустин', 'Љепава',
'Љепосава', 'Љиља', 'Љиљан', 'Љиљана', 'Љуба', 'Љубан', 'Љубен', 'Љубенко', 'Љубивоје', 'Љубинка', 'Љубинко', 'Љубисав',
'Љубислав', 'Љубица', 'Љубиша', 'Љубо', 'Љубобрат', 'Љубодраг', 'Љубомир', 'Љубомирка', 'Љубосава', 'Љубоја', 'Љубоје', 'Љупка',
'Његомир', 'Његомирка', 'Његослава', 'Његош', 'Ћерана', 'Ћира', 'Ћирило', 'Ћирко', 'Ћиро', 'Ћирјак', 'Авакум', 'Аврам',
'Агница', 'Агнија', 'Адам', 'Аделина', 'Аксентије', 'Алекса', 'Александрон', 'Алексеј', 'Алексија', 'Алексије', 'Алимпије', 'Ана',
'Анастасија', 'Анда', 'Андреј', 'Андреја', 'Андрија', 'Андријана', 'Андријаш', 'Аница', 'Анка', 'Анкица', 'Антоније', 'Анђа',
'Анђела', 'Анђелија', 'Анђелка', 'Анђелко', 'Аранђел', 'Арса', 'Арсен', 'Арсеније', 'Арсо', 'Атанасије', 'Атанацко', 'Аћим',
'Балша', 'Бане', 'Батрић', 'Бајко', 'Бајо', 'Бајчета', 'Берисав', 'Берислав', 'Бериша', 'Берко', 'Бисенија', 'Бисерка',
'Бисерко', 'Биљан', 'Благица', 'Благиња', 'Благомир', 'Благота', 'Благојa', 'Благоје', 'Блажа', 'Блажен', 'Блаженка', 'Блажо',
'Блашко', 'Богдан', 'Богдана', 'Богданка', 'Богељ', 'Богиша', 'Богић', 'Богобој', 'Богосав', 'Богослав', 'Богоје', 'Богољуб',
'Божа', 'Божана', 'Божидар', 'Божидарка', 'Божин', 'Божинка', 'Божица', 'Божићко', 'Божо', 'Боин', 'Боица', 'Бора',
'Боривој', 'Боривоје', 'Борис', 'Борисав', 'Борислав', 'Борислава', 'Бориславка', 'Бориша', 'Борка', 'Борко', 'Боро', 'Бороје',
'Борјана', 'Борјанка', 'Боса', 'Босиљка', 'Бошко', 'Бојан', 'Бојана', 'Бојко', 'Бојо', 'Бојчета', 'Бранивој', 'Бранивоје',
'Бранимир', 'Бранислава', 'Бранка', 'Бранкица', 'Бранко', 'Брано', 'Братимир', 'Братислав', 'Братислава', 'Братован', 'Братољуб', 'Брајан',
'Брајица', 'Брнча', 'Будимир', 'Будимирка', 'Будимка', 'Будисав', 'Будислав', 'Валерија', 'Варвара', 'Васа', 'Василија', 'Василије',
'Василка', 'Васиљ', 'Васиљка', 'Васко', 'Васкрсија', 'Васкрсије', 'Васо', 'Васоје', 'Вајо', 'Вања', 'Векослав', 'Велибор',
'Велиборка', 'Велизар', 'Велимир', 'Велинка', 'Велисав', 'Велисава', 'Величко', 'Велиша', 'Вера', 'Веран', 'Верица', 'Верка',
'Вероника', 'Верослава', 'Верољуб', 'Весела', 'Веселин', 'Веселинка', 'Веско', 'Весна', 'Вељко', 'Вид', 'Вида', 'Видак',
'Видан', 'Видач', 'Виден', 'Видосав', 'Видосава', 'Видоја', 'Видоје', 'Видојка', 'Видојко', 'Виктор', 'Викторија', 'Вилотије',
'Виолета', 'Витка', 'Витко', 'Витомир', 'Витомирка', 'Вишеслав', 'Вишеслава', 'Вишња', 'Вићан', 'Вићентије', 'Владан', 'Владана',
'Владанка', 'Владе', 'Владета', 'Владимирка', 'Владисав', 'Владислава', 'Владица', 'Владо', 'Владоје', 'Владун', 'Влаислав', 'Власије',
'Власта', 'Властимир', 'Властимирка', 'Влатка', 'Влатко', 'Влашко', 'Влајко', 'Воица', 'Војдраг', 'Војимир', 'Војин', 'Војислав',
'Војислава', 'Војка', 'Војкан', 'Војко', 'Вранеш', 'Вугдраг', 'Вузман', 'Вуило', 'Вуин', 'Вуица', 'Вук', 'Вукадин',
'Вукало', 'Вукан', 'Вукана', 'Вукас', 'Вукац', 'Вукач', 'Вукашин', 'Вукајло', 'Вукаљ', 'Вукеља', 'Вукица', 'Вукић',
'Вукман', 'Вукмир', 'Вукмира', 'Вукмиљ', 'Вуко', 'Вуковоје', 'Вукола', 'Вукоман', 'Вукомир', 'Вукосав', 'Вукосава', 'Вукослав',
'Вукота', 'Вукоје', 'Вукојица', 'Вуксан', 'Вукша', 'Вуле', 'Вулета', 'Вунко', 'Вуча', 'Вучан', 'Вучен', 'Вучета',
'Вучина', 'Вучић', 'Вучко', 'Вујадин', 'Вујадинка', 'Вујак', 'Вујан', 'Вујана', 'Вујета', 'Вујка', 'Вујко', 'Вујо',
'Вујчета', 'Вујчин', 'Вјекослав', 'Гавра', 'Гаврила', 'Гаврилка', 'Гаврило', 'Гача', 'Гаја', 'Гајин', 'Гајо', 'Гвозден',
'Гвозденија', 'Гвозденко', 'Генадије', 'Георгина', 'Георгије', 'Герасим', 'Герман', 'Глигорије', 'Глиша', 'Глишо', 'Годеч', 'Годомир',
'Голуб', 'Горана', 'Горанка', 'Гордан', 'Гордана', 'Горица', 'Горчин', 'Горјана', 'Госпава', 'Гостимир', 'Гостољуб', 'Гојко',
'Градета', 'Градимир', 'Градиша', 'Гргур', 'Грдан', 'Григорије', 'Гријак', 'Грозда', 'Гроздан', 'Гроздана', 'Грубан', 'Грубац',
'Грубач', 'Грубета', 'Грубеша', 'Грубиша', 'Груја', 'Грујица', 'Грујо', 'Дабижив', 'Дабиша', 'Дабо', 'Давид', 'Даворка',
'Далиборка', 'Дамјан', 'Дамјанка', 'Дамљан', 'Дамљанка', 'Дана', 'Дане', 'Даница', 'Данијел', 'Данка', 'Данко', 'Данојла',
'Данчул', 'Дара', 'Даринка', 'Дарио', 'Дарије', 'Даријо', 'Дарко', 'Дарјан', 'Дафина', 'Даша', 'Дева', 'Деса',
'Десанка', 'Десимир', 'Деспина', 'Деспиња', 'Деспот', 'Дејана', 'Дивна', 'Дикосава', 'Димитрије', 'Димчо', 'Дмитар', 'Дмитра',
'Добрашин', 'Добривој', 'Добривоје', 'Добрила', 'Добрило', 'Добринка', 'Добринко', 'Добрица', 'Добрија', 'Добровук', 'Добросав', 'Доброслав',
'Докна', 'Доко', 'Доротеј', 'Доротеја', 'Доситеј', 'Достана', 'Дојчило', 'Дојчин', 'Драга', 'Драгаш', 'Драгица', 'Драгиша',
'Драгија', 'Драгиња', 'Драгић', 'Драго', 'Драгобрат', 'Драгован', 'Драгоман', 'Драгомир', 'Драгомира', 'Драгорад', 'Драгосав', 'Драгослав',
'Драгослава', 'Драгош', 'Драгоја', 'Драгоје', 'Драгојла', 'Драгојло', 'Драгољуб', 'Драгутин', 'Дража', 'Дражета', 'Дражо', 'Драило',
'Дракша', 'Драшко', 'Дрена', 'Дренка', 'Дрина', 'Дринка', 'Дубравац', 'Дубравка', 'Дубравко', 'Дука', 'Дукадин', 'Душанка',
'Душица', 'Душка', 'Душко', 'Дујак', 'Дуња', 'Ева', 'Евгенија', 'Евгеније', 'Евдокија', 'Евица', 'Емил', 'Емилија',
'Емилијан', 'Емилије', 'Ерак', 'Жаклина', 'Жанка', 'Жарко', 'Желимир', 'Желимирка', 'Жељана', 'Жељка', 'Жељко', 'Жива',
'Живадин', 'Живадинка', 'Живан', 'Живана', 'Живанка', 'Живанко', 'Живица', 'Живка', 'Живодарка', 'Живомир', 'Живорад', 'Живоратка',
'Живослава', 'Живославка', 'Живота', 'Живојин', 'Живољуб', 'Жика', 'Жикица', 'Житомир', 'Завида', 'Завиша', 'Зага', 'Загорка',
'Зарија', 'Зарије', 'Захарије', 'Звездан', 'Звездана', 'Звездодраг', 'Звездослав', 'Звонимир', 'Звонка', 'Звонко', 'Звјездан', 'Звјездана',
'Здравиша', 'Здравко', 'Злата', 'Златан', 'Златана', 'Златибор', 'Златица', 'Златија', 'Златко', 'Златомир', 'Златомирка', 'Златосав',
'Златоје', 'Зора', 'Зорана', 'Зорислава', 'Зорица', 'Зорка', 'Зринка', 'Зринко', 'Ива', 'Иваниш', 'Иванка', 'Ивица',
'Ивка', 'Ивко', 'Ивона', 'Игор', 'Игњат', 'Игњатије', 'Иконија', 'Илинка', 'Илија', 'Исаило', 'Исаија', 'Исак',
'Исидор', 'Исидора', 'Кадивка', 'Кажимир', 'Казимир', 'Казимира', 'Каменко', 'Касија', 'Ката', 'Катарина', 'Катица', 'Кипријан',
'Кирило', 'Кована', 'Ковина', 'Ковиљка', 'Ковиљко', 'Козма', 'Кокан', 'Комнен', 'Комненија', 'Корнелије', 'Косана', 'Косара',
'Косовка', 'Коста', 'Костадин', 'Костадинка', 'Коча', 'Коштана', 'Којадин', 'Којадинка', 'Којчин', 'Крагуј', 'Краисава', 'Красимир',
'Красоје', 'Крајислав', 'Крајчин', 'Крсман', 'Крсманија', 'Крста', 'Крстан', 'Крстана', 'Крстивоје', 'Крстина', 'Крсто', 'Крунислав',
'Крунослава', 'Ксенија', 'Кузман', 'Кумодраг', 'Лабуд', 'Лаза', 'Лазар', 'Лазо', 'Лака', 'Лакета', 'Лако', 'Лале',
'Лана', 'Лара', 'Латинка', 'Лежимир', 'Лела', 'Лена', 'Ленка', 'Леонида', 'Леонора', 'Лепа', 'Лепомир', 'Лепосава',
'Лепослав', 'Лепоје', 'Лидија', 'Лиза', 'Лила', 'Лилијана', 'Лозан', 'Луна', 'Луча', 'Лучија', 'Лујо', 'Маврен',
'Малета', 'Малеш', 'Малина', 'Малинка', 'Манда', 'Мандуша', 'Мане', 'Манојло', 'Мара', 'Маринка', 'Маринко', 'Марица',
'Марко', 'Марта', 'Марјан', 'Матеј', 'Матеја', 'Матија', 'Матијаш', 'Мато', 'Машан', 'Машко', 'Маја', 'Мајда',
'Медак', 'Мила', 'Миладин', 'Миладија', 'Милак', 'Милана', 'Миланка', 'Миланко', 'Милат', 'Милаш', 'Милашин', 'Миле',
'Милева', 'Милен', 'Миленко', 'Милентије', 'Милеса', 'Милета', 'Милеш', 'Миливој', 'Миливоје', 'Милин', 'Милина', 'Милинко',
'Милисав', 'Милисава', 'Милисавка', 'Милија', 'Милијан', 'Милијана', 'Милијаш', 'Милић', 'Милка', 'Милкица', 'Мило', 'Милован',
'Миломир', 'Милорад', 'Милосав', 'Милосава', 'Милосавка', 'Милоја', 'Милоје', 'Милојица', 'Милојка', 'Милојко', 'Милтен', 'Милука',
'Милун', 'Милунка', 'Милутин', 'Милуш', 'Милуша', 'Миодраг', 'Миомир', 'Миомирка', 'Мира', 'Мирен', 'Мирка', 'Мирко',
'Миро', 'Миросав', 'Миросава', 'Мирољуб', 'Мирчета', 'Мирјана', 'Митар', 'Митра', 'Михаило', 'Михајло', 'Мишко', 'Мишо',
'Мишљен', 'Мија', 'Мијаило', 'Мијак', 'Мијан', 'Мијана', 'Мијат', 'Мијо', 'Мијобрат', 'Мијушко', 'Миљ', 'Миља',
'Миљан', 'Миљен', 'Миљка', 'Миљко', 'Миљојко', 'Миљурко', 'Мића', 'Мићан', 'Мићо', 'Младен', 'Млађан', 'Млађен',
'Момир', 'Момчило', 'Мојсило', 'Мркша', 'Мрђан', 'Мрђен', 'Нада', 'Надежда', 'Надица', 'Наталија', 'Наум', 'Нађа',
'Најда', 'Најдан', 'Небојша', 'Невен', 'Невена', 'Невенка', 'Невенко', 'Негован', 'Негомир', 'Неда', 'Недељка', 'Недељко',
'Немања', 'Ненад', 'Нестор', 'Нешко', 'Неђељка', 'Неђељко', 'Никашин', 'Никодим', 'Никодије', 'Никола', 'Николета', 'Николија',
'Никша', 'Нина', 'Нинко', 'Нино', 'Нинослав', 'Нишава', 'Нићифор', 'Новак', 'Новица', 'Новиша', 'Новка', 'Новко',
'Ново', 'Обрад', 'Обрадин', 'Обрадинка', 'Обрен', 'Обренија', 'Обренко', 'Обретен', 'Огњан', 'Огњана', 'Огњен', 'Озрен',
'Озриша', 'Олга', 'Оливер', 'Оливера', 'Остоја', 'Оља', 'Пава', 'Павија', 'Павић', 'Павко', 'Павле', 'Павлија',
'Павлић', 'Пантелија', 'Паун', 'Пауна', 'Пелагија', 'Пера', 'Перица', 'Периша', 'Перо', 'Перса', 'Персида', 'Перун',
'Перунко', 'Петак', 'Петар', 'Петко', 'Петош', 'Петоје', 'Петра', 'Петрашин', 'Петрија', 'Петроније', 'Пејак', 'Пејо',
'Плавша', 'Познан', 'Познана', 'Првослав', 'Предраг', 'Прерад', 'Прибић', 'Продан', 'Продана', 'Прокопије', 'Пунан', 'Пуниша',
'Пуреш', 'Пурко', 'Пуро', 'Рада', 'Радак', 'Радан', 'Радана', 'Радас', 'Радашин', 'Раден', 'Раденко', 'Радета',
'Радивој', 'Радивоје', 'Радин', 'Радинка', 'Радинко', 'Радисав', 'Радица', 'Радич', 'Радиша', 'Радман', 'Радмила', 'Радмило',
'Радна', 'Радоба', 'Радобуд', 'Радован', 'Радовац', 'Радоман', 'Радомир', 'Радосав', 'Радослав', 'Радослава', 'Радота', 'Радош',
'Радоја', 'Радоје', 'Радојица', 'Радојка', 'Радојко', 'Радојло', 'Радоња', 'Радука', 'Радукан', 'Радул', 'Радула', 'Радулин',
'Радун', 'Радунка', 'Радусин', 'Раин', 'Раица', 'Раич', 'Раичко', 'Рален', 'Ралета', 'Ранисав', 'Ранка', 'Ранко',
'Раосав', 'Растислав', 'Растко', 'Ратибор', 'Ратко', 'Ратомир', 'Рафаило', 'Рацко', 'Рачета', 'Рашко', 'Рађен', 'Рајак',
'Рајан', 'Рајка', 'Рајко', 'Рајна', 'Рајчета', 'Рекула', 'Ресан', 'Реља', 'Риста', 'Ристан', 'Ристивоје', 'Ристо',
'Родољуб', 'Роксанда', 'Роса', 'Ружа', 'Ружица', 'Сава', 'Савка', 'Савко', 'Саво', 'Саздана', 'Самуило', 'Сандра',
'Сара', 'Сања', 'Светибор', 'Светислав', 'Светислава', 'Светозар', 'Светолик', 'Светомир', 'Светорад', 'Светољуб', 'Свјетлана', 'Секана',
'Секула', 'Селак', 'Сима', 'Симана', 'Симеон', 'Симеун', 'Симеуна', 'Симка', 'Симо', 'Симон', 'Симонида', 'Синиша',
'Синђа', 'Синђел', 'Скоросав', 'Скоросава', 'Славен', 'Славенко', 'Славица', 'Славиша', 'Славка', 'Славко', 'Славна', 'Славо',
'Славомир', 'Славојка', 'Славољуб', 'Славуј', 'Сладоје', 'Слађан', 'Слађана', 'Слободанка', 'Смиља', 'Смиљан', 'Смиљана', 'Смиљка',
'Смиљко', 'Смољан', 'Смољана', 'Смољка', 'Снежана', 'Сока', 'Соко', 'Софија', 'Спасенија', 'Спасоја', 'Спасоје', 'Спиридон',
'Споменка', 'Србислав', 'Србијанка', 'Србослав', 'Србољуб', 'Срдан', 'Средоја', 'Средоје', 'Сретен', 'Сретко', 'Срећан', 'Срећко',
'Срђа', 'Стака', 'Стамена', 'Стаменка', 'Стаменко', 'Стана', 'Станава', 'Станача', 'Станимир', 'Станисав', 'Станисава', 'Станислава',
'Станица', 'Станиша', 'Станија', 'Станка', 'Станко', 'Станоја', 'Станоје', 'Станојка', 'Станојко', 'Станојла', 'Станојло', 'Сташа',
'Стајка', 'Стеван', 'Стевица', 'Стево', 'Степан', 'Стефан', 'Стоин', 'Стоисава', 'Стоић', 'Стоја', 'Стојадин', 'Стојак',
'Стојан', 'Стојана', 'Стојанка', 'Стојка', 'Стојко', 'Стојмен', 'Стојна', 'Стојша', 'Страиња', 'Страхиња', 'Стјепан', 'Сузана',
'Сњежана', 'Тадеј', 'Тадија', 'Танасије', 'Танацко', 'Танкоса', 'Танкосава', 'Тара', 'Татомир', 'Татјана', 'Тајана', 'Твртко',
'Теа', 'Теодор', 'Теодосије', 'Теофил', 'Тешан', 'Тимотије', 'Тихомир', 'Тијана', 'Тодор', 'Тодора', 'Тома', 'Томанија',
'Томаш', 'Томислав', 'Томица', 'Томо', 'Топлица', 'Трајан', 'Трајко', 'Тривун', 'Трипко', 'Трипун', 'Трифун', 'Трпко',
'Убавка', 'Угљеша', 'Умиљен', 'Уна', 'Урош', 'Утешен', 'Утјешен', 'Фема', 'Хвалимир', 'Хвалислав', 'Хранимир', 'Хранислав',
'Хранислава', 'Храниша', 'Храстимир', 'Христијан', 'Христослав', 'Цвета', 'Цветин', 'Цветко', 'Цветош', 'Цветоје', 'Цвејан', 'Цвико',
'Цвијан', 'Цвијета', 'Цвијетин', 'Цвјетко', 'Цвјетош', 'Цвјетоје', 'Цурко', 'Чарна', 'Часлав', 'Чедомир', 'Чубрило', 'Шакота',
'Шале', 'Шана', 'Шуменко', 'Шутан',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B0_%D0%BD%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D0%BA%D0%BE%D0%BC_-%D0%B8%D1%9B
*/
protected static $lastName = array(
'Абаџић', 'Абдулић', 'Абрамић', 'Авалић', 'Авдулић', 'Аврић', 'Агуридић', 'Адамић', 'Азарић', 'Ајдачић', 'Ајдучић', 'Аксентић', 'Аксић', 'Алавантић', 'Аладић', 'Аларгић', 'Албијанић', 'Александрић', 'Алексендрић', 'Алексић', 'Алимпић', 'Аличић', 'Аљанчић', 'Амиџић', 'Ананић', 'Андић', 'Андрејић', 'Андријанић', 'Андрић', 'Андробић', 'Анђелић', 'Анђић', 'Анђушић', 'Анић', 'Аничић', 'Анкић', 'Анојчић', 'Анокић', 'Антић', 'Антонић', 'Анушић', 'Апелић', 'Апић', 'Арамбашић', 'Ардалић', 'Арсенић', 'Арсић', 'Атлагић', 'Аћимић', 'Аћић', 'Ацић', 'Ачић', 'Аџић', 'Ашкрабић', 'Ашћерић', 'Бабарогић', 'Бабић', 'Баварчић', 'Бавељић', 'Бадрић', 'Бајагић', 'Бајандић', 'Бајић', 'Бајичић', 'Бајкић', 'Бајчетић', 'Бајчић', 'Бакић', 'Балетић', 'Балотић', 'Балтић', 'Балшић', 'Банзић', 'Банић', 'Бантулић', 'Бањалић', 'Баралић', 'Барић', 'Баришић', 'Барошевчић', 'Басарић', 'Бастајић', 'Басташић', 'Батавељић', 'Батинић', 'Батножић', 'Баћић', 'Бацетић', 'Бачић', 'Бачкулић', 'Башић', 'Баштић', 'Бебић', 'Бегенишић', 'Бежанић', 'Бекчић', 'Беланчић', 'Белић', 'Белогрлић', 'Белодедић', 'Белонић', 'Бељић', 'Бендић', 'Берилажић', 'Берић', 'Беседић', 'Бесједић', 'Биберчић', 'Биберџић', 'Бибић', 'Бижић', 'Бизетић', 'Бизумић', 'Бијанић', 'Бијелић', 'Бијелонић', 'Билибајкић', 'Билић', 'Билкић', 'Биљић', 'Биљурић', 'Бинић', 'Биришић', 'Бисенић', 'Бисерић', 'Бисерчић', 'Бисић', 'Бјекић', 'Бјелетић', 'Бјелинић', 'Бјелић', 'Бјеличић', 'Бјелкић', 'Бјеловитић', 'Бјелогрлић', 'Бјелонић', 'Бјелотомић', 'Благић', 'Благотић', 'Блажарић', 'Блажетић', 'Блажић', 'Блатешић', 'Блендић', 'Блесић', 'Блечић', 'Блешић', 'Боберић', 'Бобић', 'Бобушић', 'Богатић', 'Богданић', 'Богетић', 'Богић', 'Богичић', 'Бодирогић', 'Бодирожић', 'Бодић', 'Бодрожић', 'Божанић', 'Божикић', 'Божић', 'Божичић', 'Бојадић', 'Бојанић', 'Бојић', 'Бојичић', 'Бојкић', 'Бојчетић', 'Бојчић', 'Боканић', 'Бокоњић', 'Болић', 'Болтић', 'Бољанић', 'Бонтић', 'Бонџић', 'Бонџулић', 'Борикић', 'Борић', 'Боричић', 'Боришић', 'Борјанић', 'Борокић', 'Боротић', 'Борчић', 'Босанчић', 'Босиљкић', 'Босиљчић', 'Босиорчић', 'Босиочић', 'Босић', 'Боснић', 'Боторић', 'Боцић', 'Боцокић', 'Бошњачић', 'Боштрунић', 'Брадарић', 'Брадић', 'Брадоњић', 'Брајић', 'Бралетић', 'Бралић', 'Бралушић', 'Бранчић', 'Братић', 'Братоножић', 'Брашић', 'Брдарић', 'Брежанчић', 'Брезић', 'Брекић', 'Брзић', 'Брисић', 'Брканлић', 'Бркић', 'Брндушић', 'Бродалић', 'Бродић', 'Броћић', 'Бруић', 'Брујић', 'Брукић', 'Бубић', 'Бубоњић', 'Бугарчић', 'Будалић', 'Будимкић', 'Будимчић', 'Будинчић', 'Будић', 'Будишић', 'Буднић', 'Будурић', 'Бузаретић', 'Бујагић', 'Бујандрић', 'Бујић', 'Бујишић', 'Бујуклић', 'Буказић', 'Буквић', 'Букелић', 'Буковчић', 'Букоњић', 'Букумирић', 'Букушић', 'Булајић', 'Булић', 'Буљубашић', 'Буљугић', 'Бумбић', 'Бунарџић', 'Бунић', 'Бунчић', 'Бургић', 'Бурић', 'Бурлић', 'Бусанчић', 'Буцкић', 'Бучић', 'Бушетић', 'Бушић', 'Вагић', 'Вагурић', 'Вајић', 'Вајкарић', 'Вакичић', 'Ванушић', 'Варагић', 'Вараклић', 'Вардалић', 'Варјачић', 'Варничић', 'Васелић', 'Василић', 'Васић', 'Вашалић', 'Векић', 'Велетић', 'Великић', 'Величић', 'Велишић', 'Вељанчић', 'Вељић', 'Вемић', 'Вербић', 'Вербункић', 'Вергић', 'Верић', 'Веркић', 'Веселић', 'Веселичић', 'Весић', 'Веснић', 'Видарић', 'Видачић', 'Видеканић', 'Видић', 'Вилендечић', 'Вилотић', 'Винокић', 'Винчић', 'Виорикић', 'Витакић', 'Витолић', 'Вићентић', 'Вишић', 'Владетић', 'Владић', 'Владичић', 'Владушић', 'Влајић', 'Влајнић', 'Влајчић', 'Влакетић', 'Власинић', 'Власоњић', 'Властић', 'Влачић', 'Влашкалић', 'Војичић', 'Војкић', 'Војчић', 'Воргић', 'Воркапић', 'Воћкић', 'Воштинић', 'Воштић', 'Вранић', 'Вранчић', 'Вратоњић', 'Врачарић', 'Врекић', 'Врећић', 'Врзић', 'Вртунић', 'Вругић', 'Вујанић', 'Вујанушић', 'Вујачић', 'Вујетић', 'Вујинић', 'Вујисић', 'Вујић', 'Вујичић', 'Вујнић', 'Вујчетић', 'Вуканић', 'Вукелић', 'Вукић', 'Вукоичић', 'Вукојичић', 'Вукојчић', 'Вуколић', 'Вукоманчић', 'Вукосавић', 'Вукотић', 'Вукшић', 'Вулетић', 'Вулешић', 'Вуликић', 'Вулић', 'Вулишић', 'Вуцелић', 'Вучелић', 'Вучендић', 'Вученић', 'Вучетић', 'Вучинић', 'Вучић', 'Гаварић', 'Гавранић', 'Гавранчић', 'Гаврић', 'Гагић', 'Гагричић', 'Гајанић', 'Гајетић', 'Гајић', 'Гајичић', 'Гајтанић', 'Галетић', 'Галић', 'Галонић', 'Галоњић', 'Гамбелић', 'Гарачић', 'Гардић', 'Гарић', 'Гаротић', 'Гатарић', 'Гачић', 'Гаџић', 'Гашић', 'Гвозденић', 'Гвоздић', 'Гвоић', 'Гвојић', 'Генчић', 'Герзић', 'Гиздавић', 'Гилић', 'Главендекић', 'Главинић', 'Главонић', 'Главоњић', 'Главчић', 'Гламочић', 'Гледић', 'Глежнић', 'Глибетић', 'Глигић', 'Глигорић', 'Глигурић', 'Глинтић', 'Глишић', 'Глогињић', 'Гломазић', 'Глувајић', 'Глумичић', 'Гмизић', 'Гњатић', 'Гобељић', 'Гогић', 'Гојгић', 'Гонцић', 'Горанић', 'Горанчић', 'Горданић', 'Гордић', 'Гороњић', 'Госпавић', 'Гостић', 'Гостојић', 'Гоцић', 'Гошњић', 'Грабић', 'Грабовчић', 'Градић', 'Грамић', 'Грандић', 'Гранолић', 'Гранулић', 'Граонић', 'Грашић', 'Грбић', 'Гречић', 'Гркинић', 'Грозданић', 'Гроздић', 'Гроканић', 'Громилић', 'Грубачић', 'Грубетић', 'Грубешић', 'Грубић', 'Грубишић', 'Грубјешић', 'Грубљешић', 'Грубнић', 'Гружанић', 'Грујанић', 'Грујић', 'Грујичић', 'Грумић', 'Губеринић', 'Гудурић', 'Гужвић', 'Гујаничић', 'Гурешић', 'Гуцонић', 'Гуџулић', 'Гушић', 'Дабарчић', 'Дабетић', 'Дабић', 'Давинић', 'Дајић', 'Дајлић', 'Дамјанић', 'Дангић', 'Дангубић', 'Даничић', 'Данојлић', 'Дардић', 'Дафунић', 'Дачић', 'Двокић', 'Дворанчић', 'Дворнић', 'Дебелногић', 'Девеџић', 'Дедић', 'Дејанић', 'Делић', 'Демић', 'Демоњић', 'Денић', 'Денкић', 'Денчић', 'Дерајић', 'Деретић', 'Дерикоњић', 'Дероњић', 'Десанчић', 'Деспенић', 'Деспинић', 'Деспић', 'Деурић', 'Дешић', 'Дивић', 'Дивнић', 'Дивчић', 'Дикић', 'Диклић', 'Дикосавић', 'Диманић', 'Димитрић', 'Димић', 'Димкић', 'Димчић', 'Динић', 'Динкић', 'Динчић', 'Дискић', 'Дичић', 'Добранић', 'Добратић', 'Добрић', 'Добричић', 'Довијанић', 'Доганџић', 'Догањић', 'Додић', 'Докић', 'Докнић', 'Долинић', 'Дончић', 'Доронтић', 'Достанић', 'Достић', 'Достичић', 'Дотлић', 'Дравић', 'Драганић', 'Драгинчић', 'Драгић', 'Драгишић', 'Драгољић', 'Драгоњић', 'Драгославић', 'Драготић', 'Драгушић', 'Дражић', 'Драјић', 'Дракулић', 'Драмлић', 'Дрангић', 'Драшкић', 'Дрезгић', 'Дрекић', 'Дренић', 'Дринић', 'Дринчић', 'Дружетић', 'Друлић', 'Дрчелић', 'Дубајић', 'Дубачкић', 'Дубоњић', 'Дугалић', 'Дугић', 'Дугоњић', 'Дудић', 'Дукић', 'Думањић', 'Думељић', 'Думитрикић', 'Думнић', 'Думонић', 'Дунчић', 'Дуњић', 'Дуроњић', 'Дучић', 'Душанић', 'Ђајић', 'Ђакушић', 'Ђапић', 'Ђекић', 'Ђелић', 'Ђелкапић', 'Ђенадић', 'Ђенисић', 'Ђенић', 'Ђерић', 'Ђикић', 'Ђинђић', 'Ђокић', 'Ђорђић', 'Ђорић', 'Ђузић', 'Ђујић', 'Ђукарић', 'Ђукелић', 'Ђукетић', 'Ђукић', 'Ђукнић', 'Ђурагић', 'Ђуракић', 'Ђурђић', 'Ђуретић', 'Ђурић', 'Ђуричић', 'Ђуришић', 'Ђуркић', 'Ђусић', 'Евђенић', 'Егарић', 'Егерић', 'Егић', 'Екмечић', 'Екмеџић', 'Ергић', 'Еремић', 'Ерић', 'Ерлетић', 'Ерчић', 'Жагрић', 'Жарић', 'Жаркић', 'Жепинић', 'Жеравић', 'Жеравчић', 'Жерајић', 'Жестић', 'Живанић', 'Живанкић', 'Живић', 'Животић', 'Жигић', 'Жижић', 'Жикелић', 'Жикић', 'Жилетић', 'Жилић', 'Жмирић', 'Жмукић', 'Жмурић', 'Жугић', 'Жунић', 'Жутић', 'Жутобрадић', 'Забурнић', 'Завишић', 'Загорчић', 'Закић', 'Запукић', 'Зарадић', 'Зарић', 'Затежић', 'Захарић', 'Збиљић', 'Звекић', 'Звиздић', 'Здравић', 'Здујић', 'Зебић', 'Зекавичић', 'Зекић', 'Зелић', 'Зимоњић', 'Зинаић', 'Зинајић', 'Зисић', 'Зјајић', 'Зјалић', 'Зјачић', 'Златић', 'Зличић', 'Зловарић', 'Зојкић', 'Зокић', 'Золотић', 'Зорбић', 'Зорић', 'Зоричић', 'Зоркић', 'Зракић', 'Зрилић', 'Зрнић', 'Зубић', 'Зурнић', 'Ибрић', 'Иванић', 'Ивантић', 'Иванчић', 'Ивезић', 'Иветић', 'Ивић', 'Ивичић', 'Ивуцић', 'Игић', 'Игњатић', 'Игњић', 'Ијачић', 'Икић', 'Иконић', 'Илибашић', 'Илијић', 'Иликић', 'Илинчић', 'Илисић', 'Илић', 'Иличић', 'Илкић', 'Инђић', 'Ирић', 'Ичелић', 'Јабланчић', 'Јаворић', 'Јагличић', 'Јагодић', 'Јакић', 'Јакишић', 'Јаконић', 'Јакшић', 'Јалић', 'Јандрић', 'Јаникић', 'Јанић', 'Јаничић', 'Јанкелић', 'Јанкић', 'Јанојкић', 'Јанчић', 'Јанчурић', 'Јањић', 'Јањушић', 'Јарић', 'Јаснић', 'Јашић', 'Јевдоксић', 'Јевђенић', 'Јеверичић', 'Јевић', 'Јеврић', 'Јевтић', 'Јегдић', 'Јездић', 'Језеркић', 'Јелачић', 'Јелашић', 'Јеленић', 'Јелесић', 'Јеликић', 'Јелисавчић', 'Јелисић', 'Јелић', 'Јеличић', 'Јелушић', 'Јенић', 'Јергић', 'Јеремић', 'Јеринић', 'Јеринкић', 'Јеросимић', 'Јеротић', 'Јерчић', 'Јесретић', 'Јестротић', 'Јефтенић', 'Јефтић', 'Јечменић', 'Јешић', 'Јовакарић', 'Јовандић', 'Јованетић', 'Јованић', 'Јованкић', 'Јованчић', 'Јоваџић', 'Јовелић', 'Јовељић', 'Јоветић', 'Јовешић', 'Јовикић', 'Јовић', 'Јовичић', 'Јовишић', 'Јовкић', 'Јовонић', 'Јовчић', 'Јозић', 'Јојић', 'Јојчић', 'Јокић', 'Јокичић', 'Јоксић', 'Јолић', 'Јоникић', 'Јонић', 'Јоничић', 'Јонкић', 'Јонтић', 'Јончић', 'Јоргић', 'Јоргонић', 'Јосић', 'Јоцић', 'Јузбашић', 'Јукић', 'Јунгић', 'Јуришић', 'Јушкић', 'Кавалић', 'Кајганић', 'Калабић', 'Калајић', 'Калајџић', 'Календић', 'Каленић', 'Калинић', 'Камперелић', 'Кандић', 'Канлић', 'Кањерић', 'Каравидић', 'Карагић', 'Карајчић', 'Караклајић', 'Каралеић', 'Каралејић', 'Каралић', 'Карапанџић', 'Каратошић', 'Караулић', 'Караџић', 'Карић', 'Каришић', 'Карличић', 'Катанић', 'Катић', 'Каћурић', 'Качаниклић', 'Кашерић', 'Квргић', 'Кендришић', 'Кентрић', 'Кепић', 'Кесић', 'Кечкић', 'Кијачић', 'Кимчетић', 'Киселчић', 'Китанић', 'Китић', 'Китоњић', 'Кичић', 'Клевернић', 'Клепић', 'Клинић', 'Клипић', 'Клисарић', 'Клисурић', 'Кличарић', 'Кљајић', 'Кљакић', 'Кнежић', 'Кованушић', 'Кованџић', 'Коварбашић', 'Ковачић', 'Ковинић', 'Ковинчић', 'Ковјанић', 'Ковјенић', 'Ковљенић', 'Козић', 'Којанић', 'Којић', 'Којичић', 'Којчић', 'Којунџић', 'Колавчић', 'Коларић', 'Колачарић', 'Количић', 'Колунџић', 'Кољанчић', 'Комадинић', 'Комарчић', 'Комленић', 'Комненић', 'Кондић', 'Контић', 'Концулић', 'Коњикушић', 'Кораксић', 'Кордић', 'Коругић', 'Коружић', 'Косанић', 'Косић', 'Коснић', 'Косорић', 'Костић', 'Котарлић', 'Котлајић', 'Кочић', 'Коџопељић', 'Кошарић', 'Кошпић', 'Кошутић', 'Краварушић', 'Кравић', 'Крагић', 'Краинчанић', 'Крантић', 'Красавчић', 'Красић', 'Крезић', 'Крејић', 'Кремић', 'Кремоњић', 'Крестић', 'Кривошић', 'Кркељић', 'Кркић', 'Кркобабић', 'Крнетић', 'Крњајић', 'Крњеушић', 'Кромпић', 'Кротић', 'Крпић', 'Крсманић', 'Крсмић', 'Крстајић', 'Крстеканић', 'Крстинић', 'Крстић', 'Крстичић', 'Крстонић', 'Крстоношић', 'Кртинић', 'Крунић', 'Крушкоњић', 'Кршић', 'Кувељић', 'Кудрић', 'Кузмић', 'Кујавић', 'Кујачић', 'Кујунџић', 'Кукрић', 'Кулезић', 'Кулизић', 'Кулишић', 'Кулунџић', 'Куљанчић', 'Куљић', 'Кумрић', 'Курељушић', 'Курилић', 'Курсулић', 'Куруцић', 'Курчубић', 'Кусонић', 'Кусоњић', 'Кустурић', 'Кутлачић', 'Кутлешић', 'Кушић', 'Кушљић', 'Лаботић', 'Лаврнић', 'Лажетић', 'Лазендић', 'Лазетић', 'Лазић', 'Лазичић', 'Лазукић', 'Лајшић', 'Лакетић', 'Лакић', 'Лалић', 'Ламбић', 'Лапчић', 'Ластић', 'Латинчић', 'Лебурић', 'Лежаић', 'Лежајић', 'Леканић', 'Лекић', 'Лемаић', 'Лемајић', 'Лепосавић', 'Лесендрић', 'Лечић', 'Лештарић', 'Лијескић', 'Ликодрић', 'Ликушић', 'Лилић', 'Липовчић', 'Лисичић', 'Лишанчић', 'Ловрић', 'Лозанић', 'Лојаничић', 'Лолић', 'Ломић', 'Лопандић', 'Лубардић', 'Лубинић', 'Лубурић', 'Лугоњић', 'Лужаић', 'Лужајић', 'Лукајић', 'Лукачић', 'Лукендић', 'Лукић', 'Лукичић', 'Лунић', 'Луткић', 'Лучић', 'Љамић', 'Љеганушић', 'Љотић', 'Љубанић', 'Љубић', 'Љубичић', 'Љубишић', 'Љушић', 'Љушкић', 'Маглић', 'Мајкић', 'Макарић', 'Макивић', 'Макрагић', 'Максић', 'Малавразић', 'Малбашић', 'Маленчић', 'Малетић', 'Малешић', 'Малинић', 'Малишић', 'Малобабић', 'Малушић', 'Маљугић', 'Маљчић', 'Мандарић', 'Мандинић', 'Мандић', 'Мандушић', 'Манић', 'Манчић', 'Мањенчић', 'Маравић', 'Маринчић', 'Марић', 'Маричић', 'Маркагић', 'Маркелић', 'Маркељић', 'Маркулић', 'Мародић', 'Мартић', 'Марунић', 'Марункић', 'Марушић', 'Марчетић', 'Марчић', 'Масалушић', 'Масларић', 'Маслић', 'Масловарић', 'Матаругић', 'Матејић', 'Матерић', 'Матић', 'Матичић', 'Матушић', 'Маћешић', 'Маћић', 'Мачић', 'Мачкић', 'Мачужић', 'Машић', 'Медић', 'Медурић', 'Мектић', 'Месулић', 'Мијалчић', 'Мијанић', 'Мијачић', 'Мијић', 'Мијуцић', 'Микарић', 'Микелић', 'Микетић', 'Микић', 'Микичић', 'Микоњић', 'Микулић', 'Миладић', 'Милакић', 'Милачић', 'Милекић', 'Миленић', 'Милетић', 'Милеуснић', 'Милешић', 'Милијић', 'Миликић', 'Миликшић', 'Милинић', 'Милинчић', 'Милисавић', 'Миличић', 'Милић', 'Милишић', 'Милкић', 'Милоичић', 'Милојић', 'Милојичић', 'Милојкић', 'Милојчић', 'Милотић', 'Милунић', 'Милушић', 'Милчић', 'Миљанић', 'Миндић', 'Минић', 'Минчић', 'Миовчић', 'Миоданић', 'Мионић', 'Миражић', 'Мирић', 'Мирјанић', 'Миркић', 'Миросавић', 'Мирчетић', 'Мирчић', 'Мисојчић', 'Митић', 'Митранић', 'Митреканић', 'Митрић', 'Митрушић', 'Мићић', 'Михаљчић', 'Михољчић', 'Мишељић', 'Мишић', 'Мишкић', 'Мишурић', 'Младић', 'Млаџић', 'Мојсић', 'Мокрић', 'Момић', 'Морачић', 'Моретић', 'Мороквашић', 'Мотичић', 'Мракић', 'Мрачић', 'Мрдић', 'Мркић', 'Мркоњић', 'Мркушић', 'Мркшић', 'Мудринић', 'Мудрић', 'Мунишић', 'Мурганић', 'Мутавџић', 'Мутибарић', 'Мучибабић', 'Мушикић', 'Навалушић', 'Наградић', 'Нагулић', 'Надашкић', 'Најдић', 'Најкић', 'Накаламић', 'Накић', 'Наранчић', 'Наранџић', 'Настасић', 'Настић', 'Небригић', 'Невајдић', 'Невенић', 'Негоицић', 'Нединић', 'Недић', 'Некић', 'Немањић', 'Ненадић', 'Ненић', 'Неоричић', 'Нешић', 'Никезић', 'Никетић', 'Никитић', 'Николетић', 'Николешић', 'Николић', 'Николчић', 'Никшић', 'Нинић', 'Нинчић', 'Ничић', 'Нишавић', 'Нишић', 'Новалушић', 'Новарлић', 'Новачикић', 'Новић', 'Новичић', 'Новчић', 'Ножинић', 'Нојкић', 'Његић', 'Његрић', 'Њежић', 'Обренић', 'Одавић', 'Озимић', 'Ојданић', 'Ојкић', 'Окетић', 'Околић', 'Окулић', 'Оларић', 'Олић', 'Олујић', 'Ољачић', 'Опалић', 'Опарушић', 'Опачић', 'Оприкић', 'Опрић', 'Оприцић', 'Ораовчић', 'Орландић', 'Орлић', 'Осмајлић', 'Остојић', 'Оцокољић', 'Оџић', 'Павић', 'Павичић', 'Павлекић', 'Павличић', 'Павчић', 'Падић', 'Пајагић', 'Пајић', 'Пајичић', 'Пајкић', 'Пајтић', 'Палалић', 'Палангетић', 'Палигорић', 'Палић', 'Панинчић', 'Панић', 'Панишић', 'Пантелић', 'Пантић', 'Панчић', 'Панџић', 'Папић', 'Папрић', 'Папулић', 'Параментић', 'Параушић', 'Париводић', 'Парлић', 'Паројчић', 'Патрногић', 'Паунић', 'Пашић', 'Пејић', 'Пејичић', 'Пејушић', 'Пејчић', 'Пелагић', 'Пендић', 'Пенезић', 'Пенчић', 'Пепић', 'Перенић', 'Перић', 'Перичић', 'Перишић', 'Перјаничић', 'Перкић', 'Перотић', 'Перуничић', 'Перчић', 'Петканић', 'Петрикић', 'Петрић', 'Петричић', 'Петронић', 'Петрушић', 'Пеулић', 'Пецић', 'Печеничић', 'Пешић', 'Пикић', 'Пилиндавић', 'Пиљагић', 'Пиперчић', 'Пириватрић', 'Пирић', 'Писарић', 'Питулић', 'Пјанић', 'Пјевић', 'Плавић', 'Плавкић', 'Плављанић', 'Плавшић', 'Плазинић', 'Планинчић', 'Планић', 'Платанић', 'Плачић', 'Племић', 'Плескоњић', 'Плећић', 'Плинтић', 'Плиснић', 'Плоскић', 'Плочић', 'Пљакић', 'Пљеваљчић', 'Побулић', 'Подинић', 'Подрашчић', 'Подрић', 'Познанић', 'Познић', 'Појкић', 'Полић', 'Поломчић', 'Полугић', 'Поњавић', 'Поп Лазић', 'Попадић', 'Попарић', 'Попчић', 'Потребић', 'Поштић', 'Правдић', 'Пражић', 'Предић', 'Прекић', 'Прелић', 'Прендић', 'Прешић', 'Пржић', 'Прибић', 'Прибишић', 'Пригодић', 'Пријић', 'Прикић', 'Пришић', 'Проданић', 'Прокић', 'Прокопић', 'Пролић', 'Протић', 'Прошић', 'Пругинић', 'Прунић', 'Пршендић', 'Пуалић', 'Пувалић', 'Пувачић', 'Пударић', 'Пунишић', 'Пурешић', 'Пурић', 'Пуришић', 'Пуслојић', 'Пушељић', 'Равилић', 'Раданчић', 'Радељић', 'Радетић', 'Радешић', 'Радивојшић', 'Радикић', 'Радисавић', 'Радић', 'Радичић', 'Радишић', 'Раднић', 'Радоичић', 'Радојичић', 'Радојкић', 'Радојчић', 'Радонић', 'Радоњић', 'Радосавкић', 'Радотић', 'Радукић', 'Радулић', 'Радуљчић', 'Радуцић', 'Радушић', 'Разуменић', 'Раилић', 'Раичић', 'Рајачић', 'Рајић', 'Рајичић', 'Рајлић', 'Рајчетић', 'Рајчић', 'Рајшић', 'Ракезић', 'Ракетић', 'Ракинић', 'Ракитић', 'Ракић', 'Раконић', 'Ралетић', 'Ралић', 'Раљић', 'Рамић', 'Ранђић', 'Ранисавић', 'Ранкић', 'Ранчић', 'Раонић', 'Рапаић', 'Рапајић', 'Расулић', 'Раткелић', 'Раулић', 'Рацић', 'Рачић', 'Рашетић', 'Рашић', 'Рашљић', 'Регодић', 'Регулић', 'Рекалић', 'Рељић', 'Реметић', 'Рендулић', 'Репашић', 'Ресимић', 'Реџић', 'Рибарић', 'Рибошкић', 'Риђошић', 'Ризнић', 'Ринчић', 'Рисимић', 'Ристанић', 'Ристић', 'Рмандић', 'Рнић', 'Рогић', 'Роглић', 'Рогоњић', 'Рогулић', 'Родић', 'Розгић', 'Роквић', 'Рокнић', 'Роксандић', 'Роксић', 'Рољић', 'Романић', 'Ромић', 'Росић', 'Рошкић', 'Рувидић', 'Рудић', 'Рудоњић', 'Ружић', 'Ружичић', 'Ружојчић', 'Руменић', 'Рундић', 'Руњајић', 'Русалић', 'Рутешић', 'Рутонић', 'Рушкић', 'Сабљић', 'Савандић', 'Саватић', 'Савелић', 'Савељић', 'Савић', 'Савичић', 'Савкић', 'Савурдић', 'Савчић', 'Салатић', 'Самарџић', 'Сандић', 'Сапардић', 'Сарамандић', 'Сарић', 'Сатарић', 'Светличић', 'Свиларић', 'Својић', 'Секанић', 'Секулић', 'Селенић', 'Сендрић', 'Сенић', 'Сеничић', 'Сентић', 'Сетенчић', 'Сибинкић', 'Сибинчић', 'Сикимић', 'Симанић', 'Симендић', 'Симетић', 'Симић', 'Симурдић', 'Синђелић', 'Синђић', 'Синкић', 'Ситничић', 'Сјеничић', 'Скакић', 'Скелић', 'Скенџић', 'Скерлић', 'Скокић', 'Скочајић', 'Скочић', 'Скробић', 'Скулић', 'Славић', 'Славнић', 'Сладић', 'Словић', 'Смилић', 'Смиљанић', 'Смиљић', 'Смиљкић', 'Смољанић', 'Смрекић', 'Соврлић', 'Совтић', 'Сојкић', 'Сокић', 'Сокнић', 'Солдатић', 'Сорајић', 'Соскић', 'Софијанић', 'Софранић', 'Софренић', 'Софронић', 'Спаић', 'Спакић', 'Спарић', 'Спасенић', 'Спасић', 'Спенчић', 'Сперлић', 'Спирић', 'Спремић', 'Спужић', 'Средић', 'Сретић', 'Ставрић', 'Стајић', 'Стајкић', 'Стајчић', 'Стајшић', 'Стакић', 'Стакушић', 'Стаматић', 'Стамболић', 'Стаменић', 'Стаменчић', 'Станарчић', 'Станетић', 'Станикић', 'Станисавић', 'Станић', 'Станичић', 'Станишић', 'Станкић', 'Становчић', 'Станојчић', 'Станушић', 'Станчетић', 'Станчић', 'Сташић', 'Стевандић', 'Стеванетић', 'Стеванић', 'Стевелић', 'Стевић', 'Стевчић', 'Стегић', 'Стегњаић', 'Стегњајић', 'Стекић', 'Стељић', 'Степандић', 'Степанић', 'Степић', 'Стијачић', 'Стијепић', 'Стикић', 'Стјепић', 'Стожинић', 'Стојанић', 'Стојанкић', 'Стојанчић', 'Стојачић', 'Стојић', 'Стојичић', 'Стојкић', 'Стојнић', 'Стојчић', 'Стојшић', 'Стоканић', 'Стокић', 'Столић', 'Стопарић', 'Стопић', 'Стошић', 'Страјнић', 'Страхинић', 'Страхињић', 'Стринић', 'Суботић', 'Сувајџић', 'Суменић', 'Сунарић', 'Сурлић', 'Суручић', 'Тадић', 'Тајсић', 'Таминџић', 'Танасић', 'Танић', 'Танкосић', 'Танчић', 'Тарабић', 'Тасић', 'Татишић', 'Тврдишић', 'Теодосић', 'Тепић', 'Тепшић', 'Терзић', 'Теслић', 'Тешанић', 'Тешанкић', 'Тешендић', 'Тешинић', 'Тешић', 'Тијанић', 'Тимилић', 'Тимотић', 'Тирић', 'Тирнанић', 'Тмушић', 'Товаришић', 'Тодић', 'Тодорић', 'Тодосић', 'Тојић', 'Токалић', 'Тољагић', 'Томанић', 'Томецић', 'Томинчић', 'Томић', 'Томичић', 'Томоњић', 'Томчић', 'Тонтић', 'Тончић', 'Топић', 'Топличић', 'Тополић', 'Тоскић', 'Тошанић', 'Тошић', 'Траворић', 'Трапарић', 'Тренчић', 'Тривалић', 'Тривић', 'Тривунић', 'Тривунчић', 'Тријић', 'Трикић', 'Триндић', 'Трипић', 'Трифуњагић', 'Тришић', 'Трмчић', 'Трнинић', 'Трнић', 'Трошић', 'Трубајић', 'Трудић', 'Трујић', 'Трујкић', 'Тубоњић', 'Тукелић', 'Тумарић', 'Тупајић', 'Турајлић', 'Турнић', 'Турудић', 'Турунчић', 'Тутић', 'Туторић', 'Тутулић', 'Туфегџић', 'Туцић', 'Ћајић', 'Ћалић', 'Ћатић', 'Ћебић', 'Ћелић', 'Ћеранић', 'Ћипранић', 'Ћирић', 'Ћирјанић', 'Ћојбашић', 'Ћопић', 'Ћорић', 'Ћосић', 'Ћуић', 'Ћујић', 'Ћупић', 'Ћурдић', 'Ћурић', 'Ћурчић', 'Ћушић', 'Убавић', 'Убавкић', 'Увалић', 'Уверић', 'Угљешић', 'Угринић', 'Угринчић', 'Угричић', 'Удовичић', 'Удовчић', 'Умељић', 'Уметић', 'Умиљендић', 'Уршикић', 'Устић', 'Утвић', 'Ушендић', 'Фаркић', 'Фатић', 'Фемић', 'Филипић', 'Фотирић', 'Фотић', 'Фртунић', 'Хаџи Антић', 'Хаџи Јованчић', 'Хаџи Николић', 'Хаџи Ристић', 'Хаџи Танчић', 'Хаџић', 'Хинић', 'Христић', 'Цајић', 'Цакић', 'Царић', 'Царичић', 'Цвејић', 'Цветић', 'Цвијетић', 'Цвијић', 'Цвикић', 'Цвишић', 'Ценић', 'Ценкић', 'Цивишић', 'Циврић', 'Циглић', 'Циклушић', 'Цицварић', 'Цмиљанић', 'Цмолић', 'Цонић', 'Црновчић', 'Цуканић', 'Цукић', 'Цупарић', 'Чабрић', 'Чавић', 'Чајић', 'Чаленић', 'Чалић', 'Чамагић', 'Чантрић', 'Чапрњић', 'Чарапић', 'Чарнић', 'Чвокић', 'Чворић', 'Челекетић', 'Чемерикић', 'Чечарић', 'Чивчић', 'Чикарић', 'Чикић', 'Чиплић', 'Чипчић', 'Чичић', 'Чковрић', 'Чобелић', 'Чобељић', 'Човић', 'Чојић', 'Чојчић', 'Чоланић', 'Чолић', 'Чомић', 'Чонкић', 'Чоњагић', 'Чорбић', 'Чотрић', 'Чочурић', 'Чубрић', 'Чудић', 'Чукарић', 'Чукић', 'Чумић', 'Чупељић', 'Чуперкић', 'Чупић', 'Чутурић', 'Џаврић', 'Џајић', 'Џамбић', 'Џаџић', 'Џелебџић', 'Џикић', 'Џинић', 'Џодић', 'Џомбић', 'Џомић', 'Џонић', 'Шакић', 'Шакотић', 'Шалинић', 'Шаматић', 'Шантић', 'Шапић', 'Шапонић', 'Шапоњић', 'Шапурић', 'Шаранчић', 'Шарић', 'Шаркић', 'Шароњић', 'Шашић', 'Швабић', 'Шеварлић', 'Шевић', 'Шевкушић', 'Шестић', 'Шибалић', 'Шијакињић', 'Шијачић', 'Шиканић', 'Шикањић', 'Шимшић', 'Шипетић', 'Шишић', 'Шкобић', 'Шкодрић', 'Шкондрић', 'Шкорић', 'Шкрбић', 'Шкребић', 'Шкулић', 'Шкундрић', 'Шљапић', 'Шљивић', 'Шљукић', 'Шмигић', 'Шобајић', 'Шобачић', 'Шоргић', 'Шошкић', 'Шпирић', 'Штакић', 'Штулић', 'Шубакић', 'Шубарић', 'Шубић', 'Шулеић', 'Шулејић', 'Шулетић', 'Шулкић', 'Шулубурић', 'Шуљагић', 'Шуматић', 'Шундерић', 'Шункић', 'Шуњеварић', 'Шутуљић', 'Шушић', 'Шушулић',
);
}
Provider/sr_Cyrl_RS/Address.php 0000644 00000017363 15152066430 0012471 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Cyrl_RS;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('#####');
protected static $streetPrefix = array(
'Булевар',
);
protected static $street = array(
'Краља Милана', 'Цара Душана', 'Николе Тесле', 'Михајла Пупина', 'Николе Пашића',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}',
'{{streetPrefix}} {{street}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%BE%D0%B2%D0%B8_%D1%83_%D0%A1%D1%80%D0%B1%D0%B8%D1%98%D0%B8
*/
protected static $cityNames = array(
'Београд', 'Ваљево', 'Врање', 'Зајечар', 'Зрењанин', 'Јагодина', 'Крагујевац', 'Краљево', 'Крушевац', 'Лесковац', 'Лозница', 'Ниш', 'Нови Пазар', 'Нови Сад', 'Панчево', 'Пожаревац', 'Приштина', 'Смедерево', 'Сомбор', 'Сремска Митровица', 'Суботица', 'Ужице', 'Чачак', 'Шабац',
);
/**
* @link https://github.com/umpirsky/country-list/blob/master/country/cldr/sr_Cyrl/country.php
*/
protected static $country = array(
'Острво Асенсион', 'Андора', 'Уједињени Арапски Емирати', 'Авганистан', 'Антигве и Барбуда', 'Ангвила', 'Албанија', 'Арменија', 'Холандски Антили', 'Ангола', 'Антарктик', 'Аргентина', 'Америчка Самоа', 'Аустрија', 'Аустралија', 'Аруба', 'Аландска острва', 'Азербејџан', 'Босна и Херцеговина', 'Барбадос', 'Бангладеш', 'Белгија', 'Буркина Фасо', 'Бугарска', 'Бахреин', 'Бурунди', 'Бенин', 'Свети Бартоломеј', 'Бермуда', 'Брунеј', 'Боливија', 'Бразил', 'Бахами', 'Бутан', 'Буве Острва', 'Боцвана', 'Белорусија', 'Белизе', 'Канада', 'Кокос (Келинг) Острва', 'Конго - Киншаса', 'Централно Афричка Република', 'Конго - Бразавил', 'Швајцарска', 'Обала Слоноваче', 'Кукова Острва', 'Чиле', 'Камерун', 'Кина', 'Колумбија', 'Острво Клипертон', 'Костарика', 'Србија и Црна Гора', 'Куба', 'Капе Верде', 'Божићна острва', 'Кипар', 'Чешка', 'Немачка', 'Дијего Гарсија', 'Џибути', 'Данска', 'Доминика', 'Доминиканска Република', 'Алжир', 'Сеута и Мелиља', 'Еквадор', 'Естонија', 'Египат', 'Западна Сахара', 'Еритреја', 'Шпанија', 'Етиопија', 'Европска Унија', 'Финска', 'Фиџи', 'Фолкландска Острва', 'Микронезија', 'Фарска Острва', 'Француска', 'Габон', 'Велика Британија', 'Гренада', 'Грузија', 'Француска Гвајана', 'Гурнси', 'Гана', 'Гибралтар', 'Гренланд', 'Гамбија', 'Гвинеја', 'Гваделупе', 'Екваторијална Гвинеја', 'Грчка', 'Јужна Џорџија и Јужна Сендвич Острва', 'Гватемала', 'Гуам', 'Гвинеја-Бисао', 'Гвајана', 'Хонг Конг С. А. Р. Кина', 'Херд и Мекдоналд Острва', 'Хондурас', 'Хрватска', 'Хаити', 'Мађарска', 'Канарска острва', 'Индонезија', 'Ирска', 'Израел', 'Острво Ман', 'Индија', 'Британска територија у Индијском океану', 'Ирак', 'Иран', 'Исланд', 'Италија', 'Џерси', 'Јамајка', 'Јордан', 'Јапан', 'Кенија', 'Киргизстан', 'Камбоџа', 'Кирибати', 'Коморска Острва', 'Сент Китс и Невис', 'Северна Кореја', 'Јужна Кореја', 'Кувајт', 'Кајманска Острва', 'Казахстан', 'Лаос', 'Либан', 'Сент Луција', 'Лихтенштајн', 'Шри Ланка', 'Либерија', 'Лесото', 'Литванија', 'Луксембург', 'Летонија', 'Либија', 'Мароко', 'Монако', 'Молдавија', 'Црна Гора', 'Сент Мартин', 'Мадагаскар', 'Маршалска Острва', 'Македонија', 'Мали', 'Мијанмар [Бурма]', 'Монголија', 'Макао С. А. Р. Кина', 'Северна Маријанска Острва', 'Мартиник', 'Мауританија', 'Монсерат', 'Малта', 'Маурицијус', 'Малдиви', 'Малави', 'Мексико', 'Малезија', 'Мозамбик', 'Намибија', 'Нова Каледонија', 'Нигер', 'Норфолк Острво', 'Нигерија', 'Никарагва', 'Холандија', 'Норвешка', 'Непал', 'Науру', 'Ниуе', 'Нови Зеланд', 'Оман', 'Панама', 'Перу', 'Француска Полинезија', 'Папуа Нова Гвинеја', 'Филипини', 'Пакистан', 'Пољска', 'Сен Пјер и Микелон', 'Питкерн', 'Порто Рико', 'Палестинске територије', 'Португал', 'Палау', 'Парагвај', 'Катар', 'Остала океанија', 'Реинион', 'Румунија', 'Србија', 'Русија', 'Руанда', 'Саудијска Арабија', 'Соломонска Острва', 'Сејшели', 'Судан', 'Шведска', 'Сингапур', 'Света Јелена', 'Словенија', 'Свалбард и Јанмајен Острва', 'Словачка', 'Сијера Леоне', 'Сан Марино', 'Сенегал', 'Сомалија', 'Суринам', 'Сао Томе и Принципе', 'Салвадор', 'Сирија', 'Свазиленд', 'Тристан да Куња', 'Туркс и Кајкос Острва', 'Чад', 'Француске Јужне Територије', 'Того', 'Тајланд', 'Таџикистан', 'Токелау', 'Источни Тимор', 'Туркменистан', 'Тунис', 'Тонга', 'Турска', 'Тринидад и Тобаго', 'Тувалу', 'Тајван', 'Танзанија', 'Украјина', 'Уганда', 'Мања удаљена острва САД', 'Сједињене Америчке Државе', 'Уругвај', 'Узбекистан', 'Ватикан', 'Сент Винсент и Гренадини', 'Венецуела', 'Британска Девичанска Острва', 'С.А.Д. Девичанска Острва', 'Вијетнам', 'Вануату', 'Валис и Футуна Острва', 'Самоа', 'Јемен', 'Мајоте', 'Јужноафричка Република', 'Замбија', 'Зимбабве',
);
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/ja_JP/Company.php 0000644 00000000565 15152066430 0011450 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ja_JP;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}} {{lastName}}'
);
protected static $companyPrefix = array('株式会社', '有限会社');
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
}
Provider/ja_JP/PhoneNumber.php 0000644 00000000331 15152066430 0012253 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ja_JP;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'080-####-####',
'090-####-####',
'##-####-####'
);
}
Provider/ja_JP/Person.php 0000644 00000010351 15152066430 0011302 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ja_JP;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameFemale}}',
);
/**
* {@link} http://dic.nicovideo.jp/a/%E6%97%A5%E6%9C%AC%E4%BA%BA%E3%81%AE%E5%90%8D%E5%89%8D%E4%B8%80%E8%A6%A7
* {@link} http://www.meijiyasuda.co.jp/enjoy/ranking/
*/
protected static $firstNameMale = array(
'晃', '篤司', '治', '和也', '京助', '健一', '修平', '翔太', '淳', '聡太郎', '太一', '太郎', '拓真', '翼', '智也',
'直樹', '直人', '英樹', '浩', '学', '充', '稔', '裕樹', '裕太', '康弘', '陽一', '洋介', '亮介', '涼平', '零',
);
/**
* {@link} http://dic.nicovideo.jp/a/%E6%97%A5%E6%9C%AC%E4%BA%BA%E3%81%AE%E5%90%8D%E5%89%8D%E4%B8%80%E8%A6%A7
* {@link} http://www.meijiyasuda.co.jp/enjoy/ranking/
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'明美', 'あすか', '香織', '加奈', 'くみ子', 'さゆり', '知実', '千代',
'直子', '七夏', '花子', '春香', '真綾', '舞', '美加子', '幹', '桃子', '結衣', '裕美子', '陽子', '里佳',
);
/**
* {@link} http://dic.nicovideo.jp/a/%E6%97%A5%E6%9C%AC%E3%81%AE%E8%8B%97%E5%AD%97%28%E5%90%8D%E5%AD%97%29%E3%81%AE%E4%B8%80%E8%A6%A7
*/
protected static $lastName = array(
'青田', '青山', '石田', '井高', '伊藤', '井上', '宇野', '江古田', '大垣',
'加藤', '加納', '喜嶋', '木村', '桐山', '工藤', '小泉', '小林', '近藤',
'斉藤', '坂本', '佐々木', '佐藤', '笹田', '鈴木', '杉山',
'高橋', '田中', '田辺', '津田',
'中島', '中村', '渚', '中津川', '西之園', '野村',
'原田', '浜田', '廣川', '藤本',
'松本', '三宅', '宮沢', '村山',
'山岸', '山口', '山田', '山本', '吉田', '吉本',
'若松', '渡辺',
);
protected static $kanaFormats = array(
'{{lastKanaName}} {{firstKanaName}}'
);
protected static $firstKanaName = array(
'アキラ', 'アケミ', 'アスカ', 'アツシ', 'オサム',
'カオリ', 'カナ', 'キョウスケ', 'ケンイチ', 'クミコ', 'ケンイチ',
'サユリ', 'ジュン', 'ソウタロウ',
'タイチ', 'タロウ', 'チヨ', 'タクマ', 'ツバサ', 'トモミ', 'トモヤ',
'ナオキ', 'ナオコ', 'ナオト', 'ナナカ',
'ハナコ', 'ヒデキ', 'ハルカ', 'ヒロシ',
'マアヤ', 'マイ', 'マナブ', 'ミキ', 'ミツル', 'ミノル', 'モモコ', 'ヒロキ',
'ユイ', 'ユウタ', 'ヤスヒロ', 'ヨウイチ', 'ヨウコ', 'ヨウスケ', 'ユミコ', 'リョウスケ', 'リョウヘイ', 'レイ', 'リカ',
);
protected static $lastKanaName = array(
'アオタ', 'アオヤマ', 'イシダ', 'イダカ', 'イトウ', 'ウノ', 'エコダ', 'オオガキ',
'カノウ', 'カノウ', 'キジマ', 'キムラ', 'キリヤマ', 'クドウ', 'コイズミ', 'コバヤシ', 'コンドウ',
'サイトウ', 'サカモト', 'ササキ', 'サトウ', 'ササダ', 'スズキ', 'スギヤマ',
'タカハシ', 'タナカ', 'タナベ', 'ツダ',
'ナカジマ', 'ナカムラ', 'ナギサ', 'ナカツガワ', 'ニシノソノ', 'ノムラ',
'ハラダ', 'ハマダ', 'ヒロカワ', 'フジモト',
'マツモト', 'ミヤケ', 'ミヤザワ', 'ムラヤマ',
'ヤマギシ', 'ヤマグチ', 'ヤマダ', 'ヤマモト', 'ヨシダ', 'ヨシモト',
'ワカマツ', 'ワタナベ',
);
/**
* @example 'アオタ アキラ'
*/
public function kanaName()
{
$format = static::randomElement(static::$kanaFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'アオタ'
*/
public static function firstKanaName()
{
return static::randomElement(static::$firstKanaName);
}
/**
* @example 'アキラ'
*/
public static function lastKanaName()
{
return static::randomElement(static::$lastKanaName);
}
}
Provider/ja_JP/Address.php 0000644 00000020533 15152066430 0011424 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ja_JP;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $country = array(
'アフガニスタン', 'アルバニア', 'アルジェリア', 'アメリカ領サモア', 'アンドラ', 'アンゴラ', 'アンギラ', '南極大陸', 'アンティグアバーブーダ', 'アルゼンチン', 'アルメニア', 'アルバ', 'オーストラリア', 'オーストリア', 'アゼルバイジャン',
'バハマ', 'バーレーン', 'バングラデシュ', 'バルバドス', 'ベラルーシ', 'ベルギー', 'ベリーズ', 'ベナン', 'バミューダ島', 'ブータン', 'ボリビア', 'ボスニア・ヘルツェゴビナ', 'ボツワナ', 'ブーベ島', 'ブラジル', 'イギリス領インド洋地域', 'イギリス領ヴァージン諸島', 'ブルネイ', 'ブルガリア', 'ブルキナファソ', 'ブルンジ',
'カンボジア', 'カメルーン', 'カナダ', 'カーボベルデ', 'ケイマン諸島', '中央アフリカ共和国', 'チャド', 'チリ', '中国', 'クリスマス島', 'ココス諸島', 'コロンビア', 'コモロ', 'コンゴ共和国', 'クック諸島', 'コスタリカ', 'コートジボワール', 'クロアチア', 'キューバ', 'キプロス共和国', 'チェコ共和国',
'デンマーク', 'ジブチ共和国', 'ドミニカ国', 'ドミニカ共和国',
'エクアドル', 'エジプト', 'エルサルバドル', '赤道ギニア共和国', 'エリトリア', 'エストニア', 'エチオピア',
'フェロー諸島', 'フォークランド諸島', 'フィジー共和国', 'フィンランド', 'フランス', 'フランス領ギアナ', 'フランス領ポリネシア', 'フランス領極南諸島',
'ガボン', 'ガンビア', 'グルジア', 'ドイツ', 'ガーナ', 'ジブラルタル', 'ギリシャ', 'グリーンランド', 'グレナダ', 'グアドループ', 'グアム', 'グアテマラ', 'ガーンジー', 'ギニア', 'ギニアビサウ', 'ガイアナ',
'ハイチ', 'ハード島とマクドナルド諸島', 'バチカン市国', 'ホンジュラス', '香港', 'ハンガリー',
'アイスランド', 'インド', 'インドネシア', 'イラン', 'イラク', 'アイルランド共和国', 'マン島', 'イスラエル', 'イタリア',
'ジャマイカ', '日本', 'ジャージー島', 'ヨルダン',
'カザフスタン', 'ケニア', 'キリバス', '朝鮮', '韓国', 'クウェート', 'キルギス共和国',
'ラオス人民民主共和国', 'ラトビア', 'レバノン', 'レソト', 'リベリア', 'リビア国', 'リヒテンシュタイン', 'リトアニア', 'ルクセンブルク',
'マカオ', 'マケドニア共和国', 'マダガスカル', 'マラウィ', 'マレーシア', 'モルディブ', 'マリ', 'マルタ共和国', 'マーシャル諸島', 'マルティニーク', 'モーリタニア・イスラム共和国', 'モーリシャス', 'マヨット', 'メキシコ', 'ミクロネシア連邦', 'モルドバ共和国', 'モナコ公国', 'モンゴル', 'モンテネグロ共和国', 'モントセラト', 'モロッコ', 'モザンビーク', 'ミャンマー',
'ナミビア', 'ナウル', 'ネパール', 'オランダ領アンティル', 'オランダ', 'ニューカレドニア', 'ニュージーランド', 'ニカラグア', 'ニジェール', 'ナイジェリア', 'ニース', 'ノーフォーク島', '北マリアナ諸島', 'ノルウェー',
'オマーン',
'パキスタン', 'パラオ', 'パレスチナ自治区', 'パナマ', 'パプアニューギニア', 'パラグアイ', 'ペルー', 'フィリピン', 'ピトケアン諸島', 'ポーランド', 'ポルトガル', 'プエルトリコ',
'カタール',
'レユニオン', 'ルーマニア', 'ロシア', 'ルワンダ',
'サン・バルテルミー島', 'セントヘレナ', 'セントクリストファー・ネイビス連邦', 'セントルシア', 'セント・マーチン島', 'サンピエール島・ミクロン島', 'セントビンセント・グレナディーン', 'サモア', 'サンマリノ', 'サントメプリンシペ', 'サウジアラビア', 'セネガル', 'セルビア', 'セイシェル', 'シエラレオネ', 'シンガポール', 'スロバキア', 'スロベニア', 'ソロモン諸島', 'ソマリア', '南アフリカ共和国', 'サウスジョージア・サウスサンドウィッチ諸島', 'スペイン', 'スリランカ', 'スーダン', 'スリナム', 'スヴァールバル諸島およびヤンマイエン島', 'スワジランド王国', 'スウェーデン', 'スイス', 'シリア',
'台湾', 'タジキスタン共和国', 'タンザニア', 'タイ', '東ティモール', 'トーゴ', 'トケラウ', 'トンガ', 'トリニダード・トバゴ', 'チュニジア', 'トルコ', 'トルクメニスタン', 'タークス・カイコス諸島', 'ツバル',
'ウガンダ', 'ウクライナ', 'アラブ首長国連邦', 'イギリス', 'アメリカ合衆国', '合衆国領有小離島', 'アメリカ領ヴァージン諸島', 'ウルグアイ', 'ウズベキスタン',
'バヌアツ', 'ベネズエラ', 'ベトナム',
'ウォリス・フツナ', '西サハラ',
'イエメン',
'ザンビア', 'ジンバブエ'
);
protected static $prefecture = array(
'北海道',
'青森県', '岩手県', '宮城県', '秋田県', '山形県', '福島県',
'茨城県', '栃木県', '群馬県', '埼玉県', '千葉県', '東京都', '神奈川県',
'新潟県', '富山県', '石川県', '福井県', '山梨県', '長野県', '岐阜県', '静岡県', '愛知県',
'三重県', '滋賀県', '京都府', '大阪府', '兵庫県', '奈良県', '和歌山県',
'鳥取県', '島根県', '岡山県', '広島県', '山口県',
'徳島県', '香川県', '愛媛県', '高知県',
'福岡県', '佐賀県', '長崎県', '熊本県', '大分県', '宮崎県', '鹿児島県',
'沖縄県'
);
protected static $ward = array('中央', '北', '東', '南', '西');
protected static $citySuffix = array('市');
protected static $wardSuffix = array('区');
protected static $streetSuffix = array('町');
protected static $postcodeFormats = array('{{postcode1}}{{postcode2}}');
protected static $cityFormats = array(
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}{{lastName}}{{areaNumber}}-{{areaNumber}}-{{areaNumber}}'
);
protected static $addressFormats = array(
'{{postcode}} {{prefecture}}{{city}}{{ward}}{{streetAddress}}',
'{{postcode}} {{prefecture}}{{city}}{{ward}}{{streetAddress}} {{secondaryAddress}}'
);
protected static $secondaryAddressFormats = array(
'ハイツ{{lastName}}{{buildingNumber}}号',
'コーポ{{lastName}}{{buildingNumber}}号'
);
/**
* @example 111
*/
public static function postcode1()
{
return static::numberBetween(100, 999);
}
/**
* @example 2222
*/
public static function postcode2()
{
return static::numberBetween(1000, 9999);
}
/**
* @example 1112222
*/
public static function postcode()
{
$postcode1 = static::postcode1();
$postcode2 = static::postcode2();
return $postcode1 . $postcode2;
}
/**
* @example '東京都'
*/
public static function prefecture()
{
return static::randomElement(static::$prefecture);
}
/**
* @example '北区'
*/
public static function ward()
{
$ward = static::randomElement(static::$ward);
$suffix = static::randomElement(static::$wardSuffix);
return $ward . $suffix;
}
/**
* 丁、番地、号
*
* @return int
*/
public static function areaNumber()
{
return static::numberBetween(1, 10);
}
public static function buildingNumber()
{
return static::numberBetween(101, 110);
}
public function secondaryAddress()
{
$format = static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
}
Provider/ja_JP/Internet.php 0000644 00000002774 15152066430 0011636 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ja_JP;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $userNameFormats = array(
'{{lastNameAscii}}.{{firstNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}.{{lastNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}##',
'?{{lastNameAscii}}',
);
protected static $safeEmailTld = array(
'org', 'com', 'net', 'jp', 'jp', 'jp',
);
protected static $freeEmailDomain = array(
'gmail.com', 'yahoo.co.jp', 'hotmail.co.jp', 'mail.goo.ne.jp'
);
protected static $tld = array(
'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'jp', 'jp', 'jp',
);
protected static $lastNameAscii = array(
'uno', 'kudo', 'suzuki', 'tanabe', 'nagisa', 'hirokawa', 'yoshimoto'
);
protected static $firstNameAscii = array(
'akira', 'kana', 'taro', 'naoko', 'hiroshi', 'momoko', 'rika'
);
public static function lastNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii);
}
public static function firstNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$firstNameAscii);
}
/**
* @example 'suzuki.taro'
*/
public function userName()
{
$format = static::randomElement(static::$userNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
/**
* @example 'yamada.jp'
*/
public function domainName()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii) . '.' . $this->tld();
}
}
Provider/de_AT/Company.php 0000644 00000000503 15152066430 0011431 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('AG', 'EWIV', 'Ges.m.b.H.', 'GmbH', 'KEG', 'KG', 'OEG', 'OG', 'OHG', 'SE');
}
Provider/de_AT/PhoneNumber.php 0000644 00000000605 15152066430 0012250 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'0650 #######',
'0660 #######',
'0664 #######',
'0676 #######',
'0677 #######',
'0678 #######',
'0699 #######',
'0680 #######',
'+43 #### ####',
'+43 #### ####-##',
);
}
Provider/de_AT/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011442 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'AT', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/de_AT/Person.php 0000644 00000073543 15152066430 0011307 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Abel', 'Abraham', 'Adalbero', 'Adam', 'Adamo', 'Adolfo', 'Adrian', 'Adriano', 'Adrianus', 'Adrien', 'Alain', 'Alajos', 'Alan', 'Albain', 'Alban', 'Albano', 'Alberto', 'Albin', 'Alec', 'Alejandro', 'Alessandro', 'Alessio', 'Alex', 'Alexander', 'Alexandre', 'Alexandros', 'Alexej', 'Alexis', 'Alfons', 'Alfonso', 'Aljoscha', 'Allan', 'Allen', 'Alois', 'Alon', 'Alonzo', 'Alphonse', 'Alwin', 'Amadeo', 'Amadeus', 'Amandus', 'Amos', 'Anatol', 'Anatole', 'Anatolij', 'Anders', 'Andi', 'Andor', 'Andre', 'Andreas', 'Andrej', 'Andrew', 'Andrijan', 'Andy', 'Angelus', 'Ansgar', 'Anthony', 'Antoine', 'Anton', 'Antonio', 'Araldo', 'Aram', 'Argus', 'Arjan', 'Armin', 'Arminio', 'Arnaldo', 'Arnault', 'Arndt', 'Arne', 'Arno', 'Arnold', 'Arrigo', 'Art', 'Arthur', 'Artur', 'Arturo', 'August', 'Auguste', 'Augustin', 'Aurelius', 'Axel',
'Balduin', 'Balthasar', 'Bardo', 'Barnabas', 'Barnard', 'Barney', 'Baruch', 'Basil', 'Basilius', 'Bastian', 'Bastien', 'Battista', 'Beatus', 'Beltrame', 'Beltran', 'Ben', 'Benedetto', 'Benedict', 'Benedikt', 'Bengt', 'Beniamino', 'Benignus', 'Benito', 'Benjamin', 'Benjy', 'Bennett', 'Benno', 'Benny', 'Benoit', 'Beppe', 'Bernard', 'Bernardo', 'Bernd', 'Bernhard', 'Bernie', 'Bert', 'Berthold', 'Bertoldo', 'Bertram', 'Bertrame', 'Bill', 'Billy', 'Birger', 'Bjarne', 'Björn', 'Bob', 'Bobby', 'Bodo', 'Bonifatius', 'Boris', 'Bosco', 'Brendan', 'Brian', 'Bruno', 'Bryan', 'Burkhard',
'Camillo', 'Camilo', 'Carl', 'Carlo', 'Carlos', 'Carol', 'Carsten', 'Cäsar', 'Casimir', 'Caspar', 'Cecil', 'Ceddric', 'Cedric', 'Celestino', 'Charles', 'Charlie', 'Chico', 'Chip', 'Chris', 'Christian', 'Christoph', 'Christophe', 'Christopher', 'Christy', 'Chuck', 'Cian', 'Cillian', 'Clarence', 'Clark', 'Clas', 'Claude', 'Claudio', 'Claudius', 'Claus', 'Clayton', 'Clemens', 'Cliff', 'Clifford', 'Clint', 'Clinton', 'Cody', 'Colin', 'Collin', 'Conan', 'Connor', 'Conny', 'Conor', 'Conrad', 'Constantine', 'Cooper', 'Cordell', 'Cornelius', 'Corvinus', 'Cristobal', 'Curd', 'Curt', 'Curtis', 'Curtiz', 'Cyril', 'Cyrill',
'Damian', 'Damon', 'Dan', 'Daniel', 'Daniele', 'Danilo', 'Danny', 'Dario', 'Darius', 'Dave', 'David', 'Davide', 'Dawson', 'Dean', 'Demetrius', 'Denis', 'Deniz', 'Dennis', 'Derek', 'Desiderius', 'Detlef', 'Detlev', 'Dick', 'Diego', 'Dieter', 'Dimitrij', 'Dirk', 'Dolf', 'Domenico', 'Domingo', 'Dominic', 'Dominik', 'Dominikus', 'Dominique', 'Donald', 'Donatello', 'Donato', 'Donatus', 'Dorian', 'Douglas', 'Dragan', 'Duarte', 'Duncan', 'Dylan',
'Earnest', 'Earvin', 'Eike', 'Eleasar', 'Elia', 'Elian', 'Elias', 'Elijah', 'Ellison', 'Elmar', 'Elroy', 'Emanuel', 'Emanuele', 'Emil', 'Emile', 'Emilian', 'Emiliano', 'Emilio', 'Emmanuel', 'Endrik', 'Enrico', 'Enrique', 'Enzo', 'Ephraim', 'Erasmus', 'Eric', 'Erik', 'Ermanno', 'Ernest', 'Ernestin', 'Ernesto', 'Eros', 'Errol', 'Etienne', 'Eugen', 'Eugene', 'Eugenio', 'Eusebius', 'Everett', 'Ezra',
'Fabiano', 'Fabien', 'Fabio', 'Fabius', 'Fabrice', 'Fabricius', 'Fabrizio', 'Falco', 'Falk', 'Falko', 'Faruk', 'Faustus', 'Favian', 'Federico', 'Federigo', 'Fedor', 'Felice', 'Feliciano', 'Felicien', 'Felipe', 'Felix', 'Felton', 'Feodor', 'Ferdinand', 'Fergus', 'Fernand', 'Fernando', 'Ferrante', 'Ferris', 'Fidel', 'Fidelio', 'Fidelis', 'Fidelius', 'Filippo', 'Finan', 'Finn', 'Fiore', 'Fjodor', 'Flavian', 'Flemming', 'Fletcher', 'Flint', 'Florens', 'Florentin', 'Florian', 'Florin', 'Florus', 'Floyd', 'Forrest', 'Forrester', 'Forster', 'Foster', 'Fox', 'Francesco', 'Francis', 'Francisco', 'Franco', 'Francois', 'Franek', 'Frank', 'Frankie', 'Franklin', 'Franziskus', 'Frasier', 'Frayne', 'Fred', 'Freddy', 'Frederic', 'Frederick', 'Frederik', 'Freeman', 'Fremont', 'Fridericus', 'Fridolin', 'Friedel', 'Frye',
'Gabriel', 'Gaetan', 'Gaetano', 'Gallus', 'Garcia', 'Garfield', 'Garin', 'Garnier', 'Garrick', 'Garrison', 'Garron', 'Garry', 'Garson', 'Gaspar', 'Gaspard', 'Gaspare', 'Gaston', 'Gastonne', 'Gates', 'Gauthier', 'Gavin', 'Gene', 'Geoffrey', 'Geoffroy', 'Geordi', 'Georg', 'George', 'Georges', 'Gerald', 'Geraldo', 'Gerard', 'Geraud', 'Gerd', 'Gereon', 'Germain', 'German', 'Germano', 'Gernot', 'Gerold', 'Geronimo', 'Gerrit', 'Gerry', 'Gert', 'Gerulf', 'Gerwin', 'Giacomo', 'Gian', 'Giancarlo', 'Gianni', 'Gibson', 'Gideon', 'Gil', 'Gilbert', 'Gilberto', 'Gilles', 'Gillian', 'Gino', 'Gioacchino', 'Giorgio', 'Giovanni', 'Giraldo', 'Gisbert', 'Gitano', 'Giuliano', 'Giulio', 'Giuseppe', 'Giusto', 'Glen', 'Glenn', 'Goliath', 'Goran', 'Gordon', 'Gordy', 'Goswin', 'Götz', 'Graciano', 'Graham', 'Grayson', 'Greg', 'Gregg', 'Gregoire', 'Gregor', 'Gregory', 'Griffin', 'Grover', 'Gualtier', 'Gualtiero', 'Guglielmo', 'Guido', 'Guillaume', 'Guillermo', 'Gunnar', 'Gunter', 'Günter', 'Gunther', 'Günther', 'Gus', 'Gustavo', 'Gustl', 'Gutierre', 'Guy',
'Hajo', 'Hamilton', 'Hamlet', 'Hampton', 'Hanley', 'Hannes', 'Hans', 'Harald', 'Hardy', 'Harley', 'Harlow', 'Harold', 'Haroun', 'Harrison', 'Harry', 'Harvey', 'Hasso', 'Hauke', 'Havel', 'Hector', 'Heiko', 'Heiner', 'Heino', 'Hektor', 'Helge', 'Helmut', 'Helmuth', 'Hendrick', 'Hendrik', 'Hennes', 'Henning', 'Henri', 'Henrick', 'Henrik', 'Henry', 'Herald', 'Herbie', 'Hercules', 'Herold', 'Herwig', 'Hieronymus', 'Hilarius', 'Holger', 'Holm', 'Homer', 'Horace', 'Horatio', 'Horaz', 'Howard', 'Howie', 'Hugh', 'Hugo', 'Humphrey', 'Hunter',
'Ignatius', 'Ignaz', 'Ignazio', 'Igor', 'Ilian', 'Ilja', 'Immanuel', 'Ingo', 'Ingolf', 'Ingvar', 'Irenäus', 'Irvin', 'Irving', 'Irwin', 'Isaac', 'Isaak', 'Isai', 'Isaiah', 'Isidor', 'Istvan', 'Ivan', 'Ivo',
'Jackson', 'Jacky', 'Jacob', 'Jacques', 'Jacquin', 'Jadon', 'Jago', 'Jaime', 'Jake', 'Jakob', 'Jamal', 'James', 'Jan', 'Janis', 'Jannes', 'Jannik', 'Janning', 'Janos', 'Janosch', 'Jaques', 'Jared', 'Jarik', 'Jarl', 'Jarno', 'Jaro', 'Jaromir', 'Jarrett', 'Jascha', 'Jason', 'Jasper', 'Jay', 'Jean', 'Jeff', 'Jefferson', 'Jeffrey', 'Jendrick', 'Jens', 'Jered', 'Jeremiah', 'Jeremias', 'Jeremie', 'Jeremy', 'Jerold', 'Jerom', 'Jerome', 'Jerrick', 'Jerry', 'Jesaja', 'Jesko', 'Jesse', 'Jim', 'Jimmy', 'Jirko', 'Jo', 'Joakim', 'Joao', 'Joaquin', 'Joe', 'Joel', 'Joey', 'John', 'Johnny', 'Jokim', 'Jonah', 'Jonas', 'Jonathan', 'Jonny', 'Jordan', 'Jordano', 'Jörg', 'Jorge', 'Jose', 'Josef', 'Joseph', 'Josh', 'Joshua', 'Josias', 'Jost', 'Josua', 'Josue', 'Jourdain', 'Juan', 'Juanito', 'Jud', 'Jules', 'Julien', 'Julio', 'Julius', 'Jürgen', 'Jurij', 'Justin', 'Justinian', 'Justus',
'Kain', 'Kaj', 'Kajetan', 'Kallistus', 'Karsten', 'Kasimir', 'Kaspar', 'Keamon', 'Keith', 'Ken', 'Kenan', 'Kenneth', 'Keno', 'Kersten', 'Kerwin', 'Kevin', 'Kian', 'Kilian', 'Kim', 'Kiran', 'Klaas', 'Klaus', 'Klemens', 'Kleopas', 'Knud', 'Knut', 'Kolja', 'Konrad', 'Konstantin', 'Korbin', 'Korbinian', 'Kordt', 'Kristian', 'Kristof', 'Kristoffer', 'Kuno', 'Kurt', 'Kyros', 'Lajos',
'Lambert', 'Lamberto', 'Larry', 'Lars', 'Laslo', 'Lasse', 'Laurent', 'Laurente', 'Laurentius', 'Laurenz', 'Laurenzo', 'Lawrence', 'Lazarus', 'Lazlo', 'Leander', 'Lee', 'Leif', 'Leigh', 'Lennart', 'Lenny', 'Lenz', 'Leo', 'Leon', 'Leonard', 'Leonardo', 'Leonce', 'Leone', 'Leonello', 'Leonhard', 'Leopold', 'Leopoldo', 'Leroy', 'Lesley', 'Lester', 'Leverett', 'Levi', 'Lew', 'Lewis', 'Lex', 'Liborius', 'Lienhard', 'Linus', 'Lion', 'Lionel', 'LLoyd', 'Lobo', 'Loic', 'Lorenz', 'Lorenzo', 'Loris', 'Lothaire', 'Lou', 'Louie', 'Louis', 'Lovis', 'Luc', 'Luca', 'Lucan', 'Lucas', 'Luciano', 'Lucien', 'Lucius', 'Ludovico', 'Ludwig', 'Luigi', 'Luis', 'Lukas', 'Luke', 'Lutger', 'Luther', 'Lutz', 'Lyonel',
'Maik', 'Malte', 'Malwin', 'Manolito', 'Manolo', 'Manuel', 'Marc', 'Marcel', 'Marcello', 'Marcellus', 'Marco', 'Marcus', 'Marek', 'Marian', 'Marin', 'Marino', 'Marinus', 'Mario', 'Marius', 'Mark', 'Markus', 'Marlon', 'Maro', 'Marten', 'Martin', 'Marvin', 'Massimo', 'Mathias', 'Mathieu', 'Mathis', 'Matt', 'Matteo', 'Matthäus', 'Matthes', 'Matthew', 'Matthias', 'Matthieu', 'Maurice', 'Mauritius', 'Mauritz', 'Maurizio', 'Mauro', 'Maurus', 'Max', 'Maxence', 'Maxi', 'Maxime', 'Maximilian', 'Maximilien', 'Melchior', 'Merlin', 'Michael', 'Michail', 'Michel', 'Michele', 'Mick', 'Mickey', 'Miguel', 'Mika', 'Mikael', 'Mike', 'Mikel', 'Miklos', 'Milan', 'Milo', 'Mirko', 'Miro', 'Miroslav', 'Mischa', 'Mitja', 'Morgan', 'Moritz', 'Morris', 'Morten',
'Nat', 'Nathan', 'Nathanael', 'Nathaniel', 'Nepomuk', 'Nero', 'Neron', 'Newton', 'Niccolo', 'Nicholas', 'Nick', 'Nicki', 'Nico', 'Nicola', 'Nicolai', 'Nicolaj', 'Nicolas', 'Niels', 'Nigel', 'Nikita', 'Niklas', 'Niklaus', 'Niko', 'Nikodemus', 'Nikolai', 'Nikolaus', 'Nils', 'Noah', 'Noel', 'Norbert', 'Norberto', 'Norman',
'Odin', 'Odo', 'Odysseus', 'Olaf', 'Oleg', 'Oliver', 'Olivier', 'Oliviero', 'Olof', 'Oluf', 'Omar', 'Omer', 'Orlando', 'Orson', 'Oskar', 'Osvaldo', 'Oswin', 'Otello', 'Othello', 'Otto', 'Ove', 'Owain', 'Owen',
'Paco', 'Paddy', 'Palmiro', 'Pancho', 'Paolo', 'Pascal', 'Pat', 'Patrice', 'Patricio', 'Patricius', 'Patrick', 'Patrizio', 'Patrizius', 'Paul', 'Paulin', 'Paulus', 'Pawel', 'Pedro', 'Peer', 'Pepe', 'Pepito', 'Peppone', 'Per', 'Percy', 'Perez', 'Pete', 'Peter', 'Phil', 'Philip', 'Philipp', 'Philippe', 'Philo', 'Piedro', 'Pier', 'Piero', 'Pierre', 'Piet', 'Pieter', 'Pietro', 'Pinkus', 'Pippin', 'Pitt', 'Pius', 'Placide', 'Placido', 'Placidus', 'Poldi',
'Quint', 'Quintin', 'Quintinus', 'Quintus', 'Quirin', 'Quirino',
'Raffaele', 'Raffaello', 'Raffaelo', 'Raimondo', 'Raimund', 'Raimundo', 'Rainer', 'Rainier', 'Ralf', 'Ralph', 'Ramon', 'Randolf', 'Randolph', 'Randy', 'Raoul', 'Raphael', 'Rasmus', 'Rasul', 'Raul', 'Ray', 'Raymond', 'Regnier', 'Reik', 'Reiner', 'Remo', 'Renato', 'Renatus', 'Renaud', 'Rene', 'Renja', 'Reto', 'Reynold', 'Ricardo', 'Riccardo', 'Rick', 'Ricky', 'Rico', 'Rinaldo', 'Robby', 'Robert', 'Roberto', 'Robin', 'Rocco', 'Rock', 'Rocky', 'Rod', 'Rodolfo', 'Rodolphe', 'Rodrigo', 'Rodrigue', 'Rodrique', 'Roger', 'Roland', 'Rolando', 'Rolf', 'Romain', 'Roman', 'Romano', 'Romeo', 'Romero', 'Ronald', 'Ronan', 'Ronny', 'Rory', 'Ross', 'Rowan', 'Rowland', 'Roy', 'Ruben', 'Rudolf', 'Rudolph', 'Ruggero', 'Rupert', 'Ryan',
'Salomon', 'Salomone', 'Salvador', 'Salvator', 'Salvatore', 'Sam', 'Sammy', 'Samuel', 'Samuele', 'Sander', 'Sandor', 'Sandro', 'Sandy', 'Sascha', 'Sauveur', 'Schorsch', 'Scipio', 'Scott', 'Sean', 'Sebastian', 'Sebastiano', 'Sebastien', 'Selim', 'Semjon', 'Sepp', 'Serenus', 'Serge', 'Sergej', 'Sergio', 'Sergius', 'Servatius', 'Severiano', 'Severin', 'Severo', 'Sidney', 'Sidonius', 'Silas', 'Silvain', 'Silvan', 'Silvano', 'Silvanus', 'Silverio', 'Silverius', 'Silvester', 'Silvestro', 'Silvio', 'Silvius', 'Simjon', 'Simon', 'Simone', 'Sinclair', 'Sixt', 'Sixtus', 'Slade', 'Solomon', 'Söncke', 'Sören', 'Spencer', 'Stan', 'Stanislaus', 'Stanislaw', 'Stanley', 'Stefan', 'Stefano', 'Steffen', 'Sten', 'Stephan', 'Stephen', 'Steve', 'Steven', 'Stewart', 'Stig', 'Stuart', 'Sven', 'Sylvain', 'Sylvester',
'Tam', 'Tarek', 'Tassilo', 'Tasso', 'Ted', 'Teddy', 'Teobaldo', 'Thaddäus', 'Theo', 'Theodor', 'Theodore', 'Thierry', 'Thimotheus', 'Thomas', 'Thommy', 'Thoralf', 'Thorben', 'Thore', 'Thorsten', 'Tiberio', 'Tiberius', 'Tibor', 'Till', 'Tim', 'Timmy', 'Timo', 'Timofej', 'Timon', 'Timoteo', 'Timothee', 'Timotheus', 'Timothy', 'Tin', 'Tito', 'Titus', 'Tizian', 'Tiziano', 'Tjade', 'Tjark', 'Tobi', 'Tobia', 'Tobiah', 'Tobias', 'Tobie', 'Tobis', 'Toby', 'Tom', 'Tommaso', 'Tommy', 'Toni', 'Tonio', 'Tony', 'Torben', 'Torin', 'Torsten', 'Tristan', 'Tycho', 'Tyler', 'Tyson',
'Udo', 'Ugo', 'Ugolino', 'Ulf', 'Uli', 'Ulli', 'Ulric', 'Ulrich', 'Ulrico', 'Umberto', 'Urbain', 'Urban', 'Urbano', 'Urias', 'Uriel', 'Ursus', 'Uwe',
'Valentiano', 'Valentin', 'Valentino', 'Valerian', 'Valerio', 'Valerius', 'Valery', 'Vasco', 'Veit', 'Veltin', 'Vernon', 'Vicente', 'Vico', 'Victor', 'Viktor', 'Vincent', 'Vincenzo', 'Vinzenez', 'Vinzenz', 'Virgil', 'Vitalis', 'Vito', 'Vittore', 'Vittoriano', 'Vittorio', 'Volker',
'Wallace', 'Walt', 'Warner', 'Warren', 'Wido', 'Wigand', 'Wilbur', 'Willi', 'William', 'Wilpert', 'Winston', 'Wolf', 'Wolfgang', 'Woodrow', 'Woody',
'Xaver',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abby', 'Abelina', 'Abigail', 'Adelaide', 'Adeline', 'Adina', 'Adriana', 'Adrienne', 'Afra', 'Agatha', 'Agnes', 'Aida', 'Aimee', 'Aischa', 'Albertine', 'Alea', 'Aleksandra', 'Alena', 'Alessa', 'Alessandra', 'Alessia', 'Alexa', 'Alexandra', 'Alexia', 'Alexis', 'Alice', 'Alicia', 'Alida', 'Alina', 'Aline', 'Alisa', 'Alissa', 'Alisson', 'Amabella', 'Amadea', 'Amanda', 'Amelia', 'Amelie', 'Amina', 'Amy', 'Ana', 'Anastasia', 'Andrea', 'Andrina', 'Anette', 'Angela', 'Angelika', 'Angelina', 'Angelique', 'Anina', 'Anine', 'Anita', 'Anja', 'Anjalie', 'Anke', 'Ann', 'Anna', 'Annabel', 'Annabell', 'Annabella', 'Annabelle', 'Anne', 'Annett', 'Annette', 'Annika', 'Annina', 'Antje', 'Antoinette', 'Antonella', 'Antonia', 'Arabella', 'Ariadne', 'Ariana', 'Ariane', 'Arianna', 'Ariella', 'Arielle', 'Arlene', 'Arlette', 'Arwenna', 'Ashley', 'Asta', 'Astrid', 'Audrey', 'Aurelia',
'Barbara', 'Bärbel', 'Bastiane', 'Bea', 'Beata', 'Beatrice', 'Beatrix', 'Becky', 'Belinda', 'Bella', 'Bellana', 'Belle', 'Benedikta', 'Benita', 'Bente', 'Beppina', 'Berenike', 'Berit', 'Bernadett', 'Bernadette', 'Bernadine', 'Betina', 'Betsy', 'Bettina', 'Betty', 'Bianca', 'Bianka', 'Bibiana', 'Bibiane', 'Birgit', 'Birgitt', 'Bodil', 'Bridget', 'Brigitta', 'Brigitte', 'Britta',
'Caitlin', 'Cameron', 'Camilla', 'Camille', 'Cammy', 'Cara', 'Carin', 'Carina', 'Carinna', 'Carla', 'Carmela', 'Carmelia', 'Carmen', 'Carol', 'Carola', 'Carole', 'Carolin', 'Carolina', 'Caroline', 'Carolyn', 'Carolyne', 'Cassandra', 'Cassie', 'Catalin', 'Caterina', 'Catharina', 'Catherine', 'Cathrin', 'Cathrine', 'Cathy', 'Catina', 'Catrin', 'Catriona', 'Cecile', 'Cecilia', 'Cecilie', 'Celeste', 'Celestine', 'Celina', 'Celine', 'Chantal', 'Charleen', 'Charlotte', 'Chatrina', 'Chelsea', 'Chiara', 'Chloe', 'Chrissy', 'Christa', 'Christiana', 'Christiane', 'Christin', 'Christina', 'Christine', 'Chyna', 'Ciara', 'Cinderella', 'Cindy', 'Cinja', 'Cira', 'Claire', 'Clara', 'Clarissa', 'Claudette', 'Claudia', 'Claudine', 'Clea', 'Cleannis', 'Clementia', 'Clementine', 'Cleo', 'Clio', 'Cliona', 'Clodia', 'Cloris', 'Coletta', 'Colette', 'Connie', 'Conny', 'Constance', 'Constanze', 'Cora', 'Coral', 'Coralie', 'Cordelia', 'Cordula', 'Corin', 'Corina', 'Corinna', 'Corinne', 'Cornelia', 'Cosette', 'Cosima', 'Cynthia',
'Daisy', 'Dajana', 'Daliah', 'Damaris', 'Damia', 'Damiana', 'Dana', 'Dania', 'Danica', 'Daniela', 'Daniele', 'Daniella', 'Danielle', 'Danja', 'Daphne', 'Darcie', 'Daria', 'Darina', 'Dawn', 'Dayna', 'Debbie', 'Debby', 'Debora', 'Deborah', 'Deetya', 'Delia', 'Delphine', 'Dena', 'Denise', 'Desdemona', 'Desideria', 'Desiree', 'Diana', 'Diane', 'Didina', 'Dina', 'Dinah', 'Dolly', 'Dolores', 'Domenica', 'Dominika', 'Dominique', 'Donna', 'Dora', 'Doreen', 'Dorina', 'Doris', 'Dorit', 'Doro', 'Dorothea', 'Dorothee', 'Dorothy', 'Dunja',
'Ebony', 'Edda', 'Edita', 'Edvige', 'Edwina', 'Eike', 'Eila', 'Eileen', 'Ela', 'Elaine', 'Eleanor', 'Elektra', 'Elena', 'Eleonora', 'Eleonore', 'Eliane', 'Elisa', 'Elisabeth', 'Elise', 'Elizabeth', 'Elke', 'Ella', 'Ellen', 'Elly', 'Eloise', 'Elsa', 'Elsbeth', 'Elvira', 'Elvire', 'Emanuela', 'Emanuelle', 'Emilia', 'Emilie', 'Emily', 'Emma', 'Enrica', 'Enya', 'Erika', 'Erin', 'Ernesta', 'Ernestina', 'Ernestine', 'Esmerelda', 'Esra', 'Estella', 'Estelle', 'Ester', 'Esther', 'Etiennette', 'Eudoxia', 'Eugenia', 'Eunike', 'Euphemia', 'Euphrasia', 'Eusebia', 'Eva', 'Evangelina', 'Evania', 'Eve', 'Evelien', 'Evelin', 'Eveline', 'Evelyn', 'Evelyne', 'Evette', 'Evi', 'Evita',
'Fabiane', 'Fabienne', 'Fabiola', 'Faith', 'Fanny', 'Farrah', 'Fatima', 'Faustina', 'Faustine', 'Fay', 'Faye', 'Faylinn', 'Federica', 'Fedora', 'Fee', 'Feli', 'Felice', 'Felicia', 'Felicitas', 'Felicity', 'Felizitas', 'Feodora', 'Fergie', 'Fidelia', 'Filia', 'Filiz', 'Finetta', 'Finja', 'Fiona', 'Fjodora', 'Flavia', 'Fleur', 'Fleur', 'Flo', 'Flora', 'Florence', 'Florentina', 'Florentine', 'Floria', 'Floriane', 'Florida', 'Florinda', 'Floris', 'Fortuna', 'Frances', 'Francesca', 'Francisca', 'Franka', 'Franzi', 'Franziska', 'Frauke', 'Freya', 'Friederike',
'Gabriela', 'Gabriele', 'Gabriella', 'Gabrielle', 'Gaby', 'Gail', 'Galatea', 'Galina', 'Gazelle', 'Gela', 'Geneva', 'Genoveva', 'Georgette', 'Georgia', 'Georgina', 'Geraldene', 'Geraldine', 'Germain', 'Germaine', 'Germana', 'Ghita', 'Gianna', 'Gigi', 'Gill', 'Gillian', 'Gina', 'Ginevra', 'Ginger', 'Ginny', 'Giovanna', 'Gisela', 'Gisele', 'Gisella', 'Giselle', 'Gitta', 'Giulia', 'Giuliana', 'Giulietta', 'Giuseppa', 'Giuseppina', 'Giustina', 'Gladys', 'Gloria', 'Glory', 'Goldie', 'Goldy', 'Grace', 'Gratia', 'Gratiana', 'Grazia', 'Greta', 'Gretel', 'Gunda', 'Gwen', 'Gwenda', 'Gwendolin', 'Gwendolyn', 'Gypsy',
'Hannah', 'Hanne', 'Harmony', 'Harriet', 'Hazel', 'Hedi', 'Hedy', 'Heide', 'Heidi', 'Heike', 'Helen', 'Helena', 'Helene', 'Helin', 'Hella', 'Hemma', 'Henrietta', 'Henriette', 'Henrike', 'Hera', 'Hetty', 'Hilary', 'Hilda', 'Hilde', 'Holiday', 'Holli', 'Holly', 'Hope',
'Ilana', 'Ilaria', 'Iliana', 'Iljana', 'Ilka', 'Ilona', 'Ilse', 'Ilyssa', 'Imke', 'Ina', 'India', 'Indira', 'Indra', 'Ines', 'Inga', 'Inge', 'Ingrid', 'Inka', 'Inken', 'Innozentia', 'Iona', 'Ira', 'Irena', 'Irene', 'Irina', 'Iris', 'Irisa', 'Irma', 'Isabel', 'Isabell', 'Isabella', 'Isabelle', 'Isis', 'Iva', 'Ivana', 'Ivona', 'Ivonne',
'Jaclyn', 'Jacqueline', 'Jacqui', 'Jael', 'Jamari', 'Jan', 'Jana', 'Jane', 'Janet', 'Janette', 'Janin', 'Janina', 'Janine', 'Janique', 'Janna', 'Jannine', 'Jarla', 'Jasmin', 'Jasmina', 'Jasmine', 'Jeanette', 'Jeanine', 'Jeanne', 'Jeannette', 'Jeannine', 'Jekaterina', 'Jelena', 'Jenifer', 'Jenna', 'Jennelle', 'Jennessa', 'Jennie', 'Jennifer', 'Jenny', 'Jennyfer', 'Jess', 'Jessica', 'Jessie', 'Jessika', 'Jill', 'Joan', 'Joana', 'Joann', 'Joanna', 'Joelle', 'Johanna', 'Jolanda', 'Jona', 'Jordana', 'Jördis', 'Josee', 'Josefa', 'Josefina', 'Josefine', 'Josepha', 'Josephine', 'Josiane', 'Josie', 'Jovita', 'Joy', 'Joyce', 'Juana', 'Juanita', 'Judith', 'Judy', 'Julia', 'Juliana', 'Juliane', 'Julianne', 'Julie', 'Juliet', 'Juliette', 'July', 'June', 'Justina', 'Justine', 'Justise', 'Jutta',
'Kamilia', 'Kamilla', 'Karen', 'Karima', 'Karin', 'Karina', 'Karla', 'Karola', 'Karolin', 'Karolina', 'Karoline', 'Kassandra', 'Katalin', 'Katarina', 'Kate', 'Katharina', 'Katharine', 'Käthe', 'Katherina', 'Katherine', 'Kathleen', 'Kathrin', 'Kathrina', 'Kathryn', 'Kathy', 'Katinka', 'Katja', 'Katjana', 'Katrin', 'Katrina', 'Katrine', 'Kayla', 'Keala', 'Keelin', 'Kendra', 'Kerstin', 'Kiana', 'Kiara', 'Kim', 'Kira', 'Kirsten', 'Kirstin', 'Kita', 'Klara', 'Klarissa', 'Klaudia', 'Kleopatra', 'Kolina', 'Konstanze', 'Kora', 'Kordula', 'Kori', 'Kornelia', 'Krista', 'Kristiane', 'Kristin', 'Kristina', 'Kristine', 'Kyra',
'Laila', 'Lana', 'Lara', 'Laria', 'Larissa', 'Lätizia', 'Laurel', 'Lauren', 'Laurence', 'Laurentia', 'Lauretta', 'Lavina', 'Laya', 'Lea', 'Leah', 'Leandra', 'Lee', 'Leigh', 'Leila', 'Lena', 'Leona', 'Leonie', 'Leontine', 'Leopoldine', 'Lesley', 'Leslie', 'Levana', 'Levia', 'Lia', 'Liane', 'Libusa', 'Licia', 'Lidia', 'Liesa', 'Liesbeth', 'Liese', 'Liesel', 'Lilian', 'Liliane', 'Lilith', 'Lilli', 'Lillian', 'Lilo', 'Lily', 'Lina', 'Linda', 'Lioba', 'Lisa', 'Lisbeth', 'Lise', 'Lisette', 'Liv', 'Livana', 'Livia', 'Liz', 'Liza', 'Lizzie', 'Lola', 'Lora', 'Lorena', 'Loretta', 'Lori', 'Lorraine', 'Lotte', 'Lotus', 'Louise', 'Luana', 'Luca', 'Lucia', 'Luciana', 'Lucie', 'Lucy', 'Luigia', 'Luisa', 'Luise', 'Luna', 'Luzia', 'Lydia', 'Lydie', 'Lynette', 'Lynn',
'Maddalena', 'Madelaine', 'Madeleine', 'Madeline', 'Madison', 'Madita', 'Madleine', 'Madlen', 'Madlene', 'Mae', 'Magda', 'Magdalena', 'Maggy', 'Magret', 'Maia', 'Maike', 'Maiken', 'Mailin', 'Maja', 'Malea', 'Malee', 'Malin', 'Malina', 'Mandy', 'Manja', 'Manon', 'Manuela', 'Mara', 'Maraike', 'Marcella', 'Marcelle', 'Marcia', 'Mareike', 'Maren', 'Margaret', 'Margareta', 'Margarete', 'Margaretha', 'Margarita', 'Margaritha', 'Margherita', 'Margit', 'Margitta', 'Margot', 'Margret', 'Margreth', 'Marguerite', 'Maria', 'Mariam', 'Marian', 'Mariana', 'Marianna', 'Marianne', 'Marie', 'Marieke', 'Mariella', 'Marielle', 'Marietta', 'Marija', 'Marika', 'Marilies', 'Marilyn', 'Marina', 'Marion', 'Marisa', 'Marissa', 'Marita', 'Maritta', 'Marjorie', 'Marla', 'Marleen', 'Marlen', 'Marlena', 'Marlene', 'Marlies', 'Marlis', 'Marsha', 'Martha', 'Marthe', 'Martina', 'Mary', 'Maryse', 'Mascha', 'Mathilda', 'Mathilde', 'Matilde', 'Mattea', 'Maude', 'Maura', 'Maureen', 'Maximiliane', 'May', 'Maya', 'Meg', 'Megan', 'Meike', 'Melanie', 'Melia', 'Melina', 'Melinda', 'Melissa', 'Melitta', 'Melodie', 'Meloney', 'Mercedes', 'Meret', 'Meri', 'Merle', 'Merline', 'Meryem', 'Mia', 'Micaela', 'Michaela', 'Michele', 'Michelle', 'Milena', 'Milla', 'Milva', 'Mimi', 'Minerva', 'Minna', 'Mira', 'Mirabella', 'Mireille', 'Mirella', 'Mireya', 'Miriam', 'Mirijam', 'Mirjam', 'Moesha', 'Moira', 'Mona', 'Moni', 'Monica', 'Monika', 'Monique', 'Monja', 'Morgane', 'Muriel', 'Myriam',
'Nadin', 'Nadine', 'Nadja', 'Nadjana', 'Naemi', 'Nancy', 'Nanette', 'Nani', 'Naomi', 'Nastasja', 'Natalia', 'Natalie', 'Natanja', 'Natascha', 'Nathalie', 'Neeja', 'Nena', 'Neria', 'Nerine', 'Nicol', 'Nicola', 'Nicole', 'Nicoletta', 'Nicolette', 'Nike', 'Nikola', 'Nina', 'Ninja', 'Ninon', 'Noa', 'Noelle', 'Noemi', 'Noemie', 'Nora', 'Norma', 'Nuala',
'Olga', 'Olivia', 'Ophelia', 'Orania', 'Orla', 'Ornella', 'Orsola', 'Ottilie',
'Paloma', 'Pam', 'Pamela', 'Pandora', 'Paola', 'Paolina', 'Pascale', 'Pat', 'Patrice', 'Patricia', 'Patrizia', 'Patsy', 'Patty', 'Paula', 'Paulette', 'Paulina', 'Pauline', 'Penelope', 'Pepita', 'Petra', 'Philine', 'Philippa', 'Philomele', 'Philomena', 'Phoebe', 'Phyllis', 'Pia', 'Pier', 'Prica', 'Prisca', 'Priscilla', 'Priscille', 'Priska',
'Rachel', 'Rachel', 'Rachelle', 'Radomila', 'Rafaela', 'Raffaela', 'Raffaella', 'Ragna', 'Rahel', 'Raja', 'Ramona', 'Raphaela', 'Raquel', 'Rebecca', 'Rebekka', 'Regina', 'Regine', 'Reisha', 'Renata', 'Renate', 'Renee', 'Resi', 'Rhea', 'Rhoda', 'Rhonda', 'Ricarda', 'Riccarda', 'Rike', 'Rita', 'Roberta', 'Romana', 'Romina', 'Romy', 'Ronja', 'Rosa', 'Rosalia', 'Rosalie', 'Rosalinda', 'Rosalinde', 'Rosaline', 'Rose', 'Roseline', 'Rosetta', 'Rosette', 'Rosi', 'Rosina', 'Rosine', 'Rossana', 'Roswitha', 'Roxana', 'Roxane', 'Roxanne', 'Roxy', 'Rubina', 'Ruth',
'Sabine', 'Sabrina', 'Sahra', 'Sally', 'Salome', 'Salvina', 'Samanta', 'Samantha', 'Samira', 'Sandra', 'Sandrina', 'Sandrine', 'Sandy', 'Sanne', 'Sanya', 'Saphira', 'Sara', 'Sarah', 'Sarina', 'Sascha', 'Saskia', 'Scarlet', 'Scarlett', 'Schirin', 'Selina', 'Selma', 'Serafina', 'Seraina', 'Seraphin', 'Seraphina', 'Seraphine', 'Serena', 'Severina', 'Severine', 'Shana', 'Shanaya', 'Shantala', 'Shari', 'Sharlene', 'Sharon', 'Sheena', 'Sheila', 'Sheryl', 'Shirin', 'Shirley', 'Shirlyn', 'Sibilla', 'Sibyl', 'Sibylle', 'Siegrid', 'Sigrid', 'Sigrun', 'Silja', 'Silke', 'Silvana', 'Silvia', 'Silviane', 'Simona', 'Simone', 'Simonette', 'Simonne', 'Sina', 'Sindy', 'Sinja', 'Sissy', 'Skyla', 'Smarula', 'Smilla', 'Sofia', 'Sofie', 'Sonia', 'Sonja', 'Sonnele', 'Sonya', 'Sophia', 'Sophie', 'Soraya', 'Stefanie', 'Steffi', 'Stella', 'Stephanie', 'Sumehra', 'Summer', 'Susan', 'Susanna', 'Susanne', 'Susi', 'Suzan', 'Suzanne', 'Suzette', 'Svea', 'Svenja', 'Swane', 'Sybilla', 'Sybille', 'Sydney', 'Sylvana', 'Sylvia', 'Sylvie',
'Tabitha', 'Taissa', 'Tamara', 'Tamina', 'Tania', 'Tanita', 'Tanja', 'Tara', 'Tatiana', 'Tatjana', 'Taya', 'Tecla', 'Telka', 'Teodora', 'Teona', 'Teresa', 'Terry', 'Tess', 'Tessa', 'Tessie', 'Thea', 'Thekla', 'Theodora', 'Theres', 'Theresa', 'Therese', 'Theresia', 'Tiana', 'Tiffany', 'Tilly', 'Timna', 'Tina', 'Tiziana', 'Tonja', 'Toril', 'Tosca', 'Tracey', 'Traudl', 'Trixi', 'Tycho', 'Tyra',
'Ulla', 'Ulli', 'Ulrica', 'Ulrike', 'Undine', 'Urania', 'Ursel', 'Ursina', 'Ursula', 'Ursule', 'Uschi', 'Uta', 'Ute',
'Valentina', 'Valentine', 'Valeria', 'Valerie', 'Valeska', 'Vanadis', 'Vanessa', 'Vanja', 'Varinka', 'Venetia', 'Vera', 'Verena', 'Verona', 'Veronica', 'Veronika', 'Veronique', 'Vesla', 'Vicky', 'Victoire', 'Victoria', 'Viki', 'Viktoria', 'Vilja', 'Viola', 'Violet', 'Violetta', 'Violette', 'Virginia', 'Virginie', 'Vittoria', 'Viviana', 'Viviane', 'Vivien', 'Vivienne', 'Vreneli', 'Vreni', 'Vroni',
'Wencke', 'Weneke', 'Wibke', 'Wilja', 'Willow', 'Wilma',
);
protected static $lastName = array(
'Ackermann', 'Adler', 'Adolph', 'Albers', 'Anders', 'Atzler', 'Aumann', 'Austermühle',
'Bachmann', 'Bähr', 'Bärer', 'Barkholz', 'Barth', 'Bauer', 'Baum', 'Becker', 'Beckmann', 'Beer', 'Beier', 'Bender', 'Benthin', 'Berger', 'Beyer', 'Bien', 'Biggen', 'Binner', 'Birnbaum', 'Bloch', 'Blümel', 'Bohlander', 'Bonbach', 'Bolander', 'Bolnbach', 'Bolzmann', 'Börner', 'Bohnbach', 'Boucsein', 'Briemer', 'Bruder', 'Buchholz', 'Budig', 'Butte',
'Carsten', 'Caspar', 'Christoph', 'Cichorius', 'Conradi',
'Davids', 'Dehmel', 'Dickhard', 'Dietz', 'Dippel', 'Ditschlerin', 'Dobes', 'Döhn', 'Döring', 'Dörr', 'Dörschner', 'Dowerg', 'Drewes', 'Drub', 'Drubin', 'Dussen van',
'Eberhardt', 'Ebert', 'Eberth', 'Eckbauer', 'Ehlert', 'Eigenwillig', 'Eimer', 'Ernst', 'Etzler', 'Etzold',
'Faust', 'Fechner', 'Fiebig', 'Finke', 'Fischer', 'Flantz', 'Fliegner', 'Förster', 'Franke', 'Freudenberger', 'Fritsch', 'Fröhlich',
'Gehringer', 'Geisel', 'Geisler', 'Geißler', 'Gerlach', 'Gertz', 'Gierschner', 'Gieß', 'Girschner', 'Gnatz', 'Gorlitz', 'Gotthard', 'Graf', 'Grein Groth', 'Gröttner', 'Gude', 'Gunpf', 'Gumprich', 'Gute', 'Gutknecht',
'Haase', 'Haering', 'Hänel', 'Häring', 'Hahn', 'Hamann', 'Hande', 'Harloff', 'Hartmann', 'Hartung', 'Hauffer', 'Hecker', 'Heidrich', 'Hein', 'Heinrich', 'Heintze', 'Heinz', 'Hellwig', 'Henck', 'Hendriks', 'Henk', 'Henschel', 'Hentschel', 'Hering', 'Hermann', 'Herrmann', 'Hermighausen', 'Hertrampf', 'Heser', 'Heß', 'Hesse', 'Hettner', 'Hethur', 'Heuser', 'Hiller', 'Heydrich', 'Höfig', 'Hofmann', 'Holsten', 'Holt', 'Holzapfel', 'Hölzenbecher', 'Hörle', 'Hövel', 'Hoffmann', 'Hornich', 'Hornig', 'Hübel', 'Huhn',
'Jacob', 'Jacobi Jäckel', 'Jähn', 'Jäkel', 'Jäntsch', 'Jessel', 'Jockel', 'Johann', 'Jopich', 'Junck', 'Juncken', 'Jungfer', 'Junitz', 'Junk', 'Junken', 'Jüttner',
'Kabus', 'Kade', 'Käster', 'Kallert', 'Kambs', 'Karge', 'Karz', 'Kaul', 'Kensy', 'Keudel', 'Killer', 'Kitzmann', 'Klapp', 'Klemm', 'Klemt', 'Klingelhöfer', 'Klotz', 'Knappe', 'Kobelt', 'Koch', 'Koch II', 'Köhler', 'Köster', 'Kohl', 'Kostolzin', 'Kramer', 'Kranz', 'Krause', 'Kraushaar', 'Krebs', 'Krein', 'Kreusel', 'Kroker', 'Kruschwitz', 'Kuhl', 'Kühnert', 'Kusch',
'Lachmann', 'Ladeck', 'Lange', 'Langern', 'Lehmann', 'Liebelt', 'Lindau', 'Lindner', 'Linke', 'Löchel', 'Löffler', 'Loos', 'Lorch', 'Losekann', 'Löwer', 'Lübs',
'Mälzer', 'Mangold', 'Mans', 'Margraf', 'Martin', 'Matthäi', 'Meister', 'Mende', 'Mentzel', 'Metz', 'Meyer', 'Mielcarek', 'Mies', 'Misicher', 'Mitschke', 'Mohaupt', 'Mosemann', 'Möchlichen', 'Mude', 'Mühle', 'Mülichen', 'Müller',
'Naser', 'Nerger', 'Nette', 'Neureuther', 'Neuschäfer', 'Niemeier', 'Noack', 'Nohlmans',
'Oderwald', 'Oestrovsky', 'Ortmann', 'Otto',
'Paffrath', 'Pärtzelt', 'Patberg', 'Pechel', 'Pergande', 'Peukert', 'Pieper', 'Plath', 'Pohl', 'Pölitz', 'Preiß', 'Pruschke', 'Putz',
'Rädel', 'Radisch', 'Reichmann', 'Reinhardt', 'Reising', 'Renner', 'Reuter', 'Riehl', 'Ring', 'Ritter', 'Rogge', 'Rogner', 'Rohleder', 'Röhrdanz', 'Röhricht', 'Roht', 'Römer', 'Rörricht', 'Rose', 'Rosemann', 'Rosenow', 'Roskoth', 'Rudolph', 'Ruppersberger', 'Ruppert', 'Rust',
'Sager', 'Salz', 'Säuberlich', 'Sauer', 'Schaaf', 'Schacht', 'Schäfer', 'Scheel', 'Scheibe', 'Schenk', 'Scheuermann', 'Schinke', 'Schleich', 'Schleich', 'auch Schlauchin', 'Schlosser', 'Schmidt', 'Schmidtke', 'Schmiedecke', 'Schmiedt', 'Schönland', 'Scholl', 'Scholtz', 'Scholz', 'Schomber', 'Schottin', 'Schuchhardt', 'Schüler', 'Schulz', 'Schuster', 'Schweitzer', 'Schwital', 'Segebahn', 'Seifert', 'Seidel', 'Seifert', 'Seip', 'Siering', 'Söding', 'Sölzer', 'Sontag', 'Sorgatz', 'Speer', 'Spieß', 'Stadelmann', 'Stahr', 'Staude', 'Steckel', 'Steinberg', 'Stey', 'Stiebitz', 'Stiffel', 'Stoll', 'Stolze', 'Striebitz', 'Stroh', 'Stumpf', 'Sucker', 'Süßebier',
'Täsche', 'Textor', 'Thanel', 'Thies', 'Tintzmann', 'Tlustek', 'Trapp', 'Trommler', 'Tröst', 'Trub', 'Trüb', 'Trubin', 'Trupp', 'Tschentscher',
'Ullmann', 'Ullrich',
'van der Dussen', 'Vogt', 'Vollbrecht',
'Wagenknecht', 'Wagner', 'Wähner', 'Walter', 'Warmer', 'Weihmann', 'Weimer', 'Weinhage', 'Weinhold', 'Weiß', 'Weitzel', 'Weller', 'Wende', 'Wernecke', 'Werner', 'Wesack', 'Wiek', 'Wieloch', 'Wilms', 'Wilmsen', 'Winkler', 'Wirth', 'Wohlgemut', 'Wulf', 'Wulff',
'Zahn', 'Zänker', 'Ziegert', 'Zimmer', 'Zirme', 'Zobel', 'Zorbach',
);
protected static $titleMale = array('Herr', 'Dr.', 'Mag.', 'Ing.', 'Dipl.-Ing.', 'Prof.', 'Univ.Prof.');
protected static $titleFemale = array('Frau', 'Dr.', 'Maga.', 'Ing.', 'Dipl.-Ing.', 'Prof.', 'Univ.Prof.');
protected static $suffix = array('B.Sc.', 'B.A.', 'B.Eng.', 'MBA.');
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/de_AT/Address.php 0000644 00000020231 15152066430 0011410 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetSuffixLong = array(
'Gasse', 'Platz', 'Ring', 'Straße', 'Weg',
);
protected static $streetSuffixShort = array(
'gasse', 'platz', 'ring', 'straße', 'weg',
);
protected static $postcode = array('####');
protected static $cityNames = array(
'Allentsteig', 'Altheim', 'Althofen', 'Amstetten', 'Ansfelden', 'Attnang-Puchheim',
'Bad Aussee', 'Bad Hall', 'Bad Ischl', 'Bad Leonfelden', 'Bad Radkersburg', 'Bad Sankt Leonhard im Lavanttal', 'Bad Vöslau', 'Baden', 'Bärnbach', 'Berndorf', 'Bischofshofen', 'Bleiburg', 'Bludenz', 'Braunau am Inn', 'Bregenz', 'Bruck an der Leitha', 'Bruck an der Mur',
'Deutsch-Wagram', 'Deutschlandsberg', 'Dornbirn', 'Drosendorf-Zissersdorf 1', 'Dürnstein',
'Ebenfurth', 'Ebreichsdorf', 'Eferding', 'Eggenburg', 'Eisenerz', 'Eisenstadt', 'Enns',
'Fehring', 'Feldbach', 'Feldkirch', 'Feldkirchen', 'Ferlach', 'Fischamend', 'Frauenkirchen', 'Freistadt', 'Friedberg', 'Friesach', 'Frohnleiten', 'Fürstenfeld',
'Gallneukirchen', 'Gänserndorf', 'Geras', 'Gerasdorf bei Wien', 'Gföhl', 'Gleisdorf', 'Gloggnitz', 'Gmünd', 'Gmünd in Kärnten', 'Gmunden', 'Graz', 'Grein', 'Grieskirchen', 'Groß-Enzersdorf', 'Groß-Gerungs', 'Groß-Siegharts', 'Güssing',
'Haag', 'Hainburg an der Donau', 'Hainfeld', 'Hall in Tirol', 'Hallein', 'Hardegg', 'Hartberg', 'Heidenreichstein', 'Hermagor-Pressegger See', 'Herzogenburg', 'Hohenems', 'Hollabrunn', 'Horn',
'Imst', 'Innsbruck',
'Jennersdorf', 'Judenburg',
'Kapfenberg', 'Kindberg', 'Kirchdorf an der Krems', 'Kirchschlag in der Buckligen Welt', 'Kitzbühel', 'Klagenfurt', 'Klosterneuburg', 'Knittelfeld', 'Köflach', 'Korneuburg', 'Krems an der Donau', 'Kufstein',
'Laa an der Thaya', 'Laakirchen', 'Landeck', 'Langenlois', 'Leibnitz', 'Leoben', 'Leonding', 'Lienz', 'Liezen', 'Lilienfeld', 'Linz', 'Litschau',
'Maissau', 'Mank', 'Mannersdorf am Leithagebirge', 'Marchegg', 'Marchtrenk', 'Mariazell', 'Mattersburg', 'Mattighofen', 'Mautern an der Donau', 'Melk', 'Mistelbach an der Zaya', 'Mödling', 'Murau', 'Mureck', 'Mürzzuschlag',
'Neufeld an der Leitha', 'Neulengbach', 'Neumarkt am Wallersee', 'Neunkirchen', 'Neusiedl am See',
'Oberndorf bei Salzburg', 'Oberpullendorf', 'Oberwart', 'Oberwälz',
'Perg', 'Peuerbach', 'Pinkafeld', 'Pöchlarn', 'Poysdorf', 'Pregarten', 'Pulkau', 'Purbach am Neusiedler See', 'Purkersdorf',
'Raabs an der Thaya', 'Radenthein', 'Radstadt', 'Rattenberg', 'Retz', 'Ried im Innkreis', 'Rohrbach in Oberösterreich', 'Rottenmann', 'Rust',
'Saalfelden am Steinernen Meer', 'Salzburg', 'Sankt Andrä im Lavanttal', 'Sankt Johann im Pongau', 'Sankt Pölten', 'Sankt Valentin', 'Sankt Veit an der Glan', 'Schärding', 'Scheibbs', 'Schladming', 'Schrattenthal', 'Schrems', 'Schwanenstadt', 'Schwaz', 'Schwechat', 'Seekirchen am Wallersee', 'Spittal an der Drau', 'Stadtschlaining', 'Steyr', 'Steyregg', 'Stockerau', 'Straßburg',
'Ternitz', 'Traiskirchen', 'Traismauer', 'Traun', 'Trieben', 'Trofaiach', 'Tulln an der Donau',
'Villach', 'Vils', 'Vöcklabruck', 'Voitsberg', 'Völkermarkt',
'Waidhofen an der Thaya', 'Waidhofen an der Ybbs', 'Weitra', 'Weiz', 'Wels', 'Wien', 'Wiener Neustadt', 'Wieselburg', 'Wilhelmsburg', 'Wolfsberg', 'Wolkersdorf', 'Wörgl',
'Ybbs an der Donau',
'Zell am See', 'Zeltweg', 'Zistersdorf', 'Zwettl',
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Alandinseln', 'Albanien', 'Algerien', 'Amerikanisch-Ozeanien', 'Amerikanisch-Samoa', 'Amerikanische Jungferninseln', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarktis', 'Antigua und Barbuda', 'Argentinien', 'Armenien', 'Aruba', 'Aserbaidschan', 'Australien', 'Ägypten', 'Äquatorialguinea', 'Äthiopien', 'Äußeres Ozeanien',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesch', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgien', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivien', 'Bosnien und Herzegowina', 'Botsuana', 'Bouvetinsel', 'Brasilien', 'Britische Jungferninseln', 'Britisches Territorium im Indischen Ozean', 'Brunei Darussalam', 'Bulgarien', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Chile', 'China', 'Cookinseln', 'Costa Rica', 'Côte d’Ivoire',
'Demokratische Republik Kongo', 'Demokratische Volksrepublik Korea', 'Deutschland', 'Dominica', 'Dominikanische Republik', 'Dschibuti', 'Dänemark',
'Ecuador', 'El Salvador', 'Eritrea', 'Estland', 'Europäische Union',
'Falklandinseln', 'Fidschi', 'Finnland', 'Frankreich', 'Französisch-Guayana', 'Französisch-Polynesien', 'Französische Süd- und Antarktisgebiete', 'Färöer',
'Gabun', 'Gambia', 'Georgien', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grenada', 'Griechenland', 'Grönland', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard- und McDonald-Inseln', 'Honduras',
'Indien', 'Indonesien', 'Irak', 'Iran', 'Irland', 'Island', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italien',
'Jamaika', 'Japan', 'Jemen', 'Jersey', 'Jordanien',
'Kaimaninseln', 'Kambodscha', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kap Verde', 'Kasachstan', 'Katar', 'Kenia', 'Kirgisistan', 'Kiribati', 'Kokosinseln', 'Kolumbien', 'Komoren', 'Kongo', 'Kroatien', 'Kuba', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesotho', 'Lettland', 'Libanon', 'Liberia', 'Libyen', 'Liechtenstein', 'Litauen', 'Luxemburg',
'Madagaskar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Malediven', 'Mali', 'Malta', 'Marokko', 'Marshallinseln', 'Martinique', 'Mauretanien', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mazedonien', 'Mexiko', 'Mikronesien', 'Monaco', 'Mongolei', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Mosambik', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Neukaledonien', 'Neuseeland', 'Nicaragua', 'Niederlande', 'Niederländische Antillen', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolkinsel', 'Norwegen', 'Nördliche Marianen',
'Oman', 'Osttimor', 'Österreich',
'Pakistan', 'Palau', 'Palästinensische Gebiete', 'Panama', 'Papua-Neuguinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippinen', 'Pitcairn', 'Polen', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Republik Korea', 'Republik Moldau', 'Ruanda', 'Rumänien', 'Russische Föderation', 'Réunion',
'Salomonen', 'Sambia', 'Samoa', 'San Marino', 'Saudi-Arabien', 'Schweden', 'Schweiz', 'Senegal', 'Serbien', 'Serbien und Montenegro', 'Seychellen', 'Sierra Leone', 'Simbabwe', 'Singapur', 'Slowakei', 'Slowenien', 'Somalia', 'Sonderverwaltungszone Hongkong', 'Sonderverwaltungszone Macao', 'Spanien', 'Sri Lanka', 'St. Barthélemy', 'St. Helena', 'St. Kitts und Nevis', 'St. Lucia', 'St. Martin', 'St. Pierre und Miquelon', 'St. Vincent und die Grenadinen', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard und Jan Mayen', 'Swasiland', 'Syrien', 'São Tomé und Príncipe', 'Südafrika', 'Südgeorgien und die Südlichen Sandwichinseln',
'Tadschikistan', 'Taiwan', 'Tansania', 'Thailand', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad und Tobago', 'Tschad', 'Tschechische Republik', 'Tunesien', 'Turkmenistan', 'Turks- und Caicosinseln', 'Tuvalu', 'Türkei',
'Uganda', 'Ukraine', 'Unbekannte oder ungültige Region', 'Ungarn', 'Uruguay', 'Usbekistan',
'Vanuatu', 'Vatikanstadt', 'Venezuela', 'Vereinigte Arabische Emirate', 'Vereinigte Staaten', 'Vereinigtes Königreich', 'Vietnam',
'Wallis und Futuna', 'Weihnachtsinsel', 'Westsahara',
'Zentralafrikanische Republik', 'Zypern',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffixShort}}',
'{{firstName}}-{{lastName}}-{{streetSuffixLong}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public function streetSuffixShort()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixShort);
}
public function streetSuffixLong()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixLong);
}
}
Provider/de_AT/Internet.php 0000644 00000000420 15152066430 0011611 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_AT;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('aon.at', 'chello.at', 'gmail.com', 'gmx.at', 'univie.ac.at');
protected static $tld = array('at', 'co.at', 'com', 'net', 'org');
}
Provider/bg_BG/PhoneNumber.php 0000644 00000000652 15152066430 0012236 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bg_BG;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+359(0)#########',
'+359(0)### ######',
'+359(0)### ### ###',
'+359#########',
'0#########',
'0### ######',
'0### ### ###',
'0### ###-###',
'(0###) ######',
'(0###) ### ###',
'(0###) ###-###',
);
}
Provider/bg_BG/Payment.php 0000644 00000002556 15152066430 0011436 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bg_BG;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'BG', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
/**
* Value Added Tax (VAT)
*
* @example 'BG1234567890', ('spaced') 'BG 1234567890'
*
* @see http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/faq.html?locale=en#item_11
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/VAT_identification_number
*
* @param bool $spacedNationalPrefix
*
* @return string VAT Number
*/
public static function vat($spacedNationalPrefix = true)
{
$prefix = ($spacedNationalPrefix) ? "BG " : "BG";
return sprintf(
"%s%d%d",
$prefix,
self::randomNumber(5, true), // workaround for mt_getrandmax() limitation
self::randomNumber(self::randomElement(array(4, 5)), true)
);
}
}
Provider/bg_BG/Person.php 0000644 00000100163 15152066430 0011260 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bg_BG;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}'
);
protected static $firstNameMale = array(
'Абен', 'Аблен', 'Август', 'Августиан', 'Августин', 'Авел', 'Авер', 'Аверно', 'Авксентий', 'Аво', 'Авраам', 'Аврам', 'Аврели', 'Аврелий', 'Аврор', 'Агапи', 'Агапий', 'Агатопод', 'Агент', 'Аглай', 'Аглар', 'Агнен', 'Агнеш', 'Агоп', 'Агъци', 'Адалберт', 'Адам', 'Адеан', 'Аделин', 'Адем', 'Аднан', 'Адриан', 'Адриян', 'Аерозол', 'Азалия', 'Айдемир', 'Акашия', 'Аксакусти', 'Аксидан', 'Аксинтия', 'Албен', 'Алберт', 'Албияна', 'Алдин', 'Алевандър', 'Алег', 'Алек', 'Алекзандриян',
'Беримир', 'Берин', 'Берислав', 'Берия', 'Беро', 'Берослав', 'Бетина', 'Бетино', 'Бечо', 'Билян', 'Бинко', 'Биньо', 'Биню', 'Бисенти', 'Бисер', 'Благо', 'Благовест', 'Благой', 'Благомир', 'Благосвет', 'Блаже', 'Бог', 'Богдан', 'Богиня', 'Богой', 'Боголюб', 'Богомил', 'Богослав', 'Бодромир', 'Божан', 'Божидар', 'Божик', 'Божил', 'Божимир', 'Божин', 'Божинел', 'Божко', 'Божо', 'Божур', 'Боил', 'Боила', 'Бойко', 'Бойо', 'Бойчо', 'Болен', 'Болеслав', 'Боне', 'Бонислав', 'Бонко', 'Боно',
'Веселин', 'Весислав', 'Веско', 'Весо', 'Веспасиян', 'Ветко', 'Вечко', 'Вигалот', 'Виго', 'Виделин', 'Виден', 'Видин', 'Видол', 'Видослав', 'Видю', 'Викенти', 'Виктор', 'Вилиан', 'Вилизар', 'Вилизара', 'Вилислав', 'Вилиян', 'Вилям', 'Винету', 'Винко', 'Вино', 'Винсънт', 'Винченцо', 'Виолет', 'Виолин', 'Висарион', 'Виталий', 'Витан', 'Витко', 'Витлян', 'Витомир', 'Витош', 'Вихрен', 'Вихрони', 'Вихър', 'Вичо', 'Виша', 'Вишан', 'Вишетин', 'Вишню', 'Влад', 'Владилен', 'Владимер', 'Владимир',
'Галентин', 'Галиен', 'Галимир', 'Галин', 'Галиян', 'Гани', 'Ганислав', 'Ганцомир', 'Ганчо', 'Ганьо', 'Гаро', 'Гатьо', 'Гацо', 'Гачо', 'Гвардиана', 'Гелемир', 'Генади', 'Генади Валериев', 'Генадий', 'Генислав', 'Генко', 'Гено', 'Генчо', 'Геньо', 'Гео', 'Геодим', 'Геомил', 'Георги', 'Герасим', 'Герган', 'Гергей', 'Гергелюб', 'Гергин', 'Герго', 'Гердан', 'Герман', 'Геро', 'Герой', 'Герчо', 'Гетислав', 'Гетко', 'Гето', 'Гецо', 'Гечко', 'Гечо', 'Гешо', 'Гивеза', 'Гиздален', 'Гико', 'Гилдрой',
'Делчо', 'Делян', 'Деляна', 'Демин', 'Демир', 'Демян', 'Дениз', 'Деника', 'Денимир', 'Денис', 'Денислав', 'Дениян', 'Денчо', 'Деньо', 'Дердидас', 'десилиан', 'Десимир', 'Десислав', 'Деслав', 'Деспин', 'Деспинка', 'Деспот', 'Детелин', 'Детелюб', 'Дечко', 'Дечо', 'Дечю', 'Дешо', 'Деян', 'Джанер', 'Джанко', 'Джихад', 'Джон-стефан', 'Джулиен', 'Диаманди', 'Диамантина', 'Диан', 'Диван (на дядо Диан и дядо Иван)', 'Дивизие', 'Дивизия', 'Дивил', 'Дидко', 'Диего', 'Дийвид', 'Дико', 'Дилян',
'Евстати', 'Евстатий', 'Евстахий', 'Евтим', 'Егор', 'Едвин', 'Едит', 'Еднорог', 'Едрю', 'Едуард', 'Еким', 'Ектар', 'Ектор', 'Елвис', 'Елеан', 'Електрон', 'Елемаг', 'Елен', 'Еленко', 'Елиан', 'Елиас', 'Елиезер', 'Елизабет', 'Елин', 'Елисей', 'Елисия', 'Елко', 'Елтимир', 'Ельо', 'Ема-Бела', 'Еманоил', 'Емануел', 'Емануил', 'Емил', 'Емилиан', 'Емилиян', 'Ендо', 'Енис', 'Енчо', 'Еньо', 'Еню', 'Ервин', 'Ередин', 'Еремия', 'Ерик', 'Ерина', 'Ерол', 'Ерослав', 'Ерсен', 'Есен', 'Етиен', 'Ефка',
'Заварин', 'Завен', 'Замфир', 'Занго', 'Занко', 'Заприн', 'Запрян', 'Зарко', 'Зафер', 'Зафир', 'Захар', 'Захари', 'Захарин', 'Захо', 'Звездан', 'Звезделюб', 'Звездин', 'Звездислав', 'Звездиян', 'Звездолет', 'Звездомир', 'Згура', 'Здравелин', 'Здравец', 'Здравко', 'Здравомир', 'Здравчо', 'Зенгин', 'Зика', 'Зинко', 'Зинови', 'Златан', 'Злати', 'Златил', 'Златимир', 'Златин', 'Златиян', 'Златко', 'Златогор', 'Златозар', 'Златомир', 'Златослав', 'Златоцвет', 'Златьо', 'Золтан', 'Зоран',
'Илиомар', 'Илич', 'Илия', 'Илиян', 'Илко', 'Илчо', 'Имилиан', 'Ингемунд', 'Инко', 'Инокентий', 'Инчо', 'Иполит', 'Ириан', 'Ириней', 'иринеус', 'Ириян', 'Ирко', 'Ирма', 'Ирник', 'Исайа', 'Исак', 'Исидор', 'Искрен', 'Искър', 'Исперих', 'Истан', 'Истатко', 'Истилян', 'Исус', 'Итан', 'Итко', 'Ихтиандър', 'Ицо', 'Ичо', 'Йено', 'Йеремия', 'Йоан', 'Йоан-Александър', 'Йоан-иво', 'Йов', 'Йован', 'Йовица', 'Йовко', 'Йово', 'Йовро', 'Йовцо', 'Йовчо', 'Йожи', 'Йоил', 'Йоланд', 'Йолиян', 'Йолко',
'Карен', 'Карим', 'Карин', 'Карло', 'Кармен', 'Каролин', 'Карчо', 'Касандър', 'Катакомб', 'Каталинка', 'Катерин', 'Кевин', 'Кеворк', 'Кери', 'Кибер', 'Кимба', 'Кимбо', 'Кимо', 'Кимон', 'Кимчо', 'Кин', 'Кинка', 'Кинта', 'Киприслав', 'Киприян', 'Кириен', 'Кирил', 'Кирко', 'Кирчо', 'Киряк', 'Киряки', 'Киряко', 'Кис', 'Кит', 'Кито', 'Китодар', 'Китомир', 'Клеантин', 'Клим', 'Климент', 'Кнут', 'Козма', 'Койно', 'Койо', 'Койчо', 'Коко', 'Коле', 'Колонина', 'Колчо', 'Кольо', 'Колю', 'Комнин',
'Лалко', 'Лало', 'Лальо', 'Ламби', 'Ламбо', 'Ламбри', 'Ламбю', 'Ланселот', 'Ласкал', 'Ласкар', 'Ластър', 'Латин', 'Латко', 'Латьо', 'Латю', 'Лашко', 'ЛЕА-МАРИЯ', 'Леандър', 'Лев', 'Левент', 'Левчо', 'Леко', 'Ленин', 'Ленко', 'Леон', 'Леонардо', 'Леонид', 'Лесе', 'Лефтер', 'Лечо', 'Лилко', 'Лило', 'Лилчо', 'Лилян', 'Лимон', 'Лимончо', 'Липе', 'Лихия', 'Личо', 'Ловчо', 'Лозан', 'Лозана', 'Лозен', 'Лора-софия', 'Лоранс', 'Лоренцо', 'Лука', 'Лукан', 'Луко', 'Лули', 'Лулчо', 'Лусио', 'Лусия',
'Маноел', 'Манол', 'Манолин', 'Маноло', 'Мантас', 'Мануил', 'Мануш', 'Манчестър Юнайтед', 'Манчо', 'Маньо', 'Маню', 'Марангони', 'Маргарин', 'Маргарит', 'Марек', 'Мариан', 'Марий', 'Марин', 'Маринел', 'Маринчо', 'Марио', 'Мариоллита', 'Мариочка', 'Маритна', 'Мариян', 'Марк', 'Марк-антоний', 'Марко', 'Маркус', 'Мартен', 'Мартин', 'Мартиниян', 'Марто', 'Маруш', 'Марчело', 'Маслина', 'Матей', 'Матьо', 'Матю', 'Махно', 'Машо', 'Медиан', 'Менко', 'Мено', 'Мерилин', 'Месак', 'Метакса',
'Найо', 'Найчо', 'Наке', 'Нако', 'Нанко', 'Нанков', 'Нано', 'Нансимир', 'Нанчо', 'Наню', 'Нарцислав', 'Наско', 'Настимир', 'Настрадин', 'Натанаил', 'Нати', 'Натко', 'Наум', 'Нафисат', 'Нафтали', 'Нацко', 'Нацо', 'Начиян', 'Начко', 'Начо', 'Невелин', 'Невен', 'Невенко', 'Невилиян', 'Невян', 'Негослав', 'Неделин', 'Неделчо', 'Недислав', 'Недко', 'Недолюб', 'Недьо', 'Недю', 'Недялко', 'Нейко', 'Нейчо', 'Нелко', 'Нелчо', 'Нене', 'Ненко', 'Нено', 'Ненсислав', 'Ненчо', 'Неокли', 'Нерес',
'Обретим', 'Ованес', 'Огин', 'Огнемир', 'Огнен', 'Огнян', 'Океан', 'Олег', 'Олек', 'Олимпи', 'Омар', 'Омуртаг', 'Оник', 'Онуфри', 'Ончо', 'Орел', 'Орлин', 'Ортодокси', 'Орфей', 'Орхидей', 'Орце', 'Оскар', 'Оханес', 'Павел', 'Павелин', 'Павил', 'Павко', 'Павлик', 'Павлин', 'Павлинчо', 'Павломир', 'Паисий', 'Пако', 'Палми', 'Палмиро', 'Панаври', 'Панай', 'Панайот', 'Панде', 'Панделис', 'Пане', 'Панкртийян', 'Пано', 'Панталей', 'Пантелей', 'Пантер', 'Панто', 'Пантю', 'Панчо', 'Паолина',
'Параскев', 'Параход', 'Парашкев', 'Парашкеван', 'Паруш', 'Паскал', 'Паско', 'Паспанахил', 'Пато', 'Патрик', 'Патьо', 'Паулин', 'Паун', 'Пацо', 'Пачо', 'Пашо', 'Пейко', 'Пейо', 'Пейодон', 'Пейтан', 'Пейчин', 'Пейчо', 'Пеко', 'Пелай', 'Пеле', 'Пене', 'Пенко', 'Пенчин', 'Пенчо', 'Пеньо', 'Пеню', 'Пео', 'Пепино', 'Пепислав', 'Пепо', 'Пепонаки', 'Перикъл', 'Персиана', 'Персиян', 'Перчо', 'Петиконгрес', 'Петкан', 'Петко', 'Пето', 'Петраки', 'Петран', 'Петрана', 'Петринел', 'Петрозар', 'Петромил',
'Рангел', 'Рангел-любими', 'Рандю', 'Ранчо', 'Расате', 'Ратослав', 'Рафаил', 'Рачко', 'Рачо', 'Рашко', 'Рашо', 'Раю', 'Раян', 'Реан', 'Рем', 'Рикардо', 'Риналдо', 'Рис', 'Ристя', 'Ричард', 'Ричерд', 'Роберт', 'Роберто', 'Робин', 'Робърт', 'Рогелин', 'Рогелина', 'Рогена', 'Родан', 'Родион', 'Розалин', 'Розин', 'Розоцвет', 'Ройо', 'Роксан', 'Роман', 'Ромел', 'Ромелина', 'Ромен', 'Ромео', 'Ромил', 'Ромул', 'Росен', 'Росенка', 'Росимир', 'Росицвет', 'Роска', 'Роско', 'Ростиана', 'Ростимир', 'Ростислав',
'Светломир', 'Светлю', 'Светозар', 'Светослав', 'Свилен', 'Себастиан', 'Себахтин', 'Севан', 'Севар', 'Севастин', 'Севдалин', 'Севдан', 'Севелин', 'Северин', 'Седевчо', 'Седеф', 'Седефчо', 'Селен', 'Селена', 'Сенко', 'Серафим', 'Сергей', 'Сеслав', 'Сиви', 'Сивко', 'Сидер', 'Сидония', 'Сидор', 'Сиен', 'Силаги', 'Силан', 'Силвестър', 'Силвио', 'Силвиян', 'Силен', 'Силян', 'Симеон', 'Симо', 'Сирман', 'Сифоня', 'Скорбут', 'Слав', 'Славдо', 'Славе', 'Славей', 'Славейко', 'Славен', 'Слави', 'Славил',
'Теодоси', 'Теодосий', 'Теодослав', 'Теодостин', 'Теофан', 'Теофил', 'Теохар', 'Тервел', 'Тигрони', 'Тило', 'Тильо', 'Тимо', 'Тимон', 'Тимотей', 'Тимчо', 'Тинко', 'Тино', 'Тинчо', 'Тихо', 'Тихол', 'Тихомир', 'Тихон', 'Тишо', 'Тоде', 'Тодомирка', 'Тодор', 'Тодораки', 'Тодорин', 'Тодорина', 'Токимир', 'Толек', 'Толю', 'Тома', 'Томас', 'Томен', 'Томи', 'Томинка', 'Томислав', 'Томо', 'Тоне', 'Тони', 'Тонимир', 'Тонислав', 'Тонко', 'Тончо', 'Тоньо', 'Топалко', 'Тополко', 'Тотко', 'Тотьо', 'Тотю', 'Тоцо',
'Филатей', 'Фили', 'Филидан', 'Филимон', 'Филион', 'Филип', 'Филипас', 'Филипопол', 'Филко', 'Филомир', 'Филчо', 'Фильо', 'Финдо', 'Финдол', 'Фиро', 'Фирчо', 'Фичо', 'Флори', 'Флориан', 'Флорин', 'Флоро', 'Фори', 'Фосил', 'Фотин', 'Франк', 'Франц', 'Францислав', 'Фрацил', 'Фреди', 'Фродо', 'Фуго', 'Фуко', 'Фъстък', 'Фътьо', 'Фьодор', 'Хавтелин', 'Ханко', 'Хараламби', 'Харалампи', 'Харалан', 'Харбингър', 'Хари', 'Харизан', 'Харитии', 'Харитон', 'Хасан', 'Хасатин', 'Хачо', 'Хвойне', 'Хебър', 'Хектор',
'Хераклит', 'Хернани', 'Херодот', 'Хефестион', 'Химинай', 'Хинко', 'Хино', 'Хитко', 'Хороз', 'Храбрин', 'Храбър', 'Хранимир', 'Хранко', 'Хрелко', 'Хрельо', 'Хрисим', 'Хрисимир', 'Хрисо', 'Христалин', 'Христивилин', 'Христиела', 'Христилиан', 'Христилин', 'християн', 'Христо', 'Христо-никола', 'Христодор', 'Христозар', 'Христозорнициан', 'Христозорницомил', 'Христомил', 'Христомир', 'Христоско', 'Христослав', 'Христофор', 'Хрисчо', 'Хрондел', 'Хрусан', 'Хубав', 'Хубавен', 'Хубан', 'Хубен',
'Цоньо', 'Цоню', 'Цоцо', 'Цочо', 'Цъки', 'Чавдар', 'Чанкете', 'Чанко', 'Чано', 'Чаньо', 'Чаню', 'Чардафон', 'Чародей', 'Чауш', 'Чачо', 'Чвор', 'Чедомир', 'Ченко', 'Ченю', 'Чепо', 'Чернобил', 'Черноризец', 'Черньо', 'Чийо', 'Чико', 'Чило', 'Чонар', 'Чони', 'Чоно', 'Чоню', 'Чора', 'Чочо', 'Чочомир', 'Чубрик', 'Чуде', 'Чудо', 'Чудомир', 'Чудослав', 'Чук', 'Шабан', 'Шамо', 'Шанко', 'Шаноу', 'Шаро', 'Шейна', 'Шеки', 'Шенко', 'Шенол', 'Шибил', 'Шидер', 'Шильо', 'Шинко', 'Шино', 'Шипчан', 'Ширко', 'Шишман',
'Шкодри', 'Шмильо', 'Шмулю', 'Шпилко', 'Шпиньо', 'Шушо', 'Щедрин', 'Щедю', 'Щеки', 'Щено', 'Щеню', 'Щерион', 'Щериян', 'Щерко', 'Щеро', 'Щерьо', 'Щерю', 'Щилиян', 'Щилян', 'Щирян', 'Щоно', 'Щтърбан', 'Щтъркан', 'Щурк', 'Щурчо', 'Щърбан', 'Щъркан', 'Ъглен', 'Ълен', 'Ърнест', 'Ъруин', 'Ърчо', 'Ьобирдар', 'Юги', 'Юли', 'Юлиан', 'Юлий', 'Юлиян', 'Юрдан', 'Юри', 'Юрий', 'Юстин', 'Юстиниан', 'Яблен', 'Явлен', 'Явор', 'Яго', 'Ягодин', 'Язо', 'Яким', 'Яко', 'Якоб', 'Яков', 'Якослав', 'Ямболен', 'Ян', 'Янадин',
'Янаки', 'Янакин', 'Яначко', 'Яне', 'Янег', 'Янедин', 'Янек', 'Янеслав', 'Яни', 'Яниел', 'Яник', 'Янимир', 'Янис', 'Янислав', 'Яничко', 'Янко', 'Янкул', 'Янкуп', 'Яно', 'Яномил', 'Янтар', 'Януш', 'Янцислав', 'Янче', 'Янчо', 'Ярно', 'Яромир', 'Ярослав', 'Ярце', 'Ярчо', 'Яръм', 'Ярю', 'Ясен', 'Ясер', 'Ястреб', 'Ятан', 'Яцо', 'Ячко', 'Ячо', 'Яшар', 'Яшка', 'Яшо', 'Яшон'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Авгия', 'Авигея', 'Авторка', 'Аглая', 'Аглоида', 'Агнешка', 'Адамина', 'Адра', 'Адрианиа', 'Аела', 'Айрен', 'Аксентия', 'Алания', 'Албина', 'Александрина', 'Алексиа', 'Аленка', 'Алиана', 'Алисия', 'Алтая', 'Амбър', 'Амория', 'Ана Мария', 'Анатолия', 'Ангелка', 'Андика', 'Андриана', 'Анелина', 'анета', 'Анза', 'Анимира', 'Аница', 'Аномалия', 'Антоалина', 'Антонела', 'Ануша', 'Анхея-мей', 'Аполинария', 'Аралия', 'Аркадия', 'Арсена', 'Аселина', 'Асифа', 'Астромерия', 'Атина', 'Аурора', 'Багра',
'Балина', 'Бацислава', 'Беатрис', 'Бела', 'Белисима', 'Беломира', 'Бенелена', 'Берислава', 'Бея', 'Билена', 'Бисера', 'Биянка', 'Благодатка', 'Благосвета', 'Богдалина', 'Богородка', 'Бодурка', 'Божидара-силвестра', 'Божинела', 'Божурка', 'Бонифация', 'Борена', 'Бориска', 'Борянка', 'Боца', 'Бригита', 'Бронислава', 'Буна', 'Буча', 'Бързана', 'Ваклина', 'Валерия', 'Валя', 'Вангелия', 'Ванухи', 'Варта', 'Васенка', 'Василина', 'Васка', 'Вашиля', 'Вежда', 'Велиана', 'Велинна', 'Велиянка', 'Венда',
'Венеция', 'Венислава', 'Венчислава', 'Верена', 'Верислава', 'Веса', 'Веселинка', 'Весна', 'Веца', 'Видима', 'Виктория', 'Вилия', 'Вилхема', 'Виолета', 'Виржиния', 'Витомира', 'Вишка', 'Владилена', 'Владлена', 'Водица', 'Войнка', 'Вула', 'Възкресения', 'Въльо', 'Върбунка', 'Въца', 'Габи', 'Галена', 'Галина', 'Галя', 'Гануца', 'Гвоздейка', 'Гена', 'Георгелена', 'Георгица', 'Герга', 'Гердана', 'Гертруда', 'Гиздана', 'Гичка', 'Гордана', 'Гория', 'Гоца', 'Графица', 'Грета', 'Гримяна', 'Гроздинка',
'Гуна', 'Гъда', 'Гълъбица', 'Гюгра', 'Гюргя', 'Дакота', 'Дамяна', 'Данелина', 'Данимира', 'Данка', 'Дарданела', 'Дария', 'Дафинка', 'Деа', 'Деви', 'Делиана', 'Деля', 'Демирела', 'Дениандра', 'Дениславена', 'Денница', 'Десимиляна', 'Десияна', 'Дефлорина', 'Дея', 'Джана', 'Джиневра', 'Джулия', 'Диана - Мария', 'Дида', 'Дилмана', 'Димитра', 'Димка', 'Динна', 'Добрина', 'Дойка', 'Доменика', 'Доника', 'Дора-Анна', 'Дорина', 'Доста', 'Доча', 'Драгица', 'Дренка', 'Дуда', 'Душка', 'Дюкяна', 'Евангелина',
'Евдокия', 'Евридика', 'Едита', 'Ел', 'Елдора', 'Еленица', 'Елеонета', 'Ели', 'Елиз', 'Елина', 'Елиса', 'Елица', 'Елма', 'Елфида', 'Емануила', 'Емма', 'Еница', 'Ергана', 'Ермиля', 'Естела', 'Ефимена', 'Ефросиния', 'Жаклин', 'Жанин', 'Жара', 'Жейна', 'Желязка', 'Женимира', 'Жива', 'Живомира', 'Жичка', 'Жорка', 'Жулиана', 'Заека', 'Занка', 'Зафа', 'Захаринка', 'Звездемира', 'Здравелина', 'Здухостина', 'Зинаида', 'Златея', 'Златка', 'Златомира', 'Зоичка', 'Зорка', 'Зузичка', 'Ивалена', 'ивамина',
'Иванеса', 'Иваничка', 'Ивелиана', 'Ивинка', 'Иглика', 'Изидора', 'Илеана', 'Илианна', 'Илинда', 'Илка', 'Инан', 'Инеса', 'Ира', 'Ирин', 'Ирла', 'Исихия', 'Истилияна', 'Йоана', 'Йоанна', 'Йованка', 'Йоко', 'Йолина', 'Йона', 'Йоника', 'Йорданка', 'Йоханна', 'Кадифейка', 'Калея', 'Калина', 'Калиса', 'Калуда', 'Камея', 'Кануша', 'Карамелита', 'Карина', 'Касиди', 'Катастрофа', 'Катинка', 'Каунка', 'Кветослава', 'Керанка', 'Кети', 'Кино', 'Кирка', 'Китчица', 'Клара', 'Клеуна', 'Клоя', 'Кокимира',
'Комара', 'Константина', 'Корнелия', 'Костадинка', 'Кралина', 'Красидара', 'Красияна', 'Криси', 'кристабела', 'Кристиана', 'Кристия', 'Кръстанка', 'Ксандриния', 'Кунка', 'Кьнина', 'Лада', 'Лазура', 'Лалка', 'Лариса', 'Лаца', 'Лека', 'Ленче', 'Летисия', 'Либерта', 'Лидийка', 'Лика', 'Лилия', 'Лилянка', 'Линда', 'Лия', 'Лозанка', 'Лорена', 'Лоти', 'Луна', 'Лъчезарка', 'Любина', 'Люблина', 'Любослава', 'Люляна', 'Люсила', 'Лянка', 'Магдалена', 'Мадлен', 'Майя', 'Максимилияна', 'Малена',
'Малтина', 'Манолина', 'Мара-антоанета', 'Маргит', 'Марен', 'Мари-анри', 'Марийка', 'Маринета', 'Мариотка', 'Мария', 'Мария-елена', 'Мария-Хуана', 'Марлена', 'Маруся', 'Маса', 'Матка', 'Маша', 'Медиха', 'Мелания', 'Мелъди', 'Меропа', 'Миглена', 'Мила', 'Милара', 'милдия', 'Милиана', 'Милост', 'Мимоза', 'Минка', 'Миранза', 'Мирена', 'Миропа', 'Мисла', 'Митошка', 'Михайлена', 'Мишка', 'Младлена', 'Момера', 'Моника', 'Мортадела', 'Мушана', 'Наводненка', 'Надка', 'Найда', 'Нани', 'Настия',
'Наташа', 'Невена', 'Негрита', 'Неделяна', 'Нейка', 'Нелида', 'Нелла', 'Неолина', 'Нешка', 'Нигрита', 'Никоела', 'Николина', 'Нионила', 'Нона', 'Норка', 'Нурета', 'Огнена', 'Октавия', 'Оливера', 'Омана', 'Орлеана', 'Орхидея', 'Павилия', 'Павлина', 'Палвира', 'Паломина', 'Панда', 'Пантера', 'Парашкевица', 'Парунка', 'Патриотка', 'Паулина', 'Паца', 'Пейолина', 'Пелина', 'Пепелота', 'Периана', 'перуна', 'Петинка', 'Петрийка', 'Петромира', 'Петрушка', 'Пешка', 'Пламена', 'Плодовитка',
'Полексина', 'Полин', 'Правда', 'Преса', 'Прина', 'Пролетина', 'Простисвета', 'Пупи', 'Първолетка', 'Рада', 'Радиа', 'Радимира', 'Радка', 'Радосвета', 'Радостка', 'Раинка', 'Райничка', 'Рамина', 'Ревка', 'Ренгия', 'Риана', 'Римма', 'Рия', 'Роза', 'Розана', 'Розета', 'Розка', 'Роксана', 'Ромолета', 'Роселина', 'Росислава', 'Ростислава', 'Ружка', 'Румислава', 'Русалия', 'Руска', 'Сабина', 'Савета', 'Салина', 'Санка', 'Сарая', 'Сахория', 'Свежа', 'Светла', 'Светломира', 'Свидна', 'Свободка',
'Севда', 'севделина', 'Севета', 'Семенарка', 'Сергелинка', 'Сибила', 'Сиена', 'Силви', 'Силвия-александра', 'Силяна', 'Симона', 'Синтия', 'Сисоя', 'Скакалка', 'Славея', 'Славка', 'Сладоледка', 'Смехотерапия', 'Смирна', 'Снежинка', 'Софийка', 'Спасена', 'Спасияна', 'Спирела', 'Стависара', 'Стаматка', 'Станиела', 'Станимирка', 'Сташа', 'Стелина', 'Стефани', 'Стеяна', 'Стоимена', 'Столетка', 'Стоянка', 'Сузи', 'Съвестина', 'Сърменка', 'Таисия', 'тамара', 'Таня', 'Ташимира', 'Теа',
'Телефонка', 'Темира', 'Теодора', 'Теса', 'Тилиана', 'Тиха', 'Тоанета', 'Толиана', 'Тона', 'Тоницвета', 'Тоска', 'Тошка', 'Трендафила', 'Трифонка', 'Троша', 'Труфана', 'Тръпка', 'Туфка', 'Улиана', 'Урима', 'Фабияна', 'Фатиме', 'Феня', 'Фикия', 'Филипини', 'Фимка', 'Флавия', 'Флорика', 'Фотинка', 'Фронка', 'Фуга', 'Хана', 'Харитония', 'Хенриета', 'Хинка', 'Холи', 'Хранислава', 'Хрисанка', 'Христа', 'Христела', 'Христилияна', 'Христоелена', 'Христя', 'Хубавелка', 'Цанета', 'Царевна',
'Цветана', 'Цветелина', 'Цветилена', 'Цветлина', 'Цветолилия', 'Цветяна', 'Цеца', 'Цола', 'Цоня', 'Чана', 'Чардафона', 'Чачия', 'Череша', 'Четвърта', 'Чона', 'Чубрина', 'Шана', 'Шена', 'Шехерезада', 'Шинка', 'Щедра', 'Щериана', 'Щефания', 'Щилянка', 'Щтилка', 'Ъгленка', 'Ъчка', 'Юлиена', 'Юлия', 'Юнона', 'Юрита', 'Юстианна', 'Ябленка', 'Явора', 'Ягода', 'Ялислава', 'Яна - Мартина', 'Янина', 'Яниславия', 'Янка', 'Ярка', 'Ясена', 'Ятана'
);
protected static $lastNameMale = array(
'Чанталиев', 'Симеонов', 'Данданов', 'Кърков', 'Братухчев', 'Цветков', 'Иванов', 'Яназов', 'Тодоров', 'Колчев', 'Порязов', 'Келешев', 'Бърборков', 'Дришльов',
'Макаронски', 'Количков', 'Принов', 'Бодуров', 'Китов', 'Гьоков', 'Кукуряшков', 'Симеонов', 'Балахуров', 'Милачков', 'Европов Кирилов',
'Площаков', 'Мангъров', 'Хвърчилков', 'Дзезов', 'Ждраков', 'Месаров', 'Тухчиев', 'Топков', 'Яков', 'Иликьов', 'Бурханларски', 'Вражалски', 'Тутурилов', 'Бранков',
'Зенгинов', 'Чокълтов', 'Фенеров', 'Кучев', 'Възвъзов', 'Кьоров', 'Джогов', 'Пъков', 'Рангелов', 'Чутурков', 'Самсонов', 'Ментешев',
'Андонов', 'Бумов', 'Мочев', 'Дачев', 'Муев', 'Младенов', 'Тошев', 'Бедринов', 'Тумангелов', 'Негрилов', 'Канчин', 'Миленков', 'Патков',
'Пондьов', 'Самоходов', 'Четрафилски', 'Смърдански', 'Клатуров', 'Вакрилов', 'Портокалов', 'Прошков', 'Пулев', 'Парашкевов', 'Манавски', 'Чуков',
'Овнарски', 'Рошльов', 'Пройкова', 'Младенова', 'Кочеткова', 'Кесьов', 'Римпопов', 'Златков', 'Колев', 'Пикянски', 'Николов', 'Цицков',
'Стойков', 'Каракашев', 'Чуканов', 'Докова', 'Мераков', 'Пеева', 'Педалов', 'Тъпчилещов', 'Въртунински', 'Кодуков', 'Татьозов', 'Токов',
'Кукуригов', 'Юрганчев', 'Клатикрушев', 'Монтянов', 'Бобев', 'Топчийски', 'Луланков', 'Костов', 'Колипатков', 'Чукчуков', 'Геройски', 'Катъров', 'Кобиларов',
'Лимонадов', 'Цоцов', 'Поаков', 'Недялков', 'Станишев', 'Йорданов', 'Щърбов', 'Щонов', 'Занов'
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Шестакова', 'Кокошкова', 'Градинарова', 'Куртакова', 'Чанлиева', 'Тодорова', 'Пътечкова', 'Скринска', 'Сапунджиева', 'Вампирска', 'Червенкова', 'Васовa', 'Таралингова',
'Илиева', 'Кривошапкова', 'Чупетловска', 'Катърова', 'Бележкова', 'Мустакова', 'Пръндачка', 'Коритарова', 'Йоткова', 'Сланинкова', 'Мангъфова', 'Шкембова', 'Пенджакова',
'Пачаръзка', 'Куртажова', 'Плюнкова', 'Многознаева', 'Контопишева', 'Белоконска-Вражалска', 'Кучкуделова', 'Крушовска', 'Пищовколева', 'Сопаджиева', 'Точева-Клопова',
'Габровлиева', 'Първанова', 'Певецова', 'Курухубева', 'Яркова', 'Плюцова', 'Балканска'
);
protected static $titleMale = array('Г-н', 'Др.');
protected static $titleFemale = array('Г-жа', 'Г-ца', 'Др.');
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Чанталиев'
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$lastNameFormat));
}
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
}
Provider/bg_BG/Internet.php 0000644 00000000476 15152066430 0011610 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bg_BG;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'mail.bg', 'abv.bg', 'dir.bg');
protected static $tld = array('bg', 'bg', 'bg', 'bg', 'bg', 'bg', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org');
}
Provider/DateTime.php 0000644 00000015741 15152066430 0010555 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class DateTime extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $century = array('I','II','III','IV','V','VI','VII','VIII','IX','X','XI','XII','XIII','XIV','XV','XVI','XVII','XVIII','XIX','XX','XXI');
protected static function getMaxTimestamp($max = 'now')
{
if (is_numeric($max)) {
return (int) $max;
}
if ($max instanceof \DateTime) {
return $max->getTimestamp();
}
return strtotime(empty($max) ? 'now' : $max);
}
/**
* Get a timestamp between January 1, 1970 and now
*
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return int
*
* @example 1061306726
*/
public static function unixTime($max = 'now')
{
return mt_rand(0, static::getMaxTimestamp($max));
}
/**
* Get a datetime object for a date between January 1, 1970 and now
*
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('2005-08-16 20:39:21')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTime($max = 'now')
{
return new \DateTime('@' . static::unixTime($max));
}
/**
* Get a datetime object for a date between January 1, 001 and now
*
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('1265-03-22 21:15:52')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeAD($max = 'now')
{
return new \DateTime('@' . mt_rand(-62135597361, static::getMaxTimestamp($max)));
}
/**
* get a date string formatted with ISO8601
*
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '2003-10-21T16:05:52+0000'
*/
public static function iso8601($max = 'now')
{
return static::date(\DateTime::ISO8601, $max);
}
/**
* Get a date string between January 1, 1970 and now
*
* @param string $format
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '2008-11-27'
*/
public static function date($format = 'Y-m-d', $max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format($format);
}
/**
* Get a time string (24h format by default)
*
* @param string $format
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '15:02:34'
*/
public static function time($format = 'H:i:s', $max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format($format);
}
/**
* Get a DateTime object based on a random date between two given dates.
* Accepts date strings that can be recognized by strtotime().
*
* @param string $startDate Defaults to 30 years ago
* @param string $endDate Defaults to "now"
* @example DateTime('1999-02-02 11:42:52')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeBetween($startDate = '-30 years', $endDate = 'now')
{
$startTimestamp = $startDate instanceof \DateTime ? $startDate->getTimestamp() : strtotime($startDate);
$endTimestamp = static::getMaxTimestamp($endDate);
if ($startTimestamp > $endTimestamp) {
throw new \InvalidArgumentException('Start date must be anterior to end date.');
}
$timestamp = mt_rand($startTimestamp, $endTimestamp);
$ts = new \DateTime('@' . $timestamp);
$ts->setTimezone(new \DateTimeZone(date_default_timezone_get()));
return $ts;
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('1964-04-04 11:02:02')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeThisCentury($max = 'now')
{
return static::dateTimeBetween('-100 year', $max);
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('2010-03-10 05:18:58')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeThisDecade($max = 'now')
{
return static::dateTimeBetween('-10 year', $max);
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('2011-09-19 09:24:37')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeThisYear($max = 'now')
{
return static::dateTimeBetween('-1 year', $max);
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @example DateTime('2011-10-05 12:51:46')
* @return \DateTime
*/
public static function dateTimeThisMonth($max = 'now')
{
return static::dateTimeBetween('-1 month', $max);
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example 'am'
*/
public static function amPm($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('a');
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '22'
*/
public static function dayOfMonth($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('d');
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example 'Tuesday'
*/
public static function dayOfWeek($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('l');
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '7'
*/
public static function month($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('m');
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example 'September'
*/
public static function monthName($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('F');
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return int
* @example 1673
*/
public static function year($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('Y');
}
/**
* @return string
* @example 'XVII'
*/
public static function century()
{
return static::randomElement(static::$century);
}
/**
* @return string
* @example 'Europe/Paris'
*/
public static function timezone()
{
return static::randomElement(\DateTimeZone::listIdentifiers());
}
}
Provider/is_IS/Company.php 0000644 00000003016 15152066430 0011465 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
/**
* @author Birkir Gudjonsson <birkir.gudjonsson@gmail.com>
*/
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
/**
* @var array Danish company name formats.
*/
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{firstname}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{firstname}} {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} og {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} og {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} & {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} og {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} & {{lastName}}',
'{{middleName}} og {{lastName}}',
);
/**
* @var array Company suffixes.
*/
protected static $companySuffix = array('ehf.', 'hf.', 'sf.');
/**
* @link http://www.rsk.is/atvinnurekstur/virdisaukaskattur/
*
* @var string VSK number format.
*/
protected static $vskFormat = '%####';
/**
* Generates a VSK number (5 digits).
*
* @return string
*/
public static function vsk()
{
return static::numerify(static::$vskFormat);
}
}
Provider/is_IS/PhoneNumber.php 0000644 00000000604 15152066430 0012301 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
/**
* @author Birkir Gudjonsson <birkir.gudjonsson@gmail.com>
*/
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/**
* @var array Icelandic phone number formats.
*/
protected static $formats = array(
'+354 ### ####',
'+354 #######',
'+354#######',
'### ####',
'#######',
);
}
Provider/is_IS/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'IS', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/is_IS/Person.php 0000644 00000135027 15152066430 0011335 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
/**
* @author Birkir Gudjonsson <birkir.gudjonsson@gmail.com>
*/
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @var array Icelandic person name formats.
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{lastNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{lastNameFemale}}',
);
/**
* @var string Icelandic women names.
*/
protected static $firstNameFemale = array('Aagot', 'Abela', 'Abigael', 'Ada', 'Adda', 'Addý', 'Adela', 'Adelía', 'Adríana', 'Aðalbjörg', 'Aðalbjört', 'Aðalborg', 'Aðaldís', 'Aðalfríður', 'Aðalheiður', 'Aðalrós', 'Aðalsteina', 'Aðalsteinunn', 'Aðalveig', 'Agata', 'Agatha', 'Agða', 'Agla', 'Agnea', 'Agnes', 'Agneta', 'Alanta', 'Alba', 'Alberta', 'Albína', 'Alda', 'Aldís', 'Aldný', 'Aleta', 'Aletta', 'Alexa', 'Alexandra', 'Alexandría', 'Alexis', 'Alexía', 'Alfa', 'Alfífa', 'Alice', 'Alida', 'Alída', 'Alína', 'Alís', 'Alísa', 'Alla', 'Allý', 'Alma', 'Alrún', 'Alva', 'Alvilda', 'Amadea', 'Amal', 'Amalía', 'Amanda', 'Amelía', 'Amilía', 'Amíra', 'Amy', 'Amý', 'Analía', 'Anastasía', 'Andra', 'Andrá', 'Andrea', 'Anetta', 'Angela', 'Angelíka', 'Anika', 'Anita', 'Aníka', 'Anína', 'Aníta', 'Anja', 'Ann', 'Anna', 'Annabella', 'Annalísa', 'Anne', 'Annelí', 'Annetta', 'Anney', 'Annika', 'Annía', 'Anný', 'Antonía', 'Apríl', 'Ardís', 'Arey', 'Arinbjörg', 'Aris', 'Arisa', 'Aría', 'Aríanna', 'Aríella', 'Arín', 'Arína', 'Arís', 'Armenía', 'Arna', 'Arnbjörg', 'Arnborg', 'Arndís', 'Arney', 'Arnfinna', 'Arnfríður', 'Arngerður', 'Arngunnur', 'Arnheiður', 'Arnhildur', 'Arnika', 'Arnkatla', 'Arnlaug', 'Arnleif', 'Arnlín', 'Arnljót', 'Arnóra', 'Arnrós', 'Arnrún', 'Arnþóra', 'Arnþrúður', 'Asírí', 'Askja', 'Assa', 'Astrid', 'Atalía', 'Atena', 'Athena', 'Atla', 'Atlanta', 'Auðbjörg', 'Auðbjört', 'Auðdís', 'Auðlín', 'Auðna', 'Auðný', 'Auðrún', 'Auður', 'Aurora', 'Axelía', 'Axelma', 'Aþena', 'Ágústa', 'Ágústína', 'Álfdís', 'Álfey', 'Álfgerður', 'Álfheiður', 'Álfhildur', 'Álfrós', 'Álfrún', 'Álfsól', 'Árbjörg', 'Árbjört', 'Árdís', 'Árelía', 'Árlaug', 'Ármey', 'Árna', 'Árndís', 'Árney', 'Árnheiður', 'Árnína', 'Árný', 'Áróra', 'Ársól', 'Ársæl', 'Árún', 'Árveig', 'Árvök', 'Árþóra', 'Ása', 'Ásbjörg', 'Ásborg', 'Ásdís', 'Ásfríður', 'Ásgerður', 'Áshildur', 'Áskatla', 'Ásla', 'Áslaug', 'Ásleif', 'Ásný', 'Ásrós', 'Ásrún', 'Ást', 'Ásta', 'Ástbjörg', 'Ástbjört', 'Ástdís', 'Ástfríður', 'Ástgerður', 'Ástheiður', 'Ásthildur', 'Ástríður', 'Ástrós', 'Ástrún', 'Ástveig', 'Ástþóra', 'Ástþrúður', 'Ásvör', 'Baldey', 'Baldrún', 'Baldvina', 'Barbara', 'Barbára', 'Bassí', 'Bára', 'Bebba', 'Begga', 'Belinda', 'Bella', 'Benedikta', 'Bengta', 'Benidikta', 'Benía', 'Beníta', 'Benna', 'Benney', 'Benný', 'Benta', 'Bentey', 'Bentína', 'Bera', 'Bergdís', 'Bergey', 'Bergfríður', 'Bergheiður', 'Berghildur', 'Berglaug', 'Berglind', 'Berglín', 'Bergljót', 'Bergmannía', 'Bergný', 'Bergrán', 'Bergrín', 'Bergrós', 'Bergrún', 'Bergþóra', 'Berit', 'Bernódía', 'Berta', 'Bertha', 'Bessí', 'Bestla', 'Beta', 'Betanía', 'Betsý', 'Bettý', 'Bil', 'Birgit', 'Birgitta', 'Birna', 'Birta', 'Birtna', 'Bíbí', 'Bína', 'Bjargdís', 'Bjargey', 'Bjargheiður', 'Bjarghildur', 'Bjarglind', 'Bjarkey', 'Bjarklind', 'Bjarma', 'Bjarndís', 'Bjarney', 'Bjarnfríður', 'Bjarngerður', 'Bjarnheiður', 'Bjarnhildur', 'Bjarnlaug', 'Bjarnrún', 'Bjarnveig', 'Bjarný', 'Bjarnþóra', 'Bjarnþrúður', 'Bjartey', 'Bjartmey', 'Björg', 'Björgey', 'Björgheiður', 'Björghildur', 'Björk', 'Björney', 'Björnfríður', 'Björt', 'Bláey', 'Blíða', 'Blín', 'Blómey', 'Blædís', 'Blær', 'Bobba', 'Boga', 'Bogdís', 'Bogey', 'Bogga', 'Boghildur', 'Borg', 'Borgdís', 'Borghildur', 'Borgný', 'Borgrún', 'Borgþóra', 'Botnía', 'Bóel', 'Bót', 'Bóthildur', 'Braga', 'Braghildur', 'Branddís', 'Brá', 'Brák', 'Brigitta', 'Brimdís', 'Brimhildur', 'Brimrún', 'Brit', 'Britt', 'Britta', 'Bríana', 'Bríanna', 'Bríet', 'Bryndís', 'Brynfríður', 'Bryngerður', 'Brynheiður', 'Brynhildur', 'Brynja', 'Brynný', 'Burkney', 'Bylgja', 'Camilla', 'Carla', 'Carmen', 'Cecilia', 'Cecilía', 'Charlotta', 'Charlotte', 'Christina', 'Christine', 'Clara', 'Daðey', 'Daðína', 'Dagbjörg', 'Dagbjört', 'Dagfríður', 'Daggrós', 'Dagheiður', 'Dagmar', 'Dagmey', 'Dagný', 'Dagrún', 'Daldís', 'Daley', 'Dalía', 'Dalla', 'Dallilja', 'Dalrós', 'Dana', 'Daney', 'Danfríður', 'Danheiður', 'Danhildur', 'Danía', 'Daníela', 'Daníella', 'Dara', 'Debora', 'Debóra', 'Dendý', 'Didda', 'Dilja', 'Diljá', 'Dimmblá', 'Dimmey', 'Día', 'Díana', 'Díanna', 'Díma', 'Dís', 'Dísa', 'Dísella', 'Donna', 'Doris', 'Dorothea', 'Dóa', 'Dómhildur', 'Dóra', 'Dórey', 'Dóris', 'Dórothea', 'Dórótea', 'Dóróthea', 'Drauma', 'Draumey', 'Drífa', 'Droplaug', 'Drótt', 'Dröfn', 'Dúa', 'Dúfa', 'Dúna', 'Dýrborg', 'Dýrfinna', 'Dýrleif', 'Dýrley', 'Dýrunn', 'Dæja', 'Dögg', 'Dögun', 'Ebba', 'Ebonney', 'Edda', 'Edel', 'Edil', 'Edit', 'Edith', 'Eðna', 'Efemía', 'Egedía', 'Eggrún', 'Egla', 'Eiðný', 'Eiðunn', 'Eik', 'Einbjörg', 'Eindís', 'Einey', 'Einfríður', 'Einhildur', 'Einína', 'Einrún', 'Eir', 'Eirdís', 'Eirfinna', 'Eiríka', 'Eirný', 'Eirún', 'Elba', 'Eldbjörg', 'Eldey', 'Eldlilja', 'Eldrún', 'Eleina', 'Elektra', 'Elena', 'Elenborg', 'Elfa', 'Elfur', 'Elina', 'Elinborg', 'Elisabeth', 'Elía', 'Elíana', 'Elín', 'Elína', 'Elíná', 'Elínbet', 'Elínbjörg', 'Elínbjört', 'Elínborg', 'Elíndís', 'Elíngunnur', 'Elínheiður', 'Elínrós', 'Elírós', 'Elísa', 'Elísabet', 'Elísabeth', 'Elka', 'Ella', 'Ellen', 'Elley', 'Ellisif', 'Ellín', 'Elly', 'Ellý', 'Elma', 'Elna', 'Elsa', 'Elsabet', 'Elsie', 'Elsí', 'Elsý', 'Elva', 'Elvi', 'Elvíra', 'Elvý', 'Embla', 'Emelía', 'Emelíana', 'Emelína', 'Emeralda', 'Emilía', 'Emilíana', 'Emilíanna', 'Emilý', 'Emma', 'Emmý', 'Emý', 'Enea', 'Eneka', 'Engilbjört', 'Engilráð', 'Engilrós', 'Engla', 'Enika', 'Enja', 'Enóla', 'Eres', 'Erika', 'Erin', 'Erla', 'Erlen', 'Erlín', 'Erna', 'Esja', 'Esmeralda', 'Ester', 'Esther', 'Estiva', 'Ethel', 'Etna', 'Eufemía', 'Eva', 'Evelyn', 'Evey', 'Evfemía', 'Evgenía', 'Evíta', 'Evlalía', 'Ey', 'Eybjörg', 'Eybjört', 'Eydís', 'Eyfríður', 'Eygerður', 'Eygló', 'Eyhildur', 'Eyja', 'Eyjalín', 'Eyleif', 'Eylín', 'Eyrós', 'Eyrún', 'Eyveig', 'Eyvör', 'Eyþóra', 'Eyþrúður', 'Fanndís', 'Fanney', 'Fannlaug', 'Fanny', 'Fanný', 'Febrún', 'Fema', 'Filipía', 'Filippa', 'Filippía', 'Finna', 'Finnbjörg', 'Finnbjörk', 'Finnboga', 'Finnborg', 'Finndís', 'Finney', 'Finnfríður', 'Finnlaug', 'Finnrós', 'Fía', 'Fídes', 'Fífa', 'Fjalldís', 'Fjóla', 'Flóra', 'Folda', 'Fransiska', 'Franziska', 'Frán', 'Fregn', 'Freydís', 'Freygerður', 'Freyja', 'Freylaug', 'Freyleif', 'Friðbjörg', 'Friðbjört', 'Friðborg', 'Friðdís', 'Friðdóra', 'Friðey', 'Friðfinna', 'Friðgerður', 'Friðjóna', 'Friðlaug', 'Friðleif', 'Friðlín', 'Friðmey', 'Friðný', 'Friðrika', 'Friðrikka', 'Friðrós', 'Friðrún', 'Friðsemd', 'Friðveig', 'Friðþóra', 'Frigg', 'Fríða', 'Fríður', 'Frostrós', 'Fróðný', 'Fura', 'Fönn', 'Gabríela', 'Gabríella', 'Gauja', 'Gauthildur', 'Gefjun', 'Gefn', 'Geira', 'Geirbjörg', 'Geirdís', 'Geirfinna', 'Geirfríður', 'Geirhildur', 'Geirlaug', 'Geirlöð', 'Geirný', 'Geirríður', 'Geirrún', 'Geirþrúður', 'Georgía', 'Gerða', 'Gerður', 'Gestheiður', 'Gestný', 'Gestrún', 'Gillý', 'Gilslaug', 'Gissunn', 'Gía', 'Gígja', 'Gísela', 'Gísla', 'Gísley', 'Gíslína', 'Gíslný', 'Gíslrún', 'Gíslunn', 'Gíta', 'Gjaflaug', 'Gloría', 'Gló', 'Glóa', 'Glóbjört', 'Glódís', 'Glóð', 'Glóey', 'Gná', 'Góa', 'Gógó', 'Grein', 'Gret', 'Greta', 'Grélöð', 'Grét', 'Gréta', 'Gríma', 'Grímey', 'Grímheiður', 'Grímhildur', 'Gróa', 'Guðbjörg', 'Guðbjört', 'Guðborg', 'Guðdís', 'Guðfinna', 'Guðfríður', 'Guðjóna', 'Guðlaug', 'Guðleif', 'Guðlín', 'Guðmey', 'Guðmunda', 'Guðmundína', 'Guðný', 'Guðríður', 'Guðrún', 'Guðsteina', 'Guðveig', 'Gullbrá', 'Gullveig', 'Gullý', 'Gumma', 'Gunnbjörg', 'Gunnbjört', 'Gunnborg', 'Gunndís', 'Gunndóra', 'Gunnella', 'Gunnfinna', 'Gunnfríður', 'Gunnharða', 'Gunnheiður', 'Gunnhildur', 'Gunnjóna', 'Gunnlaug', 'Gunnleif', 'Gunnlöð', 'Gunnrún', 'Gunnur', 'Gunnveig', 'Gunnvör', 'Gunný', 'Gunnþóra', 'Gunnþórunn', 'Gurrý', 'Gúa', 'Gyða', 'Gyðja', 'Gyðríður', 'Gytta', 'Gæfa', 'Gæflaug', 'Hadda', 'Haddý', 'Hafbjörg', 'Hafborg', 'Hafdís', 'Hafey', 'Hafliða', 'Haflína', 'Hafný', 'Hafrós', 'Hafrún', 'Hafsteina', 'Hafþóra', 'Halla', 'Hallbera', 'Hallbjörg', 'Hallborg', 'Halldís', 'Halldóra', 'Halley', 'Hallfríður', 'Hallgerður', 'Hallgunnur', 'Hallkatla', 'Hallný', 'Hallrún', 'Hallveig', 'Hallvör', 'Hanna', 'Hanney', 'Hansa', 'Hansína', 'Harpa', 'Hauður', 'Hákonía', 'Heba', 'Hedda', 'Hedí', 'Heiða', 'Heiðbjörg', 'Heiðbjörk', 'Heiðbjört', 'Heiðbrá', 'Heiðdís', 'Heiðlaug', 'Heiðlóa', 'Heiðný', 'Heiðrós', 'Heiðrún', 'Heiður', 'Heiðveig', 'Hekla', 'Helen', 'Helena', 'Helga', 'Hella', 'Helma', 'Hendrikka', 'Henný', 'Henrietta', 'Henrika', 'Henríetta', 'Hera', 'Herbjörg', 'Herbjört', 'Herborg', 'Herdís', 'Herfríður', 'Hergerður', 'Herlaug', 'Hermína', 'Hersilía', 'Herta', 'Hertha', 'Hervör', 'Herþrúður', 'Hilda', 'Hildegard', 'Hildibjörg', 'Hildigerður', 'Hildigunnur', 'Hildiríður', 'Hildisif', 'Hildur', 'Hilma', 'Himinbjörg', 'Hind', 'Hinrika', 'Hinrikka', 'Hjalta', 'Hjaltey', 'Hjálmdís', 'Hjálmey', 'Hjálmfríður', 'Hjálmgerður', 'Hjálmrós', 'Hjálmrún', 'Hjálmveig', 'Hjördís', 'Hjörfríður', 'Hjörleif', 'Hjörný', 'Hjörtfríður', 'Hlaðgerður', 'Hlédís', 'Hlíf', 'Hlín', 'Hlökk', 'Hólmbjörg', 'Hólmdís', 'Hólmfríður', 'Hrafna', 'Hrafnborg', 'Hrafndís', 'Hrafney', 'Hrafngerður', 'Hrafnheiður', 'Hrafnhildur', 'Hrafnkatla', 'Hrafnlaug', 'Hrafntinna', 'Hraundís', 'Hrefna', 'Hreindís', 'Hróðný', 'Hrólfdís', 'Hrund', 'Hrönn', 'Hugbjörg', 'Hugbjört', 'Hugborg', 'Hugdís', 'Hugljúf', 'Hugrún', 'Huld', 'Hulda', 'Huldís', 'Huldrún', 'Húnbjörg', 'Húndís', 'Húngerður', 'Hvönn', 'Hödd', 'Högna', 'Hörn', 'Ida', 'Idda', 'Iða', 'Iðunn', 'Ilmur', 'Immý', 'Ina', 'Inda', 'India', 'Indiana', 'Indía', 'Indíana', 'Indíra', 'Indra', 'Inga', 'Ingdís', 'Ingeborg', 'Inger', 'Ingey', 'Ingheiður', 'Inghildur', 'Ingibjörg', 'Ingibjört', 'Ingiborg', 'Ingifinna', 'Ingifríður', 'Ingigerður', 'Ingilaug', 'Ingileif', 'Ingilín', 'Ingimaría', 'Ingimunda', 'Ingiríður', 'Ingirós', 'Ingisól', 'Ingiveig', 'Ingrid', 'Ingrún', 'Ingunn', 'Ingveldur', 'Inna', 'Irena', 'Irene', 'Irja', 'Irma', 'Irmý', 'Irpa', 'Isabel', 'Isabella', 'Ída', 'Íma', 'Ína', 'Ír', 'Íren', 'Írena', 'Íris', 'Írunn', 'Ísabel', 'Ísabella', 'Ísadóra', 'Ísafold', 'Ísalind', 'Ísbjörg', 'Ísdís', 'Ísey', 'Ísfold', 'Ísgerður', 'Íshildur', 'Ísis', 'Íslaug', 'Ísleif', 'Ísmey', 'Ísold', 'Ísól', 'Ísrún', 'Íssól', 'Ísveig', 'Íunn', 'Íva', 'Jakobína', 'Jana', 'Jane', 'Janetta', 'Jannika', 'Jara', 'Jarún', 'Jarþrúður', 'Jasmín', 'Járnbrá', 'Járngerður', 'Jenetta', 'Jenna', 'Jenný', 'Jensína', 'Jessý', 'Jovina', 'Jóa', 'Jóanna', 'Jódís', 'Jófríður', 'Jóhanna', 'Jólín', 'Jóna', 'Jónanna', 'Jónasína', 'Jónbjörg', 'Jónbjört', 'Jóndís', 'Jóndóra', 'Jóney', 'Jónfríður', 'Jóngerð', 'Jónheiður', 'Jónhildur', 'Jóninna', 'Jónída', 'Jónína', 'Jónný', 'Jóný', 'Jóra', 'Jóríður', 'Jórlaug', 'Jórunn', 'Jósebína', 'Jósefín', 'Jósefína', 'Judith', 'Júdea', 'Júdit', 'Júlía', 'Júlíana', 'Júlíanna', 'Júlíetta', 'Júlírós', 'Júnía', 'Júníana', 'Jökla', 'Jökulrós', 'Jörgína', 'Kaðlín', 'Kaja', 'Kalla', 'Kamilla', 'Kamí', 'Kamma', 'Kapitola', 'Kapítóla', 'Kara', 'Karen', 'Karin', 'Karitas', 'Karí', 'Karín', 'Karína', 'Karítas', 'Karla', 'Karlinna', 'Karlína', 'Karlotta', 'Karolína', 'Karó', 'Karólín', 'Karólína', 'Kassandra', 'Kata', 'Katarína', 'Katerína', 'Katharina', 'Kathinka', 'Katinka', 'Katla', 'Katrín', 'Katrína', 'Katý', 'Kára', 'Kellý', 'Kendra', 'Ketilbjörg', 'Ketilfríður', 'Ketilríður', 'Kiddý', 'Kira', 'Kirsten', 'Kirstín', 'Kittý', 'Kjalvör', 'Klara', 'Kládía', 'Klementína', 'Kleópatra', 'Kolbjörg', 'Kolbrá', 'Kolbrún', 'Koldís', 'Kolfinna', 'Kolfreyja', 'Kolgríma', 'Kolka', 'Konkordía', 'Konný', 'Korka', 'Kormlöð', 'Kornelía', 'Kókó', 'Krista', 'Kristbjörg', 'Kristborg', 'Kristel', 'Kristensa', 'Kristey', 'Kristfríður', 'Kristgerður', 'Kristin', 'Kristine', 'Kristíana', 'Kristíanna', 'Kristín', 'Kristína', 'Kristjana', 'Kristjóna', 'Kristlaug', 'Kristlind', 'Kristlín', 'Kristný', 'Kristólína', 'Kristrós', 'Kristrún', 'Kristveig', 'Kristvina', 'Kristþóra', 'Kría', 'Kæja', 'Laila', 'Laíla', 'Lana', 'Lara', 'Laufey', 'Laufheiður', 'Laufhildur', 'Lauga', 'Laugey', 'Laugheiður', 'Lára', 'Lárensína', 'Láretta', 'Lárey', 'Lea', 'Leikný', 'Leila', 'Lena', 'Leonóra', 'Leóna', 'Leónóra', 'Lilja', 'Liljá', 'Liljurós', 'Lill', 'Lilla', 'Lillian', 'Lillý', 'Lily', 'Lilý', 'Lind', 'Linda', 'Linddís', 'Lingný', 'Lisbeth', 'Listalín', 'Liv', 'Líba', 'Líf', 'Lífdís', 'Lín', 'Lína', 'Línbjörg', 'Líndís', 'Líneik', 'Líney', 'Línhildur', 'Lísa', 'Lísabet', 'Lísandra', 'Lísbet', 'Lísebet', 'Lív', 'Ljósbjörg', 'Ljósbrá', 'Ljótunn', 'Lofn', 'Loftveig', 'Logey', 'Lokbrá', 'Lotta', 'Louisa', 'Lousie', 'Lovísa', 'Lóa', 'Lóreley', 'Lukka', 'Lúcía', 'Lúðvíka', 'Lúísa', 'Lúna', 'Lúsinda', 'Lúsía', 'Lúvísa', 'Lydia', 'Lydía', 'Lyngheiður', 'Lýdía', 'Læla', 'Maddý', 'Magda', 'Magdalena', 'Magðalena', 'Magga', 'Maggey', 'Maggý', 'Magna', 'Magndís', 'Magnea', 'Magnes', 'Magney', 'Magnfríður', 'Magnheiður', 'Magnhildur', 'Magnúsína', 'Magný', 'Magnþóra', 'Maía', 'Maídís', 'Maísól', 'Maj', 'Maja', 'Malen', 'Malena', 'Malía', 'Malín', 'Malla', 'Manda', 'Manúela', 'Mara', 'Mardís', 'Marela', 'Marella', 'Maren', 'Marey', 'Marfríður', 'Margit', 'Margot', 'Margret', 'Margrét', 'Margrjet', 'Margunnur', 'Marheiður', 'Maria', 'Marie', 'Marikó', 'Marinella', 'Marit', 'Marí', 'María', 'Maríam', 'Marían', 'Maríana', 'Maríanna', 'Marín', 'Marína', 'Marínella', 'Maríon', 'Marísa', 'Marísól', 'Marít', 'Maríuerla', 'Marja', 'Markrún', 'Marlaug', 'Marlena', 'Marlín', 'Marlís', 'Marólína', 'Marsa', 'Marselía', 'Marselína', 'Marsibil', 'Marsilía', 'Marsý', 'Marta', 'Martha', 'Martína', 'Mary', 'Marý', 'Matta', 'Mattea', 'Matthea', 'Matthilda', 'Matthildur', 'Matthía', 'Mattíana', 'Mattína', 'Mattý', 'Maxima', 'Mábil', 'Málfríður', 'Málhildur', 'Málmfríður', 'Mánadís', 'Máney', 'Mára', 'Meda', 'Mekkin', 'Mekkín', 'Melinda', 'Melissa', 'Melkorka', 'Melrós', 'Messíana', 'Metta', 'Mey', 'Mikaela', 'Mikaelína', 'Mikkalína', 'Milda', 'Mildríður', 'Milla', 'Millý', 'Minerva', 'Minna', 'Minney', 'Minný', 'Miriam', 'Mirja', 'Mirjam', 'Mirra', 'Mist', 'Mía', 'Mínerva', 'Míra', 'Míranda', 'Mítra', 'Mjaðveig', 'Mjalldís', 'Mjallhvít', 'Mjöll', 'Mona', 'Monika', 'Módís', 'Móeiður', 'Móey', 'Móheiður', 'Móna', 'Mónika', 'Móníka', 'Munda', 'Mundheiður', 'Mundhildur', 'Mundína', 'Myrra', 'Mýr', 'Mýra', 'Mýrún', 'Mörk', 'Nadia', 'Nadía', 'Nadja', 'Nana', 'Nanna', 'Nanný', 'Nansý', 'Naomí', 'Naómí', 'Natalie', 'Natalía', 'Náttsól', 'Nella', 'Nellý', 'Nenna', 'Nicole', 'Niðbjörg', 'Nikíta', 'Nikoletta', 'Nikólína', 'Ninja', 'Ninna', 'Nína', 'Níní', 'Njála', 'Njóla', 'Norma', 'Nóa', 'Nóra', 'Nótt', 'Nýbjörg', 'Odda', 'Oddbjörg', 'Oddfreyja', 'Oddfríður', 'Oddgerður', 'Oddhildur', 'Oddlaug', 'Oddleif', 'Oddný', 'Oddrún', 'Oddveig', 'Oddvör', 'Oktavía', 'Októvía', 'Olga', 'Ollý', 'Ora', 'Orka', 'Ormheiður', 'Ormhildur', 'Otkatla', 'Otta', 'Óda', 'Ófelía', 'Óla', 'Ólafía', 'Ólafína', 'Ólavía', 'Ólivía', 'Ólína', 'Ólöf', 'Ósa', 'Ósk', 'Ótta', 'Pamela', 'París', 'Patricia', 'Patrisía', 'Pála', 'Páldís', 'Páley', 'Pálfríður', 'Pálhanna', 'Pálheiður', 'Pálhildur', 'Pálín', 'Pálína', 'Pálmey', 'Pálmfríður', 'Pálrún', 'Perla', 'Peta', 'Petra', 'Petrea', 'Petrína', 'Petronella', 'Petrónella', 'Petrós', 'Petrún', 'Petrúnella', 'Pétrína', 'Pétrún', 'Pía', 'Polly', 'Pollý', 'Pría', 'Rafney', 'Rafnhildur', 'Ragna', 'Ragnbjörg', 'Ragney', 'Ragnfríður', 'Ragnheiður', 'Ragnhildur', 'Rakel', 'Ramóna', 'Randalín', 'Randíður', 'Randý', 'Ranka', 'Rannva', 'Rannveig', 'Ráðhildur', 'Rán', 'Rebekka', 'Reginbjörg', 'Regína', 'Rein', 'Renata', 'Reyn', 'Reyndís', 'Reynheiður', 'Reynhildur', 'Rikka', 'Ripley', 'Rita', 'Ríkey', 'Rín', 'Ríta', 'Ronja', 'Rorí', 'Roxanna', 'Róberta', 'Róbjörg', 'Rós', 'Rósa', 'Rósalind', 'Rósanna', 'Rósbjörg', 'Rósborg', 'Róselía', 'Rósey', 'Rósfríður', 'Róshildur', 'Rósinkara', 'Rósinkransa', 'Róska', 'Róslaug', 'Róslind', 'Róslinda', 'Róslín', 'Rósmary', 'Rósmarý', 'Rósmunda', 'Rósný', 'Runný', 'Rut', 'Ruth', 'Rúbý', 'Rún', 'Rúna', 'Rúndís', 'Rúnhildur', 'Rúrí', 'Röfn', 'Rögn', 'Röskva', 'Sabína', 'Sabrína', 'Saga', 'Salbjörg', 'Saldís', 'Salgerður', 'Salín', 'Salína', 'Salka', 'Salma', 'Salný', 'Salome', 'Salóme', 'Salvör', 'Sandra', 'Sanna', 'Santía', 'Sara', 'Sarína', 'Sefanía', 'Selja', 'Selka', 'Selma', 'Senía', 'Septíma', 'Sera', 'Serena', 'Seselía', 'Sesilía', 'Sesselía', 'Sesselja', 'Sessilía', 'Sif', 'Sigdís', 'Sigdóra', 'Sigfríð', 'Sigfríður', 'Sigga', 'Siggerður', 'Sigmunda', 'Signa', 'Signhildur', 'Signý', 'Sigríður', 'Sigrún', 'Sigurást', 'Sigurásta', 'Sigurbára', 'Sigurbirna', 'Sigurbjörg', 'Sigurbjört', 'Sigurborg', 'Sigurdís', 'Sigurdóra', 'Sigurdríf', 'Sigurdrífa', 'Sigurða', 'Sigurey', 'Sigurfinna', 'Sigurfljóð', 'Sigurgeira', 'Sigurhanna', 'Sigurhelga', 'Sigurhildur', 'Sigurjóna', 'Sigurlaug', 'Sigurleif', 'Sigurlilja', 'Sigurlinn', 'Sigurlín', 'Sigurlína', 'Sigurmunda', 'Sigurnanna', 'Sigurósk', 'Sigurrós', 'Sigursteina', 'Sigurunn', 'Sigurveig', 'Sigurvina', 'Sigurþóra', 'Sigyn', 'Sigþóra', 'Sigþrúður', 'Silfa', 'Silfá', 'Silfrún', 'Silja', 'Silka', 'Silla', 'Silva', 'Silvana', 'Silvía', 'Sirra', 'Sirrý', 'Siv', 'Sía', 'Símonía', 'Sísí', 'Síta', 'Sjöfn', 'Skarpheiður', 'Skugga', 'Skuld', 'Skúla', 'Skúlína', 'Snjáfríður', 'Snjáka', 'Snjófríður', 'Snjólaug', 'Snorra', 'Snót', 'Snæbjörg', 'Snæbjört', 'Snæborg', 'Snæbrá', 'Snædís', 'Snæfríður', 'Snælaug', 'Snærós', 'Snærún', 'Soffía', 'Sofie', 'Sofía', 'Solveig', 'Sonja', 'Sonný', 'Sophia', 'Sophie', 'Sól', 'Sóla', 'Sólbjörg', 'Sólbjört', 'Sólborg', 'Sólbrá', 'Sólbrún', 'Sóldís', 'Sóldögg', 'Sóley', 'Sólfríður', 'Sólgerður', 'Sólhildur', 'Sólín', 'Sólkatla', 'Sóllilja', 'Sólný', 'Sólrós', 'Sólrún', 'Sólveig', 'Sólvör', 'Sónata', 'Stefana', 'Stefanía', 'Stefánný', 'Steina', 'Steinbjörg', 'Steinborg', 'Steindís', 'Steindóra', 'Steiney', 'Steinfríður', 'Steingerður', 'Steinhildur', 'Steinlaug', 'Steinrós', 'Steinrún', 'Steinunn', 'Steinvör', 'Steinþóra', 'Stella', 'Stígheiður', 'Stígrún', 'Stína', 'Stjarna', 'Styrgerður', 'Sumarlína', 'Sumarrós', 'Sunna', 'Sunnefa', 'Sunneva', 'Sunniva', 'Sunníva', 'Susan', 'Súla', 'Súsan', 'Súsanna', 'Svafa', 'Svala', 'Svalrún', 'Svana', 'Svanbjörg', 'Svanbjört', 'Svanborg', 'Svandís', 'Svaney', 'Svanfríður', 'Svanheiður', 'Svanhildur', 'Svanhvít', 'Svanlaug', 'Svanrós', 'Svanþrúður', 'Svava', 'Svea', 'Sveina', 'Sveinbjörg', 'Sveinborg', 'Sveindís', 'Sveiney', 'Sveinfríður', 'Sveingerður', 'Sveinhildur', 'Sveinlaug', 'Sveinrós', 'Sveinrún', 'Sveinsína', 'Sveinveig', 'Sylgja', 'Sylva', 'Sylvía', 'Sæbjörg', 'Sæbjört', 'Sæborg', 'Sædís', 'Sæfinna', 'Sæfríður', 'Sæhildur', 'Sælaug', 'Sæmunda', 'Sæný', 'Særós', 'Særún', 'Sæsól', 'Sæunn', 'Sævör', 'Sölva', 'Sölvey', 'Sölvína', 'Tala', 'Talía', 'Tamar', 'Tamara', 'Tanía', 'Tanja', 'Tanya', 'Tanya', 'Tara', 'Tea', 'Teitný', 'Tekla', 'Telma', 'Tera', 'Teresa', 'Teresía', 'Thea', 'Thelma', 'Theodóra', 'Theódóra', 'Theresa', 'Tindra', 'Tinna', 'Tirsa', 'Tía', 'Tíbrá', 'Tína', 'Todda', 'Torbjörg', 'Torfey', 'Torfheiður', 'Torfhildur', 'Tóbý', 'Tóka', 'Tóta', 'Tristana', 'Trú', 'Tryggva', 'Tryggvína', 'Týra', 'Ugla', 'Una', 'Undína', 'Unna', 'Unnbjörg', 'Unndís', 'Unnur', 'Urður', 'Úa', 'Úlfa', 'Úlfdís', 'Úlfey', 'Úlfheiður', 'Úlfhildur', 'Úlfrún', 'Úlla', 'Úna', 'Úndína', 'Úranía', 'Úrsúla', 'Vagna', 'Vagnbjörg', 'Vagnfríður', 'Vaka', 'Vala', 'Valbjörg', 'Valbjörk', 'Valbjört', 'Valborg', 'Valdheiður', 'Valdís', 'Valentína', 'Valería', 'Valey', 'Valfríður', 'Valgerða', 'Valgerður', 'Valhildur', 'Valka', 'Vallý', 'Valný', 'Valrós', 'Valrún', 'Valva', 'Valý', 'Valþrúður', 'Vanda', 'Vár', 'Veig', 'Veiga', 'Venus', 'Vera', 'Veronika', 'Verónika', 'Veróníka', 'Vetrarrós', 'Vébjörg', 'Védís', 'Végerður', 'Vélaug', 'Véný', 'Vibeka', 'Victoría', 'Viðja', 'Vigdís', 'Vigný', 'Viktoria', 'Viktoría', 'Vilborg', 'Vildís', 'Vilfríður', 'Vilgerður', 'Vilhelmína', 'Villa', 'Villimey', 'Vilma', 'Vilný', 'Vinbjörg', 'Vinný', 'Vinsý', 'Virginía', 'Víbekka', 'Víf', 'Vígdögg', 'Víggunnur', 'Víóla', 'Víóletta', 'Vísa', 'Von', 'Von', 'Voney', 'Vordís', 'Ylfa', 'Ylfur', 'Ylja', 'Ylva', 'Ynja', 'Yrja', 'Yrsa', 'Ýja', 'Ýma', 'Ýr', 'Ýrr', 'Þalía', 'Þeba', 'Þeódís', 'Þeódóra', 'Þjóðbjörg', 'Þjóðhildur', 'Þoka', 'Þorbjörg', 'Þorfinna', 'Þorgerður', 'Þorgríma', 'Þorkatla', 'Þorlaug', 'Þorleif', 'Þorsteina', 'Þorstína', 'Þóra', 'Þóranna', 'Þórarna', 'Þórbjörg', 'Þórdís', 'Þórða', 'Þórelfa', 'Þórelfur', 'Þórey', 'Þórfríður', 'Þórgunna', 'Þórgunnur', 'Þórhalla', 'Þórhanna', 'Þórheiður', 'Þórhildur', 'Þórkatla', 'Þórlaug', 'Þórleif', 'Þórný', 'Þórodda', 'Þórsteina', 'Þórsteinunn', 'Þórstína', 'Þórunn', 'Þórveig', 'Þórvör', 'Þrá', 'Þrúða', 'Þrúður', 'Þula', 'Þura', 'Þurí', 'Þuríður', 'Þurý', 'Þúfa', 'Þyri', 'Þyrí', 'Þöll', 'Ægileif', 'Æsa', 'Æsgerður', 'Ögmunda', 'Ögn', 'Ölrún', 'Ölveig', 'Örbrún', 'Örk', 'Ösp');
/**
* @var string Icelandic men names.
*/
protected static $firstNameMale = array('Aage', 'Abel', 'Abraham', 'Adam', 'Addi', 'Adel', 'Adíel', 'Adólf', 'Adrían', 'Adríel', 'Aðalberg', 'Aðalbergur', 'Aðalbert', 'Aðalbjörn', 'Aðalborgar', 'Aðalgeir', 'Aðalmundur', 'Aðalráður', 'Aðalsteinn', 'Aðólf', 'Agnar', 'Agni', 'Albert', 'Aldar', 'Alex', 'Alexander', 'Alexíus', 'Alfons', 'Alfred', 'Alfreð', 'Ali', 'Allan', 'Alli', 'Almar', 'Alrekur', 'Alvar', 'Alvin', 'Amír', 'Amos', 'Anders', 'Andreas', 'André', 'Andrés', 'Andri', 'Anes', 'Anfinn', 'Angantýr', 'Angi', 'Annar', 'Annarr', 'Annas', 'Annel', 'Annes', 'Anthony', 'Anton', 'Antoníus', 'Aran', 'Arent', 'Ares', 'Ari', 'Arilíus', 'Arinbjörn', 'Aríel', 'Aríus', 'Arnald', 'Arnaldur', 'Arnar', 'Arnberg', 'Arnbergur', 'Arnbjörn', 'Arndór', 'Arnes', 'Arnfinnur', 'Arnfreyr', 'Arngeir', 'Arngils', 'Arngrímur', 'Arnkell', 'Arnlaugur', 'Arnleifur', 'Arnljótur', 'Arnmóður', 'Arnmundur', 'Arnoddur', 'Arnold', 'Arnór', 'Arnsteinn', 'Arnúlfur', 'Arnviður', 'Arnþór', 'Aron', 'Arthur', 'Arthúr', 'Artúr', 'Asael', 'Askur', 'Aspar', 'Atlas', 'Atli', 'Auðbergur', 'Auðbert', 'Auðbjörn', 'Auðgeir', 'Auðkell', 'Auðmundur', 'Auðólfur', 'Auðun', 'Auðunn', 'Austar', 'Austmann', 'Austmar', 'Austri', 'Axel', 'Ágúst', 'Áki', 'Álfar', 'Álfgeir', 'Álfgrímur', 'Álfur', 'Álfþór', 'Ámundi', 'Árbjartur', 'Árbjörn', 'Árelíus', 'Árgeir', 'Árgils', 'Ármann', 'Árni', 'Ársæll', 'Ás', 'Ásberg', 'Ásbergur', 'Ásbjörn', 'Ásgautur', 'Ásgeir', 'Ásgils', 'Ásgrímur', 'Ási', 'Áskell', 'Áslaugur', 'Áslákur', 'Ásmar', 'Ásmundur', 'Ásólfur', 'Ásröður', 'Ástbjörn', 'Ástgeir', 'Ástmar', 'Ástmundur', 'Ástráður', 'Ástríkur', 'Ástvald', 'Ástvaldur', 'Ástvar', 'Ástvin', 'Ástþór', 'Ásvaldur', 'Ásvarður', 'Ásþór', 'Baldur', 'Baldvin', 'Baldwin', 'Baltasar', 'Bambi', 'Barði', 'Barri', 'Bassi', 'Bastían', 'Baugur', 'Bárður', 'Beinir', 'Beinteinn', 'Beitir', 'Bekan', 'Benedikt', 'Benidikt', 'Benjamín', 'Benoný', 'Benóní', 'Benóný', 'Bent', 'Berent', 'Berg', 'Bergfinnur', 'Berghreinn', 'Bergjón', 'Bergmann', 'Bergmar', 'Bergmundur', 'Bergsteinn', 'Bergsveinn', 'Bergur', 'Bergvin', 'Bergþór', 'Bernhard', 'Bernharð', 'Bernharður', 'Berni', 'Bernódus', 'Bersi', 'Bertel', 'Bertram', 'Bessi', 'Betúel', 'Bill', 'Birgir', 'Birkir', 'Birnir', 'Birtingur', 'Birtir', 'Bjargar', 'Bjargmundur', 'Bjargþór', 'Bjarkan', 'Bjarkar', 'Bjarki', 'Bjarmar', 'Bjarmi', 'Bjarnar', 'Bjarnfinnur', 'Bjarnfreður', 'Bjarnharður', 'Bjarnhéðinn', 'Bjarni', 'Bjarnlaugur', 'Bjarnleifur', 'Bjarnólfur', 'Bjarnsteinn', 'Bjarnþór', 'Bjartmann', 'Bjartmar', 'Bjartur', 'Bjartþór', 'Bjólan', 'Bjólfur', 'Björgmundur', 'Björgólfur', 'Björgúlfur', 'Björgvin', 'Björn', 'Björnólfur', 'Blængur', 'Blær', 'Blævar', 'Boði', 'Bogi', 'Bolli', 'Borgar', 'Borgúlfur', 'Borgþór', 'Bóas', 'Bói', 'Bótólfur', 'Bragi', 'Brandur', 'Breki', 'Bresi', 'Brestir', 'Brimar', 'Brimi', 'Brimir', 'Brími', 'Brjánn', 'Broddi', 'Bruno', 'Bryngeir', 'Brynjar', 'Brynjólfur', 'Brynjúlfur', 'Brynleifur', 'Brynsteinn', 'Bryntýr', 'Brynþór', 'Burkni', 'Búi', 'Búri', 'Bæring', 'Bæringur', 'Bæron', 'Böðvar', 'Börkur', 'Carl', 'Cecil', 'Christian', 'Christopher', 'Cýrus', 'Daði', 'Dagbjartur', 'Dagfari', 'Dagfinnur', 'Daggeir', 'Dagmann', 'Dagnýr', 'Dagur', 'Dagþór', 'Dalbert', 'Dalli', 'Dalmann', 'Dalmar', 'Dalvin', 'Damjan', 'Dan', 'Danelíus', 'Daniel', 'Danival', 'Daníel', 'Daníval', 'Dante', 'Daríus', 'Darri', 'Davíð', 'Demus', 'Deníel', 'Dennis', 'Diðrik', 'Díómedes', 'Dofri', 'Dolli', 'Dominik', 'Dómald', 'Dómaldi', 'Dómaldur', 'Dónald', 'Dónaldur', 'Dór', 'Dóri', 'Dósóþeus', 'Draupnir', 'Dreki', 'Drengur', 'Dufgus', 'Dufþakur', 'Dugfús', 'Dúi', 'Dúnn', 'Dvalinn', 'Dýri', 'Dýrmundur', 'Ebbi', 'Ebeneser', 'Ebenezer', 'Eberg', 'Edgar', 'Edilon', 'Edílon', 'Edvard', 'Edvin', 'Edward', 'Eðvald', 'Eðvar', 'Eðvarð', 'Efraím', 'Eggert', 'Eggþór', 'Egill', 'Eiðar', 'Eiður', 'Eikar', 'Eilífur', 'Einar', 'Einir', 'Einvarður', 'Einþór', 'Eiríkur', 'Eivin', 'Elberg', 'Elbert', 'Eldar', 'Eldgrímur', 'Eldjárn', 'Eldmar', 'Eldon', 'Eldór', 'Eldur', 'Elentínus', 'Elfar', 'Elfráður', 'Elimar', 'Elinór', 'Elis', 'Elí', 'Elías', 'Elíeser', 'Elímar', 'Elínbergur', 'Elínmundur', 'Elínór', 'Elís', 'Ellert', 'Elli', 'Elliði', 'Ellís', 'Elmar', 'Elvar', 'Elvin', 'Elvis', 'Emanúel', 'Embrek', 'Emerald', 'Emil', 'Emmanúel', 'Engilbert', 'Engilbjartur', 'Engiljón', 'Engill', 'Enok', 'Eric', 'Erik', 'Erlar', 'Erlendur', 'Erling', 'Erlingur', 'Ernestó', 'Ernir', 'Ernst', 'Eron', 'Erpur', 'Esekíel', 'Esjar', 'Esra', 'Estefan', 'Evald', 'Evan', 'Evert', 'Eyberg', 'Eyjólfur', 'Eylaugur', 'Eyleifur', 'Eymar', 'Eymundur', 'Eyríkur', 'Eysteinn', 'Eyvar', 'Eyvindur', 'Eyþór', 'Fabrisíus', 'Falgeir', 'Falur', 'Fannar', 'Fannberg', 'Fanngeir', 'Fáfnir', 'Fálki', 'Felix', 'Fengur', 'Fenrir', 'Ferdinand', 'Ferdínand', 'Fertram', 'Feykir', 'Filip', 'Filippus', 'Finn', 'Finnbjörn', 'Finnbogi', 'Finngeir', 'Finnjón', 'Finnlaugur', 'Finnur', 'Finnvarður', 'Fífill', 'Fjalar', 'Fjarki', 'Fjólar', 'Fjólmundur', 'Fjölnir', 'Fjölvar', 'Fjörnir', 'Flemming', 'Flosi', 'Flóki', 'Flórent', 'Flóvent', 'Forni', 'Fossmar', 'Fólki', 'Francis', 'Frank', 'Franklín', 'Frans', 'Franz', 'Fránn', 'Frár', 'Freybjörn', 'Freygarður', 'Freymar', 'Freymóður', 'Freymundur', 'Freyr', 'Freysteinn', 'Freyviður', 'Freyþór', 'Friðberg', 'Friðbergur', 'Friðbert', 'Friðbjörn', 'Friðfinnur', 'Friðgeir', 'Friðjón', 'Friðlaugur', 'Friðleifur', 'Friðmann', 'Friðmar', 'Friðmundur', 'Friðrik', 'Friðsteinn', 'Friður', 'Friðvin', 'Friðþjófur', 'Friðþór', 'Friedrich', 'Fritz', 'Frímann', 'Frosti', 'Fróði', 'Fróðmar', 'Funi', 'Fúsi', 'Fylkir', 'Gabriel', 'Gabríel', 'Gael', 'Galdur', 'Gamalíel', 'Garðar', 'Garibaldi', 'Garpur', 'Garri', 'Gaui', 'Gaukur', 'Gauti', 'Gautrekur', 'Gautur', 'Gautviður', 'Geir', 'Geirarður', 'Geirfinnur', 'Geirharður', 'Geirhjörtur', 'Geirhvatur', 'Geiri', 'Geirlaugur', 'Geirleifur', 'Geirmundur', 'Geirólfur', 'Geirröður', 'Geirtryggur', 'Geirvaldur', 'Geirþjófur', 'Geisli', 'Gellir', 'Georg', 'Gerald', 'Gerðar', 'Geri', 'Gestur', 'Gilbert', 'Gilmar', 'Gils', 'Gissur', 'Gizur', 'Gídeon', 'Gígjar', 'Gísli', 'Gjúki', 'Glói', 'Glúmur', 'Gneisti', 'Gnúpur', 'Gnýr', 'Goði', 'Goðmundur', 'Gottskálk', 'Gottsveinn', 'Gói', 'Grani', 'Grankell', 'Gregor', 'Greipur', 'Greppur', 'Gretar', 'Grettir', 'Grétar', 'Grímar', 'Grímkell', 'Grímlaugur', 'Grímnir', 'Grímólfur', 'Grímur', 'Grímúlfur', 'Guðberg', 'Guðbergur', 'Guðbjarni', 'Guðbjartur', 'Guðbjörn', 'Guðbrandur', 'Guðfinnur', 'Guðfreður', 'Guðgeir', 'Guðjón', 'Guðlaugur', 'Guðleifur', 'Guðleikur', 'Guðmann', 'Guðmar', 'Guðmon', 'Guðmundur', 'Guðni', 'Guðráður', 'Guðröður', 'Guðsteinn', 'Guðvarður', 'Guðveigur', 'Guðvin', 'Guðþór', 'Gumi', 'Gunnar', 'Gunnberg', 'Gunnbjörn', 'Gunndór', 'Gunngeir', 'Gunnhallur', 'Gunnlaugur', 'Gunnleifur', 'Gunnólfur', 'Gunnóli', 'Gunnröður', 'Gunnsteinn', 'Gunnvaldur', 'Gunnþór', 'Gustav', 'Gutti', 'Guttormur', 'Gústaf', 'Gústav', 'Gylfi', 'Gyrðir', 'Gýgjar', 'Gýmir', 'Haddi', 'Haddur', 'Hafberg', 'Hafgrímur', 'Hafliði', 'Hafnar', 'Hafni', 'Hafsteinn', 'Hafþór', 'Hagalín', 'Hagbarður', 'Hagbert', 'Haki', 'Hallberg', 'Hallbjörn', 'Halldór', 'Hallfreður', 'Hallgarður', 'Hallgeir', 'Hallgils', 'Hallgrímur', 'Hallkell', 'Hallmann', 'Hallmar', 'Hallmundur', 'Hallsteinn', 'Hallur', 'Hallvarður', 'Hallþór', 'Hamar', 'Hannes', 'Hannibal', 'Hans', 'Harald', 'Haraldur', 'Harri', 'Harry', 'Harrý', 'Hartmann', 'Hartvig', 'Hauksteinn', 'Haukur', 'Haukvaldur', 'Hákon', 'Háleygur', 'Hálfdan', 'Hálfdán', 'Hámundur', 'Hárekur', 'Hárlaugur', 'Hásteinn', 'Hávar', 'Hávarður', 'Hávarr', 'Hávarr', 'Heiðar', 'Heiðarr', 'Heiðberg', 'Heiðbert', 'Heiðlindur', 'Heiðmann', 'Heiðmar', 'Heiðmundur', 'Heiðrekur', 'Heikir', 'Heilmóður', 'Heimir', 'Heinrekur', 'Heisi', 'Hektor', 'Helgi', 'Helmút', 'Hemmert', 'Hendrik', 'Henning', 'Henrik', 'Henry', 'Henrý', 'Herbert', 'Herbjörn', 'Herfinnur', 'Hergeir', 'Hergill', 'Hergils', 'Herjólfur', 'Herlaugur', 'Herleifur', 'Herluf', 'Hermann', 'Hermóður', 'Hermundur', 'Hersir', 'Hersteinn', 'Hersveinn', 'Hervar', 'Hervarður', 'Hervin', 'Héðinn', 'Hilaríus', 'Hilbert', 'Hildar', 'Hildibergur', 'Hildibrandur', 'Hildigeir', 'Hildiglúmur', 'Hildimar', 'Hildimundur', 'Hildingur', 'Hildir', 'Hildiþór', 'Hilmar', 'Hilmir', 'Himri', 'Hinrik', 'Híram', 'Hjallkár', 'Hjalti', 'Hjarnar', 'Hjálmar', 'Hjálmgeir', 'Hjálmtýr', 'Hjálmur', 'Hjálmþór', 'Hjörleifur', 'Hjörtur', 'Hjörtþór', 'Hjörvar', 'Hleiðar', 'Hlégestur', 'Hlér', 'Hlini', 'Hlíðar', 'Hlíðberg', 'Hlífar', 'Hljómur', 'Hlynur', 'Hlöðmundur', 'Hlöður', 'Hlöðvarður', 'Hlöðver', 'Hnefill', 'Hnikar', 'Hnikarr', 'Holgeir', 'Holger', 'Holti', 'Hólm', 'Hólmar', 'Hólmbert', 'Hólmfastur', 'Hólmgeir', 'Hólmgrímur', 'Hólmkell', 'Hólmsteinn', 'Hólmþór', 'Hóseas', 'Hrafn', 'Hrafnar', 'Hrafnbergur', 'Hrafnkell', 'Hrafntýr', 'Hrannar', 'Hrappur', 'Hraunar', 'Hreggviður', 'Hreiðar', 'Hreiðmar', 'Hreimur', 'Hreinn', 'Hringur', 'Hrímnir', 'Hrollaugur', 'Hrolleifur', 'Hróaldur', 'Hróar', 'Hróbjartur', 'Hróðgeir', 'Hróðmar', 'Hróðólfur', 'Hróðvar', 'Hrói', 'Hrólfur', 'Hrómundur', 'Hrútur', 'Hrærekur', 'Hugberg', 'Hugi', 'Huginn', 'Hugleikur', 'Hugo', 'Hugó', 'Huldar', 'Huxley', 'Húbert', 'Húgó', 'Húmi', 'Húnbogi', 'Húni', 'Húnn', 'Húnröður', 'Hvannar', 'Hyltir', 'Hylur', 'Hængur', 'Hænir', 'Höður', 'Högni', 'Hörður', 'Höskuldur', 'Illugi', 'Immanúel', 'Indriði', 'Ingberg', 'Ingi', 'Ingiberg', 'Ingibergur', 'Ingibert', 'Ingibjartur', 'Ingibjörn', 'Ingileifur', 'Ingimagn', 'Ingimar', 'Ingimundur', 'Ingivaldur', 'Ingiþór', 'Ingjaldur', 'Ingmar', 'Ingólfur', 'Ingvaldur', 'Ingvar', 'Ingvi', 'Ingþór', 'Ismael', 'Issi', 'Ían', 'Ígor', 'Ími', 'Ísak', 'Ísar', 'Ísarr', 'Ísbjörn', 'Íseldur', 'Ísgeir', 'Ísidór', 'Ísleifur', 'Ísmael', 'Ísmar', 'Ísólfur', 'Ísrael', 'Ívan', 'Ívar', 'Jack', 'Jafet', 'Jaki', 'Jakob', 'Jakop', 'Jamil', 'Jan', 'Janus', 'Jarl', 'Jason', 'Járngrímur', 'Játgeir', 'Játmundur', 'Játvarður', 'Jenni', 'Jens', 'Jeremías', 'Jes', 'Jesper', 'Jochum', 'Johan', 'John', 'Joshua', 'Jóakim', 'Jóann', 'Jóel', 'Jóhann', 'Jóhannes', 'Jói', 'Jómar', 'Jómundur', 'Jón', 'Jónar', 'Jónas', 'Jónatan', 'Jónbjörn', 'Jóndór', 'Jóngeir', 'Jónmundur', 'Jónsteinn', 'Jónþór', 'Jósafat', 'Jósavin', 'Jósef', 'Jósep', 'Jósteinn', 'Jósúa', 'Jóvin', 'Julian', 'Júlí', 'Júlían', 'Júlíus', 'Júní', 'Júníus', 'Júrek', 'Jökull', 'Jörfi', 'Jörgen', 'Jörmundur', 'Jörri', 'Jörundur', 'Jörvar', 'Jörvi', 'Kaj', 'Kakali', 'Kaktus', 'Kaldi', 'Kaleb', 'Kali', 'Kalman', 'Kalmann', 'Kalmar', 'Kaprasíus', 'Karel', 'Karim', 'Karkur', 'Karl', 'Karles', 'Karli', 'Karvel', 'Kaspar', 'Kasper', 'Kastíel', 'Katarínus', 'Kató', 'Kár', 'Kári', 'Keran', 'Ketilbjörn', 'Ketill', 'Kilían', 'Kiljan', 'Kjalar', 'Kjallakur', 'Kjaran', 'Kjartan', 'Kjarval', 'Kjárr', 'Kjói', 'Klemens', 'Klemenz', 'Klængur', 'Knútur', 'Knörr', 'Koðrán', 'Koggi', 'Kolbeinn', 'Kolbjörn', 'Kolfinnur', 'Kolgrímur', 'Kolmar', 'Kolskeggur', 'Kolur', 'Kolviður', 'Konráð', 'Konstantínus', 'Kormákur', 'Kornelíus', 'Kort', 'Kópur', 'Kraki', 'Kris', 'Kristall', 'Kristberg', 'Kristbergur', 'Kristbjörn', 'Kristdór', 'Kristens', 'Krister', 'Kristfinnur', 'Kristgeir', 'Kristian', 'Kristinn', 'Kristján', 'Kristjón', 'Kristlaugur', 'Kristleifur', 'Kristmann', 'Kristmar', 'Kristmundur', 'Kristofer', 'Kristófer', 'Kristvaldur', 'Kristvarður', 'Kristvin', 'Kristþór', 'Krummi', 'Kveldúlfur', 'Lambert', 'Lars', 'Laufar', 'Laugi', 'Lauritz', 'Lár', 'Lárent', 'Lárentíus', 'Lárus', 'Leiðólfur', 'Leif', 'Leifur', 'Leiknir', 'Leo', 'Leon', 'Leonard', 'Leonhard', 'Leó', 'Leópold', 'Leví', 'Lér', 'Liljar', 'Lindar', 'Lindberg', 'Línberg', 'Líni', 'Ljósálfur', 'Ljótur', 'Ljúfur', 'Loðmundur', 'Loftur', 'Logi', 'Loki', 'Lórens', 'Lórenz', 'Ludvig', 'Lundi', 'Lúðvíg', 'Lúðvík', 'Lúkas', 'Lúter', 'Lúther', 'Lyngar', 'Lýður', 'Lýtingur', 'Maggi', 'Magngeir', 'Magni', 'Magnús', 'Magnþór', 'Makan', 'Manfred', 'Manfreð', 'Manúel', 'Mar', 'Marbjörn', 'Marel', 'Margeir', 'Margrímur', 'Mari', 'Marijón', 'Marinó', 'Marías', 'Marínó', 'Marís', 'Maríus', 'Marjón', 'Markó', 'Markús', 'Markþór', 'Maron', 'Marri', 'Mars', 'Marsellíus', 'Marteinn', 'Marten', 'Marthen', 'Martin', 'Marvin', 'Mathías', 'Matthías', 'Matti', 'Mattías', 'Max', 'Maximus', 'Máni', 'Már', 'Márus', 'Mekkinó', 'Melkíor', 'Melkólmur', 'Melrakki', 'Mensalder', 'Merkúr', 'Methúsalem', 'Metúsalem', 'Meyvant', 'Michael', 'Mikael', 'Mikjáll', 'Mikkael', 'Mikkel', 'Mildinberg', 'Mías', 'Mímir', 'Míó', 'Mír', 'Mjöllnir', 'Mjölnir', 'Moli', 'Morgan', 'Moritz', 'Mosi', 'Móði', 'Móri', 'Mórits', 'Móses', 'Muggur', 'Muni', 'Muninn', 'Múli', 'Myrkvi', 'Mýrkjartan', 'Mörður', 'Narfi', 'Natan', 'Natanael', 'Nataníel', 'Náttmörður', 'Náttúlfur', 'Neisti', 'Nenni', 'Neptúnus', 'Nicolas', 'Nikanor', 'Nikolai', 'Nikolas', 'Nikulás', 'Nils', 'Níels', 'Níls', 'Njáll', 'Njörður', 'Nonni', 'Norbert', 'Norðmann', 'Normann', 'Nóam', 'Nóel', 'Nói', 'Nóni', 'Nóri', 'Nóvember', 'Númi', 'Nývarð', 'Nökkvi', 'Oddbergur', 'Oddbjörn', 'Oddfreyr', 'Oddgeir', 'Oddi', 'Oddkell', 'Oddleifur', 'Oddmar', 'Oddsteinn', 'Oddur', 'Oddvar', 'Oddþór', 'Oktavíus', 'Októ', 'Októvíus', 'Olaf', 'Olav', 'Olgeir', 'Oliver', 'Olivert', 'Orfeus', 'Ormar', 'Ormur', 'Orri', 'Orvar', 'Otkell', 'Otri', 'Otti', 'Ottó', 'Otur', 'Óðinn', 'Ófeigur', 'Ólafur', 'Óli', 'Óliver', 'Ólíver', 'Ómar', 'Ómi', 'Óskar', 'Ósvald', 'Ósvaldur', 'Ósvífur', 'Óttar', 'Óttarr', 'Parmes', 'Patrek', 'Patrekur', 'Patrick', 'Patrik', 'Páll', 'Pálmar', 'Pálmi', 'Pedró', 'Per', 'Peter', 'Pétur', 'Pjetur', 'Príor', 'Rafael', 'Rafn', 'Rafnar', 'Rafnkell', 'Ragnar', 'Ragúel', 'Randver', 'Rannver', 'Rasmus', 'Ráðgeir', 'Ráðvarður', 'Refur', 'Reginbaldur', 'Reginn', 'Reidar', 'Reifnir', 'Reimar', 'Reinar', 'Reinhart', 'Reinhold', 'Reynald', 'Reynar', 'Reynir', 'Reyr', 'Richard', 'Rikharð', 'Rikharður', 'Ríkarður', 'Ríkharð', 'Ríkharður', 'Ríó', 'Robert', 'Rolf', 'Ronald', 'Róbert', 'Rólant', 'Róman', 'Rómeó', 'Rósant', 'Rósar', 'Rósberg', 'Rósenberg', 'Rósi', 'Rósinberg', 'Rósinkar', 'Rósinkrans', 'Rósmann', 'Rósmundur', 'Rudolf', 'Runi', 'Runólfur', 'Rúbar', 'Rúben', 'Rúdólf', 'Rúnar', 'Rúrik', 'Rútur', 'Röðull', 'Rögnvald', 'Rögnvaldur', 'Rögnvar', 'Rökkvi', 'Safír', 'Sakarías', 'Salmann', 'Salmar', 'Salómon', 'Salvar', 'Samson', 'Samúel', 'Sandel', 'Sandri', 'Sandur', 'Saxi', 'Sebastian', 'Sebastían', 'Seifur', 'Seimur', 'Sesar', 'Sesil', 'Sigbergur', 'Sigbert', 'Sigbjartur', 'Sigbjörn', 'Sigdór', 'Sigfastur', 'Sigfinnur', 'Sigfreður', 'Sigfús', 'Siggeir', 'Sighvatur', 'Sigjón', 'Siglaugur', 'Sigmann', 'Sigmar', 'Sigmundur', 'Signar', 'Sigri', 'Sigríkur', 'Sigsteinn', 'Sigtryggur', 'Sigtýr', 'Sigur', 'Sigurbaldur', 'Sigurberg', 'Sigurbergur', 'Sigurbjarni', 'Sigurbjartur', 'Sigurbjörn', 'Sigurbrandur', 'Sigurdór', 'Sigurður', 'Sigurfinnur', 'Sigurgeir', 'Sigurgestur', 'Sigurgísli', 'Sigurgrímur', 'Sigurhans', 'Sigurhjörtur', 'Sigurjón', 'Sigurkarl', 'Sigurlaugur', 'Sigurlás', 'Sigurleifur', 'Sigurliði', 'Sigurlinni', 'Sigurmann', 'Sigurmar', 'Sigurmon', 'Sigurmundur', 'Sigurnýas', 'Sigurnýjas', 'Siguroddur', 'Siguróli', 'Sigurpáll', 'Sigursteinn', 'Sigursveinn', 'Sigurvaldi', 'Sigurvin', 'Sigurþór', 'Sigvaldi', 'Sigvarður', 'Sigþór', 'Silli', 'Sindri', 'Símon', 'Sírnir', 'Sírus', 'Sívar', 'Sjafnar', 'Skafti', 'Skapti', 'Skarphéðinn', 'Skefill', 'Skeggi', 'Skíði', 'Skírnir', 'Skjöldur', 'Skorri', 'Skuggi', 'Skúli', 'Skúta', 'Skær', 'Skæringur', 'Smári', 'Smiður', 'Smyrill', 'Snjóki', 'Snjólaugur', 'Snjólfur', 'Snorri', 'Snæbjartur', 'Snæbjörn', 'Snæhólm', 'Snælaugur', 'Snær', 'Snæringur', 'Snævar', 'Snævarr', 'Snæþór', 'Soffanías', 'Sophanías', 'Sophus', 'Sófónías', 'Sófus', 'Sókrates', 'Sólberg', 'Sólbergur', 'Sólbjartur', 'Sólbjörn', 'Sólimann', 'Sólmar', 'Sólmundur', 'Sólon', 'Sólver', 'Sólvin', 'Spartakus', 'Sporði', 'Spói', 'Stanley', 'Stapi', 'Starkaður', 'Starri', 'Stefan', 'Stefán', 'Stefnir', 'Steinar', 'Steinarr', 'Steinberg', 'Steinbergur', 'Steinbjörn', 'Steindór', 'Steinfinnur', 'Steingrímur', 'Steini', 'Steinkell', 'Steinmann', 'Steinmar', 'Steinmóður', 'Steinn', 'Steinólfur', 'Steinröður', 'Steinvarður', 'Steinþór', 'Stirnir', 'Stígur', 'Stormur', 'Stórólfur', 'Sturla', 'Sturlaugur', 'Sturri', 'Styr', 'Styrbjörn', 'Styrkár', 'Styrmir', 'Styrr', 'Sumarliði', 'Svafar', 'Svali', 'Svan', 'Svanberg', 'Svanbergur', 'Svanbjörn', 'Svangeir', 'Svanhólm', 'Svani', 'Svanlaugur', 'Svanmundur', 'Svanur', 'Svanþór', 'Svavar', 'Sváfnir', 'Sveinar', 'Sveinberg', 'Sveinbjartur', 'Sveinbjörn', 'Sveinjón', 'Sveinlaugur', 'Sveinmar', 'Sveinn', 'Sveinungi', 'Sveinþór', 'Svend', 'Sverre', 'Sverrir', 'Svölnir', 'Svörfuður', 'Sýrus', 'Sæberg', 'Sæbergur', 'Sæbjörn', 'Sæi', 'Sælaugur', 'Sæmann', 'Sæmundur', 'Sær', 'Sævald', 'Sævaldur', 'Sævar', 'Sævarr', 'Sævin', 'Sæþór', 'Sölmundur', 'Sölvar', 'Sölvi', 'Sören', 'Sörli', 'Tandri', 'Tarfur', 'Teitur', 'Theodór', 'Theódór', 'Thomas', 'Thor', 'Thorberg', 'Thór', 'Tindar', 'Tindri', 'Tindur', 'Tinni', 'Tími', 'Tímon', 'Tímoteus', 'Tímóteus', 'Tístran', 'Tjaldur', 'Tjörfi', 'Tjörvi', 'Tobías', 'Tolli', 'Tonni', 'Torfi', 'Tóbías', 'Tói', 'Tóki', 'Tómas', 'Tór', 'Trausti', 'Tristan', 'Trostan', 'Trúmann', 'Tryggvi', 'Tumas', 'Tumi', 'Tyrfingur', 'Týr', 'Ubbi', 'Uggi', 'Ulrich', 'Uni', 'Unnar', 'Unnbjörn', 'Unndór', 'Unnsteinn', 'Unnþór', 'Urðar', 'Uxi', 'Úddi', 'Úlfar', 'Úlfgeir', 'Úlfhéðinn', 'Úlfkell', 'Úlfljótur', 'Úlftýr', 'Úlfur', 'Úlrik', 'Úranus', 'Vagn', 'Vakur', 'Valberg', 'Valbergur', 'Valbjörn', 'Valbrandur', 'Valdemar', 'Valdi', 'Valdimar', 'Valdór', 'Valentín', 'Valentínus', 'Valgarð', 'Valgarður', 'Valgeir', 'Valíant', 'Vallaður', 'Valmar', 'Valmundur', 'Valsteinn', 'Valter', 'Valtýr', 'Valur', 'Valves', 'Valþór', 'Varmar', 'Vatnar', 'Váli', 'Vápni', 'Veigar', 'Veigur', 'Ver', 'Vermundur', 'Vernharð', 'Vernharður', 'Vestar', 'Vestmar', 'Veturliði', 'Vébjörn', 'Végeir', 'Vékell', 'Vélaugur', 'Vémundur', 'Vésteinn', 'Victor', 'Viðar', 'Vigfús', 'Viggó', 'Vignir', 'Vigri', 'Vigtýr', 'Vigur', 'Vikar', 'Viktor', 'Vilberg', 'Vilbergur', 'Vilbert', 'Vilbjörn', 'Vilbogi', 'Vilbrandur', 'Vilgeir', 'Vilhelm', 'Vilhjálmur', 'Vili', 'Viljar', 'Vilji', 'Villi', 'Vilmar', 'Vilmundur', 'Vincent', 'Vinjar', 'Virgill', 'Víðar', 'Víðir', 'Vífill', 'Víglundur', 'Vígmar', 'Vígmundur', 'Vígsteinn', 'Vígþór', 'Víkingur', 'Vopni', 'Vorm', 'Vöggur', 'Völundur', 'Vörður', 'Vöttur', 'Walter', 'Werner', 'Wilhelm', 'Willard', 'William', 'Willum', 'Ylur', 'Ymir', 'Yngvar', 'Yngvi', 'Yrkill', 'Ýmir', 'Ýrar', 'Zakaría', 'Zakarías', 'Zophanías', 'Zophonías', 'Zóphanías', 'Zóphonías', 'Þangbrandur', 'Þengill', 'Þeyr', 'Þiðrandi', 'Þiðrik', 'Þinur', 'Þjálfi', 'Þjóðann', 'Þjóðbjörn', 'Þjóðgeir', 'Þjóðleifur', 'Þjóðmar', 'Þjóðólfur', 'Þjóðrekur', 'Þjóðvarður', 'Þjóstar', 'Þjóstólfur', 'Þorberg', 'Þorbergur', 'Þorbjörn', 'Þorbrandur', 'Þorfinnur', 'Þorgarður', 'Þorgautur', 'Þorgeir', 'Þorgestur', 'Þorgils', 'Þorgísl', 'Þorgnýr', 'Þorgrímur', 'Þorkell', 'Þorlaugur', 'Þorlákur', 'Þorleifur', 'Þorleikur', 'Þormar', 'Þormóður', 'Þormundur', 'Þorri', 'Þorsteinn', 'Þorvaldur', 'Þorvar', 'Þorvarður', 'Þór', 'Þórar', 'Þórarinn', 'Þórbergur', 'Þórbjörn', 'Þórður', 'Þórgnýr', 'Þórgrímur', 'Þórhaddur', 'Þórhalli', 'Þórhallur', 'Þórir', 'Þórlaugur', 'Þórleifur', 'Þórlindur', 'Þórmar', 'Þórmundur', 'Þóroddur', 'Þórormur', 'Þórólfur', 'Þórsteinn', 'Þórörn', 'Þrastar', 'Þráinn', 'Þrándur', 'Þróttur', 'Þrúðmar', 'Þrymur', 'Þröstur', 'Þyrnir', 'Ægir', 'Æsir', 'Ævar', 'Ævarr', 'Ögmundur', 'Ögri', 'Ölnir', 'Ölver', 'Ölvir', 'Öndólfur', 'Önundur', 'Örlaugur', 'Örlygur', 'Örn', 'Örnólfur', 'Örvar', 'Össur', 'Öxar');
/**
* @var string Icelandic middle names.
*/
protected static $middleName = array(
'Aðaldal', 'Aldan', 'Arnberg', 'Arnfjörð', 'Austan', 'Austdal', 'Austfjörð', 'Áss', 'Bakkdal', 'Bakkmann', 'Bald', 'Ben', 'Bergholt', 'Bergland', 'Bíldsfells', 'Bjarg', 'Bjarndal', 'Bjarnfjörð', 'Bláfeld', 'Blómkvist', 'Borgdal', 'Brekkmann', 'Brim', 'Brúnsteð', 'Dalhoff', 'Dan', 'Diljan', 'Ektavon', 'Eldberg', 'Elísberg', 'Elvan', 'Espólín', 'Eyhlíð', 'Eyvík', 'Falk', 'Finndal', 'Fossberg', 'Freydal', 'Friðhólm', 'Giljan', 'Gilsfjörð', 'Gnarr', 'Gnurr', 'Grendal', 'Grindvík', 'Gull', 'Haffjörð', 'Hafnes', 'Hafnfjörð', 'Har', 'Heimdal', 'Heimsberg', 'Helgfell', 'Herberg', 'Hildiberg', 'Hjaltdal', 'Hlíðkvist', 'Hnappdal', 'Hnífsdal', 'Hofland', 'Hofteig', 'Hornfjörð', 'Hólmberg', 'Hrafnan', 'Hrafndal', 'Hraunberg', 'Hreinberg', 'Hreindal', 'Hrútfjörð', 'Hvammdal', 'Hvítfeld', 'Höfðdal', 'Hörðdal', 'Íshólm', 'Júl', 'Kjarrval', 'Knaran', 'Knarran', 'Krossdal', 'Laufkvist', 'Laufland', 'Laugdal', 'Laxfoss', 'Liljan', 'Linddal', 'Línberg', 'Ljós', 'Loðmfjörð', 'Lyngberg', 'Magdal', 'Magg', 'Matt', 'Miðdal', 'Miðvík', 'Mjófjörð', 'Móberg', 'Mýrmann', 'Nesmann', 'Norðland', 'Núpdal', 'Ólfjörð', 'Ósland', 'Ósmann', 'Reginbald', 'Reykfell', 'Reykfjörð', 'Reynholt', 'Salberg', 'Sandhólm', 'Seljan', 'Sigurhólm', 'Skagalín', 'Skíðdal', 'Snæberg', 'Snædahl', 'Sólan', 'Stardal', 'Stein', 'Steinbekk', 'Steinberg', 'Storm', 'Straumberg', 'Svanhild', 'Svarfdal', 'Sædal', 'Val', 'Valagils', 'Vald', 'Varmdal', 'Vatnsfjörð', 'Vattar', 'Vattnes', 'Viðfjörð', 'Vídalín', 'Víking', 'Vopnfjörð', 'Yngling', 'Þor', 'Önfjörð', 'Örbekk', 'Öxdal', 'Öxndal'
);
/**
* Randomly return a icelandic middle name.
*
* @return string
*/
public static function middleName()
{
return static::randomElement(static::$middleName);
}
/**
* Generate prepared last name for further processing
*
* @return string
*/
public function lastName()
{
$name = static::firstNameMale();
if (substr($name, -2) === 'ur') {
$name = substr($name, 0, strlen($name) - 2);
}
if (substr($name, -1) !== 's') {
$name .= 's';
}
return $name;
}
/**
* Randomly return a icelandic last name for woman.
*
* @return string
*/
public function lastNameMale()
{
return $this->lastName().'dóttir';
}
/**
* Randomly return a icelandic last name for man.
*
* @return string
*/
public function lastNameFemale()
{
return $this->lastName().'son';
}
/**
* Randomly return a icelandic Kennitala (Social Security number) format.
*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Kennitala
*
* @return string
*/
public static function ssn()
{
// random birth date
$birthdate = new \DateTime('@' . mt_rand(0, time()));
// last four buffer
$lastFour = null;
// security variable reference
$ref = '32765432';
// valid flag
$valid = false;
while (! $valid) {
// make two random numbers
$rand = static::randomDigit().static::randomDigit();
// 8 char string with birth date and two random numbers
$tmp = $birthdate->format('dmy').$rand;
// loop through temp string
for ($i = 7, $sum = 0; $i >= 0; $i--) {
// calculate security variable
$sum += ($tmp[$i] * $ref[$i]);
}
// subtract 11 if not 11
$chk = ($sum % 11 === 0) ? 0 : (11 - ($sum % 11));
if ($chk < 10) {
$lastFour = $rand.$chk.substr($birthdate->format('Y'), 1, 1);
$valid = true;
}
}
return sprintf('%s-%s', $birthdate->format('dmy'), $lastFour);
}
}
Provider/is_IS/Address.php 0000644 00000020710 15152066430 0011444 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
/**
* @author Birkir Gudjonsson <birkir.gudjonsson@gmail.com>
*/
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
/**
* @var array Countries in icelandic
*/
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Albanía', 'Alsír', 'Andorra', 'Angóla', 'Angvilla', 'Antígva og Barbúda', 'Argentína',
'Armenía', 'Arúba', 'Aserbaídsjan', 'Austur-Kongó', 'Austurríki', 'Austur-Tímor', 'Álandseyjar',
'Ástralía', 'Bahamaeyjar', 'Bandaríkin', 'Bandaríska Samóa', 'Bangladess', 'Barbados', 'Barein',
'Belgía', 'Belís', 'Benín', 'Bermúdaeyjar', 'Bosnía og Hersegóvína', 'Botsvana', 'Bouvet-eyja', 'Bólivía',
'Brasilía', 'Bresku Indlandshafseyjar', 'Bretland', 'Brúnei', 'Búlgaría', 'Búrkína Fasó', 'Búrúndí', 'Bútan',
'Cayman-eyjar', 'Chile', 'Cooks-eyjar', 'Danmörk', 'Djíbútí', 'Dóminíka', 'Dóminíska lýðveldið', 'Egyptaland',
'Eistland', 'Ekvador', 'El Salvador', 'England', 'Erítrea', 'Eþíópía', 'Falklandseyjar', 'Filippseyjar',
'Finnland', 'Fídjieyjar', 'Fílabeinsströndin', 'Frakkland', 'Franska Gvæjana', 'Franska Pólýnesía',
'Frönsku suðlægu landsvæðin', 'Færeyjar', 'Gabon', 'Gambía', 'Gana', 'Georgía', 'Gíbraltar', 'Gínea',
'Gínea-Bissá', 'Grenada', 'Grikkland', 'Grænhöfðaeyjar', 'Grænland', 'Gvadelúpeyjar', 'Gvam', 'Gvatemala',
'Gvæjana', 'Haítí', 'Heard og McDonalds-eyjar', 'Holland', 'Hollensku Antillur', 'Hondúras', 'Hong Kong',
'Hvíta-Rússland', 'Indland', 'Indónesía', 'Írak', 'Íran', 'Írland', 'Ísland', 'Ísrael', 'Ítalía', 'Jamaíka',
'Japan', 'Jemen', 'Jólaey', 'Jómfrúaeyjar', 'Jórdanía', 'Kambódía', 'Kamerún', 'Kanada', 'Kasakstan', 'Katar',
'Kenía', 'Kirgisistan', 'Kína', 'Kíribatí', 'Kongó', 'Austur-Kongó', 'Vestur-Kongó', 'Kostaríka', 'Kókoseyjar',
'Kólumbía', 'Kómoreyjar', 'Kórea', 'Norður-Kórea;', 'Suður-Kórea', 'Króatía', 'Kúba', 'Kúveit', 'Kýpur',
'Laos', 'Lesótó', 'Lettland', 'Liechtenstein', 'Litháen', 'Líbanon', 'Líbería', 'Líbía', 'Lúxemborg',
'Madagaskar', 'Makaó', 'Makedónía', 'Malasía', 'Malaví', 'Maldíveyjar', 'Malí', 'Malta', 'Marokkó',
'Marshall-eyjar', 'Martiník', 'Mayotte', 'Máritanía', 'Máritíus', 'Mexíkó', 'Mið-Afríkulýðveldið',
'Miðbaugs-Gínea', 'Míkrónesía', 'Mjanmar', 'Moldóva', 'Mongólía', 'Montserrat', 'Mónakó', 'Mósambík',
'Namibía', 'Nárú', 'Nepal', 'Niue', 'Níger', 'Nígería', 'Níkaragva', 'Norður-Írland', 'Norður-Kórea',
'Norður-Maríanaeyjar', 'Noregur', 'Norfolkeyja', 'Nýja-Kaledónía', 'Nýja-Sjáland', 'Óman', 'Pakistan',
'Palá', 'Palestína', 'Panama', 'Papúa Nýja-Gínea', 'Paragvæ', 'Páfagarður', 'Perú', 'Pitcairn', 'Portúgal',
'Pólland', 'Púertó Ríkó', 'Réunion', 'Rúanda', 'Rúmenía', 'Rússland', 'Salómonseyjar', 'Sambía',
'Sameinuðu arabísku furstadæmin', 'Samóa', 'San Marínó', 'Sankti Helena', 'Sankti Kristófer og Nevis',
'Sankti Lúsía', 'Sankti Pierre og Miquelon', 'Sankti Vinsent og Grenadíneyjar', 'Saó Tóme og Prinsípe',
'Sádi-Arabía', 'Senegal', 'Serbía', 'Seychelles-eyjar', 'Simbabve', 'Singapúr', 'Síerra Leóne', 'Skotland',
'Slóvakía', 'Slóvenía', 'Smáeyjar Bandaríkjanna', 'Sómalía', 'Spánn', 'Srí Lanka', 'Suður-Afríka',
'Suður-Georgía og Suður-Sandvíkureyjar', 'Suður-Kórea', 'Suðurskautslandið', 'Súdan', 'Súrínam', 'Jan Mayen',
'Svartfjallaland', 'Svasíland', 'Sviss', 'Svíþjóð', 'Sýrland', 'Tadsjikistan', 'Taíland', 'Taívan', 'Tansanía',
'Tékkland', 'Tonga', 'Tógó', 'Tókelá', 'Trínidad og Tóbagó', 'Tsjad', 'Tsjetsjenía', 'Turks- og Caicos-eyjar',
'Túnis', 'Túrkmenistan', 'Túvalú', 'Tyrkland', 'Ungverjaland', 'Úganda', 'Úkraína', 'Úrúgvæ', 'Úsbekistan',
'Vanúatú', 'Venesúela', 'Vestur-Kongó', 'Vestur-Sahara', 'Víetnam', 'Wales', 'Wallis- og Fútúnaeyjar', 'Þýskaland'
);
/**
* @var array Icelandic cities.
*/
protected static $cityNames = array(
'Reykjavík', 'Seltjarnarnes', 'Vogar', 'Kópavogur', 'Garðabær', 'Hafnarfjörður', 'Reykjanesbær', 'Grindavík',
'Sandgerði', 'Garður', 'Reykjanesbær', 'Mosfellsbær', 'Akranes', 'Borgarnes', 'Reykholt', 'Stykkishólmur',
'Flatey', 'Grundarfjörður', 'Ólafsvík', 'Snæfellsbær', 'Hellissandur', 'Búðardalur', 'Reykhólahreppur',
'Ísafjörður', 'Hnífsdalur', 'Bolungarvík', 'Súðavík', 'Flateyri', 'Suðureyri', 'Patreksfjörður',
'Tálknafjörður', 'Bíldudalur', 'Þingeyri', 'Staður', 'Hólmavík', 'Drangsnes', 'Árneshreppur', 'Hvammstangi',
'Blönduós', 'Skagaströnd', 'Sauðárkrókur', 'Varmahlíð', 'Hofsós', 'Fljót', 'Siglufjörður', 'Akureyri',
'Grenivík', 'Grímsey', 'Dalvík', 'Ólafsfjörður', 'Hrísey', 'Húsavík', 'Fosshóll', 'Laugar', 'Mývatn',
'Kópasker', 'Raufarhöfn', 'Þórshöfn', 'Bakkafjörður', 'Vopnafjörður', 'Egilsstaðir', 'Seyðisfjörður',
'Mjóifjörður', 'Borgarfjörður', 'Reyðarfjörður', 'Eskifjörður', 'Neskaupstaður', 'Fáskrúðsfjörður',
'Stöðvarfjörður', 'Breiðdalsvík', 'Djúpivogur', 'Höfn', 'Selfoss', 'Hveragerði', 'Þorlákshöfn', 'Ölfus',
'Eyrarbakki', 'Stokkseyri', 'Laugarvatn', 'Flúðir', 'Hella', 'Hvolsvöllur', 'Vík', 'Kirkjubæjarklaustur',
'Vestmannaeyjar'
);
/**
* @var array Street name suffix.
*/
protected static $streetSuffix = array(
'ás', 'bakki', 'braut', 'bær', 'brún', 'berg', 'fold', 'gata', 'gróf',
'garðar', 'höfði', 'heimar', 'hamar', 'hólar', 'háls', 'kvísl', 'lækur',
'leiti', 'land', 'múli', 'nes', 'rimi', 'stígur', 'stræti', 'stekkur',
'slóð', 'skógar', 'sel', 'teigur', 'tún', 'vangur', 'vegur', 'vogur',
'vað'
);
/**
* @var array Street name prefix.
*/
protected static $streetPrefix = array(
'Aðal', 'Austur', 'Bakka', 'Braga', 'Báru', 'Brunn', 'Fiski', 'Leifs',
'Týs', 'Birki', 'Suður', 'Norður', 'Vestur', 'Austur', 'Sanda', 'Skógar',
'Stór', 'Sunnu', 'Tungu', 'Tangar', 'Úlfarfells', 'Vagn', 'Vind', 'Ysti',
'Þing', 'Hamra', 'Hóla', 'Kríu', 'Iðu', 'Spóa', 'Starra', 'Uglu', 'Vals'
);
/**
* @var Icelandic zip code.
**/
protected static $postcode = array(
'%##'
);
/**
* @var array Icelandic regions.
*/
protected static $regionNames = array(
'Höfuðborgarsvæðið', 'Norðurland', 'Suðurland', 'Vesturland', 'Vestfirðir', 'Austurland', 'Suðurnes'
);
/**
* @var array Icelandic building numbers.
*/
protected static $buildingNumber = array(
'%##', '%#', '%#', '%', '%', '%', '%?', '% ?',
);
/**
* @var array Icelandic city format.
*/
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @var array Icelandic street's name formats.
*/
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{firstNameMale}}{{streetSuffix}}',
'{{firstNameFemale}}{{streetSuffix}}'
);
/**
* @var array Icelandic street's address formats.
*/
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
/**
* @var array Icelandic address format.
*/
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
/**
* Randomly return a real city name.
*
* @return string
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
/**
* Randomly return a street prefix.
*
* @return string
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* Randomly return a building number.
*
* @return string
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$buildingNumber)));
}
/**
* Randomly return a real region name.
*
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$regionNames);
}
}
Provider/is_IS/Internet.php 0000644 00000000773 15152066430 0011656 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\is_IS;
/**
* @author Birkir Gudjonsson <birkir.gudjonsson@gmail.com>
*/
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
/**
* @var array Some email domains in Denmark.
*/
protected static $freeEmailDomain = array(
'gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'visir.is', 'simnet.is', 'internet.is'
);
/**
* @var array Some TLD.
*/
protected static $tld = array(
'com', 'com', 'com', 'net', 'is', 'is', 'is',
);
}
Provider/be_BE/Payment.php 0000644 00000001415 15152066430 0011423 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\be_BE;
/**
* Class Payment
*
* @package Faker\Provider\be_BE
*/
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* Value Added Tax (VAT)
*
* @example 'BE0123456789', ('spaced') 'BE 0123456789'
*
* @see http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/faq.html?locale=en#item_11
* @see http://www.iecomputersystems.com/ordering/eu_vat_numbers.htm
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/VAT_identification_number
*
* @param bool $spacedNationalPrefix
*
* @return string VAT Number
*/
public static function vat($spacedNationalPrefix = true)
{
$prefix = ($spacedNationalPrefix) ? "BE " : "BE";
return sprintf("%s0%d", $prefix, self::randomNumber(9, true));
}
}
Provider/en_AU/PhoneNumber.php 0000644 00000003140 15152066430 0012260 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_AU;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
// Local calls
'#### ####',
'####-####',
'####.####',
'########',
// National dialing
'0{{areaCode}} #### ####',
'0{{areaCode}}-####-####',
'0{{areaCode}}.####.####',
'0{{areaCode}}########',
// Optional parenthesis
'(0{{areaCode}}) #### ####',
'(0{{areaCode}})-####-####',
'(0{{areaCode}}).####.####',
'(0{{areaCode}})########',
// International drops the 0
'+61 {{areaCode}} #### ####',
'+61-{{areaCode}}-####-####',
'+61.{{areaCode}}.####.####',
'+61{{areaCode}}########',
);
// 04 Mobile telephones (Australia-wide) mostly commonly written 4 - 3 - 3 instead of 2 - 4 - 4
protected static $mobileFormats = array(
'04## ### ###',
'04##-###-###',
'04##.###.###',
'+61 4## ### ###',
'+61-4##-###-###',
'+61.4##.###.###',
);
protected static $areacodes = array(
'2', '3', '7', '8'
);
public static function phoneNumber()
{
$format = static::numerify(static::randomElement(static::$formats));
return str_replace('{{areaCode}}', static::areaCode(), $format);
}
public static function mobileNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$mobileFormats));
}
public static function areaCode()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$areacodes));
}
}
Provider/en_AU/Address.php 0000644 00000006742 15152066430 0011436 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_AU;
/**
* Class Address
* @see http://www.ipaustralia.gov.au/about-us/corporate/address-standards/
* @package Faker\Provider\en_AU
*/
class Address extends \Faker\Provider\en_US\Address
{
protected static $cityPrefix = array('North', 'East', 'West', 'South', 'New', 'Lake', 'Port', 'St.');
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $buildingLetters = array('A','B','C','D');
protected static $streetSuffix = array(
'Access', 'Alley', 'Alleyway', 'Amble', 'Anchorage', 'Approach', 'Arcade', 'Artery', 'Avenue', 'Basin', 'Beach', 'Bend', 'Block', 'Boulevard', 'Brace', 'Brae', 'Break', 'Bridge', 'Broadway', 'Brow', 'Bypass', 'Byway', 'Causeway', 'Centre', 'Centreway', 'Chase', 'Circle', 'Circlet', 'Circuit', 'Circus', 'Close', 'Colonnade', 'Common', 'Concourse', 'Copse', 'Corner', 'Corso', 'Court', 'Courtyard', 'Cove', 'Crescent', 'Crest', 'Cross', 'Crossing', 'Crossroad', 'Crossway', 'Cruiseway', 'Cul-de-sac', 'Cutting', 'Dale', 'Dell', 'Deviation', 'Dip', 'Distributor', 'Drive', 'Driveway', 'Edge', 'Elbow', 'End', 'Entrance', 'Esplanade', 'Estate', 'Expressway', 'Extension', 'Fairway', 'Fire Track', 'Firetrail', 'Flat', 'Follow', 'Footway', 'Foreshore', 'Formation', 'Freeway', 'Front', 'Frontage', 'Gap', 'Garden', 'Gardens', 'Gate', 'Gates', 'Glade', 'Glen', 'Grange', 'Green', 'Ground', 'Grove', 'Gully', 'Heights', 'Highroad', 'Highway', 'Hill', 'Interchange', 'Intersection', 'Junction', 'Key', 'Landing', 'Lane', 'Laneway', 'Lees', 'Line', 'Link', 'Little', 'Lookout', 'Loop', 'Lower', 'Mall', 'Meander', 'Mew', 'Mews', 'Motorway', 'Mount', 'Nook', 'Outlook', 'Parade', 'Park', 'Parklands', 'Parkway', 'Part', 'Pass', 'Path', 'Pathway', 'Piazza', 'Place', 'Plateau', 'Plaza', 'Pocket', 'Point', 'Port', 'Promenade', 'Quad', 'Quadrangle', 'Quadrant', 'Quay', 'Quays', 'Ramble', 'Ramp', 'Range', 'Reach', 'Reserve', 'Rest', 'Retreat', 'Ride', 'Ridge', 'Ridgeway', 'Right Of Way', 'Ring', 'Rise', 'River', 'Riverway', 'Riviera', 'Road', 'Roads', 'Roadside', 'Roadway', 'Ronde', 'Rosebowl', 'Rotary', 'Round', 'Route', 'Row', 'Rue', 'Run', 'Service Way', 'Siding', 'Slope', 'Sound', 'Spur', 'Square', 'Stairs', 'State Highway', 'Steps', 'Strand', 'Street', 'Strip', 'Subway', 'Tarn', 'Terrace', 'Thoroughfare', 'Tollway', 'Top', 'Tor', 'Towers', 'Track', 'Trail', 'Trailer', 'Triangle', 'Trunkway', 'Turn', 'Underpass', 'Upper', 'Vale', 'Viaduct', 'View', 'Villas', 'Vista', 'Wade', 'Walk', 'Walkway', 'Way', 'Wynd'
);
protected static $postcode = array('####');
protected static $state = array(
'Australian Capital Territory', 'New South Wales', 'Northern Territory', 'Queensland', 'South Australia', 'Tasmania', 'Victoria', 'Western Australia'
);
protected static $stateAbbr = array(
'ACT', 'NSW', 'NT', 'QLD', 'SA', 'TAS', 'VIC', 'WA'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}}{{buildingLetter}} {{streetName}}',
'{{secondaryAddress}} {{buildingNumber}} {{streetName}}',
);
protected static $secondaryAddressFormats = array(
'Apt. ###',
'Flat ##',
'Suite ###',
'Unit ##',
'Level #',
'### /',
'## /',
'# /',
);
/**
* Returns a sane building letter
* @example B
*/
public static function buildingLetter()
{
return static::toUpper(static::randomElement(static::$buildingLetters));
}
}
Provider/en_AU/Internet.php 0000644 00000000534 15152066430 0011632 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_AU;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'gmail.com.au', 'yahoo.com.au', 'hotmail.com.au');
protected static $tld = array('com', 'com.au', 'org', 'org.au', 'net', 'net.au', 'biz', 'info', 'edu', 'edu.au');
}
Provider/en_CA/PhoneNumber.php 0000644 00000000601 15152066430 0012235 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_CA;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'%##-###-####',
'%##.###.####',
'%## ### ####',
'(%##) ###-####',
'1-%##-###-####',
'1 (%##) ###-####',
'+1 (%##) ###-####',
'%##-###-#### x###',
'(%##) ###-#### x###',
);
}
Provider/en_CA/Address.php 0000644 00000003354 15152066430 0011410 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_CA;
/**
* Extend US class since most fields share the same format
*/
class Address extends \Faker\Provider\en_US\Address
{
protected static $postcode = array('?#? #?#', '?#?-#?#', '?#?#?#');
protected static $postcodeLetters = array('A','B','C','E','G','H','J','K','L','M','N','P','R','S','T','V','X','Y');
protected static $province = array(
'Alberta', 'British Columbia', 'Manitoba', 'New Brunswick', 'Newfoundland and Labrador', 'Northwest Territories', 'Nova Scotia', 'Nunavut', 'Ontario', 'Prince Edward Island', 'Quebec', 'Saskatchewan', 'Yukon Territory',
);
protected static $provinceAbbr = array(
'AB', 'BC', 'MB', 'NB', 'NL', 'NT', 'NS', 'NU', 'ON', 'PE', 'QC', 'SK', 'YT'
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{provinceAbbr}} {{postcode}}",
);
/**
* @example 'Ontario'
*/
public static function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
/**
* @example 'ON'
*/
public static function provinceAbbr()
{
return static::randomElement(static::$provinceAbbr);
}
/**
* Returns a postalcode-safe letter
* @example A1B 2C3
*/
public static function randomPostcodeLetter()
{
return static::randomElement(static::$postcodeLetters);
}
/**
* @example A1B 2C3
*/
public static function postcode()
{
$string = static::randomElement(static::$postcode);
$string = preg_replace_callback('/\#/u', 'static::randomDigit', $string);
$string = preg_replace_callback('/\?/u', 'static::randomPostcodeLetter', $string);
return static::toUpper($string);
}
}
Provider/fr_BE/Company.php 0000644 00000000555 15152066430 0011441 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('ASBL', 'SCS', 'SNC', 'SPRL', 'Associations', 'Entreprise individuelle', 'GEIE', 'GIE', 'SA', 'SCA', 'SCRI', 'SCRL');
}
Provider/fr_BE/PhoneNumber.php 0000644 00000000633 15152066430 0012252 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+32(0)########',
'+32(0)### ######',
'+32(0)# #######',
'0#########',
'0### ######',
'0### ### ###',
'0### ## ## ##',
'0## ######',
'0## ## ## ##',
'0# #######',
'0# ### ## ##',
);
}
Provider/fr_BE/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011443 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'BE', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/fr_BE/Person.php 0000644 00000011435 15152066430 0011300 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adam', 'Adrien', 'Alessio', 'Alexander', 'Alexandre', 'Antoine', 'Arne', 'Arthur', 'Axel', 'Ayoub', 'Baptiste', 'Benjamin',
'Bo', 'Clément', 'Daan', 'David', 'Diego', 'Dylan', 'Elias', 'Emiel', 'Emile', 'Enzo', 'Ethan', 'Finn',
'Florian', 'Gabriel', 'Gilles', 'Guillaume', 'Hamza', 'Hugo', 'Ilias', 'Janne', 'Jasper', 'Jelle', 'Jonas', 'Jules',
'Julien', 'Kato', 'Lars', 'Leon', 'Liam', 'Louis', 'Loïc', 'Luca', 'Lucas', 'Lukas', 'Martin', 'Mathias',
'Mathis', 'Mathéo', 'Mats', 'Matteo', 'Mauro', 'Maxim', 'Maxime', 'Mehdi', 'Milan', 'Mohamed', 'Mohammed', 'Nathan',
'Nicolas', 'Niels', 'Noah', 'Nolan', 'Quinten', 'Raphaël', 'Rayan', 'Robbe', 'Romain', 'Ruben', 'Rune', 'Sacha',
'Sam', 'Samuel', 'Sander', 'Simon', 'Stan', 'Thomas', 'Théo', 'Tibo', 'Tom', 'Tristan', 'Vic', 'Victor',
'Vince', 'Wout', 'Xander', 'Yanis', 'Jarne', 'Lowie', 'Mathys', 'Senne', 'Seppe', 'Siebe', 'Tuur', 'Warre'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Alexia', 'Alexis', 'Alice', 'Alicia', 'Alyssa', 'Amber', 'Amy', 'Amélie', 'Anaïs', 'Anna', 'Anouk', 'Axelle', 'Aya',
'Camille', 'Charlotte', 'Chiara', 'Chloé', 'Clara', 'Clémence', 'Célia', 'Elena', 'Eline', 'Elisa', 'Elise', 'Ella',
'Eloïse', 'Emilie', 'Emma', 'Estelle', 'Eva', 'Febe', 'Femke', 'Fien', 'Fleur', 'Giulia', 'Hajar', 'Hanne',
'Helena', 'Ines', 'Inès', 'Jade', 'Jana', 'Jeanne', 'Julia', 'Julie', 'Juliette', 'Kaat', 'Kobe', 'Lana',
'Lander', 'Lara', 'Laura', 'Laure', 'Lena', 'Lien', 'Lilou', 'Lily', 'Lina', 'Linde', 'Lisa', 'Lise',
'Lola', 'Lore', 'Lotte', 'Louise', 'Lucie', 'Luna', 'Léa', 'Malak', 'Manon', 'Margaux', 'Margot', 'Marie',
'Marion', 'Maya', 'Maëlle', 'Merel', 'Mila', 'Nina', 'Noa', 'Noor', 'Nora', 'Nore', 'Noé', 'Noémie',
'Océane', 'Olivia', 'Pauline', 'Rania', 'Robin', 'Romane', 'Salma', 'Sara', 'Sarah', 'Sofia', 'Tess', 'Victoria',
'Yana', 'Yasmine', 'Zoé', 'Zoë', 'Ferre', 'Roos'
);
protected static $lastName = array(
'Adam', 'Aerts', 'Amrani', 'André', 'Antoine', 'Baert', 'Bah', 'Barry', 'Bastin', 'Bauwens', 'Benali', 'Bernard', 'Bertrand', 'Bodart', 'Bogaert', 'Bogaerts', 'Borremans', 'Bosmans',
'Boulanger', 'Bourgeois', 'Brasseur', 'Carlier', 'Celik', 'Ceulemans', 'Charlier', 'Christiaens', 'Claes', 'Claessens', 'Claeys', 'Collard', 'Collignon', 'Collin', 'Cools', 'Coppens',
'Cornelis', 'Cornet', 'Cuvelier', 'Daems', 'De Backer', 'De Clercq', 'De Cock', 'De Coninck', 'De Coster', 'De Greef', 'De Groote', 'De Meyer', 'De Pauw', 'De Ridder', 'De Smedt',
'De Smet', 'De Vos', 'De Wilde', 'De Winter', 'Declercq', 'Delfosse', 'Delhaye', 'Delvaux', 'Demir', 'Denis', 'Deprez', 'Descamps', 'Desmedt', 'Desmet', 'Dethier', 'Devos', 'Diallo',
'Dierckx', 'Dogan', 'Dubois', 'Dumont', 'Dupont', 'El Amrani', 'Etienne', 'Evrard', 'Fontaine', 'François', 'Geerts', 'Georges', 'Gérard', 'Gielen', 'Gilles', 'Gillet', 'Gilson',
'Goethals', 'Goffin', 'Goossens', 'Grégoire', 'Guillaume', 'Hajji', 'Hardy', 'Hendrickx', 'Henry', 'Herman', 'Hermans', 'Heylen', 'Heymans', 'Hubert', 'Jacob', 'Jacobs', 'Jacques',
'Jacquet', 'Jansen', 'Janssen', 'Janssens', 'Kaya', 'Lacroix', 'Lambert', 'Lambrechts', 'Laurent', 'Lauwers', 'Lebrun', 'Leclercq', 'Lecocq', 'Lecomte', 'Lefebvre', 'Lefèvre', 'Legrand',
'Lejeune', 'Lemaire', 'Lemmens', 'Lenaerts', 'Léonard', 'Leroy', 'Libert', 'Lievens', 'Louis', 'Luyten', 'Maes', 'Mahieu', 'Marchal', 'Maréchal', 'Martens', 'Martin', 'Massart', 'Masson',
'Mathieu', 'Meert', 'Mertens', 'Messaoudi', 'Meunier', 'Michaux', 'Michel', 'Michiels', 'Moens', 'Moreau', 'Nguyen', 'Nicolas', 'Nijs', 'Noël', 'Parmentier', 'Pauwels', 'Peeters', 'Petit',
'Pierre', 'Pieters', 'Piette', 'Piron', 'Pirotte', 'Poncelet', 'Raes', 'Remy', 'Renard', 'Robert', 'Roels', 'Roland', 'Rousseau', 'Sahin', 'Saidi', 'Schmitz', 'Segers', 'Servais', 'Simon',
'Simons', 'Smet', 'Smets', 'Somers', 'Stevens', 'Thijs', 'Thiry', 'Thomas', 'Thys', 'Timmermans', 'Toussaint', 'Tran', 'Urbain', 'Van Acker', 'Van Damme', 'Van de Velde', 'Van den Bossche',
'Van den Broeck', 'Van Dyck', 'Van Hecke', 'Van Hoof', 'Vandamme', 'Vandenberghe', 'Verbeeck', 'Verbeke', 'Verbruggen', 'Vercammen', 'Verhaegen', 'Verhaeghe', 'Verhelst', 'Verheyen',
'Verhoeven', 'Verlinden', 'Vermeersch', 'Vermeiren', 'Vermeulen', 'Verschueren', 'Verstraete', 'Verstraeten', 'Vervoort', 'Wauters', 'Willems', 'Wouters', 'Wuyts', 'Yildirim', 'Yilmaz'
);
protected static $titleMale = array('M.', 'Dr.', 'Pr.', 'Me.', 'Mgr');
protected static $titleFemale = array('Mme.', 'Mlle', 'Dr.', 'Pr.', 'Me.');
}
Provider/fr_BE/Address.php 0000644 00000015052 15152066430 0011416 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('####');
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
protected static $streetNameFormats = array('{{streetSuffix}} {{lastName}}');
protected static $cityFormats = array('{{cityName}}');
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n {{postcode}} {{city}}",
);
protected static $streetSuffix = array(
'rue', 'avenue', 'boulevard', 'chemin', 'chaussée', 'impasse', 'place'
);
/**
* Source: http://fr.wikipedia.org/wiki/Ville_de_Belgique
*
* @var array
*/
protected static $cityNames = array(
'Aarschot','Alost','Andenne','Antoing','Anvers','Arlon','Ath','Audenarde','Bastogne','Beaumont','Beauraing','Beringen','Bilzen','Binche',
'Blankenberge','Bouillon','Braine-le-Comte','Bree','Bruges','Bruxelles','Charleroi','Châtelet','Chièvres','Chimay','Chiny','Ciney','Comines-Warneton','Courtrai',
'Couvin','Damme','Deinze','Diest','Dilsen-Stokkem','Dinant','Dixmude','Durbuy','Eeklo','Enghien','Eupen','Fleurus','Florenville','Fontaine-l\'Évêque','Fosses-la-Ville',
'Furnes','Gand','Geel','Gembloux','Genappe','Genk','Gistel','Grammont','Hal','Halen','Hamont-Achel','Hannut','Harelbeke','Hasselt',
'Herck-la-Ville','Herentals','Herstal','Herve','Hoogstraten','Houffalize','Huy','Izegem','Jodoigne','La Louvière','La Roche-en-Ardenne','Landen','Léau',
'Le Rœulx','Lessines','Leuze-en-Hainaut','Liège','Lierre','Limbourg','Lokeren','Lommel','Looz','Lo-Reninge','Louvain','Maaseik','Malines',
'Malmedy','Marche-en-Famenne','Menin','Messines','Mons','Montaigu-Zichem','Mortsel','Mouscron','Namur','Neufchâteau','Nieuport',
'Ninove','Nivelles','Ostende','Ottignies-Louvain-la-Neuve','Oudenburg','Peer','Péruwelz','Philippeville','Poperinge','Renaix','Rochefort','Roulers',
'Saint-Ghislain','Saint-Hubert','Saint-Nicolas','Saint-Trond','Saint-Vith','Seraing','Soignies','Stavelot','Termonde','Thuin',
'Tielt','Tirlemont','Tongres','Torhout','Tournai','Turnhout','Verviers','Vilvorde','Virton','Visé','Walcourt','Waregem','Waremme','Wavre','Wervik',
'Ypres','Zottegem'
);
protected static $region = array(
'Wallonie', 'Flandre', 'Bruxelles-Capitale'
);
protected static $province = array(
'Anvers', 'Limbourg', 'Flandre orientale', 'Brabant flamand', 'Flandre occidentale',
'Hainaut', 'Liège', 'Luxembourg', 'Namur', 'Brabant wallon'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Afrique du sud', 'Albanie', 'Algérie', 'Allemagne', 'Andorre', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctique', 'Antigua et Barbuda', 'Antilles néerlandaises', 'Arabie saoudite', 'Argentine', 'Arménie', 'Aruba', 'Australie', 'Autriche', 'Azerbaïdjan', 'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Belgique', 'Belize', 'Benin', 'Les Bermudes', 'Bhoutan', 'Biélorussie', 'Bolivie', 'Bosnie-Herzégovine', 'Botswana', 'Îles Bouvet', 'Brunei', 'Brésil', 'Bulgarie', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cambodge', 'Cameroun', 'Canada', 'Cap Vert', 'Îles Cayman', 'Chili', 'Chine', 'Île Christmas', 'Chypre', 'Îles Cocos', 'Colombie', 'Comores', 'Îles Cook', 'Corée du Nord', 'Corée du Sud', 'Costa Rica', 'Croatie', 'Cuba', 'Côte d\'Ivoire', 'Danemark', 'Djibouti', 'Dominique', 'Égypte', 'El Salvador', 'Émirats arabes unis', 'Équateur', 'Érythrée', 'Espagne', 'Estonie', 'États-Unis', 'Ethiopie', 'Île Falkland', 'République des Fidji', 'Finlande', 'France', 'Îles Féroé', 'Gabon',
'Gambie', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grenade', 'Groenland', 'Grèce', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guinée', 'Guinée Equatoriale', 'Guinée-Bissau', 'Guyane', 'Guyane française', 'Géorgie', 'Îles Géorgie du Sud et Sandwich du Sud', 'Haïti', 'Îles Heard et McDonald', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hongrie', 'Îles Mineures Éloignées des États-Unis', 'Inde', 'Indonésie', 'Irak', 'Iran', 'Irlande', 'Islande', 'Israël', 'Italie', 'Jamaïque', 'Japon', 'Jordanie', 'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kirghizistan', 'Kiribati', 'Koweit', 'La Barbad', 'Laos', 'Lesotho', 'Lettonie', 'Liban', 'Libye', 'Libéria', 'Liechtenstein', 'Lithuanie', 'Luxembourg', 'Macau', 'Macédoine', 'Madagascar', 'Malaisie', 'Malawi', 'Îles Maldives', 'Mali', 'Malte', 'Îles Mariannes du Nord', 'Maroc', 'Îles Marshall', 'Martinique', 'Maurice', 'Mauritanie', 'Mayotte', 'Mexique', 'États fédérés de Micronésie', 'Moldavie', 'Monaco', 'Mongolie', 'Montserrat', 'Mozambique', 'Myanmar', 'Namibie', 'Nauru', 'Nepal',
'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Îles Norfolk', 'Norvège', 'Nouvelle Calédonie', 'Nouvelle-Zélande', 'Oman', 'Ouganda', 'Ouzbékistan', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papouasie-Nouvelle-Guinée', 'Paraguay', 'Pays-Bas', 'Philippines', 'Îles Pitcairn', 'Pologne', 'Polynésie française', 'Porto Rico', 'Portugal', 'Pérou', 'Qatar', 'Roumanie', 'Royaume-Uni', 'Russie', 'Rwanda', 'Rép. dém. du Congo', 'République centrafricaine', 'République dominicaine', 'République tchèque', 'La Réunion', 'Sahara Occidental', 'Saint Pierre et Miquelon', 'Saint Vincent et les Grenadines', 'Saint-Kitts et Nevis', 'Saint-Marin', 'Sainte Hélène', 'Sainte Lucie', 'Samoa', 'Samoa', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapour', 'Slovaquie', 'Slovénie', 'Somalie', 'Soudan', 'Sri Lanka', 'Suisse', 'Suriname', 'Suède', 'Îles Svalbard et Jan Mayen', 'Swaziland', 'Syrie', 'São Tomé et Príncipe', 'Sénégal', 'Tadjikistan', 'Taiwan', 'Tanzanie', 'Tchad',
'Territoire britannique de l\'océan Indien', 'Territoires français du sud', 'Thailande', 'Timor', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinité et Tobago', 'Tunisie', 'Turkménistan', 'Îles Turks et Caïques', 'Turquie', 'Tuvalu', 'Ukraine', 'Uruguay', 'Vanuatu', 'Vatican', 'Venezuela', 'Îles Vierges', 'Îles Vierges britanniques', 'Vietnam', 'Îles Wallis et Futuna', 'Yemen', 'Yougoslavie', 'Zambie', 'Zaïre', 'Zimbabwe'
);
/**
* Randomly returns a belgian region.
*
* @example 'wallonne'
*
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
/**
* Randomly returns a belgian province.
*
* @example 'Hainaut'
*
* @return string
*/
public static function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
/**
* @see parent
*/
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/fr_BE/Internet.php 0000644 00000000401 15152066430 0011611 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_BE;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.com', 'yahoo.com', 'advalvas.be');
protected static $tld = array('com', 'net', 'org', 'be');
}
Provider/Uuid.php 0000644 00000003247 15152066430 0007765 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Uuid extends \Faker\Provider\Base
{
/**
* Generate name based md5 UUID (version 3).
* @example '7e57d004-2b97-0e7a-b45f-5387367791cd'
*/
public static function uuid()
{
// fix for compatibility with 32bit architecture; seed range restricted to 62bit
$seed = mt_rand(0, 2147483647) . '#' . mt_rand(0, 2147483647);
// Hash the seed and convert to a byte array
$val = md5($seed, true);
$byte = array_values(unpack('C16', $val));
// extract fields from byte array
$tLo = ($byte[0] << 24) | ($byte[1] << 16) | ($byte[2] << 8) | $byte[3];
$tMi = ($byte[4] << 8) | $byte[5];
$tHi = ($byte[6] << 8) | $byte[7];
$csLo = $byte[9];
$csHi = $byte[8] & 0x3f | (1 << 7);
// correct byte order for big edian architecture
if (pack('L', 0x6162797A) == pack('N', 0x6162797A)) {
$tLo = (($tLo & 0x000000ff) << 24) | (($tLo & 0x0000ff00) << 8)
| (($tLo & 0x00ff0000) >> 8) | (($tLo & 0xff000000) >> 24);
$tMi = (($tMi & 0x00ff) << 8) | (($tMi & 0xff00) >> 8);
$tHi = (($tHi & 0x00ff) << 8) | (($tHi & 0xff00) >> 8);
}
// apply version number
$tHi &= 0x0fff;
$tHi |= (3 << 12);
// cast to string
$uuid = sprintf(
'%08x-%04x-%04x-%02x%02x-%02x%02x%02x%02x%02x%02x',
$tLo,
$tMi,
$tHi,
$csHi,
$csLo,
$byte[10],
$byte[11],
$byte[12],
$byte[13],
$byte[14],
$byte[15]
);
return $uuid;
}
}
Provider/sk_SK/Company.php 0000644 00000015552 15152066430 0011501 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} and {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Adaptívne', 'Automatické', 'Vyvážené', 'Obchodný-sústredený', 'centralizované', 'Cloned', 'kompatibilné', 'nastaviteľný', 'Cross-group', 'Cross-platform', 'zákazníka zamerané', 'Prispôsobiteľné', 'Decentralizované', 'De-inžinierstva', 'prenesenú', 'Digitálne', 'distribuované', 'Rôzne', 'Down veľkosti', 'Rozšírený', 'Celopodnikové ', ' Ergonomická', 'Expanded', 'Rozšírené', 'Plne konfigurovateľné', 'Funkcia na báze', 'Základný', 'Perspektívne', 'inovatívne', 'integrované', 'Intuitívne', 'Inverzný', 'Povinne monitorovaná', 'Multi-prešitia', 'multi-laterálne', 'Viacvrstvová', 'Viacvrstvová', 'Sieťová', 'Objektovo založená', 'Open-architektúru', 'Open-source', 'Operatívny', 'Optimalizované', 'Voliteľný', 'Organické', 'Organizovaná', 'Trvalé', 'Polarizované', 'Preventívne', 'Aktívne', 'Na zisk zameraná', 'Hlboká', 'programovateľný', 'progresívne', 'verejného kľúča', 'kvalita zamerané', 'reaktívne', 'Rekonštruované', 'Znížená', 'Právo veľké', 'robustné', 'Bezpečné', 'Jednoduchšie', 'Prepínanie', 'Synchronizované', 'synergický', 'spojil', 'tím-orientovaná', 'Univerzálne', 'Užívateľsky prívetivý', 'Univerzálne', 'Virtuálne', 'Vizionárske',
),
array(
'kontrola', 'analýzu', 'asymetrický', 'asynchrónne', 'prístup orientovaný', 'pozadí', 'na šírku pásma, monitorovať', 'obojsmerná', 'rozštiepené', 'jasne myslenie', 'klient-driven', 'klient-server', 'koherentné', 'súdržnosti', 'kompozitné', 'kontextový', 'kontextovo založená', 'obsah na báze', 'oddaný', 'dopytom', 'učebný', 'riadiace', 'diskrétne', 'dynamická', 'posilnenie', 'zahŕňajúci', 'manažér', 'explicitné', 'vyžaruje', 'odolné proti chybám', 'popredia', 'čerstvé myslenia', 'Globálne', 'heuristický', 'homogénna', 'ľudských zdrojov', 'hybridný', 'pôsobivých', 'čiastkové', 'nehmotnej', 'interaktívny', 'stredné', 'miestna', 'logistické', 'maximálny', 'metodickú', 'kritické', 'mobil', 'modulárny', 'motivuje', 'multimediálny', 'multi-štát', 'multi-tasking', 'národný', 'založená na skutočných potrebách', 'neutrálny', 'objektovo orientovaný', 'optimálnu', 'optimalizácia', 'radikálne', 'v reálnom čase', 'vzájomná', 'regionálne', 'citlivý', 'škálovateľné', 'stredné', 'zameriavalo na hľadanie riešenia', 'stabilný', 'statické', 'systematické', 'systémové', 'systém-hodný', 'hmotná', 'terciárny', 'prechodné', 'jednotný', 'pridaná hodnota', 'dobre modulovaný'
),
array(
'schopnosť', 'prístup', 'algoritmus', 'aliancie', 'analyzátor', 'aplikácie', 'prístup', 'architektúra', 'archív', 'pole', 'postoj', 'referenčné', 'schopnosť', 'kapacita', 'výzva', 'okruh', 'spolupráca', 'zložitosť', 'koncept', 'konglomerát', 'pohotovostný', 'jadro', 'databáza', 'sklad dát', 'definície', 'emulácia', 'kódovanie', 'šifrovanie', 'extranet', 'firmware', 'flexibilita', 'počasia', 'rám', 'rámec', 'funkcie', 'funkcie', 'hardware', 'help-desk', 'hierarchie', 'húb', 'vykonávanie', 'infraštruktúra', 'iniciatíva', 'inštalácia', 'rozhranie', 'encyklopédia', 'pákový efekt', 'metodika', 'migrácia', 'model', 'moderátor', 'kontrola', 'moratórium', 'neurónové-siete', 'paradigma', 'paralelné', 'politika', 'portál', 'produkt', 'produktivita', 'projekt', 'projekcie', 'protokol', 'služba', 'softvér', 'riešenie', 'normalizácie', 'stratégia', 'štruktúra', 'úspech', 'nadstavba', 'pomoc', 'synergia', 'priepustnosť', 'časovom horizonte', 'sadu nástrojov', 'využitie', 'web', 'pracovná sila'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implement', 'utilize', 'integrate', 'streamline', 'optimize', 'evolve', 'transform', 'embrace', 'enable', 'orchestrate', 'leverage', 'reinvent', 'aggregate', 'architect', 'enhance', 'incentivize', 'morph', 'empower', 'envisioneer', 'monetize', 'harness', 'facilitate', 'seize', 'disintermediate', 'synergize', 'strategize', 'deploy', 'brand', 'grow', 'target', 'syndicate', 'synthesize', 'deliver', 'mesh', 'incubate', 'engage', 'maximize', 'benchmark', 'expedite', 'reintermediate', 'whiteboard', 'visualize', 'repurpose', 'innovate', 'scale', 'unleash', 'drive', 'extend', 'engineer', 'revolutionize', 'generate', 'exploit', 'transition', 'e-enable', 'iterate', 'cultivate', 'matrix', 'productize', 'redefine', 'recontextualize'
),
array(
'clicks-and-mortar', 'value-added', 'vertical', 'proactive', 'robust', 'revolutionary', 'scalable', 'leading-edge', 'innovative', 'intuitive', 'strategic', 'e-business', 'mission-critical', 'sticky', 'one-to-one', '24/7', 'end-to-end', 'global', 'B2B', 'B2C', 'granular', 'frictionless', 'virtual', 'viral', 'dynamic', '24/365', 'best-of-breed', 'killer', 'magnetic', 'bleeding-edge', 'web-enabled', 'interactive', 'dot-com', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficient', 'front-end', 'distributed', 'seamless', 'extensible', 'turn-key', 'world-class', 'open-source', 'cross-platform', 'cross-media', 'synergistic', 'bricks-and-clicks', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrated', 'impactful', 'wireless', 'transparent', 'next-generation', 'cutting-edge', 'user-centric', 'visionary', 'customized', 'ubiquitous', 'plug-and-play', 'collaborative', 'compelling', 'holistic', 'rich'
),
array(
'synergies', 'web-readiness', 'paradigms', 'markets', 'partnerships', 'infrastructures', 'platforms', 'initiatives', 'channels', 'eyeballs', 'communities', 'ROI', 'solutions', 'e-tailers', 'e-services', 'action-items', 'portals', 'niches', 'technologies', 'content', 'vortals', 'supply-chains', 'convergence', 'relationships', 'architectures', 'interfaces', 'e-markets', 'e-commerce', 'systems', 'bandwidth', 'infomediaries', 'models', 'mindshare', 'deliverables', 'users', 'schemas', 'networks', 'applications', 'metrics', 'e-business', 'functionalities', 'experiences', 'webservices', 'methodologies'
)
);
protected static $companySuffix = array('s.r.o.', 'a.s.', 'v.o.s.');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/sk_SK/PhoneNumber.php 0000644 00000000450 15152066430 0012304 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+421 ### ### ###',
'00421 ### ### ###',
'#### ### ###',
'00421#########',
'+421#########',
'########',
);
}
Provider/sk_SK/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011500 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'SK', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/sk_SK/Person.php 0000644 00000027005 15152066430 0011335 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}} {{suffix}}'
);
protected static $firstNameMale = array(
'Drahoslav', 'Severín', 'Alexej', 'Ernest', 'Rastislav', 'Radovan', 'Dobroslav', 'Dalibor', 'Vincent', 'Miloš', 'Timotej', 'Gejza', 'Bohuš',
'Alfonz', 'Gašpar', 'Emil', 'Erik', 'Blažej', 'Zdenko', 'Dezider', 'Arpád', 'Valentín', 'Pravoslav', 'Jaromír', 'Roman', 'Matej', 'Frederik',
'Viktor', 'Alexander', 'Radomír', 'Albín', 'Bohumil', 'Kazimír', 'Fridrich', 'Radoslav', 'Tomáš', 'Alan', 'Branislav', 'Bruno', 'Gregor',
'Vlastimil', 'Boleslav', 'Eduard', 'Jozef', 'Víťazoslav', 'Blahoslav', 'Beňadik', 'Adrián', 'Gabriel', 'Marián', 'Emanuel', 'Miroslav',
'Benjamín', 'Hugo', 'Richard', 'Izidor', 'Zoltán', 'Albert', 'Igor', 'Július', 'Aleš', 'Fedor', 'Rudolf', 'Valér', 'Marcel', 'Ervín',
'Slavomír', 'Vojtech', 'Juraj', 'Marek', 'Jaroslav', 'Žigmund', 'Florián', 'Roland', 'Pankrác', 'Servác', 'Bonifác', 'Svetozár', 'Bernard',
'Júlia', 'Urban', 'Dušan', 'Viliam', 'Ferdinand', 'Norbert', 'Róbert', 'Medard', 'Zlatko', 'Anton', 'Vasil', 'Vít', 'Adolf', 'Vratislav',
'Alfréd', 'Alojz', 'Ján', 'Tadeáš', 'Ladislav', 'Peter', 'Pavol', 'Miloslav', 'Prokop', 'Cyril', 'Metod', 'Patrik', 'Oliver', 'Ivan',
'Kamil', 'Henrich', 'Drahomír', 'Bohuslav', 'Iľja', 'Daniel', 'Vladimír', 'Jakub', 'Krištof', 'Ignác', 'Gustáv', 'Jerguš', 'Dominik',
'Oskar', 'Vavrinec', 'Ľubomír', 'Mojmír', 'Leonard', 'Tichomír', 'Filip', 'Bartolomej', 'Ľudovít', 'Samuel', 'Augustín', 'Belo', 'Oleg',
'Bystrík', 'Ctibor', 'Ľudomil', 'Konštantín', 'Ľuboslav', 'Matúš', 'Móric', 'Ľuboš', 'Ľubor', 'Vladislav', 'Cyprián', 'Václav', 'Michal',
'Jarolím', 'Arnold', 'Levoslav', 'František', 'Dionýz', 'Maximilián', 'Koloman', 'Boris', 'Lukáš', 'Kristián', 'Vendelín', 'Sergej',
'Aurel', 'Demeter', 'Denis', 'Hubert', 'Karol', 'Imrich', 'René', 'Bohumír', 'Teodor', 'Tibor', 'Maroš', 'Martin', 'Svätopluk', 'Stanislav',
'Leopold', 'Eugen', 'Félix', 'Klement', 'Kornel', 'Milan', 'Vratko', 'Ondrej', 'Andrej', 'Edmund', 'Oldrich', 'Oto', 'Mikuláš', 'Ambróz',
'Radúz', 'Bohdan', 'Adam', 'Štefan', 'Dávid', 'Silvester'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Alexandra', 'Karina', 'Daniela', 'Andrea', 'Antónia', 'Bohuslava', 'Dáša', 'Malvína', 'Kristína', 'Nataša', 'Bohdana', 'Drahomíra',
'Sára', 'Zora', 'Tamara', 'Ema', 'Tatiana', 'Erika', 'Veronika', 'Agáta', 'Dorota', 'Vanda', 'Zoja', 'Gabriela', 'Perla', 'Ida', 'Liana',
'Miloslava', 'Vlasta', 'Lívia', 'Eleonóra', 'Etela', 'Romana', 'Zlatica', 'Anežka', 'Bohumila', 'Františka', 'Angela', 'Matilda',
'Svetlana', 'Ľubica', 'Alena', 'Soňa', 'Vieroslava', 'Zita', 'Miroslava', 'Irena', 'Milena', 'Estera', 'Justína', 'Dana', 'Danica',
'Jela', 'Jaroslava', 'Jarmila', 'Lea', 'Anastázia', 'Galina', 'Lesana', 'Hermína', 'Monika', 'Ingrida', 'Viktória', 'Blažena', 'Žofia',
'Sofia', 'Gizela', 'Viola', 'Gertrúda', 'Zina', 'Júlia', 'Juliana', 'Želmíra', 'Ela', 'Vanesa', 'Iveta', 'Vilma', 'Petronela', 'Žaneta',
'Xénia', 'Karolína', 'Lenka', 'Laura', 'Stanislava', 'Margaréta', 'Dobroslava', 'Blanka', 'Valéria', 'Paulína', 'Sidónia', 'Adriána',
'Beáta', 'Petra', 'Melánia', 'Diana', 'Berta', 'Patrícia', 'Lujza', 'Amália', 'Milota', 'Nina', 'Margita', 'Kamila', 'Dušana', 'Magdaléna',
'Oľga', 'Anna', 'Hana', 'Božena', 'Marta', 'Libuša', 'Božidara', 'Dominika', 'Hortenzia', 'Jozefína', 'Štefánia', 'Ľubomíra', 'Zuzana',
'Darina', 'Marcela', 'Milica', 'Elena', 'Helena', 'Lýdia', 'Anabela', 'Jana', 'Silvia', 'Nikola', 'Ružena', 'Nora', 'Drahoslava', 'Linda',
'Melinda', 'Rebeka', 'Rozália', 'Regína', 'Alica', 'Marianna', 'Miriama', 'Martina', 'Mária', 'Jolana', 'Ľudomila', 'Ľudmila', 'Olympia',
'Eugénia', 'Ľuboslava', 'Zdenka', 'Edita', 'Michaela', 'Stela', 'Viera', 'Natália', 'Eliška', 'Brigita', 'Valentína', 'Terézia', 'Vladimíra',
'Hedviga', 'Uršuľa', 'Alojza', 'Kvetoslava', 'Sabína', 'Dobromila', 'Klára', 'Simona', 'Aurélia', 'Denisa', 'Renáta', 'Irma', 'Agnesa',
'Klaudia', 'Alžbeta', 'Elvíra', 'Cecília', 'Emília', 'Katarína', 'Henrieta', 'Bibiána', 'Barbora', 'Marína', 'Izabela', 'Hilda', 'Otília',
'Lucia', 'Branislava', 'Bronislava', 'Ivica', 'Albína', 'Kornélia', 'Sláva', 'Slávka', 'Judita', 'Dagmara', 'Adela', 'Nadežda', 'Eva',
'Filoména', 'Ivana', 'Milada'
);
protected static $lastNameMale = array(
'Sloboda', 'Novotný', 'Kučera', 'Veselý', 'Horák', 'Marek', 'Pokorný', 'Král', 'Růžička', 'Zeman', 'Kolár', 'Urban', 'Bartoš', 'Vlček',
'Polák', 'Kopecký', 'Konečný', 'Malý', 'Holub', 'Abrahám', 'Adam', 'Adamec', 'Almáši', 'Anderle', 'Antal', 'Babka', 'Bahna', 'Bahno',
'Bajnok', 'Balaša', 'Balog', 'Balogh', 'Baláž', 'Baran', 'Baranka', 'Bartovič', 'Bartoš', 'Bača', 'Beck', 'Beihofner', 'Bella', 'Beran',
'Bernolák', 'Beňo', 'Bicek', 'Bielik', 'Biringer', 'Blaho', 'Bondra', 'Bosák', 'Boška', 'Brezina', 'Bugár', 'Buš', 'Chalupka', 'Chudík',
'Cyprich', 'Cíger', 'Dacej', 'Danko', 'Debnár', 'Dej', 'Dekýš', 'Doležal', 'Dostál', 'Dočolomanský', 'Drajna', 'Droppa', 'Dubovský',
'Dudek', 'Dula', 'Dulla', 'Dusík', 'Dvonč', 'Dzurjanin', 'Dávid', 'Fabian', 'Fabián', 'Fajnor', 'Farkašovský', 'Feldek', 'Fico', 'Filc',
'Filip', 'Finka', 'Ftorek', 'Galis', 'Gallo', 'Gašpar', 'Gašparovič', 'Gocník', 'Golonka', 'Greguš', 'Grznár', 'Hablák', 'Habšuda',
'Haluška', 'Halák', 'Hanko', 'Hanzal', 'Hanzel', 'Hanzel', 'Haščák', 'Heretik', 'Hečko', 'Hečková', 'Hlaváček', 'Hlinka', 'Hochschorner',
'Holub', 'Holuby', 'Horváth', 'Hossa', 'Hraško', 'Hric', 'Hrmo', 'Hrušovský', 'Huba', 'Hudáček', 'Hála', 'Ihnačák', 'Janoška', 'Jantošovič',
'Janík', 'Jonata', 'Jurina', 'Jurinová', 'Jurík', 'Jáni', 'Jánošík', 'Kaliský', 'Karul', 'Karvaš', 'Keníž', 'Klapka', 'Klaus', 'Kolník',
'Konstantinidis', 'Korec', 'Kostrec', 'Kováč', 'Kováčik', 'Koza', 'Kubík', 'Kučera', 'Labuda', 'Langoš', 'Lepšík', 'Lexa', 'Lintner',
'Lubina', 'Lukáč', 'Lupták', 'Líška', 'Majeský', 'Malachovský', 'Malíšek', 'Marián', 'Masaryk', 'Maslo', 'Matiaško', 'Medveď', 'Menyhért',
'Mečiar', 'Mečíř', 'Mikloško', 'Mikulík', 'Mikuš', 'Mikúš', 'Mišík', 'Mojžiš', 'Mokroš', 'Molnár', 'Moravčík', 'Musil', 'Mydlo', 'Nagy',
'Nemec', 'Neruda', 'Nezval', 'Nitra', 'Novák', 'Nábělek', 'Němec', 'Obšut', 'Otčenáš', 'Pauko', 'Pavlikovský', 'Pavúk', 'Pašek', 'Paška',
'Paško', 'Pelikán', 'Petrovický', 'Petruška', 'Plch', 'Podhradská', 'Podkonický', 'Poliak', 'Procházka', 'Puskás', 'Puškáš', 'Raši',
'Repiský', 'Riszdorfer', 'Romančík', 'Rozenberg', 'Rus', 'Ružička', 'Rúfus', 'Růžička', 'Samson', 'Sedliak', 'Senko', 'Sidor', 'Sklenka',
'Skutecký', 'Slašťan', 'Sloboda', 'Slobodník', 'Slota', 'Slovák', 'Smrek', 'Stodola', 'Straka', 'Szabó', 'Sámel', 'Sýkora', 'Tatar',
'Tatarka', 'Tatár', 'Tatárka', 'Timko', 'Tiso', 'Tomeček', 'Truben', 'Turčok', 'Tóth', 'Uram', 'Urblík', 'Vajcík', 'Valent', 'Valuška',
'Varga', 'Vašíček', 'Vesel', 'Vico', 'Višňovský', 'Vydarený', 'Weiss', 'Zima', 'Zimka', 'Zipser', 'Zátopek', 'Zúbrik', 'Čaplovič',
'Čarnogurský', 'Čierny', 'Ďaďo', 'Ďurica', 'Ďuriš', 'Šimonovič', 'Škriniar', 'Šouc', 'Šoustal', 'Štefan', 'Štefanka', 'Šulc', 'Šurka',
'Švehla', 'Šťastný'
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Slobodová', 'Novotná', 'Čierna', 'Kučerová', 'Veselá', 'Krajčíová', 'Nemcová', 'Králová', 'Růžičková', 'Fialová', 'Zemanová',
'Kolárová', 'Kováčová', 'Vlčková', 'Poláková', 'Kopecká', 'Šimková', 'Konečná', 'Malá', 'Holubová', 'Staneková', 'Šťastná',
'Vargová', 'Tóthová', 'Horváthová', 'Balážová', 'Szabová', 'Molnárová', 'Balogová', 'Lukáčová', 'Vícenová', 'Ringlóciová', 'Popovičová',
'Hulmanová', 'Zelenayová', 'Fingerlandová', 'Králiková', 'Kapustová', 'Hantuchová', 'Holéczyová', 'Butvínová', 'Oslejová', 'Radičová', 'Sárová',
'Sobotková', 'Kažimírová', 'Plšková', 'Jakubová', 'Šindlerová', 'Ondrejková', 'Slobodníková', 'Sadloňová', 'Černá', 'Nosková',
'Virčíková', 'Taliánová', 'Čuntalová', 'Oťapková', 'Zuzulová', 'Godolová', 'Gonová', 'Jančová', 'Kocúrová', 'Svobodová', 'Oravcová', 'Muráriková',
'Holubová', 'Kubáňová', 'Ondrišová', 'Šoltisová', 'Molnárová', 'Rezníčková', 'Dubníčková', 'Karolčíková', 'Máliková', 'Malíková', 'Litajová',
'Kolrusová', 'Košíková', 'Kušnírová', 'Kravjarová', 'Hotová', 'Hajzerová', 'Ferjenčíková', 'Senková', 'Adamcová', 'Pirošová', 'Šimonová',
'Finková', 'Hrdá', 'Murčová'
);
protected static $title = array(
'Bc.', 'Ing.', 'MUDr.', 'MVDr.', 'Mgr.', 'JUDr.', 'PhDr.', 'RNDr.', 'doc.', 'Dr.', 'BcA.', 'ICDr.', 'Ing.', 'Ing. arch.', 'JUDr.',
'Mgr. art.', 'MSDr.', 'PaedDr.', 'PharmDr.', 'PhDr.', 'PhMr.', 'RNDr.', 'RSDr.', 'ThDr.', 'ThLic.', 'prof.', 'Dr. h. c.'
);
private static $suffix = array(
'CSc.', 'DrSc.', 'DSc.', 'Ph.D.', 'Th.D.'
);
public function title($gender = null)
{
return static::titleMale();
}
/**
* replaced by specific unisex slovakian title
*/
public static function titleMale()
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex slovakian title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::titleMale();
}
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Novotný'
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$lastNameFormat));
}
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/sk_SK/Address.php 0000644 00000137406 15152066430 0011463 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityName = array(
'Ábelová', 'Abovce', 'Abrahám', 'Abrahámovce', 'Abrahámovce', 'Abramová', 'Abranovce', 'Adamovské Kochanovce', 'Adidovce', 'Alekšince',
'Andovce', 'Andrejová', 'Ardanovce', 'Ardovo', 'Arnutovce', 'Báb', 'Babie', 'Babín', 'Babiná', 'Babindol', 'Babinec', 'Bacúch', 'Bacúrov',
'Báč', 'Bačka', 'Bačkov', 'Bačkovík', 'Bádice', 'Badín', 'Baďan', 'Báhoň', 'Bajany', 'Bajč', 'Bajerov', 'Bajerovce', 'Bajka', 'Bajtava',
'Baka', 'Baláže', 'Baldovce', 'Balog nad Ipľom', 'Baloň', 'Banka', 'Bánov', 'Bánovce nad Bebravou', 'Bánovce nad Ondavou', 'Banská Belá',
'Banská Bystrica', 'Banská Štiavnica', 'Banské', 'Banský Studenec', 'Baňa', 'Bara', 'Barca', 'Bardejov', 'Bardoňovo', 'Bartošova Lehôtka',
'Bartošovce', 'Baška', 'Baškovce', 'Baškovce', 'Bašovce', 'Batizovce', 'Bátka', 'Bátorová', 'Bátorove Kosihy', 'Bátovce', 'Beckov',
'Beharovce', 'Becherov', 'Belá', 'Belá', 'Belá-Dulice', 'Belá nad Cirochou', 'Beladice', 'Belejovce', 'Belín', 'Belina', 'Belince',
'Bellova Ves', 'Beloveža', 'Beluj', 'Beluša', 'Belža', 'Beniakovce', 'Benice', 'Benkovce', 'Beňadiková', 'Beňadikovce', 'Beňadovo',
'Beňatina', 'Beňuš', 'Bernolákovo', 'Bertotovce', 'Beša', 'Beša', 'Bešeňov', 'Bešeňová', 'Betlanovce', 'Betliar', 'Bežovce', 'Bidovce',
'Biel', 'Bielovce', 'Biely Kostol', 'Bijacovce', 'Bílkove Humence', 'Bíňa', 'Bíňovce', 'Biskupice', 'Biskupová', 'Bitarová', 'Blahová',
'Blatná na Ostrove', 'Blatná Polianka', 'Blatné', 'Blatné Remety', 'Blatné Revištia', 'Blatnica', 'Blažice', 'Blažovce', 'Blesovce',
'Blhovce', 'Bobot', 'Bobrov', 'Bobrovček', 'Bobrovec', 'Bobrovník', 'Bočiar', 'Bodíky', 'Bodiná', 'Bodorová', 'Bodovce', 'Bodružal',
'Bodza', 'Bodzianske Lúky', 'Bogliarka', 'Bohdanovce', 'Bohdanovce nad Trnavou', 'Boheľov', 'Bohunice', 'Bohunice', 'Bohúňovo', 'Bojná',
'Bojnice', 'Bojničky', 'Boldog', 'Boleráz', 'Bolešov', 'Boliarov', 'Boľ', 'Boľkovce', 'Borcová', 'Borčany', 'Borčice', 'Borinka', 'Borová',
'Borovce', 'Borský Mikuláš', 'Borský Svätý Jur', 'Borša', 'Bory', 'Bošáca', 'Bošany', 'Bottovo', 'Boťany', 'Bôrka', 'Bracovce', 'Branč',
'Branovo', 'Bratislava', 'Braväcovo', 'Brdárka', 'Brehov', 'Brehy', 'Brekov', 'Brestov', 'Brestov', 'Brestov nad Laborcom', 'Brestovany',
'Brestovec', 'Brestovec', 'Bretejovce', 'Bretka', 'Breza', 'Brezany', 'Brezina', 'Breziny', 'Breznica', 'Breznička', 'Breznička', 'Brezno',
'Brezolupy', 'Brezov', 'Brezová pod Bradlom', 'Brezovec', 'Brezovica', 'Brezovica', 'Brezovička', 'Brezovka', 'Brežany', 'Brhlovce',
'Brieštie', 'Brodské', 'Brodzany', 'Brunovce', 'Brusnica', 'Brusník', 'Brusno', 'Brutovce', 'Bruty', 'Brvnište', 'Brzotín', 'Buclovany',
'Búč', 'Bučany', 'Budča', 'Budikovany', 'Budimír', 'Budiná', 'Budince', 'Budiš', 'Budkovce', 'Budmerice', 'Buglovce', 'Buková', 'Bukovce',
'Bukovec', 'Bukovec', 'Bukovina', 'Bulhary', 'Bunetice', 'Bunkovce', 'Bušince', 'Bušovce', 'Buzica', 'Buzitka', 'Bystrá', 'Bystrá',
'Bystrany', 'Bystré', 'Bystričany', 'Bystrička', 'Byšta', 'Bytča', 'Bzenica', 'Bzenov', 'Bzince pod Javorinou', 'Bziny', 'Bzovík',
'Bzovská Lehôtka', 'Bžany', 'Cabaj-Čápor', 'Cabov', 'Cakov', 'Cejkov', 'Cernina', 'Cerová', 'Cerovo', 'Cestice', 'Cífer', 'Cigeľ',
'Cigeľka', 'Cigla', 'Cimenná', 'Cinobaňa', 'Čab', 'Čabalovce', 'Čabiny', 'Čabradský Vrbovok', 'Čadca', 'Čachtice', 'Čajkov', 'Čaka',
'Čakajovce', 'Čakanovce', 'Čakanovce', 'Čakany', 'Čaklov', 'Čalovec', 'Čamovce', 'Čaňa', 'Čaradice', 'Čáry', 'Častá', 'Častkov',
'Častkovce', 'Čata', 'Čataj', 'Čavoj', 'Čebovce', 'Čečehov', 'Čečejovce', 'Čechy', 'Čechynce', 'Čekovce', 'Čeláre', 'Čelkova Lehota',
'Čelovce', 'Čelovce', 'Čeľadice', 'Čeľadince', 'Čeľovce', 'Čenkovce', 'Čerenčany', 'Čereňany', 'Čerhov', 'Čerín', 'Čermany', 'Černík',
'Černina', 'Černochov', 'Čertižné', 'Červená Voda', 'Červenica', 'Červenica pri Sabinove', 'Červeník', 'Červený Hrádok', 'Červený Kameň',
'Červený Kláštor', 'Červeňany', 'České Brezovo', 'Čičarovce', 'Čičava', 'Čičmany', 'Číčov', 'Čierna', 'Čierna Lehota', 'Čierna Lehota',
'Čierna nad Tisou', 'Čierna Voda', 'Čierne', 'Čierne Kľačany', 'Čierne nad Topľou', 'Čierne Pole', 'Čierny Balog', 'Čierny Brod',
'Čierny Potok', 'Čifáre', 'Čiližská Radvaň', 'Čimhová', 'Čirč', 'Číž', 'Čižatice', 'Čoltovo', 'Čremošné', 'Čučma', 'Čukalovce',
'Dačov Lom', 'Daletice', 'Danišovce', 'Dargov', 'Davidov', 'Debraď', 'Dedačov', 'Dedina Mládeže', 'Dedinka', 'Dedinky', 'Dechtice',
'Dekýš', 'Demandice', 'Demänovská Dolina', 'Demjata', 'Detrík', 'Detva', 'Detvianska Huta', 'Devičany', 'Devičie', 'Dežerice',
'Diaková', 'Diakovce', 'Diviacka Nová Ves', 'Diviaky nad Nitricou', 'Divín', 'Divina', 'Divinka', 'Dlhá', 'Dlhá nad Kysucou',
'Dlhá nad Oravou', 'Dlhá nad Váhom', 'Dlhá Ves', 'Dlhé Klčovo', 'Dlhé nad Cirochou', 'Dlhé Pole', 'Dlhé Stráže', 'Dlhoňa', 'Dlžín',
'Dobrá', 'Dobrá Niva', 'Dobrá Voda', 'Dobroč', 'Dobrohošť', 'Dobroslava', 'Dobšiná', 'Dohňany', 'Dojč', 'Dolinka', 'Dolná Breznica',
'Dolná Krupá', 'Dolná Lehota', 'Dolná Mariková', 'Dolná Mičiná', 'Dolná Poruba', 'Dolná Seč', 'Dolná Streda', 'Dolná Strehová',
'Dolná Súča', 'Dolná Tižina', 'Dolná Trnávka', 'Dolná Ves', 'Dolná Ždaňa', 'Dolné Dubové', 'Dolné Kočkovce', 'Dolné Lefantovce',
'Dolné Lovčice', 'Dolné Mladonice', 'Dolné Naštice', 'Dolné Obdokovce', 'Dolné Orešany', 'Dolné Otrokovce', 'Dolné Plachtince',
'Dolné Saliby', 'Dolné Semerovce', 'Dolné Srnie', 'Dolné Strháre', 'Dolné Trhovište', 'Dolné Vestenice', 'Dolné Zahorany',
'Dolné Zelenice', 'Dolný Badín', 'Dolný Bar', 'Dolný Harmanec', 'Dolný Hričov', 'Dolný Chotár', 'Dolný Kalník', 'Dolný Kubín',
'Dolný Lieskov', 'Dolný Lopašov', 'Dolný Ohaj', 'Dolný Pial', 'Dolný Štál', 'Dolný Vadičov', 'Doľany', 'Doľany', 'Domadice',
'Domaníky', 'Domaniža', 'Domaňovce', 'Donovaly', 'Drábsko', 'Drahňov', 'Drahovce', 'Dravce', 'Dražice', 'Dražkovce', 'Drážovce',
'Drienčany', 'Drienica', 'Drienov', 'Drienovec', 'Drienovo', 'Drienovská Nová Ves', 'Drietoma', 'Drnava', 'Drňa', 'Družstevná pri Hornáde',
'Drženice', 'Držkovce', 'Dubinné', 'Dubnica nad Váhom', 'Dubnička', 'Dubník', 'Dubno', 'Dubodiel', 'Dubová', 'Dubová', 'Dubovany',
'Dubovce', 'Dubové', 'Dubové', 'Dubovec', 'Dubovica', 'Dúbrava', 'Dúbrava', 'Dúbrava', 'Dúbravica', 'Dúbravka', 'Dúbravy', 'Ducové',
'Dudince', 'Dukovce', 'Dulov', 'Dulova Ves', 'Dulovce', 'Dulovo', 'Dunajská Lužná', 'Dunajov', 'Dunajská Streda', 'Dunajský Klátov',
'Duplín', 'Dvorany nad Nitrou', 'Dvorec', 'Dvorianky', 'Dvorníky', 'Dvorníky-Včeláre', 'Dvory nad Žitavou', 'Ďačov', 'Ďanová',
'Ďapalovce', 'Ďubákovo', 'Ďurčiná', 'Ďurďoš', 'Ďurďošík', 'Ďurďové', 'Ďurkov', 'Ďurková', 'Ďurkovce', 'Egreš', 'Fačkov', 'Falkušovce',
'Farná', 'Fekišovce', 'Figa', 'Fijaš', 'Fiľakovo', 'Fiľakovské Kováče', 'Fintice', 'Folkušová', 'Forbasy', 'Frička', 'Fričkovce',
'Fričovce', 'Fulianka', 'Gabčíkovo', 'Gaboltov', 'Gajary', 'Galanta', 'Galovany', 'Gánovce', 'Gáň', 'Gbelce', 'Gbely', 'Gbeľany',
'Geča', 'Gelnica', 'Gemer', 'Gemerček', 'Gemerská Hôrka', 'Gemerská Panica', 'Gemerská Poloma', 'Gemerská Ves', 'Gemerské Dechtáre',
'Gemerské Michalovce', 'Gemerské Teplice', 'Gemerský Jablonec', 'Gemerský Sad', 'Geraltov', 'Gerlachov', 'Gerlachov', 'Giglovce',
'Giraltovce', 'Girovce', 'Glabušovce', 'Gočaltovo', 'Gočovo', 'Golianovo', 'Gortva', 'Gôtovany', 'Granč-Petrovce', 'Gregorova Vieska',
'Gregorovce', 'Gribov', 'Gruzovce', 'Gyňov', 'Habovka', 'Habura', 'Hačava', 'Háj', 'Háj', 'Hajná Nová Ves', 'Hajnáčka', 'Hájske',
'Hajtovka', 'Haláčovce', 'Halič', 'Haligovce', 'Haluzice', 'Hamuliakovo', 'Handlová', 'Hanigovce', 'Haniska', 'Haniska', 'Hanková',
'Hankovce', 'Hankovce', 'Hanušovce nad Topľou', 'Harakovce', 'Harhaj', 'Harichovce', 'Harmanec', 'Hatalov', 'Hatné', 'Havaj', 'Havka',
'Havranec', 'Hažín', 'Hažín nad Cirochou', 'Hažlín', 'Helcmanovce', 'Heľpa', 'Henckovce', 'Henclová', 'Hencovce', 'Hendrichovce',
'Herľany', 'Hermanovce', 'Hermanovce nad Topľou', 'Hertník', 'Hervartov', 'Hiadeľ', 'Hincovce', 'Hladovka', 'Hlboké', 'Hlboké nad Váhom',
'Hliník nad Hronom', 'Hlinné', 'Hlivištia', 'Hlohovec', 'Hniezdne', 'Hnilčík', 'Hnilec', 'Hnojné', 'Hnúšťa', 'Hodejov', 'Hodejovec',
'Hodkovce', 'Hodruša-Hámre', 'Hokovce', 'Holčíkovce', 'Holiare', 'Holice', 'Holíč', 'Holiša', 'Holumnica', 'Honce', 'Hontianska Vrbica',
'Hontianske Moravce', 'Hontianske Nemce', 'Hontianske Tesáre', 'Hontianske Trsťany', 'Horná Breznica', 'Horná Kráľová', 'Horná Krupá',
'Horná Lehota', 'Horná Lehota', 'Horná Mariková', 'Horná Mičiná', 'Horná Poruba', 'Horná Potôň', 'Horná Seč', 'Horná Streda',
'Horná Strehová', 'Horná Súča', 'Horná Štubňa', 'Horná Ves', 'Horná Ves', 'Horná Ždaňa', 'Horné Dubové', 'Horné Hámre', 'Horné Chlebany',
'Horné Lefantovce', 'Horné Mladonice', 'Horné Mýto', 'Horné Naštice', 'Horné Obdokovce', 'Horné Orešany', 'Horné Otrokovce',
'Horné Plachtince', 'Horné Pršany', 'Horné Saliby', 'Horné Semerovce', 'Horné Srnie', 'Horné Strháre', 'Horné Štitáre', 'Horné Trhovište',
'Horné Turovce', 'Horné Vestenice', 'Horné Zahorany', 'Horné Zelenice', 'Horný Badín', 'Horný Bar', 'Horný Hričov', 'Horný Kalník',
'Horný Lieskov', 'Horný Pial', 'Horný Tisovník', 'Horný Vadičov', 'Horňa', 'Horňany', 'Horovce', 'Horovce', 'Hoste', 'Hostice',
'Hostie', 'Hostišovce', 'Hostovice', 'Hosťová', 'Hosťovce', 'Hosťovce', 'Hozelec', 'Hôrka', 'Hôrka nad Váhom', 'Hôrky', 'Hrabičov',
'Hrabkov', 'Hrabová Roztoka', 'Hrabovčík', 'Hrabovec', 'Hrabovec nad Laborcom', 'Hrabovka', 'Hrabské', 'Hrabušice', 'Hradisko',
'Hradište', 'Hradište', 'Hradište pod Vrátnom', 'Hrádok', 'Hrachovište', 'Hrachovo', 'Hraničné', 'Hranovnica', 'Hraň', 'Hrašné',
'Hrašovík', 'Hrčeľ', 'Hrhov', 'Hriadky', 'Hričovské Podhradie', 'Hriňová', 'Hrišovce', 'Hrkovce', 'Hrlica', 'Hrnčiarovce nad Parnou',
'Hrnčiarska Ves', 'Hrnčiarske Zalužany', 'Hrochoť', 'Hromoš', 'Hronec', 'Hronovce', 'Hronsek', 'Hronská Breznica', 'Hronská Dúbrava',
'Hronské Kľačany', 'Hronské Kosihy', 'Hronský Beňadik', 'Hrubá Borša', 'Hruboňovo', 'Hrubov', 'Hrubý Šúr', 'Hrušov', 'Hrušov',
'Hrušovany', 'Hrušovo', 'Hruštín', 'Hubice', 'Hubina', 'Hubošovce', 'Hubová', 'Hubovo', 'Hucín', 'Hudcovce', 'Hul', 'Humenné',
'Huncovce', 'Hunkovce', 'Hurbanova Ves', 'Hurbanovo', 'Husák', 'Husiná', 'Hutka', 'Huty', 'Hviezdoslavov', 'Hvozdnica', 'Hybe',
'Hýľov', 'Chanava', 'Chlebnice', 'Chlmec', 'Chľaba', 'Chmeľnica', 'Chmeľov', 'Chmeľová', 'Chmeľovec', 'Chminianska Nová Ves',
'Chminianske Jakubovany', 'Chmiňany', 'Choča', 'Chocholná-Velčice', 'Choňkovce', 'Chorvátsky Grob', 'Chorváty', 'Chotča', 'Chotín',
'Chrabrany', 'Chrámec', 'Chrastince', 'Chrastné', 'Chrasť nad Hornádom', 'Chrenovec-Brusno', 'Chropov', 'Chrťany', 'Chtelnica',
'Chudá Lehota', 'Chvalová', 'Chvojnica', 'Chvojnica', 'Chynorany', 'Chyžné', 'Igram', 'Ihľany', 'Ihráč', 'Ilava', 'Iliašovce', 'Ilija',
'Imeľ', 'Inovce', 'Iňa', 'Iňačovce', 'Ipeľské Predmostie', 'Ipeľské Úľany', 'Ipeľský Sokolec', 'Istebné', 'Ivachnová', 'Ivančiná',
'Ivanice', 'Ivanka pri Dunaji', 'Ivanka pri Nitre', 'Ivanovce', 'Iža', 'Ižipovce', 'Ižkovce', 'Jablonec', 'Jablonica', 'Jablonka',
'Jablonov', 'Jablonov nad Turňou', 'Jablonové', 'Jablonové', 'Jabloň', 'Jabloňovce', 'Jacovce', 'Jahodná', 'Jaklovce', 'Jakovany',
'Jakubany', 'Jakubov', 'Jakubova Voľa', 'Jakubovany', 'Jakubovany', 'Jakušovce', 'Jalová', 'Jalovec', 'Jalovec', 'Jalšové', 'Jalšovík',
'Jamník', 'Jamník', 'Janice', 'Janík', 'Janíky', 'Jankovce', 'Janov', 'Janova Lehota', 'Janovce', 'Jánovce', 'Jánovce', 'Janovík',
'Jarabá', 'Jarabina', 'Jarok', 'Jarovnice', 'Jasenica', 'Jasenie', 'Jasenov', 'Jasenov', 'Jasenová', 'Jasenovce', 'Jasenové', 'Jasenovo',
'Jaslovské Bohunice', 'Jasov', 'Jasová', 'Jastrabá', 'Jastrabie nad Topľou', 'Jastrabie pri Michalovciach', 'Jatov', 'Javorina',
'Jazernica', 'Jedlinka', 'Jedľové Kostoľany', 'Jelenec', 'Jelka', 'Jelšava', 'Jelšovce', 'Jelšovec', 'Jenkovce', 'Jesenské', 'Jesenské',
'Jestice', 'Ješkova Ves', 'Jezersko', 'Jovice', 'Jovsa', 'Jur nad Hronom', 'Jurkova Voľa', 'Jurová', 'Jurské', 'Juskova Voľa', 'Kačanov',
'Kajal', 'Kalameny', 'Kalinkovo', 'Kalinov', 'Kalinovo', 'Kalná nad Hronom', 'Kalná Roztoka', 'Kálnica', 'Kalnište', 'Kalonda', 'Kalša',
'Kaloša', 'Kaluža', 'Kaľamenová', 'Kaľava', 'Kamanová', 'Kamenec pod Vtáčnikom', 'Kamenica', 'Kamenica nad Cirochou', 'Kamenica nad Hronom',
'Kameničany', 'Kameničná', 'Kamenín', 'Kamenná Poruba', 'Kamenná Poruba', 'Kamenné Kosihy', 'Kamenný Most', 'Kameňany', 'Kamienka',
'Kamienka', 'Kanianka', 'Kapince', 'Kapišová', 'Kaplna', 'Kapušany', 'Kapušianske Kľačany', 'Karlová', 'Karná', 'Kašov', 'Kátlovce',
'Kátov', 'Kazimír', 'Kecerovce', 'Kecerovský Lipovec', 'Kečkovce', 'Kečovo', 'Kechnec', 'Kendice', 'Kesovce', 'Keť', 'Kežmarok', 'Kiarov',
'Kladzany', 'Klasov', 'Kláštor pod Znievom', 'Klátova Nová Ves', 'Klčov', 'Klenov', 'Klenová', 'Klenovec', 'Kleňany', 'Klieština', 'Klin',
'Klin nad Bodrogom', 'Klížska Nemá', 'Klokoč', 'Klokočov', 'Klokočov', 'Klubina', 'Kluknava', 'Kľačany', 'Kľače', 'Kľačno', 'Kľak',
'Kľúčovec', 'Kľušov', 'Kmeťovo', 'Kobeliarovo', 'Kobylnice', 'Kobyly', 'Koceľovce', 'Kociha', 'Kocurany', 'Kočín-Lančár', 'Kočovce',
'Kochanovce', 'Kochanovce', 'Kojatice', 'Kojšov', 'Kokava nad Rimavicou', 'Kokošovce', 'Kokšov-Bakša', 'Kolačkov', 'Kolačno', 'Koláre',
'Kolárovice', 'Kolárovo', 'Kolbasov', 'Kolbovce', 'Kolibabovce', 'Kolinovce', 'Kolíňany', 'Kolonica', 'Kolta', 'Komárany', 'Komárno',
'Komárov', 'Komárovce', 'Komjatice', 'Komjatná', 'Komoča', 'Koniarovce', 'Konrádovce', 'Konská', 'Konská', 'Koňuš', 'Kopčany', 'Kopernica',
'Koplotovce', 'Koprivnica', 'Kordíky', 'Korejovce', 'Korňa', 'Koromľa', 'Korunková', 'Korytárky', 'Korytné', 'Kosihovce',
'Kosihy nad Ipľom', 'Kosorín', 'Kostolec', 'Kostolište', 'Kostolná pri Dunaji', 'Kostolná Ves', 'Kostolná-Záriečie', 'Kostolné',
'Kostolné Kračany', 'Kostoľany nad Hornádom', 'Kostoľany pod Tribečom', 'Koš', 'Košariská', 'Košarovce', 'Košeca', 'Košecké Podhradie',
'Košice', 'Košická Belá', 'Košická Polianka', 'Košické Oľšany', 'Košický Klečenov', 'Koškovce', 'Košolná', 'Košúty', 'Košťany nad Turcom',
'Kotešová', 'Kotmanová', 'Kotrčiná Lúčka', 'Kováčová', 'Kováčová', 'Kováčovce', 'Koválov', 'Koválovec', 'Kovarce', 'Kozárovce', 'Kozelník',
'Kozí Vrbovok', 'Kožany', 'Kožuchov', 'Kožuchovce', 'Kračúnovce', 'Krahule', 'Krajná Bystrá', 'Krajná Poľana', 'Krajná Porúbka', 'Krajné',
'Krajné Čierno', 'Krakovany', 'Králiky', 'Kráľ', 'Kráľov Brod', 'Kráľova Lehota', 'Kráľová nad Váhom', 'Kráľová pri Senci', 'Kraľovany',
'Kráľovce', 'Kráľovce-Krnišov', 'Kráľovičove Kračany', 'Kráľovský Chlmec', 'Kraskovo', 'Krásna Lúka', 'Krásna Ves', 'Krásno',
'Krásno nad Kysucou', 'Krásnohorská Dlhá Lúka', 'Krásnohorské Podhradie', 'Krásnovce', 'Krásny Brod', 'Krasňany', 'Kravany', 'Kravany',
'Kravany nad Dunajom', 'Krčava', 'Kremná', 'Kremnica', 'Kremnické Bane', 'Kristy', 'Krišľovce', 'Krišovská Liesková', 'Krivá', 'Krivany',
'Kriváň', 'Krivé', 'Krivoklát', 'Krivosúd-Bodovka', 'Kríže', 'Krížová Ves', 'Krížovany', 'Križovany nad Dudváhom', 'Krná', 'Krnča',
'Krokava', 'Krompachy', 'Krpeľany', 'Krškany', 'Krtovce', 'Kručov', 'Krupina', 'Krušetnica', 'Krušinec', 'Krušovce', 'Kružlov', 'Kružlová',
'Kružná', 'Kružno', 'Kšinná', 'Kubáňovo', 'Kučín', 'Kučín', 'Kuchyňa', 'Kuklov', 'Kuková', 'Kukučínov', 'Kunerad', 'Kunešov',
'Kunova Teplica', 'Kuraľany', 'Kurima', 'Kurimany', 'Kurimka', 'Kurov', 'Kusín', 'Kútniky', 'Kúty', 'Kuzmice', 'Kuzmice', 'Kvačany',
'Kvačany', 'Kvakovce', 'Kvašov', 'Kvetoslavov', 'Kyjatice', 'Kyjov', 'Kynceľová', 'Kysak', 'Kyselica', 'Kysta', 'Kysucké Nové Mesto',
'Kysucký Lieskovec', 'Láb', 'Lackov', 'Lacková', 'Lackovce', 'Lada', 'Ladce', 'Ladice', 'Ladmovce', 'Ladomerská Vieska', 'Ladomirov',
'Ladomirová', 'Ladzany', 'Lakšárska Nová Ves', 'Lascov', 'Laskár', 'Lastomír', 'Lastovce', 'Laškovce', 'Látky', 'Lazany', 'Lazisko',
'Lazy pod Makytou', 'Lažany', 'Lednica', 'Lednické Rovne', 'Legnava', 'Lehnice', 'Lehota', 'Lehota nad Rimavicou', 'Lehota pod Vtáčnikom',
'Lehôtka', 'Lehôtka pod Brehmi', 'Lechnica', 'Lekárovce', 'Leles', 'Leľa', 'Lemešany', 'Lenartov', 'Lenartovce', 'Lendak', 'Lenka',
'Lentvora', 'Leopoldov', 'Lesenice', 'Lesíček', 'Lesné', 'Lesnica', 'Leštiny', 'Lešť (vojenský obvod)', 'Letanovce', 'Letničie',
'Leváre', 'Levice', 'Levkuška', 'Levoča', 'Ležiachov', 'Libichava', 'Licince', 'Ličartovce', 'Liesek', 'Lieskovany', 'Lieskovec',
'Lieskovec', 'Liešno', 'Liešťany', 'Lietava', 'Lietavská Lúčka', 'Lietavská Svinná-Babkov', 'Likavka', 'Limbach', 'Lipany', 'Lipník',
'Lipníky', 'Lipová', 'Lipová', 'Lipovany', 'Lipovce', 'Lipové', 'Lipovec', 'Lipovec', 'Lipovník', 'Lipovník', 'Liptovská Anna',
'Liptovská Kokava', 'Liptovská Lúžna', 'Liptovská Osada', 'Liptovská Porúbka', 'Liptovská Sielnica', 'Liptovská Štiavnica',
'Liptovská Teplá', 'Liptovská Teplička', 'Liptovské Beharovce', 'Liptovské Kľačany', 'Liptovské Matiašovce', 'Liptovské Revúce',
'Liptovské Sliače', 'Liptovský Hrádok', 'Liptovský Ján', 'Liptovský Michal', 'Liptovský Mikuláš', 'Liptovský Ondrej', 'Liptovský Peter',
'Liptovský Trnovec', 'Lisková', 'Lišov', 'Litava', 'Litmanová', 'Livina', 'Livinské Opatovce', 'Livov', 'Livovská Huta', 'Lodno',
'Lok', 'Lokca', 'Lom nad Rimavicou', 'Lomná', 'Lomné', 'Lomnička', 'Lontov', 'Lopašov', 'Lopúchov', 'Lopušné Pažite', 'Lošonec',
'Lovce', 'Lovča', 'Lovčica-Trubín', 'Lovinobaňa', 'Lozorno', 'Ložín', 'Lubeník', 'Lubina', 'Lúč na Ostrove', 'Lučatín', 'Lučenec',
'Lúčina', 'Lučivná', 'Lúčka', 'Lúčka', 'Lúčka', 'Lúčka', 'Lúčky', 'Lúčky', 'Lúčky', 'Lúčnica nad Žitavou', 'Ludanice', 'Ludrová',
'Luhyňa', 'Lúka', 'Lukačovce', 'Lukáčovce', 'Lukavica', 'Lukavica', 'Lukov', 'Lukovištia', 'Lúky', 'Lula', 'Lupoč', 'Lutila', 'Lutiše',
'Lužany', 'Lužany pri Topli', 'Lužianky', 'Lysá pod Makytou', 'Lysica', 'Ľubá', 'Ľubela', 'Ľubica', 'Ľubietová', 'Ľubiša', 'Ľubochňa',
'Ľuboreč', 'Ľuboriečka', 'Ľubotice', 'Ľubotín', 'Ľubovec', 'Ľudovítová', 'Ľutina', 'Ľutov', 'Macov', 'Mad', 'Madunice', 'Magnezitovce',
'Machulince', 'Majcichov', 'Majere', 'Majerovce', 'Makov', 'Makovce', 'Malá Čalomija', 'Malá Čausa', 'Malá Čierna', 'Malá Domaša',
'Malá Franková', 'Malá Hradná', 'Malá Ida', 'Malá Lehota', 'Malá Lodina', 'Malá Mača', 'Malá nad Hronom', 'Malá Poľana', 'Malá Tŕňa',
'Malacky', 'Malachov', 'Málaš', 'Malatiná', 'Malatíny', 'Malcov', 'Malčice', 'Malé Borové', 'Malé Dvorníky', 'Malé Chyndice',
'Malé Hoste', 'Malé Kosihy', 'Malé Kozmálovce', 'Malé Kršteňany', 'Malé Lednice', 'Malé Leváre', 'Malé Ludince', 'Malé Ozorovce',
'Malé Raškovce', 'Malé Ripňany', 'Malé Straciny', 'Malé Trakany', 'Malé Uherce', 'Malé Vozokany', 'Malé Zálužie', 'Malé Zlievce',
'Málinec', 'Malinová', 'Malinovo', 'Malužiná', 'Malý Cetín', 'Malý Čepčín', 'Malý Horeš', 'Malý Kamenec', 'Malý Krtíš', 'Malý Lapáš',
'Malý Lipník', 'Malý Slavkov', 'Malý Slivník', 'Malý Šariš', 'Malženice', 'Mankovce', 'Maňa', 'Marcelová', 'Margecany', 'Marhaň',
'Marianka', 'Markovce', 'Markuška', 'Markušovce', 'Maršová-Rašov', 'Martin', 'Martin nad Žitavou', 'Martinček', 'Martinová', 'Martovce',
'Mašková', 'Maškovce', 'Matejovce nad Hornádom', 'Matiaška', 'Matiašovce', 'Matovce', 'Matúškovo', 'Matysová', 'Maťovské Vojkovce',
'Medovarce', 'Medvedie', 'Medveďov', 'Medzany', 'Medzev', 'Medzianky', 'Medzibrod', 'Medzibrodie nad Oravou', 'Medzilaborce',
'Melčice-Lieskové', 'Melek', 'Meliata', 'Mengusovce', 'Merašice', 'Merník', 'Mestečko', 'Mestisko', 'Mičakovce', 'Mierovo', 'Miezgovce',
'Michajlov', 'Michal na Ostrove', 'Michal nad Žitavou', 'Michalková', 'Michalok', 'Michalová', 'Michalovce', 'Michaľany', 'Miklušovce',
'Miková', 'Mikulášová', 'Mikušovce', 'Mikušovce', 'Milhosť', 'Miloslavov', 'Milpoš', 'Miňovce', 'Mirkovce', 'Miroľa', 'Mládzovo',
'Mlynárovce', 'Mlynčeky', 'Mlynica', 'Mlynky', 'Mníchova Lehota', 'Mníšek nad Hnilcom', 'Mníšek nad Popradom', 'Moča', 'Močenok',
'Močiar', 'Modra', 'Modra nad Cirochou', 'Modrany', 'Modrová', 'Modrovka', 'Modrý Kameň', 'Mojmírovce', 'Mojš', 'Mojtín', 'Mojzesovo',
'Mokrá Lúka', 'Mokrance', 'Mokroluh', 'Mokrý Háj', 'Moldava nad Bodvou', 'Moravany', 'Moravany nad Váhom', 'Moravské Lieskové',
'Moravský Svätý Ján', 'Most pri Bratislave', 'Mostová', 'Moškovec', 'Mošovce', 'Moštenica', 'Mošurov', 'Motešice', 'Motyčky', 'Môlča',
'Mrázovce', 'Mučín', 'Mudroňovo', 'Mudrovce', 'Muľa', 'Muráň', 'Muránska Dlhá Lúka', 'Muránska Huta', 'Muránska Lehota',
'Muránska Zdychava', 'Mútne', 'Mužla', 'Myjava', 'Myslina', 'Mýtna', 'Mýtne Ludany', 'Mýto pod Ďumbierom', 'Nacina Ves', 'Nadlice',
'Naháč', 'Nálepkovo', 'Námestovo', 'Nána', 'Nandraž', 'Necpaly', 'Nedanovce', 'Nedašovce', 'Neded', 'Nededza', 'Nedožery-Brezany',
'Nechválova Polianka', 'Nemce', 'Nemcovce', 'Nemcovce', 'Nemčice', 'Nemčiňany', 'Nemecká', 'Nemečky', 'Nemešany', 'Nemšová', 'Nenince',
'Neporadza', 'Neporadza', 'Nesvady', 'Nesluša', 'Neverice', 'Nevidzany', 'Nevidzany', 'Nevoľné', 'Nezbudská Lúčka', 'Nimnica', 'Nitra',
'Nitra nad Ipľom', 'Nitrianska Blatnica', 'Nitrianska Streda', 'Nitrianske Hrnčiarovce', 'Nitrianske Pravno', 'Nitrianske Rudno',
'Nitrianske Sučany', 'Nitrica', 'Nižná', 'Nižná', 'Nižná Boca', 'Nižná Hutka', 'Nižná Jablonka', 'Nižná Jedľová', 'Nižná Kamenica',
'Nižná Myšľa', 'Nižná Olšava', 'Nižná Pisaná', 'Nižná Polianka', 'Nižná Rybnica', 'Nižná Sitnica', 'Nižná Slaná', 'Nižná Voľa',
'Nižné Ladičkovce', 'Nižné Nemecké', 'Nižné Repaše', 'Nižné Ružbachy', 'Nižný Čaj', 'Nižný Hrabovec', 'Nižný Hrušov', 'Nižný Klátov',
'Nižný Komárnik', 'Nižný Kručov', 'Nižný Lánec', 'Nižný Mirošov', 'Nižný Orlík', 'Nižný Skálnik', 'Nižný Slavkov', 'Nižný Tvarožec',
'Nižný Žipov', 'Nolčovo', 'Norovce', 'Nová Baňa', 'Nová Bašta', 'Nová Bošáca', 'Nová Bystrica', 'Nová Dedina', 'Nová Dedinka',
'Nová Dubnica', 'Nová Kelča', 'Nová Lehota', 'Nová Lesná', 'Nová Ľubovňa', 'Nová Polhora', 'Nová Polianka', 'Nová Sedlica', 'Nová Ves',
'Nová Ves nad Váhom', 'Nová Ves nad Žitavou', 'Nová Vieska', 'Nováčany', 'Nováky', 'Nové Hony', 'Nové Mesto nad Váhom', 'Nové Sady',
'Nové Zámky', 'Novosad', 'Novoť', 'Nový Ruskov', 'Nový Salaš', 'Nový Svet', 'Nový Tekov', 'Nový Život', 'Nýrovce', 'Ňagov', 'Ňárad',
'Obeckov', 'Obid', 'Obišovce', 'Oborín', 'Obručné', 'Obyce', 'Očkov', 'Očová', 'Odorín', 'Ohrady', 'Ohradzany', 'Ochodnica', 'Ochtiná',
'Okoč', 'Okoličná na Ostrove', 'Okrúhle', 'Okružná', 'Olcnava', 'Olejníkov', 'Olešná', 'Olováry', 'Olšovany', 'Oľdza', 'Oľka', 'Oľšavce',
'Oľšavica', 'Oľšavka', 'Oľšavka', 'Oľšinkov', 'Oľšov', 'Omastiná', 'Omšenie', 'Ondavka', 'Ondavské Matiašovce', 'Ondrašovce', 'Ondrašová',
'Ondrejovce', 'Opátka', 'Opatovce', 'Opatovce nad Nitrou', 'Opatovská Nová Ves', 'Opava', 'Opiná', 'Opoj', 'Oponice', 'Oravce', 'Orávka',
'Oravská Jasenica', 'Oravská Lesná', 'Oravská Polhora', 'Oravská Poruba', 'Oravský Biely Potok', 'Oravský Podzámok', 'Ordzovany', 'Orechová',
'Orechová Potôň', 'Oravské Veselé', 'Oreské', 'Oreské', 'Orešany', 'Orlov', 'Orovnica', 'Ortuťová', 'Osádka', 'Osadné', 'Osikov', 'Oslany',
'Osrblie', 'Ostrá Lúka', 'Ostratice', 'Ostrov', 'Ostrov', 'Ostrovany', 'Ostrý Grúň', 'Osturňa', 'Osuské', 'Oščadnica', 'Otrhánky', 'Otročok',
'Ovčiarsko', 'Ovčie', 'Ozdín', 'Ožďany', 'Pača', 'Padáň', 'Padarovce', 'Pakostov', 'Palárikovo', 'Palín', 'Palota', 'Panické Dravce',
'Paňa', 'Paňovce', 'Papín', 'Papradno', 'Parchovany', 'Parihuzovce', 'Párnica', 'Partizánska Ľupča', 'Partizánske', 'Pastovce', 'Pastuchov',
'Pašková', 'Paština Závada', 'Pata', 'Pataš', 'Patince', 'Pavčina Lehota', 'Pavlice', 'Pavlová', 'Pavlova Ves', 'Pavlovce', 'Pavlovce',
'Pavlovce nad Uhom', 'Pavľany', 'Pažiť', 'Pčoliné', 'Pečenice', 'Pečeňady', 'Pečeňany', 'Pečovská Nová Ves', 'Peder', 'Perín-Chym',
'Pernek', 'Petkovce', 'Petrikovce', 'Petrová', 'Petrova Lehota', 'Petrova Ves', 'Petrovany', 'Petrovce', 'Petrovce', 'Petrovce',
'Petrovce nad Laborcom', 'Petrovice', 'Petrovo', 'Pezinok', 'Piešťany', 'Pichne', 'Píla', 'Píla', 'Píla', 'Pinciná', 'Pinkovce',
'Piskorovce', 'Pitelová', 'Plášťovce', 'Plavé Vozokany', 'Plavecké Podhradie', 'Plavecký Mikuláš', 'Plavecký Peter', 'Plavecký Štvrtok',
'Plaveč', 'Plavnica', 'Plechotice', 'Pleš', 'Plešivec', 'Plevník-Drienové', 'Pliešovce', 'Ploské', 'Ploské', 'Pobedim', 'Počarová',
'Počúvadlo', 'Podbiel', 'Podbranč', 'Podbrezová', 'Podhájska', 'Podhorany', 'Podhorany', 'Podhorany', 'Podhorie', 'Podhorie', 'Podhoroď',
'Podhradie', 'Podhradie', 'Podhradie', 'Podhradík', 'Podkonice', 'Podkriváň', 'Podkylava', 'Podlužany', 'Podlužany', 'Podolie',
'Podolínec', 'Podrečany', 'Podskalie', 'Podtureň', 'Podvysoká', 'Podzámčok', 'Pohorelá', 'Pohranice', 'Pohronská Polhora',
'Pohronský Bukovec', 'Pohronský Ruskov', 'Pochabany', 'Pokryváč', 'Poliakovce', 'Polianka', 'Polichno', 'Polina', 'Poloma', 'Polomka',
'Poltár', 'Poluvsie', 'Poľanovce', 'Poľany', 'Poľný Kesov', 'Pongrácovce', 'Poniky', 'Poprad', 'Poproč', 'Poproč', 'Popudinské Močidľany',
'Poráč', 'Poriadie', 'Porostov', 'Poruba', 'Poruba pod Vihorlatom', 'Porúbka', 'Porúbka', 'Porúbka', 'Porúbka', 'Poša', 'Potok',
'Potok', 'Potoky', 'Potôčky', 'Potônske Lúky', 'Potvorice', 'Považany', 'Považská Bystrica', 'Povina', 'Povoda', 'Povrazník', 'Pozba',
'Pozdišovce', 'Pôtor', 'Praha', 'Prakovce', 'Prašice', 'Prašník', 'Pravenec', 'Pravica', 'Pravotice', 'Práznovce', 'Prečín', 'Predajná',
'Predmier', 'Prenčov', 'Preseľany', 'Prestavlky', 'Prešov', 'Príbelce', 'Pribeník', 'Pribeta', 'Pribiš', 'Príbovce', 'Pribylina',
'Priechod', 'Priekopa', 'Priepasné', 'Prietrž', 'Prietržka', 'Prievaly', 'Prievidza', 'Prihradzany', 'Príkra', 'Príslop', 'Prituľany',
'Proč', 'Prochot', 'Prosačov', 'Prosiek', 'Prša', 'Pruské', 'Prusy', 'Pružina', 'Pstriná', 'Ptičie', 'Ptrukša', 'Pucov', 'Púchov',
'Pukanec', 'Pusté Čemerné', 'Pusté Pole', 'Pusté Sady', 'Pusté Úľany', 'Pušovce', 'Rabča', 'Rabčice', 'Rad', 'Radatice', 'Radava',
'Radimov', 'Radnovce', 'Radobica', 'Radoľa', 'Radoma', 'Radošina', 'Radošovce', 'Radošovce', 'Radôstka', 'Radvanovce',
'Radvaň nad Dunajom', 'Radvaň nad Laborcom', 'Radzovce', 'Rafajovce', 'Rajčany', 'Rajec', 'Rajecká Lesná', 'Rajecké Teplice',
'Rákoš', 'Rákoš', 'Raková', 'Rakovčík', 'Rakovec nad Ondavou', 'Rakovice', 'Rakovnica', 'Rakovo', 'Rakša', 'Rakúsy', 'Rakytník',
'Rankovce', 'Rapovce', 'Raslavice', 'Rastislavice', 'Rašice', 'Ratka', 'Ratková', 'Ratkovce', 'Ratkovo', 'Ratkovská Lehota',
'Ratkovská Suchá', 'Ratkovské Bystré', 'Ratnovce', 'Ratvaj', 'Ráztočno', 'Ráztoka', 'Ražňany', 'Reca', 'Regetovka', 'Rejdová',
'Reľov', 'Remeniny', 'Remetské Hámre', 'Renčišov', 'Repejov', 'Repište', 'Rešica', 'Rešov', 'Revúca', 'Revúcka Lehota', 'Riečka',
'Riečka', 'Richnava', 'Richvald', 'Rimavská Baňa', 'Rimavská Seč', 'Rimavská Sobota', 'Rimavské Brezovo', 'Rimavské Janovce',
'Rimavské Zalužany', 'Rišňovce', 'Rohov', 'Rohovce', 'Rohožník', 'Rohožník', 'Rochovce', 'Rokycany', 'Rokytov', 'Rokytov pri Humennom',
'Rokytovce', 'Rosina', 'Roškovce', 'Roštár', 'Rovensko', 'Rovinka', 'Rovné', 'Rovné', 'Rovné', 'Rovňany', 'Rozhanovce', 'Rozložná',
'Roztoky', 'Rožkovany', 'Rožňava', 'Rožňavské Bystré', 'Rúbaň', 'Rudina', 'Rudinka', 'Rudinská', 'Rudlov', 'Rudná', 'Rudnianska Lehota',
'Rudník', 'Rudník', 'Rudno', 'Rudno nad Hronom', 'Rudňany', 'Rumanová', 'Rumince', 'Runina', 'Ruská', 'Ruská Bystrá', 'Ruská Kajňa',
'Ruská Nová Ves', 'Ruská Poruba', 'Ruská Volová', 'Ruská Voľa', 'Ruská Voľa nad Popradom', 'Ruskov', 'Ruskovce', 'Ruskovce',
'Ruský Hrabovec', 'Ruský Potok', 'Ružiná', 'Ružindol', 'Ružomberok', 'Rybany', 'Rybky', 'Rybník', 'Rybník', 'Rykynčice', 'Sabinov',
'Sačurov', 'Sedlice', 'Sádočné', 'Sady nad Torysou', 'Salka', 'Santovka', 'Sap', 'Sása', 'Sása', 'Sasinkovo', 'Sazdice', 'Sebedín-Bečov',
'Sebedražie', 'Sebechleby', 'Seč', 'Sečianky', 'Sečovce', 'Sečovská Polianka', 'Sedliacka Dubová', 'Sedliská', 'Sedmerovec', 'Sejkov',
'Sekule', 'Selce', 'Selce', 'Selce', 'Selec', 'Selice', 'Seľany', 'Semerovo', 'Senec', 'Seniakovce', 'Senica', 'Senné', 'Senné', 'Senohrad',
'Seňa', 'Sereď', 'Sielnica', 'Sihelné', 'Sihla', 'Sikenica', 'Sikenička', 'Siladice', 'Silica', 'Silická Brezová', 'Silická Jablonica',
'Sirk', 'Sirník', 'Skačany', 'Skalica', 'Skalité', 'Skalka nad Váhom', 'Skároš', 'Skerešovo', 'Sklabiná', 'Sklabinský Podzámok',
'Sklabiňa', 'Sklené', 'Sklené Teplice', 'Skrabské', 'Skýcov', 'Sládkovičovo', 'Slančík', 'Slanec', 'Slanská Huta', 'Slanské Nové Mesto',
'Slaská', 'Slatina', 'Slatina nad Bebravou', 'Slatinka nad Bebravou', 'Slatinské Lazy', 'Slatvina', 'Slavec', 'Slavkovce', 'Slavnica',
'Slavoška', 'Slavošovce', 'Slepčany', 'Sliač', 'Sliepkovce', 'Slizké', 'Slivník', 'Slopná', 'Slovany', 'Slovenská Kajňa', 'Slovenská Ľupča',
'Slovenská Nová Ves', 'Slovenská Ves', 'Slovenská Volová', 'Slovenské Ďarmoty', 'Slovenské Kľačany', 'Slovenské Krivé',
'Slovenské Nové Mesto', 'Slovenské Pravno', 'Slovenský Grob', 'Slovinky', 'Sľažany', 'Smilno', 'Smižany', 'Smolenice', 'Smolinské',
'Smolnícka Huta', 'Smolník', 'Smrdáky', 'Smrečany', 'Snakov', 'Snežnica', 'Snina', 'Socovce', 'Soblahov', 'Soboš', 'Sobotište',
'Sobrance', 'Sokolce', 'Sokolovce', 'Sokoľ', 'Sokoľany', 'Solčany', 'Solčianky', 'Sološnica', 'Soľ', 'Soľnička', 'Soľník', 'Somotor',
'Sopkovce', 'Spišská Belá', 'Spišská Nová Ves', 'Spišská Stará Ves', 'Spišská Teplica', 'Spišské Bystré', 'Spišské Hanušovce',
'Spišské Podhradie', 'Spišské Tomášovce', 'Spišské Vlachy', 'Spišský Hrhov', 'Spišský Hrušov', 'Spišský Štiavnik', 'Spišský Štvrtok',
'Stakčín', 'Stakčínska Roztoka', 'Stanča', 'Stankovany', 'Stankovce', 'Stará Bašta', 'Stará Bystrica', 'Stará Halič', 'Stará Huta',
'Stará Kremnička', 'Stará Lehota', 'Stará Lesná', 'Stará Ľubovňa', 'Stará Myjava', 'Stará Turá', 'Stará Voda', 'Staré', 'Staré Hory',
'Starina', 'Starý Hrádok', 'Starý Tekov', 'Staškov', 'Staškovce', 'Stebnícka Huta', 'Stebník', 'Stožok', 'Stráne pod Tatrami', 'Stránska',
'Stránske', 'Stráňany', 'Stráňavy', 'Stratená', 'Stráža', 'Strážne', 'Strážske', 'Strečno', 'Streda nad Bodrogom', 'Stredné Plachtince',
'Strekov', 'Strelníky', 'Stretava', 'Stretavka', 'Streženice', 'Strihovce', 'Stročín', 'Stropkov', 'Studená', 'Studenec', 'Studienka',
'Stuľany', 'Stupava', 'Stupné', 'Sučany', 'Sudince', 'Súdovce', 'Suchá Dolina', 'Suchá Hora', 'Suchá nad Parnou', 'Sucháň', 'Suché',
'Suché Brezovo', 'Suchohrad', 'Sukov', 'Sulín', 'Súlovce', 'Súľov-Hradná', 'Sušany', 'Sútor', 'Svätá Mária', 'Svätoplukovo', 'Svätuš',
'Svätuše', 'Svätý Anton', 'Svätý Jur', 'Svätý Kríž', 'Svätý Peter', 'Svederník', 'Sverepec', 'Sveržov', 'Svetlice', 'Svidnička', 'Svidník',
'Svinia', 'Svinica', 'Svinice', 'Svinná', 'Svit', 'Svodín', 'Svrbice', 'Svrčinovec', 'Šahy', 'Šajdíkove Humence', 'Šalgovce', 'Šalgočka',
'Šalov', 'Šaľa', 'Šambron', 'Šamorín', 'Šamudovce', 'Šandal', 'Šarbov', 'Šarišská Poruba', 'Šarišská Trstená', 'Šarišské Bohdanovce',
'Šarišské Čierne', 'Šarišské Dravce', 'Šarišské Jastrabie', 'Šarišské Michaľany', 'Šarišské Sokolovce', 'Šarišský Štiavnik', 'Šarkan',
'Šarovce', 'Šašová', 'Šaštín-Stráže', 'Šávoľ', 'Šelpice', 'Šemetkovce', 'Šemša', 'Šenkvice', 'Šiatorská Bukovinka', 'Šiba', 'Šíd',
'Šimonovce', 'Šindliar', 'Šintava', 'Šípkov', 'Šípkové', 'Širákov', 'Širkovce', 'Široké', 'Šišov', 'Šivetice', 'Šmigovec', 'Šoltýska',
'Šoporňa', 'Špačince', 'Špania Dolina', 'Španie Pole', 'Šrobárová', 'Štefanov', 'Štefanov nad Oravou', 'Štefanová', 'Štefanovce',
'Štefanovce', 'Štefanovičová', 'Štefurov', 'Šterusy', 'Štiavnické Bane', 'Štiavnička', 'Štiavnik', 'Štitáre', 'Štítnik', 'Štós', 'Štôla',
'Štrba', 'Štrkovec', 'Štúrovo', 'Štvrtok', 'Štvrtok na Ostrove', 'Šuja', 'Šuľa', 'Šumiac', 'Šuňava', 'Šurany', 'Šurianky', 'Šurice',
'Šúrovce', 'Šútovo', 'Šútovce', 'Švábovce', 'Švedlár', 'Švošov', 'Tachty', 'Tajná', 'Tajov', 'Tarnov', 'Tatranská Javorina', 'Tašuľa',
'Tehla', 'Tekolďany', 'Tekovská Breznica', 'Tekovské Lužany', 'Tekovské Nemce', 'Tekovský Hrádok', 'Telgárt', 'Telince', 'Temeš',
'Teplička', 'Teplička nad Váhom', 'Tepličky', 'Teplý Vrch', 'Terany', 'Terchová', 'Teriakovce', 'Terňa', 'Tesáre', 'Tesárske Mlyňany',
'Tešedíkovo', 'Tibava', 'Tichý Potok', 'Timoradza', 'Tisinec', 'Tisovec', 'Tlmače', 'Točnica', 'Tokajík', 'Tomášikovo', 'Tomášov',
'Tomášovce', 'Tomášovce', 'Topoľa', 'Topoľčany', 'Topoľčianky', 'Topoľnica', 'Topoľníky', 'Topoľovka', 'Toporec', 'Tornaľa', 'Torysa',
'Torysky', 'Tovarné', 'Tovarnianska Polianka', 'Tovarníky', 'Tôň', 'Trakovice', 'Trávnica', 'Trávnik', 'Trebatice', 'Trebejov',
'Trebeľovce', 'Trebichava', 'Trebišov', 'Trebostovo', 'Trebušovce', 'Trenč', 'Trenčianska Teplá', 'Trenčianska Turná',
'Trenčianske Bohuslavice', 'Trenčianske Jastrabie', 'Trenčianske Mitice', 'Trenčianske Stankovce', 'Trenčianske Teplice', 'Trenčín',
'Trhová Hradská', 'Trhovište', 'Trnava', 'Trnavá Hora', 'Trnava pri Laborci', 'Trnávka', 'Trnávka', 'Trnkov', 'Trnovec',
'Trnovec nad Váhom', 'Trnovo', 'Tročany', 'Trpín', 'Trstená', 'Trstená na Ostrove', 'Trstené', 'Trstené pri Hornáde', 'Trstice',
'Trstín', 'Trsťany', 'Tŕnie', 'Tuhár', 'Tuhrina', 'Tuchyňa', 'Tulčík', 'Tupá', 'Turá', 'Turany', 'Turany nad Ondavou', 'Turcovce',
'Turček', 'Turčianky', 'Turčianska Štiavnička', 'Turčianske Jaseno', 'Turčianske Kľačany', 'Turčianske Teplice', 'Turčiansky Ďur',
'Turčiansky Peter', 'Turčok', 'Turecká', 'Tureň', 'Turie', 'Turík', 'Turnianska Nová Ves', 'Turňa nad Bodvou', 'Turová', 'Turzovka',
'Tušice', 'Tušická Nová Ves', 'Tužina', 'Tvarožná', 'Tvrdomestice', 'Tvrdošín', 'Tvrdošovce', 'Ťapešovo', 'Ubľa', 'Úbrež', 'Udavské',
'Udiča', 'Údol', 'Uhliská', 'Úhorná', 'Uhorská Ves', 'Uhorské', 'Uhrovec', 'Uhrovské Podhradie', 'Ulič', 'Uličské Krivé', 'Uloža',
'Úľany nad Žitavou', 'Unín', 'Uňatín', 'Urmince', 'Utekáč', 'Uzovce', 'Uzovská Panica', 'Uzovské Pekľany', 'Uzovský Šalgov', 'Vaďovce',
'Vagrinec', 'Váhovce', 'Vajkovce', 'Valaliky', 'Valaská', 'Valaská Belá', 'Valaská Dubová', 'Valaškovce (vojenský obvod)', 'Valča',
'Valentovce', 'Valice', 'Valkovce', 'Vaľkovňa', 'Vaniškovce', 'Vápeník', 'Varadka', 'Varechovce', 'Varhaňovce', 'Varín', 'Vasiľov',
'Vavrečka', 'Vavrinec', 'Vavrišovo', 'Važec', 'Včelince', 'Večelkov', 'Vechec', 'Velčice', 'Veličná', 'Velušovce', 'Veľaty',
'Veľká Čalomija', 'Veľká Čausa', 'Veľká Čierna', 'Veľká Dolina', 'Veľká Franková', 'Veľká Hradná', 'Veľká Ida', 'Veľká Lehota',
'Veľká Lesná', 'Veľká Lodina', 'Veľká Lomnica', 'Veľká Lúka', 'Veľká Mača', 'Veľká nad Ipľom', 'Veľká Paka', 'Veľká Tŕňa',
'Veľká Ves', 'Veľká Ves nad Ipľom', 'Veľké Bierovce', 'Veľké Blahovo', 'Veľké Borové', 'Veľké Dravce', 'Veľké Držkovce', 'Veľké Dvorany',
'Veľké Dvorníky', 'Veľké Hoste', 'Veľké Chlievany', 'Veľké Chyndice', 'Veľké Kapušany', 'Veľké Kosihy', 'Veľké Kostoľany',
'Veľké Kozmálovce', 'Veľké Kršteňany', 'Veľké Leváre', 'Veľké Lovce', 'Veľké Ludince', 'Veľké Orvište', 'Veľké Ozorovce',
'Veľké Pole', 'Veľké Raškovce', 'Veľké Revištia', 'Veľké Ripňany', 'Veľké Rovné', 'Veľké Slemence', 'Veľké Straciny',
'Veľké Teriakovce', 'Veľké Trakany', 'Veľké Turovce', 'Veľké Uherce', 'Veľké Úľany', 'Veľké Vozokany',
'Veľké Zálužie', 'Veľké Zlievce', 'Veľkrop', 'Veľký Biel', 'Veľký Blh', 'Veľký Cetín', 'Veľký Čepčín', 'Veľký Ďur', 'Veľký Folkmar',
'Veľký Grob', 'Veľký Horeš', 'Veľký Kamenec', 'Veľký Klíž', 'Veľký Krtíš', 'Veľký Kýr', 'Veľký Lapáš', 'Veľký Lipník', 'Veľký Lom',
'Veľký Meder', 'Veľký Slavkov', 'Veľký Slivník', 'Veľký Šariš', 'Veľopolie', 'Vernár', 'Veselé', 'Veterná Poruba', 'Vidiná', 'Vieska',
'Vieska', 'Vieska nad Žitavou', 'Vígľaš', 'Vígľašská Huta-Kalinka', 'Vikartovce', 'Vinica', 'Viničky', 'Viničné', 'Vinné', 'Vinodol',
'Vinohrady nad Váhom', 'Vinosady', 'Virt', 'Vislanka', 'Vislava', 'Visolaje', 'Višňov', 'Višňové', 'Višňové', 'Vištuk', 'Vitanová',
'Vítkovce', 'Víťaz', 'Víťazovce', 'Vlača', 'Vladiča', 'Vlachovo', 'Vlachy', 'Vlčany', 'Vlčkovce', 'Vlkanová', 'Vlkas', 'Vlková',
'Vlkovce', 'Vlky', 'Voderady', 'Vojany', 'Vojčice', 'Vojka', 'Vojka nad Dunajom', 'Vojkovce', 'Vojnatina', 'Vojňany', 'Vojtovce',
'Volica', 'Volkovce', 'Voľa', 'Voznica', 'Vozokany', 'Vozokany', 'Vráble', 'Vrádište', 'Vrakúň', 'Vranov nad Topľou', 'Vrbnica',
'Vrbov', 'Vrbovce', 'Vrbová nad Váhom', 'Vrbové', 'Vrbovka', 'Vrchteplá', 'Vrícko', 'Vršatské Podhradie', 'Vrútky', 'Vtáčkovce',
'Výborná', 'Výčapy-Opatovce', 'Vydrany', 'Vydrná', 'Vydrník', 'Vyhne', 'Východná', 'Výrava', 'Vysočany', 'Vysoká', 'Vysoká',
'Vysoká nad Kysucou', 'Vysoká nad Uhom', 'Vysoká pri Morave', 'Vysoké Tatry', 'Vyškovce', 'Vyškovce nad Ipľom', 'Vyšná Boca',
'Vyšná Hutka', 'Vyšná Jablonka', 'Vyšná Jedľová', 'Vyšná Kamenica', 'Vyšná Myšľa', 'Vyšná Olšava', 'Vyšná Pisaná', 'Vyšná Polianka',
'Vyšná Rybnica', 'Vyšná Sitnica', 'Vyšná Slaná', 'Vyšná Šebastová', 'Vyšná Voľa', 'Vyšné Ladičkovce', 'Vyšné nad Hronom', 'Vyšné Nemecké',
'Vyšné Remety', 'Vyšné Repaše', 'Vyšné Ružbachy', 'Vyšné Valice', 'Vyšný Čaj', 'Vyšný Hrabovec', 'Vyšný Hrušov', 'Vyšný Kazimír',
'Vyšný Klátov', 'Vyšný Komárnik', 'Vyšný Kručov', 'Vyšný Kubín', 'Vyšný Medzev', 'Vyšný Mirošov', 'Vyšný Orlík', 'Vyšný Skálnik',
'Vyšný Slavkov', 'Vyšný Tvarožec', 'Vyšný Žipov', 'Zábiedovo', 'Záborie', 'Záborské', 'Zádiel', 'Zádor', 'Záhor', 'Záhorce', 'Záhorie',
'Záhorská Ves', 'Záhradné', 'Zacharovce', 'Zákamenné', 'Zákopčie', 'Zalaba', 'Zálesie', 'Zálesie', 'Zalužice', 'Zamarovce', 'Zámutov',
'Záriečie', 'Záskalie', 'Zatín', 'Závada', 'Závada', 'Závada', 'Závadka', 'Závadka', 'Závadka', 'Zavar', 'Závažná Poruba', 'Závod',
'Zázrivá', 'Zbehňov', 'Zbehy', 'Zboj', 'Zbojné', 'Zborov', 'Zborov nad Bystricou', 'Zbrojníky', 'Zbudská Belá', 'Zbudské Dlhé', 'Zbudza',
'Zbyňov', 'Zeleneč', 'Zemianska Olča', 'Zemianske Kostoľany', 'Zemianske Podhradie', 'Zemianske Sady', 'Zemiansky Vrbovok', 'Zemné',
'Zemplín', 'Zemplínska Nová Ves', 'Zemplínska Široká', 'Zemplínska Teplica', 'Zemplínske Hámre', 'Zemplínske Hradište',
'Zemplínske Jastrabie', 'Zemplínske Kopčany', 'Zemplínsky Branč', 'Zlatá Baňa', 'Zlatá Idka', 'Zlaté', 'Zlaté Klasy', 'Zlaté Moravce',
'Zlatná na Ostrove', 'Zlatník', 'Zlatníky', 'Zlatno', 'Zlatno', 'Zliechov', 'Zohor', 'Zombor', 'Zubák', 'Zuberec', 'Zubné',
'Zubrohlava', 'Zvolen', 'Zvolenská Slatina', 'Zvončín', 'Žabokreky', 'Žabokreky nad Nitrou', 'Žakarovce', 'Žakovce', 'Žalobín',
'Žarnov', 'Žarnovica', 'Žaškov', 'Žbince', 'Ždaňa', 'Ždiar', 'Žehňa', 'Žehra', 'Železná Breznica', 'Železník', 'Želiezovce',
'Želmanovce', 'Želovce', 'Žemberovce', 'Žemliare', 'Žiar', 'Žiar', 'Žiar nad Hronom', 'Žibritov', 'Žihárec', 'Žikava', 'Žilina',
'Žíp', 'Žipov', 'Žirany', 'Žitavany', 'Žitavce', 'Žitná-Radiša', 'Žlkovce', 'Župčany', 'Župkov'
);
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###');
protected static $streetSuffix = array(
'Alley','Avenue','Branch','Bridge','Brook','Brooks','Burg','Burgs','Bypass','Camp','Canyon','Cape','Causeway','Center','Centers','Circle','Circles','Cliff','Cliffs','Club','Common','Corner','Corners','Course','Court','Courts','Cove','Coves','Creek','Crescent','Crest','Crossing','Crossroad','Curve','Dale','Dam','Divide','Drive','Drive','Drives','Estate','Estates','Expressway','Extension','Extensions','Fall','Falls','Ferry','Field','Fields','Flat','Flats','Ford','Fords','Forest','Forge','Forges','Fork','Forks','Fort','Freeway','Garden','Gardens','Gateway','Glen','Glens','Green','Greens','Grove','Groves','Harbor','Harbors','Haven','Heights','Highway','Hill','Hills','Hollow','Inlet','Inlet','Island','Island','Islands','Islands','Isle','Isle','Junction','Junctions','Key','Keys','Knoll','Knolls','Lake','Lakes','Land','Landing','Lane','Light','Lights','Loaf','Lock','Locks','Locks','Lodge','Lodge','Loop','Mall','Manor','Manors','Meadow','Meadows','Mews','Mill','Mills','Mission','Mission','Motorway','Mount','Mountain','Mountain','Mountains','Mountains','Neck','Orchard','Oval','Overpass','Park','Parks','Parkway','Parkways','Pass','Passage','Path','Pike','Pine','Pines','Place','Plain','Plains','Plains','Plaza','Plaza','Point','Points','Port','Port','Ports','Ports','Prairie','Prairie','Radial','Ramp','Ranch','Rapid','Rapids','Rest','Ridge','Ridges','River','Road','Road','Roads','Roads','Route','Row','Rue','Run','Shoal','Shoals','Shore','Shores','Skyway','Spring','Springs','Springs','Spur','Spurs','Square','Square','Squares','Squares','Station','Station','Stravenue','Stravenue','Stream','Stream','Street','Street','Streets','Summit','Summit','Terrace','Throughway','Trace','Track','Trafficway','Trail','Trail','Tunnel','Tunnel','Turnpike','Turnpike','Underpass','Union','Unions','Valley','Valleys','Via','Viaduct','View','Views','Village','Village','Villages','Ville','Vista','Vista','Walk','Walks','Wall','Way','Ways','Well','Wells'
);
protected static $postcode = array('### ##');
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Albánsko', 'Alžírsko', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua a Barbuda', 'Argentína', 'Arménsko', 'Austrália', 'Azerbajdžan',
'Bahamy', 'Bahrajn', 'Bangladéš', 'Barbados', 'Belgicko', 'Belize', 'Benin', 'Bhután', 'Bielorusko', 'Bolívia', 'Bosna a Hercegovina',
'Botswana', 'Brazília', 'Brunej', 'Bulharsko', 'Burkina', 'Burundi', 'Cyprus', 'Čad', 'Česko', 'Čierna Hora', 'Čile', 'Čína', 'Dánsko',
'Dominika', 'Dominikánska republika', 'Džibutsko', 'Egypt', 'Ekvádor', 'Eritrea', 'Estónsko', 'Etiópia', 'Fidži', 'Filipíny', 'Fínsko',
'Francúzsko', 'Gabon', 'Gambia', 'Ghana', 'Grécko', 'Grenada', 'Gruzínsko', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana', 'Haiti',
'Holandsko', 'Honduras', 'Chorvátsko', 'India', 'Indonézia', 'Irak', 'Irán', 'Írsko', 'Island', 'Izrael', 'Jamajka', 'Japonsko', 'Jemen',
'Jordánsko', 'Južná Afrika', 'Južný Sudán', 'Kambodža', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kapverdy', 'Katar', 'Kazachstan', 'Keňa', 'Kirgizsko',
'Kiribati', 'Kolumbia', 'Komory', 'Kongo', 'Konžská demokratická republika', 'Kórejská ľudovodemokratická republika', 'Kórejská republika',
'Kostarika', 'Kuba', 'Kuvajt', 'Laos', 'Lesotho', 'Libanon', 'Libéria', 'Líbya', 'Lichtenštajnsko', 'Litva', 'Lotyšsko', 'Luxembursko',
'Macedónsko', 'Madagaskar', 'Maďarsko', 'Malajzia', 'Malawi', 'Maldivy', 'Mali', 'Malta', 'Maroko', 'Marshallove ostrovy', 'Maurícius',
'Mauritánia', 'Mexiko', 'Mikronézia', 'Mjanmarsko', 'Moldavsko', 'Monako', 'Mongolsko', 'Mozambik', 'Namíbia', 'Nemecko', 'Nepál', 'Niger',
'Nigéria', 'Nikaragua', 'Nórsko', 'Nový Zéland', 'Omán', 'Pakistan', 'Palau', 'Palestína', 'Panama', 'Papua-Nová Guinea', 'Paraguaj', 'Peru',
'Pobrežie Slonoviny', 'Poľsko', 'Portugalsko', 'Rakúsko', 'Rovníková Guinea', 'Rumunsko', 'Rusko', 'Rwanda', 'Salvádor', 'Samoa',
'San Maríno', 'Saudská Arábia', 'Senegal', 'Seychely', 'Sierra Leone', 'Singapur', 'Slovinsko', 'Somálsko', 'Spojené arabské emiráty',
'Spojené kráľovstvo', 'Spojené štáty', 'Srbsko', 'Srí Lanka', 'Stredoafrická republika', 'Sudán', 'Surinam', 'Svätá Lucia',
'Svätý Krištof a Nevis', 'Svätý Tomáš a Princov ostrov', 'Svätý Vincent a Grenadíny', 'Svazijsko', 'Sýria', 'Šalamúnove ostrovy',
'Španielsko', 'Švajčiarsko', 'Švédsko', 'Tadžikistan', 'Taliansko', 'Tanzánia', 'Thajsko', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad a Tobago',
'Tunisko', 'Turecko', 'Turkménsko', 'Tuvalu', 'Uganda', 'Ukrajina', 'Uruguaj', 'Uzbekistan', 'Vanuatu', 'Vatikán', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Východný Timor', 'Zambia', 'Zimbabwe', 'Zvrchovaný vojenský špitálsky rád sv. Jána Jeruzalemského z Ródu a Malty'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
protected static $addressFormats = array(
'{{streetAddress}}\n {{postcode}}\n {{city}}',
);
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityName);
}
}
Provider/sk_SK/Internet.php 0000644 00000000514 15152066430 0011653 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sk_SK;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'zoznam.sk', 'atlas.sk', 'centrum.sk', 'azet.sk', 'post.sk');
protected static $tld = array('sk', 'sk', 'sk', 'sk', 'sk', 'sk', 'eu', 'com', 'info', 'net', 'org');
}
Provider/pt_BR/Company.php 0000644 00000001723 15152066430 0011470 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
require_once "check_digit.php";
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}} e {{lastName}}',
'{{lastName}} de {{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} e {{lastName}}'
);
protected static $companySuffix = array('e Filho', 'e Filha', 'e Filhos', 'e Associados', 'e Flia.', 'SRL', 'SA', 'S. de H.');
/**
* A random CNPJ number.
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/CNPJ
* @param bool $formatted If the number should have dots/slashes/dashes or not.
* @return string
*/
public function cnpj($formatted = true)
{
$n = $this->generator->numerify('########0001');
$n .= check_digit($n);
$n .= check_digit($n);
return $formatted? vsprintf('%d%d.%d%d%d.%d%d%d/%d%d%d%d-%d%d', str_split($n)) : $n;
}
}
Provider/pt_BR/PhoneNumber.php 0000644 00000011255 15152066430 0012305 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $landlineFormats = array('2###-####', '3###-####');
protected static $cellphoneFormats = array('7###-####', '8###-####', '9###-####');
/**
* Extracted from http://portal.embratel.com.br/embratel/9-digito/ (point 11)
*/
protected static $ninthDigitAreaCodes = array(
11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19,
21, 22, 24, 27, 28,
91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99,
//31, 32, 33, 34, 35, 37, 38, 71, 73, 74, 75, 77, 79, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, //by dec/2015
//41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 51, 53, 54, 55, 61,62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69 //by dec/2016
);
/**
* Generates a 2-digit area code not composed by zeroes.
* @return string
*/
public static function areaCode()
{
return static::randomDigitNotNull().static::randomDigitNotNull();
}
/**
* Generates a 8/9-digit cellphone number without formatting characters.
* @param bool $formatted [def: true] If it should return a formatted number or not.
* @param bool $ninth [def: false] If the number should have a nine in the beginning or not.
* If the generated number begins with 7 this is ignored.
* @return string
*/
public static function cellphone($formatted = true, $ninth = false)
{
$number = static::numerify(static::randomElement(static::$cellphoneFormats));
if ($ninth && $number[0] != 7) {
$number = "9$number";
}
if (!$formatted) {
$number = strtr($number, array('-' => ''));
}
return $number;
}
/**
* Generates an 8-digit landline number without formatting characters.
* @param bool $formatted [def: true] If it should return a formatted number or not.
* @return string
*/
public static function landline($formatted = true)
{
$number = static::numerify(static::randomElement(static::$landlineFormats));
if (!$formatted) {
$number = strtr($number, array('-' => ''));
}
return $number;
}
/**
* Randomizes between cellphone and landline numbers.
* @param bool $formatted [def: true] If it should return a formatted number or not.
* @return mixed
*/
public static function phone($formatted = true)
{
$options = static::randomElement(array(
array('cellphone', false),
array('cellphone', true),
array('landline', null),
));
return call_user_func("static::{$options[0]}", $formatted, $options[1]);
}
/**
* Generates a complete phone number.
* @param string $type [def: landline] One of "landline" or "cellphone". Defaults to "landline" on invalid values.
* @param bool $formatted [def: true] If the number should be formatted or not.
* @return string
*/
protected static function anyPhoneNumber($type, $formatted = true)
{
$area = static::areaCode();
$number = ($type == 'cellphone')?
static::cellphone($formatted, in_array($area, static::$ninthDigitAreaCodes)) :
static::landline($formatted);
return $formatted? "($area) $number" : $area.$number;
}
/**
* Concatenates {@link areaCode} and {@link cellphone} into a national cellphone number. The ninth digit is
* derived from the area code.
* @param bool $formatted [def: true] If it should return a formatted number or not.
* @return string
*/
public static function cellphoneNumber($formatted = true)
{
return static::anyPhoneNumber('cellphone', $formatted);
}
/**
* Concatenates {@link areaCode} and {@link landline} into a national landline number.
* @param bool $formatted [def: true] If it should return a formatted number or not.
* @return string
*/
public static function landlineNumber($formatted = true)
{
return static::anyPhoneNumber('landline', $formatted);
}
/**
* Randomizes between complete cellphone and landline numbers.
* @return mixed
*/
public static function phoneNumber()
{
$method = static::randomElement(array('cellphoneNumber', 'landlineNumber'));
return call_user_func("static::$method", true);
}
/**
* Randomizes between complete cellphone and landline numbers, cleared from formatting symbols.
* @return mixed
*/
public static function phoneNumberCleared()
{
$method = static::randomElement(array('cellphoneNumber', 'landlineNumber'));
return call_user_func("static::$method", false);
}
}
Provider/pt_BR/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'BR', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/pt_BR/Person.php 0000644 00000016265 15152066430 0011337 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
require_once "check_digit.php";
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adriano', 'Alan', 'Alexandre', 'Alonso', 'Anderson', 'Andres', 'Antônio', 'Benjamin', 'Bruno', 'Camilo', 'Carlos', 'Christian',
'Christopher', 'Cristóvão', 'Daniel', 'Dante', 'David', 'Diego', 'Eduardo', 'Elias', 'Emanuel', 'Emiliano', 'Emílio', 'Estêvão',
'Evandro', 'Everton', 'Felipe', 'Fernando', 'Francisco', 'Franco', 'Fábio', 'Gabriel', 'Gian', 'Guilherme', 'Gustavo', 'Henrique',
'Hernani', 'Horácio', 'Hugo', 'Ian', 'Inácio', 'Isaac', 'Ivan', 'Jerônimo', 'Joaquin', 'Jorge', 'Josué', 'José',
'João', 'Kevin', 'Leandro', 'Leonardo', 'Lucas', 'Luciano', 'Luis', 'Manuel', 'Mateus', 'Matias', 'Miguel', 'Mário',
'Máximo', 'Noel', 'Pablo', 'Paulo', 'Pedro', 'Rafael', 'Ricardo', 'Rodrigo', 'Samuel', 'Santiago', 'Simon', 'Sérgio',
'Thales', 'Thiago', 'Tomás', 'Valentin', 'Vicente', 'Agostinho', 'Demian', 'Giovane', 'Jácomo', 'Martinho', 'Maximiano', 'Natal', 'Sebastião',
'Simão', 'Teobaldo', 'Ziraldo'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abril', 'Adriana', 'Agustina', 'Alessandra', 'Alexa', 'Allison', 'Alma', 'Amanda', 'Amélia', 'Ana', 'Andrea', 'Antonieta', 'Ariadna',
'Ariana', 'Ashley', 'Beatriz', 'Bianca', 'Camila', 'Carla', 'Carolina', 'Catarina', 'Clara', 'Daniela', 'Elizabeth', 'Emília',
'Fabiana', 'Fátima', 'Gabriela', 'Giovana', 'Helena', 'Irene', 'Isabel', 'Isabella', 'Isadora', 'Ivana', 'Jasmin', 'Joana',
'Josefina', 'Juliana', 'Julieta', 'Júlia', 'Ketlin', 'Laura', 'Luana', 'Luara', 'Luciana', 'Luna', 'Luzia', 'Madalena',
'Maitê', 'Malena', 'Manuela', 'Mariana', 'Mel', 'Melissa', 'Mia', 'Micaela', 'Michele', 'Miranda', 'Natália', 'Nicole',
'Noelí', 'Norma', 'Nádia', 'Olívia', 'Ornela', 'Paula', 'Paulina', 'Pâmela', 'Rafaela', 'Rebeca', 'Regina', 'Renata',
'Sabrina', 'Salomé', 'Samanta', 'Sara', 'Silvana', 'Sofia', 'Sophie', 'Suzana', 'Taís', 'Tábata', 'Valentina', 'Valéria',
'Violeta', 'Vitória', 'Abgail', 'Constância', 'Hortência', 'Tessália', 'Thalissa'
);
protected static $lastName = array(
'Abreu', 'Azevedo', 'Aguiar', 'Aragão', 'Assunção', 'Aranda', 'Ávila',
'Balestero', 'Barreto', 'Barros', 'Batista', 'Bezerra', 'Beltrão',
'Benites', 'Bittencourt', 'Branco', 'Bonilha', 'Brito', 'Burgos',
'Caldeira', 'Camacho', 'Campos', 'Carmona', 'Carrara', 'Casanova',
'Chaves', 'Cervantes', 'Colaço', 'Cordeiro', 'Corona', 'Correia',
'Cortês', 'Cruz', 'D\'ávila', 'Delatorre', 'Delgado', 'Delvalle',
'Dias', 'Domingues', 'Dominato', 'Duarte', 'Escobar', 'Espinoza',
'Esteves', 'Estrada', 'Faria', 'Faro', 'Feliciano', 'Ferminiano',
'Fernandes', 'Ferraz', 'Ferreira', 'Fidalgo', 'Furtado',
'Ferreira', 'Flores', 'Fonseca', 'Franco', 'Fontes', 'Galindo',
'Galhardo', 'Galvão', 'Garcia', 'Gil', 'Godói', 'Gomes', 'Gonçalves',
'Grego', 'Guerra', 'Gusmão', 'Jimenes', 'Leal', 'Leon', 'Lira',
'Lovato', 'Lozano', 'Lutero', 'Madeira', 'Maldonado', 'Marés', 'Marin',
'Marinho', 'Marques', 'Martines', 'Mascarenhas', 'Matias', 'Matos',
'Maia', 'Medina', 'Meireles', 'Mendes', 'Mendonça', 'Molina',
'Montenegro', 'Neves', 'Oliveira', 'Ortega', 'Ortiz', 'Quintana',
'Queirós', 'Pacheco', 'Padilha', 'Padrão', 'Paes', 'Paz', 'Pedrosa',
'Pena', 'Pereira', 'Perez', 'Prado', 'Pontes', 'Quintana', 'Queirós',
'Ramires', 'Ramos', 'Rangel', 'Rezende', 'Reis', 'Rico', 'Rios',
'Rivera', 'Rocha', 'Rodrigues', 'Romero', 'Roque', 'Rosa', 'Salas',
'Salazar', 'Sales', 'Salgado', 'Sanches', 'Sandoval', 'Santacruz',
'Santana', 'Santiago', 'Saraiva', 'Sepúlveda', 'Serna', 'Serra',
'Serrano', 'Soares', 'Solano', 'Soto', 'Tamoio', 'Teles', 'Toledo',
'Torres', 'Uchoa', 'Urias', 'Valdez', 'Valência', 'Valentin', 'Vale',
'Vasques', 'Vega', 'Velasques', 'Verdugo', 'Verdara', 'Vieira', 'Vila',
'Zamana', 'Zambrano', 'Zaragoça', 'da Cruz', 'da Rosa', 'da Silva',
'das Dores', 'das Neves', 'de Aguiar', 'de Oliveira', 'de Souza'
);
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dr.',);
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Srta.', 'Dr.',);
protected static $suffix = array('Filho', 'Neto', 'Sobrinho', 'Jr.');
/**
* @example 'Jr.'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
/**
* A random CPF number.
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Cadastro_de_Pessoas_F%C3%ADsicas
* @param bool $formatted If the number should have dots/dashes or not.
* @return string
*/
public function cpf($formatted = true)
{
$n = $this->generator->numerify('#########');
$n .= check_digit($n);
$n .= check_digit($n);
return $formatted? vsprintf('%d%d%d.%d%d%d.%d%d%d-%d%d', str_split($n)) : $n;
}
/**
* A random RG number, following Sao Paulo state's rules.
* @link http://pt.wikipedia.org/wiki/C%C3%A9dula_de_identidade
* @param bool $formatted If the number should have dots/dashes or not.
* @return string
*/
public function rg($formatted = true)
{
$n = $this->generator->numerify('########');
$n .= check_digit($n);
return $formatted? vsprintf('%d%d.%d%d%d.%d%d%d-%s', str_split($n)) : $n;
}
}
Provider/pt_BR/Address.php 0000644 00000013447 15152066430 0011455 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('São', 'Porto', 'Vila', 'Santa');
protected static $citySuffix = array('do Norte', 'do Leste', 'do Sul', 'd\'Oeste');
protected static $streetPrefix = array(
'Av.', 'Avenida', 'R.', 'Rua', 'Travessa', 'Largo'
);
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###', '##', '#');
protected static $postcode = array('#####-###');
protected static $state = array(
'Acre', 'Alagoas', 'Amapá', 'Amazonas', 'Bahia', 'Ceará',
'Distrito Federal', 'Espírito Santo', 'Goiás', 'Maranhão',
'Mato Grosso', 'Mato Grosso do Sul', 'Minas Gerais', 'Pará', 'Paraíba',
'Paraná', 'Pernambuco', 'Piauí', 'Rio de Janeiro',
'Rio Grande do Norte', 'Rio Grande do Sul', 'Rondônia', 'Roraima',
'Santa Catarina', 'São Paulo', 'Sergipe', 'Tocantins'
);
protected static $stateAbbr = array(
'AC', 'AL', 'AP', 'AM', 'BA', 'CE', 'DF', 'ES', 'GO', 'MA', 'MT', 'MS',
'MG', 'PA', 'PB', 'PR', 'PE', 'PI', 'RJ', 'RN', 'RS', 'RO', 'RR', 'SC',
'SP', 'SE', 'TO'
);
protected static $country = array(
'Afeganistão', 'África do Sul', 'Albânia', 'Alemanha', 'Andorra',
'Angola', 'Antigua e Barbuda', 'Arabia Saudita', 'Argélia',
'Argentina', 'Armênia', 'Austrália', 'Áustria', 'Azerbaijão',
'Bahamas', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Barein', 'Belize', 'Benin',
'Bielorrússia', 'Birmânia', 'Bolívia', 'Bósnia e Herzegovina',
'Botsuana', 'Brasil', 'Brunei', 'Bulgária', 'Burkina Faso',
'Burundi', 'Butão', 'Bélgica', 'Cabo Verde', 'Camboja', 'Camarões',
'Canadá', 'Cazaquistão', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Chipre',
'Colômbia', 'Comoras', 'Congo', 'Coréia do Norte', 'Coréia do Sul',
'Costa Rica', 'Costa do Marfim', 'Croácia', 'Cuba', 'Dinamarca',
'Djibouti', 'Domênica', 'Equador', 'Egito', 'El Salvador',
'Emirados Árabes Unidos', 'Eritrea', 'Eslováquia', 'Eslovênia',
'Espanha', 'Estados Unidos da América', 'Estônia', 'Etiópia',
'Filipinas', 'Finlândia', 'Fiji','França', 'Gabão', 'Gâmbia',
'Georgia', 'Gana', 'Granada', 'Grécia', 'Guatemala',
'Guiné Equatorial', 'Guiné Bissau', 'Guiana', 'Haiti', 'Honduras',
'Hungria', 'Índia', 'Indonésia', 'Iraque', 'Irlanda', 'Irã',
'Islândia', 'Ilhas Marshall', 'Ilhas Maurício', 'Ilhas Salomão',
'Ilhas Samoa', 'Israel', 'Itália', 'Jamaica', 'Japão', 'Jordânia',
'Kiribati', 'Kwait', 'Laos', 'Lesoto', 'Letônia', 'Libéria', 'Líbia',
'Liechtenstein', 'Lituânia', 'Luxemburgo', 'Líbano', 'Macedônia',
'Madagascar', 'Malásia', 'Malauí', 'Maldivas', 'Mali', 'Malta',
'Marrocos', 'Mauritânia', 'Micronésia', 'Moldávia', 'Mongólia',
'Montenegro', 'Moçambique', 'México', 'Mônaco', 'Namíbia', 'Nauru',
'Nepal', 'Nicarágua', 'Nigéria', 'Noruega', 'Nova Guiné',
'Nova Zelândia', 'Níger', 'Omã', 'Qatar', 'Quênia','Quirguistão',
'Paquistão', 'Palaos', 'Panamá', 'Papua Nova Guiné', 'Paraguai',
'Países Baixos', 'Peru', 'Polônia', 'Portugal', 'Reino Unido',
'Reino Unido da Grã Bretanha e Irlanda do Norte',
'República Centroafricana', 'República Checa',
'República Democrática do Congo', 'República Dominicana', 'Ruanda',
'Romênia', 'Rússia', 'San Cristõvao e Neves', 'San Marino',
'São Vicente e as Granadinas', 'Santa Luzia', 'São Tomé e Príncipe',
'Senegal', 'Sérvia', 'Seychelles', 'Serra Leoa', 'Singapura', 'Síria',
'Somália', 'Sri Lanka', 'Suazilândia', 'Sudão', 'Suécia', 'Suiça',
'Suriname', 'Tailândia', 'Tanzânia', 'Tajiquistão', 'Timor Leste',
'Togo', 'Tonga', 'Trinidad e Tobago', 'Turcomenistão', 'Turquia',
'Tuvalu', 'Tunísia', 'Ucrânia', 'Uganda', 'Uruguai', 'Uzbequistão',
'Vaticano', 'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnã', 'Yemen', 'Zâmbia',
'Zimbábue'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{firstName}}',
'{{streetPrefix}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}',
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}. {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}}, {{streetAddress}}\n{{city}} - {{stateAbbr}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array(
'Bloco A', 'Bloco B', 'Bloco C', 'Bc. # Ap. ##', 'Bc. ## Ap. ##',
'#º Andar', '##º Andar', '###º Andar', 'Apto #', 'Apto ##', 'Apto ###',
'Apto ####', 'F', 'Fundos', 'Anexo'
);
/**
* @example 'Avenida'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'São'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example '6º Andar'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Brasília'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'DF'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/pt_BR/check_digit.php 0000644 00000001633 15152066430 0012317 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
/**
* Calculates one MOD 11 check digit based on customary Brazilian algorithms.
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Check_digit
* @link http://pt.wikipedia.org/wiki/CNPJ#Algoritmo_de_Valida.C3.A7.C3.A3o
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Cadastro_de_Pessoas_F%C3%ADsicas#Validation
*
* @param string|integer $numbers Numbers on which generate the check digit
* @return integer
*/
function check_digit($numbers)
{
$length = strlen($numbers);
$second_algorithm = $length >= 12;
$verifier = 0;
for ($i = 1; $i <= $length; $i++) {
if (!$second_algorithm) {
$multiplier = $i+1;
} else {
$multiplier = ($i >= 9)? $i-7 : $i+1;
}
$verifier += $numbers[$length-$i] * $multiplier;
}
$verifier = 11 - ($verifier % 11);
if ($verifier >= 10) {
$verifier = 0;
}
return $verifier;
}
Provider/pt_BR/Internet.php 0000644 00000000514 15152066430 0011647 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_BR;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'uol.com.br', 'terra.com.br', 'ig.com.br', 'r7.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com.br', 'com.br', 'net', 'net.br', 'br', 'org');
}
Provider/zh_CN/Company.php 0000644 00000003247 15152066430 0011466 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_CN;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}}{{companySuffix}}'
);
protected static $companyPrefix = array(
'超艺', '和泰', '九方', '鑫博腾飞', '戴硕电子', '济南亿次元', '海创', '创联世纪', '凌云', '泰麒麟', '彩虹', '兰金电子', '晖来计算机', '天益', '恒聪百汇', '菊风公司', '惠派国际公司', '创汇', '思优', '时空盒数字', '易动力', '飞海科技', '华泰通安', '盟新', '商软冠联', '图龙信息', '易动力', '华远软件', '创亿', '时刻', '开发区世创', '明腾', '良诺', '天开', '毕博诚', '快讯', '凌颖信息', '黄石金承', '恩悌', '雨林木风计算机', '双敏电子', '维旺明', '网新恒天', '数字100', '飞利信', '立信电子', '联通时科', '中建创业', '新格林耐特', '新宇龙信息', '浙大万朋', 'MBP软件', '昂歌信息', '万迅电脑', '方正科技', '联软', '七喜', '南康', '银嘉', '巨奥', '佳禾', '国讯', '信诚致远', '浦华众城', '迪摩', '太极', '群英', '合联电子', '同兴万点', '襄樊地球村', '精芯', '艾提科信', '昊嘉', '鸿睿思博', '四通', '富罳', '商软冠联', '诺依曼软件', '东方峻景', '华成育卓', '趋势', '维涛', '通际名联'
);
protected static $companySuffix = array('科技', '网络', '信息', '传媒');
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
public static function companySuffix()
{
return parent::companySuffix() . '有限公司';
}
}
Provider/zh_CN/PhoneNumber.php 0000644 00000001166 15152066430 0012300 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_CN;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $operators = array(
134, 135, 136, 137, 138, 139, 147, 150, 151, 152, 157, 158, 159, 182, 187, 188, // china mobile
130, 131, 132, 145, 155, 156, 185, 186, 145, // china unicom
133 , 153 , 180 , 181 , 189, // chinatelecom
);
protected static $formats = array('########');
public static function phoneNumber()
{
$operators = static::randomElement(static::$operators);
return $operators . static::numerify(static::randomElement(static::$formats));
}
}
Provider/zh_CN/Person.php 0000644 00000005614 15152066430 0011326 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_CN;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}}{{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}}{{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'任', '彭', '杨', '林', '毛', '胡', '陈', '雷', '龙',
// below are unknown gender firstnames
'丁', '万', '严', '于', '何', '余', '侯', '傅', '冯', '刘', '卢', '史', '叶',
'吕', '吴', '周', '唐', '夏', '姚', '姜', '孔', '孙', '宋', '崔', '廖',
'张', '徐', '方', '曹', '曾', '朱', '李', '杜', '梁', '武', '段', '江',
'汪', '沈', '洪', '潘', '熊', '王', '田', '白', '秦', '程', '罗', '苏',
'范', '莫', '萧', '董', '蒋', '蔡', '薛', '袁', '覃', '许', '谢', '谭',
'贺', '贾', '赖', '赵', '邓', '邱', '邵', '邹', '郝', '郭', '金', '钟',
'钱', '阎', '陆', '陶', '韦', '韩', '顾', '马', '高', '魏', '黄', '黎',
'龚',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'孟', '尹', '戴', '石', '郑',
// below are unknown gender firstnames
'丁', '万', '严', '于', '何', '余', '侯', '傅', '冯', '刘', '卢', '史', '叶',
'吕', '吴', '周', '唐', '夏', '姚', '姜', '孔', '孙', '宋', '崔', '廖',
'张', '徐', '方', '曹', '曾', '朱', '李', '杜', '梁', '武', '段', '江',
'汪', '沈', '洪', '潘', '熊', '王', '田', '白', '秦', '程', '罗', '苏',
'范', '莫', '萧', '董', '蒋', '蔡', '薛', '袁', '覃', '许', '谢', '谭',
'贺', '贾', '赖', '赵', '邓', '邱', '邵', '邹', '郝', '郭', '金', '钟',
'钱', '阎', '陆', '陶', '韦', '韩', '顾', '马', '高', '魏', '黄', '黎',
'龚',
);
protected static $lastName = array(
'伟','芳','娜','敏','静','秀英','丽','强','磊','洋','艳','勇','军','杰','娟','涛','超','明','霞','秀兰','刚','平','燕','辉',
'玲','桂英','丹','萍','鹏','华','红','玉兰','飞','桂兰','英','梅','鑫','波','斌','莉','宇','浩','凯','秀珍','健','俊','帆',
'雪','帅','慧','旭','宁','婷','玉梅','龙','林','玉珍','凤英','晶','欢','玉英','颖','红梅','佳','倩','阳','建华','亮','成',
'琴','兰英','畅','建','云','洁','峰','建国','建军','柳','淑珍','春梅','海燕','晨','冬梅','秀荣','瑞','桂珍','莹','秀云','桂荣',
'志强','秀梅','丽娟','婷婷','玉华','兵','雷','东','琳','雪梅','淑兰','丽丽','玉','秀芳','欣','淑英','桂芳','博','丽华','丹丹',
'彬','桂香','坤','想','淑华','荣','秀华','桂芝','岩','杨','小红','金凤','文','利','楠','红霞','建平','瑜','桂花','璐','凤兰'
);
}
Provider/zh_CN/Address.php 0000644 00000012335 15152066430 0011443 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_CN;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cites = array('北京', '上海', '天津', '重庆', '哈尔滨', '长春', '沈阳', '呼和浩特', '石家庄', '乌鲁木齐', '兰州', '西宁', '西安', '银川', '郑州', '济南', '太原', '合肥', '武汉', '长沙', '南京', '成都', '贵阳', '昆明', '南宁', '拉萨', '杭州', '南昌', '广州', '福州', '海口', '香港', '澳门');
protected static $areas = array('西夏区', '永川区', '秀英区', '高港区', '清城区', '兴山区', '锡山区', '清河区', '龙潭区', '华龙区', '海陵区', '滨城区', '东丽区', '高坪区', '沙湾区', '平山区', '城北区', '海港区', '沙市区', '双滦区', '长寿区', '山亭区', '南湖区', '浔阳区', '南长区', '友好区', '安次区', '翔安区', '沈河区', '魏都区', '西峰区', '萧山区', '金平区', '沈北新区', '孝南区', '上街区', '城东区', '牧野区', '大东区', '白云区', '花溪区', '吉利区', '新城区', '怀柔区', '六枝特区', '涪城区', '清浦区', '南溪区', '淄川区', '高明区');
protected static $country = array(
'阿富汗', '阿拉斯加', '阿尔巴尼亚', '阿尔及利亚', '安道尔', '安哥拉', '安圭拉岛英', '安提瓜和巴布达', '阿根廷', '亚美尼亚', '阿鲁巴岛', '阿森松', '澳大利亚', '奥地利', '阿塞拜疆', '巴林', '孟加拉国', '巴巴多斯', '白俄罗斯', '比利时', '伯利兹', '贝宁', '百慕大群岛', '不丹', '玻利维亚', '波斯尼亚和黑塞哥维那', '博茨瓦纳', '巴西', '保加利亚', '布基纳法索', '布隆迪', '喀麦隆', '加拿大', '加那利群岛', '佛得角', '开曼群岛', '中非', '乍得', '智利', '圣诞岛', '科科斯岛', '哥伦比亚', '巴哈马国', '多米尼克国', '科摩罗', '刚果', '科克群岛', '哥斯达黎加', '克罗地亚', '古巴', '塞浦路斯', '捷克', '丹麦', '迪戈加西亚岛', '吉布提', '多米尼加共和国', '厄瓜多尔', '埃及', '萨尔瓦多', '赤道几内亚', '厄立特里亚', '爱沙尼亚', '埃塞俄比亚', '福克兰群岛', '法罗群岛', '斐济', '芬兰', '法国', '法属圭亚那', '法属波里尼西亚', '加蓬', '冈比亚', '格鲁吉亚', '德国', '加纳', '直布罗陀', '希腊', '格陵兰岛', '格林纳达', '瓜德罗普岛', '关岛', '危地马拉', '几内亚', '几内亚比绍', '圭亚那', '海地', '夏威夷', '洪都拉斯', '匈牙利', '冰岛', '印度', '印度尼西亚', '伊郎', '伊拉克', '爱尔兰', '以色列', '意大利', '科特迪瓦', '牙买加', '日本', '约旦', '柬埔塞', '哈萨克斯坦', '肯尼亚', '基里巴斯', '朝鲜', '韩国', '科威特', '吉尔吉斯斯坦', '老挝', '拉脱维亚', '黎巴嫩', '莱索托', '利比里亚', '利比亚', '列支敦士登', '立陶宛', '卢森堡', '马其顿', '马达加斯加', '马拉维', '马来西亚', '马尔代夫', '马里', '马耳他', '马里亚纳群岛', '马绍尔群岛', '马提尼克', '毛里塔尼亚', '毛里求斯', '马约特岛', '墨西哥', '密克罗尼西亚', '中途岛', '摩尔多瓦', '摩纳哥', '蒙古', '蒙特塞拉特岛', '摩洛哥', '莫桑比克', '缅甸', '纳米比亚', '瑙鲁', '尼泊尔', '荷兰', '荷属安的列斯群岛', '新喀里多尼亚群岛', '新西兰', '尼加拉瓜', '尼日尔', '尼日利亚', '纽埃岛', '诺福克岛', '挪威', '阿曼', '帕劳', '巴拿马', '巴布亚新几内亚', '巴拉圭', '秘鲁', '菲律宾', '波兰', '葡萄牙', '巴基斯坦', '波多黎各', '卡塔尔', '留尼汪岛', '罗马尼亚', '俄罗斯', '卢旺达', '东萨摩亚', '西萨摩亚', '圣马力诺', '圣皮埃尔岛及密克隆岛', '圣多美和普林西比', '沙特阿拉伯', '塞内加尔', '塞舌尔', '新加坡', '斯洛伐克', '斯洛文尼亚', '所罗门群岛', '索马里', '南非', '西班牙', '斯里兰卡', '圣克里斯托弗和尼维斯', '圣赫勒拿', '圣卢西亚', '圣文森特岛', '苏丹', '苏里南', '斯威士兰', '瑞典', '瑞士', '叙利亚', '塔吉克斯坦', '坦桑尼亚', '泰国', '阿拉伯联合酋长国', '多哥', '托克劳群岛', '汤加', '特立尼达和多巴哥', '突尼斯', '土耳其', '土库曼斯坦', '特克斯和凯科斯群岛(', '图瓦卢', '美国', '乌干达', '乌克兰', '英国', '乌拉圭', '乌兹别克斯坦', '瓦努阿图', '梵蒂冈', '委内瑞拉', '越南', '维尔京群岛', '维尔京群岛和圣罗克伊', '威克岛', '瓦里斯和富士那群岛', '西撒哈拉', '也门', '南斯拉夫', '扎伊尔', '赞比亚', '桑给巴尔', '津巴布韦', '中华人民共和国', '中国'
);
public function city()
{
return static::randomElement(static::$cites);
}
public static function area()
{
return static::randomElement(static::$areas);
}
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
public function address()
{
return $this->city() . static::area();
}
public static function postcode()
{
$prefix = str_pad(mt_rand(1, 85), 2, 0, STR_PAD_LEFT);
$suffix = '00';
return $prefix . mt_rand(10, 88) . $suffix;
}
}
Provider/zh_CN/Internet.php 0000644 00000001031 15152066430 0011635 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_CN;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org');
protected static $userNameFormats = array(
'{{word}}.{{word}}',
'{{word}}_{{word}}',
'{{word}}##',
'?{{word}}',
);
protected static $emailFormats = array(
'{{userName}}@{{freeEmailDomain}}',
);
}
Provider/hy_AM/Company.php 0000644 00000002377 15152066430 0011465 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hy_AM;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} եղբայրներ',
);
protected static $catchPhraseWords = array(
);
protected static $bsWords = array(
);
protected static $companySuffix = array('ՍՊԸ','և որդիներ','ՓԲԸ','ԲԲԸ');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/hy_AM/PhoneNumber.php 0000644 00000001460 15152066430 0012271 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hy_AM;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'093 ######',
'093 ##-##-##',
'(093) ######',
'(093) ##-##-##',
'094 ######',
'094 ##-##-##',
'(094) ######',
'(094) ##-##-##',
'095 ######',
'095 ##-##-##',
'(095) ######',
'(095) ##-##-##',
'096 ######',
'096 ##-##-##',
'(096) ######',
'(096) ##-##-##',
'099 ######',
'099 ##-##-##',
'(099) ######',
'(099) ##-##-##',
'077 ######',
'077 ##-##-##',
'(077) ######',
'(077) ##-##-##',
'055 ######',
'055 ##-##-##',
'(055) ######',
'(055) ##-##-##',
);
}
Provider/hy_AM/Person.php 0000644 00000036262 15152066430 0011325 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hy_AM;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/*
*
* {@link} http://www.armeniapedia.org/wiki/Armenian_Male_Names
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Աբգար', 'Աբէլ', 'Ազատ', 'Ազնաւուր', 'Ազնուական', 'Ալիշան', 'Ակնունի', 'Աղան', 'Աղասի', 'Ամարաս', 'Այգեկ', 'Անակ',
'Անդրանիկ', 'Անուշաւան', 'Աշոտ', 'Ապիրատ', 'Արանձեր', 'Առատ', 'Արաքել', 'Առէն', 'Առուծ', 'Աժնակ', 'Ասողիկ', 'Ասպետ', 'Աստուածատուր',
'Ասատուր', 'Ատուր', 'Ատրուշան', 'Արա', 'Արագած', 'Արայիկ', 'Արամ', 'Արամազդ', 'Արամայիս', 'Արարատ', 'Արբուն', 'Արէգ', 'Արեւ', 'Արուշատ',
'Արէտ', 'Արթուն', 'Արի', 'Արիստակես', 'Արծիւ', 'Արծրունի', 'Արծան', 'Արման', 'Արմենակ', 'Արմեն', 'Արշակ', 'Արշաւիր', 'Արշէն', 'Արսէն', 'Արտակ',
'Արտաշէս', 'Արտաւազդ', 'Արտաւան', 'Արտեմ', 'Արտոյտ', 'Արտոս', 'Արփիար', 'Արքայ', 'Աւագ', 'Աւարայր', 'Աւետ', 'Աւետիք', 'Աւետիս', 'Աւո', 'Բաբաջան',
'Բաբգէն', 'Բագարատ', 'Բագին', 'Բագրատ', 'Բազէ', 'Բազուկ', 'Բալիկ', 'Բակուր', 'Բանիկ', 'Բաշխի', 'Բարիք', 'Բարթուղիմէոս', 'Բարունակ', 'Բարսեղ', 'Բեգլար',
'Բենիկ', 'Բեդրակ', 'Բիւզանդ', 'Բիւրատ', 'Բիւրակ', 'Գագիկ', 'Գալէ', 'Գալուստ', 'Գալիկ', 'Գալօ', 'Գամար', 'Գանձ', 'Գառնիկ', 'Գասպար', 'Գարեգին',
'Գեղամ', 'Գեղարդ', 'Գեղօն', 'Գերսամ', 'Գէորգ', 'Գինդ', 'Գիսակ', 'Գիւտ', 'Գլակ', 'Գնէլ', 'Գոռ', 'Գորիս', 'Գուսան', 'Գուրգէն', 'Գրգուռ',
'Գրիգոր', 'Գրիգորիս', 'Դանիէլ', 'Դաւթակ', 'Դաւիթ', 'Դերենիկ', 'Դիւցազն', 'Դրաստամատ', 'Դրո', 'Դուին', 'Եդուարդ', 'Եզնիկ', 'Եզր', 'Եղիա', 'Եղիշէ',
'Եղիվարդ', 'Ենովք', 'Եսայի', 'Երեմիա', 'Երկաթ', 'Երուանդ', 'Երջանիկ', 'Եփրատ', 'Եփրեմ', 'Զատիկ', 'Զարեհ', 'Զարեւանդ', 'Զարմայր', 'Զարմիկ', 'Զաւեն',
'Զաքարիա', 'Զաքարէ', 'Զգօն', 'Զենոր', 'Զինուոր', 'Զոհրապ', 'Զօրավար', 'Զօրայր', 'Էմմանուէլ', 'Ընձակ', 'Թագաւոր', 'Թադէոս', 'Թադէ', 'Թաթիկ', 'Թաթուլ',
'Թոռնիկ', 'Թորգոմ', 'Թովմաս', 'Թորոս', 'Թուխայր', 'Թուխիկ', 'Ժիրայր', 'Իմաստուն', 'Իշխան', 'Իսահակ', 'Լամբրոն', 'Լեւոն', 'Լեռնիկ', 'Լիպարիտ', 'Լոյս',
'Լոռիս', 'Խադ', 'Խաժակ', 'Խաչատուր', 'Խաչերես', 'Խաչիկ', 'Խոյանք', 'Խոսրով', 'Խորէն', 'Ծամհուր', 'Ծատուր', 'Ծերուն', 'Կամսարական', 'Կամո', 'Կայծակ',
'Կայծան', 'Կանդ', 'Կարապետ', 'Կարօ', 'Կարէն', 'Կարիկ', 'Կարին', 'Կարպիս', 'Կիլիկիա', 'Կիրակոս', 'Կիւրեղ', 'Կոմիտաս', 'Կոստան', 'Կոստանդին', 'Կորիւն',
'Կտրիճ', 'Հազարապետ', 'Համազասպ', 'Համբարձում', 'Համբիկ', 'Համլիկ', 'Հայաստան', 'Հայդուկ', 'Հայկ', 'Հայկազն', 'Հայկազուն', 'Հայկակ', 'Հայկասէր', 'Հայկաշէն', 'Հայկարամ',
'Հայոց', 'Հայրապէտ', 'Հայրենիք', 'Հայրիկ', 'Հեթում', 'Հերոս', 'Հմայեակ', 'Հովիկ', 'Հրազդան', 'Հրահատ', 'Հրայր', 'Հրանդ', 'Հրաշեայ', 'Ձագիկ', 'Ղազարոս',
'Ղարիպ', 'Ղեւոնդ', 'Ղուկաս', 'Ճանիկ', 'Մաթիկ', 'Մալխաս', 'Մակար', 'Մաղաքիա', 'Մամբրէ', 'Մամիկոն', 'Մայիս', 'Մանասէ', 'Մանուէլ', 'Մանուկ', 'Մաշտոց',
'Մասիս', 'Մատթէոս', 'Մարգար', 'Մարզպէտ', 'Մարկոս', 'Մարտիկ', 'Մարտիրոս', 'Մելիք', 'Մելքոն', 'Մեղրիկ', 'Մեխակ', 'Մեծարենց', 'Մեսրոպ', 'Մերուժան', 'Մժէժ',
'Միհրան', 'Միհրդատ', 'Մինաս', 'Միսակ', 'Միւռոն', 'Միքայէլ', 'Մլէհ', 'Մխիթար', 'Մկրտիչ', 'Մհեր', 'Մնացական', 'Մնձուր', 'Մոմիկ', 'Մովսէս', 'Մոսիկ',
'Մուշեղ', 'Մուրատ', 'Յաբէթ', 'Յակոբ', 'Յարութ', 'Յարութիւն', 'Յարօ', 'Յոյս', 'Յովակ', 'Յովակիմ', 'Յովհաննէս', 'Յովհան', 'Յովիկ', 'Յովնաթան', 'Յովնան',
'Յովսէփ', 'Յուիկ', 'Նազարէթ', 'Նահապետ', 'Նար', 'Նարդունի', 'Նարեկ', 'Նաւասարդ', 'Ներսեհ', 'Ներսէս', 'Նժդեհ', 'ՆԻկոլ', 'ՆԻկողոս', 'Նշան', 'Նորազն',
'Նորայր', 'Նորիկ', 'Նորհատ', 'Նորվան', 'Նուպար', 'Նպատ', 'Շարան', 'Շահան', 'Շահէ', 'Շահէն', 'Շահիկ', 'Շահնուր', 'Շանթ', 'Շապուհ', 'Շատարեւ',
'Շարա', 'Շաւասպ', 'Շաւարշ', 'Շէն', 'Շիրազ', 'Շիրակ', 'Շմաւոն', 'Շնորհալի', 'Շնորհք', 'Ոսկան', 'Ոսկեբարան', 'Ոստան', 'Որդի', 'Որոտան', 'Չարենց',
'Պալիկ', 'Պաղտասար', 'Պաղտիկ', 'Պաղտօ', 'Պապիկ', 'Պատուական', 'Պատրիկ', 'Պարգեւ', 'Պարէտ', 'Պարթեւ', 'Պարոյր', 'Պետրոս', 'Պեպո', 'Պերճ', 'Պռոշ',
'Պսակ', 'Պօղոս', 'Ռազմիկ', 'Ռաֆայէլ', 'Ռոստոմ', 'Ռուբէն', 'Սահակ', 'Սամուէլ', 'Սամսոն', 'Սանասար', 'Սանատրուկ', 'Սասուն', 'Սարգիս', 'Սագօ', 'Սարգօ',
'Սահրատ', 'Սարօ', 'Սեդրակ', 'Սեպուհ', 'Սերոբ', 'Սերովբէ', 'Սերօ', 'Սեւակ', 'Սեւան', 'Սէթ', 'Սիմէոն', 'Սիմոն', 'Սիոն', 'Սիսակ', 'Սիրական',
'Սիրաք', 'Սիփան', 'Սլաք', 'Սմբատ', 'Սողոմոն', 'Սուրէն', 'Սուրիկ', 'Սուքիաս', 'Ստեփան', 'Սօս', 'Վազգէն', 'Վազրիկ', 'Վախթանկ', 'Վախտանգ', 'Վահագն',
'Վահան', 'Վահէ', 'Վահիկ', 'Վահրամ', 'Վահրիճ', 'Վանանդ', 'Վանիկ', 'Վան', 'Վաղարշակ', 'Վաղինակ', 'Վանական', 'Վաչական', 'Վաչագան', 'Վաչէ',
'Վասակ', 'Վարագ', 'Վարազդատ', 'Վարանդ', 'Վարդ', 'Վարդան', 'Վարդավառ', 'Վարդգես', 'Վարդերես', 'Վարուժան', 'Վիգէն', 'Վերածին', 'Վէմ', 'Վռամշապուհ', 'Վրէժ',
'Վրթանէս', 'Վրոյր', 'Տաթեւ', 'Տաճատ', 'Տատուր', 'Տարօն', 'Տաւրոս', 'Տէրուն', 'Տիգրան', 'Տիրազան', 'Տիրայր', 'Տիրան', 'Տիրատուր', 'Տիրիթ', 'Տորք',
'Տրդատ', 'Տօնապետ', 'ՐաՖՖի', 'Ցաւակ', 'Ցոլակ', 'Փայլակ', 'Փանիկ', 'Փանոս', 'Փառէն', 'Փառնակ', 'Փարամազ', 'Փիլիպպոս', 'Քաջիկ', 'Քաջազուն', 'Քաջազօր',
'Քաջայր', 'Քերովբէ', 'Քրիստափոր', 'Օգսէն', 'Օհան', 'Օնէ', 'Օննիկ', 'Օշին', 'Օշական', 'Օտա'
);
/*
*
* {@link} http://www.armeniapedia.org/wiki/Armenian_Female_Names
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Ազատուհի', 'Ազգանոյշ', 'Ազնիւ', 'Ալիծ', 'Ալին', 'Ալիս', 'Ալիք', 'Ալվարդ', 'Աղաւնի', 'Աղբիւր', 'Աղուոր', 'Ամանոր', 'Այծեամ', 'Այծեմնիկ',
'Ալծիկ', 'Այտա', 'Անահիտ', 'Անայիս', 'Անգինէ', 'Անթառամ', 'Անի', 'Աննա', 'Աննիկ', 'Անծրեւիկ', 'Աննման', 'Անոյշ', 'Աշխէն', 'Աստղիկ',
'Ատրինէ', 'Արազ', 'Արաքս', 'Արաքսի', 'Արեգնազ', 'Արեգնազան', 'Արեւիկ', 'Արեւահատ', 'Արծնի', 'Արծուիկ', 'Արմենուհի', 'Արմենուշ',
'Արմիկ', 'Արմինէ', 'Արշալոյս', 'Արշակուհի', 'Արուսեակ', 'Արսինէ', 'Արտա', 'Արտեմիս', 'Արփա', 'Արփենիկ', 'Արփի', 'Արփիկ', 'Արփինէ', 'Արման',
'Բագինէ', 'Բալենի', 'Բալասան', 'Բարի', 'Բարուհի', 'Բաւական', 'Բերկրուհի', 'Բերսարէ', 'Բիւրական', 'Բիւրեղ', 'Բուրաստան', 'Բրաբիոն', 'Գայիանէ', 'Գարիկ', 'Գարուն',
'Գեղանի', 'Գեղածին', 'Գեղանոյշ', 'Գեղուշ', 'Գեղեցիկ', 'Գեղուհի', 'Գինեվարդ', 'Գոհար', 'Դալար', 'Դարուհի', 'Դափնի', 'Դեղձանիկ', 'Դիլիջան', 'Դշխոյ', 'Դշխուհի',
'Դշխուն', 'Դստրիկ', 'Եար', 'Եթեր', 'Եղիսաբէթ', 'Եղնիկ', 'Եսթեր', 'Երազ', 'Երանիկ', 'Երանուհի', 'Երասխ', 'Երատոյ', 'Երջանիկ', 'Երջանկուհի', 'Եւա',
'Եւգինէ', 'Եւփիմէ', 'Եփրուհի', 'Զանազան', 'Զապէլ', 'Զարդար', 'Զարիկ', 'Զարմանդուխտ', 'Զարմինէ', 'Զարմուհի', 'Զարուհի', 'Զարվարդ', 'Զեփիւր', 'Զմրուխտ', 'Զուարթ',
'Զուլալ', 'Զօրա', 'Էլիզա', 'Էմմա', 'Էօժէնի', 'Ըղցանոյշ', 'Ընծայ', 'Ընձանոյշ', 'Ընտրելի', 'Թագուհի', 'Թալին', 'Թամար', 'Թամար', 'Թանկագին',
'Թիթեռ', 'Թուխծամ', 'Ժպտուհի', 'Ինաստուհի', 'Ինա', 'Իշխանուհի', 'Իսկուհի', 'Իսկուկ', 'Իւղաբեր', 'Լալակ', 'Լասիա', 'Լալիկ', 'Լենա', 'Լեւոնթին',
'Լիլի', 'Լիւսիա', 'Լոյս', 'Լորգի', 'Լորիկ', 'Լուսաբեր', 'Լուսածին', 'Լուսերես', 'Լուսիկ', 'Լուսին', 'Լուսինէ', 'Լուսնակ', 'Լուսնթագ', 'Լուսվարդ',
'Խաթուն', 'Խաչուհի', 'Խնկենի', 'Խոնարհ', 'Խոսրովանոյշ', 'Խոսրովիդուխտ', 'Խորոտիկ', 'Խումար', 'Ծաղկանոյշ', 'Ծաղիկ', 'Ծաղկոտն', 'Ծիա', 'Ծիածան', 'Ծիլեր', 'Ծովակ',
'Ծովինար', 'Ծովաչ', 'Ծովիկ', 'Կակաչ', 'Կասիա', 'Կատար', 'Կատարինէ', 'Կարինէ', 'Կաքաւիկ', 'Կարսինէ', 'Կուսինէ', 'Հազարվարդ', 'Համասփիւռ', 'Համաստուհի',
'Հայարփի', 'Հայկանոյշ', 'Հայկուհի', 'Հեղինէ', 'Հերազանդ', 'Հերա', 'Հերանոյշ', 'Հերմինէ', 'Հնազանդ', 'Հուրի', 'Հուրիկ', 'Հռիփսիմէ', 'Հռութ', 'Հրանդուհի',
'Հրանոյշ', 'Հրավարդ', 'Հրեղէն', 'Հրենիկ', 'Ձագուկ', 'Ձնծաղիկ', 'Ձուիկ', 'Մակի', 'Մամէ', 'Մամիկ', 'Մայտա', 'Մայրանոյշ', 'Մայրենի', 'Մայրի', 'Մանէ',
'Մանիշակ', 'Մաննիկ', 'Մանուշակ', 'Մատլէն', 'Մարալ', 'Մարգարիտ', 'Մարկո', 'Մարթա', 'Մարի', 'Մարիամ', 'Մարօ', 'Մարիանէ', 'Մարինէ', 'Մարմար', 'Մաքրինէ',
'Մաքրուհի', 'Մելինէ', 'Մեղեդի', 'Մեղուշ', 'Մեղրանոյշ', 'Մենտուհի', 'Մենիկ', 'Մինա', 'Յակինթ', 'Յաղթուհի', 'Յասմիկ', 'Յաւերժ', 'Յուլիանէ', 'Յուսինէ', 'Նազանի',
'Նազելի', 'Նազենիկ', 'Նազիկ', 'Նազուկ', 'Նայիրա', 'Նայիրի', 'Նախշուն', 'Նանար', 'Նանէ', 'Նանիկ', 'Նանօր', 'Նարդուհի', 'Նարէ', 'Նարինէ', 'Նեկտար',
'Նինա', 'Նոյեմի', 'Նորա', 'Նուարդ', 'Նուէր', 'Նունէ', 'Նունուֆար', 'Նուշիկ', 'Նուրիձա', 'Շաղիկ', 'Շահանդուխտ', 'Շահանիկ', 'Շահանի', 'Շամամ', 'Շամիրամ',
'Շարմաղ', 'Շաքէ', 'Շնորհիկ', 'Շողակաթ', 'Շողեր', 'Շողիկ', 'Շուշան', 'Շուշիկ', 'Շուշօ', 'Ոգուհի', 'Ոսկեթել', 'Ոսկեծամ', 'Ոսկեհատ', 'Ոսկեհեր', 'Ոսկի',
'Ովսաննա', 'Պայծառ', 'Պերճանոյշ', 'Պերճուհի', 'Ռազմուհի', 'Ռեբեկա', 'Ռիթա', 'Ռուզան', 'Ռուպինա', 'Սաթենիկ', 'Սաթո', 'Սալբի', 'Սահականոյշ', 'Սանահին',
'Սանան', 'Սանդուխտ', 'Սառա', 'Սեդա', 'Սեւան', 'Սեւանա', 'Սէր', 'Սիրան', 'Սիրանոյշ', 'Սիրոյշ', 'Սիրարփի', 'Սիրուհի', 'Սիրուն',
'Սիրվարդ', 'Սրբատանոյշ', 'Սոխակ', 'Սողոմէ', 'Սոնա', 'Սոնիա', 'Սոնիկ', 'Սոֆիա', 'Սոֆիկ', 'Սրբուհի', 'Սօսէ', 'Սօսիկ', 'Սօսիւն', 'Վազգանոյշ', 'Վալանդին',
'Վանէ', 'Վանուհի', 'Վասկանոյշ', 'Վարդանոյշ', 'Վարդուհի', 'Վարդենի', 'Վարդերես', 'Վարդիթեր', 'Վարդինէ', 'Վարսենիկ', 'Վեհանոյշ', 'Վեհանձնուհի', 'Վեհուհի', 'Վերգինէ', 'Վերժին',
'Վերջալոյս', 'Վրէժուհի', 'Տաթեւիկ', 'Տալիթա', 'Տենչալի', 'Տեսիլ', 'Տիգրանուհի', 'Տիրուկ', 'Տիրուհի', 'Ցօլինէ', 'Ցողիկ', 'Փաթիլ', 'Փայլուն', 'Փառանձեմ', 'Փասիան',
'Փերուզ', 'Փիւնիկ', 'Քաղրուհի', 'Քնար', 'Քնքուշ', 'Քրիստինէ'
);
protected static $lastName = array(
'Կարապետյան','Ասատրյան','Հովսեփյան','Մուրադյան','Հովհաննիսյան',
'Աբգարյան','Գրիգորյան','Կարապետյան','Հայրապետյան','Ավագյան',
'Պետրոսյան','Պողոսյան','Աբդալյան','Բադալյան','Մելիքյան','Մկրտչյան',
'Դարբինյան','Կիրակոսյան','Հակոբյան','Խաչատրյան','Վարդանյան',
'Համբարձումյան','Սարգսյան',
);
protected static $titleMale = array('Պարոն');
protected static $titleFemale = array('տիկին','օրիորդ');
private static $suffix = array('',);
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/hy_AM/Address.php 0000644 00000014765 15152066430 0011450 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hy_AM;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('քաղաք','գյուղ');
protected static $regionSuffix = array('մարզ');
protected static $streetPrefix = array('փողոց');
protected static $buildingNumber = array('##');
protected static $postcode = array('00##');
protected static $country = array(
'Մոնակո','Սինգապուր','Վատիկան','Մալդիվներ',
'Մալթա','Բահրեյն','Բանգլադեշ','Բարբադոս',
'Չինաստանի Հանրապետություն','Սան Մարինո',
'Հարավային Կորեա','Նիդերլանդներ','Լիբանան',
'Մարշալյան կղզիներ','Հնդկաստան','Կոմորներ',
'Իսրայել','Բուրունդի','Հաիթի','Բելգիա','Ճապոնիա',
'Ֆիլիպիններ','Շրի Լանկա','Գրենադա','Սալվադոր',
'Վիետնամ','Ճամայկա','Անգլիա','Տրինիդադ և Տոբագո',
'Գերմանիա','Պակիստան','Նեպալ','Դոմինիկանա',
'Անտիգուա և Բարբուդա','Իտալիա','Լյուքսեմբուրգ',
'Շվեյցարիա','Անդորրա','Նիգերիա','Գամբիա',
'Քուվեյթ','Միկրոնեզիա','Ուգանդա','Չինաստան',
'Թաիլանդ','Մալավի','Չեխիա','Մոլդովա','Դանիա',
'Ինդոնեզիա','Գվատեմալա','Լեհաստան','Սիրիա',
'Կիպրոս','Ֆրանսիա','Պորտուգալիա','Տոգո','Սլովակիա',
'Հունգարիա','Ալբանիա','Կուբա','Գանա','Հայաստան',
'Թուրքիա','Սլովենիա','Ավստրիա','Ադրբեջան',
'Սերբիա','Ռումինիա','Իսպանիա','Բոսնիա և Հերցեգովինա',
'Կոստա Ռիկա','Մալայզիա','Մակեդոնիա','Հունաստան',
'Եգիպտոս','Կամբոջա','Բենին','Եթովպիա','Խորվաթիա',
'Բիրմա','Սվազիլենդ','Արևելյան Թիմոր','Ուկրաինա',
'Սիերա Լեոնե','Մարոկո','Հոնդուրաս','Հորդանան','Քենիա',
'Բրունեյ','Իրաք','Վրաստան','Թունիս','Բուլղարիա',
'Սենեգալ','Ուզբեկստան','Բուրկինա Ֆասո','Մեքսիկա',
'Լիտվա','Տաջիկստան','Էկվադոր','Ֆիջի','Էրիթրեա','Իրան',
'Բելառուս','Նիկարագուա','Աֆղանստան','Պալաու','Եմեն',
'Տանզանիա','Պանամա','Գվինեա','Կամերուն',
'Հարավային Աֆրիկա','Կոլումբիա','Մադագասկար',
'Լատվիա','Լիբերիա','Կոնգո','Զիմբաբվե','Վենեսուելա',
'Էստոնիա','Մոզամբիկ','Լաոս','Բրազիլիա','Պերու',
'Բահամներ','Չիլի','Շվեդիա','Ուրուգվայ','Վանուատու',
'Բութան','Զամբիա','Սուդան','Սոմալի','Նոր Զելանդիա',
'Պարագվայ','Ֆինլանդիա','Արգենտինա','Ալժիր','Նորվեգիա',
'Բելիզ','Հարավային Սուդան','Մալի','Անգոլա',
'Թուրքմենստան','Օման','Բոլիվիա','Ռուսաստան','Գաբոն',
'Ղազախստան','Լիբիա','Գայանա','Կանադա','Բոտսվանա',
'Մավրիտանիա','Իսլանդիա','Սուրինամ','Ավստրալիա',
'Նամիբիա','Մոնղոլիա',
);
protected static $region = array(
'Արագածոտնի', 'Արարատի', 'Արմավիրի',
'Գեղարքունիքի', 'Լոռու', 'Կոտայքի', 'Շիրակի',
'Սյունիքի', 'Վայոց Ձորի', 'Տավուշի',
);
protected static $city = array(
'Աբովյան', 'Ագարակ', 'Ալավերդի', 'Ախթալա', 'Այրում', 'Աշտարակ', 'Ապարան',
'Արարատ', 'Արթիկ', 'Արմավիր', 'Արտաշատ', 'Բերդ', 'Բյուրեղավան', 'Գավառ',
'Գյումրի', 'Գորիս', 'Դաստակերտ', 'Դիլիջան', 'Եղեգնաձոր', 'Եղվարդ', 'Երևան',
'Էջմիածին', 'Թալին', 'Թումանյան', 'Իջևան', 'Ծաղկաձոր', 'Կապան', 'Հրազդան',
'Ճամբարակ', 'Մասիս', 'Մարալիկ', 'Մարտունի', 'Մեծամոր', 'Մեղրի', 'Նոր',
'Նոյեմբերյան', 'Շամլուղ', 'Չարենցավան', 'Ջերմուկ', 'Սիսիան', 'Սպիտակ',
'Ստեփանավան', 'Սևան', 'Վայք', 'Վանաձոր', 'Վարդենիս', 'Վեդի', 'Տաշիր',
'Քաջարան',
);
protected static $street = array(
'Պուշկին','Տերյան','Աբովյան','Ագաթանգեղոս','Անդրանիկ','Օտյան','Լուկաշին',
'Տիչինա','Շինարարներ','Լենինգրադյան','Կիևյան',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{region}} {{regionSuffix}}, {{cityPrefix}} {{city}}, {{street}} {{buildingNumber}} {{streetPrefix}}, {{postcode}}",
);
public static function buildingNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
public static function regionSuffix()
{
return static::randomElement(static::$regionSuffix);
}
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/hy_AM/Internet.php 0000644 00000000305 15152066430 0011634 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hy_AM;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $tld = array('com', 'com', 'am', 'am', 'am', 'net', 'org', 'ru', 'am', 'am', 'am');
}
Provider/Image.php 0000644 00000006141 15152066430 0010075 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
/**
* Depends on image generation from http://lorempixel.com/
*/
class Image extends Base
{
protected static $categories = array(
'abstract', 'animals', 'business', 'cats', 'city', 'food', 'nightlife',
'fashion', 'people', 'nature', 'sports', 'technics', 'transport'
);
/**
* Generate the URL that will return a random image
*
* Set randomize to false to remove the random GET parameter at the end of the url.
*
* @example 'http://lorempixel.com/640/480/?12345'
*/
public static function imageUrl($width = 640, $height = 480, $category = null, $randomize = true, $word = null)
{
$url = "http://lorempixel.com/{$width}/{$height}/";
if ($category) {
if (!in_array($category, static::$categories)) {
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Unkown image category "%s"', $category));
}
$url .= "{$category}/";
if ($word) {
$url .= "{$word}/";
}
}
if ($randomize) {
$url .= '?' . static::randomNumber(5, true);
}
return $url;
}
/**
* Download a remote random image to disk and return its location
*
* Requires curl, or allow_url_fopen to be on in php.ini.
*
* @example '/path/to/dir/13b73edae8443990be1aa8f1a483bc27.jpg'
*/
public static function image($dir = null, $width = 640, $height = 480, $category = null, $fullPath = true, $randomize = true, $word = null)
{
$dir = is_null($dir) ? sys_get_temp_dir() : $dir; // GNU/Linux / OS X / Windows compatible
// Validate directory path
if (!is_dir($dir) || !is_writable($dir)) {
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Cannot write to directory "%s"', $dir));
}
// Generate a random filename. Use the server address so that a file
// generated at the same time on a different server won't have a collision.
$name = md5(uniqid(empty($_SERVER['SERVER_ADDR']) ? '' : $_SERVER['SERVER_ADDR'], true));
$filename = $name .'.jpg';
$filepath = $dir . DIRECTORY_SEPARATOR . $filename;
$url = static::imageUrl($width, $height, $category, $randomize, $word);
// save file
if (function_exists('curl_exec')) {
// use cURL
$fp = fopen($filepath, 'w');
$ch = curl_init($url);
curl_setopt($ch, CURLOPT_FILE, $fp);
$success = curl_exec($ch);
curl_close($ch);
fclose($fp);
} elseif (ini_get('allow_url_fopen')) {
// use remote fopen() via copy()
$success = copy($url, $filepath);
} else {
return new \RuntimeException('The image formatter downloads an image from a remote HTTP server. Therefore, it requires that PHP can request remote hosts, either via cURL or fopen()');
}
if (!$success) {
// could not contact the distant URL or HTTP error - fail silently.
return false;
}
return $fullPath ? $filepath : $filename;
}
}
Provider/Payment.php 0000644 00000027540 15152066430 0010476 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
use Faker\Calculator\Luhn;
class Payment extends Base
{
public static $expirationDateFormat = "m/y";
protected static $cardVendors = array(
'Visa', 'Visa', 'Visa', 'Visa', 'Visa',
'MasterCard', 'MasterCard', 'MasterCard', 'MasterCard', 'MasterCard',
'American Express', 'Discover Card'
);
// see http://en.wikipedia.org/wiki/Bank_card_number for a reference of existing prefixes
protected static $cardParams = array(
'Visa' => array(
"4539########",
"4539###########",
"4556########",
"4556###########",
"4916########",
"4916###########",
"4532########",
"4532###########",
"4929########",
"4929###########",
"40240071####",
"40240071#######",
"4485########",
"4485###########",
"4716########",
"4716###########",
"4###########",
"4##############"
),
'MasterCard' => array(
"51#############",
"52#############",
"53#############",
"54#############",
"55#############"
),
'American Express' => array(
"34############",
"37############"
),
'Discover Card' => array(
"6011###########"
),
);
/**
* @var array list of IBAN formats, source: @link http://www.swift.com/dsp/resources/documents/IBAN_Registry.txt
*/
protected static $ibanFormats = array(
'AD' => array(array('n', 4), array('n', 4), array('c', 12)),
'AE' => array(array('n', 3), array('n', 16)),
'AL' => array(array('n', 8), array('c', 16)),
'AT' => array(array('n', 5), array('n', 11)),
'AZ' => array(array('a', 4), array('c', 20)),
'BA' => array(array('n', 3), array('n', 3), array('n', 8), array('n', 2)),
'BE' => array(array('n', 3), array('n', 7), array('n', 2)),
'BG' => array(array('a', 4), array('n', 4), array('n', 2), array('c', 8)),
'BH' => array(array('a', 4), array('c', 14)),
'BR' => array(array('n', 8), array('n', 5), array('n', 10), array('a', 1), array('c', 1)),
'CH' => array(array('n', 5), array('c', 12)),
'CR' => array(array('n', 3), array('n', 14)),
'CY' => array(array('n', 3), array('n', 5), array('c', 16)),
'CZ' => array(array('n', 4), array('n', 6), array('n', 10)),
'DE' => array(array('n', 8), array('n', 10)),
'DK' => array(array('n', 4), array('n', 9), array('n', 1)),
'DO' => array(array('c', 4), array('n', 20)),
'EE' => array(array('n', 2), array('n', 2), array('n', 11), array('n', 1)),
'ES' => array(array('n', 4), array('n', 4), array('n', 1), array('n', 1), array('n', 10)),
'FR' => array(array('n', 5), array('n', 5), array('c', 11), array('n', 2)),
'GB' => array(array('a', 4), array('n', 6), array('n', 8)),
'GE' => array(array('a', 2), array('n', 16)),
'GI' => array(array('a', 4), array('c', 15)),
'GR' => array(array('n', 3), array('n', 4), array('c', 16)),
'GT' => array(array('c', 4), array('c', 20)),
'HR' => array(array('n', 7), array('n', 10)),
'HU' => array(array('n', 3), array('n', 4), array('n', 1), array('n', 15), array('n', 1)),
'IE' => array(array('a', 4), array('n', 6), array('n', 8)),
'IL' => array(array('n', 3), array('n', 3), array('n', 13)),
'IS' => array(array('n', 4), array('n', 2), array('n', 6), array('n', 10)),
'IT' => array(array('a', 1), array('n', 5), array('n', 5), array('c', 12)),
'KW' => array(array('a', 4), array('c', 22)),
'KZ' => array(array('n', 3), array('c', 13)),
'LB' => array(array('n', 4), array('c', 20)),
'LI' => array(array('n', 5), array('c', 12)),
'LT' => array(array('n', 5), array('n', 11)),
'LU' => array(array('n', 3), array('c', 13)),
'LV' => array(array('a', 4), array('c', 13)),
'MC' => array(array('n', 5), array('n', 5), array('c', 11), array('n', 2)),
'MD' => array(array('c', 2), array('c', 18)),
'ME' => array(array('n', 3), array('n', 13), array('n', 2)),
'MK' => array(array('n', 3), array('c', 10), array('n', 2)),
'MR' => array(array('n', 5), array('n', 5), array('n', 11), array('n', 2)),
'MT' => array(array('a', 4), array('n', 5), array('c', 18)),
'MU' => array(array('a', 4), array('n', 2), array('n', 2), array('n', 12), array('n', 3), array('a', 3)),
'NL' => array(array('a', 4), array('n', 10)),
'NO' => array(array('n', 4), array('n', 6), array('n', 1)),
'PK' => array(array('a', 4), array('c', 16)),
'PL' => array(array('n', 8), array('n', 16)),
'PS' => array(array('a', 4), array('c', 21)),
'PT' => array(array('n', 4), array('n', 4), array('n', 11), array('n', 2)),
'RO' => array(array('a', 4), array('c', 16)),
'RS' => array(array('n', 3), array('n', 13), array('n', 2)),
'SA' => array(array('n', 2), array('c', 18)),
'SE' => array(array('n', 3), array('n', 16), array('n', 1)),
'SI' => array(array('n', 5), array('n', 8), array('n', 2)),
'SK' => array(array('n', 4), array('n', 6), array('n', 10)),
'SM' => array(array('a', 1), array('n', 5), array('n', 5), array('c', 12)),
'TN' => array(array('n', 2), array('n', 3), array('n', 13), array('n', 2)),
'TR' => array(array('n', 5), array('c', 1), array('c', 16)),
'VG' => array(array('a', 4), array('n', 16)),
);
/**
* @return string Returns a credit card vendor name
*
* @example 'MasterCard'
*/
public static function creditCardType()
{
return static::randomElement(static::$cardVendors);
}
/**
* Returns the String of a credit card number.
*
* @param string $type Supporting any of 'Visa', 'MasterCard', 'Amercian Express', and 'Discover'
* @param boolean $formatted Set to true if the output string should contain one separator every 4 digits
* @param string $separator Separator string for formatting card number. Defaults to dash (-).
* @return string
*
* @example '4485480221084675'
*/
public static function creditCardNumber($type = null, $formatted = false, $separator = '-')
{
if (is_null($type)) {
$type = static::creditCardType();
}
$mask = static::randomElement(static::$cardParams[$type]);
$number = static::numerify($mask);
$number .= Luhn::computeCheckDigit($number);
if ($formatted) {
$p1 = substr($number, 0, 4);
$p2 = substr($number, 4, 4);
$p3 = substr($number, 8, 4);
$p4 = substr($number, 12);
$number = $p1 . $separator . $p2 . $separator . $p3 . $separator . $p4;
}
return $number;
}
/**
* @param boolean $valid True (by default) to get a valid expiration date, false to get a maybe valid date
* @return \DateTime
* @example 04/13
*/
public function creditCardExpirationDate($valid = true)
{
if ($valid) {
return $this->generator->dateTimeBetween('now', '36 months');
}
return $this->generator->dateTimeBetween('-36 months', '36 months');
}
/**
* @param boolean $valid True (by default) to get a valid expiration date, false to get a maybe valid date
* @param string $expirationDateFormat
* @return string
* @example '04/13'
*/
public function creditCardExpirationDateString($valid = true, $expirationDateFormat = null)
{
return $this->creditCardExpirationDate($valid)->format(is_null($expirationDateFormat) ? static::$expirationDateFormat : $expirationDateFormat);
}
/**
* @param boolean $valid True (by default) to get a valid expiration date, false to get a maybe valid date
* @return array
*/
public function creditCardDetails($valid = true)
{
$type = static::creditCardType();
return array(
'type' => $type,
'number' => static::creditCardNumber($type),
'name' => $this->generator->name(),
'expirationDate' => $this->creditCardExpirationDateString($valid)
);
}
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
protected static function iban($countryCode, $prefix = '', $length = null)
{
$countryCode = strtoupper($countryCode);
$format = !isset(static::$ibanFormats[$countryCode]) ? array() : static::$ibanFormats[$countryCode];
if ($length === null) {
if ($format === null) {
$length = 24;
} else {
$length = 0;
foreach ($format as $part) {
list($class, $groupCount) = $part;
$length += $groupCount;
}
}
}
$result = $prefix;
$length -= strlen($prefix);
$nextPart = array_shift($format);
if ($nextPart !== false) {
list($class, $groupCount) = $nextPart;
} else {
$class = 'n';
$groupCount = 0;
}
$groupCount = $nextPart === false ? 0 : $nextPart[1];
for ($i = 0; $i < $length; $i++) {
if ($nextPart !== false && $groupCount-- < 1) {
$nextPart = array_shift($format);
list($class, $groupCount) = $nextPart;
}
switch ($class) {
default:
case 'c':
$result .= mt_rand(0, 100) <= 50 ? static::randomDigit() : strtoupper(static::randomLetter());
break;
case 'a':
$result .= strtoupper(static::randomLetter());
break;
case 'n':
$result .= static::randomDigit();
break;
}
}
$result = static::addBankCodeChecksum($result, $countryCode);
$countryNumber = 100 * (ord($countryCode[0])-55) + (ord($countryCode[1])-55);
$tempResult = $result . $countryNumber . '00';
// perform MOD97-10 checksum calculation
$checksum = (int) $tempResult[0];
for ($i = 1, $size = strlen($tempResult); $i < $size; $i++) {
$checksum = (10 * $checksum + (int) $tempResult[$i]) % 97;
}
$checksum = 98 - $checksum;
if ($checksum < 10) {
$checksum = '0'.$checksum;
}
return $countryCode . $checksum . $result;
}
/**
* Calculates a checksum for the national bank and branch code part in the IBAN.
*
* @param string $iban randomly generated $iban
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @return string IBAN with one character altered to a proper checksum
*/
protected static function addBankCodeChecksum($iban, $countryCode = '')
{
return $iban;
}
/**
* Return the String of a SWIFT/BIC number
*
* @example 'RZTIAT22263'
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/ISO_9362
* @return string Swift/Bic number
*/
public static function swiftBicNumber()
{
return self::regexify("^([A-Z]){4}([A-Z]){2}([0-9A-Z]){2}([0-9A-Z]{3})?$");
}
}
Provider/ne_NP/PhoneNumber.php 0000644 00000000554 15152066430 0012276 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ne_NP;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'01-4######',
'01-5######',
'01-6######',
'9841######',
'9849######',
'98510#####',
'9803######',
'9808######',
'9813######',
'9818######',
);
}
Provider/ne_NP/Person.php 0000644 00000020471 15152066430 0011322 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ne_NP;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{middleNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{middleNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{middleNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aadarsh', 'Aadesh', 'Aaditya', 'Aakash', 'Aanand', 'Abud', 'Achyut', 'Ajay', 'Ajit', 'Akhil', 'Akshar', 'Akshay', 'Amar', 'Amir', 'Amit', 'Amod', 'Amrit', 'Amulya', 'Ananta', 'Angel', 'Angikar', 'Anil', 'Ankit', 'Ankur', 'Anmol', 'Anshu', 'Anuj', 'Arjun', 'Arun', 'Ashish', 'Ashok', 'Ashutosh', 'Atal', 'Avinash', 'Ayush',
'Babish', 'Badal', 'Badri', 'Baibhav', 'Bhagwam', 'Bhakti', 'Bhanu', 'Bibek', 'Bicky', 'Bidur', 'Bidwan', 'Bikal', 'Bikash', 'Bikesh', 'Bikram', 'Bimal', 'Binamra', 'Binay', 'Bipin', 'Biplav', 'Bipul', 'Biraj', 'Birendra', 'Bishal', 'Bisu', 'Biswas', 'Brijesh', 'Buddha',
'Chaitanya', 'Chandan', 'Chandra', 'Chirag',
'Darpan', 'Deep', 'Deepak', 'Dev', 'Dhairya', 'Dharma', 'Dharmendra', 'Dhiren', 'Diwakar', 'Diwash',
'Eklavya',
'Gajendra', 'Gaurav', 'Girish', 'Gokul', 'Gopal', 'Govinda', 'Grija', 'Gyanraj',
'Hans', 'Hardik', 'Hari', 'Harsa', 'Hemant', 'Himal', 'Hitesh', 'Hridaya',
'Ishwar',
'Jitendra', 'Jivan',
'Kabindra', 'Kailash', 'Kalyan', 'Kamal', 'Kamod', 'Kapil', 'Karan', 'Karna', 'Khagendra', 'Kishor', 'Kris', 'Krishna', 'Krisus', 'Kuber',
'Lakshman', 'Lalit', 'Lava', 'Lochan', 'Lokesh',
'Madhav', 'Madhukar', 'Madhur', 'Mandeep', 'Manish', 'Manjul', 'Manoj', 'Milan', 'Mohit', 'Mridul',
'Nabin', 'Nakul', 'Narayan', 'Narendra', 'Naresh', 'Neil', 'Nerain', 'Nirajan', 'Nirajan', 'Nirmal', 'Nirupam', 'Nischal', 'Nishad', 'Nishant', 'Nutan',
'Om',
'Paras', 'Parikshit', 'Parimal', 'Pawan', 'Piyush', 'Prabal', 'Prabesh', 'Prabhat', 'Prabin', 'Prajwal', 'Prakash', 'Pramesh', 'Pramod', 'Pranaya', 'Pranil', 'Prasanna', 'Prashant', 'Prasun', 'Pratap', 'Pratik', 'Prayag', 'Prianshu', 'Prithivi', 'Purna', 'Pushkar',
'Raghab', 'Rahul', 'Rajan', 'Rajesh', 'Rakesh', 'Ramesh', 'Ranjan', 'Ranjit', 'Ricky', 'Rijan', 'Rishab', 'Rishikesh', 'Rohan', 'Rohit', 'Roshan',
'Sabin', 'Sachit', 'Safal', 'Sahaj', 'Sahan', 'Sajal', 'Sakar', 'Samir', 'Sanchit', 'Sandesh', 'Sanjay', 'Sanjeev', 'Sankalpa', 'Santosh', 'Sarad', 'Saroj', 'Sashi', 'Saumya', 'Sevak', 'Shailesh', 'Shakti', 'Shamundra', 'Shantanu', 'Shashank', 'Shashwat', 'Shekar', 'Shyam', 'Siddhartha', 'Sitaram', 'Sohan', 'Sohil', 'Soviet', 'Spandan', 'Subal', 'Subham', 'Subodh', 'Sudan', 'Sudhir', 'Sudin', 'Sudip', 'Sujan', 'Sujit', 'Sukanta', 'Sumel', 'Sunil', 'Suraj', 'Suraj', 'Surendra', 'Surya', 'Sushant', 'Sushil', 'Suyash', 'Suyog', 'Swagat', 'Swapnil', 'Swarup',
'Tej', 'Tilak', 'Tirtha', 'Trailokya', 'Trilochan',
'Udit', 'Ujjwal', 'Umesh', 'Uttam',
'Yogendra', 'Yogesh', 'Yuvaraj',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Aakansha', 'Aanchal', 'Aarati', 'Aashika', 'Aayusha', 'Alisha', 'Ambika', 'Amrita', 'Anamika', 'Anita', 'Anjali', 'Anjana', 'Anjela', 'Anju', 'Ankita', 'Ansu', 'Anu', 'Anupa', 'Anushree', 'Anuska', 'Apeksha', 'Archana', 'Arpita', 'Aruna', 'Asha',
'Bandita', 'Barsa', 'Bhawana', 'Bimala', 'Bina', 'Bindu', 'Binita', 'Bipana',
'Chadani', 'Chameli', 'Champa', 'Chandana',
'Damini', 'Deepa', 'Deepti', 'Depika', 'Dibya', 'Diksha', 'Dilmaya', 'Dipshika', 'Durga',
'Ganga', 'Garima', 'Gauri', 'Gita', 'Goma', 'Grishma',
'Harsika', 'Hema', 'Himani',
'Isha', 'Ishika', 'Ishwari',
'Jamuna', 'Janaki', 'Januka', 'Jiya', 'Junu',
'Kabita', 'Karuna', 'Kaushika', 'Khusbhu', 'Komal', 'Kopila', 'Kripa', 'Kriti', 'Kritika', 'Kshitz', 'Kumud', 'Kusum',
'Lalita', 'Lata', 'Laxmi', 'Lina', 'Luna',
'Madhavi', 'Madhuri', 'Mamata', 'Manila', 'Manita', 'Manjita', 'Manju', 'Maya', 'Mayabati', 'Mayushi', 'Menka', 'Menuka', 'Mina', 'Mira', 'Motiva', 'Mukti', 'Muna',
'Nabina', 'Namrata', 'Nandani', 'Nilam', 'Nira', 'Nirmali', 'Nisha', 'Nishita',
'Pallavi', 'Parijat', 'Pavitra', 'Pinky', 'Prabha', 'Prabina', 'Prabriti', 'Prakriti', 'Pramila', 'Prapti', 'Pratiksha', 'Pratima', 'Preeti', 'Prekshya', 'Prenana', 'Priya', 'Priyanka', 'Puja', 'Punam', 'Purnima', 'Puspa',
'Rabina', 'Radha', 'Radhika', 'Raksha', 'Rama', 'Ramita', 'Rampyari', 'Rani', 'Ranjana', 'Ranju', 'Rashmi', 'Rejina', 'Rekha', 'Renu', 'Renuka', 'Reshami', 'Riddhi', 'Rina', 'Ritu', 'Roshni', 'Rupa',
'Sabina', 'Sabita', 'Sacheta', 'Sachita', 'Sadhana', 'Safala', 'Sagina', 'Sahana', 'Saileja', 'Sajala', 'Sakshi', 'Sakuntala', 'Samjhana', 'Sampada', 'Samridhi', 'Sangita', 'Sanjana', 'Sanskriti', 'Santoshi', 'Sarala', 'Saraswati', 'Sarina', 'Sarita', 'Sarmila', 'Sarupa', 'Saubhagya', 'Shanti', 'Shasikala', 'Shova', 'Shraddha', 'Shreya', 'Shrija', 'Shristi', 'Shriya', 'Shusila', 'Simran', 'Sita', 'Smriti', 'Sneha', 'Soni', 'Srijana', 'Subheksha', 'Sujata', 'Sukriti', 'Sulochana', 'Sumi', 'Sumnima', 'Sunila', 'Surakshya', 'Susma', 'Susmita', 'Suyesha', 'Swechchha',
'Tara', 'Tulsi',
'Uma', 'Urbasi', 'Urmila', 'Usha',
'Vandana',
'Yami', 'Yasodha', 'Yushma',
);
protected static $lastName = array(
'Acharya', 'Adhikari', 'Agarwal', 'Amatya', 'Aryal',
'Baidya', 'Bajracharya', 'Balami', 'Banepali', 'Baniya', 'Banjade', 'Baral', 'Basnet', 'Bastakoti', 'Bastola', 'Basyal', 'Belbase', 'Bhandari', 'Bhatta', 'Bhattarai', 'Bhusal', 'Bijukchhe', 'Bisht', 'Bohara', 'Budathoki', 'Byanjankar',
'Chalise', 'Chamling', 'Chapagain', 'Chaudhary', 'Chhetri', 'Chhetri',
'Dahal', 'Dangol', 'Dawadi', 'Devkota', 'Dhakal', 'Dhamla', 'Dhaubhadel', 'Dhungel',
'Gauchan', 'Gautam', 'Ghale', 'Ghimire', 'Giri', 'Golchha', 'Gurung', 'Gyalzen', 'Gyawali',
'Hamal', 'Himanshu', 'Humagain',
'Jha', 'Joshi',
'Kafle', 'Kandel', 'Kansakar', 'Karki', 'Karmacharya', 'Karna', 'Katwal', 'Kayastha', 'KC', 'Khadka', 'Khadgee', 'Khan', 'Khanal', 'Kharel', 'Khatiwada', 'Khatri', 'Khawas', 'Koirala',
'Lama', 'Lamichhane', 'Lamsal', 'Lawoti', 'Ligal', 'Limbu', 'Lohani',
'Magar', 'Maharjan', 'Mainali', 'Malakar', 'Maleku', 'Manandhar', 'Marhatta', 'Mishra',
'Nakarmi', 'Napit', 'Nemkul', 'Nepal', 'Neupane', 'Niroula',
'Ojha',
'Pachhai', 'Pahari', 'Pandey', 'Pangeni', 'Panta', 'Parajuli', 'Pathak', 'Paudel', 'Pokhrel', 'Pradhan', 'Prajapati', 'Puri',
'Rai', 'Raimajhi', 'Rana', 'Ranabhat', 'Rasali', 'Rauniyar', 'Rawat', 'Regmi', 'Rijal', 'Rimal', 'Rinpoche',
'Sarraf', 'Shah', 'Shahi', 'Shakya', 'Sharma', 'Sherpa', 'Shrestha', 'Silwal', 'Simkhada', 'Singh', 'Sitoula', 'Subedi',
'Tamang', 'Tamrakar', 'Thakur', 'Thapa', 'Thapa Magar', 'Thuladhar', 'Thule', 'Tuladhar',
'Upadhyaya',
'Veswakar',
'Wagle',
'Yadav',
);
private static $middleNameMale = array('Bahadur', 'Dev', 'Kumar', 'Man', 'Mani', 'Nath', 'Prasad', 'Raj', 'Ratna');
private static $middleNameFemale = array('Devi', 'Kumari');
/**
* @example 'Bahadur'
*/
public static function middleNameMale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameMale);
}
/**
* @example 'Devi'
*/
public static function middleNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameFemale);
}
}
Provider/ne_NP/Address.php 0000644 00000034726 15152066430 0011451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ne_NP;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $wardNumber = array('##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'bagh', 'bazaar', 'besi', 'chowk', 'gaun', 'kot', 'mandir', 'marg', 'nagar', 'sahar', 'sthan', 'tar'
);
protected static $postcode = array('#####');
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_districts_of_Nepal
*/
protected static $district = array(
'Achham', 'Arghakhanchi',
'Baglung', 'Baitadi', 'Bajhang', 'Bajura', 'Banke', 'Bara', 'Bardiya', 'Bhaktapur', 'Bhojpur',
'Chitwan',
'Dadeldhura', 'Dailekh', 'Dang Deukhuri', 'Darchula', 'Dhading', 'Dhankuta', 'Dhanusa', 'Dolakha', 'Dolpa', 'Doti',
'Gorkha', 'Gulmi',
'Humla',
'Ilam',
'Jajarkot', 'Jhapa', 'Jumla',
'Kailali', 'Kalikot', 'Kanchanpur', 'Kapilvastu', 'Kaski', 'Kathmandu', 'Kavrepalanchok', 'Khotang',
'Lalitpur', 'Lamjung',
'Mahottari', 'Makwanpur', 'Manang', 'Morang', 'Mugu', 'Mustang', 'Myagdi',
'Nawalparasi', 'Nuwakot',
'Okhaldhunga',
'Palpa', 'Panchthar', 'Parbat', 'Parsa', 'Pyuthan',
'Ramechhap', 'Rasuwa', 'Rautahat', 'Rolpa', 'Rukum', 'Rupandehi',
'Salyan', 'Sankhuwasabha', 'Saptari', 'Sarlahi', 'Sindhuli', 'Sindhupalchok', 'Siraha', 'Solukhumbu', 'Sunsari', 'Surkhet', 'Syangja',
'Tanahu', 'Taplejung', 'Terhathum',
'Udayapur'
);
/**
* @link http://www.fallingrain.com/world/NP/
*/
protected static $cityName = array(
'Achham', 'Aiselukharka', 'Amardaha', 'Amariya', 'Amlekhganj', 'Amraia', 'Andia', 'Andruli', 'Angbung', 'Arghkot', 'Arughatbazaar', 'Asaina', 'Ataria', 'Atrauli', 'Aulgurta',
'Bachhuwa', 'Badirpatti', 'Bagar', 'Bagarchhap', 'Baglungbazaar', 'Bahadurganj', 'Bahrabise', 'Bahsi', 'Baijnathpurwa', 'Baindoli', 'Bairia', 'Baitadi', 'Bajhang', 'Bajura', 'Bakarkot', 'Balapur', 'Baldenggarhi', 'Balkot', 'Balma', 'Bandipur', 'Banepa', 'Banepabazaar', 'Baneshore', 'Banghi', 'Banke', 'Bansangu', 'Barbatta', 'Bardiya', 'Barhamjia', 'Basbeti', 'Batarbazaar', 'Bathala', 'Battar', 'Baudha', 'Baudhatinchule', 'Baugachia', 'Beding', 'Belahia', 'Belgaon', 'Belwa', 'Beni', 'Benighat', 'Berhampuri', 'Besisahar', 'Beteni', 'Bethari', 'Betrwati', 'Bhadgaon', 'Bhadrapur', 'Bhagaura', 'Bhagwanpur', 'Bhainsah', 'Bhainse', 'Bhainsedobhn', 'Bhairahawa', 'Bhajni', 'Bhaktapur', 'Bhandar', 'Bharatpur', 'Bhartbs', 'Bhata', 'Bhataulia', 'Bhawanipur', 'Bhikhnatdjori', 'Bhiknathor', 'Bhimkothi', 'Bhimphedi', 'Bhingrigaon', 'Bhitania', 'Bhojpur', 'Bholi', 'Bhopatpur', 'Bhowa', 'Bhujauli', 'Bhurchaur', 'Bhurkia', 'Bijulpura', 'Bilauri', 'Binayakgaon', 'Biprat', 'Biratnagar', 'Birendranagar', 'Birgunj', 'Birkot', 'Birta', 'Bishunpura', 'Bithara', 'Bogri', 'Boradandi', 'Bramhadeumandi', 'Budanilkantha', 'Budhabare', 'Bungmati', 'Burili', 'Burthum', 'Burtibang', 'Butwal',
'Captainganj', 'Chainpur', 'Chaitya', 'Champapur', 'Chandragadhi', 'Changrang', 'Chapagaun', 'Charikot', 'Chaturale', 'Chaubisho', 'Chaukle', 'Chaukun', 'Chaunrikharka', 'Chautara', 'Chautha', 'Chepang', 'Chepti', 'Chepuwa', 'Chhapia', 'Chhapre', 'Chharkabhot', 'Chhibro', 'Chhintapu', 'Chhokang', 'Chhrkbhotgaon', 'Chhukgaon', 'Chhule', 'Chilankha', 'Chilha', 'Chilkhaya', 'Chisapani', 'Chisapanigadhi', 'Chiybri', 'Chobhar', 'Cholpa', 'Chong', 'Choutar', 'Chuchekanda', 'Chukhung', 'Chumikgyatsa', 'Chunemari', 'Chyabari', 'Chyamtang', 'Chyangthapu', 'Colonelbari',
'Daban', 'Dabhung', 'Dadeldhura', 'Dahawa', 'Dailekh', 'Dakhakot', 'Dakshnkli', 'Daliwa', 'Dall', 'Dalphu', 'Daman', 'Damdwali', 'Dandakharka', 'Dang', 'Dangarmarwa', 'Daregaunra', 'Daura', 'Debichaur', 'Debikot', 'Dekhatbhuli', 'Deomoro', 'Deoraha', 'Deurali', 'Dhabi', 'Dhadinbesi', 'Dhakela', 'Dhalkebar', 'Dhamaura', 'Dhangadhi', 'Dhankuta', 'Dhankutabazaar', 'Dharamnagar', 'Dharampur', 'Dharan', 'Dharnbzr', 'Dharot', 'Dharsing', 'Dhita', 'Dhuli', 'Dhulikhel', 'Dhunche', 'Dhungrebas', 'Dhurjanna', 'Dhurkot', 'Diktel', 'Diktelbazaar', 'Dillikot', 'Dingboche', 'Dingla', 'Dipayal', 'Doglng', 'Dolakha', 'Dolalghat', 'Dorpattan', 'Doti', 'Dugtha', 'Dullu', 'Dumja', 'Dumn', 'Dumrchaur', 'Dumuhn', 'Dunai', 'Dunglang', 'Durgaon', 'Durgoli',
'Fatehpur',
'Gadhi', 'Gadriya', 'Gaighat', 'Gaindaknda', 'Gairagaon', 'Gairigaun', 'Galba', 'Galwa', 'Galwagaun', 'Gamgadhi', 'Gamphathang', 'Garenkhuti', 'Gaur', 'Geta', 'Ghachak', 'Ghanpokhara', 'Ghilinggaon', 'Ghoghda', 'Ghorahi', 'Ghra', 'Ghunsa', 'Ghunthang', 'Giri', 'Girma', 'Godavari', 'Gogangaon', 'Gogn', 'Golagowar', 'Golapala', 'Golgaur', 'Gongrali', 'Goplpur', 'Gorkha', 'Gosainkunda', 'Gotam', 'Gotamsiyala', 'Gothi', 'Gour', 'Guani', 'Gudel', 'Guleriya', 'Gulmikot', 'Gumbung', 'Gumsha', 'Gunhna', 'Gurja', 'Gurjakhana', 'Guthi',
'Hajminia', 'Halji', 'Handrung', 'Hangsari', 'Hanumannagar', 'Haraincha', 'Hardiachauki', 'Haria', 'Hariharpurgadhi', 'Haripur', 'Harrebarre', 'Hasta', 'Hatia', 'Hatranga', 'Helambu', 'Hetauda', 'Hetaudabazaar', 'Hilajug',
'Ilam', 'Inarwa', 'Ismakot', 'Itahari',
'Jagat', 'Jain', 'Jajarkot', 'Jaleswar', 'Jalkundi', 'Jalthal', 'Jamuna', 'Janakpur', 'Jantrakhani', 'Jawalakhel', 'Jhapa', 'Jhikabasti', 'Jhunga', 'Jhuwani', 'Jibu', 'Jiri', 'Jiwadanda', 'Jogkuti', 'Jomsom', 'Joriapani', 'Joshpur', 'Jumla', 'Junbesi', 'Juribela',
'Kagbeni', 'Kailali', 'Kakani', 'Kalaiya', 'Kalikot', 'Kalimati', 'Kampughat', 'Kamsin', 'Kanchanpur', 'Kanouli', 'Kantipur', 'Kapilvastu', 'Kapurkot', 'Karelung', 'Kasba', 'Kaski', 'Kaspa', 'Kathmandu', 'Katle', 'Katti', 'Katunje', 'Kehami', 'Kermi', 'Khadkagaun', 'Khadreha', 'Khaireni', 'Khalte', 'Khanchikot', 'Khandbari', 'Khangsar', 'Khanjpur', 'Kharang', 'Kharchyun', 'Khargauli', 'Kharka', 'Khinchit', 'Khmchn', 'Khngra', 'Khnskot', 'Khokna', 'Khotng', 'Khrp', 'Khumaltar', 'Khumjung', 'Khunza', 'Khurpa', 'Kiratichhap', 'Kodari', 'Kodudhunga', 'Kohalpur', 'Koilbas', 'Koropani', 'Kothari', 'Kritipur', 'Kuiyahi', 'Kulekhani', 'Kumargaon', 'Kumbher', 'Kunchha', 'Kuseri', 'Kusma', 'Kuthanawa', 'Kutharpekot',
'Labsibot', 'Lahan', 'Lakarpata', 'Lakkar', 'Lalitpur', 'Lamabagar', 'Lamji', 'Lamjung', 'Lammela', 'Lamobagargola', 'Lamodihi', 'Lampakha', 'Lamri', 'Langtang', 'Larkaiya', 'Lekhparajuli', 'Lete', 'Lahonak', 'Lildanda', 'Lilbhitti', 'Lilikot', 'Limbudin', 'Limbuwan', 'Lindandavillage', 'Liping', 'Liwang', 'Liwangaon', 'Lobuche', 'Lokondo', 'Lomanthang', 'Lubhu', 'Lukla', 'Lumbini', 'Lumbinibagh', 'Lumsal', 'Lumsum', 'Lumsumkhani', 'Lunak', 'Lungthung', 'Lunishera', 'Lurigaon',
'Mahakali', 'Mahankal', 'Maharajaganj', 'Mahdevtar', 'Mahendranagar', 'Majari', 'Majhgaon', 'Makaising', 'Makwanpurgadhi', 'Malangwa', 'Malimchigaon', 'Manakot', 'Manang', 'Manangbhot', 'Manebhaniyang', 'Mangalpur', 'Mangle', 'Mangri', 'Manhari', 'Manikpur', 'Maniramkanda', 'Mankali', 'Manmaiju', 'Martadi', 'Meghauli', 'Melekheti', 'Melung', 'Mingbo', 'Mohami', 'Motipur', 'Mughla', 'Muglaha', 'Muglin', 'Mugu', 'Muktinath', 'Munchi', 'Munge', 'Munigaun', 'Musikot', 'Mustang',
'Nagaa', 'Nagarjun', 'Nagarkot', 'Namai', 'Namchebazaar', 'Namdegoan', 'Namrek', 'Nandpur', 'Nangraon', 'Naraingarh', 'Narayangadh', 'Narayanghat', 'Narcheng', 'Nargaon', 'Naubise', 'Nauche', 'Nauranga', 'Nayagaon', 'Nepalgunj', 'Nepaltar', 'Nijgadh', 'Nuwakot',
'Odarapur', 'Okhaldhunga', 'Okhaldhungabazaar', 'Olangchukgola', 'Oligaon',
'Pachgachhiya', 'Pachi', 'Pachkaria', 'Pachuwarghat', 'Padmi', 'Pahritol', 'Paklihawa', 'Pali', 'Palung', 'Palungsikarkot', 'Panauti', 'Panautivillage', 'Panbari', 'Panchkhal', 'Pangboche', 'Pangthok', 'Panighat', 'Para', 'Parabice', 'Parasi', 'Partpur', 'Pasauli', 'Pashupatinth', 'Pasupati', 'Patan', 'Patansundhara', 'Pathalaiya', 'Patharkot', 'Patia', 'Patibhamyang', 'Patlahara', 'Phalamesangu', 'Phaplu', 'Pharping', 'Phembu', 'Phidim', 'Phijorgaon', 'Phopagaon', 'Phorcha', 'Phorse', 'Phugaon', 'Phugru', 'Phulbari', 'Phulwri', 'Phung', 'Phungnangtar', 'Pipalkot', 'Pipra', 'Pokhara', 'Pratappur', 'Pudamigaon', 'Pulanto', 'Purtighat', 'Putalikhet', 'Pyuthan',
'Rajapur', 'Rajbiraj', 'Ramdighat', 'Ramdikbana', 'Ramechhap', 'Ramgarh', 'Ramnagar', 'Rampur', 'Ranbirta', 'Rangeli', 'Ranipauwa', 'Rara', 'Rasi', 'Raskot', 'Rasnadu', 'Rasnaduvillage', 'Rasuwa', 'Rasuwagadhi', 'Rear', 'Rehara', 'Rekcha', 'Ridi', 'Rimi', 'Riribazaar', 'Ririkot', 'Romandey', 'Rukumkot', 'Rumalgaon', 'Rumjatar', 'Rupandehi',
'Saipal', 'Sakha', 'Salleri', 'Salyan', 'Salyangaon', 'Samargaon', 'Samde', 'Sanam', 'Sangdah', 'Sangu', 'Sangutar', 'Sankhu', 'Sarswati', 'Sasaiya', 'Saukatia', 'Semri', 'Setibesi', 'Shibganj', 'Shibkhola', 'Shimi', 'Shivanagar', 'Shringa', 'Siddharthanagar', 'Sidhniaghat', 'Sikha', 'Sikpasorkhani', 'Siktaghat', 'Silgadhi', 'Silgadhidoti', 'Siliguri', 'Silkot', 'Simengaon', 'Simikot', 'Simra', 'Sindhuli', 'Sindhuligadhi', 'Siraha', 'Sirsia', 'Sisaghatbazaar', 'Sisaria', 'Sisbani', 'Sisghat', 'Sitalpati', 'Sitapur', 'Siurigaon', 'Sorukot', 'Sorung', 'Sripur', 'Subkone', 'Sugarkhal', 'Sukadhik', 'Sukhar', 'Sukhchauri', 'Sunauli', 'Sundarijal', 'Sundarpur', 'Sunwal', 'Surkhet', 'Swargadwari', 'Syabru', 'Syabrubesi', 'Syangja',
'Tamghas', 'Tamsipur', 'Tanahun', 'Tandi', 'Tange', 'Tanje', 'Tansen', 'Taplejung', 'Tarakot', 'Tarenggaon', 'Tatopani', 'Taulia', 'Taulihawa', 'Teghari', 'Tehrathum', 'Telok', 'Telpani', 'Tempthng', 'Thabng', 'Thakle', 'Thalara', 'Thami', 'Thammu', 'Thankot', 'Thapagaon', 'Thargumtha', 'Thimi', 'Thonje', 'Thothung', 'Thukla', 'Thulobeshi', 'Thuloptl', 'Thumshe', 'Thyangboche', 'Tibrikot', 'Tigri', 'Tikabhairab', 'Tikapur', 'Tikoli', 'Tilaurkot', 'Tiling', 'Tilkot', 'Tingjegaon', 'Tinkar', 'Titahari', 'Tokha', 'Tokna', 'Toli', 'Topkegola', 'Topla', 'Tribeni', 'Tribenighat', 'Trislibzr', 'Trisuli', 'Tsarang', 'Tukotigaon', 'Tukucha', 'Tulsi', 'Tulsipur', 'Tumlingtar',
'Udaypur', 'Udaypurgadhi', 'Umari', 'Uppardangadhi', 'Uwagaon',
'Waling', 'Walungchunggola', 'Wapsakhani',
'Yala', 'Yalbang', 'Yamphodin', 'Yrsa',
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}}{{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{city}}-{{wardNumber}}, {{streetAddress}}, {{district}} {{postcode}}",
);
/**
* @example 'Kalaiya'
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityName);
}
/**
* @example '5'
*/
public static function wardNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$wardNumber));
}
/**
* @example 'Bara'
*/
public static function district()
{
return static::randomElement(static::$district);
}
}
Provider/ne_NP/Internet.php 0000644 00000002054 15152066430 0011641 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ne_NP;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org');
protected static $emailFormats = array(
'{{userName}}@{{domainName}}',
'{{userName}}@{{domainName}}',
'{{userName}}@{{freeEmailDomain}}',
'{{userName}}@{{domainName}}.np',
'{{userName}}@{{domainName}}.np',
'{{userName}}@{{domainName}}.np',
);
protected static $urlFormats = array(
'http://www.{{domainName}}.np/',
'http://www.{{domainName}}.np/',
'http://{{domainName}}.np/',
'http://{{domainName}}.np/',
'http://www.{{domainName}}.np/{{slug}}',
'http://www.{{domainName}}.np/{{slug}}.html',
'http://{{domainName}}.np/{{slug}}',
'http://{{domainName}}.np/{{slug}}',
'http://{{domainName}}/{{slug}}.html',
'http://www.{{domainName}}/',
'http://{{domainName}}/',
);
}
Provider/sr_RS/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011516 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_RS;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'RS', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/sr_RS/Person.php 0000644 00000233770 15152066430 0011363 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_RS;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
*
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Александар', 'Бобан', 'Бранислав', 'Владимир', 'Владислав', 'Горан', 'Далибор', 'Данило', 'Дејан', 'Драган', 'Душан', 'Живко', 'Зоран',
'Иван', 'Иво', 'Константин', 'Лука', 'Максим', 'Мартин', 'Милан', 'Милко', 'Милош', 'Мирослав', 'Миша', 'Раде',
'Саша', 'Слободан', 'Срђан', 'Станислав', 'Филип',
// below are unknown gender firstnames
'Ђенадије', 'Ђоко', 'Ђорђе', 'Ђорђије', 'Ђорђо', 'Ђука', 'Ђукан', 'Ђура', 'Ђурашин', 'Ђурађ', 'Ђурисав', 'Ђурисава', 'Ђурица',
'Ђурко', 'Ђуро', 'Ђурђа', 'Ђурђе', 'Ђурђевка', 'Ђурђица', 'Ђурђија', 'Јаблан', 'Јаворка', 'Јаворко', 'Јагода', 'Јагодинка',
'Јагош', 'Јадранка', 'Јадранко', 'Јаков', 'Јакша', 'Јана', 'Јандре', 'Јандрија', 'Јанићије', 'Јанко', 'Јановка', 'Јанча',
'Јарослав', 'Јасен', 'Јасенко', 'Јасмина', 'Јасминка', 'Јасна', 'Јања', 'Јевдокија', 'Јеврем', 'Јевросима', 'Јевта', 'Јевтан',
'Јевтимије', 'Јевто', 'Језда', 'Јездимир', 'Јека', 'Јела', 'Јелача', 'Јелашин', 'Јелен', 'Јелена', 'Јеленка', 'Јеленко',
'Јелисава', 'Јелисавета', 'Јелисавка', 'Јелисије', 'Јелица', 'Јелка', 'Јеремија', 'Јерко', 'Јеротије', 'Јефимија', 'Јеша', 'Јова',
'Јован', 'Јованка', 'Јовица', 'Јовиша', 'Јовка', 'Јовко', 'Јово', 'Јоко', 'Јоксим', 'Јоргованка', 'Јордан', 'Јорданка',
'Јосиф', 'Југомир', 'Југослав', 'Југољуб', 'Јулија', 'Јулијан', 'Јулијана', 'Јулка', 'Јуноша', 'Јуриша', 'Јустин', 'Љепава',
'Љепосава', 'Љиља', 'Љиљан', 'Љиљана', 'Љуба', 'Љубан', 'Љубен', 'Љубенко', 'Љубивоје', 'Љубинка', 'Љубинко', 'Љубисав',
'Љубислав', 'Љубица', 'Љубиша', 'Љубо', 'Љубобрат', 'Љубодраг', 'Љубомир', 'Љубомирка', 'Љубосава', 'Љубоја', 'Љубоје', 'Љупка',
'Његомир', 'Његомирка', 'Његослава', 'Његош', 'Ћерана', 'Ћира', 'Ћирило', 'Ћирко', 'Ћиро', 'Ћирјак', 'Авакум', 'Аврам',
'Агница', 'Агнија', 'Адам', 'Аделина', 'Аксентије', 'Алекса', 'Александрон', 'Алексеј', 'Алексија', 'Алексије', 'Алимпије', 'Ана',
'Анастасија', 'Анда', 'Андреј', 'Андреја', 'Андрија', 'Андријана', 'Андријаш', 'Аница', 'Анка', 'Анкица', 'Антоније', 'Анђа',
'Анђела', 'Анђелија', 'Анђелка', 'Анђелко', 'Аранђел', 'Арса', 'Арсен', 'Арсеније', 'Арсо', 'Атанасије', 'Атанацко', 'Аћим',
'Балша', 'Бане', 'Батрић', 'Бајко', 'Бајо', 'Бајчета', 'Берисав', 'Берислав', 'Бериша', 'Берко', 'Бисенија', 'Бисерка',
'Бисерко', 'Биљан', 'Благица', 'Благиња', 'Благомир', 'Благота', 'Благојa', 'Благоје', 'Блажа', 'Блажен', 'Блаженка', 'Блажо',
'Блашко', 'Богдан', 'Богдана', 'Богданка', 'Богељ', 'Богиша', 'Богић', 'Богобој', 'Богосав', 'Богослав', 'Богоје', 'Богољуб',
'Божа', 'Божана', 'Божидар', 'Божидарка', 'Божин', 'Божинка', 'Божица', 'Божићко', 'Божо', 'Боин', 'Боица', 'Бора',
'Боривој', 'Боривоје', 'Борис', 'Борисав', 'Борислав', 'Борислава', 'Бориславка', 'Бориша', 'Борка', 'Борко', 'Боро', 'Бороје',
'Борјана', 'Борјанка', 'Боса', 'Босиљка', 'Бошко', 'Бојан', 'Бојана', 'Бојко', 'Бојо', 'Бојчета', 'Бранивој', 'Бранивоје',
'Бранимир', 'Бранислава', 'Бранка', 'Бранкица', 'Бранко', 'Брано', 'Братимир', 'Братислав', 'Братислава', 'Братован', 'Братољуб', 'Брајан',
'Брајица', 'Брнча', 'Будимир', 'Будимирка', 'Будимка', 'Будисав', 'Будислав', 'Валерија', 'Варвара', 'Васа', 'Василија', 'Василије',
'Василка', 'Васиљ', 'Васиљка', 'Васко', 'Васкрсија', 'Васкрсије', 'Васо', 'Васоје', 'Вајо', 'Вања', 'Векослав', 'Велибор',
'Велиборка', 'Велизар', 'Велимир', 'Велинка', 'Велисав', 'Велисава', 'Величко', 'Велиша', 'Вера', 'Веран', 'Верица', 'Верка',
'Вероника', 'Верослава', 'Верољуб', 'Весела', 'Веселин', 'Веселинка', 'Веско', 'Весна', 'Вељко', 'Вид', 'Вида', 'Видак',
'Видан', 'Видач', 'Виден', 'Видосав', 'Видосава', 'Видоја', 'Видоје', 'Видојка', 'Видојко', 'Виктор', 'Викторија', 'Вилотије',
'Виолета', 'Витка', 'Витко', 'Витомир', 'Витомирка', 'Вишеслав', 'Вишеслава', 'Вишња', 'Вићан', 'Вићентије', 'Владан', 'Владана',
'Владанка', 'Владе', 'Владета', 'Владимирка', 'Владисав', 'Владислава', 'Владица', 'Владо', 'Владоје', 'Владун', 'Влаислав', 'Власије',
'Власта', 'Властимир', 'Властимирка', 'Влатка', 'Влатко', 'Влашко', 'Влајко', 'Воица', 'Војдраг', 'Војимир', 'Војин', 'Војислав',
'Војислава', 'Војка', 'Војкан', 'Војко', 'Вранеш', 'Вугдраг', 'Вузман', 'Вуило', 'Вуин', 'Вуица', 'Вук', 'Вукадин',
'Вукало', 'Вукан', 'Вукана', 'Вукас', 'Вукац', 'Вукач', 'Вукашин', 'Вукајло', 'Вукаљ', 'Вукеља', 'Вукица', 'Вукић',
'Вукман', 'Вукмир', 'Вукмира', 'Вукмиљ', 'Вуко', 'Вуковоје', 'Вукола', 'Вукоман', 'Вукомир', 'Вукосав', 'Вукосава', 'Вукослав',
'Вукота', 'Вукоје', 'Вукојица', 'Вуксан', 'Вукша', 'Вуле', 'Вулета', 'Вунко', 'Вуча', 'Вучан', 'Вучен', 'Вучета',
'Вучина', 'Вучић', 'Вучко', 'Вујадин', 'Вујадинка', 'Вујак', 'Вујан', 'Вујана', 'Вујета', 'Вујка', 'Вујко', 'Вујо',
'Вујчета', 'Вујчин', 'Вјекослав', 'Гавра', 'Гаврила', 'Гаврилка', 'Гаврило', 'Гача', 'Гаја', 'Гајин', 'Гајо', 'Гвозден',
'Гвозденија', 'Гвозденко', 'Генадије', 'Георгина', 'Георгије', 'Герасим', 'Герман', 'Глигорије', 'Глиша', 'Глишо', 'Годеч', 'Годомир',
'Голуб', 'Горана', 'Горанка', 'Гордан', 'Гордана', 'Горица', 'Горчин', 'Горјана', 'Госпава', 'Гостимир', 'Гостољуб', 'Гојко',
'Градета', 'Градимир', 'Градиша', 'Гргур', 'Грдан', 'Григорије', 'Гријак', 'Грозда', 'Гроздан', 'Гроздана', 'Грубан', 'Грубац',
'Грубач', 'Грубета', 'Грубеша', 'Грубиша', 'Груја', 'Грујица', 'Грујо', 'Дабижив', 'Дабиша', 'Дабо', 'Давид', 'Даворка',
'Далиборка', 'Дамјан', 'Дамјанка', 'Дамљан', 'Дамљанка', 'Дана', 'Дане', 'Даница', 'Данијел', 'Данка', 'Данко', 'Данојла',
'Данчул', 'Дара', 'Даринка', 'Дарио', 'Дарије', 'Даријо', 'Дарко', 'Дарјан', 'Дафина', 'Даша', 'Дева', 'Деса',
'Десанка', 'Десимир', 'Деспина', 'Деспиња', 'Деспот', 'Дејана', 'Дивна', 'Дикосава', 'Димитрије', 'Димчо', 'Дмитар', 'Дмитра',
'Добрашин', 'Добривој', 'Добривоје', 'Добрила', 'Добрило', 'Добринка', 'Добринко', 'Добрица', 'Добрија', 'Добровук', 'Добросав', 'Доброслав',
'Докна', 'Доко', 'Доротеј', 'Доротеја', 'Доситеј', 'Достана', 'Дојчило', 'Дојчин', 'Драга', 'Драгаш', 'Драгица', 'Драгиша',
'Драгија', 'Драгиња', 'Драгић', 'Драго', 'Драгобрат', 'Драгован', 'Драгоман', 'Драгомир', 'Драгомира', 'Драгорад', 'Драгосав', 'Драгослав',
'Драгослава', 'Драгош', 'Драгоја', 'Драгоје', 'Драгојла', 'Драгојло', 'Драгољуб', 'Драгутин', 'Дража', 'Дражета', 'Дражо', 'Драило',
'Дракша', 'Драшко', 'Дрена', 'Дренка', 'Дрина', 'Дринка', 'Дубравац', 'Дубравка', 'Дубравко', 'Дука', 'Дукадин', 'Душанка',
'Душица', 'Душка', 'Душко', 'Дујак', 'Дуња', 'Ева', 'Евгенија', 'Евгеније', 'Евдокија', 'Евица', 'Емил', 'Емилија',
'Емилијан', 'Емилије', 'Ерак', 'Жаклина', 'Жанка', 'Жарко', 'Желимир', 'Желимирка', 'Жељана', 'Жељка', 'Жељко', 'Жива',
'Живадин', 'Живадинка', 'Живан', 'Живана', 'Живанка', 'Живанко', 'Живица', 'Живка', 'Живодарка', 'Живомир', 'Живорад', 'Живоратка',
'Живослава', 'Живославка', 'Живота', 'Живојин', 'Живољуб', 'Жика', 'Жикица', 'Житомир', 'Завида', 'Завиша', 'Зага', 'Загорка',
'Зарија', 'Зарије', 'Захарије', 'Звездан', 'Звездана', 'Звездодраг', 'Звездослав', 'Звонимир', 'Звонка', 'Звонко', 'Звјездан', 'Звјездана',
'Здравиша', 'Здравко', 'Злата', 'Златан', 'Златана', 'Златибор', 'Златица', 'Златија', 'Златко', 'Златомир', 'Златомирка', 'Златосав',
'Златоје', 'Зора', 'Зорана', 'Зорислава', 'Зорица', 'Зорка', 'Зринка', 'Зринко', 'Ива', 'Иваниш', 'Иванка', 'Ивица',
'Ивка', 'Ивко', 'Ивона', 'Игор', 'Игњат', 'Игњатије', 'Иконија', 'Илинка', 'Илија', 'Исаило', 'Исаија', 'Исак',
'Исидор', 'Исидора', 'Кадивка', 'Кажимир', 'Казимир', 'Казимира', 'Каменко', 'Касија', 'Ката', 'Катарина', 'Катица', 'Кипријан',
'Кирило', 'Кована', 'Ковина', 'Ковиљка', 'Ковиљко', 'Козма', 'Кокан', 'Комнен', 'Комненија', 'Корнелије', 'Косана', 'Косара',
'Косовка', 'Коста', 'Костадин', 'Костадинка', 'Коча', 'Коштана', 'Којадин', 'Којадинка', 'Којчин', 'Крагуј', 'Краисава', 'Красимир',
'Красоје', 'Крајислав', 'Крајчин', 'Крсман', 'Крсманија', 'Крста', 'Крстан', 'Крстана', 'Крстивоје', 'Крстина', 'Крсто', 'Крунислав',
'Крунослава', 'Ксенија', 'Кузман', 'Кумодраг', 'Лабуд', 'Лаза', 'Лазар', 'Лазо', 'Лака', 'Лакета', 'Лако', 'Лале',
'Лана', 'Лара', 'Латинка', 'Лежимир', 'Лела', 'Лена', 'Ленка', 'Леонида', 'Леонора', 'Лепа', 'Лепомир', 'Лепосава',
'Лепослав', 'Лепоје', 'Лидија', 'Лиза', 'Лила', 'Лилијана', 'Лозан', 'Луна', 'Луча', 'Лучија', 'Лујо', 'Маврен',
'Малета', 'Малеш', 'Малина', 'Малинка', 'Манда', 'Мандуша', 'Мане', 'Манојло', 'Мара', 'Маринка', 'Маринко', 'Марица',
'Марко', 'Марта', 'Марјан', 'Матеј', 'Матеја', 'Матија', 'Матијаш', 'Мато', 'Машан', 'Машко', 'Маја', 'Мајда',
'Медак', 'Мила', 'Миладин', 'Миладија', 'Милак', 'Милана', 'Миланка', 'Миланко', 'Милат', 'Милаш', 'Милашин', 'Миле',
'Милева', 'Милен', 'Миленко', 'Милентије', 'Милеса', 'Милета', 'Милеш', 'Миливој', 'Миливоје', 'Милин', 'Милина', 'Милинко',
'Милисав', 'Милисава', 'Милисавка', 'Милија', 'Милијан', 'Милијана', 'Милијаш', 'Милић', 'Милка', 'Милкица', 'Мило', 'Милован',
'Миломир', 'Милорад', 'Милосав', 'Милосава', 'Милосавка', 'Милоја', 'Милоје', 'Милојица', 'Милојка', 'Милојко', 'Милтен', 'Милука',
'Милун', 'Милунка', 'Милутин', 'Милуш', 'Милуша', 'Миодраг', 'Миомир', 'Миомирка', 'Мира', 'Мирен', 'Мирка', 'Мирко',
'Миро', 'Миросав', 'Миросава', 'Мирољуб', 'Мирчета', 'Мирјана', 'Митар', 'Митра', 'Михаило', 'Михајло', 'Мишко', 'Мишо',
'Мишљен', 'Мија', 'Мијаило', 'Мијак', 'Мијан', 'Мијана', 'Мијат', 'Мијо', 'Мијобрат', 'Мијушко', 'Миљ', 'Миља',
'Миљан', 'Миљен', 'Миљка', 'Миљко', 'Миљојко', 'Миљурко', 'Мића', 'Мићан', 'Мићо', 'Младен', 'Млађан', 'Млађен',
'Момир', 'Момчило', 'Мојсило', 'Мркша', 'Мрђан', 'Мрђен', 'Нада', 'Надежда', 'Надица', 'Наталија', 'Наум', 'Нађа',
'Најда', 'Најдан', 'Небојша', 'Невен', 'Невена', 'Невенка', 'Невенко', 'Негован', 'Негомир', 'Неда', 'Недељка', 'Недељко',
'Немања', 'Ненад', 'Нестор', 'Нешко', 'Неђељка', 'Неђељко', 'Никашин', 'Никодим', 'Никодије', 'Никола', 'Николета', 'Николија',
'Никша', 'Нина', 'Нинко', 'Нино', 'Нинослав', 'Нишава', 'Нићифор', 'Новак', 'Новица', 'Новиша', 'Новка', 'Новко',
'Ново', 'Обрад', 'Обрадин', 'Обрадинка', 'Обрен', 'Обренија', 'Обренко', 'Обретен', 'Огњан', 'Огњана', 'Огњен', 'Озрен',
'Озриша', 'Олга', 'Оливер', 'Оливера', 'Остоја', 'Оља', 'Пава', 'Павија', 'Павић', 'Павко', 'Павле', 'Павлија',
'Павлић', 'Пантелија', 'Паун', 'Пауна', 'Пелагија', 'Пера', 'Перица', 'Периша', 'Перо', 'Перса', 'Персида', 'Перун',
'Перунко', 'Петак', 'Петар', 'Петко', 'Петош', 'Петоје', 'Петра', 'Петрашин', 'Петрија', 'Петроније', 'Пејак', 'Пејо',
'Плавша', 'Познан', 'Познана', 'Првослав', 'Предраг', 'Прерад', 'Прибић', 'Продан', 'Продана', 'Прокопије', 'Пунан', 'Пуниша',
'Пуреш', 'Пурко', 'Пуро', 'Рада', 'Радак', 'Радан', 'Радана', 'Радас', 'Радашин', 'Раден', 'Раденко', 'Радета',
'Радивој', 'Радивоје', 'Радин', 'Радинка', 'Радинко', 'Радисав', 'Радица', 'Радич', 'Радиша', 'Радман', 'Радмила', 'Радмило',
'Радна', 'Радоба', 'Радобуд', 'Радован', 'Радовац', 'Радоман', 'Радомир', 'Радосав', 'Радослав', 'Радослава', 'Радота', 'Радош',
'Радоја', 'Радоје', 'Радојица', 'Радојка', 'Радојко', 'Радојло', 'Радоња', 'Радука', 'Радукан', 'Радул', 'Радула', 'Радулин',
'Радун', 'Радунка', 'Радусин', 'Раин', 'Раица', 'Раич', 'Раичко', 'Рален', 'Ралета', 'Ранисав', 'Ранка', 'Ранко',
'Раосав', 'Растислав', 'Растко', 'Ратибор', 'Ратко', 'Ратомир', 'Рафаило', 'Рацко', 'Рачета', 'Рашко', 'Рађен', 'Рајак',
'Рајан', 'Рајка', 'Рајко', 'Рајна', 'Рајчета', 'Рекула', 'Ресан', 'Реља', 'Риста', 'Ристан', 'Ристивоје', 'Ристо',
'Родољуб', 'Роксанда', 'Роса', 'Ружа', 'Ружица', 'Сава', 'Савка', 'Савко', 'Саво', 'Саздана', 'Самуило', 'Сандра',
'Сара', 'Сања', 'Светибор', 'Светислав', 'Светислава', 'Светозар', 'Светолик', 'Светомир', 'Светорад', 'Светољуб', 'Свјетлана', 'Секана',
'Секула', 'Селак', 'Сима', 'Симана', 'Симеон', 'Симеун', 'Симеуна', 'Симка', 'Симо', 'Симон', 'Симонида', 'Синиша',
'Синђа', 'Синђел', 'Скоросав', 'Скоросава', 'Славен', 'Славенко', 'Славица', 'Славиша', 'Славка', 'Славко', 'Славна', 'Славо',
'Славомир', 'Славојка', 'Славољуб', 'Славуј', 'Сладоје', 'Слађан', 'Слађана', 'Слободанка', 'Смиља', 'Смиљан', 'Смиљана', 'Смиљка',
'Смиљко', 'Смољан', 'Смољана', 'Смољка', 'Снежана', 'Сока', 'Соко', 'Софија', 'Спасенија', 'Спасоја', 'Спасоје', 'Спиридон',
'Споменка', 'Србислав', 'Србијанка', 'Србослав', 'Србољуб', 'Срдан', 'Средоја', 'Средоје', 'Сретен', 'Сретко', 'Срећан', 'Срећко',
'Срђа', 'Стака', 'Стамена', 'Стаменка', 'Стаменко', 'Стана', 'Станава', 'Станача', 'Станимир', 'Станисав', 'Станисава', 'Станислава',
'Станица', 'Станиша', 'Станија', 'Станка', 'Станко', 'Станоја', 'Станоје', 'Станојка', 'Станојко', 'Станојла', 'Станојло', 'Сташа',
'Стајка', 'Стеван', 'Стевица', 'Стево', 'Степан', 'Стефан', 'Стоин', 'Стоисава', 'Стоић', 'Стоја', 'Стојадин', 'Стојак',
'Стојан', 'Стојана', 'Стојанка', 'Стојка', 'Стојко', 'Стојмен', 'Стојна', 'Стојша', 'Страиња', 'Страхиња', 'Стјепан', 'Сузана',
'Сњежана', 'Тадеј', 'Тадија', 'Танасије', 'Танацко', 'Танкоса', 'Танкосава', 'Тара', 'Татомир', 'Татјана', 'Тајана', 'Твртко',
'Теа', 'Теодор', 'Теодосије', 'Теофил', 'Тешан', 'Тимотије', 'Тихомир', 'Тијана', 'Тодор', 'Тодора', 'Тома', 'Томанија',
'Томаш', 'Томислав', 'Томица', 'Томо', 'Топлица', 'Трајан', 'Трајко', 'Тривун', 'Трипко', 'Трипун', 'Трифун', 'Трпко',
'Убавка', 'Угљеша', 'Умиљен', 'Уна', 'Урош', 'Утешен', 'Утјешен', 'Фема', 'Хвалимир', 'Хвалислав', 'Хранимир', 'Хранислав',
'Хранислава', 'Храниша', 'Храстимир', 'Христијан', 'Христослав', 'Цвета', 'Цветин', 'Цветко', 'Цветош', 'Цветоје', 'Цвејан', 'Цвико',
'Цвијан', 'Цвијета', 'Цвијетин', 'Цвјетко', 'Цвјетош', 'Цвјетоје', 'Цурко', 'Чарна', 'Часлав', 'Чедомир', 'Чубрило', 'Шакота',
'Шале', 'Шана', 'Шуменко', 'Шутан',
);
/**
*
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Јована', 'Александра', 'Ангелина', 'Антонина', 'Биљана', 'Влада', 'Драгана', 'Екатерина', 'Елена', 'Здравка', 'Златка', 'Ивана', 'Ирена',
'Ирина', 'Кристина', 'Лола', 'Марина', 'Марија', 'Маша', 'Милена', 'Милица', 'Мирослава', 'Миљана', 'Наташа', 'Светлана',
'Соња', 'Тамара', 'Тања', 'Теодора',
// below are unknown gender firstnames
'Ђенадије', 'Ђоко', 'Ђорђе', 'Ђорђије', 'Ђорђо', 'Ђука', 'Ђукан', 'Ђура', 'Ђурашин', 'Ђурађ', 'Ђурисав', 'Ђурисава', 'Ђурица',
'Ђурко', 'Ђуро', 'Ђурђа', 'Ђурђе', 'Ђурђевка', 'Ђурђица', 'Ђурђија', 'Јаблан', 'Јаворка', 'Јаворко', 'Јагода', 'Јагодинка',
'Јагош', 'Јадранка', 'Јадранко', 'Јаков', 'Јакша', 'Јана', 'Јандре', 'Јандрија', 'Јанићије', 'Јанко', 'Јановка', 'Јанча',
'Јарослав', 'Јасен', 'Јасенко', 'Јасмина', 'Јасминка', 'Јасна', 'Јања', 'Јевдокија', 'Јеврем', 'Јевросима', 'Јевта', 'Јевтан',
'Јевтимије', 'Јевто', 'Језда', 'Јездимир', 'Јека', 'Јела', 'Јелача', 'Јелашин', 'Јелен', 'Јелена', 'Јеленка', 'Јеленко',
'Јелисава', 'Јелисавета', 'Јелисавка', 'Јелисије', 'Јелица', 'Јелка', 'Јеремија', 'Јерко', 'Јеротије', 'Јефимија', 'Јеша', 'Јова',
'Јован', 'Јованка', 'Јовица', 'Јовиша', 'Јовка', 'Јовко', 'Јово', 'Јоко', 'Јоксим', 'Јоргованка', 'Јордан', 'Јорданка',
'Јосиф', 'Југомир', 'Југослав', 'Југољуб', 'Јулија', 'Јулијан', 'Јулијана', 'Јулка', 'Јуноша', 'Јуриша', 'Јустин', 'Љепава',
'Љепосава', 'Љиља', 'Љиљан', 'Љиљана', 'Љуба', 'Љубан', 'Љубен', 'Љубенко', 'Љубивоје', 'Љубинка', 'Љубинко', 'Љубисав',
'Љубислав', 'Љубица', 'Љубиша', 'Љубо', 'Љубобрат', 'Љубодраг', 'Љубомир', 'Љубомирка', 'Љубосава', 'Љубоја', 'Љубоје', 'Љупка',
'Његомир', 'Његомирка', 'Његослава', 'Његош', 'Ћерана', 'Ћира', 'Ћирило', 'Ћирко', 'Ћиро', 'Ћирјак', 'Авакум', 'Аврам',
'Агница', 'Агнија', 'Адам', 'Аделина', 'Аксентије', 'Алекса', 'Александрон', 'Алексеј', 'Алексија', 'Алексије', 'Алимпије', 'Ана',
'Анастасија', 'Анда', 'Андреј', 'Андреја', 'Андрија', 'Андријана', 'Андријаш', 'Аница', 'Анка', 'Анкица', 'Антоније', 'Анђа',
'Анђела', 'Анђелија', 'Анђелка', 'Анђелко', 'Аранђел', 'Арса', 'Арсен', 'Арсеније', 'Арсо', 'Атанасије', 'Атанацко', 'Аћим',
'Балша', 'Бане', 'Батрић', 'Бајко', 'Бајо', 'Бајчета', 'Берисав', 'Берислав', 'Бериша', 'Берко', 'Бисенија', 'Бисерка',
'Бисерко', 'Биљан', 'Благица', 'Благиња', 'Благомир', 'Благота', 'Благојa', 'Благоје', 'Блажа', 'Блажен', 'Блаженка', 'Блажо',
'Блашко', 'Богдан', 'Богдана', 'Богданка', 'Богељ', 'Богиша', 'Богић', 'Богобој', 'Богосав', 'Богослав', 'Богоје', 'Богољуб',
'Божа', 'Божана', 'Божидар', 'Божидарка', 'Божин', 'Божинка', 'Божица', 'Божићко', 'Божо', 'Боин', 'Боица', 'Бора',
'Боривој', 'Боривоје', 'Борис', 'Борисав', 'Борислав', 'Борислава', 'Бориславка', 'Бориша', 'Борка', 'Борко', 'Боро', 'Бороје',
'Борјана', 'Борјанка', 'Боса', 'Босиљка', 'Бошко', 'Бојан', 'Бојана', 'Бојко', 'Бојо', 'Бојчета', 'Бранивој', 'Бранивоје',
'Бранимир', 'Бранислава', 'Бранка', 'Бранкица', 'Бранко', 'Брано', 'Братимир', 'Братислав', 'Братислава', 'Братован', 'Братољуб', 'Брајан',
'Брајица', 'Брнча', 'Будимир', 'Будимирка', 'Будимка', 'Будисав', 'Будислав', 'Валерија', 'Варвара', 'Васа', 'Василија', 'Василије',
'Василка', 'Васиљ', 'Васиљка', 'Васко', 'Васкрсија', 'Васкрсије', 'Васо', 'Васоје', 'Вајо', 'Вања', 'Векослав', 'Велибор',
'Велиборка', 'Велизар', 'Велимир', 'Велинка', 'Велисав', 'Велисава', 'Величко', 'Велиша', 'Вера', 'Веран', 'Верица', 'Верка',
'Вероника', 'Верослава', 'Верољуб', 'Весела', 'Веселин', 'Веселинка', 'Веско', 'Весна', 'Вељко', 'Вид', 'Вида', 'Видак',
'Видан', 'Видач', 'Виден', 'Видосав', 'Видосава', 'Видоја', 'Видоје', 'Видојка', 'Видојко', 'Виктор', 'Викторија', 'Вилотије',
'Виолета', 'Витка', 'Витко', 'Витомир', 'Витомирка', 'Вишеслав', 'Вишеслава', 'Вишња', 'Вићан', 'Вићентије', 'Владан', 'Владана',
'Владанка', 'Владе', 'Владета', 'Владимирка', 'Владисав', 'Владислава', 'Владица', 'Владо', 'Владоје', 'Владун', 'Влаислав', 'Власије',
'Власта', 'Властимир', 'Властимирка', 'Влатка', 'Влатко', 'Влашко', 'Влајко', 'Воица', 'Војдраг', 'Војимир', 'Војин', 'Војислав',
'Војислава', 'Војка', 'Војкан', 'Војко', 'Вранеш', 'Вугдраг', 'Вузман', 'Вуило', 'Вуин', 'Вуица', 'Вук', 'Вукадин',
'Вукало', 'Вукан', 'Вукана', 'Вукас', 'Вукац', 'Вукач', 'Вукашин', 'Вукајло', 'Вукаљ', 'Вукеља', 'Вукица', 'Вукић',
'Вукман', 'Вукмир', 'Вукмира', 'Вукмиљ', 'Вуко', 'Вуковоје', 'Вукола', 'Вукоман', 'Вукомир', 'Вукосав', 'Вукосава', 'Вукослав',
'Вукота', 'Вукоје', 'Вукојица', 'Вуксан', 'Вукша', 'Вуле', 'Вулета', 'Вунко', 'Вуча', 'Вучан', 'Вучен', 'Вучета',
'Вучина', 'Вучић', 'Вучко', 'Вујадин', 'Вујадинка', 'Вујак', 'Вујан', 'Вујана', 'Вујета', 'Вујка', 'Вујко', 'Вујо',
'Вујчета', 'Вујчин', 'Вјекослав', 'Гавра', 'Гаврила', 'Гаврилка', 'Гаврило', 'Гача', 'Гаја', 'Гајин', 'Гајо', 'Гвозден',
'Гвозденија', 'Гвозденко', 'Генадије', 'Георгина', 'Георгије', 'Герасим', 'Герман', 'Глигорије', 'Глиша', 'Глишо', 'Годеч', 'Годомир',
'Голуб', 'Горана', 'Горанка', 'Гордан', 'Гордана', 'Горица', 'Горчин', 'Горјана', 'Госпава', 'Гостимир', 'Гостољуб', 'Гојко',
'Градета', 'Градимир', 'Градиша', 'Гргур', 'Грдан', 'Григорије', 'Гријак', 'Грозда', 'Гроздан', 'Гроздана', 'Грубан', 'Грубац',
'Грубач', 'Грубета', 'Грубеша', 'Грубиша', 'Груја', 'Грујица', 'Грујо', 'Дабижив', 'Дабиша', 'Дабо', 'Давид', 'Даворка',
'Далиборка', 'Дамјан', 'Дамјанка', 'Дамљан', 'Дамљанка', 'Дана', 'Дане', 'Даница', 'Данијел', 'Данка', 'Данко', 'Данојла',
'Данчул', 'Дара', 'Даринка', 'Дарио', 'Дарије', 'Даријо', 'Дарко', 'Дарјан', 'Дафина', 'Даша', 'Дева', 'Деса',
'Десанка', 'Десимир', 'Деспина', 'Деспиња', 'Деспот', 'Дејана', 'Дивна', 'Дикосава', 'Димитрије', 'Димчо', 'Дмитар', 'Дмитра',
'Добрашин', 'Добривој', 'Добривоје', 'Добрила', 'Добрило', 'Добринка', 'Добринко', 'Добрица', 'Добрија', 'Добровук', 'Добросав', 'Доброслав',
'Докна', 'Доко', 'Доротеј', 'Доротеја', 'Доситеј', 'Достана', 'Дојчило', 'Дојчин', 'Драга', 'Драгаш', 'Драгица', 'Драгиша',
'Драгија', 'Драгиња', 'Драгић', 'Драго', 'Драгобрат', 'Драгован', 'Драгоман', 'Драгомир', 'Драгомира', 'Драгорад', 'Драгосав', 'Драгослав',
'Драгослава', 'Драгош', 'Драгоја', 'Драгоје', 'Драгојла', 'Драгојло', 'Драгољуб', 'Драгутин', 'Дража', 'Дражета', 'Дражо', 'Драило',
'Дракша', 'Драшко', 'Дрена', 'Дренка', 'Дрина', 'Дринка', 'Дубравац', 'Дубравка', 'Дубравко', 'Дука', 'Дукадин', 'Душанка',
'Душица', 'Душка', 'Душко', 'Дујак', 'Дуња', 'Ева', 'Евгенија', 'Евгеније', 'Евдокија', 'Евица', 'Емил', 'Емилија',
'Емилијан', 'Емилије', 'Ерак', 'Жаклина', 'Жанка', 'Жарко', 'Желимир', 'Желимирка', 'Жељана', 'Жељка', 'Жељко', 'Жива',
'Живадин', 'Живадинка', 'Живан', 'Живана', 'Живанка', 'Живанко', 'Живица', 'Живка', 'Живодарка', 'Живомир', 'Живорад', 'Живоратка',
'Живослава', 'Живославка', 'Живота', 'Живојин', 'Живољуб', 'Жика', 'Жикица', 'Житомир', 'Завида', 'Завиша', 'Зага', 'Загорка',
'Зарија', 'Зарије', 'Захарије', 'Звездан', 'Звездана', 'Звездодраг', 'Звездослав', 'Звонимир', 'Звонка', 'Звонко', 'Звјездан', 'Звјездана',
'Здравиша', 'Здравко', 'Злата', 'Златан', 'Златана', 'Златибор', 'Златица', 'Златија', 'Златко', 'Златомир', 'Златомирка', 'Златосав',
'Златоје', 'Зора', 'Зорана', 'Зорислава', 'Зорица', 'Зорка', 'Зринка', 'Зринко', 'Ива', 'Иваниш', 'Иванка', 'Ивица',
'Ивка', 'Ивко', 'Ивона', 'Игор', 'Игњат', 'Игњатије', 'Иконија', 'Илинка', 'Илија', 'Исаило', 'Исаија', 'Исак',
'Исидор', 'Исидора', 'Кадивка', 'Кажимир', 'Казимир', 'Казимира', 'Каменко', 'Касија', 'Ката', 'Катарина', 'Катица', 'Кипријан',
'Кирило', 'Кована', 'Ковина', 'Ковиљка', 'Ковиљко', 'Козма', 'Кокан', 'Комнен', 'Комненија', 'Корнелије', 'Косана', 'Косара',
'Косовка', 'Коста', 'Костадин', 'Костадинка', 'Коча', 'Коштана', 'Којадин', 'Којадинка', 'Којчин', 'Крагуј', 'Краисава', 'Красимир',
'Красоје', 'Крајислав', 'Крајчин', 'Крсман', 'Крсманија', 'Крста', 'Крстан', 'Крстана', 'Крстивоје', 'Крстина', 'Крсто', 'Крунислав',
'Крунослава', 'Ксенија', 'Кузман', 'Кумодраг', 'Лабуд', 'Лаза', 'Лазар', 'Лазо', 'Лака', 'Лакета', 'Лако', 'Лале',
'Лана', 'Лара', 'Латинка', 'Лежимир', 'Лела', 'Лена', 'Ленка', 'Леонида', 'Леонора', 'Лепа', 'Лепомир', 'Лепосава',
'Лепослав', 'Лепоје', 'Лидија', 'Лиза', 'Лила', 'Лилијана', 'Лозан', 'Луна', 'Луча', 'Лучија', 'Лујо', 'Маврен',
'Малета', 'Малеш', 'Малина', 'Малинка', 'Манда', 'Мандуша', 'Мане', 'Манојло', 'Мара', 'Маринка', 'Маринко', 'Марица',
'Марко', 'Марта', 'Марјан', 'Матеј', 'Матеја', 'Матија', 'Матијаш', 'Мато', 'Машан', 'Машко', 'Маја', 'Мајда',
'Медак', 'Мила', 'Миладин', 'Миладија', 'Милак', 'Милана', 'Миланка', 'Миланко', 'Милат', 'Милаш', 'Милашин', 'Миле',
'Милева', 'Милен', 'Миленко', 'Милентије', 'Милеса', 'Милета', 'Милеш', 'Миливој', 'Миливоје', 'Милин', 'Милина', 'Милинко',
'Милисав', 'Милисава', 'Милисавка', 'Милија', 'Милијан', 'Милијана', 'Милијаш', 'Милић', 'Милка', 'Милкица', 'Мило', 'Милован',
'Миломир', 'Милорад', 'Милосав', 'Милосава', 'Милосавка', 'Милоја', 'Милоје', 'Милојица', 'Милојка', 'Милојко', 'Милтен', 'Милука',
'Милун', 'Милунка', 'Милутин', 'Милуш', 'Милуша', 'Миодраг', 'Миомир', 'Миомирка', 'Мира', 'Мирен', 'Мирка', 'Мирко',
'Миро', 'Миросав', 'Миросава', 'Мирољуб', 'Мирчета', 'Мирјана', 'Митар', 'Митра', 'Михаило', 'Михајло', 'Мишко', 'Мишо',
'Мишљен', 'Мија', 'Мијаило', 'Мијак', 'Мијан', 'Мијана', 'Мијат', 'Мијо', 'Мијобрат', 'Мијушко', 'Миљ', 'Миља',
'Миљан', 'Миљен', 'Миљка', 'Миљко', 'Миљојко', 'Миљурко', 'Мића', 'Мићан', 'Мићо', 'Младен', 'Млађан', 'Млађен',
'Момир', 'Момчило', 'Мојсило', 'Мркша', 'Мрђан', 'Мрђен', 'Нада', 'Надежда', 'Надица', 'Наталија', 'Наум', 'Нађа',
'Најда', 'Најдан', 'Небојша', 'Невен', 'Невена', 'Невенка', 'Невенко', 'Негован', 'Негомир', 'Неда', 'Недељка', 'Недељко',
'Немања', 'Ненад', 'Нестор', 'Нешко', 'Неђељка', 'Неђељко', 'Никашин', 'Никодим', 'Никодије', 'Никола', 'Николета', 'Николија',
'Никша', 'Нина', 'Нинко', 'Нино', 'Нинослав', 'Нишава', 'Нићифор', 'Новак', 'Новица', 'Новиша', 'Новка', 'Новко',
'Ново', 'Обрад', 'Обрадин', 'Обрадинка', 'Обрен', 'Обренија', 'Обренко', 'Обретен', 'Огњан', 'Огњана', 'Огњен', 'Озрен',
'Озриша', 'Олга', 'Оливер', 'Оливера', 'Остоја', 'Оља', 'Пава', 'Павија', 'Павић', 'Павко', 'Павле', 'Павлија',
'Павлић', 'Пантелија', 'Паун', 'Пауна', 'Пелагија', 'Пера', 'Перица', 'Периша', 'Перо', 'Перса', 'Персида', 'Перун',
'Перунко', 'Петак', 'Петар', 'Петко', 'Петош', 'Петоје', 'Петра', 'Петрашин', 'Петрија', 'Петроније', 'Пејак', 'Пејо',
'Плавша', 'Познан', 'Познана', 'Првослав', 'Предраг', 'Прерад', 'Прибић', 'Продан', 'Продана', 'Прокопије', 'Пунан', 'Пуниша',
'Пуреш', 'Пурко', 'Пуро', 'Рада', 'Радак', 'Радан', 'Радана', 'Радас', 'Радашин', 'Раден', 'Раденко', 'Радета',
'Радивој', 'Радивоје', 'Радин', 'Радинка', 'Радинко', 'Радисав', 'Радица', 'Радич', 'Радиша', 'Радман', 'Радмила', 'Радмило',
'Радна', 'Радоба', 'Радобуд', 'Радован', 'Радовац', 'Радоман', 'Радомир', 'Радосав', 'Радослав', 'Радослава', 'Радота', 'Радош',
'Радоја', 'Радоје', 'Радојица', 'Радојка', 'Радојко', 'Радојло', 'Радоња', 'Радука', 'Радукан', 'Радул', 'Радула', 'Радулин',
'Радун', 'Радунка', 'Радусин', 'Раин', 'Раица', 'Раич', 'Раичко', 'Рален', 'Ралета', 'Ранисав', 'Ранка', 'Ранко',
'Раосав', 'Растислав', 'Растко', 'Ратибор', 'Ратко', 'Ратомир', 'Рафаило', 'Рацко', 'Рачета', 'Рашко', 'Рађен', 'Рајак',
'Рајан', 'Рајка', 'Рајко', 'Рајна', 'Рајчета', 'Рекула', 'Ресан', 'Реља', 'Риста', 'Ристан', 'Ристивоје', 'Ристо',
'Родољуб', 'Роксанда', 'Роса', 'Ружа', 'Ружица', 'Сава', 'Савка', 'Савко', 'Саво', 'Саздана', 'Самуило', 'Сандра',
'Сара', 'Сања', 'Светибор', 'Светислав', 'Светислава', 'Светозар', 'Светолик', 'Светомир', 'Светорад', 'Светољуб', 'Свјетлана', 'Секана',
'Секула', 'Селак', 'Сима', 'Симана', 'Симеон', 'Симеун', 'Симеуна', 'Симка', 'Симо', 'Симон', 'Симонида', 'Синиша',
'Синђа', 'Синђел', 'Скоросав', 'Скоросава', 'Славен', 'Славенко', 'Славица', 'Славиша', 'Славка', 'Славко', 'Славна', 'Славо',
'Славомир', 'Славојка', 'Славољуб', 'Славуј', 'Сладоје', 'Слађан', 'Слађана', 'Слободанка', 'Смиља', 'Смиљан', 'Смиљана', 'Смиљка',
'Смиљко', 'Смољан', 'Смољана', 'Смољка', 'Снежана', 'Сока', 'Соко', 'Софија', 'Спасенија', 'Спасоја', 'Спасоје', 'Спиридон',
'Споменка', 'Србислав', 'Србијанка', 'Србослав', 'Србољуб', 'Срдан', 'Средоја', 'Средоје', 'Сретен', 'Сретко', 'Срећан', 'Срећко',
'Срђа', 'Стака', 'Стамена', 'Стаменка', 'Стаменко', 'Стана', 'Станава', 'Станача', 'Станимир', 'Станисав', 'Станисава', 'Станислава',
'Станица', 'Станиша', 'Станија', 'Станка', 'Станко', 'Станоја', 'Станоје', 'Станојка', 'Станојко', 'Станојла', 'Станојло', 'Сташа',
'Стајка', 'Стеван', 'Стевица', 'Стево', 'Степан', 'Стефан', 'Стоин', 'Стоисава', 'Стоић', 'Стоја', 'Стојадин', 'Стојак',
'Стојан', 'Стојана', 'Стојанка', 'Стојка', 'Стојко', 'Стојмен', 'Стојна', 'Стојша', 'Страиња', 'Страхиња', 'Стјепан', 'Сузана',
'Сњежана', 'Тадеј', 'Тадија', 'Танасије', 'Танацко', 'Танкоса', 'Танкосава', 'Тара', 'Татомир', 'Татјана', 'Тајана', 'Твртко',
'Теа', 'Теодор', 'Теодосије', 'Теофил', 'Тешан', 'Тимотије', 'Тихомир', 'Тијана', 'Тодор', 'Тодора', 'Тома', 'Томанија',
'Томаш', 'Томислав', 'Томица', 'Томо', 'Топлица', 'Трајан', 'Трајко', 'Тривун', 'Трипко', 'Трипун', 'Трифун', 'Трпко',
'Убавка', 'Угљеша', 'Умиљен', 'Уна', 'Урош', 'Утешен', 'Утјешен', 'Фема', 'Хвалимир', 'Хвалислав', 'Хранимир', 'Хранислав',
'Хранислава', 'Храниша', 'Храстимир', 'Христијан', 'Христослав', 'Цвета', 'Цветин', 'Цветко', 'Цветош', 'Цветоје', 'Цвејан', 'Цвико',
'Цвијан', 'Цвијета', 'Цвијетин', 'Цвјетко', 'Цвјетош', 'Цвјетоје', 'Цурко', 'Чарна', 'Часлав', 'Чедомир', 'Чубрило', 'Шакота',
'Шале', 'Шана', 'Шуменко', 'Шутан',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B0_%D0%BD%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D0%BA%D0%BE%D0%BC_-%D0%B8%D1%9B
*/
protected static $lastName = array(
'Абаџић', 'Абдулић', 'Абрамић', 'Авалић', 'Авдулић', 'Аврић', 'Агуридић', 'Адамић', 'Азарић', 'Ајдачић', 'Ајдучић', 'Аксентић', 'Аксић', 'Алавантић', 'Аладић', 'Аларгић', 'Албијанић', 'Александрић', 'Алексендрић', 'Алексић', 'Алимпић', 'Аличић', 'Аљанчић', 'Амиџић', 'Ананић', 'Андић', 'Андрејић', 'Андријанић', 'Андрић', 'Андробић', 'Анђелић', 'Анђић', 'Анђушић', 'Анић', 'Аничић', 'Анкић', 'Анојчић', 'Анокић', 'Антић', 'Антонић', 'Анушић', 'Апелић', 'Апић', 'Арамбашић', 'Ардалић', 'Арсенић', 'Арсић', 'Атлагић', 'Аћимић', 'Аћић', 'Ацић', 'Ачић', 'Аџић', 'Ашкрабић', 'Ашћерић', 'Бабарогић', 'Бабић', 'Баварчић', 'Бавељић', 'Бадрић', 'Бајагић', 'Бајандић', 'Бајић', 'Бајичић', 'Бајкић', 'Бајчетић', 'Бајчић', 'Бакић', 'Балетић', 'Балотић', 'Балтић', 'Балшић', 'Банзић', 'Банић', 'Бантулић', 'Бањалић', 'Баралић', 'Барић', 'Баришић', 'Барошевчић', 'Басарић', 'Бастајић', 'Басташић', 'Батавељић', 'Батинић', 'Батножић', 'Баћић', 'Бацетић', 'Бачић', 'Бачкулић', 'Башић', 'Баштић', 'Бебић', 'Бегенишић', 'Бежанић', 'Бекчић', 'Беланчић', 'Белић', 'Белогрлић', 'Белодедић', 'Белонић', 'Бељић', 'Бендић', 'Берилажић', 'Берић', 'Беседић', 'Бесједић', 'Биберчић', 'Биберџић', 'Бибић', 'Бижић', 'Бизетић', 'Бизумић', 'Бијанић', 'Бијелић', 'Бијелонић', 'Билибајкић', 'Билић', 'Билкић', 'Биљић', 'Биљурић', 'Бинић', 'Биришић', 'Бисенић', 'Бисерић', 'Бисерчић', 'Бисић', 'Бјекић', 'Бјелетић', 'Бјелинић', 'Бјелић', 'Бјеличић', 'Бјелкић', 'Бјеловитић', 'Бјелогрлић', 'Бјелонић', 'Бјелотомић', 'Благић', 'Благотић', 'Блажарић', 'Блажетић', 'Блажић', 'Блатешић', 'Блендић', 'Блесић', 'Блечић', 'Блешић', 'Боберић', 'Бобић', 'Бобушић', 'Богатић', 'Богданић', 'Богетић', 'Богић', 'Богичић', 'Бодирогић', 'Бодирожић', 'Бодић', 'Бодрожић', 'Божанић', 'Божикић', 'Божић', 'Божичић', 'Бојадић', 'Бојанић', 'Бојић', 'Бојичић', 'Бојкић', 'Бојчетић', 'Бојчић', 'Боканић', 'Бокоњић', 'Болић', 'Болтић', 'Бољанић', 'Бонтић', 'Бонџић', 'Бонџулић', 'Борикић', 'Борић', 'Боричић', 'Боришић', 'Борјанић', 'Борокић', 'Боротић', 'Борчић', 'Босанчић', 'Босиљкић', 'Босиљчић', 'Босиорчић', 'Босиочић', 'Босић', 'Боснић', 'Боторић', 'Боцић', 'Боцокић', 'Бошњачић', 'Боштрунић', 'Брадарић', 'Брадић', 'Брадоњић', 'Брајић', 'Бралетић', 'Бралић', 'Бралушић', 'Бранчић', 'Братић', 'Братоножић', 'Брашић', 'Брдарић', 'Брежанчић', 'Брезић', 'Брекић', 'Брзић', 'Брисић', 'Брканлић', 'Бркић', 'Брндушић', 'Бродалић', 'Бродић', 'Броћић', 'Бруић', 'Брујић', 'Брукић', 'Бубић', 'Бубоњић', 'Бугарчић', 'Будалић', 'Будимкић', 'Будимчић', 'Будинчић', 'Будић', 'Будишић', 'Буднић', 'Будурић', 'Бузаретић', 'Бујагић', 'Бујандрић', 'Бујић', 'Бујишић', 'Бујуклић', 'Буказић', 'Буквић', 'Букелић', 'Буковчић', 'Букоњић', 'Букумирић', 'Букушић', 'Булајић', 'Булић', 'Буљубашић', 'Буљугић', 'Бумбић', 'Бунарџић', 'Бунић', 'Бунчић', 'Бургић', 'Бурић', 'Бурлић', 'Бусанчић', 'Буцкић', 'Бучић', 'Бушетић', 'Бушић', 'Вагић', 'Вагурић', 'Вајић', 'Вајкарић', 'Вакичић', 'Ванушић', 'Варагић', 'Вараклић', 'Вардалић', 'Варјачић', 'Варничић', 'Васелић', 'Василић', 'Васић', 'Вашалић', 'Векић', 'Велетић', 'Великић', 'Величић', 'Велишић', 'Вељанчић', 'Вељић', 'Вемић', 'Вербић', 'Вербункић', 'Вергић', 'Верић', 'Веркић', 'Веселић', 'Веселичић', 'Весић', 'Веснић', 'Видарић', 'Видачић', 'Видеканић', 'Видић', 'Вилендечић', 'Вилотић', 'Винокић', 'Винчић', 'Виорикић', 'Витакић', 'Витолић', 'Вићентић', 'Вишић', 'Владетић', 'Владић', 'Владичић', 'Владушић', 'Влајић', 'Влајнић', 'Влајчић', 'Влакетић', 'Власинић', 'Власоњић', 'Властић', 'Влачић', 'Влашкалић', 'Војичић', 'Војкић', 'Војчић', 'Воргић', 'Воркапић', 'Воћкић', 'Воштинић', 'Воштић', 'Вранић', 'Вранчић', 'Вратоњић', 'Врачарић', 'Врекић', 'Врећић', 'Врзић', 'Вртунић', 'Вругић', 'Вујанић', 'Вујанушић', 'Вујачић', 'Вујетић', 'Вујинић', 'Вујисић', 'Вујић', 'Вујичић', 'Вујнић', 'Вујчетић', 'Вуканић', 'Вукелић', 'Вукић', 'Вукоичић', 'Вукојичић', 'Вукојчић', 'Вуколић', 'Вукоманчић', 'Вукосавић', 'Вукотић', 'Вукшић', 'Вулетић', 'Вулешић', 'Вуликић', 'Вулић', 'Вулишић', 'Вуцелић', 'Вучелић', 'Вучендић', 'Вученић', 'Вучетић', 'Вучинић', 'Вучић', 'Гаварић', 'Гавранић', 'Гавранчић', 'Гаврић', 'Гагић', 'Гагричић', 'Гајанић', 'Гајетић', 'Гајић', 'Гајичић', 'Гајтанић', 'Галетић', 'Галић', 'Галонић', 'Галоњић', 'Гамбелић', 'Гарачић', 'Гардић', 'Гарић', 'Гаротић', 'Гатарић', 'Гачић', 'Гаџић', 'Гашић', 'Гвозденић', 'Гвоздић', 'Гвоић', 'Гвојић', 'Генчић', 'Герзић', 'Гиздавић', 'Гилић', 'Главендекић', 'Главинић', 'Главонић', 'Главоњић', 'Главчић', 'Гламочић', 'Гледић', 'Глежнић', 'Глибетић', 'Глигић', 'Глигорић', 'Глигурић', 'Глинтић', 'Глишић', 'Глогињић', 'Гломазић', 'Глувајић', 'Глумичић', 'Гмизић', 'Гњатић', 'Гобељић', 'Гогић', 'Гојгић', 'Гонцић', 'Горанић', 'Горанчић', 'Горданић', 'Гордић', 'Гороњић', 'Госпавић', 'Гостић', 'Гостојић', 'Гоцић', 'Гошњић', 'Грабић', 'Грабовчић', 'Градић', 'Грамић', 'Грандић', 'Гранолић', 'Гранулић', 'Граонић', 'Грашић', 'Грбић', 'Гречић', 'Гркинић', 'Грозданић', 'Гроздић', 'Гроканић', 'Громилић', 'Грубачић', 'Грубетић', 'Грубешић', 'Грубић', 'Грубишић', 'Грубјешић', 'Грубљешић', 'Грубнић', 'Гружанић', 'Грујанић', 'Грујић', 'Грујичић', 'Грумић', 'Губеринић', 'Гудурић', 'Гужвић', 'Гујаничић', 'Гурешић', 'Гуцонић', 'Гуџулић', 'Гушић', 'Дабарчић', 'Дабетић', 'Дабић', 'Давинић', 'Дајић', 'Дајлић', 'Дамјанић', 'Дангић', 'Дангубић', 'Даничић', 'Данојлић', 'Дардић', 'Дафунић', 'Дачић', 'Двокић', 'Дворанчић', 'Дворнић', 'Дебелногић', 'Девеџић', 'Дедић', 'Дејанић', 'Делић', 'Демић', 'Демоњић', 'Денић', 'Денкић', 'Денчић', 'Дерајић', 'Деретић', 'Дерикоњић', 'Дероњић', 'Десанчић', 'Деспенић', 'Деспинић', 'Деспић', 'Деурић', 'Дешић', 'Дивић', 'Дивнић', 'Дивчић', 'Дикић', 'Диклић', 'Дикосавић', 'Диманић', 'Димитрић', 'Димић', 'Димкић', 'Димчић', 'Динић', 'Динкић', 'Динчић', 'Дискић', 'Дичић', 'Добранић', 'Добратић', 'Добрић', 'Добричић', 'Довијанић', 'Доганџић', 'Догањић', 'Додић', 'Докић', 'Докнић', 'Долинић', 'Дончић', 'Доронтић', 'Достанић', 'Достић', 'Достичић', 'Дотлић', 'Дравић', 'Драганић', 'Драгинчић', 'Драгић', 'Драгишић', 'Драгољић', 'Драгоњић', 'Драгославић', 'Драготић', 'Драгушић', 'Дражић', 'Драјић', 'Дракулић', 'Драмлић', 'Дрангић', 'Драшкић', 'Дрезгић', 'Дрекић', 'Дренић', 'Дринић', 'Дринчић', 'Дружетић', 'Друлић', 'Дрчелић', 'Дубајић', 'Дубачкић', 'Дубоњић', 'Дугалић', 'Дугић', 'Дугоњић', 'Дудић', 'Дукић', 'Думањић', 'Думељић', 'Думитрикић', 'Думнић', 'Думонић', 'Дунчић', 'Дуњић', 'Дуроњић', 'Дучић', 'Душанић', 'Ђајић', 'Ђакушић', 'Ђапић', 'Ђекић', 'Ђелић', 'Ђелкапић', 'Ђенадић', 'Ђенисић', 'Ђенић', 'Ђерић', 'Ђикић', 'Ђинђић', 'Ђокић', 'Ђорђић', 'Ђорић', 'Ђузић', 'Ђујић', 'Ђукарић', 'Ђукелић', 'Ђукетић', 'Ђукић', 'Ђукнић', 'Ђурагић', 'Ђуракић', 'Ђурђић', 'Ђуретић', 'Ђурић', 'Ђуричић', 'Ђуришић', 'Ђуркић', 'Ђусић', 'Евђенић', 'Егарић', 'Егерић', 'Егић', 'Екмечић', 'Екмеџић', 'Ергић', 'Еремић', 'Ерић', 'Ерлетић', 'Ерчић', 'Жагрић', 'Жарић', 'Жаркић', 'Жепинић', 'Жеравић', 'Жеравчић', 'Жерајић', 'Жестић', 'Живанић', 'Живанкић', 'Живић', 'Животић', 'Жигић', 'Жижић', 'Жикелић', 'Жикић', 'Жилетић', 'Жилић', 'Жмирић', 'Жмукић', 'Жмурић', 'Жугић', 'Жунић', 'Жутић', 'Жутобрадић', 'Забурнић', 'Завишић', 'Загорчић', 'Закић', 'Запукић', 'Зарадић', 'Зарић', 'Затежић', 'Захарић', 'Збиљић', 'Звекић', 'Звиздић', 'Здравић', 'Здујић', 'Зебић', 'Зекавичић', 'Зекић', 'Зелић', 'Зимоњић', 'Зинаић', 'Зинајић', 'Зисић', 'Зјајић', 'Зјалић', 'Зјачић', 'Златић', 'Зличић', 'Зловарић', 'Зојкић', 'Зокић', 'Золотић', 'Зорбић', 'Зорић', 'Зоричић', 'Зоркић', 'Зракић', 'Зрилић', 'Зрнић', 'Зубић', 'Зурнић', 'Ибрић', 'Иванић', 'Ивантић', 'Иванчић', 'Ивезић', 'Иветић', 'Ивић', 'Ивичић', 'Ивуцић', 'Игић', 'Игњатић', 'Игњић', 'Ијачић', 'Икић', 'Иконић', 'Илибашић', 'Илијић', 'Иликић', 'Илинчић', 'Илисић', 'Илић', 'Иличић', 'Илкић', 'Инђић', 'Ирић', 'Ичелић', 'Јабланчић', 'Јаворић', 'Јагличић', 'Јагодић', 'Јакић', 'Јакишић', 'Јаконић', 'Јакшић', 'Јалић', 'Јандрић', 'Јаникић', 'Јанић', 'Јаничић', 'Јанкелић', 'Јанкић', 'Јанојкић', 'Јанчић', 'Јанчурић', 'Јањић', 'Јањушић', 'Јарић', 'Јаснић', 'Јашић', 'Јевдоксић', 'Јевђенић', 'Јеверичић', 'Јевић', 'Јеврић', 'Јевтић', 'Јегдић', 'Јездић', 'Језеркић', 'Јелачић', 'Јелашић', 'Јеленић', 'Јелесић', 'Јеликић', 'Јелисавчић', 'Јелисић', 'Јелић', 'Јеличић', 'Јелушић', 'Јенић', 'Јергић', 'Јеремић', 'Јеринић', 'Јеринкић', 'Јеросимић', 'Јеротић', 'Јерчић', 'Јесретић', 'Јестротић', 'Јефтенић', 'Јефтић', 'Јечменић', 'Јешић', 'Јовакарић', 'Јовандић', 'Јованетић', 'Јованић', 'Јованкић', 'Јованчић', 'Јоваџић', 'Јовелић', 'Јовељић', 'Јоветић', 'Јовешић', 'Јовикић', 'Јовић', 'Јовичић', 'Јовишић', 'Јовкић', 'Јовонић', 'Јовчић', 'Јозић', 'Јојић', 'Јојчић', 'Јокић', 'Јокичић', 'Јоксић', 'Јолић', 'Јоникић', 'Јонић', 'Јоничић', 'Јонкић', 'Јонтић', 'Јончић', 'Јоргић', 'Јоргонић', 'Јосић', 'Јоцић', 'Јузбашић', 'Јукић', 'Јунгић', 'Јуришић', 'Јушкић', 'Кавалић', 'Кајганић', 'Калабић', 'Калајић', 'Калајџић', 'Календић', 'Каленић', 'Калинић', 'Камперелић', 'Кандић', 'Канлић', 'Кањерић', 'Каравидић', 'Карагић', 'Карајчић', 'Караклајић', 'Каралеић', 'Каралејић', 'Каралић', 'Карапанџић', 'Каратошић', 'Караулић', 'Караџић', 'Карић', 'Каришић', 'Карличић', 'Катанић', 'Катић', 'Каћурић', 'Качаниклић', 'Кашерић', 'Квргић', 'Кендришић', 'Кентрић', 'Кепић', 'Кесић', 'Кечкић', 'Кијачић', 'Кимчетић', 'Киселчић', 'Китанић', 'Китић', 'Китоњић', 'Кичић', 'Клевернић', 'Клепић', 'Клинић', 'Клипић', 'Клисарић', 'Клисурић', 'Кличарић', 'Кљајић', 'Кљакић', 'Кнежић', 'Кованушић', 'Кованџић', 'Коварбашић', 'Ковачић', 'Ковинић', 'Ковинчић', 'Ковјанић', 'Ковјенић', 'Ковљенић', 'Козић', 'Којанић', 'Којић', 'Којичић', 'Којчић', 'Којунџић', 'Колавчић', 'Коларић', 'Колачарић', 'Количић', 'Колунџић', 'Кољанчић', 'Комадинић', 'Комарчић', 'Комленић', 'Комненић', 'Кондић', 'Контић', 'Концулић', 'Коњикушић', 'Кораксић', 'Кордић', 'Коругић', 'Коружић', 'Косанић', 'Косић', 'Коснић', 'Косорић', 'Костић', 'Котарлић', 'Котлајић', 'Кочић', 'Коџопељић', 'Кошарић', 'Кошпић', 'Кошутић', 'Краварушић', 'Кравић', 'Крагић', 'Краинчанић', 'Крантић', 'Красавчић', 'Красић', 'Крезић', 'Крејић', 'Кремић', 'Кремоњић', 'Крестић', 'Кривошић', 'Кркељић', 'Кркић', 'Кркобабић', 'Крнетић', 'Крњајић', 'Крњеушић', 'Кромпић', 'Кротић', 'Крпић', 'Крсманић', 'Крсмић', 'Крстајић', 'Крстеканић', 'Крстинић', 'Крстић', 'Крстичић', 'Крстонић', 'Крстоношић', 'Кртинић', 'Крунић', 'Крушкоњић', 'Кршић', 'Кувељић', 'Кудрић', 'Кузмић', 'Кујавић', 'Кујачић', 'Кујунџић', 'Кукрић', 'Кулезић', 'Кулизић', 'Кулишић', 'Кулунџић', 'Куљанчић', 'Куљић', 'Кумрић', 'Курељушић', 'Курилић', 'Курсулић', 'Куруцић', 'Курчубић', 'Кусонић', 'Кусоњић', 'Кустурић', 'Кутлачић', 'Кутлешић', 'Кушић', 'Кушљић', 'Лаботић', 'Лаврнић', 'Лажетић', 'Лазендић', 'Лазетић', 'Лазић', 'Лазичић', 'Лазукић', 'Лајшић', 'Лакетић', 'Лакић', 'Лалић', 'Ламбић', 'Лапчић', 'Ластић', 'Латинчић', 'Лебурић', 'Лежаић', 'Лежајић', 'Леканић', 'Лекић', 'Лемаић', 'Лемајић', 'Лепосавић', 'Лесендрић', 'Лечић', 'Лештарић', 'Лијескић', 'Ликодрић', 'Ликушић', 'Лилић', 'Липовчић', 'Лисичић', 'Лишанчић', 'Ловрић', 'Лозанић', 'Лојаничић', 'Лолић', 'Ломић', 'Лопандић', 'Лубардић', 'Лубинић', 'Лубурић', 'Лугоњић', 'Лужаић', 'Лужајић', 'Лукајић', 'Лукачић', 'Лукендић', 'Лукић', 'Лукичић', 'Лунић', 'Луткић', 'Лучић', 'Љамић', 'Љеганушић', 'Љотић', 'Љубанић', 'Љубић', 'Љубичић', 'Љубишић', 'Љушић', 'Љушкић', 'Маглић', 'Мајкић', 'Макарић', 'Макивић', 'Макрагић', 'Максић', 'Малавразић', 'Малбашић', 'Маленчић', 'Малетић', 'Малешић', 'Малинић', 'Малишић', 'Малобабић', 'Малушић', 'Маљугић', 'Маљчић', 'Мандарић', 'Мандинић', 'Мандић', 'Мандушић', 'Манић', 'Манчић', 'Мањенчић', 'Маравић', 'Маринчић', 'Марић', 'Маричић', 'Маркагић', 'Маркелић', 'Маркељић', 'Маркулић', 'Мародић', 'Мартић', 'Марунић', 'Марункић', 'Марушић', 'Марчетић', 'Марчић', 'Масалушић', 'Масларић', 'Маслић', 'Масловарић', 'Матаругић', 'Матејић', 'Матерић', 'Матић', 'Матичић', 'Матушић', 'Маћешић', 'Маћић', 'Мачић', 'Мачкић', 'Мачужић', 'Машић', 'Медић', 'Медурић', 'Мектић', 'Месулић', 'Мијалчић', 'Мијанић', 'Мијачић', 'Мијић', 'Мијуцић', 'Микарић', 'Микелић', 'Микетић', 'Микић', 'Микичић', 'Микоњић', 'Микулић', 'Миладић', 'Милакић', 'Милачић', 'Милекић', 'Миленић', 'Милетић', 'Милеуснић', 'Милешић', 'Милијић', 'Миликић', 'Миликшић', 'Милинић', 'Милинчић', 'Милисавић', 'Миличић', 'Милић', 'Милишић', 'Милкић', 'Милоичић', 'Милојић', 'Милојичић', 'Милојкић', 'Милојчић', 'Милотић', 'Милунић', 'Милушић', 'Милчић', 'Миљанић', 'Миндић', 'Минић', 'Минчић', 'Миовчић', 'Миоданић', 'Мионић', 'Миражић', 'Мирић', 'Мирјанић', 'Миркић', 'Миросавић', 'Мирчетић', 'Мирчић', 'Мисојчић', 'Митић', 'Митранић', 'Митреканић', 'Митрић', 'Митрушић', 'Мићић', 'Михаљчић', 'Михољчић', 'Мишељић', 'Мишић', 'Мишкић', 'Мишурић', 'Младић', 'Млаџић', 'Мојсић', 'Мокрић', 'Момић', 'Морачић', 'Моретић', 'Мороквашић', 'Мотичић', 'Мракић', 'Мрачић', 'Мрдић', 'Мркић', 'Мркоњић', 'Мркушић', 'Мркшић', 'Мудринић', 'Мудрић', 'Мунишић', 'Мурганић', 'Мутавџић', 'Мутибарић', 'Мучибабић', 'Мушикић', 'Навалушић', 'Наградић', 'Нагулић', 'Надашкић', 'Најдић', 'Најкић', 'Накаламић', 'Накић', 'Наранчић', 'Наранџић', 'Настасић', 'Настић', 'Небригић', 'Невајдић', 'Невенић', 'Негоицић', 'Нединић', 'Недић', 'Некић', 'Немањић', 'Ненадић', 'Ненић', 'Неоричић', 'Нешић', 'Никезић', 'Никетић', 'Никитић', 'Николетић', 'Николешић', 'Николић', 'Николчић', 'Никшић', 'Нинић', 'Нинчић', 'Ничић', 'Нишавић', 'Нишић', 'Новалушић', 'Новарлић', 'Новачикић', 'Новић', 'Новичић', 'Новчић', 'Ножинић', 'Нојкић', 'Његић', 'Његрић', 'Њежић', 'Обренић', 'Одавић', 'Озимић', 'Ојданић', 'Ојкић', 'Окетић', 'Околић', 'Окулић', 'Оларић', 'Олић', 'Олујић', 'Ољачић', 'Опалић', 'Опарушић', 'Опачић', 'Оприкић', 'Опрић', 'Оприцић', 'Ораовчић', 'Орландић', 'Орлић', 'Осмајлић', 'Остојић', 'Оцокољић', 'Оџић', 'Павић', 'Павичић', 'Павлекић', 'Павличић', 'Павчић', 'Падић', 'Пајагић', 'Пајић', 'Пајичић', 'Пајкић', 'Пајтић', 'Палалић', 'Палангетић', 'Палигорић', 'Палић', 'Панинчић', 'Панић', 'Панишић', 'Пантелић', 'Пантић', 'Панчић', 'Панџић', 'Папић', 'Папрић', 'Папулић', 'Параментић', 'Параушић', 'Париводић', 'Парлић', 'Паројчић', 'Патрногић', 'Паунић', 'Пашић', 'Пејић', 'Пејичић', 'Пејушић', 'Пејчић', 'Пелагић', 'Пендић', 'Пенезић', 'Пенчић', 'Пепић', 'Перенић', 'Перић', 'Перичић', 'Перишић', 'Перјаничић', 'Перкић', 'Перотић', 'Перуничић', 'Перчић', 'Петканић', 'Петрикић', 'Петрић', 'Петричић', 'Петронић', 'Петрушић', 'Пеулић', 'Пецић', 'Печеничић', 'Пешић', 'Пикић', 'Пилиндавић', 'Пиљагић', 'Пиперчић', 'Пириватрић', 'Пирић', 'Писарић', 'Питулић', 'Пјанић', 'Пјевић', 'Плавић', 'Плавкић', 'Плављанић', 'Плавшић', 'Плазинић', 'Планинчић', 'Планић', 'Платанић', 'Плачић', 'Племић', 'Плескоњић', 'Плећић', 'Плинтић', 'Плиснић', 'Плоскић', 'Плочић', 'Пљакић', 'Пљеваљчић', 'Побулић', 'Подинић', 'Подрашчић', 'Подрић', 'Познанић', 'Познић', 'Појкић', 'Полић', 'Поломчић', 'Полугић', 'Поњавић', 'Поп Лазић', 'Попадић', 'Попарић', 'Попчић', 'Потребић', 'Поштић', 'Правдић', 'Пражић', 'Предић', 'Прекић', 'Прелић', 'Прендић', 'Прешић', 'Пржић', 'Прибић', 'Прибишић', 'Пригодић', 'Пријић', 'Прикић', 'Пришић', 'Проданић', 'Прокић', 'Прокопић', 'Пролић', 'Протић', 'Прошић', 'Пругинић', 'Прунић', 'Пршендић', 'Пуалић', 'Пувалић', 'Пувачић', 'Пударић', 'Пунишић', 'Пурешић', 'Пурић', 'Пуришић', 'Пуслојић', 'Пушељић', 'Равилић', 'Раданчић', 'Радељић', 'Радетић', 'Радешић', 'Радивојшић', 'Радикић', 'Радисавић', 'Радић', 'Радичић', 'Радишић', 'Раднић', 'Радоичић', 'Радојичић', 'Радојкић', 'Радојчић', 'Радонић', 'Радоњић', 'Радосавкић', 'Радотић', 'Радукић', 'Радулић', 'Радуљчић', 'Радуцић', 'Радушић', 'Разуменић', 'Раилић', 'Раичић', 'Рајачић', 'Рајић', 'Рајичић', 'Рајлић', 'Рајчетић', 'Рајчић', 'Рајшић', 'Ракезић', 'Ракетић', 'Ракинић', 'Ракитић', 'Ракић', 'Раконић', 'Ралетић', 'Ралић', 'Раљић', 'Рамић', 'Ранђић', 'Ранисавић', 'Ранкић', 'Ранчић', 'Раонић', 'Рапаић', 'Рапајић', 'Расулић', 'Раткелић', 'Раулић', 'Рацић', 'Рачић', 'Рашетић', 'Рашић', 'Рашљић', 'Регодић', 'Регулић', 'Рекалић', 'Рељић', 'Реметић', 'Рендулић', 'Репашић', 'Ресимић', 'Реџић', 'Рибарић', 'Рибошкић', 'Риђошић', 'Ризнић', 'Ринчић', 'Рисимић', 'Ристанић', 'Ристић', 'Рмандић', 'Рнић', 'Рогић', 'Роглић', 'Рогоњић', 'Рогулић', 'Родић', 'Розгић', 'Роквић', 'Рокнић', 'Роксандић', 'Роксић', 'Рољић', 'Романић', 'Ромић', 'Росић', 'Рошкић', 'Рувидић', 'Рудић', 'Рудоњић', 'Ружић', 'Ружичић', 'Ружојчић', 'Руменић', 'Рундић', 'Руњајић', 'Русалић', 'Рутешић', 'Рутонић', 'Рушкић', 'Сабљић', 'Савандић', 'Саватић', 'Савелић', 'Савељић', 'Савић', 'Савичић', 'Савкић', 'Савурдић', 'Савчић', 'Салатић', 'Самарџић', 'Сандић', 'Сапардић', 'Сарамандић', 'Сарић', 'Сатарић', 'Светличић', 'Свиларић', 'Својић', 'Секанић', 'Секулић', 'Селенић', 'Сендрић', 'Сенић', 'Сеничић', 'Сентић', 'Сетенчић', 'Сибинкић', 'Сибинчић', 'Сикимић', 'Симанић', 'Симендић', 'Симетић', 'Симић', 'Симурдић', 'Синђелић', 'Синђић', 'Синкић', 'Ситничић', 'Сјеничић', 'Скакић', 'Скелић', 'Скенџић', 'Скерлић', 'Скокић', 'Скочајић', 'Скочић', 'Скробић', 'Скулић', 'Славић', 'Славнић', 'Сладић', 'Словић', 'Смилић', 'Смиљанић', 'Смиљић', 'Смиљкић', 'Смољанић', 'Смрекић', 'Соврлић', 'Совтић', 'Сојкић', 'Сокић', 'Сокнић', 'Солдатић', 'Сорајић', 'Соскић', 'Софијанић', 'Софранић', 'Софренић', 'Софронић', 'Спаић', 'Спакић', 'Спарић', 'Спасенић', 'Спасић', 'Спенчић', 'Сперлић', 'Спирић', 'Спремић', 'Спужић', 'Средић', 'Сретић', 'Ставрић', 'Стајић', 'Стајкић', 'Стајчић', 'Стајшић', 'Стакић', 'Стакушић', 'Стаматић', 'Стамболић', 'Стаменић', 'Стаменчић', 'Станарчић', 'Станетић', 'Станикић', 'Станисавић', 'Станић', 'Станичић', 'Станишић', 'Станкић', 'Становчић', 'Станојчић', 'Станушић', 'Станчетић', 'Станчић', 'Сташић', 'Стевандић', 'Стеванетић', 'Стеванић', 'Стевелић', 'Стевић', 'Стевчић', 'Стегић', 'Стегњаић', 'Стегњајић', 'Стекић', 'Стељић', 'Степандић', 'Степанић', 'Степић', 'Стијачић', 'Стијепић', 'Стикић', 'Стјепић', 'Стожинић', 'Стојанић', 'Стојанкић', 'Стојанчић', 'Стојачић', 'Стојић', 'Стојичић', 'Стојкић', 'Стојнић', 'Стојчић', 'Стојшић', 'Стоканић', 'Стокић', 'Столић', 'Стопарић', 'Стопић', 'Стошић', 'Страјнић', 'Страхинић', 'Страхињић', 'Стринић', 'Суботић', 'Сувајџић', 'Суменић', 'Сунарић', 'Сурлић', 'Суручић', 'Тадић', 'Тајсић', 'Таминџић', 'Танасић', 'Танић', 'Танкосић', 'Танчић', 'Тарабић', 'Тасић', 'Татишић', 'Тврдишић', 'Теодосић', 'Тепић', 'Тепшић', 'Терзић', 'Теслић', 'Тешанић', 'Тешанкић', 'Тешендић', 'Тешинић', 'Тешић', 'Тијанић', 'Тимилић', 'Тимотић', 'Тирић', 'Тирнанић', 'Тмушић', 'Товаришић', 'Тодић', 'Тодорић', 'Тодосић', 'Тојић', 'Токалић', 'Тољагић', 'Томанић', 'Томецић', 'Томинчић', 'Томић', 'Томичић', 'Томоњић', 'Томчић', 'Тонтић', 'Тончић', 'Топић', 'Топличић', 'Тополић', 'Тоскић', 'Тошанић', 'Тошић', 'Траворић', 'Трапарић', 'Тренчић', 'Тривалић', 'Тривић', 'Тривунић', 'Тривунчић', 'Тријић', 'Трикић', 'Триндић', 'Трипић', 'Трифуњагић', 'Тришић', 'Трмчић', 'Трнинић', 'Трнић', 'Трошић', 'Трубајић', 'Трудић', 'Трујић', 'Трујкић', 'Тубоњић', 'Тукелић', 'Тумарић', 'Тупајић', 'Турајлић', 'Турнић', 'Турудић', 'Турунчић', 'Тутић', 'Туторић', 'Тутулић', 'Туфегџић', 'Туцић', 'Ћајић', 'Ћалић', 'Ћатић', 'Ћебић', 'Ћелић', 'Ћеранић', 'Ћипранић', 'Ћирић', 'Ћирјанић', 'Ћојбашић', 'Ћопић', 'Ћорић', 'Ћосић', 'Ћуић', 'Ћујић', 'Ћупић', 'Ћурдић', 'Ћурић', 'Ћурчић', 'Ћушић', 'Убавић', 'Убавкић', 'Увалић', 'Уверић', 'Угљешић', 'Угринић', 'Угринчић', 'Угричић', 'Удовичић', 'Удовчић', 'Умељић', 'Уметић', 'Умиљендић', 'Уршикић', 'Устић', 'Утвић', 'Ушендић', 'Фаркић', 'Фатић', 'Фемић', 'Филипић', 'Фотирић', 'Фотић', 'Фртунић', 'Хаџи Антић', 'Хаџи Јованчић', 'Хаџи Николић', 'Хаџи Ристић', 'Хаџи Танчић', 'Хаџић', 'Хинић', 'Христић', 'Цајић', 'Цакић', 'Царић', 'Царичић', 'Цвејић', 'Цветић', 'Цвијетић', 'Цвијић', 'Цвикић', 'Цвишић', 'Ценић', 'Ценкић', 'Цивишић', 'Циврић', 'Циглић', 'Циклушић', 'Цицварић', 'Цмиљанић', 'Цмолић', 'Цонић', 'Црновчић', 'Цуканић', 'Цукић', 'Цупарић', 'Чабрић', 'Чавић', 'Чајић', 'Чаленић', 'Чалић', 'Чамагић', 'Чантрић', 'Чапрњић', 'Чарапић', 'Чарнић', 'Чвокић', 'Чворић', 'Челекетић', 'Чемерикић', 'Чечарић', 'Чивчић', 'Чикарић', 'Чикић', 'Чиплић', 'Чипчић', 'Чичић', 'Чковрић', 'Чобелић', 'Чобељић', 'Човић', 'Чојић', 'Чојчић', 'Чоланић', 'Чолић', 'Чомић', 'Чонкић', 'Чоњагић', 'Чорбић', 'Чотрић', 'Чочурић', 'Чубрић', 'Чудић', 'Чукарић', 'Чукић', 'Чумић', 'Чупељић', 'Чуперкић', 'Чупић', 'Чутурић', 'Џаврић', 'Џајић', 'Џамбић', 'Џаџић', 'Џелебџић', 'Џикић', 'Џинић', 'Џодић', 'Џомбић', 'Џомић', 'Џонић', 'Шакић', 'Шакотић', 'Шалинић', 'Шаматић', 'Шантић', 'Шапић', 'Шапонић', 'Шапоњић', 'Шапурић', 'Шаранчић', 'Шарић', 'Шаркић', 'Шароњић', 'Шашић', 'Швабић', 'Шеварлић', 'Шевић', 'Шевкушић', 'Шестић', 'Шибалић', 'Шијакињић', 'Шијачић', 'Шиканић', 'Шикањић', 'Шимшић', 'Шипетић', 'Шишић', 'Шкобић', 'Шкодрић', 'Шкондрић', 'Шкорић', 'Шкрбић', 'Шкребић', 'Шкулић', 'Шкундрић', 'Шљапић', 'Шљивић', 'Шљукић', 'Шмигић', 'Шобајић', 'Шобачић', 'Шоргић', 'Шошкић', 'Шпирић', 'Штакић', 'Штулић', 'Шубакић', 'Шубарић', 'Шубић', 'Шулеић', 'Шулејић', 'Шулетић', 'Шулкић', 'Шулубурић', 'Шуљагић', 'Шуматић', 'Шундерић', 'Шункић', 'Шуњеварић', 'Шутуљић', 'Шушић', 'Шушулић',
);
}
Provider/sr_RS/Address.php 0000644 00000017356 15152066430 0011502 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_RS;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('#####');
protected static $streetPrefix = array(
'Булевар',
);
protected static $street = array(
'Краља Милана', 'Цара Душана', 'Николе Тесле', 'Михајла Пупина', 'Николе Пашића',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}',
'{{streetPrefix}} {{street}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%BE%D0%B2%D0%B8_%D1%83_%D0%A1%D1%80%D0%B1%D0%B8%D1%98%D0%B8
*/
protected static $cityNames = array(
'Београд', 'Ваљево', 'Врање', 'Зајечар', 'Зрењанин', 'Јагодина', 'Крагујевац', 'Краљево', 'Крушевац', 'Лесковац', 'Лозница', 'Ниш', 'Нови Пазар', 'Нови Сад', 'Панчево', 'Пожаревац', 'Приштина', 'Смедерево', 'Сомбор', 'Сремска Митровица', 'Суботица', 'Ужице', 'Чачак', 'Шабац',
);
/**
* @link https://github.com/umpirsky/country-list/blob/master/country/cldr/sr_Cyrl/country.php
*/
protected static $country = array(
'Острво Асенсион', 'Андора', 'Уједињени Арапски Емирати', 'Авганистан', 'Антигве и Барбуда', 'Ангвила', 'Албанија', 'Арменија', 'Холандски Антили', 'Ангола', 'Антарктик', 'Аргентина', 'Америчка Самоа', 'Аустрија', 'Аустралија', 'Аруба', 'Аландска острва', 'Азербејџан', 'Босна и Херцеговина', 'Барбадос', 'Бангладеш', 'Белгија', 'Буркина Фасо', 'Бугарска', 'Бахреин', 'Бурунди', 'Бенин', 'Свети Бартоломеј', 'Бермуда', 'Брунеј', 'Боливија', 'Бразил', 'Бахами', 'Бутан', 'Буве Острва', 'Боцвана', 'Белорусија', 'Белизе', 'Канада', 'Кокос (Келинг) Острва', 'Конго - Киншаса', 'Централно Афричка Република', 'Конго - Бразавил', 'Швајцарска', 'Обала Слоноваче', 'Кукова Острва', 'Чиле', 'Камерун', 'Кина', 'Колумбија', 'Острво Клипертон', 'Костарика', 'Србија и Црна Гора', 'Куба', 'Капе Верде', 'Божићна острва', 'Кипар', 'Чешка', 'Немачка', 'Дијего Гарсија', 'Џибути', 'Данска', 'Доминика', 'Доминиканска Република', 'Алжир', 'Сеута и Мелиља', 'Еквадор', 'Естонија', 'Египат', 'Западна Сахара', 'Еритреја', 'Шпанија', 'Етиопија', 'Европска Унија', 'Финска', 'Фиџи', 'Фолкландска Острва', 'Микронезија', 'Фарска Острва', 'Француска', 'Габон', 'Велика Британија', 'Гренада', 'Грузија', 'Француска Гвајана', 'Гурнси', 'Гана', 'Гибралтар', 'Гренланд', 'Гамбија', 'Гвинеја', 'Гваделупе', 'Екваторијална Гвинеја', 'Грчка', 'Јужна Џорџија и Јужна Сендвич Острва', 'Гватемала', 'Гуам', 'Гвинеја-Бисао', 'Гвајана', 'Хонг Конг С. А. Р. Кина', 'Херд и Мекдоналд Острва', 'Хондурас', 'Хрватска', 'Хаити', 'Мађарска', 'Канарска острва', 'Индонезија', 'Ирска', 'Израел', 'Острво Ман', 'Индија', 'Британска територија у Индијском океану', 'Ирак', 'Иран', 'Исланд', 'Италија', 'Џерси', 'Јамајка', 'Јордан', 'Јапан', 'Кенија', 'Киргизстан', 'Камбоџа', 'Кирибати', 'Коморска Острва', 'Сент Китс и Невис', 'Северна Кореја', 'Јужна Кореја', 'Кувајт', 'Кајманска Острва', 'Казахстан', 'Лаос', 'Либан', 'Сент Луција', 'Лихтенштајн', 'Шри Ланка', 'Либерија', 'Лесото', 'Литванија', 'Луксембург', 'Летонија', 'Либија', 'Мароко', 'Монако', 'Молдавија', 'Црна Гора', 'Сент Мартин', 'Мадагаскар', 'Маршалска Острва', 'Македонија', 'Мали', 'Мијанмар [Бурма]', 'Монголија', 'Макао С. А. Р. Кина', 'Северна Маријанска Острва', 'Мартиник', 'Мауританија', 'Монсерат', 'Малта', 'Маурицијус', 'Малдиви', 'Малави', 'Мексико', 'Малезија', 'Мозамбик', 'Намибија', 'Нова Каледонија', 'Нигер', 'Норфолк Острво', 'Нигерија', 'Никарагва', 'Холандија', 'Норвешка', 'Непал', 'Науру', 'Ниуе', 'Нови Зеланд', 'Оман', 'Панама', 'Перу', 'Француска Полинезија', 'Папуа Нова Гвинеја', 'Филипини', 'Пакистан', 'Пољска', 'Сен Пјер и Микелон', 'Питкерн', 'Порто Рико', 'Палестинске територије', 'Португал', 'Палау', 'Парагвај', 'Катар', 'Остала океанија', 'Реинион', 'Румунија', 'Србија', 'Русија', 'Руанда', 'Саудијска Арабија', 'Соломонска Острва', 'Сејшели', 'Судан', 'Шведска', 'Сингапур', 'Света Јелена', 'Словенија', 'Свалбард и Јанмајен Острва', 'Словачка', 'Сијера Леоне', 'Сан Марино', 'Сенегал', 'Сомалија', 'Суринам', 'Сао Томе и Принципе', 'Салвадор', 'Сирија', 'Свазиленд', 'Тристан да Куња', 'Туркс и Кајкос Острва', 'Чад', 'Француске Јужне Територије', 'Того', 'Тајланд', 'Таџикистан', 'Токелау', 'Источни Тимор', 'Туркменистан', 'Тунис', 'Тонга', 'Турска', 'Тринидад и Тобаго', 'Тувалу', 'Тајван', 'Танзанија', 'Украјина', 'Уганда', 'Мања удаљена острва САД', 'Сједињене Америчке Државе', 'Уругвај', 'Узбекистан', 'Ватикан', 'Сент Винсент и Гренадини', 'Венецуела', 'Британска Девичанска Острва', 'С.А.Д. Девичанска Острва', 'Вијетнам', 'Вануату', 'Валис и Футуна Острва', 'Самоа', 'Јемен', 'Мајоте', 'Јужноафричка Република', 'Замбија', 'Зимбабве',
);
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/it_IT/Company.php 0000644 00000013164 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} e {{lastName}} {{companySuffix}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Abilità', 'Access', 'Adattatore', 'Algoritmo', 'Alleanza', 'Analizzatore', 'Applicazione', 'Approccio', 'Architettura', 'Archivio', 'Intelligenza artificiale', 'Array', 'Attitudine', 'Benchmark', 'Capacità', 'Sfida', 'Circuito', 'Collaborazione', 'Complessità', 'Concetto', 'Conglomerato', 'Contingenza', 'Core', 'Database', 'Data-warehouse', 'Definizione', 'Emulazione', 'Codifica', 'Criptazione', 'Firmware', 'Flessibilità', 'Previsione', 'Frame', 'framework', 'Funzione', 'Funzionalità', 'Interfaccia grafica', 'Hardware', 'Help-desk', 'Gerarchia', 'Hub', 'Implementazione', 'Infrastruttura', 'Iniziativa', 'Installazione', 'Set di istruzioni', 'Interfaccia', 'Soluzione internet', 'Intranet', 'Conoscenza base', 'Matrici', 'Matrice', 'Metodologia', 'Middleware', 'Migrazione', 'Modello', 'Moderazione', 'Monitoraggio', 'Moratoria', 'Rete', 'Architettura aperta', 'Sistema aperto', 'Orchestrazione', 'Paradigma', 'Parallelismo', 'Policy', 'Portale', 'Struttura di prezzo', 'Prodotto', 'Produttività', 'Progetto', 'Proiezione', 'Protocollo', 'Servizio clienti', 'Software', 'Soluzione', 'Standardizzazione', 'Strategia', 'Struttura', 'Successo', 'Sovrastruttura', 'Supporto', 'Sinergia', 'Task-force', 'Finestra temporale', 'Strumenti', 'Utilizzazione', 'Sito web', 'Forza lavoro'
),
array(
'adattiva', 'avanzata', 'migliorata', 'assimilata', 'automatizzata', 'bilanciata', 'centralizzata', 'compatibile', 'configurabile', 'cross-platform', 'decentralizzata', 'digitalizzata', 'distribuita', 'piccola', 'ergonomica', 'esclusiva', 'espansa', 'estesa', 'configurabile', 'fondamentale', 'orizzontale', 'implementata', 'innovativa', 'integrata', 'intuitiva', 'inversa', 'gestita', 'obbligatoria', 'monitorata', 'multi-canale', 'multi-laterale', 'open-source', 'operativa', 'ottimizzata', 'organica', 'persistente', 'polarizzata', 'proattiva', 'programmabile', 'progressiva', 'reattiva', 'riallineata', 'ricontestualizzata', 'ridotta', 'robusta', 'sicura', 'condivisibile', 'stand-alone', 'switchabile', 'sincronizzata', 'sinergica', 'totale', 'universale', 'user-friendly', 'versatile', 'virtuale', 'visionaria'
),
array(
'24 ore', '24/7', 'terza generazione', 'quarta generazione', 'quinta generazione', 'sesta generazione', 'asimmetrica', 'asincrona', 'background', 'bi-direzionale', 'biforcata', 'bottom-line', 'coerente', 'coesiva', 'composita', 'sensibile al contesto', 'basta sul contesto', 'basata sul contenuto', 'dedicata', 'didattica', 'direzionale', 'discreta', 'dinamica', 'eco-centrica', 'esecutiva', 'esplicita', 'full-range', 'globale', 'euristica', 'alto livello', 'olistica', 'omogenea', 'ibrida', 'impattante', 'incrementale', 'intangibile', 'interattiva', 'intermediaria', 'locale', 'logistica', 'massimizzata', 'metodica', 'mission-critical', 'mobile', 'modulare', 'motivazionale', 'multimedia', 'multi-tasking', 'nazionale', 'neutrale', 'nextgeneration', 'non-volatile', 'object-oriented', 'ottima', 'ottimizzante', 'radicale', 'real-time', 'reciproca', 'regionale', 'responsiva', 'scalabile', 'secondaria', 'stabile', 'statica', 'sistematica', 'sistemica', 'tangibile', 'terziaria', 'uniforme', 'valore aggiunto'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'partnerships', 'comunità', 'ROI', 'soluzioni', 'e-services', 'nicchie', 'tecnologie', 'contenuti', 'supply-chains', 'convergenze', 'relazioni', 'architetture', 'interfacce', 'mercati', 'e-commerce', 'sistemi', 'modelli', 'schemi', 'reti', 'applicazioni', 'metriche', 'e-business', 'funzionalità', 'esperienze', 'webservices', 'metodologie'
),
array(
'implementate', 'utilizzo', 'integrate', 'ottimali', 'evolutive', 'abilitate', 'reinventate', 'aggregate', 'migliorate', 'incentivate', 'monetizzate', 'sinergizzate', 'strategiche', 'deploy', 'marchi', 'accrescitive', 'target', 'sintetizzate', 'spedizioni', 'massimizzate', 'innovazione', 'guida', 'estensioni', 'generate', 'exploit', 'transizionali', 'matrici', 'ricontestualizzate'
),
array(
'valore aggiunto', 'verticalizzate', 'proattive', 'forti', 'rivoluzionari', 'scalabili', 'innovativi', 'intuitivi', 'strategici', 'e-business', 'mission-critical', '24/7', 'globali', 'B2B', 'B2C', 'granulari', 'virtuali', 'virali', 'dinamiche', 'magnetiche', 'web', 'interattive', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficienti', 'front-end', 'distributivi', 'estensibili', 'mondiali', 'open-source', 'cross-platform', 'sinergiche', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrate', 'di impatto', 'wireless', 'trasparenti', 'next-generation', 'cutting-edge', 'visionari', 'plug-and-play', 'collaborative', 'olistiche', 'ricche'
)
);
protected static $companySuffix = array('SPA', 'e figli', 'Group', 's.r.l.');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/it_IT/PhoneNumber.php 0000644 00000001101 15152066430 0012274 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+## ### ## ## ####',
'+## ## #######',
'+## ## ########',
'+## ### #######',
'+## ### ########',
'+## #### #######',
'+## #### ########',
// According to http://it.wikipedia.org/wiki/Prefisso_telefonico#Elenco_degli_indicativi_in_Italia.2C_a_San_Marino_e_nel_Vaticano
'0## ### ####',
'+39 0## ### ###',
'3## ### ###',
'+39 3## ### ###'
);
}
Provider/it_IT/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011476 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'IT', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/it_IT/Text.php 0000644 00000756113 15152066430 0011022 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* Carlo Collodi
* Pinocchio
* Questo e-book è stato realizzato anche grazie al sostegno di:
*
* E-text
* Web design, Editoria, Multimedia
* (pubblica il tuo libro, o crea il tuo sito con E-text!)
* http://www.e-text.it/
*
* QUESTO E-BOOK:
*
* TITOLO: Pinocchio
* AUTORE: Collodi, Carlo
* TRADUTTORE:
* CURATORE:
* NOTE:
*
* CODICE ISBN E-BOOK: 9788890359767
*
* DIRITTI D'AUTORE: no
*
* LICENZA: questo testo è distribuito con la licenza specificata al seguente indirizzo Internet: http://www.liberliber.it/libri/licenze/ (Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International)
*
* TRATTO DA: Le avventure di Pinocchio : storia di un burattino / di Carlo Collodi ; illustrata da Enrico Mazzanti. – 2a edizione. – Milano : Rizzoli Editore, Milano, 1949.
*
* CODICE ISBN: informazione non disponibile
*
* 1a EDIZIONE ELETTRONICA DEL: 28 gennaio 1996
* 2a EDIZIONE ELETTRONICA DEL: 17 gennaio 2002
* 3a EDIZIONE ELETTRONICA DEL: 19 luglio 2013
*
* INDICE DI AFFIDABILITA': 1
* 0: affidabilità bassa
* 1: affidabilità media
* 2: affidabilità buona
* 3: affidabilità ottima
*
* DIGITALIZZAZIONE:
* Riccardo Scateni
*
* REVISIONE:
* Marco Zela
*
* IMPAGINAZIONE:
* Riccardo Scateni
* Marco Zela
* Catia Righi
*
* PUBBLICAZIONE:
* Marco Calvo, http://www.marcocalvo.it/
* Informazioni sul "progetto Manuzio"
* Il "progetto Manuzio" è una iniziativa dell'associazione culturale Liber Liber. Aperto a chiunque voglia collaborare, si pone come scopo la pubblicazione e la diffusione gratuita di opere letterarie in formato elettronico. Ulteriori informazioni sono disponibili sul sito Internet:
* http://www.liberliber.it/
* Aiuta anche tu il "progetto Manuzio"
* Se questo "libro elettronico" è stato di tuo gradimento, o se condividi le finalità del "progetto Manuzio", invia una donazione a Liber Liber. Il tuo sostegno ci aiuterà a far crescere ulteriormente la nostra biblioteca. Qui le istruzioni:
* http://www.liberliber.it/aiuta/
*
* Indice generale
* I. Come andò che maestro Ciliegia, falegname, trovò un pezzo di legno, che piangeva e rideva come un bambino.
* II. Maestro Ciliegia regala il pezzo di legno al suo amico Geppetto, il quale lo prende per fabbricarsi un burattino maraviglioso che sappia ballare, tirar di scherma e fare i salti mortali.
* III Geppetto, tornato a casa, comincia subito a fabbricarsi il burattino e gli mette il nome di Pinocchio. Prime monellerie del burattino.
* IV La storia di Pinocchio col Grillo-parlante, dove si vede come i ragazzi cattivi hanno a noia di sentirsi correggere da chi ne sa più di loro.
* V Pinocchio ha fame, e cerca un uovo per farsi una frittata; ma sul più bello, la frittata gli vola via dalla finestra.
* VI Pinocchio si addormenta coi piedi sul caldano, e la mattina dopo si sveglia coi piedi tutti bruciati.
* VII Geppetto torna a casa, e dà al burattino la colazione che il pover’uomo aveva portata con sé.
* VIII Geppetto rifà i piedi a Pinocchio e vende la propria casacca per comprargli l’Abbecedario.
* IX Pinocchio vende l’Abbecedario per andare a vedere il teatrino dei burattini.
* X I burattini riconoscono il loro fratello Pinocchio e gli fanno una grandissima festa; ma sul più bello, esce fuori il burattinaio Mangiafoco, e Pinocchio corre il pericolo di fare una brutta fine.
* XI Mangiafoco starnutisce e perdona a Pinocchio, il quale poi difende dalla morte il suo amico Arlecchino.
* XII Il burattinaio Mangiafoco regala cinque monete d’oro a Pinocchio, perché le porti al suo babbo Geppetto: e Pinocchio, invece, si lascia abbindolare dalla Volpe e dal Gatto e se ne va con loro.
* XIII L’osteria del Gambero Rosso.
* XIV Pinocchio, per non aver dato retta ai buoni consigli del Grillo-parlante, s’imbatte negli assassini.
* XV Gli assassini inseguono Pinocchio; e, dopo averlo raggiunto, lo impiccano a un ramo della Quercia grande.
* XVI La bella Bambina dai capelli turchini fa raccogliere il burattino: lo mette a letto, e chiama tre medici per sapere se sia vivo o morto.
* XVII Pinocchio mangia lo zucchero, ma non vuol purgarsi: Però quando vede i becchini che vengono a portarlo via, allora si purga. Poi dice una bugia e per gastigo gli cresce il naso.
* XVIII Pinocchio ritrova la Volpe e il Gatto, e va con loro a seminare le quattro monete nel Campo de’ Miracoli.
* XIX Pinocchio è derubato delle sue monete d’oro e, per gastigo, si busca quattro mesi di prigione.
* XX Liberato dalla prigione, si avvia per tornare a casa della Fata; ma lungo la strada trova un serpente orribile, e poi rimane preso alla tagliuola.
* XXI Pinocchio è preso da un contadino, il quale lo costringe a far da can da guardia a un pollaio.
* XXII Pinocchio scuopre i ladri e, in ricompensa di essere stato fedele, vien posto in libertà.
* XXIII Pinocchio piange la morte della bella Bambina dai capelli turchini: poi trova un Colombo che lo porta sulla riva del mare, e lì si getta nell’acqua per andare in aiuto del suo babbo Geppetto.
* XXIV Pinocchio arriva all’isola delle Api industriose e ritrova la Fata.
* XXV Pinocchio promette alla Fata di essere buono e di studiare, perché è stufo di fare il burattino e vuol diventare un bravo ragazzo.
* XXVI Pinocchio va co’ suoi compagni di scuola in riva al mare, per vedere il terribile Pescecane.
* XXVII Gran combattimento fra Pinocchio e i suoi compagni: uno de’ quali essendo rimasto ferito, Pinocchio viene arrestato dai carabinieri.
* XXVIII Pinocchio corre pericolo di essere fritto in padella come un pesce.
* XXIX Ritorna a casa della Fata, la quale gli promette che il giorno dopo non sarà più un burattino, ma diventerà un ragazzo. Gran colazione di caffè-e-latte per festeggiare questo grande avvenimento.
* XXX Pinocchio, invece di diventare un ragazzo, parte di nascosto col suo amico Lucignolo per il Paese dei Balocchi.
* XXXI Dopo cinque mesi di cuccagna, Pinocchio, con sua grande maraviglia, sente spuntarsi un bel paio d’orecchie asinine e diventa un ciuchino, con la coda e tutto.
* XXXII A Pinocchio gli vengono gli orecchi di ciuco, e poi diventa un ciuchino vero e comincia a ragliare.
* XXXIII Diventato un ciuchino vero, è portato a vendere, e lo compra il direttore di una compagnia di pagliacci per insegnargli a ballare e a saltare i cerchi; ma una sera azzoppisce e allora lo ricompra un altro, per far con la sua pelle un tamburo.
* XXXIV Pinocchio, gettato in mare, è mangiato dai pesci e ritorna ad essere un burattino come prima; ma mentre nuota per salvarsi, è ingoiato dal terribile Pesce-cane.
* XXXV Pinocchio ritrova in corpo al Pesce-cane... Chi ritrova? Leggete questo capitolo e lo saprete.
* XXXVI Finalmente Pinocchio cessa d’essere un burattino e diventa un ragazzo.
*
* @see http://www.liberliber.it/libri/c/collodi/index.php#elenco_opere
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
I. Come andò che maestro Ciliegia, falegname, trovò un pezzo di legno, che piangeva e rideva come un bambino.
C’era una volta...
– Un re! – diranno subito i miei piccoli lettori.
No, ragazzi, avete sbagliato. C’era una volta un pezzo di legno.
Non era un legno di lusso, ma un semplice pezzo da catasta, di quelli che d’inverno si mettono nelle stufe e nei caminetti per accendere il fuoco e per riscaldare le stanze.
Non so come andasse, ma il fatto gli è che un bel giorno questo pezzo di legno capitò nella bottega di un vecchio falegname, il quale aveva nome mastr’Antonio, se non che tutti lo chiamavano maestro Ciliegia, per via della punta del suo naso, che era sempre lustra e paonazza, come una ciliegia matura.
Appena maestro Ciliegia ebbe visto quel pezzo di legno, si rallegrò tutto e dandosi una fregatina di mani per la contentezza, borbottò a mezza voce:
– Questo legno è capitato a tempo: voglio servirmene per fare una gamba di tavolino.
Detto fatto, prese subito l’ascia arrotata per cominciare a levargli la scorza e a digrossarlo, ma quando fu lì per lasciare andare la prima asciata, rimase col braccio sospeso in aria, perché sentì una vocina sottile, che disse raccomandandosi:
– Non mi picchiar tanto forte!
Figuratevi come rimase quel buon vecchio di maestro Ciliegia!
Girò gli occhi smarriti intorno alla stanza per vedere di dove mai poteva essere uscita quella vocina, e non vide nessuno! Guardò sotto il banco, e nessuno; guardò dentro un armadio che stava sempre chiuso, e nessuno; guardò nel corbello dei trucioli e della segatura, e nessuno; apri l’uscio di bottega per dare un’occhiata anche sulla strada, e nessuno! O dunque?...
– Ho capito; – disse allora ridendo e grattandosi la parrucca, – si vede che quella vocina me la sono figurata io. Rimettiamoci a lavorare.
E ripresa l’ascia in mano, tirò giù un solennissimo colpo sul pezzo di legno.
– Ohi! tu m’hai fatto male! – gridò rammaricandosi la solita vocina.
Questa volta maestro Ciliegia restò di stucco, cogli occhi fuori del capo per la paura, colla bocca spalancata e colla lingua giù ciondoloni fino al mento, come un mascherone da fontana. Appena riebbe l’uso della parola, cominciò a dire tremando e balbettando dallo spavento:
– Ma di dove sarà uscita questa vocina che ha detto ohi?... Eppure qui non c’è anima viva. Che sia per caso questo pezzo di legno che abbia imparato a piangere e a lamentarsi come un bambino? Io non lo posso credere. Questo legno eccolo qui; è un pezzo di legno da caminetto, come tutti gli altri, e a buttarlo sul fuoco, c’è da far bollire una pentola di fagioli... O dunque? Che ci sia nascosto dentro qualcuno? Se c’è nascosto qualcuno, tanto peggio per lui. Ora l’accomodo io!
E così dicendo, agguantò con tutt’e due le mani quel povero pezzo di legno e si pose a sbatacchiarlo senza carità contro le pareti della stanza.
Poi si messe in ascolto, per sentire se c’era qualche vocina che si lamentasse. Aspettò due minuti, e nulla; cinque minuti, e nulla; dieci minuti, e nulla!
– Ho capito, – disse allora sforzandosi di ridere e arruffandosi la parrucca, – si vede che quella vocina che ha detto ohi, me la sono figurata io! Rimettiamoci a lavorare.
E perché gli era entrata addosso una gran paura, si provò a canterellare per farsi un po’ di coraggio.
Intanto, posata da una parte l’ascia, prese in mano la pialla, per piallare e tirare a pulimento il pezzo di legno; ma nel mentre che lo piallava in su e in giù, senti la solita vocina che gli disse ridendo:
– Smetti! tu mi fai il pizzicorino sul corpo!
Questa volta il povero maestro Ciliegia cadde giù come fulminato. Quando riaprì gli occhi, si trovò seduto per terra.
Il suo viso pareva trasfigurato, e perfino la punta del naso, di paonazza come era quasi sempre, gli era diventata turchina dalla gran paura.
II. Maestro Ciliegia regala il pezzo di legno al suo amico Geppetto, il quale lo prende per fabbricarsi un burattino maraviglioso che sappia ballare, tirar di scherma e fare i salti mortali.
In quel punto fu bussato alla porta.
– Passate pure, – disse il falegname, senza aver la forza di rizzarsi in piedi.
Allora entrò in bottega un vecchietto tutto arzillo, il quale aveva nome Geppetto; ma i ragazzi del vicinato, quando lo volevano far montare su tutte le furie, lo chiamavano col soprannome di Polendina, a motivo della sua parrucca gialla che somigliava moltissimo alla polendina di granturco.
Geppetto era bizzosissimo. Guai a chiamarlo Polendina! Diventava subito una bestia e non c’era più verso di tenerlo.
– Buon giorno, mastr’Antonio, – disse Geppetto. – Che cosa fate costì per terra?
– Insegno l’abbaco alle formicole.
– Buon pro vi faccia!
– Chi vi ha portato da me, compar Geppetto?
– Le gambe. Sappiate, mastr’Antonio, che son venuto da voi, per chiedervi un favore.
– Eccomi qui, pronto a servirvi, – replicò il falegname, rizzandosi su i ginocchi.
– Stamani m’è piovuta nel cervello un’idea.
– Sentiamola.
– Ho pensato di fabbricarmi da me un bel burattino di legno; ma un burattino maraviglioso, che sappia ballare, tirare di scherma e fare i salti mortali. Con questo burattino voglio girare il mondo, per buscarmi un tozzo di pane e un bicchier di vino; che ve ne pare?
– Bravo Polendina! – gridò la solita vocina, che non si capiva di dove uscisse.
A sentirsi chiamar Polendina, compar Geppetto diventò rosso come un peperone dalla bizza, e voltandosi verso il falegname, gli disse imbestialito:
– Perché mi offendete?
– Chi vi offende?
– Mi avete detto Polendina!...
– Non sono stato io.
– Sta’ un po’ a vedere che sarò stato io! Io dico che siete stato voi.
– No!
– Si!
– No!
– Si!
E riscaldandosi sempre più, vennero dalle parole ai fatti, e acciuffatisi fra di loro, si graffiarono, si morsero e si sbertucciarono.
Finito il combattimento, mastr’Antonio si trovò fra le mani la parrucca gialla di Geppetto, e Geppetto si accorse di avere in bocca la parrucca brizzolata del falegname.
– Rendimi la mia parrucca! – gridò mastr’Antonio.
– E tu rendimi la mia, e rifacciamo la pace.
I due vecchietti, dopo aver ripreso ognuno di loro la propria parrucca, si strinsero la mano e giurarono di rimanere buoni amici per tutta la vita.
– Dunque, compar Geppetto, – disse il falegname in segno di pace fatta, – qual è il piacere che volete da me?
– Vorrei un po’ di legno per fabbricare il mio burattino; me lo date?
Mastr’Antonio, tutto contento, andò subito a prendere sul banco quel pezzo di legno che era stato cagione a lui di tante paure. Ma quando fu lì per consegnarlo all’amico, il pezzo di legno dette uno scossone e sgusciandogli violentemente dalle mani, andò a battere con forza negli stinchi impresciuttiti del povero Geppetto.
– Ah! gli è con questo bel garbo, mastr’Antonio, che voi regalate la vostra roba? M’avete quasi azzoppito!...
– Vi giuro che non sono stato io!
– Allora sarò stato io!...
– La colpa è tutta di questo legno...
– Lo so che è del legno: ma siete voi che me l’avete tirato nelle gambe!
– Io non ve l’ho tirato!
– Bugiardo!
– Geppetto, non mi offendete; se no vi chiamo Polendina!...
– Asino!
– Polendina!
– Somaro!
– Polendina!
– Brutto scimmiotto!
– Polendina!
A sentirsi chiamar Polendina per la terza volta, Geppetto perse il lume degli occhi, si avvento sul falegname; e lì se ne dettero un sacco e una sporta.
A battaglia finita, mastr’Antonio si trovo due graffi di più sul naso, e quell’altro due bottoni di meno al giubbetto. Pareggiati in questo modo i loro conti, si strinsero la mano e giurarono di rimanere buoni amici per tutta la vita.
Intanto Geppetto prese con se il suo bravo pezzo di legno, e ringraziato mastr’Antonio, se ne tornò zoppicando a casa.
III Geppetto, tornato a casa, comincia subito a fabbricarsi il burattino e gli mette il nome di Pinocchio. Prime monellerie del burattino.
La casa di Geppetto era una stanzina terrena, che pigliava luce da un sottoscala. La mobilia non poteva essere più semplice: una seggiola cattiva, un letto poco buono e un tavolino tutto rovinato. Nella parete di fondo si vedeva un caminetto col fuoco acceso; ma il fuoco era dipinto, e accanto al fuoco c’era dipinta una pentola che bolliva allegramente e mandava fuori una nuvola di fumo, che pareva fumo davvero.
Appena entrato in casa, Geppetto prese subito gli arnesi e si pose a intagliare e a fabbricare il suo burattino.
– Che nome gli metterò? – disse fra sé e sé. – Lo voglio chiamar Pinocchio. Questo nome gli porterà fortuna. Ho conosciuto una famiglia intera di Pinocchi: Pinocchio il padre, Pinocchia la madre e Pinocchi i ragazzi, e tutti se la passavano bene. Il più ricco di loro chiedeva l’elemosina.
Quando ebbe trovato il nome al suo burattino, allora cominciò a lavorare a buono, e gli fece subito i capelli, poi la fronte, poi gli occhi.
Fatti gli occhi, figuratevi la sua maraviglia quando si accorse che gli occhi si muovevano e che lo guardavano fisso fisso.
Geppetto, vedendosi guardare da quei due occhi di legno, se n’ebbe quasi per male, e disse con accento risentito:
– Occhiacci di legno, perché mi guardate?
Nessuno rispose.
Allora, dopo gli occhi, gli fece il naso; ma il naso, appena fatto, cominciò a crescere: e cresci, cresci, cresci diventò in pochi minuti un nasone che non finiva mai.
Il povero Geppetto si affaticava a ritagliarlo; ma più lo ritagliava e lo scorciva, e più quel naso impertinente diventava lungo.
Dopo il naso, gli fece la bocca.
La bocca non era ancora finita di fare, che cominciò subito a ridere e a canzonarlo.
– Smetti di ridere! – disse Geppetto impermalito; ma fu come dire al muro.
– Smetti di ridere, ti ripeto! – urlò con voce minacciosa.
Allora la bocca smesse di ridere, ma cacciò fuori tutta la lingua.
Geppetto, per non guastare i fatti suoi, finse di non avvedersene, e continuò a lavorare.
Dopo la bocca, gli fece il mento, poi il collo, le spalle, lo stomaco, le braccia e le mani.
Appena finite le mani, Geppetto senti portarsi via la parrucca dal capo. Si voltò in su, e che cosa vide? Vide la sua parrucca gialla in mano del burattino.
– Pinocchio!... rendimi subito la mia parrucca!
E Pinocchio, invece di rendergli la parrucca, se la messe in capo per sé, rimanendovi sotto mezzo affogato.
A quel garbo insolente e derisorio, Geppetto si fece triste e melanconico, come non era stato mai in vita sua, e voltandosi verso Pinocchio, gli disse:
– Birba d’un figliuolo! Non sei ancora finito di fare, e già cominci a mancar di rispetto a tuo padre! Male, ragazzo mio, male!
E si rasciugò una lacrima.
Restavano sempre da fare le gambe e i piedi.
Quando Geppetto ebbe finito di fargli i piedi, sentì arrivarsi un calcio sulla punta del naso.
– Me lo merito! – disse allora fra sé. – Dovevo pensarci prima! Ormai è tardi!
Poi prese il burattino sotto le braccia e lo posò in terra, sul pavimento della stanza, per farlo camminare.
Pinocchio aveva le gambe aggranchite e non sapeva muoversi, e Geppetto lo conduceva per la mano per insegnargli a mettere un passo dietro l’altro.
Quando le gambe gli si furono sgranchite, Pinocchio cominciò a camminare da sé e a correre per la stanza; finché, infilata la porta di casa, saltò nella strada e si dette a scappare.
E il povero Geppetto a corrergli dietro senza poterlo raggiungere, perché quel birichino di Pinocchio andava a salti come una lepre, e battendo i suoi piedi di legno sul lastrico della strada, faceva un fracasso, come venti paia di zoccoli da contadini.
– Piglialo! piglialo! – urlava Geppetto; ma la gente che era per la via, vedendo questo burattino di legno, che correva come un barbero, si fermava incantata a guardarlo, e rideva, rideva e rideva, da non poterselo figurare.
Alla fine, e per buona fortuna, capitò un carabiniere, il quale, sentendo tutto quello schiamazzo e credendo si trattasse di un puledro che avesse levata la mano al padrone, si piantò coraggiosamente a gambe larghe in mezzo alla strada, coll’animo risoluto di fermarlo e di impedire il caso di maggiori disgrazie.
Ma Pinocchio, quando si avvide da lontano del carabiniere che barricava tutta la strada, s’ingegnò di passargli, per sorpresa, frammezzo alle gambe, e invece fece fiasco.
Il carabiniere, senza punto smoversi, lo acciuffò pulitamente per il naso (era un nasone spropositato, che pareva fatto apposta per essere acchiappato dai carabinieri), e lo riconsegnò nelle proprie mani di Geppetto; il quale, a titolo di correzione, voleva dargli subito una buona tiratina d’orecchi. Ma figuratevi come rimase quando, nel cercargli gli orecchi, non gli riuscì di poterli trovare: e sapete perché? Perché, nella furia di scolpirlo, si era dimenticato di farglieli.
Allora lo prese per la collottola, e, mentre lo riconduceva indietro, gli disse tentennando minacciosamente il capo:
– Andiamo a casa. Quando saremo a casa, non dubitare che faremo i nostri conti!
Pinocchio, a questa antifona, si buttò per terra, e non volle più camminare. Intanto i curiosi e i bighelloni principiavano a fermarsi lì dintorno e a far capannello.
Chi ne diceva una, chi un’altra.
– Povero burattino! – dicevano alcuni, – ha ragione a non voler tornare a casa! Chi lo sa come lo picchierebbe quell’omaccio di Geppetto!...
E gli altri soggiungevano malignamente:
– Quel Geppetto pare un galantuomo! ma è un vero tiranno coi ragazzi! Se gli lasciano quel povero burattino fra le mani, è capacissimo di farlo a pezzi!...
Insomma, tanto dissero e tanto fecero, che il carabiniere rimise in libertà Pinocchio e condusse in prigione quel pover’uomo di Geppetto. Il quale, non avendo parole lì per lì per difendersi, piangeva come un vitellino, e nell’avviarsi verso il carcere, balbettava singhiozzando:
– Sciagurato figliuolo! E pensare che ho penato tanto a farlo un burattino per bene! Ma mi sta il dovere! Dovevo pensarci prima!...
Quello che accadde dopo, è una storia da non potersi credere, e ve la racconterò in quest’altri capitoli.
IV La storia di Pinocchio col Grillo-parlante, dove si vede come i ragazzi cattivi hanno a noia di sentirsi correggere da chi ne sa più di loro.
Vi dirò dunque, ragazzi, che mentre il povero Geppetto era condotto senza sua colpa in prigione, quel monello di Pinocchio, rimasto libero dalle grinfie del carabiniere, se la dava a gambe giù attraverso ai campi, per far più presto a tornarsene a casa; e nella gran furia del correre saltava greppi altissimi, siepi di pruni e fossi pieni d’acqua, tale e quale come avrebbe potuto fare un capretto o un leprottino inseguito dai cacciatori.
Giunto dinanzi a casa, trovò l’uscio di strada socchiuso. Lo spinse, entrò dentro, e appena ebbe messo tanto di paletto, si gettò a sedere per terra, lasciando andare un gran sospirone di contentezza.
Ma quella contentezza durò poco, perché sentì nella stanza qualcuno che fece:
– Crì - crì - crì!
– Chi è che mi chiama? – disse Pinocchio tutto impaurito.
– Sono io!
Pinocchio si voltò e vide un grosso Grillo che saliva lentamente su su per il muro.
– Dimmi, Grillo: e tu chi sei?
– Io sono il Grillo-parlante, ed abito in questa stanza da più di cent’anni.
– Oggi però questa stanza è mia, – disse il burattino, – e se vuoi farmi un vero piacere, vattene subito, senza nemmeno voltarti indietro.
– Io non me ne anderò di qui, – rispose il Grillo, – se prima non ti avrò detto una gran verità.
– Dimmela e spìcciati.
– Guai a quei ragazzi che si ribellano ai loro genitori e che abbandonano capricciosamente la casa paterna! Non avranno mai bene in questo mondo; e prima o poi dovranno pentirsene amaramente.
– Canta pure, Grillo mio, come ti pare e piace: ma io so che domani, all’alba, voglio andarmene di qui, perché se rimango qui, avverrà a me quel che avviene a tutti gli altri ragazzi, vale a dire mi manderanno a scuola e per amore o per forza mi toccherà studiare; e io, a dirtela in confidenza, di studiare non ne ho punto voglia e mi diverto più a correre dietro alle farfalle e a salire su per gli alberi a prendere gli uccellini di nido.
– Povero grullerello! Ma non sai che, facendo così, diventerai da grande un bellissimo somaro e che tutti si piglieranno gioco di te?
– Chétati. Grillaccio del mal’augurio! – gridò Pinocchio.
Ma il Grillo, che era paziente e filosofo, invece di aversi a male di questa impertinenza, continuò con lo stesso tono di voce:
– E se non ti garba di andare a scuola, perché non impari almeno un mestiere, tanto da guadagnarti onestamente un pezzo di pane?
– Vuoi che te lo dica? – replicò Pinocchio, che cominciava a perdere la pazienza. – Fra tutti i mestieri del mondo non ce n’è che uno solo, che veramente mi vada a genio.
– E questo mestiere sarebbe?...
– Quello di mangiare, bere, dormire, divertirmi e fare dalla mattina alla sera la vita del vagabondo.
– Per tua regola, – disse il Grillo-parlante con la sua solita calma, – tutti quelli che fanno codesto mestiere finiscono sempre allo spedale o in prigione.
– Bada, Grillaccio del mal’augurio!... se mi monta la bizza, guai a te!
– Povero Pinocchio! Mi fai proprio compassione!...
– Perché ti faccio compassione?
– Perché sei un burattino e, quel che è peggio, perché hai la testa di legno.
A queste ultime parole, Pinocchio saltò su tutt’infuriato e preso sul banco un martello di legno lo scagliò contro il Grillo-parlante.
Forse non credeva nemmeno di colpirlo: ma disgraziatamente lo colse per l’appunto nel capo, tanto che il povero Grillo ebbe appena il fiato di fare crì - crì - crì, e poi rimase lì stecchito e appiccicato alla parete.
V Pinocchio ha fame, e cerca un uovo per farsi una frittata; ma sul più bello, la frittata gli vola via dalla finestra.
Intanto cominciò a farsi notte, e Pinocchio, ricordandosi che non aveva mangiato nulla, senti un’uggiolina allo stomaco, che somigliava moltissimo all’appetito.
Ma l’appetito nei ragazzi cammina presto; e di fatti dopo pochi minuti l’appetito diventò fame, e la fame, dal vedere al non vedere, si converti in una fame da lupi, una fame da tagliarsi col coltello.
Il povero Pinocchio corse subito al focolare, dove c’era una pentola che bolliva e fece l’atto di scoperchiarla, per vedere che cosa ci fosse dentro, ma la pentola era dipinta sul muro. Figuratevi come restò. Il suo naso, che era già lungo, gli diventò più lungo almeno quattro dita.
Allora si dette a correre per la stanza e a frugare per tutte le cassette e per tutti i ripostigli in cerca di un po’ di pane, magari un po’ di pan secco, un crosterello, un osso avanzato al cane, un po’ di polenta muffita, una lisca di pesce, un nocciolo di ciliegia, insomma di qualche cosa da masticare: ma non trovò nulla, il gran nulla, proprio nulla.
E intanto la fame cresceva, e cresceva sempre: e il povero Pinocchio non aveva altro sollievo che quello di sbadigliare: e faceva degli sbadigli così lunghi, che qualche volta la bocca gli arrivava fino agli orecchi. E dopo avere sbadigliato, sputava, e sentiva che lo stomaco gli andava via.
Allora piangendo e disperandosi, diceva:
– Il Grillo-parlante aveva ragione. Ho fatto male a rivoltarmi al mio babbo e a fuggire di casa... Se il mio babbo fosse qui, ora non mi troverei a morire di sbadigli! Oh! che brutta malattia che è la fame!
Quand’ecco gli parve di vedere nel monte della spazzatura qualche cosa di tondo e di bianco, che somigliava tutto a un uovo di gallina. Spiccare un salto e gettarvisi sopra, fu un punto solo. Era un uovo davvero.
La gioia del burattino è impossibile descriverla: bisogna sapersela figurare. Credendo quasi che fosse un sogno, si rigirava quest’uovo fra le mani, e lo toccava e lo baciava, e baciandolo diceva:
– E ora come dovrò cuocerlo? Ne farò una frittata?... No, è meglio cuocerlo nel piatto!... O non sarebbe più saporito se lo friggessi in padella? O se invece lo cuocessi a uso uovo da bere? No, la più lesta di tutte è di cuocerlo nel piatto o nel tegamino: ho troppa voglia di mangiarmelo!
Detto fatto, pose un tegamino sopra un caldano pieno di brace accesa: messe nel tegamino, invece d’olio o di burro, un po’ d’acqua: e quando l’acqua principiò a fumare, tac!... spezzò il guscio dell’uovo, e fece l’atto di scodellarvelo dentro.
Ma invece della chiara e del torlo, scappò fuori un pulcino tutto allegro e complimentoso, il quale, facendo una bella riverenza, disse:
– Mille grazie, signor Pinocchio, d’avermi risparmiata la fatica di rompere il guscio! Arrivedella, stia bene e tanti saluti a casa!
Ciò detto distese le ali e, infilata la finestra che era aperta, se ne volò via a perdita d’occhio.
Il povero burattino rimase lì, come incantato, cogli occhi fissi, colla bocca aperta e coi gusci dell’uovo in mano. Riavutosi, peraltro, dal primo sbigottimento, cominciò a piangere, a strillare, a battere i piedi in terra, per la disperazione, e piangendo diceva:
– Eppure il Grillo-parlante aveva ragione! Se non fossi scappato di casa e se il mio babbo fosse qui, ora non mi troverei a morire di fame! Oh! che brutta malattia che è la fame!...
E perché il corpo gli seguitava a brontolare più che mai, e non sapeva come fare a chetarlo, pensò di uscir di casa e di dare una scappata al paesello vicino, nella speranza di trovare qualche persona caritatevole che gli avesse fatto l’elemosina di un po’ di pane.
VI Pinocchio si addormenta coi piedi sul caldano, e la mattina dopo si sveglia coi piedi tutti bruciati.
Per l’appunto era una nottataccia d’inferno. Tuonava forte forte, lampeggiava come se il cielo pigliasse fuoco, e un ventaccio freddo e strapazzone, fischiando rabbiosamente e sollevando un immenso nuvolo di polvere, faceva stridere e cigolare tutti gli alberi della campagna.
Pinocchio aveva una gran paura dei tuoni e dei lampi: se non che la fame era più forte della paura: motivo per cui accostò l’uscio di casa, e presa la carriera, in un centinaio di salti arrivò fino al paese, colla lingua fuori e col fiato grosso, come un cane da caccia.
Ma trovò tutto buio e tutto deserto. Le botteghe erano chiuse; le porte di casa chiuse; le finestre chiuse; e nella strada nemmeno un cane. Pareva il paese dei morti.
Allora Pinocchio, preso dalla disperazione e dalla fame, si attaccò al campanello d’una casa, e cominciò a suonare a distesa, dicendo dentro di sé:
– Qualcuno si affaccierà.
Difatti si affacciò un vecchino, col berretto da notte in capo, il quale gridò tutto stizzito:
– Che cosa volete a quest’ora?
– Che mi fareste il piacere di darmi un po’ di pane?
– Aspettami costì che torno subito, – rispose il vecchino, credendo di aver da fare con qualcuno di quei ragazzacci rompicollo che si divertono di notte a suonare i campanelli delle case, per molestare la gente per bene, che se la dorme tranquillamente.
Dopo mezzo minuto la finestra si riaprì e la voce del solito vecchino gridò a Pinocchio:
– Fatti sotto e para il cappello.
Pinocchio si levò subito il suo cappelluccio; ma mentre faceva l’atto di pararlo, sentì pioversi addosso un’enorme catinellata d’acqua che lo annaffiò tutto dalla testa ai piedi, come se fosse un vaso di giranio appassito.
Tornò a casa bagnato come un pulcino e rifinito dalla stanchezza e dalla fame e perché non aveva più forza di reggersi ritto, si pose a sedere, appoggiando i piedi fradici e impillaccherati sopra un caldano pieno di brace accesa.
E lì si addormentò; e nel dormire, i piedi che erano di legno, gli presero fuoco e adagio adagio gli si carbonizzarono e diventarono cenere.
E Pinocchio seguitava a dormire e a russare, come se i suoi piedi fossero quelli d’un altro. Finalmente sul far del giorno si svegliò, perché qualcuno aveva bussato alla porta.
– Chi è? – domandò sbadigliando e stropicciandosi gli occhi.
– Sono io, – rispose una voce.
Quella voce era la voce di Geppetto.
VII Geppetto torna a casa, e dà al burattino la colazione che il pover’uomo aveva portata con sé.
Il povero Pinocchio, che aveva sempre gli occhi fra il sonno, non s’era ancora avvisto dei piedi, che gli si erano tutti bruciati: per cui appena sentì la voce di suo padre, schizzò giù dallo sgabello per correre a tirare il paletto; ma invece, dopo due o tre traballoni, cadde di picchio tutto lungo disteso sul pavimento.
E nel battere in terra fece lo stesso rumore, che avrebbe fatto un sacco di mestoli. cascato da un quinto piano.
– Aprimi! – intanto gridava Geppetto dalla strada.
– Babbo mio, non posso, – rispondeva il burattino piangendo e ruzzolandosi per terra.
– Perché non puoi?
– Perché mi hanno mangiato i piedi.
– E chi te li ha mangiati?
– Il gatto, – disse Pinocchio, vedendo il gatto che colle zampine davanti si divertiva a far ballare alcuni trucioli di legno.
– Aprimi, ti dico! – ripeté Geppetto, – se no quando vengo in casa, il gatto te lo do io!
– Non posso star ritto, credetelo. O povero me! povero me che mi toccherà a camminare coi ginocchi per tutta la vita!...
Geppetto, credendo che tutti questi piagnistei fossero un’altra monelleria del burattino, pensò bene di farla finita, e arrampicatosi su per il muro, entrò in casa dalla finestra.
Da principio voleva dire e voleva fare: ma poi quando vide il suo Pinocchio sdraiato in terra e rimasto senza piedi davvero, allora sentì intenerirsi; e presolo subito in collo, si dette a baciarlo e a fargli mille carezze e mille moine, e, coi luccioloni che gli cascavano giù per le gote, gli disse singhiozzando:
– Pinocchiuccio mio! Com’è che ti sei bruciato i piedi?
– Non lo so, babbo, ma credetelo che è stata una nottata d’inferno e me ne ricorderò fin che campo. Tonava, balenava e io avevo una gran fame e allora il Grillo-parlante mi disse: «Ti sta bene; sei stato cattivo, e te lo meriti», e io gli dissi: «Bada, Grillo!...», e lui mi disse: «Tu sei un burattino e hai la testa di legno» e io gli tirai un martello di legno, e lui morì ma la colpa fu sua, perché io non volevo ammazzarlo, prova ne sia che messi un tegamino sulla brace accesa del caldano, ma il pulcino scappò fuori e disse: «Arrivedella... e tanti saluti a casa» e la fame cresceva sempre, motivo per cui quel vecchino col berretto da notte, affacciandosi alla finestra mi disse: «Fatti sotto e para il cappello» e io con quella catinellata d’acqua sul capo, perché il chiedere un po’ di pane non è vergogna, non è vero? me ne tornai subito a casa, e perché avevo sempre una gran fame, messi i piedi sul caldano per rasciugarmi, e voi siete tornato, e me li sono trovati bruciati, e intanto la fame l’ho sempre e i piedi non li ho più! Ih!... ih!... ih!... ih!...
E il povero Pinocchio cominciò a piangere e a berciare così forte, che lo sentivano da cinque chilometri lontano.
Geppetto, che di tutto quel discorso arruffato aveva capito una cosa sola, cioè che il burattino sentiva morirsi dalla gran fame, tirò fuori di tasca tre pere, e porgendogliele, disse:
– Queste tre pere erano per la mia colazione: ma io te le do volentieri. Mangiale, e buon pro ti faccia.
– Se volete che le mangi, fatemi il piacere di sbucciarle.
– Sbucciarle? – replicò Geppetto meravigliato. – Non avrei mai creduto, ragazzo, mio, che tu fossi così boccuccia e così schizzinoso di palato. Male! In questo mondo, fin da bambini, bisogna avvezzarsi abboccati e a saper mangiare di tutto, perché non si sa mai quel che ci può capitare. I casi son tanti!...
– Voi direte bene, – soggiunse Pinocchio, – ma io non mangerò mai una frutta, che non sia sbucciata. Le bucce non le posso soffrire.
E quel buon uomo di Geppetto, cavato fuori un coltellino, e armatosi di santa pazienza, sbucciò le tre pere, e pose tutte le bucce sopra un angolo della tavola.
Quando Pinocchio in due bocconi ebbe mangiata la prima pera, fece l’atto di buttar via il torsolo: ma Geppetto gli trattenne il braccio, dicendogli:
– Non lo buttar via: tutto in questo mondo può far comodo.
– Ma io il torsolo non lo mangio davvero!... – gridò il burattino, rivoltandosi come una vipera.
– Chi lo sa! I casi son tanti!... – ripeté Geppetto, senza riscaldarsi.
Fatto sta che i tre torsoli, invece di essere gettati fuori dalla finestra, vennero posati sull’angolo della tavola in compagnia delle bucce.
Mangiate o, per dir meglio, divorate le tre pere, Pinocchio fece un lunghissimo sbadiglio e disse piagnucolando:
– Ho dell’altra fame!
– Ma io, ragazzo mio, non ho più nulla da darti.
– Proprio nulla, nulla?
– Ci avrei soltanto queste bucce e questi torsoli di pera.
– Pazienza! – disse Pinocchio, – se non c’è altro, mangerò una buccia.
E cominciò a masticare. Da principio storse un po’ la bocca; ma poi, una dietro l’altra, spolverò in un soffio tutte le bucce: e dopo le bucce, anche i torsoli, e quand’ebbe finito di mangiare ogni cosa, si batté tutto contento le mani sul corpo, e disse gongolando:
– Ora sì che sto bene!
– Vedi dunque, – osservò Geppetto, – che avevo ragione io quando ti dicevo che non bisogna avvezzarsi né troppo sofistici né troppo delicati di palato. Caro mio, non si sa mai quel che ci può capitare in questo mondo. I casi son tanti!...
VIII Geppetto rifà i piedi a Pinocchio e vende la propria casacca per comprargli l’Abbecedario.
Il burattino, appena che si fu levata la fame, cominciò subito a bofonchiare e a piangere, perché voleva un paio di piedi nuovi.
Ma Geppetto, per punirlo della monelleria fatta lo lasciò piangere e disperarsi per una mezza giornata: poi gli disse:
– E perché dovrei rifarti i piedi? Forse per vederti scappar di nuovo da casa tua?
– Vi prometto, – disse il burattino singhiozzando, – che da oggi in poi sarò buono...
– Tutti i ragazzi, – replicò Geppetto, – quando vogliono ottenere qualcosa, dicono così.
– Vi prometto che anderò a scuola, studierò e mi farò onore...
– Tutti i ragazzi, quando vogliono ottenere qualcosa, ripetono la medesima storia.
– Ma io non sono come gli altri ragazzi! Io sono più buono di tutti e dico sempre la verità. Vi prometto, babbo, che imparerò un’arte e che sarò la consolazione e il bastone della vostra vecchiaia.
Geppetto che, sebbene facesse il viso di tiranno, aveva gli occhi pieni di pianto e il cuore grosso dalla passione di vedere il suo povero Pinocchio in quello stato compassionevole, non rispose altre parole: ma, presi in mano gli arnesi del mestiere e due pezzetti di legno stagionato, si pose a lavorare di grandissimo impegno.
E in meno d’un’ora, i piedi erano bell’e fatti; due piedini svelti, asciutti e nervosi, come se fossero modellati da un artista di genio.
Allora Geppetto disse al burattino:
– Chiudi gli occhi e dormi!
E Pinocchio chiuse gli occhi e fece finta di dormire. E nel tempo che si fingeva addormentato, Geppetto con un po’ di colla sciolta in un guscio d’uovo gli appiccicò i due piedi al loro posto, e glieli appiccicò così bene, che non si vedeva nemmeno il segno dell’attaccatura.
Appena il burattino si accorse di avere i piedi, saltò giù dalla tavola dove stava disteso, e principiò a fare mille sgambetti e mille capriole, come se fosse ammattito dalla gran contentezza.
– Per ricompensarvi di quanto avete fatto per me, – disse Pinocchio al suo babbo, – voglio subito andare a scuola.
– Bravo ragazzo!
– Ma per andare a scuola ho bisogno d’un po’ di vestito.
Geppetto, che era povero e non aveva in tasca nemmeno un centesimo, gli fece allora un vestituccio di carta fiorita, un paio di scarpe di scorza di albero e un berrettino di midolla di pane.
Pinocchio corse subito a specchiarsi in una catinella piena d’acqua e rimase così contento di sé, che disse pavoneggiandosi:
– Paio proprio un signore!
– Davvero, – replicò Geppetto, – perché, tienlo a mente, non è il vestito bello che fa il signore. ma è piuttosto il vestito pulito.
– A proposito, – soggiunse il burattino, – per andare alla scuola mi manca sempre qualcosa: anzi mi manca il più e il meglio.
– Cioè?
– Mi manca l’Abbecedario.
– Hai ragione: ma come si fa per averlo?
– È facilissimo: si va da un libraio e si compra.
– E i quattrini?
– Io non ce l’ho.
– Nemmeno io, – soggiunse il buon vecchio, facendosi tristo.
E Pinocchio, sebbene fosse un ragazzo allegrissimo, si fece tristo anche lui: perché la miseria, quando è miseria davvero, la intendono tutti: anche i ragazzi.
– Pazienza! – gridò Geppetto tutt’a un tratto rizzandosi in piedi; e infilatasi la vecchia casacca di fustagno, tutta toppe e rimendi, uscì correndo di casa.
Dopo poco tornò: e quando tornò aveva in mano l’Abbecedario per il figliuolo, ma la casacca non l’aveva più. Il pover’uomo era in maniche di camicia, e fuori nevicava.
– E la casacca, babbo?
– L’ho venduta.
– Perché l’avete venduta?
– Perché mi faceva caldo.
Pinocchio capì questa risposta a volo, e non potendo frenare l’impeto del suo buon cuore, saltò al collo di Geppetto e cominciò a baciarlo per tutto il viso.
IX Pinocchio vende l’Abbecedario per andare a vedere il teatrino dei burattini.
Smesso che fu di nevicare, Pinocchio col suo bravo Abbecedario nuovo sotto il braccio, prese la strada che menava alla scuola: e strada facendo, fantasticava nel suo cervellino mille ragionamenti e mille castelli in aria, uno più bello dell’altro.
E discorrendo da sé solo diceva:
– Oggi, alla scuola, voglio subito imparare a leggere: domani poi imparerò a scrivere e domani l’altro imparerò a fare i numeri. Poi, colla mia abilità, guadagnerò molti quattrini e coi primi quattrini che mi verranno in tasca, voglio subito fare al mio babbo una bella casacca di panno. Ma che dico di panno? Gliela voglio fare tutta d’argento e d’oro, e coi bottoni di brillanti. E quel pover’uomo se la merita davvero: perché, insomma, per comprarmi i libri e per farmi istruire, è rimasto in maniche di camicia... a questi freddi! Non ci sono che i babbi che sieno capaci di certi sacrifizi!...
Mentre tutto commosso diceva così gli parve di sentire in lontananza una musica di pifferi e di colpi di grancassa: pì-pì-pì, pì-pì-pì zum, zum, zum, zum.
Si fermò e stette in ascolto. Quei suoni venivano di fondo a una lunghissima strada traversa, che conduceva a un piccolo paesetto fabbricato sulla spiaggia del mare.
– Che cosa sia questa musica? Peccato che io debba andare a scuola, se no...
E rimase lì perplesso. A ogni modo, bisognava prendere una risoluzione: o a scuola, o a sentire i pifferi.
– Oggi anderò a sentire i pifferi, e domani a scuola: per andare a scuola c’è sempre tempo, – disse finalmente quel monello facendo una spallucciata.
Detto fatto, infilò giù per la strada traversa, e cominciò a correre a gambe. Più correva e più sentiva distinto il suono dei pifferi e dei tonfi della grancassa: pì-pì-pì, pì-pì-pì… zum, zum, zum, zum.
Quand’ecco che si trovò in mezzo a una piazza tutta piena di gente, la quale si affollava intorno a un gran baraccone di legno e di tela dipinta di mille colori.
– Che cos’è quel baraccone? – domandò Pinocchio, voltandosi a un ragazzetto che era lì del paese.
– Leggi il cartello, che c’è scritto, e lo saprai.
– Lo leggerei volentieri, ma per l’appunto oggi non so leggere.
– Bravo bue! Allora te lo leggerò io. Sappi dunque che in quel cartello a lettere rosse come il fuoco c’è scritto: GRAN TEATRO DEI BURATTINI...
– È molto che è incominciata la commedia?
– Comincia ora.
– E quanto si spende per entrare?
– Quattro soldi.
Pinocchio, che aveva addosso la febbre della curiosità, perse ogni ritegno, e disse senza vergognarsi al ragazzetto, col quale parlava:
– Mi daresti quattro soldi fino a domani?
– Te li darei volentieri, – gli rispose l’altro canzonandolo, – ma oggi per l’appunto non te li posso dare.
– Per quattro soldi, ti vendo la mia giacchetta, – gli disse allora il burattino.
– Che vuoi che mi faccia di una giacchetta di carta fiorita? Se ci piove su, non c’è più verso di cavartela da dosso.
– Vuoi comprare le mie scarpe?
– Sono buone per accendere il fuoco.
– Quanto mi dai del berretto?
– Bell’acquisto davvero! Un berretto di midolla di pane! C’è il caso che i topi me lo vengano a mangiare in capo!
Pinocchio era sulle spine. Stava lì lì per fare un’ultima offerta: ma non aveva coraggio; esitava, tentennava, pativa. Alla fine disse:
– Vuoi darmi quattro soldi di quest’Abbecedario nuovo?
– Io sono un ragazzo, e non compro nulla dai ragazzi, – gli rispose il suo piccolo interlocutore, che aveva molto più giudizio di lui.
– Per quattro soldi l’Abbecedario lo prendo io, – gridò un rivenditore di panni usati, che s’era trovato presente alla conversazione.
E il libro fu venduto lì sui due piedi. E pensare che quel pover’uomo di Geppetto era rimasto a casa, a tremare dal freddo in maniche di camicia, per comprare l’Abbecedario al figliuolo!
X I burattini riconoscono il loro fratello Pinocchio e gli fanno una grandissima festa; ma sul più bello, esce fuori il burattinaio Mangiafoco, e Pinocchio corre il pericolo di fare una brutta fine.
Quando Pinocchio entrò nel teatrino delle marionette, accadde un fatto che destò mezza rivoluzione.
Bisogna sapere che il sipario era tirato su e la commedia era già incominciata.
Sulla scena si vedevano Arlecchino e Pulcinella, che bisticciavano fra di loro e, secondo il solito, minacciavano da un momento all’altro di scambiarsi un carico di schiaffi e di bastonate.
La platea, tutta attenta, si mandava a male dalle grandi risate, nel sentire il battibecco di quei due burattini, che gestivano e si trattavano d’ogni vitupero con tanta verità, come se fossero proprio due animali ragionevoli e due persone di questo mondo.
Quando all’improvviso, che è che non è, Arlecchino smette di recitare, e voltandosi verso il pubblico e accennando colla mano qualcuno in fondo alla platea, comincia a urlare in tono drammatico:
– Numi del firmamento! sogno o son desto? Eppure quello laggiù è Pinocchio!...
– È Pinocchio davvero! – grida Pulcinella.
– È proprio lui! – strilla la signora Rosaura, facendo capolino di fondo alla scena.
– È Pinocchio! è Pinocchio! – urlano in coro tutti i burattini, uscendo a salti fuori delle quinte.
– È Pinocchio! è il nostro fratello Pinocchio! Evviva Pinocchio.
– Pinocchio, vieni quassù da me, – grida Arlecchino, – vieni a gettarti fra le braccia dei tuoi fratelli di legno!
A questo affettuoso invito Pinocchio spicca un salto, e di fondo alla platea va nei posti distinti; poi con un altro salto, dai posti distinti monta sulla testa del direttore d’orchestra, e di lì schizza sul palcoscenico.
È impossibile figurarsi gli abbracciamenti, gli strizzoni di collo, i pizzicotti dell’amicizia e le zuccate della vera e sincera fratellanza, che Pinocchio ricevé in mezzo a tanto arruffio dagli attori e dalle attrici di quella compagnia drammatico-vegetale.
Questo spettacolo era commovente, non c’è che dire: ma il pubblico della platea, vedendo che la commedia non andava più avanti, s’impazientì e prese a gridare:
– Vogliamo la commedia, vogliamo la commedia!
Tutto fiato buttato via, perché i burattini, invece di continuare la recita, raddoppiarono il chiasso e le grida, e, postosi Pinocchio sulle spalle, se lo portarono in trionfo davanti ai lumi della ribalta.
Allora uscì fuori il burattinaio, un omone così brutto, che metteva paura soltanto a guardarlo. Aveva una barbaccia nera come uno scarabocchio d’inchiostro, e tanto lunga che gli scendeva dal mento fino a terra: basta dire che, quando camminava, se la pestava coi piedi. La sua bocca era larga come un forno, i suoi occhi parevano due lanterne di vetro rosso, col lume acceso di dietro, e con le mani faceva schioccare una grossa frusta, fatta di serpenti e di code di volpe attorcigliate insieme.
All’apparizione inaspettata del burattinaio, ammutolirono tutti: nessuno fiatò più. Si sarebbe sentito volare una mosca. Quei poveri burattini, maschi e femmine, tremavano tutti come tante foglie.
– Perché sei venuto a mettere lo scompiglio nel mio teatro? – domandò il burattinaio a Pinocchio, con un vocione d’Orco gravemente infreddato di testa.
– La creda, illustrissimo, che la colpa non è stata mia!...
– Basta così! Stasera faremo i nostri conti.
Difatti, finita la recita della commedia, il burattinaio andò in cucina, dov’egli s’era preparato per cena un bel montone, che girava lentamente infilato nello spiedo. E perché gli mancavano la legna per finirlo di cuocere e di rosolare, chiamò Arlecchino e Pulcinella e disse loro:
– Portatemi di qua quel burattino che troverete attaccato al chiodo. Mi pare un burattino fatto di un legname molto asciutto, e sono sicuro che, a buttarlo sul fuoco, mi darà una bellissima fiammata all’arrosto.
Arlecchino e Pulcinella da principio esitarono; ma impauriti da un’occhiataccia del loro padrone, obbedirono: e dopo poco tornarono in cucina, portando sulle braccia il povero Pinocchio, il quale, divincolandosi come un’anguilla fuori dell’acqua, strillava disperatamente:
– Babbo mio, salvatemi! Non voglio morire, non voglio morire!...
XI Mangiafoco starnutisce e perdona a Pinocchio, il quale poi difende dalla morte il suo amico Arlecchino.
Il burattinaio Mangiafoco che (questo era il suo nome) pareva un uomo spaventoso, non dico di no, specie con quella sua barbaccia nera che, a uso grembiale, gli copriva tutto il petto e tutte le gambe; ma nel fondo poi non era un cattiv’uomo. Prova ne sia che quando vide portarsi davanti quel povero Pinocchio, che si dibatteva per ogni verso, urlando «Non voglio morire, non voglio morire!», principiò subito a commuoversi e a impietosirsi e, dopo aver resistito un bel pezzo, alla fine non ne poté più, e lasciò andare un sonorissimo starnuto.
A quello starnuto, Arlecchino, che fin allora era stato afflitto e ripiegato come un salcio piangente, si fece tutto allegro in viso, e chinatosi verso Pinocchio, gli bisbigliò sottovoce:
– Buone nuove, fratello. Il burattinaio ha starnutito, e questo è segno che s’è mosso a compassione per te, e oramai sei salvo.
Perché bisogna sapere che, mentre tutti gli uomini, quando si sentono impietositi per qualcuno, o piangono o per lo meno fanno finta di rasciugarsi gli occhi, Mangiafoco, invece, ogni volta che s’inteneriva davvero, aveva il vizio di starnutire. Era un modo come un altro, per dare a conoscere agli altri la sensibilità del suo cuore.
Dopo aver starnutito, il burattinaio, seguitando a fare il burbero, gridò a Pinocchio:
– Finiscila di piangere! I tuoi lamenti mi hanno messo un’uggiolina in fondo allo stomaco... Sento uno spasimo, che quasi quasi... Etcì! etcì! – e fece altri due starnuti.
– Felicità! – disse Pinocchio.
– Grazie! E il tuo babbo e la tua mamma sono sempre vivi? – gli domandò Mangiafoco.
– Il babbo, sì la mamma non l’ho mai conosciuta.
– Chi lo sa che dispiacere sarebbe per il tuo vecchio padre, se ora ti facessi gettare fra quei carboni ardenti! Povero vecchio! lo compatisco!.. Etcì, etcì, etcì, – e fece altri tre starnuti.
– Felicità! – disse Pinocchio.
– Grazie! Del resto bisogna compatire anche me, perché, come vedi, non ho più legna per finire di cuocere quel montone arrosto, e tu, dico la verità, in questo caso mi avresti fatto un gran comodo! Ma oramai mi sono impietosito e ci vuol pazienza. Invece di te, metterò a bruciare sotto lo spiedo qualche burattino della mia Compagnia... Olà, giandarmi!
A questo comando comparvero subito due giandarmi di legno, lunghi lunghi, secchi secchi, col cappello a lucerna in testa e colla sciabola sfoderata in mano.
Allora il burattinaio disse loro con voce rantolosa:
– Pigliatemi lì quell’Arlecchino, legatelo ben bene, e poi gettatelo a bruciare sul fuoco. Io voglio che il mio montone sia arrostito bene!
Figuratevi il povero Arlecchino! Fu tanto il suo spavento, che le gambe gli si ripiegarono e cadde bocconi per terra.
Pinocchio, alla vista di quello spettacolo straziante, andò a gettarsi ai piedi del burattinaio e piangendo dirottamente e bagnandogli di lacrime tutti i peli della lunghissima barba, cominciò a dire con voce supplichevole:
– Pietà, signor Mangiafoco!...
– Qui non ci son signori! – replicò duramente il burattinaio.
– Pietà, signor Cavaliere!...
– Qui non ci son cavalieri!
– Pietà, signor Commendatore!...
– Qui non ci son commendatori!
– Pietà, Eccellenza!...
A sentirsi chiamare Eccellenza il burattinaio fece subito il bocchino tondo, e diventato tutt’a un tratto più umano e più trattabile, disse a Pinocchio:
– Ebbene, che cosa vuoi da me?
– Vi domando grazia per il povero Arlecchino!...
– Qui non c’è grazia che tenga. Se ho risparmiato te, bisogna che faccia mettere sul fuoco lui, perché io voglio che il mio montone sia arrostito bene.
– In questo caso, – gridò fieramente Pinocchio, rizzandosi e gettando via il suo berretto di midolla di pane, – in questo caso conosco qual è il mio dovere. Avanti, signori giandarmi! Legatemi e gettatemi là fra quelle fiamme. No, non è giusta che il povero Arlecchino, il vero amico mio, debba morire per me!...
Queste parole, pronunziate con voce alta e con accento eroico, fecero piangere tutti i burattini che erano presenti a quella scena. Gli stessi giandarmi, sebbene fossero di legno, piangevano come due agnellini di latte.
Mangiafoco, sul principio, rimase duro e immobile come un pezzo di ghiaccio: ma poi, adagio adagio, cominciò anche lui a commuoversi e a starnutire. E fatti quattro o cinque starnuti, aprì affettuosamente le braccia e disse a Pinocchio:
– Tu sei un gran bravo ragazzo! Vieni qua da me e dammi un bacio.
Pinocchio corse subito, e arrampicandosi come uno scoiattolo su per la barba del burattinaio, andò a posargli un bellissimo bacio sulla punta del naso.
– Dunque la grazia è fatta? – domandò il povero Arlecchino, con un fil di voce che si sentiva appena.
– La grazia è fatta! – rispose Mangiafoco: poi soggiunse sospirando e tentennando il capo: – Pazienza! Per questa sera mi rassegnerò a mangiare il montone mezzo crudo, ma un’altra volta, guai a chi toccherà!...
Alla notizia della grazia ottenuta, i burattini corsero tutti sul palcoscenico e, accesi i lumi e i lampadari come in serata di gala, cominciarono a saltare e a ballare. Era l’alba e ballavano sempre.
XII Il burattinaio Mangiafoco regala cinque monete d’oro a Pinocchio, perché le porti al suo babbo Geppetto: e Pinocchio, invece, si lascia abbindolare dalla Volpe e dal Gatto e se ne va con loro.
Il giorno dipoi Mangiafoco chiamò in disparte Pinocchio e gli domandò:
– Come si chiama tuo padre?
– Geppetto.
– E che mestiere fa?
– Il povero.
– Guadagna molto?
– Guadagna tanto, quanto ci vuole per non aver mai un centesimo in tasca. Si figuri che per comprarmi l’Abbecedario della scuola dové vendere l’unica casacca che aveva addosso: una casacca che, fra toppe e rimendi, era tutta una piaga.
– Povero diavolo! Mi fa quasi compassione. Ecco qui cinque monete d’oro. Vai subito a portargliele e salutalo tanto da parte mia.
Pinocchio, com’è facile immaginarselo, ringraziò mille volte il burattinaio, abbracciò, a uno a uno, tutti i burattini della Compagnia, anche i giandarmi: e fuori di sé dalla contentezza, si mise in viaggio per tornarsene a casa sua.
Ma non aveva fatto ancora mezzo chilometro, che incontrò per la strada una Volpe zoppa da un piede e un Gatto cieco da tutt’e due gli occhi, che se ne andavano là là, aiutandosi fra di loro, da buoni compagni di sventura. La Volpe che era zoppa, camminava appoggiandosi al Gatto: e il Gatto, che era cieco, si lasciava guidare dalla Volpe.
– Buon giorno, Pinocchio, – gli disse la Volpe, salutandolo garbatamente.
– Com’è che sai il mio nome? – domandò il burattino.
– Conosco bene il tuo babbo.
– Dove l’hai veduto?
– L’ho veduto ieri sulla porta di casa sua.
– E che cosa faceva?
– Era in maniche di camicia e tremava dal freddo.
– Povero babbo! Ma, se Dio vuole, da oggi in poi non tremerà più!...
– Perché?
– Perché io sono diventato un gran signore.
– Un gran signore tu? – disse la Volpe, e cominciò a ridere di un riso sguaiato e canzonatore: e il Gatto rideva anche lui, ma per non darlo a vedere, si pettinava i baffi colle zampe davanti.
– C’è poco da ridere, – gridò Pinocchio impermalito. – Mi dispiace davvero di farvi venire l’acquolina in bocca, ma queste qui, se ve ne intendete, sono cinque bellissime monete d’oro.
E tirò fuori le monete avute in regalo da Mangiafoco.
Al simpatico suono di quelle monete la Volpe, per un moto involontario, allungò la gamba che pareva rattrappita, e il Gatto spalancò tutt’e due gli occhi, che parvero due lanterne verdi: ma poi li richiuse subito, tant’è vero che Pinocchio non si accorse di nulla.
– E ora, – gli domandò la Volpe, – che cosa vuoi farne di codeste monete?
– Prima di tutto, – rispose il burattino, – voglio comprare per il mio babbo una bella casacca nuova, tutta d’oro e d’argento e coi bottoni di brillanti: e poi voglio comprare un Abbecedario per me.
– Per te?
– Davvero: perché voglio andare a scuola e mettermi a studiare a buono.
– Guarda me! – disse la Volpe. – Per la passione sciocca di studiare ho perduto una gamba.
– Guarda me! – disse il Gatto. – Per la passione sciocca di studiare ho perduto la vista di tutti e due gli occhi.
In quel mentre un Merlo bianco, che se ne stava appollaiato sulla siepe della strada, fece il solito verso e disse:
– Pinocchio, non dar retta ai consigli dei cattivi compagni: se no, te ne pentirai!
Povero Merlo, non l’avesse mai detto! Il Gatto, spiccando un gran salto, gli si avventò addosso, e senza dargli nemmeno il tempo di dire ohi se lo mangiò in un boccone, con le penne e tutto.
Mangiato che l’ebbe e ripulitasi la bocca, chiuse gli occhi daccapo e ricominciò a fare il cieco, come prima.
– Povero Merlo! – disse Pinocchio al Gatto, – perché l’hai trattato così male?
– Ho fatto per dargli una lezione. Così un’altra volta imparerà a non metter bocca nei discorsi degli altri.
Erano giunti più che a mezza strada, quando la Volpe, fermandosi di punto in bianco, disse al burattino:
– Vuoi raddoppiare le tue monete d’oro?
– Cioè?
– Vuoi tu, di cinque miserabili zecchini, farne cento, mille, duemila?
– Magari! E la maniera?
– La maniera è facilissima. Invece di tornartene a casa tua, dovresti venire con noi.
– E dove mi volete condurre?
– Nel paese dei Barbagianni.
Pinocchio ci pensò un poco, e poi disse risolutamente:
– No, non ci voglio venire. Oramai sono vicino a casa, e voglio andarmene a casa, dove c’è il mio babbo che m’aspetta. Chi lo sa, povero vecchio, quanto ha sospirato ieri, a non vedermi tornare. Pur troppo io sono stato un figliolo cattivo, e il Grillo-parlante aveva ragione quando diceva: «I ragazzi disobbedienti non possono aver bene in questo mondo». E io l’ho provato a mie spese, Perché mi sono capitate dimolte disgrazie, e anche ieri sera in casa di Mangiafoco, ho corso pericolo... Brrr! mi viene i bordoni soltanto a pensarci!
– Dunque, – disse la Volpe, – vuoi proprio andare a casa tua? Allora vai pure, e tanto peggio per te!
– Tanto peggio per te! – ripeté il Gatto.
– Pensaci bene, Pinocchio, perché tu dai un calcio alla fortuna.
– Alla fortuna! – ripeté il Gatto.
– I tuoi cinque zecchini, dall’oggi al domani sarebbero diventati duemila.
– Duemila! – ripeté il Gatto.
– Ma com’è mai possibile che diventino tanti? – domandò Pinocchio, restando a bocca aperta dallo stupore.
– Te lo spiego subito, – disse la Volpe. – Bisogna sapere che nel paese dei Barbagianni c’è un campo benedetto, chiamato da tutti il Campo dei miracoli. Tu fai in questo campo una piccola buca e ci metti dentro per esempio uno zecchino d’oro. Poi ricuopri la buca con un po’ di terra: l’annaffi con due secchie d’acqua di fontana, ci getti sopra una presa di sale, e la sera te ne vai tranquillamente a letto. Intanto, durante la notte, lo zecchino germoglia e fiorisce, e la mattina dopo, di levata, ritornando nel campo, che cosa trovi? Trovi un bell’albero carico di tanti zecchini d’oro, quanti chicchi di grano può avere una bella spiga nel mese di giugno.
– Sicché dunque, – disse Pinocchio sempre più sbalordito, – se io sotterrassi in quel campo i miei cinque zecchini, la mattina dopo quanti zecchini ci troverei?
– È un conto facilissimo, – rispose la Volpe, – un conto che puoi farlo sulla punta delle dita. Poni che ogni zecchino ti faccia un grappolo di cinquecento zecchini: moltiplica il cinquecento per cinque e la mattina dopo ti trovi in tasca duemila cinquecento zecchini lampanti e sonanti.
– Oh che bella cosa! – gridò Pinocchio, ballando dall’allegrezza. – Appena che questi zecchini gli avrò raccolti, ne prenderò per me duemila e gli altri cinquecento di più li darò in regalo a voi altri due.
– Un regalo a noi? – gridò la Volpe sdegnandosi e chiamandosi offesa. – Dio te ne liberi!
– Te ne liberi! – ripeté il Gatto.
– Noi, – riprese la Volpe, – non lavoriamo per il vile interesse: noi lavoriamo unicamente per arricchire gli altri.
– Gli altri! – ripeté il Gatto.
– Che brave persone! – pensò dentro di sé Pinocchio: e dimenticandosi lì sul tamburo, del suo babbo, della casacca nuova, dell’Abbecedario e di tutti i buoni proponimenti fatti, disse alla Volpe e al Gatto:
– Andiamo pure. Io vengo con voi.
XIII L’osteria del Gambero Rosso.
Cammina, cammina, cammina, alla fine sul far della sera arrivarono stanchi morti all’osteria del Gambero Rosso.
– Fermiamoci un po’ qui, – disse la Volpe, – tanto per mangiare un boccone e per riposarci qualche ora. A mezzanotte poi ripartiremo per essere domani, all’alba, nel Campo dei miracoli.
Entrati nell’osteria, si posero tutti e tre a tavola: ma nessuno di loro aveva appetito.
Il povero Gatto, sentendosi gravemente indisposto di stomaco, non poté mangiare altro che trentacinque triglie con salsa di pomodoro e quattro porzioni di trippa alla parmigiana: e perché la trippa non gli pareva condita abbastanza, si rifece tre volte a chiedere il burro e il formaggio grattato!
La Volpe avrebbe spelluzzicato volentieri qualche cosa anche lei: ma siccome il medico le aveva ordinato una grandissima dieta, così dové contentarsi di una semplice lepre dolce e forte con un leggerissimo contorno di pollastre ingrassate e di galletti di primo canto. Dopo la lepre si fece portare per tornagusto un cibreino di pernici, di starne, di conigli, di ranocchi, di lucertole e d’uva paradisa; e poi non volle altro. Aveva tanta nausea per il cibo, diceva lei, che non poteva accostarsi nulla alla bocca.
Quello che mangiò meno di tutti fu Pinocchio. Chiese uno spicchio di noce e un cantuccino di pane, e lasciò nel piatto ogni cosa. Il povero figliuolo col pensiero sempre fisso al Campo dei miracoli, aveva preso un’indigestione anticipata di monete d’oro.
Quand’ebbero cenato, la Volpe disse all’oste:
– Dateci due buone camere, una per il signor Pinocchio e un’altra per me e per il mio compagno. Prima di ripartire schiacceremo un sonnellino. Ricordatevi però che a mezzanotte vogliamo essere svegliati per continuare il nostro viaggio.
– Sissignori, – rispose l’oste e strizzò l’occhio alla Volpe e al Gatto, come dire: «Ho mangiata la foglia e ci siamo intesi!...».
Appena che Pinocchio fu entrato nel letto, si addormentò a colpo e principiò a sognare. E sognando gli pareva di essere in mezzo a un campo, e questo campo era pieno di arboscelli carichi di grappoli, e questi grappoli erano carichi di zecchini d’oro che, dondolandosi mossi dal vento, facevano zin, zin, zin, quasi volessero dire: «Chi ci vuole venga a prenderci». Ma quando Pinocchio fu sul più bello, quando, cioè, allungò la mano per prendere a manciate tutte quelle belle monete e mettersele in tasca, si trovò svegliato all’improvviso da tre violentissimi colpi dati nella porta di camera.
Era l’oste che veniva a dirgli che la mezzanotte era suonata.
– E i miei compagni sono pronti? – gli domandò il burattino.
– Altro che pronti! Sono partiti due ore fa.
– Perché mai tanta fretta?
– Perché il Gatto ha ricevuto un’imbasciata, che il suo gattino maggiore, malato di geloni ai piedi, stava in pericolo di vita.
– E la cena l’hanno pagata?
– Che vi pare? Quelle lì sono persone troppo educate perché facciano un affronto simile alla signoria vostra.
– Peccato! Quest’affronto mi avrebbe fatto tanto piacere! – disse Pinocchio, grattandosi il capo. Poi domandò:
– E dove hanno detto di aspettarmi quei buoni amici?
– Al Campo dei miracoli, domattina, allo spuntare del giorno.
Pinocchio pagò uno zecchino per la cena sua e per quella dei suoi compagni, e dopo partì.
Ma si può dire che partisse a tastoni, perché fuori dell’osteria c’era un buio così buio, che non ci si vedeva da qui a lì. Nella campagna all’intorno non si sentiva alitare una foglia. Solamente alcuni uccellacci notturni, traversando la strada da una siepe all’altra, venivano a sbattere le ali sul naso di Pinocchio, il quale, facendo un salto indietro per la paura, gridava: – Chi va là? – e l’eco delle colline circostanti ripeteva in lontananza: – Chi va là? chi va là? chi va là?
Intanto, mentre camminava, vide sul tronco di un albero un piccolo animaletto che riluceva di una luce pallida e opaca, come un lumino da notte dentro una lampada di porcellana trasparente.
– Chi sei? – gli domandò Pinocchio.
– Sono l’ombra del Grillo-parlante, – rispose l’animaletto, con una vocina fioca fioca, che pareva venisse dal mondo di là.
– Che vuoi da me? – disse il burattino.
– Voglio darti un consiglio. Ritorna indietro e porta i quattro zecchini, che ti sono rimasti, al tuo povero babbo che piange e si dispera per non averti più veduto.
– Domani il mio babbo sarà un gran signore, perché questi quattro zecchini diventeranno duemila.
– Non ti fidare, ragazzo mio, di quelli che promettono di farti ricco dalla mattina alla sera. Per il solito, o sono matti o imbroglioni! Dai retta a me, ritorna indietro.
– E io, invece, voglio andare avanti.
– L’ora è tarda!...
– Voglio andare avanti.
– La nottata è scura...
– Voglio andare avanti.
– La strada è pericolosa...
– Voglio andare avanti.
– Ricordati che i ragazzi che vogliono fare di loro capriccio e a modo loro, prima o poi se ne pentono.
– Le solite storie. Buona notte, Grillo.
– Buona notte, Pinocchio, e che il cielo ti salvi dalla guazza e dagli assassini!
Appena dette queste ultime parole, il Grillo-parlante si spense a un tratto, come si spenge un lume soffiandoci sopra, e la strada rimase più buia di prima.
XIV Pinocchio, per non aver dato retta ai buoni consigli del Grillo-parlante, s’imbatte negli assassini.
– Davvero, – disse fra sé il burattino rimettendosi in viaggio, – come siamo disgraziati noialtri poveri ragazzi! Tutti ci sgridano, tutti ci ammoniscono, tutti ci danno consigli. A lasciarli dire, tutti si metterebbero in capo di essere i nostri babbi e i nostri maestri; tutti: anche i Grilli-parlanti. Ecco qui: perché io non ho voluto dar retta a quell’uggioso di Grillo, chi lo sa quante disgrazie, secondo lui, mi dovrebbero accadere! Dovrei incontrare anche gli assassini! Meno male che agli assassini io non ci credo, né ci ho creduto mai. Per me gli assassini sono stati inventati apposta dai babbi, per far paura ai ragazzi che vogliono andare fuori la notte. E poi se anche li trovassi qui sulla strada, mi darebbero forse soggezione? Neanche per sogno. Anderei loro sul viso, gridando: «Signori assassini, che cosa vogliono da me? Si rammentino che con me non si scherza! Se ne vadano dunque per i fatti loro, e zitti!». A questa parlantina fatta sul serio, quei poveri assassini, mi par di vederli, scapperebbero via come il vento. Caso poi fossero tanto ineducati da non voler scappare, allora scapperei io, e così la farei finita...
Ma Pinocchio non poté finire il suo ragionamento, perché in quel punto gli parve di sentire dietro di sé un leggerissimo fruscio di foglie.
Si voltò a guardare e vide nel buio due figuracce nere tutte imbacuccate in due sacchi da carbone, le quali correvano dietro a lui a salti e in punta di piedi, come se fossero due fantasmi.
– Eccoli davvero! – disse dentro di sé: e non sapendo dove nascondere i quattro zecchini, se li nascose in bocca e precisamente sotto la lingua.
Poi si provò a scappare. Ma non aveva ancor fatto il primo passo, che sentì agguantarsi per le braccia e intese due voci orribili e cavernose, che gli dissero:
– O la borsa o la vita!
Pinocchio non potendo rispondere con le parole, a motivo delle monete che aveva in bocca, fece mille salamelecchi e mille pantomime per dare ad intendere a quei due incappati, di cui si vedevano soltanto gli occhi attraverso i buchi dei sacchi, che lui era un povero burattino, e che non aveva in tasca nemmeno un centesimo falso.
– Via, via! Meno ciarle e fuori i denari! – gridavano minacciosamente i due briganti.
E il burattino fece col capo e colle mani un segno come dire: «Non ne ho».
– Metti fuori i denari o sei morto, - disse l’assassino più alto di statura.
- Morto! - ripeté l’altro.
– E dopo ammazzato te, ammazzeremo anche tuo padre!
– Anche tuo padre!
– No, no, no, il mio povero babbo no! – gridò Pinocchio con accento disperato: ma nel gridare così, gli zecchini gli suonarono in bocca.
– Ah! furfante! Dunque i denari te li sei nascosti sotto la lingua? Sputali subito!
E Pinocchio, duro!
– Ah! tu fai il sordo? Aspetta un poco, che penseremo noi a farteli sputare!
Difatti, uno di loro afferrò il burattino per la punta del naso e quell’altro lo prese per la bazza, e lì cominciarono a tirare screanzatamente, uno per in qua e l’altro per in là, tanto da costringerlo a spalancare la bocca: ma non ci fu verso. La bocca del burattino pareva inchiodata e ribadita.
Allora l’assassino più piccolo di statura, cavato fuori un coltellaccio, provò a conficcarglielo, a guisa di leva e di scalpello, fra le labbra: ma Pinocchio, lesto come un lampo, gli azzannò la mano coi denti, e dopo avergliela con un morso staccata di netto, la sputò; e figuratevi la sua maraviglia quando, invece di una mano, si accorse di aver sputato in terra uno zampetto di gatto.
Incoraggiato da questa prima vittoria, si liberò a forza dalle unghie degli assassini e, saltata la siepe della strada, cominciò a fuggire per la campagna. E gli assassini a correre dietro a lui, come due cani dietro una lepre: e quello che aveva perduto uno zampetto correva con una gamba sola, né si è saputo mai come facesse.
Dopo una corsa di quindici chilometri, Pinocchio non ne poteva più. Allora, vistosi perso, si arrampicò su per il fusto di un altissimo pino e si pose a sedere in vetta ai rami. Gli assassini tentarono di arrampicarsi anche loro, ma giunti a metà del fusto sdrucciolarono e, ricascando a terra, si spellarono le mani e i piedi.
Non per questo si dettero per vinti: che anzi, raccolto un fastello di legna secche a piè del pino, vi appiccarono il fuoco. In men che non si dice, il pino cominciò a bruciare e a divampare, come una candela agitata dal vento. Pinocchio, vedendo che le fiamme salivano sempre più, e non volendo far la fine del piccione arrosto, spiccò un bel salto di vetta all’albero, e via a correre daccapo attraverso ai campi e ai vigneti. E gli assassini dietro, sempre dietro, senza stancarsi mai.
Intanto cominciava a baluginare il giorno e si rincorrevano sempre; quand’ecco che Pinocchio si trovò sbarrato il passo da un fosso largo e profondissimo, tutto pieno di acquaccia sudicia, color del caffè e latte. Che fare? «Una, due, tre!» gridò il burattino, e slanciandosi con una gran rincorsa, saltò dall’altra parte. E gli assassini saltarono anche loro, ma non avendo preso bene la misura, patatunfete!... cascarono giù nel bel mezzo del fosso. Pinocchio che sentì il tonfo e gli schizzi dell’acqua, urlò ridendo e seguitando a correre:
– Buon bagno, signori assassini.
E già si figurava che fossero bell’e affogati, quando invece, voltandosi a guardare, si accòrse che gli correvano dietro tutti e due, sempre imbacuccati nei loro sacchi e grondanti acqua come due panieri sfondati.
XV Gli assassini inseguono Pinocchio; e, dopo averlo raggiunto, lo impiccano a un ramo della Quercia grande.
Allora il burattino, perdutosi d’animo, fu proprio sul punto di gettarsi in terra e di darsi per vinto, quando nel girare gli occhi all’intorno vide fra mezzo al verde cupo degli alberi biancheggiare in lontananza una casina candida come la neve.
– Se io avessi tanto fiato da arrivare fino a quella casa, forse sarei salvo, – disse dentro di sé.
E senza indugiare un minuto riprese a correre per il bosco a carriera distesa. E gli assassini sempre dietro.
E dopo una corsa disperata di quasi due ore, finalmente tutto trafelato arrivò alla porta di quella casina e bussò.
Nessuno rispose.
Tornò a bussare con maggior violenza, perché sentiva avvicinarsi il rumore dei passi e il respiro grosso e affannoso de’ suoi persecutori.
Lo stesso silenzio.
Avvedutosi che il bussare non giovava a nulla, cominciò per disperazione a dare calci e zuccate nella porta. Allora si affacciò alla finestra una bella bambina, coi capelli turchini e il viso bianco come un’immagine di cera, gli occhi chiusi e le mani incrociate sul petto, la quale senza muovere punto le labbra, disse con una vocina che pareva venisse dall’altro mondo:
– In questa casa non c’è nessuno. Sono tutti morti.
– Aprimi almeno tu! – gridò Pinocchio piangendo e raccomandandosi.
– Sono morta anch’io.
– Morta? e allora che cosa fai costì alla finestra?
– Aspetto la bara che venga a portarmi via.
Appena detto così, la bambina disparve, e la finestra si richiuse senza far rumore.
– O bella bambina dai capelli turchini, – gridava Pinocchio, – aprimi per carità! Abbi compassione di un povero ragazzo inseguito dagli assass...
Ma non poté finir la parola, perché sentì afferrarsi per il collo, e le solite due vociaccie che gli brontolarono minacciosamente:
– Ora non ci scappi più!
Il burattino, vedendosi balenare la morte dinanzi agli occhi, fu preso da un tremito così forte, che nel tremare, gli sonavano le giunture delle sue gambe di legno e i quattro zecchini che teneva nascosti sotto la lingua.
– Dunque? – gli domandarono gli assassini, – vuoi aprirla la bocca, sì o no? Ah! non rispondi?... Lascia fare: ché questa volta te la faremo aprir noi!...
E cavato fuori due coltellacci lunghi lunghi e affilati come rasoi, zaff... gli affibbiarono due colpi nel mezzo alle reni.
Ma il burattino per sua fortuna era fatto d’un legno durissimo, motivo per cui le lame, spezzandosi, andarono in mille schegge e gli assassini rimasero col manico dei coltelli in mano, a guardarsi in faccia.
– Ho capito, – disse allora uno di loro, – bisogna impiccarlo! Impicchiamolo!
– Impicchiamolo, – ripeté l’altro.
Detto fatto, gli legarono le mani dietro le spalle e passatogli un nodo scorsoio intorno alla gola, lo attaccarono penzoloni al ramo di una grossa pianta detta la Quercia grande.
Poi si posero là, seduti sull’erba, aspettando che il burattino facesse l’ultimo sgambetto: ma il burattino, dopo tre ore, aveva sempre gli occhi aperti, la bocca chiusa e sgambettava più che mai.
Annoiati finalmente di aspettare, si voltarono a Pinocchio e gli dissero sghignazzando:
– Addio a domani. Quando domani torneremo qui, si spera che ci farai la garbatezza di farti trovare bell’e morto e con la bocca spalancata.
E se ne andarono.
Intanto s’era levato un vento impetuoso di tramontana, che soffiando e mugghiando con rabbia, sbatacchiava in qua e in là il povero impiccato, facendolo dondolare violentemente come il battaglio di una campana che suona a festa. E quel dondolìo gli cagionava acutissimi spasimi, e il nodo scorsoio, stringendosi sempre più alla gola, gli toglieva il respiro.
A poco a poco gli occhi gli si appannavano; e sebbene sentisse avvicinarsi la morte, pure sperava sempre che da un momento all’altro sarebbe capitata qualche anima pietosa a dargli aiuto. Ma quando, aspetta aspetta, vide che non compariva nessuno, proprio nessuno, allora gli tornò in mente il suo povero babbo... e balbettò quasi moribondo:
– Oh babbo mio! se tu fossi qui!...
E non ebbe fiato per dir altro. Chiuse gli occhi, aprì la bocca, stirò le gambe e, dato un grande scrollone, rimase lì come intirizzito.
XVI La bella Bambina dai capelli turchini fa raccogliere il burattino: lo mette a letto, e chiama tre medici per sapere se sia vivo o morto.
In quel mentre che il povero Pinocchio impiccato dagli assassini a un ramo della Quercia grande, pareva oramai più morto che vivo, la bella Bambina dai capelli turchini si affacciò daccapo alla finestra, e impietositasi alla vista di quell’infelice che, sospeso per il collo, ballava il trescone alle ventate di tramontana, batté per tre volte le mani insieme, e fece tre piccoli colpi.
A questo segnale si sentì un gran rumore di ali che volavano con foga precipitosa, e un grosso falco venne a posarsi sul davanzale della finestra.
– Che cosa comandate, mia graziosa Fata? – disse il Falco abbassando il becco in atto di reverenza (perché bisogna sapere che la Bambina dai capelli turchini non era altro, in fin dei conti, che una buonissima Fata, che da più di mill’anni abitava nelle vicinanze di quel bosco):
– Vedi tu quel burattino attaccato penzoloni a un ramo della Quercia grande?
– Lo vedo.
– Orbene: vola subito laggiù: rompi col tuo fortissimo becco il nodo che lo tiene sospeso in aria e posalo delicatamente sdraiato sull’erba a piè della Quercia.
Il Falco volò via e dopo due minuti tornò dicendo:
– Quel che mi avete comandato, è fatto.
– E come l’hai trovato? Vivo o morto?
– A vederlo, pareva morto, ma non dev’essere ancora morto perbene, perché, appena gli ho sciolto il nodo scorsoio che lo stringeva intorno alla gola, ha lasciato andare un sospiro, balbettando a mezza voce: «Ora mi sento meglio!».
Allora la Fata, battendo le mani insieme, fece due piccoli colpi, e apparve un magnifico Can-barbone, che camminava ritto sulle gambe di dietro, tale e quale come se fosse un uomo.
Il Can-barbone era vestito da cocchiere in livrea di gala. Aveva in capo un nicchiettino a tre punte gallonato d’oro, una parrucca bianca coi riccioli che gli scendevano giù per il collo, una giubba color di cioccolata coi bottoni di brillanti e con due grandi tasche per tenervi gli ossi che gli regalava a pranzo la padrona, un paio di calzoni corti di velluto cremisi, le calze di seta, gli scarpini scollati, e di dietro una specie di fodera da ombrelli, tutta di raso turchino, per mettervi dentro la coda, quando il tempo cominciava a piovere.
– Su da bravo, Medoro! – disse la Fata al Can-barbone; – Fai subito attaccare la più bella carrozza della mia scuderia e prendi la via del bosco. Arrivato che sarai sotto la Quercia grande, troverai disteso sull’erba un povero burattino mezzo morto. Raccoglilo con garbo, posalo pari pari su i cuscini della carrozza e portamelo qui. Hai capito?
Il Can-barbone, per fare intendere che aveva capito, dimenò tre o quattro volte la fodera di raso turchino, che aveva dietro, e partì come un barbero.
Di lì a poco, si vide uscire dalla scuderia una bella carrozzina color dell’aria, tutta imbottita di penne di canarino e foderata nell’interno di panna montata e di crema coi savoiardi. La carrozzina era tirata da cento pariglie di topini bianchi, e il Can-barbone, seduto a cassetta, schioccava la frusta a destra e a sinistra, come un vetturino quand’ha paura di aver fatto tardi.
Non era ancora passato un quarto d’ora, che la carrozzina tornò, e la Fata, che stava aspettando sull’uscio di casa, prese in collo il povero burattino, e portatolo in una cameretta che aveva le pareti di madreperla, mandò subito a chiamare i medici più famosi del vicinato.
E i medici arrivarono subito, uno dopo l’altro: arrivò, cioè, un Corvo, una Civetta e un Grillo-parlante.
– Vorrei sapere da lor signori, – disse la Fata, rivolgendosi ai tre medici riuniti intorno al letto di Pinocchio, – vorrei sapere da lor signori se questo disgraziato burattino sia morto o vivo!...
A quest’invito, il Corvo, facendosi avanti per il primo, tastò il polso a Pinocchio: poi gli tastò il naso, poi il dito mignolo dei piedi: e quand’ebbe tastato ben bene, pronunziò solennemente queste parole:
– A mio credere il burattino è bell’e morto: ma se per disgrazia non fosse morto, allora sarebbe indizio sicuro che è sempre vivo!
– Mi dispiace, – disse la Civetta, – di dover contraddire il Corvo, mio illustre amico e collega: per me, invece, il burattino è sempre vivo; ma se per disgrazia non fosse vivo, allora sarebbe segno che è morto davvero!
– E lei non dice nulla? – domandò la Fata al Grillo-parlante.
– Io dico che il medico prudente quando non sa quello che dice, la miglior cosa che possa fare, è quella di stare zitto. Del resto quel burattino lì non m’è fisonomia nuova: io lo conosco da un pezzo!...
Pinocchio, che fin allora era stato immobile come un vero pezzo di legno, ebbe una specie di fremito convulso, che fece scuotere tutto il letto.
– Quel burattino lì, – seguitò a dire il Grillo-parlante, – è una birba matricolata...
Pinocchio aprì gli occhi e li richiuse subito.
– È un monellaccio, uno svogliato, un vagabondo. Pinocchio si nascose la faccia sotto i lenzuoli.
– Quel burattino lì è un figliuolo disubbidiente, che farà morire di crepacuore il suo povero babbo!...
A questo punto si sentì nella camera un suono soffocato di pianti e di singhiozzi. Figuratevi come rimasero tutti, allorché sollevati un poco i lenzuoli, si accorsero che quello che piangeva e singhiozzava era Pinocchio.
– Quando il morto piange, è segno che è in via di guarigione, – disse solennemente il Corvo.
– Mi duole di contraddire il mio illustre amico e collega, – soggiunse la Civetta, – ma per me, quando il morto piange è segno che gli dispiace a morire.
XVII Pinocchio mangia lo zucchero, ma non vuol purgarsi: Però quando vede i becchini che vengono a portarlo via, allora si purga. Poi dice una bugia e per gastigo gli cresce il naso.
Appena i tre medici furono usciti di camera, la Fata si accostò a Pinocchio e, dopo averlo toccato sulla fronte, si accòrse che era travagliato da un febbrone da non si dire.
Allora sciolse una certa polverina bianca in un mezzo bicchier d’acqua, e porgendolo al burattino, gli disse amorosamente:
– Bevila, e in pochi giorni sarai guarito.
Pinocchio guardò il bicchiere, storse un po’ la bocca, e poi dimanda con voce di piagnisteo:
– È dolce o amara?
– È amara, ma ti farà bene.
– Se è amara, non la voglio.
– Da’ retta a me: bevila.
– A me l’amaro non mi piace.
– Bevila: e quando l’avrai bevuta, ti darò una pallina di zucchero, per rifarti la bocca.
– Dov’è la pallina di zucchero?
– Eccola qui, – disse la Fata, tirandola fuori da una zuccheriera d’oro.
– Prima voglio la pallina di zucchero, e poi beverò quell’acquaccia amara...
– Me lo prometti?
– Sì...
La fata gli dette la pallina, e Pinocchio, dopo averla sgranocchiata e ingoiata in un attimo, disse leccandosi i labbri:
– Bella cosa se anche lo zucchero fosse una medicina!... Mi purgherei tutti i giorni.
– Ora mantieni la promessa e bevi queste poche gocciole d’acqua, che ti renderanno la salute.
Pinocchio prese di mala voglia il bicchiere in mano e vi ficcò dentro la punta del naso: poi se l’accostò alla bocca: poi tornò a ficcarci la punta del naso: finalmente disse:
– È troppo amara! troppo amara! Io non la posso bere.
– Come fai a dirlo se non l’hai nemmeno assaggiata?
– Me lo figuro! L’ho sentita all’odore. Voglio prima un’altra pallina di zucchero... e poi la beverò!...
Allora la Fata, con tutta la pazienza di una buona mamma, gli pose in bocca un altro po’ di zucchero; e dopo gli presentò daccapo il bicchiere.
– Così non la posso bere! – disse il burattino, facendo mille smorfie.
– Perché?
– Perché mi dà noia quel guanciale che ho laggiù sui piedi.
La Fata gli levò il guanciale.
– È inutile! Nemmeno così la posso bere...
– Che cos’altro ti dà noia?
– Mi dà noia l’uscio di camera, che è mezzo aperto.
La Fata andò e chiuse l’uscio di camera.
– Insomma, – gridò Pinocchio, dando in uno scoppio di pianto, – quest’acquaccia amara, non la voglio bere, no, no, no!...
– Ragazzo mio, te ne pentirai...
– Non me n’importa...
– La tua malattia è grave...
– Non me n’importa...
– La febbre ti porterà in poche ore all’altro mondo...
– Non me n’importa...
– Non hai paura della morte?
– Punto paura!... Piuttosto morire, che bevere quella medicina cattiva.
A questo punto, la porta della camera si spalancò ed entrarono dentro quattro conigli neri come l’inchiostro, che portavano sulle spalle una piccola bara da morto.
– Che cosa volete da me? – gridò Pinocchio, rizzandosi tutto impaurito a sedere sul letto.
– Siamo venuti a prenderti, – rispose il coniglio più grosso.
– A prendermi?... Ma io non sono ancora morto!...
– Ancora no: ma ti restano pochi minuti di vita avendo tu ricusato di bevere la medicina, che ti avrebbe guarito dalla febbre!...
– O Fata, o Fata mia,– cominciò allora a strillare il burattino, – datemi subito quel bicchiere. Spicciatevi, per carità, perché non voglio morire no... non voglio morire...
E preso il bicchiere con tutt’e due le mani, lo votò in un fiato.
– Pazienza! – dissero i conigli. – Per questa volta abbiamo fatto il viaggio a ufo.
E tiratisi di nuovo la piccola bara sulle spalle, uscirono di camera bofonchiando e mormorando fra i denti.
Fatto sta che di lì a pochi minuti, Pinocchio saltò giù dal letto, bell’e guarito; perché bisogna sapere che i burattini di legno hanno il privilegio di ammalarsi di rado e di guarire prestissimo.
E la Fata, vedendolo correre e ruzzare per la camera, vispo e allegro come un gallettino di primo canto, gli disse:
– Dunque la mia medicina t’ha fatto bene davvero?
– Altro che bene! Mi ha rimesso al mondo!...
– E allora come mai ti sei fatto tanto pregare a beverla?
– Egli è che noi ragazzi siamo tutti così! Abbiamo più paura delle medicine che del male.
– Vergogna! I ragazzi dovrebbero sapere che un buon medicamento preso a tempo può salvarli da una grave malattia e fors’anche dalla morte...
– Oh! ma un’altra volta non mi farò tanto pregare! Mi rammenterò di quei conigli neri, colla bara sulle spalle... e allora piglierò subito il bicchiere in mano, e giù!...
– Ora vieni un po’ qui da me e raccontami come andò che ti trovasti fra le mani degli assassini.
– Gli andò che il burattinaio Mangiafoco mi dette alcune monete d’oro, e mi disse: «To’, portale al tuo babbo!» e io, invece, per la strada trovai una Volpe e un Gatto, due persone molto per bene, che mi dissero: «Vuoi che codeste monete diventino mille e duemila? Vieni con noi, e ti condurremo al Campo dei Miracoli». E io dissi: «Andiamo»; e loro dissero: «Fermiamoci qui all’osteria del Gambero Rosso e dopo la mezzanotte ripartiremo». Ed io, quando mi svegliai, loro non c’erano più, perché erano partiti. Allora io cominciai a camminare di notte, che era un buio che pareva impossibile, per cui trovai per la strada due assassini dentro due sacchi da carbone, che mi dissero: «Metti fuori i quattrini»; e io dissi: «Non ce n’ho»; perché le quattro monete d’oro me l’ero nascoste in bocca, e uno degli assassini si provò a mettermi le mani in bocca, e io con un morso gli staccai la mano e poi la sputai, ma invece di una mano sputai uno zampetto di gatto. E gli assassini a corrermi dietro e, io corri che ti corro, finché mi raggiunsero, e mi legarono per il collo a un albero di questo bosco, col dire: «Domani torneremo qui, e allora sarai morto e colla bocca aperta, e così ti porteremo via le monete d’oro che hai nascoste sotto la lingua».
– E ora le quattro monete dove le hai messe? – gli domandò la Fata.
– Le ho perdute! – rispose Pinocchio; ma disse una bugia, perché invece le aveva in tasca. Appena detta la bugia, il suo naso, che era già lungo, gli crebbe subito due dita di più.
– E dove le hai perdute?
– Nel bosco qui vicino.
A questa seconda bugia il naso seguitò a crescere.
– Se le hai perdute nel bosco vicino, – disse la Fata, – le cercheremo e le ritroveremo: perché tutto quello che si perde nel vicino bosco, si ritrova sempre.
– Ah! ora che mi rammento bene, – replicò il burattino, imbrogliandosi, – le quattro monete non le ho perdute, ma senza avvedermene le ho inghiottite mentre bevevo la vostra medicina.
A questa terza bugia, il naso gli si allungò in un modo così straordinario, che il povero Pinocchio non poteva più girarsi da nessuna parte. Se si voltava di qui batteva il naso nel letto o nei vetri della finestra, se si voltava di là, lo batteva nelle pareti o nella porta di camera, se alzava un po’ di più il capo, correva il rischio di ficcarlo in un occhio alla Fata.
E la Fata lo guardava e rideva.
– Perché ridete? – gli domandò il burattino, tutto confuso e impensierito di quel suo naso che cresceva a occhiate.
– Rido della bugia che hai detto.
– Come mai sapete che ho detto una bugia?
– Le bugie, ragazzo mio, si riconoscono subito! perché ve ne sono di due specie: vi sono le bugie che hanno le gambe corte, e le bugie che hanno il naso lungo: la tua per l’appunto è di quelle che hanno il naso lungo.
Pinocchio, non sapendo più dove nascondersi per la vergogna, si provò a fuggire di camera; ma non gli riuscì. Il suo naso era cresciuto tanto, che non passava più dalla porta.
XVIII Pinocchio ritrova la Volpe e il Gatto, e va con loro a seminare le quattro monete nel Campo de’ Miracoli.
Come potete immaginarvelo, la Fata lasciò che il burattino piangesse e urlasse una buona mezz’ora, a motivo di quel suo naso che non passava più dalla porta di camera; e lo fece per dargli una severa lezione perché si correggesse dal brutto vizio di dire le bugie, il più brutto vizio che possa avere un ragazzo. Ma quando lo vide trasfigurato e cogli occhi fuori della testa dalla gran disperazione, allora, mossa a pietà, batté le mani insieme, e a quel segnale entrarono in camera dalla finestra un migliaio di grossi uccelli chiamati Picchi, i quali, posatisi tutti sul naso di Pinocchio, cominciarono a beccarglielo tanto e poi tanto, che in pochi minuti quel naso enorme e spropositato si trovò ridotto alla sua grandezza naturale.
– Quanto siete buona, Fata mia, – disse il burattino, asciugandosi gli occhi, – e quanto bene vi voglio!
– Ti voglio bene anch’io, – rispose la Fata, – e se tu vuoi rimanere con me, tu sarai il mio fratellino e io la tua buona sorellina...
– Io resterei volentieri... ma il mio povero babbo?
– Ho pensato a tutto. Il tuo babbo è stato digià avvertito: e prima che faccia notte, sarà qui.
– Davvero?... – gridò Pinocchio, saltando dall’allegrezza. – Allora, Fatina mia, se vi contentate, vorrei andargli incontro! Non vedo l’ora di poter dare un bacio a quel povero vecchio, che ha sofferto tanto per me!
– Vai pure, ma bada di non ti sperdere. Prendi la via del bosco, e sono sicurissima che lo incontrerai.
Pinocchio partì: e appena entrato nel bosco, cominciò a correre come un capriolo. Ma quando fu arrivato a un certo punto, quasi in faccia alla Quercia grande, si fermò, perché gli parve di aver sentito gente fra mezzo alle frasche. Difatti vide apparire sulla strada, indovinate chi?... la Volpe e il Gatto, ossia i due compagni di viaggio, coi quali aveva cenato all’osteria del Gambero Rosso.
– Ecco il nostro caro Pinocchio! – gridò la Volpe, abbracciandolo e baciandolo. – Come mai sei qui?
– Come mai sei qui? – ripeté il Gatto.
– È una storia lunga, – disse il burattino, – e ve la racconterò a comodo. Sappiate però che l’altra notte, quando mi avete lasciato solo nell’osteria, ho trovato gli assassini per la strada...
– Gli assassini?... O povero amico! E che cosa volevano?
– Mi volevano rubare le monete d’oro.
– Infami!... – disse la Volpe.
– Infamissimi! – ripeté il Gatto.
– Ma io cominciai a scappare, – continuò a dire il burattino, – e loro sempre dietro: finché mi raggiunsero e m’impiccarono a un ramo di quella quercia.
E Pinocchio accennò la Quercia grande, che era lì a due passi.
– Si può sentir di peggio? – disse la Volpe. – In che mondo siamo condannati a vivere? Dove troveremo un rifugio sicuro noi altri galantuomini?...
Nel tempo che parlavano così, Pinocchio si accorse che il Gatto era zoppo dalla gamba destra davanti, perché gli mancava in fondo tutto lo zampetto cogli unghioli: per cui gli domandò:
– Che cosa hai fatto del tuo zampetto?
Il Gatto voleva rispondere qualche cosa, ma s’imbrogliò. Allora la Volpe disse subito:
– Il mio amico è troppo modesto, – e per questo non risponde. Risponderò io per lui. Sappi dunque che un’ora fa abbiamo incontrato sulla strada un vecchio lupo, quasi svenuto dalla fame, che ci ha chiesto un po’ d’elemosina. Non avendo noi da dargli nemmeno una lisca di pesce, che cosa ha fatto l’amico mio, che ha davvero un cuore di Cesare?... Si è staccato coi denti uno zampetto delle sue gambe davanti e l’ha gettato a quella povera bestia, perché potesse sdigiunarsi.
E la Volpe nel dir così, si asciugò una lacrima.
Pinocchio, commosso anche lui, si avvicinò al Gatto, sussurrandogli negli orecchi:
– Se tutti i gatti ti somigliassero, fortunati i topi!...
– E ora che cosa fai in questi luoghi? – domandò la Volpe al burattino.
– Aspetto il mio babbo, che deve arrivare qui di momento in momento.
– E le tue monete d’oro?
– Le ho sempre in tasca, meno una che la spesi all’osteria del Gambero Rosso.
– E pensare che, invece di quattro monete, potrebbero diventare domani mille e duemila! Perché non dai retta al mio consiglio? Perché non vai a seminarle nel Campo dei miracoli?
– Oggi è impossibile: vi anderò un altro giorno.
– Un altro giorno sarà tardi, – disse la Volpe.
– Perché?
– Perché quel campo è stato comprato da un gran signore e da domani in là non sarà più permesso a nessuno di seminarvi i denari.
– Quant’è distante di qui il Campo dei miracoli?
– Due chilometri appena. Vuoi venire con noi? Fra mezz’ora sei là: semini subito le quattro monete: dopo pochi minuti ne raccogli duemila e stasera ritorni qui colle tasche piene. Vuoi venire con noi?
Pinocchio esitò un poco a rispondere, perché gli tornò in mente la buona Fata, il vecchio Geppetto e gli avvertimenti del Grillo-parlante; ma poi finì col fare come fanno tutti i ragazzi senza un fil di giudizio e senza cuore; finì, cioè, col dare una scrollatina di capo, e disse alla Volpe e al Gatto:
– Andiamo pure: io vengo con voi.
E partirono.
Dopo aver camminato una mezza giornata arrivarono a una città che aveva nome «Acchiappa-citrulli». Appena entrato in città, Pinocchio vide tutte le strade popolate di cani spelacchiati, che sbadigliavano dall’appetito, di pecore tosate che tremavano dal freddo, di galline rimaste senza cresta e senza bargigli, che chiedevano l’elemosina d’un chicco di granturco, di grosse farfalle, che non potevano più volare, perché avevano venduto le loro bellissime ali colorite, di pavoni tutti scodati, che si vergognavano a farsi vedere, e di fagiani che zampettavano cheti cheti, rimpiangendo le loro scintillanti penne d’oro e d’argento, oramai perdute per sempre.
In mezzo a questa folla di accattoni e di poveri vergognosi passavano di tanto in tanto alcune carrozze signorili con dentro o qualche volpe, o qualche gazza ladra o qualche uccellaccio di rapina.
– E il Campo dei miracoli dov’è? – domandò Pinocchio.
– È qui a due passi.
Detto fatto traversarono la città e, usciti fuori dalle mura, si fermarono in un campo solitario che, su per giù, somigliava a tutti gli altri campi.
– Eccoci giunti, – disse la Volpe al burattino. – Ora chinati giù a terra, scava con le mani una piccola buca nel campo e mettici dentro le monete d’oro.
Pinocchio ubbidì. Scavò la buca, ci pose le quattro monete d’oro che gli erano rimaste: e dopo ricoprì la buca con un po’ di terra.
– Ora poi, – disse la Volpe, – vai alla gora qui vicina, prendi una secchia d’acqua e annaffia il terreno dove hai seminato.
Pinocchio andò alla gora, e perché non aveva lì per lì una secchia, si levò di piedi una ciabatta e, riempitala d’acqua, annaffiò la terra che copriva la buca. Poi domandò:
– C’è altro da fare?
– Nient’altro, – rispose la Volpe. – Ora possiamo andar via. Tu poi ritorna qui fra una ventina di minuti e troverai l’arboscello già spuntato dal suolo e coi rami tutti carichi di monete.
Il povero burattino, fuori di sé dalla contentezza, ringraziò mille volte la Volpe e il Gatto, e promise loro un bellissimo regalo.
– Noi non vogliamo regali, – risposero quei due malanni. – A noi ci basta di averti insegnato il modo di arricchire senza durar fatica, e siamo contenti come pasque.
Ciò detto salutarono Pinocchio, e augurandogli una buona raccolta, se ne andarono per i fatti loro.
XIX Pinocchio è derubato delle sue monete d’oro e, per gastigo, si busca quattro mesi di prigione.
Il burattino, ritornato in città, cominciò a contare i minuti a uno a uno; e, quando gli parve che fosse l’ora, riprese subito la strada che menava al Campo dei miracoli.
E mentre camminava con passo frettoloso, il cuore gli batteva forte e gli faceva tic, tac, tic, tac, come un orologio da sala, quando corre davvero. E intanto pensava dentro di sé:
– E se invece di mille monete, ne trovassi su i rami dell’albero duemila?... E se invece di duemila, ne trovassi cinquemila?... E se invece di cinquemila ne trovassi centomila? Oh che bel signore, allora, che diventerei!... Vorrei avere un bel palazzo, mille cavallini di legno e mille scuderie, per potermi baloccare, una cantina di rosoli e di alchermes, e una libreria tutta piena di canditi, di torte, di panettoni, di mandorlati e di cialdoni colla panna.
Così fantasticando, giunse in vicinanza del campo, e lì si fermò a guardare se per caso avesse potuto scorgere qualche albero coi rami carichi di monete: ma non vide nulla. Fece altri cento passi in avanti, e nulla: entrò sul campo... andò proprio su quella piccola buca, dove aveva sotterrato i suoi zecchini, e nulla. Allora diventò pensieroso e, dimenticando le regole del Galateo e della buona creanza, tirò fuori una mano di tasca e si dette una lunghissima grattatina di capo.
In quel mentre sentì fischiare negli orecchi una gran risata: e voltatosi in su, vide sopra un albero un grosso pappagallo che si spollinava le poche penne che aveva addosso.
– Perché ridi? – gli domandò Pinocchio con voce di bizza.
– Rido, perché nello spollinarmi mi son fatto il solletico sotto le ali.
Il burattino non rispose. Andò alla gora e riempita d’acqua la solita ciabatta, si pose nuovamente ad annaffiare la terra che ricuopriva le monete d’oro.
Quand’ecco che un’altra risata, anche più impertinente della prima, si fece sentire nella solitudine silenziosa di quel campo.
– Insomma, – gridò Pinocchio, arrabbiandosi, – si può sapere, Pappagallo mal educato, di che cosa ridi?
– Rido di quei barbagianni, che credono a tutte le scioccherie e che si lasciano trappolare da chi è più furbo di loro.
– Parli forse di me?
– Sì, parlo di te, povero Pinocchio, di te che sei così dolce di sale, da credere che i denari si possano seminare e raccogliere nei campi, come si seminano i fagioli e le zucche. Anch’io l’ho creduto una volta, e oggi ne porto le pene. Oggi (ma troppo tardi!) mi son dovuto persuadere che per mettere insieme onestamente pochi soldi, bisogna saperseli guadagnare o col lavoro delle proprie mani o coll’ingegno della propria testa.
– Non ti capisco, – disse il burattino, che già cominciava a tremare dalla paura.
– Pazienza! Mi spiegherò meglio, – soggiunse il Pappagallo. – Sappi dunque che, mentre tu eri in città, la Volpe e il Gatto sono tornati in questo campo: hanno preso le monete d’oro sotterrate, e poi sono fuggiti come il vento. E ora chi li raggiunge, è bravo!
Pinocchio restò a bocca aperta, e non volendo credere alle parole del Pappagallo, cominciò colle mani e colle unghie a scavare il terreno che aveva annaffiato. E scava, scava, scava, fece una buca così profonda, che ci sarebbe entrato per ritto un pagliaio: ma le monete non ci erano più.
Allora, preso dalla disperazione, tornò di corsa in città e andò difilato in tribunale, per denunziare al giudice i due malandrini, che lo avevano derubato.
Il giudice era uno scimmione della razza dei Gorilla: un vecchio scimmione rispettabile per la sua grave età, per la sua barba bianca e specialmente per i suoi occhiali d’oro, senza vetri, che era costretto a portare continuamente, a motivo di una flussione d’occhi, che lo tormentava da parecchi anni.
Pinocchio, alla presenza del giudice, raccontò per filo e per segno l’iniqua frode, di cui era stato vittima; dette il nome, il cognome e i connotati dei malandrini, e finì col chiedere giustizia.
Il giudice lo ascoltò con molta benignità: prese vivissima parte al racconto: s’intenerì, si commosse: e quando il burattino non ebbe più nulla da dire, allungò la mano e suonò il campanello.
A quella scampanellata comparvero subito due can mastini vestiti da giandarmi.
Allora il giudice, accennando Pinocchio ai giandarmi, disse loro:
– Quel povero diavolo è stato derubato di quattro monete d’oro: pigliatelo dunque e mettetelo subito in prigione.
Il burattino, sentendosi dare questa sentenza fra capo e collo, rimase di princisbecco e voleva protestare: ma i giandarmi, a scanso di perditempi inutili, gli tapparono la bocca e lo condussero in gattabuia.
E lì v’ebbe a rimanere quattro mesi: quattro lunghissimi mesi: e vi sarebbe rimasto anche di più, se non si fosse dato un caso fortunatissimo. Perché bisogna sapere che il giovane Imperatore che regnava nella città di Acchiappa-citrulli, avendo riportato una gran vittoria contro i suoi nemici, ordinò grandi feste pubbliche, luminarie, fuochi artificiali, corse di barberi e velocipedi, e in segno di maggiore esultanza, volle che fossero aperte le carceri e mandati fuori tutti i malandrini.
– Se escono di prigione gli altri, voglio uscire anch’io, – disse Pinocchio al carceriere.
– Voi no, – rispose il carceriere, – perché voi non siete del bel numero...
– Domando scusa, – replicò Pinocchio, – sono un malandrino anch’io.
– In questo caso avete mille ragioni, – disse il carceriere; e levandosi il berretto rispettosamente e salutandolo, gli aprì le porte della prigione e lo lasciò scappare.
XX Liberato dalla prigione, si avvia per tornare a casa della Fata; ma lungo la strada trova un serpente orribile, e poi rimane preso alla tagliuola.
Figuratevi l’allegrezza di Pinocchio, quando si sentì libero. Senza stare a dire che è e che non è, uscì subito fuori della città e riprese la strada che doveva ricondurlo alla Casina della Fata.
A motivo del tempo piovigginoso, la strada era diventata tutta un pantano e ci si andava fino a mezza gamba.
Ma il burattino non se ne dava per inteso.
Tormentato dalla passione di rivedere il suo babbo e la sua sorellina dai capelli turchini, correva a salti come un cane levriero, e nel correre le pillacchere gli schizzavano fin sopra il berretto. Intanto andava dicendo fra sé e sé:
– Quante disgrazie mi sono accadute... E me le merito! perché io sono un burattino testardo e piccoso... e voglio far sempre tutte le cose a modo mio, senza dar retta a quelli che mi voglion bene e che hanno mille volte più giudizio di me!... Ma da questa volta in là, faccio proponimento di cambiar vita e di diventare un ragazzo ammodo e ubbidiente... Tanto ormai ho bell’e visto che i ragazzi, a essere disubbidienti, ci scapitano sempre e non ne infilano mai una per il su’ verso. E il mio babbo mi avrà aspettato?... Ce lo troverò a casa della Fata? è tanto tempo, pover’uomo, che non lo vedo più, che mi struggo di fargli mille carezze e di finirlo dai baci! E la Fata mi perdonerà la brutta azione che le ho fatto?... E pensare che ho ricevuto da lei tante attenzioni e tante cure amorose... e pensare che se oggi son sempre vivo, lo debbo a lei! Ma si può dare un ragazzo più ingrato e più senza cuore di me?...
Nel tempo che diceva così, si fermò tutt’a un tratto spaventato e fece quattro passi indietro.
Che cosa aveva veduto?...
Aveva veduto un grosso Serpente, disteso attraverso alla strada, che aveva la pelle verde, gli occhi di fuoco e la coda appuntuta, che gli fumava come una cappa di camino.
Impossibile immaginarsi la paura del burattino: il quale, allontanatosi più di mezzo chilometro, si mise a sedere sopra un monticello di sassi, aspettando che il Serpente se ne andasse una buona volta per i fatti suoi e lasciasse libero il passo della strada.
Aspettò un’ora; due ore; tre ore; ma il Serpente era sempre là, e, anche di lontano, si vedeva il rosseggiare de’ suoi occhi di fuoco e la colonna di fumo che gli usciva dalla punta della coda.
Allora Pinocchio, figurandosi di aver coraggio, si avvicinò a pochi passi di distanza, e facendo una vocina dolce, insinuante e sottile, disse al Serpente:
– Scusi, signor Serpente, che mi farebbe il piacere di tirarsi un pochino da una parte, tanto da lasciarmi passare?
Fu lo stesso che dire al muro. Nessuno si mosse.
Allora riprese colla solita vocina:
– Deve sapere, signor Serpente, che io vado a casa, dove c’è il mio babbo che mi aspetta e che è tanto tempo che non lo vedo più!... Si contenta dunque che io seguiti per la mia strada?
Aspettò un segno di risposta a quella dimanda: ma la risposta non venne: anzi il Serpente, che fin allora pareva arzillo e pieno di vita, diventò immobile e quasi irrigidito. Gli occhi gli si chiusero e la coda gli smesse di fumare.
– Che sia morto davvero?... – disse Pinocchio, dandosi una fregatina di mani dalla gran contentezza: e senza mettere tempo in mezzo, fece l’atto di scavalcarlo, per passare dall’altra parte della strada. Ma non aveva ancora finito di alzare la gamba, che il Serpente si rizzò all’improvviso, come una molla scattata: e il burattino, nel tirarsi indietro, spaventato, inciampò e cadde per terra.
E per l’appunto cadde così male, che restò col capo conficcato nel fango della strada e con le gambe ritte su in aria.
Alla vista di quel burattino, che sgambettava a capofitto con una velocità incredibile il Serpente fu preso da una tal convulsione di risa, che ridi, ridi, ridi, alla fine, dallo sforzo del troppo ridere, gli si strappò una vena sul petto: e quella volta morì davvero.
Allora Pinocchio ricominciò a correre per arrivare a casa della Fata prima che si facesse buio. Ma lungo la strada non potendo più reggere ai morsi terribili della fame, saltò in un campo coll’intenzione di cogliere poche ciocche d’uva moscadella. Non l’avesse mai fatto!
Appena giunto sotto la vite, crac... sentì stringersi le gambe da due ferri taglienti, che gli fecero vedere quante stelle c’erano in cielo.
Il povero burattino era rimasto preso da una tagliuola appostata là da alcuni contadini per beccarvi alcune grosse faine, che erano il flagello di tutti i pollai del vicinato.
XXI Pinocchio è preso da un contadino, il quale lo costringe a far da can da guardia a un pollaio.
Pinocchio, come potete figurarvelo, si dette a piangere, a strillare, a raccomandarsi: ma erano pianti e grida inutili, perché lì all’intorno non si vedevano case, e dalla strada non passava anima viva.
Intanto si fece notte.
Un po’ per lo spasimo della tagliuola, che gli segava gli stinchi, e un po’ per la paura di trovarsi solo e al buio in mezzo a quei campi, il burattino principiava quasi a svenirsi; quando a un tratto vedendosi passare una Lucciola di sul capo, la chiamò e le disse:
– O Lucciolina, mi faresti la carità di liberarmi da questo supplizio?...
– Povero figliuolo! – replicò la Lucciola, fermandosi impietosita a guardarlo. – Come mai sei rimasto colle gambe attanagliate fra codesti ferri arrotati?
– Sono entrato nel campo per cogliere due grappoli di quest’uva moscadella, e...
– Ma l’uva era tua?
– No...
– E allora chi t’ha insegnato a portar via la roba degli altri?...
– Avevo fame...
– La fame, ragazzo mio, non è una buona ragione per potere appropriarsi la roba che non è nostra...
– È vero, è vero! – gridò Pinocchio piangendo, – ma un’altra volta non lo farò più.
A questo punto il dialogo fu interrotto da un piccolissimo rumore di passi, che si avvicinavano.
Era il padrone del campo che veniva in punta di piedi a vedere se qualcuna di quelle faine, che mangiavano di nottetempo i polli, fosse rimasta al trabocchetto della tagliuola.
E la sua maraviglia fu grandissima quando, tirata fuori la lanterna di sotto il pastrano, s’accorse che, invece di una faina, c’era rimasto preso un ragazzo.
– Ah, ladracchiòlo! – disse il contadino incollerito, – dunque sei tu che mi porti via le galline?
– Io no, io no! – gridò Pinocchio, singhiozzando. – Io sono entrato nel campo per prendere soltanto due grappoli d’uva!...
– Chi ruba l’uva è capacissimo di rubare anche i polli. Lascia fare a me, che ti darò una lezione da ricordartene per un pezzo.
E aperta la tagliuola, afferrò il burattino per la collottola e lo portò di peso fino a casa, come si porterebbe un agnellino di latte.
Arrivato che fu sull’aia dinanzi alla casa, lo scaraventò in terra: e tenendogli un piede sul collo, gli disse:
– Oramai è tardi e voglio andare a letto. I nostri conti li aggiusteremo domani. Intanto, siccome oggi mi è morto il cane che mi faceva la guardia di notte, tu prenderai subito il suo posto. Tu mi farai da cane di guardia.
Detto fatto, gl’infilò al collo un grosso collare tutto coperto di spunzoni di ottone, e glielo strinse in modo da non poterselo levare passandoci la testa dentro. Al collare c’era attaccata una lunga catenella di ferro: e la catenella era fissata nel muro.
– Se questa notte, – disse il contadino, – cominciasse a piovere, tu puoi andare a cuccia in quel casotto di legno, dove c’è sempre la paglia che ha servito di letto per quattr’anni al mio povero cane. E se per disgrazia venissero i ladri, ricordati di stare a orecchi ritti e di abbaiare.
Dopo quest’ultimo avvertimento, il contadino entrò in casa chiudendo la porta con tanto di catenaccio: e il povero Pinocchio rimase accovacciato sull’aia, più morto che vivo, a motivo del freddo, della fame e della paura. E di tanto in tanto, cacciandosi rabbiosamente le mani dentro al collare, che gli serrava la gola, diceva piangendo:
– Mi sta bene!... Pur troppo mi sta bene! Ho voluto fare lo svogliato, il vagabondo... ho voluto dar retta ai cattivi compagni, e per questo la sfortuna mi perseguita sempre. Se fossi stato un ragazzino per bene, come ce n’è tanti, se avessi avuto voglia di studiare e di lavorare, se fossi rimasto in casa col mio povero babbo, a quest’ora non mi troverei qui, in mezzo ai campi, a fare il cane di guardia alla casa d’un contadino. Oh, se potessi rinascere un’altra volta!... Ma oramai è tardi, e ci vuol pazienza!
Fatto questo piccolo sfogo, che gli venne proprio dal cuore, entrò dentro il casotto e si addormentò.
XXII Pinocchio scuopre i ladri e, in ricompensa di essere stato fedele, vien posto in libertà.
Ed era già più di due ore che dormiva saporitamente; quando verso la mezzanotte fu svegliato da un bisbiglio e da un pissi-pissi di vocine strane, che gli parve di sentire nell’aia. Messa fuori la punta del naso dalla buca del casotto, vide riunite a consiglio quattro bestiuole di pelame scuro, che parevano gatti. Ma non erano gatti: erano faine, animaletti carnivori, ghiottissimi specialmente di uova e di pollastrine giovani. Una di queste faine, staccandosi dalle sue compagne, andò alla buca del casotto e disse sottovoce:
– Buona sera, Melampo.
– Io non mi chiamo Melampo, – rispose il burattino.
– O dunque chi sei?
– Io sono Pinocchio.
– E che cosa fai costì?
– Faccio il cane di guardia.
– O Melampo dov’è? dov’è il vecchio cane, che stava in questo casotto?
– È morto questa mattina.
– Morto? Povera bestia! Era tanto buono!... Ma giudicandoti alla fisonomia, anche te mi sembri un cane di garbo.
– Domando scusa, io non sono un cane!...
– O chi sei?
– Io sono un burattino.
– E fai da cane di guardia?
– Purtroppo: per mia punizione!...
– Ebbene, io ti propongo gli stessi patti, che avevo col defunto Melampo: e sarai contento.
– E questi patti sarebbero?
– Noi verremo una volta la settimana, come per il passato, a visitare di notte questo pollaio, e porteremo via otto galline. Di queste galline, sette le mangeremo noi, e una la daremo a te, a condizione, s’intende bene, che tu faccia finta di dormire e non ti venga mai l’estro di abbaiare e di svegliare il contadino.
– E Melampo faceva proprio così? – domandò Pinocchio.
– Faceva così, e fra noi e lui siamo andati sempre d’accordo. Dormi dunque tranquillamente, e stai sicuro che prima di partire di qui, ti lasceremo sul casotto una gallina bell’e pelata, per la colazione di domani. Ci siamo intesi bene?
– Anche troppo bene!... – rispose Pinocchio: e tentennò il capo in un certo modo minaccioso, come se avesse voluto dire: «Fra poco ci riparleremo!».
Quando le quattro faine si credettero sicure del fatto loro, andarono difilato al pollaio, che rimaneva appunto vicinissimo al casotto del cane, e aperta a furia di denti e di unghioli la porticina di legno, che ne chiudeva l’entratina, vi sgusciarono dentro, una dopo l’altra. Ma non erano ancora finite d’entrare, che sentirono la porticina richiudersi con grandissima violenza.
Quello che l’aveva richiusa era Pinocchio; il quale, non contento di averla richiusa, vi posò davanti per maggior sicurezza una grossa pietra, a guisa di puntello.
E poi cominciò ad abbaiare: e, abbaiando proprio come se fosse un cane di guardia, faceva colla voce bu-bu-bu-bu.
A quell’abbaiata, il contadino saltò dal letto e, preso il fucile e affacciatosi alla finestra, domandò:
– Che c’è di nuovo?
– Ci sono i ladri! – rispose Pinocchio.
– Dove sono?
– Nel pollaio.
– Ora scendo subito.
E infatti, in men che non si dice amen, il contadino scese: entrò di corsa nel pollaio e, dopo avere acchiappate e rinchiuse in un sacco le quattro faine, disse loro con accento di vera contentezza:
– Alla fine siete cascate nelle mie mani! Potrei punirvi, ma sì vil non sono! Mi contenterò, invece, di portarvi domani all’oste del vicino paese, il quale vi spellerà e vi cucinerà a uso lepre dolce e forte. È un onore che non vi meritate, ma gli uomini generosi come me non badano a queste piccolezze!...
Quindi, avvicinatosi a Pinocchio, cominciò a fargli molte carezze, e, fra le altre cose, gli domandò:
– Com’hai fatto a scuoprire il complotto di queste quattro ladroncelle? E dire che Melampo, il mio fido Melampo, non s’era mai accorto di nulla...
Il burattino, allora, avrebbe potuto raccontare quel che sapeva: avrebbe potuto, cioè, raccontare i patti vergognosi che passavano fra il cane e le faine: ma ricordatosi che il cane era morto, pensò subito dentro di sé: – A che serve accusare i morti?... I morti son morti, e la miglior cosa che si possa fare è quella di lasciarli in pace!...
– All’arrivo delle faine sull’aia, eri sveglio o dormivi? – continuò a chiedergli il contadino.
– Dormivo, – rispose Pinocchio, – ma le faine mi hanno svegliato coi loro chiacchiericci, e una è venuta fin qui al casotto per dirmi: «Se prometti di non abbaiare e di non svegliare il padrone, noi ti regaleremo una pollastra bell’e pelata!...». Capite, eh? Avere la sfacciataggine di fare a me una simile proposta! Perché bisogna sapere che io sono un burattino, che avrò tutti i difetti di questo mondo: ma non avrò mai quello di star di balla e di reggere il sacco alla gente disonesta!
– Bravo ragazzo! – gridò il contadino, battendogli sur una spalla. – Cotesti sentimenti ti fanno onore: e per provarti la mia grande soddisfazione, ti lascio libero fin d’ora di tornare a casa.
E gli levò il collare da cane.
XXIII Pinocchio piange la morte della bella Bambina dai capelli turchini: poi trova un Colombo che lo porta sulla riva del mare, e lì si getta nell’acqua per andare in aiuto del suo babbo Geppetto.
Appena Pinocchio non sentì più il peso durissimo e umiliante di quel collare intorno al collo, si pose a scappare attraverso i campi, e non si fermò un solo minuto, finché non ebbe raggiunta la strada maestra, che doveva ricondurlo alla Casina della Fata.
Arrivato sulla strada maestra, si voltò in giù a guardare nella sottoposta pianura, e vide benissimo a occhio nudo il bosco, dove disgraziatamente aveva incontrato la Volpe e il Gatto: vide, fra mezzo agli alberi, inalzarsi la cima di quella Quercia grande, alla quale era stato appeso ciondoloni per il collo: ma guarda di qua, guarda di là, non gli fu possibile di vedere la piccola casa della bella Bambina dai capelli turchini.
Allora ebbe una specie di tristo presentimento e datosi a correre con quanta forza gli rimaneva nelle gambe, si trovò in pochi minuti sul prato, dove sorgeva una volta la Casina bianca. Ma la Casina bianca non c’era più. C’era, invece, una piccola pietra di marmo sulla quale si leggevano in carattere stampatello queste dolorose parole:
QUI GIACE
LA BAMBINA DAI CAPELLI TURCHINI
MORTA DI DOLORE PER ESSERE STATA ABBANDONATA DAL SUO FRATELLINO PINOCCHIO
Come rimanesse il burattino, quand’ebbe compitate alla peggio quelle parole, lo lascio pensare a voi. Cadde bocconi a terra e coprendo di mille baci quel marmo mortuario, dette in un grande scoppio di pianto. Pianse tutta la notte, e la mattina dopo, sul far del giorno, piangeva sempre, sebbene negli occhi non avesse più lacrime: e le sue grida e i suoi lamenti erano così strazianti e acuti, che tutte le colline all’intorno ne ripetevano l’eco.
E piangendo diceva:
– O Fatina mia, perché sei morta?... perché, invece di te, non sono morto io, che sono tanto cattivo, mentre tu eri tanto buona?... E il mio babbo, dove sarà? O Fatina mia, dimmi dove posso trovarlo, che voglio stare sempre con lui, e non lasciarlo più! più! più!... O Fatina mia, dimmi che non è vero che sei morta!... Se davvero mi vuoi bene... se vuoi bene al tuo fratellino, rivivisci... ritorna viva come prima!... Non ti dispiace a vedermi solo e abbandonato da tutti? Se arrivano gli assassini. mi attaccheranno daccapo al ramo dell’albero... e allora morirò per sempre. Che vuoi che faccia qui, solo in questo mondo? Ora che ho perduto te e il mio babbo, chi mi darà da mangiare? Dove anderò a dormire la notte? Chi mi farà la giacchettina nuova? Oh! sarebbe meglio, cento volte meglio, che morissi anch’io! Sì, voglio morire!... ih! ih! ih!...
E mentre si disperava a questo modo, fece l’atto di volersi strappare i capelli: ma i suoi capelli, essendo di legno, non poté nemmeno levarsi il gusto di ficcarci dentro le dita.
Intanto passò su per aria un grosso Colombo, il quale soffermatosi, a ali distese, gli gridò da una grande altezza:
– Dimmi, bambino, che cosa fai costaggiù?
– Non lo vedi? piango! – disse Pinocchio alzando il capo verso quella voce e strofinandosi gli occhi colla manica della giacchetta.
– Dimmi, – soggiunse allora il Colombo – non conosci per caso fra i tuoi compagni, un burattino, che ha nome Pinocchio?
– Pinocchio?... Hai detto Pinocchio? – ripeté il burattino saltando subito in piedi. – Pinocchio sono io!
Il Colombo, a questa risposta, si calò velocemente e venne a posarsi a terra. Era più grosso di un tacchino.
– Conoscerai dunque anche Geppetto? – domandò al burattino.
– Se lo conosco? È il mio povero babbo! Ti ha forse parlato di me? Mi conduci da lui? Ma è sempre vivo? Rispondimi per carità: è sempre vivo?
– L’ho lasciato tre giorni fa sulla spiaggia del mare.
– Che cosa faceva?
– Si fabbricava da sé una piccola barchetta per traversare l’Oceano. Quel pover’uomo sono più di quattro mesi che gira per il mondo in cerca di te: e non avendoti potuto trovare, ora si è messo in capo di cercarti nei paesi lontani del nuovo mondo.
– Quanto c’è di qui alla spiaggia? – domandò Pinocchio con ansia affannosa.
– Più di mille chilometri.
– Mille chilometri? O Colombo mio, che bella cosa potessi avere le tue ali!...
– Se vuoi venire, ti ci porto io.
– Come?
– A cavallo sulla mia groppa. Sei peso di molto?...
– Peso? tutt’altro! Son leggiero come una foglia.
E lì, senza stare a dir altro, Pinocchio saltò sulla groppa al Colombo e messa una gamba di qua e l’altra di là, come fanno i cavallerizzi, gridò tutto contento: – Galoppa, galoppa, cavallino, ché mi preme di arrivar presto!...
Il Colombo prese l’aire e in pochi minuti arrivò col volo tanto in alto, che toccava quasi le nuvole. Giunto a quell’altezza straordinaria, il burattino ebbe la curiosità di voltarsi in giù a guardare: e fu preso da tanta paura e da tali giracapi che, per evitare il pericolo di venir disotto, si avviticchiò colle braccia, stretto stretto, al collo della sua piumata cavalcatura.
Volarono tutto il giorno. Sul far della sera, il Colombo disse:
– Ho una gran sete!
– E io una gran fame! – soggiunse Pinocchio.
– Fermiamoci a questa colombaia pochi minuti; e dopo ci rimetteremo in viaggio, per essere domattina all’alba sulla spiaggia del mare.
Entrarono in una colombaia deserta, dove c’era soltanto una catinella piena d’acqua e un cestino ricolmo di veccie.
Il burattino, in tempo di vita sua, non aveva mai potuto patire le veccie: a sentir lui, gli facevano nausea, gli rivoltavano lo stomaco: ma quella sera ne mangiò a strippapelle, e quando l’ebbe quasi finite, si voltò al Colombo e gli disse:
– Non avrei mai creduto che le veccie fossero così buone!
– Bisogna persuadersi, ragazzo mio, – replicò il Colombo, – che quando la fame dice davvero e non c’è altro da mangiare, anche le veccie diventano squisite! La fame non ha capricci né ghiottonerie!
Fatto alla svelta un piccolo spuntino, si riposero in viaggio, e via! La mattina dopo arrivarono sulla spiaggia del mare.
Il Colombo posò a terra Pinocchio, e non volendo nemmeno la seccatura di sentirsi ringraziare per aver fatto una buona azione, riprese subito il volo e sparì.
La spiaggia era piena di gente che urlava e gesticolava guardando il mare.
– Che cos’è accaduto? – domandò Pinocchio a una vecchina.
– Gli è accaduto che un povero babbo, avendo perduto il figliolo, gli è voluto entrare in una barchetta per andare a cercarlo di là dal mare; e il mare oggi è molto cattivo e la barchetta sta per andare sott’acqua...
– Dov’è la barchetta?
– Eccola laggiù, diritta al mio dito, – disse la vecchia, accennando una piccola barca che, veduta in quella distanza, pareva un guscio di noce con dentro un omino piccino piccino.
Pinocchio appuntò gli occhi da quella parte, e dopo aver guardato attentamente, cacciò un urlo acutissimo gridando:
– Gli è il mi’ babbo! gli è il mi’ babbo!
Intanto la barchetta, sbattuta dall’infuriare dell’onde, ora spariva fra i grossi cavalloni, ora tornava a galleggiare: e Pinocchio ritto sulla punta di un alto scoglio non finiva più dal chiamare il suo babbo per nome e dal fargli molti segnali colle mani e col moccichino da naso e perfino col berretto che aveva in capo.
E parve che Geppetto, sebbene fosse molto lontano dalla spiaggia, riconoscesse il figliuolo, perché si levò il berretto anche lui e lo salutò e, a furia di gesti, gli fece capire che sarebbe tornato volentieri indietro, ma il mare era tanto grosso, che gl’impediva di lavorare col remo e di potersi avvicinare alla terra.
Tutt’a un tratto, venne una terribile ondata, e la barca sparì.
Aspettarono che la barca tornasse a galla: ma la barca non si vide più tornare.
– Pover’omo! – dissero allora i pescatori, che erano raccolti sulla spiaggia: e brontolando sottovoce una preghiera si mossero per tornarsene alle loro case.
Quand’ecco che udirono un urlo disperato, e, voltandosi indietro, videro un ragazzetto che, di vetta a uno scoglio, si gettava in mare gridando:
– Voglio salvare il mio babbo!
Pinocchio, essendo tutto di legno, galleggiava facilmente e nuotava come un pesce. Ora si vedeva sparire sott’acqua, portato dall’impeto dei flutti, ora riappariva fuori con una gamba o con un braccio, a grandissima distanza dalla terra. Alla fine lo persero d’occhio e non lo videro più.
– Povero ragazzo! - dissero allora i pescatori, che erano raccolti sulla spiaggia: e brontolando sottovoce una preghiera tornarono alle loro case.
XXIV Pinocchio arriva all’isola delle Api industriose e ritrova la Fata.
Pinocchio, animato dalla speranza di arrivare in tempo a dare aiuto al suo povero babbo, nuotò tutta quanta la notte.
E che orribile nottata fu quella! Diluviò, grandinò, tuonò spaventosamente, e con certi lampi che pareva di giorno.
Sul far del mattino, gli riuscì di vedere poco distante una lunga striscia di terra. Era un’isola in mezzo al mare.
Allora fece di tutto per arrivare a quella spiaggia: ma inutilmente. Le onde, rincorrendosi e accavallandosi, se lo abballottavano fra di loro, come se fosse stato un fuscello o un filo di paglia. Alla fine, e per sua buona fortuna, venne un’ondata tanto prepotente e impetuosa, che lo scaraventò di peso sulla rena del lido.
Il colpo fu così forte che, battendo in terra, gli crocchiarono tutte le costole e tutte le congiunture: ma si consolò subito col dire:
– Anche per questa volta l’ho proprio scampata bella!
Intanto a poco a poco il cielo si rasserenò; il sole apparve fuori in tutto il suo splendore e il mare diventò tranquillissimo e buono come un olio.
Allora il burattino distese i suoi panni al sole per rasciugarli e si pose a guardare di qua e di là se per caso avesse potuto scorgere su quella immensa spianata d’acqua una piccola barchetta con un omino dentro. Ma dopo aver guardato ben bene, non vide altro dinanzi a sé che cielo, mare e qualche vela di bastimento, ma così lontana, che pareva una mosca.
– Sapessi almeno come si chiama quest’isola! – andava dicendo. – Sapessi almeno se quest’isola è abitata da gente di garbo, voglio dire da gente che non abbia il vizio di attaccare i ragazzi ai rami degli alberi; ma a chi mai posso domandarlo? A chi, se non c’è nessuno?...
Quest’idea di trovarsi solo, solo, solo in mezzo a quel gran paese disabitato, gli messe addosso tanta malinconia, che stava lì lì per piangere; quando tutt’a un tratto vide passare, a poca distanza dalla riva, un grosso pesce, che se ne andava tranquillamente per i fatti suoi, con tutta la testa fuori dell’acqua.
Non sapendo come chiamarlo per nome, il burattino gli gridò a voce alta, per farsi sentire:
– Ehi, signor pesce, che mi permetterebbe una parola?
– Anche due, – rispose il pesce, il quale era un Delfino così garbato, come se ne trovano pochi in tutti i mari del mondo.
– Mi farebbe il piacere di dirmi se in quest’isola vi sono dei paesi dove si possa mangiare, senza pericolo d’esser mangiati?
– Ve ne sono sicuro, – rispose il Delfino. – Anzi, ne troverai uno poco lontano di qui.
– E che strada si fa per andarvi?
– Devi prendere quella viottola là, a mancina, e camminare sempre diritto al naso. Non puoi sbagliare.
– Mi dica un’altra cosa. Lei che passeggia tutto il giorno e tutta la notte per il mare, non avrebbe incontrato per caso una piccola barchettina con dentro il mi’ babbo?
– E chi è il tuo babbo?
– Gli è il babbo più buono del mondo, come io sono il figliuolo più cattivo che si possa dare.
– Colla burrasca che ha fatto questa notte, – rispose il delfino, – la barchettina sarà andata sott’acqua.
– E il mio babbo?
– A quest’ora l’avrà inghiottito il terribile Pesce-cane, che da qualche giorno è venuto a spargere lo sterminio e la desolazione nelle nostre acque.
– Che è grosso di molto questo Pesce-cane? – domandò Pinocchio, che digià cominciava a tremare dalla paura.
– Se gli è grosso!... – replicò il Delfino. – Perché tu possa fartene un’idea, ti dirò che è più grosso di un casamento di cinque piani, ed ha una boccaccia così larga e profonda, che ci passerebbe comodamente tutto il treno della strada ferrata colla macchina accesa.
– Mamma mia! – gridò spaventato il burattino: e rivestitosi in fretta e furia, si voltò al delfino e gli disse: – Arrivedella, signor pesce: scusi tanto l’incomodo e mille grazie della sua garbatezza.
Detto ciò, prese subito la viottola e cominciò a camminare di un passo svelto; tanto svelto, che pareva quasi che corresse. E a ogni più piccolo rumore che sentiva, si voltava subito a guardare indietro, per la paura di vedersi inseguire da quel terribile pesce-cane grosso come una casa di cinque piani e con un treno della strada ferrata in bocca.
Dopo mezz’ora di strada, arrivò a un piccolo paese detto «Il paese delle Api industriose». Le strade formicolavano di persone che correvano di qua e di là per le loro faccende: tutti lavoravano, tutti avevano qualche cosa da fare. Non si trovava un ozioso o un vagabondo nemmeno a cercarlo col lumicino.
– Ho capito, – disse subito quello svogliato di Pinocchio, – questo paese non è fatto per me! Io non son nato per lavorare!
Intanto la fame lo tormentava, perché erano oramai passate ventiquattr’ore che non aveva mangiato più nulla; nemmeno una pietanza di veccie.
Che fare?
Non gli restavano che due modi per potersi sdigiunare: o chiedere un po’ di lavoro, o chiedere in elemosina un soldo o un boccone di pane.
A chiedere l’elemosina si vergognava: perché il suo babbo gli aveva predicato sempre che l’elemosina hanno il diritto di chiederla solamente i vecchi e gl’infermi. I veri poveri, in questo mondo, meritevoli di assistenza e di compassione, non sono altro che quelli che, per ragione d’età o di malattia, si trovano condannati a non potersi più guadagnare il pane col lavoro delle proprie mani. Tutti gli altri hanno l’obbligo di lavorare: e se non lavorano e patiscono la fame, tanto peggio per loro.
In quel frattempo, passò per la strada un uomo tutto sudato e trafelato, il quale da sé tirava con gran fatica due carretti carichi di carbone.
Pinocchio, giudicandolo dalla fisonomia per un buon uomo, gli si accostò e, abbassando gli occhi dalla vergogna, gli disse sottovoce:
– Mi fareste la carità di darmi un soldo, perché mi sento morir dalla fame?
– Non un soldo solo, – rispose il carbonaio, – ma te ne do quattro, a patto che tu m’aiuti a tirare fino a casa questi due carretti di carbone.
– Mi meraviglio! – rispose il burattino quasi offeso, – per vostra regola io non ho fatto mai il somaro: io non ho mai tirato il carretto!...
– Meglio per te! – rispose il carbonaio. – Allora, ragazzo mio, se ti senti davvero morir dalla fame, mangia due belle fette della tua superbia e bada di non prendere un’indigestione.
Dopo pochi minuti passò per la via un muratore, che portava sulle spalle un corbello di calcina.
– Fareste, galantuomo, la carità d’un soldo a un povero ragazzo, che sbadiglia dall’appetito?
– Volentieri; vieni con me a portar calcina, – rispose il muratore, – e invece d’un soldo, te ne darò cinque.
– Ma la calcina è pesa, – replicò Pinocchio, – e io non voglio durar fatica.
– Se non vuoi durar fatica, allora, ragazzo mio, – divertiti a sbadigliare, e buon pro ti faccia.
In men di mezz’ora passarono altre venti persone, e a tutte Pinocchio chiese un po’ d’elemosina, ma tutte gli risposero:
– Non ti vergogni? Invece di fare il bighellone per la strada, và piuttosto a cercarti un po’ di lavoro, e impara a guadagnarti il pane!
Finalmente passò una buona donnina che portava due brocche d’acqua.
– Vi contentate, buona donna, che io beva una sorsata d’acqua alla vostra brocca? – disse Pinocchio, che bruciava dall’arsione della sete.
– Bevi pure, ragazzo mio! – disse la donnina, posando le due brocche in terra.
Quando Pinocchio ebbe bevuto come una spugna, borbottò a mezza voce, asciugandosi la bocca:
– La sete me la sono levata! Così mi potessi levar la fame!...
La buona donnina, sentendo queste parole, soggiunse subito:
– Se mi aiuti a portare a casa una di queste brocche d’acqua, ti darò un bel pezzo di pane.
Pinocchio guardò la brocca, e non rispose né sì né no.
– E insieme col pane ti darò un bel piatto di cavolfiore condito coll’olio e coll’aceto, – soggiunse la buona donna.
Pinocchio dette un’altra occhiata alla brocca, e non rispose né sì né no.
– E dopo il cavolfiore ti darò un bel confetto ripieno di rosolio.
Alle seduzioni di quest’ultima ghiottoneria, Pinocchio non seppe più resistere e, fatto un animo risoluto, disse:
– Pazienza! Vi porterò la brocca fino a casa!
La brocca era molto pesa, e il burattino, non avendo forza da portarla colle mani, si rassegnò a portarla in capo.
Arrivati a casa, la buona donnina fece sedere Pinocchio a una piccola tavola apparecchiata e gli pose davanti il pane, il cavolfiore condito e il confetto.
Pinocchio non mangiò, ma diluviò. Il suo stomaco pareva un quartiere rimasto vuoto e disabitato da cinque mesi.
Calmati a poco a poco i morsi rabbiosi della fame, allora alzò il capo per ringraziare la sua benefattrice; ma non aveva ancora finito di fissarla in volto, che cacciò un lunghissimo ohhh!... di maraviglia e rimase là incantato, cogli occhi spalancati, colla forchetta per aria e colla bocca piena di pane e di cavolfiore.
– Che cos’è mai tutta questa maraviglia? – disse ridendo la buona donna.
– Egli è... – rispose balbettando Pinocchio, – egli è... egli è... che voi somigliate... voi mi rammentate... sì, sì, sì, la stessa voce... gli stessi occhi.. gli stessi capelli... sì, sì, sì... anche voi avete i capelli turchini... come lei!... O Fatina mia!... O Fatina mia!... ditemi che siete voi, proprio voi!... Non mi fate più piangere! Se sapeste!... Ho pianto tanto, ho patito tanto..
E nel dir così, Pinocchio piangeva dirottamente, e gettandosi ginocchioni per terra, abbracciava i ginocchi di quella donnina misteriosa.
XXV Pinocchio promette alla Fata di essere buono e di studiare, perché è stufo di fare il burattino e vuol diventare un bravo ragazzo.
In sulle prime la buona donnina cominciò col dire che lei non era la piccola Fata dai capelli turchini: ma poi, vedendosi oramai scoperta e non volendo mandare più a lungo la commedia, fini col farsi riconoscere, e disse a Pinocchio:
– Birba d’un burattino! Come mai ti sei accorto che ero io?
– Gli è il gran bene che vi voglio quello che me l’ha detto.
– Ti ricordi? Mi lasciasti bambina e ora mi ritrovi donna; tanto donna, che potrei quasi farti da mamma.
– L’ho caro dimolto, perché così, invece di sorellina, vi chiamerò la mia mamma. Gli è tanto tempo che mi struggo di avere una mamma come tutti gli altri ragazzi!... Ma come avete fatto a crescere così presto?
– È un segreto.
– Insegnatemelo: vorrei crescere un poco anch’io. Non lo vedete? Sono sempre rimasto alto come un soldo di cacio.
– Ma tu non puoi crescere, – replicò la Fata.
– Perché?
– Perché i burattini non crescono mai. Nascono burattini, vivono burattini e muoiono burattini.
– Oh! sono stufo di far sempre il burattino! – gridò Pinocchio, dandosi uno scappellotto. – Sarebbe ora che diventassi anch’io un uomo come tutti gli altri.
– E lo diventerai, se saprai meritartelo...
– Davvero? E che posso fare per meritarmelo?
– Una cosa facilissima: avvezzarti a essere un ragazzino perbene.
– O che forse non sono?
– Tutt’altro! I ragazzi perbene sono ubbidienti, e tu invece...
– E io non ubbidisco mai.
– I ragazzi perbene prendono amore allo studio e al lavoro, e tu...
– E io, invece, faccio il bighellone e il vagabondo tutto l’anno.
– I ragazzi perbene dicono sempre la verità...
– E io sempre le bugie.
– I ragazzi perbene vanno volentieri alla scuola...
– E a me la scuola mi fa venire i dolori di corpo. Ma da oggi in poi voglio mutar vita.
– Me lo prometti?
– Lo prometto. Voglio diventare un ragazzino perbene e voglio essere la consolazione del mio babbo... Dove sarà il mio povero babbo a quest’ora?
– Non lo so.
– Avrò mai la fortuna di poterlo rivedere e abbracciare?
– Credo di sì: anzi ne sono sicura.
A questa risposta fu tale e tanta la contentezza di Pinocchio, che prese le mani alla Fata e cominciò a baciargliele con tanta foga, che pareva quasi fuori di sé. Poi, alzando il viso e guardandola amorosamente, le domandò:
– Dimmi, mammina: dunque non è vero che tu sia morta?
– Par di no, – rispose sorridendo la Fata.
– Se tu sapessi, che dolore e che serratura alla gola che provai, quando lessi qui giace...
– Lo so: ed è per questo che ti ho perdonato. La sincerità del tuo dolore mi fece conoscere che tu avevi il cuore buono: e dai ragazzi buoni di cuore, anche se sono un po’ monelli e avvezzati male, c’è sempre da sperar qualcosa: ossia, c’è sempre da sperare che rientrino sulla vera strada. Ecco perché son venuta a cercarti fin qui. Io sarò la tua mamma...
– Oh! che bella cosa! – gridò Pinocchio saltando dall’allegrezza.
– Tu mi ubbidirai e farai sempre quello che ti dirò io.
– Volentieri, volentieri, volentieri!
– Fino da domani, – soggiunse la Fata, – tu comincerai coll’andare a scuola.
Pinocchio diventò subito un po’ meno allegro.
– Poi sceglierai a tuo piacere un’arte o un mestiere...
Pinocchio diventò serio.
– Che cosa brontoli fra i denti? – domandò la Fata con accento risentito.
– Dicevo... – mugolò il burattino a mezza voce, – che oramai per andare a scuola mi pare un po’ tardi...
– Nossignore. Tieni a mente che per istruirsi e per imparare non è mai tardi.
– Ma io non voglio fare né arti né mestieri...
– Perché?
– Perché a lavorare mi par fatica.
– Ragazzo mio, – disse la Fata, – quelli che dicono così, finiscono quasi sempre o in carcere o all’ospedale. L’uomo, per tua regola, nasca ricco o povero, è obbligato in questo mondo a far qualcosa, a occuparsi, a lavorare. Guai a lasciarsi prendere dall’ozio! L’ozio è una bruttissima malattia, e bisogna guarirla subito, fin da ragazzi: se no, quando siamo grandi, non si guarisce più.
Queste parole toccarono l’animo di Pinocchio, il quale rialzando vivacemente la testa disse alla Fata:
– Io studierò, io lavorerò, io farò tutto quello che mi dirai, perché, insomma, la vita del burattino mi è venuta a noia, e voglio diventare un ragazzo a tutti i costi. Me l’hai promesso, non è vero?
– Te l’ho promesso, e ora dipende da te.
XXVI Pinocchio va co’ suoi compagni di scuola in riva al mare, per vedere il terribile Pescecane.
Il giorno dopo Pinocchio andò alla scuola comunale.
Figuratevi quelle birbe di ragazzi, quando videro entrare nella loro scuola un burattino! Fu una risata, che non finiva più. Chi gli faceva uno scherzo, chi un altro; chi gli levava il berretto di mano; chi gli tirava il giubbettino di dietro; chi si provava a fargli coll’inchiostro due grandi baffi sotto il naso; e chi si attentava perfino a legargli dei fili ai piedi e alle mani per farlo ballare.
Per un poco Pinocchio usò disinvoltura e tirò via; ma finalmente, sentendosi scappar la pazienza, si rivolse a quelli, che più lo tafanavano e si pigliavano gioco di lui, e disse loro a muso duro:
– Badate, ragazzi: io non son venuto qui per essere il vostro buffone. Io rispetto gli altri e voglio essere rispettato.
– Bravo berlicche! Hai parlato come un libro stampato! – urlarono quei monelli, buttandosi via dalle matte risate: e uno di loro, più impertinente degli altri allungò la mano coll’idea di prendere il burattino per la punta del naso.
Ma non fece a tempo: perché Pinocchio stese la gamba sotto la tavola e gli consegnò una pedata negli stinchi.
– Ohi! che piedi duri! – urlò il ragazzo stropicciandosi il livido che gli aveva fatto il burattino.
– E che gomiti!... anche più duri dei piedi! – disse un altro che, per i suoi scherzi sguaiati, s’era beccata una gomitata nello stomaco.
Fatto sta che dopo quel calcio e quella gomitata Pinocchio acquistò subito la stima e la simpatia di tutti i ragazzi di scuola: e tutti gli facevano mille carezze e tutti gli volevano un bene dell’anima.
E anche il maestro se ne lodava, perché lo vedeva attento, studioso, intelligente, sempre il primo a entrare nella scuola, sempre l’ultimo a rizzarsi in piedi, a scuola finita.
Il solo difetto che avesse era quello di bazzicare troppi compagni: e fra questi, c’erano molti monelli conosciutissimi per la loro poca voglia di studiare e di farsi onore.
Il maestro lo avvertiva tutti i giorni, e anche la buona Fata non mancava di dirgli e di ripetergli più volte:
– Bada, Pinocchio! Quei tuoi compagnacci di scuola finiranno prima o poi col farti perdere l’amore allo studio e, forse forse, col tirarti addosso qualche grossa disgrazia.
– Non c’è pericolo! – rispondeva il burattino, facendo una spallucciata e toccandosi coll’indice in mezzo alla fronte, come per dire: «C’è tanto giudizio qui dentro!».
Ora avvenne che un bel giorno, mentre camminava verso scuola, incontrò un branco dei soliti compagni, che andandogli incontro, gli dissero:
– Sai la gran notizia?
– No.
– Qui nel mare vicino è arrivato un Pesce-cane, grosso come una montagna.
– Davvero?... Che sia quel medesimo Pesce-cane di quando affogò il mio povero babbo?
– Noi andiamo alla spiaggia per vederlo. Vieni anche tu?
– Io, no: voglio andare a scuola.
– Che t’importa della scuola? Alla scuola ci anderemo domani. Con una lezione di più o con una di meno, si rimane sempre gli stessi somari.
– E il maestro che dirà?
– Il maestro si lascia dire. È pagato apposta per brontolare tutto il giorno.
– E la mia mamma?...
– Le mamme non sanno mai nulla, – risposero quei malanni.
– Sapete che cosa farò? – disse Pinocchio. – Il Pesce-cane voglio vederlo per certe mie ragioni... ma anderò a vederlo dopo la scuola.
– Povero giucco! – ribatté uno del branco. – Che credi che un pesce di quella grossezza voglia star lì a fare il comodo tuo? Appena s’è annoiato, piglia il dirizzone per un’altra parte, e allora chi s’è visto s’è visto.
– Quanto tempo ci vuole di qui alla spiaggia? – domandò il burattino.
– Fra un’ora, siamo bell’e andati e tornati.
– Dunque, via! e chi più corre, è più bravo! – gridò Pinocchio.
Dato così il segnale della partenza, quel branco di monelli, coi loro libri e i loro quaderni sotto il braccio, si messero a correre attraverso ai campi; e Pinocchio era sempre avanti a tutti: pareva che avesse le ali ai piedi.
Di tanto in tanto, voltandosi indietro, canzonava i suoi compagni rimasti a una bella distanza, e nel vederli, ansanti, trafelati, polverosi e con tanto di lingua fuori, se la rideva proprio di cuore. Lo sciagurato in quel momento non sapeva a quali paure e a quali orribili disgrazie andava incontro!...
XXVII Gran combattimento fra Pinocchio e i suoi compagni: uno de’ quali essendo rimasto ferito, Pinocchio viene arrestato dai carabinieri.
Giunto che fu sulla spiaggia, Pinocchio dette subito una grande occhiata sul mare; ma non vide nessun Pesce-cane.
Il mare era tutto liscio come un gran cristallo da specchio.
– O il Pesce-cane dov’è? – domandò, voltandosi ai compagni.
– Sarà andato a far colazione, – rispose uno di loro, ridendo.
– O si sarà buttato sul letto per far un sonnellino, – soggiunse un altro, ridendo più forte che mai.
Da quelle risposte sconclusionate e da quelle risatacce grulle, Pinocchio capì che i suoi compagni gli avevano fatto una brutta celia, dandogli ad intendere una cosa che non era vera; e pigliandosela a male, disse a loro con voce di bizza:
– E ora? Che sugo ci avete trovato a darmi ad intendere la storiella del Pesce-cane?
– Il sugo c’è sicuro!... – risposero in coro quei monelli.
– E sarebbe?...
– Quello di farti perdere la scuola e di farti venire con noi. Non ti vergogni a mostrarti tutti i giorni così preciso e così diligente alle lezioni? Non ti vergogni a studiar tanto, come fai?
– E se io studio, che cosa ve ne importa?
– A noi ce ne importa moltissimo perché ci costringi a fare una brutta figura col maestro...
– Perché?
– Perché gli scolari che studiano fanno sempre scomparire quelli, come noi, che non hanno voglia di studiare. E noi non vogliamo scomparire! Anche noi abbiamo il nostro amor proprio!...
– E allora che cosa devo fare per contentarvi?
– Devi prendere a noia, anche tu, la scuola, la lezione e il maestro, che sono i nostri tre grandi nemici.
– E se io volessi seguitare a studiare?
– Noi non ti guarderemo più in faccia, e alla prima occasione ce la pagherai!...
– In verità mi fate quasi ridere, – disse il burattino con una scrollatina di capo.
– Ehi, Pinocchio! – gridò allora il più grande di quei ragazzi, andandogli sul viso. – Non venir qui a fare lo smargiasso: non venir qui a far tanto il galletto!... Perché se tu non hai paura di noi, noi non abbiamo paura di te! Ricordati che tu sei solo e noi siamo in sette.
– Sette come i peccati mortali, – disse Pinocchio con una gran risata.
– Avete sentito? Ci ha insultati tutti! Ci ha chiamati col nome di peccati mortali!...
– Pinocchio! chiedici scusa dell’offesa... se no, guai a te!...
– Cucù! – fece il burattino, battendosi coll’indice sulla punta del naso, in segno di canzonatura.
– Pinocchio! la finisce male!...
– Cucù!
– Ne toccherai quanto un somaro!...
– Cucù!
– Ritornerai a casa col naso rotto!...
– Cucù!
– Ora il cucù te lo darò io! – gridò il più ardito di quei monelli. – Prendi intanto quest’acconto e serbalo per la cena di stasera.
E nel dir così gli appiccicò un pugno sul capo.
Ma fu, come si suol dire, botta e risposta; perché il burattino, come c’era da aspettarselo, rispose con un altro pugno: e lì, da un momento all’altro, il combattimento diventò generale e accanito.
Pinocchio, sebbene fosse solo, si difendeva come un eroe. Con quei suoi piedi di legno durissimo lavorava così bene, da tener sempre i suoi nemici a rispettosa distanza. Dove i suoi piedi potevano arrivare e toccare, ci lasciavano sempre un livido per ricordo.
Allora i ragazzi, indispettiti di non potersi misurare col burattino a corpo a corpo, pensarono bene di metter mano ai proiettili, e sciolti i fagotti de’ loro libri di scuola, cominciarono a scagliare contro di lui i Sillabari, le Grammatiche, i Giannettini, i Minuzzoli, i Racconti del Thouar, il Pulcino della Baccini e altri libri scolastici: ma il burattino, che era d’occhio svelto e ammalizzito, faceva sempre civetta a tempo, sicché i volumi, passandogli di sopra al capo, andavano tutti a cascare nel mare.
Figuratevi i pesci! I pesci, credendo che quei libri fossero roba da mangiare, correvano a frotte a fior d’acqua; ma dopo avere abboccata qualche pagina o qualche frontespizio, la risputavano subito facendo con la bocca una certa smorfia, che pareva volesse dire: «Non è roba per noi: noi siamo avvezzi a cibarci molto meglio!»
Intanto il combattimento s’inferociva sempre più, quand’ecco che un grosso Granchio, che era uscito fuori dell’acqua e s’era adagio adagio arrampicato fin sulla spiaggia, gridò con una vociaccia di trombone infreddato:
– Smettetela, birichini che non siete altro! Queste guerre manesche fra ragazzi e ragazzi raramente vanno a finir bene. Qualche disgrazia accade sempre!...
Povero Granchio! Fu lo stesso che avesse predicato al vento. Anzi quella birba di Pinocchio, voltandosi indietro a guardarlo in cagnesco, gli disse sgarbatamente:
– Chétati, Granchio dell’uggia!... Faresti meglio a succiare due pasticche di lichene per guarire da codesta infreddatura di gola. Vai piuttosto a letto e cerca di sudare!
In quel frattempo i ragazzi, che avevano finito oramai di tirare tutti i loro libri, occhiarono lì a poca distanza il fagotto dei libri del burattino, e se ne impadronirono in men che non si dice.
Fra questi libri, v’era un volume rilegato in cartoncino grosso, colla costola e colle punte di cartapecora. Era un Trattato di Aritmetica. Vi lascio immaginare se era peso dimolto!
Uno di quei monelli agguantò quel volume e, presa di mira la testa di Pinocchio, lo scagliò con quanta forza aveva nel braccio: ma invece di cogliere il burattino, colse nella testa uno dei compagni; il quale diventò bianco come un panno lavato, e non disse altro che queste parole:
– O mamma mia, aiutatemi... perché muoio!
Poi cadde disteso sulla rena del lido.
Alla vista di quel morticino, i ragazzi spaventati si dettero a scappare a gambe e in pochi minuti non si videro più.
Ma Pinocchio rimase lì, e sebbene per il dolore e per lo spavento, anche lui fosse più morto che vivo, nondimeno corse a inzuppare il suo fazzoletto nell’acqua del mare e si pose a bagnare la tempia del suo povero compagno di scuola. E intanto piangendo dirottamente e disperandosi, lo chiamava per nome e gli diceva:
– Eugenio!... povero Eugenio mio!... apri gli occhi, e guardami!... Perché non mi rispondi? Non sono stato io, sai, che ti ho fatto tanto male! Credilo, non sono stato io!... Apri gli occhi, Eugenio... Se tieni gli occhi chiusi, mi farai morire anche me... O Dio mio! come farò ora a tornare a casa?... Con che coraggio potrò presentarmi alla mia buona mamma? Che sarà di me?... Dove fuggirò?... Dove andrò a nascondermi?... Oh! quant’era meglio, mille volte meglio che fossi andato a scuola!... Perché ho dato retta a questi compagni, che sono la mia dannazione?... E il maestro me l’aveva detto!... e la mia mamma me lo aveva ripetuto: «Guàrdati dai cattivi compagni!». Ma io sono un testardo... un caparbiaccio... lascio dir tutti, e poi fo sempre a modo mio!... E dopo mi tocca a scontarle... E così, da che sono al mondo, non ho mai avuto un quarto d’ora di bene. Dio mio! Che sarà di me, che sarà di me, che sarà di me?...
E Pinocchio continuava a piangere, e berciare, a darsi pugni nel capo e a chiamar per nome il povero Eugenio: quando sentì a un tratto un rumore sordo di passi che si avvicinavano.
Si voltò: erano due carabinieri
– Che cosa fai così sdraiato per terra? – domandarono a Pinocchio.
– Assisto questo mio compagno di scuola.
– Che gli è venuto male?
– Par di sì!..
– Altro che male! – disse uno dei carabinieri, chinandosi e osservando Eugenio da vicino. – Questo ragazzo è stato ferito in una tempia: chi è che l’ha ferito?
– Io no, – balbettò il burattino che non aveva più fiato in corpo.
– Se non sei stato tu, chi è stato dunque che l’ha ferito?
– Io no, – ripeté Pinocchio.
– E con che cosa è stato ferito?
– Con questo libro. – E il burattino raccattò di terra il Trattato di Aritmetica, rilegato in cartone e cartapecora, per mostrarlo al carabiniere.
– E questo libro di chi è?
– Mio.
– Basta così: non occorre altro. Rìzzati subito e vieni via con noi.
– Ma io...
– Via con noi!
– Ma io sono innocente...
– Via con noi!
Prima di partire, i carabinieri chiamarono alcuni pescatori, che in quel momento passavano per l’appunto colla loro barca vicino alla spiaggia, e dissero loro:
– Vi affidiamo questo ragazzetto ferito nel capo. Portatelo a casa vostra e assistetelo. Domani torneremo a vederlo.
Quindi si volsero a Pinocchio, e dopo averlo messo in mezzo a loro due, gl’intimarono con accento soldatesco:
– Avanti! e cammina spedito! se no, peggio per te!
Senza farselo ripetere, il burattino cominciò a camminare per quella viottola, che conduceva al paese. Ma il povero diavolo non sapeva più nemmeno lui in che mondo si fosse. Gli pareva di sognare, e che brutto sogno! Era fuori di sé. I suoi occhi vedevano tutto doppio: le gambe gli tremavano: la lingua gli era rimasta attaccata al palato e non poteva più spiccicare una sola parola. Eppure, in mezzo a quella specie di stupidità e di rintontimento, una spina acutissima gli bucava il cuore: il pensiero, cioè, di dover passare sotto le finestre di casa della sua buona Fata, in mezzo ai carabinieri. Avrebbe preferito piuttosto di morire.
Erano già arrivati e stavano per entrare in paese, quando una folata di vento strapazzone levò di testa a Pinocchio il berretto, portandoglielo lontano una decina di passi.
– Si contentano, – disse il burattino ai carabinieri, – che vada a riprendere il mio berretto?
– Vai pure: ma facciamo una cosa lesta.
Il burattino andò, raccattò il berretto... ma invece di metterselo in capo, se lo mise in bocca fra i denti, e poi cominciò a correre di gran carriera verso la spiaggia del mare. Andava via come una palla di fucile.
I carabinieri, giudicando che fosse difficile raggiungerlo, gli aizzarono dietro un grosso cane mastino, che aveva guadagnato il primo premio in tutte le corse dei cani. Pinocchio correva, e il cane correva più di lui: per cui tutta la gente si affacciava alle finestre e si affollava in mezzo alla strada, ansiosa di veder la fine di questo palio feroce.
Ma non poté levarsi questa voglia, perché il cane mastino e Pinocchio sollevarono lungo la strada un tal polverone, che dopo pochi minuti non fu più possibile di veder nulla.
XXVIII Pinocchio corre pericolo di essere fritto in padella come un pesce.
Durante quella corsa disperata, vi fu un momento terribile, un momento in cui Pinocchio si credé perduto: perché bisogna sapere che Alidoro (era questo il nome del can-mastino) a furia di correre e correre, l’aveva quasi raggiunto.
Basti dire che il burattino sentiva dietro di sé, alla distanza d’un palmo, l’ansare affannoso di quella bestiaccia e ne sentiva perfino la vampa calda delle fiatate.
Per buona fortuna la spiaggia era oramai vicina e il mare si vedeva lì a pochi passi.
Appena fu sulla spiaggia, il burattino spiccò un bellissimo salto, come avrebbe potuto fare un ranocchio, e andò a cascare in mezzo all’acqua. Alidoro invece voleva fermarsi; ma trasportato dall’impeto della corsa, entrò nell’acqua anche lui. E quel disgraziato non sapeva nuotare; per cui cominciò subito ad annaspare colle zampe per reggersi a galla: ma più annaspava e più andava col capo sott’acqua.
Quando torno a rimettere il capo fuori, il povero cane aveva gli occhi impauriti e stralunati, e, abbaiando, gridava.
– Affogo! Affogo!
– Crepa! – gli rispose Pinocchio da lontano, il quale si vedeva oramai sicuro da ogni pericolo.
– Aiutami, Pinocchio mio!... salvami dalla morte!...
A quelle grida strazianti, il burattino, che in fondo aveva un cuore eccellente, si mosse a compassione, e voltosi al cane gli disse:
– Ma se io ti aiuto a salvarti, mi prometti di non darmi più noia e di non corrermi dietro?
– Te lo prometto! Te lo prometto! Spicciati per carità, perché se indugi un altro mezzo minuto, son bell’e morto.
Pinocchio esitò un poco: ma poi ricordandosi che il suo babbo gli aveva detto tante volte che a fare una buona azione non ci si scapita mai, andò nuotando a raggiungere Alidoro, e, presolo per la coda con tutte e due le mani, lo portò sano e salvo sulla rena asciutta del lido.
Il povero cane non si reggeva più in piedi. Aveva bevuto, senza volerlo, tant’acqua salata, che era gonfiato come un pallone. Per altro il burattino, non volendo fare a fidarsi troppo, stimò cosa prudente di gettarsi novamente in mare; e, allontanandosi dalla spiaggia, gridò all’amico salvato:
– Addio, Alidoro, fai buon viaggio e tanti saluti a casa.
– Addio, Pinocchio, – rispose il cane; – mille grazie di avermi liberato dalla morte. Tu mi hai fatto un gran servizio: e in questo mondo quel che è fatto è reso. Se capita l’occasione, ci riparleremo.
Pinocchio seguitò a nuotare, tenendosi sempre vicino alla terra. Finalmente gli parve di esser giunto in un luogo sicuro; e dando un’ occhiata alla spiaggia, vide sugli scogli una specie di grotta, dalla quale usciva un lunghissimo pennacchio di fumo.
– In quella grotta, – disse allora fra sé, – ci deve essere del fuoco. Tanto meglio! Anderò a rasciugarmi e a riscaldarmi, e poi?... E poi sarà quel che sarà.
Presa questa risoluzione, si avvicinò alla scogliera; ma quando fu lì per arrampicarsi, sentì qualche cosa sotto l’acqua che saliva, saliva, saliva e lo portava per aria. Tentò subito di fuggire, ma oramai era tardi, perché con sua grandissima maraviglia si trovò rinchiuso dentro a una grossa rete in mezzo a un brulichio di pesci d’ogni forma e grandezza, che scodinzolando si dibattevano come tant’anime disperate.
E nel tempo stesso vide uscire dalla grotta un pescatore così brutto, ma tanto brutto, che pareva un mostro marino. Invece di capelli aveva sulla testa un cespuglio foltissimo di erba verde; verde era la pelle del suo corpo, verdi gli occhi, verde la barba lunghissima, che gli scendeva fin quaggiù. Pareva un grosso ramarro ritto su i piedi di dietro.
Quando il pescatore ebbe tirata fuori la rete dal mare, gridò tutto contento:
– Provvidenza benedetta! Anch’oggi potrò fare una bella scorpacciata di pesce!
– Manco male, che io non sono un pesce! – disse Pinocchio dentro di sé, ripigliando un po’ di coraggio.
La rete piena di pesci fu portata dentro la grotta, una grotta buia e affumicata, in mezzo alla quale friggeva una gran padella d’olio, che mandava un odorino di moccolaia da mozzare il respiro.
– Ora vediamo un po’ che pesci abbiamo presi! – disse il pescatore verde; e ficcando nella rete una manona così spropositata, che pareva una pala da fornai, tirò fuori una manciata di triglie.
– Buone queste triglie! – disse, guardandole e annusandole con compiacenza. E dopo averle annusate, le scaraventò in una conca senz’acqua.
Poi ripeté più volte la solita operazione; e via via che cavava fuori gli altri pesci, sentiva venirsi l’acquolina in bocca e gongolando diceva:
– Buoni questi naselli!...
– Squisiti questi muggini!...
– Deliziose queste sogliole!...
– Prelibati questi ragnotti!...
– Carine queste acciughe col capo!...
Come potete immaginarvelo, i naselli, i muggini, le sogliole, i ragnotti e le acciughe, andarono tutti alla rinfusa nella conca, a tener compagnia alle triglie.
L’ultimo che restò nella rete fu Pinocchio.
Appena il pescatore l’ebbe cavato fuori, sgranò dalla maraviglia i suoi occhioni verdi, gridando quasi impaurito:
– Che razza di pesce è questo? Dei pesci fatti a questo modo non mi ricordo di averne mai mangiati!
E tornò a guardarlo attentamente, e dopo averlo guardato ben bene per ogni verso, finì col dire:
– Ho già capito: dev’essere un granchio di mare.
Allora Pinocchio mortificato di sentirsi scambiare per un granchio, disse con accento risentito:
– Ma che granchio e non granchio? Guardi come lei mi tratta! Io per sua regola sono un burattino.
– Un burattino? – replicò il pescatore. – Dico la verità, il pesce burattino è per me un pesce nuovo! Meglio così! Ti mangerò più volentieri.
– Mangiarmi? Ma la vuol capire che io non sono un pesce? O non sente che parlo, e ragiono come lei?
– È verissimo, – soggiunse il pescatore, – e siccome vedo che sei un pesce, che hai la fortuna di parlare e di ragionare, come me, così voglio usarti anch’io i dovuti riguardi.
– E questi riguardi sarebbero?...
– In segno di amicizia e di stima particolare, lascerò a te la scelta del come vuoi essere cucinato. Desideri essere fritto in padella, oppure preferisci di essere cotto nel tegame colla salsa di pomidoro?
– A dir la verità, – rispose Pinocchio, – se io debbo scegliere, preferisco piuttosto di essere lasciato libero, per potermene tornare a casa mia.
– Tu scherzi? Ti pare che io voglia perdere l’occasione di assaggiare un pesce così raro? Non capita mica tutti i giorni un pesce burattino in questi mari. Lascia fare a me: ti friggerò in padella assieme a tutti gli altri pesci, e te ne troverai contento. L’esser fritto in compagnia è sempre una consolazione.
L’infelice Pinocchio, a quest’antifona, cominciò a piangere, a strillare, a raccomandarsi e piangendo diceva: – Quant’era meglio, che fossi andato a scuola!... Ho voluto dar retta ai compagni, e ora la pago! Ih!... Ih!... Ih!...
E perché si divincolava come un anguilla e faceva sforzi incredibili, per isgusciare dalle grinfie del pescatore verde, questi prese una bella buccia di giunco, e dopo averlo legato per le mani e per i piedi, come un salame, lo gettò in fondo alla conca cogli altri.
Poi, tirato fuori un vassoiaccio di legno, pieno di farina, si dette a infarinare tutti quei pesci; e man mano che li aveva infarinati, li buttava a friggere dentro la padella.
I primi a ballare nell’olio bollente furono i poveri naselli: poi toccò ai ragnotti, poi ai muggini, poi alle sogliole e alle acciughe, e poi venne la volta di Pinocchio. Il quale a vedersi così vicino alla morte (e che brutta morte!) fu preso da tanto tremito e da tanto spavento, che non aveva più né voce né fiato per raccomandarsi.
Il povero figliuolo si raccomandava cogli occhi! Ma il pescatore verde, senza badarlo neppure, lo avvoltolò cinque o sei volte nella farina, infarinandolo così bene dal capo ai piedi, che pareva diventato un burattino di gesso.
Poi lo prese per il capo, e...
XXIX Ritorna a casa della Fata, la quale gli promette che il giorno dopo non sarà più un burattino, ma diventerà un ragazzo. Gran colazione di caffè-e-latte per festeggiare questo grande avvenimento.
Mentre il pescatore era proprio sul punto di buttar Pinocchio nella padella, entrò nella grotta un grosso cane condotto là dall’odore acutissimo e ghiotto della frittura.
– Passa via! – gli gridò il pescatore minacciandolo e tenendo sempre in mano il burattino infarinato.
Ma il povero cane aveva una fame per quattro, e mugolando e dimenando la coda, pareva che dicesse: «Dammi un boccon di frittura e ti lascio in pace».
– Passa via, ti dico! – gli ripeté il pescatore; e allungò la gamba per tirargli una pedata.
Allora il cane che, quando aveva fame davvero, non era avvezzo a lasciarsi posar mosche sul naso, si rivoltò ringhioso al pescatore, mostrandogli le sue terribili zanne.
In quel mentre si udì nella grotta una vocina fioca fioca, che disse:
– Salvami, Alidoro!... Se non mi salvi, son fritto!
Il cane riconobbe subito la voce di Pinocchio e si accorse con sua grandissima maraviglia che la vocina era uscita da quel fagotto infarinato che il pescatore teneva in mano.
Allora che cosa fa? Spicca un gran lancio da terra, abbocca quel fagotto infarinato e tenendolo leggermente coi denti, esce correndo dalla grotta, e via come un baleno!
Il pescatore, arrabbiatissimo di vedersi strappar di mano un pesce, che egli avrebbe mangiato tanto volentieri, si provò a rincorrere il cane; ma fatti pochi passi, gli venne un nodo di tosse e dové tornarsene indietro.
Intanto Alidoro, ritrovata che ebbe la viottola che conduceva al paese, si fermò e posò delicatamente in terra l’amico Pinocchio.
– Quanto ti debbo ringraziare! – disse il burattino.
– Non c’è bisogno, – replicò il cane. – Tu salvasti me, e quel che è fatto, è reso. Si sa: in questo mondo bisogna tutti aiutarsi l’uno coll’altro.
– Ma come mai sei capitato in quella grotta?
– Ero sempre qui disteso sulla spiaggia più morto che vivo, quando il vento mi ha portato da lontano un odorino di frittura. Quell’odorino mi ha stuzzicato l’appetito, e io gli sono andato dietro. Se arrivavo un minuto più tardi!...
– Non me lo dire! – urlò Pinocchio che tremava ancora dalla paura. – Non me lo dire! Se tu arrivavi un minuto più tardi, a quest’ora io ero bell’e fritto, mangiato e digerito. Brrr!... mi vengono i brividi soltanto a pensarvi!...
Alidoro, ridendo, stese la zampa destra verso il burattino, il quale gliela strinse forte forte in segno di grande amicizia: e dopo si lasciarono.
Il cane riprese la strada di casa: e Pinocchio, rimasto solo, andò a una capanna lì poco distante, e domandò a un vecchietto che stava sulla porta a scaldarsi al sole:
– Dite, galantuomo, sapete nulla di un povero ragazzo ferito nel capo e che si chiamava Eugenio?...
– Il ragazzo è stato portato da alcuni pescatori in questa capanna, e ora...
Ora sarà morto!... – interruppe Pinocchio con gran dolore.
– No: ora è vivo, ed è già ritornato a casa sua.
– Davvero, davvero? – gridò il burattino, saltando dall’allegrezza. – Dunque la ferita non era grave?
– Ma poteva riuscire gravissima e anche mortale, – rispose il vecchietto, – perché gli tirarono sul capo un grosso libro rilegato in cartone.
– E chi glielo tirò?
– Un suo compagno di scuola: un certo Pinocchio...
– E chi è questo Pinocchio? – domandò il burattino facendo lo gnorri.
– Dicono che sia un ragazzaccio, un vagabondo, un vero rompicollo...
– Calunnie! Tutte calunnie!
– Lo conosci tu questo Pinocchio?
– Di vista! – rispose il burattino.
– E tu che concetto ne hai? – gli chiese il vecchietto.
– A me mi pare un gran buon figliuolo, pieno di voglia di studiare, ubbidiente, affezionato al suo babbo e alla sua famiglia...
Mentre il burattino sfilava a faccia fresca tutte queste bugie, si toccò il naso e si accorse che il naso gli s’era allungato più d’un palmo. Allora tutto impaurito cominciò a gridare:
– Non date retta, galantuomo, a tutto il bene che ve ne ho detto: perché conosco benissimo Pinocchio e posso assicurarvi anch’io che è davvero un ragazzaccio, un disubbidiente e uno svogliato, che invece di andare a scuola, va coi compagni a fare lo sbarazzino!
Appena ebbe pronunziate queste parole, il suo naso raccorcì e tornò della grandezza naturale, come era prima.
– E perché sei tutto bianco a codesto modo? – gli domandò a un tratto il vecchietto.
– Vi dirò... senza avvedermene, mi sono strofinato a un muro, che era imbiancato di fresco, – rispose il burattino, vergognandosi a confessare che lo avevano infarinato come un pesce, per poi friggerlo in padella.
– O della tua giacchetta, de’ tuoi calzoncini e del tuo berretto che cosa ne hai fatto?
– Ho incontrato i ladri e mi hanno spogliato. Dite, buon vecchio, non avreste per caso da darmi un po’ di vestituccio, tanto perché io possa ritornare a casa?
– Ragazzo mio, in fatto di vestiti, io non ho che un piccolo sacchetto, dove ci tengo i lupini. Se vuoi, piglialo: eccolo là.
E Pinocchio non se lo fece dire due volte: prese subito il sacchetto dei lupini che era vuoto, e dopo averci fatto colle forbici una piccola buca nel fondo e due buche dalle parti, se lo infilò a uso camicia. E vestito leggerino a quel modo, si avviò verso il paese.
Ma, lungo la strada, non si sentiva punto tranquillo; tant’è vero che faceva un passo avanti e uno indietro e, discorrendo da se solo, andava dicendo:
– Come farò a presentarmi alla mia buona Fatina? Che dirà quando mi vedrà?... Vorrà perdonarmi questa seconda birichinata?... Scommetto che non me la perdona!... Oh! Non me la perdona di certo... E mi sta il dovere: perché io sono un monello che prometto sempre di correggermi, e non mantengo mai!...
Arrivò al paese che era già notte buia, e perché faceva tempaccio e l’acqua veniva giù a catinelle, andò diritto diritto alla casa della Fata coll’animo risoluto di bussare alla porta e di farsi aprire.
Ma, quando fu lì, sentì mancarsi il coraggio, e invece di bussare si allontanò, correndo, una ventina di passi. Si avvicinò una seconda volta alla porta, e non concluse nulla: si avvicinò una terza volta, e nulla: la quarta volta prese, tremando, il battente di ferro in mano, e bussò un piccolo colpettino.
Aspetta, aspetta, finalmente dopo mezz’ora si aprì una finestra dell’ultimo piano (la casa era di quattro piani) e Pinocchio vide affacciarsi una grossa Lumaca, che aveva un lumicino acceso sul capo, la quale disse:
– Chi è a quest’ora?
– La Fata è in casa? – domandò il burattino.
– La Fata dorme e non vuol essere svegliata: ma tu chi sei?
– Sono io!
– Chi io?
– Pinocchio.
– Chi Pinocchio?
– Il burattino, quello che sta in casa colla Fata.
– Ah! ho capito, – disse la Lumaca. – Aspettami costì, che ora scendo giù e ti apro subito.
– Spicciatevi, per carità, perché io muoio dal freddo.
– Ragazzo mio, io sono una lumaca, e le lumache non hanno mai fretta.
Intanto passò un’ora, ne passarono due, e la porta non si apriva: per cui Pinocchio, che tremava dal freddo, dalla paura e dall’acqua che aveva addosso, si fece cuore e bussò una seconda volta, e bussò più forte. A quel secondo colpo si aprì una finestra del piano di sotto e si affacciò la solita Lumaca.
– Lumachina bella, – gridò Pinocchio dalla strada, – sono due ore che aspetto! E due ore, a questa serataccia, diventano più lunghe di due anni. Spicciatevi, per carità.
– Ragazzo mio – gli rispose dalla finestra quella bestiola tutta pace e tutta flemma, – ragazzo mio, io sono una lumaca, e le lumache non hanno mai fretta.
E la finestra si richiuse.
Di lì a poco suonò la mezzanotte: poi il tocco, poi le due dopo mezzanotte, e la porta era sempre chiusa.
Allora Pinocchio, perduta la pazienza, afferrò con rabbia il battente della porta per bussare un gran colpo da far rintronare tutto il casamento: ma il battente che era di ferro, diventò a un tratto un’anguilla viva, che sgusciandogli dalle mani sparì nel rigagnolo d’acqua in mezzo alla strada.
– Ah, sì? – gridò Pinocchio sempre più accecato dalla collera. – Se il battente è sparito, io seguiterò a bussare a furia di calci.
E tiratosi un poco indietro, lasciò andare una solennissima pedata nell’uscio della casa. Il colpo fu così forte, che il piede penetrò nel legno fino a mezzo: e quando il burattino si provò a ricavarlo fuori, fu tutta fatica inutile: perché il piede c’era rimasto conficcato dentro, come un chiodo ribadito.
Figuratevi il povero Pinocchio! Dové passare tutto il resto della notte con un piede in terra e con quell’altro per aria.
La mattina, sul far del giorno, finalmente la porta si aprì.
Quella brava bestiola della Lumaca, a scendere dal quarto piano fino all’uscio di strada, ci aveva messo solamente nove ore. Bisogna proprio dire che avesse fatto una sudata!
– Che cosa fate con codesto piede conficcato nell’uscio? – domandò ridendo al burattino.
– È stata una disgrazia. Vedete un po’, Lumachina bella, se vi riesce di liberarmi da questo supplizio.
– Ragazzo mio, così ci vuole un legnaiolo, e io non ho mai fatto la legnaiola.
– Pregate la Fata da parte mia!...
– La Fata dorme e non vuol essere svegliata.
– Ma che cosa volete che io faccia inchiodato tutto il giorno a questa porta?
– Divèrtiti a contare le formicole che passano per la strada.
– Portatemi almeno qualche cosa da mangiare, perché mi sento rifinito.
– Subito! – disse la Lumaca.
Difatti dopo tre ore e mezzo Pinocchio la vide tornare con un vassoio d’argento in capo. Nel vassoio c’era un pane, un pollastro arrosto e quattro albicocche mature.
– Ecco la colazione che vi manda la Fata, – disse la Lumaca.
Alla vista di quella grazia di Dio, il burattino sentì consolarsi tutto.
Ma quale fu il suo disinganno, quando incominciando a mangiare, si dové accorgere che il pane era di gesso, il pollastro di cartone e le quattro albicocche di alabastro, colorite al naturale.
Voleva piangere, voleva darsi alla disperazione, voleva buttar via il vassoio e quel che c’era dentro: ma invece, o fosse il gran dolore o la gran languidezza di stomaco, fatto sta che cadde svenuto.
Quando si riebbe, si trovò disteso sopra un sofà, e la Fata era accanto a lui.
– Anche per questa volta ti perdono, – gli disse la Fata, – ma guai a te se me ne fai un’altra delle tue!...
Pinocchio promise e giurò che avrebbe studiato, e che si sarebbe condotto sempre bene. E mantenne la parola per tutto il resto dell’anno. Difatti, agli esami delle vacanze, ebbe l’onore di essere il più bravo della scuola; e i suoi portamenti, in generale, furono giudicati così lodevoli e soddisfacenti, che la Fata, tutta contenta, gli disse:
– Domani finalmente il tuo desiderio sarà appagato!
– Cioè?
– Domani finirai di essere un burattino di legno, e diventerai un ragazzo perbene.
Chi non ha veduto la gioia di Pinocchio, a questa notizia tanto sospirata, non potrà mai figurarsela. Tutti i suoi amici e compagni di scuola dovevano essere invitati per il giorno dopo a una gran colazione in casa della Fata, per festeggiare insieme il grande avvenimento: e la Fata aveva fatto preparare dugento tazze di caffè-e-latte e quattrocento panini imburrati di sotto e di sopra. Quella giornata prometteva d’essere molto bella e molto allegra, ma...
Disgraziatamente, nella vita dei burattini c’è sempre un ma, che sciupa ogni cosa.
XXX Pinocchio, invece di diventare un ragazzo, parte di nascosto col suo amico Lucignolo per il Paese dei Balocchi.
Com’è naturale, Pinocchio chiese subito alla Fata il permesso di andare in giro per la città a fare gli inviti: e la Fata gli disse:
– Vai pure a invitare i tuoi compagni per la colazione di domani: ma ricordati di tornare a casa prima che faccia notte. Hai capito?
– Fra un’ora prometto di essere bell’e ritornato, – replicò il burattino.
– Bada, Pinocchio! I ragazzi fanno presto a promettere: ma il più delle volte, fanno tardi a mantenere.
– Ma io non sono come gli altri: io, quando dico una cosa, la mantengo.
– Vedremo. Caso poi tu disubbidissi, tanto peggio per te.
– Perché?
– Perché i ragazzi che non danno retta ai consigli di chi ne sa più di loro, vanno sempre incontro a qualche disgrazia.
– E io l’ho provato! – disse Pinocchio. – Ma ora non ci ricasco più!
– Vedremo se dici il vero.
Senza aggiungere altre parole, il burattino salutò la sua buona Fata, che era per lui una specie di mamma, e cantando e ballando uscì fuori della porta di casa.
In poco più d’un’ora, tutti i suoi amici furono invitati. Alcuni accettarono subito e di gran cuore: altri da principio si fecero un po’ pregare; ma quando seppero che i panini da inzuppare nel caffè-e-latte sarebbero stati imburrati anche dalla parte di fuori, finirono tutti col dire: «Verremo anche noi, per farti piacere».
Ora bisogna sapere che Pinocchio, fra i suoi amici e compagni di scuola, ne aveva uno prediletto e carissimo, il quale si chiamava di nome Romeo: ma tutti lo chiamavano col soprannome di Lucignolo, per via del suo personalino asciutto, secco e allampanato, tale e quale come il lucignolo nuovo di un lumino da notte.
Lucignolo era il ragazzo più svogliato e più birichino di tutta la scuola: ma Pinocchio gli voleva un gran bene. Difatti andò subito a cercarlo a casa, per invitarlo alla colazione, e non lo trovò: tornò una seconda volta, e Lucignolo non c’era: tornò una terza volta, e fece la strada invano.
Dove poterlo ripescare? Cerca di qua, cerca di là, finalmente lo vide nascosto sotto il portico di una casa di contadini.
– Che cosa fai costì? – gli domandò Pinocchio, avvicinandosi.
– Aspetto la mezzanotte, per partire...
– Dove vai?
– Lontano, lontano, lontano!
– E io che son venuto a cercarti a casa tre volte!...
– Che cosa volevi da me?
– Non sai il grande avvenimento? Non sai la fortuna che mi è toccata?
– Quale?
– Domani finisco di essere un burattino e divento un ragazzo come te, e come tutti gli altri.
– Buon pro ti faccia.
– Domani, dunque, ti aspetto a colazione a casa mia.
– Ma se ti dico che parto questa sera.
– A che ora?
– Fra poco.
– E dove vai?
– Vado ad abitare in un paese... che è il più bel paese di questo mondo: una vera cuccagna!...
– E come si chiama?
– Si chiama il Paese dei Balocchi. Perché non vieni anche tu?
– Io? no davvero!
– Hai torto, Pinocchio! Credilo a me che, se non vieni, te ne pentirai. Dove vuoi trovare un paese più salubre per noialtri ragazzi? Lì non vi sono scuole: lì non vi sono maestri: lì non vi sono libri. In quel paese benedetto non si studia mai. Il giovedì non si fa scuola: e ogni settimana è composta di sei giovedì e di una domenica. Figùrati che le vacanze dell’autunno cominciano col primo di gennaio e finiscono coll’ultimo di dicembre. Ecco un paese, come piace veramente a me! Ecco come dovrebbero essere tutti i paesi civili!...
– Ma come si passano le giornate nel Paese dei Balocchi?
– Si passano baloccandosi e divertendosi dalla mattina alla sera. La sera poi si va a letto, e la mattina dopo si ricomincia daccapo. Che te ne pare?
– Uhm!... – fece Pinocchio: e tentennò leggermente il capo, come dire: «È una vita che farei volentieri anch’io!».
– Dunque, vuoi partire con me? Sì o no? Risolviti.
– No, no, no e poi no. Oramai ho promesso alla mia buona Fata di diventare un ragazzo perbene, e voglio mantenere la promessa. Anzi, siccome vedo che il sole va sotto, così ti lascio subito e scappo via. Dunque addio e buon viaggio.
– Dove corri con tanta furia?
– A casa. La mia buona Fata vuole che ritorni prima di notte.
– Aspetta altri due minuti.
– Faccio troppo tardi.
– Due minuti soli.
– E se poi la Fata mi grida?
– Lasciala gridare. Quando avrà gridato ben bene, si cheterà, – disse quella birba di Lucignolo.
– E come fai? Parti solo o in compagnia?
– Solo? Saremo più di cento ragazzi.
– E il viaggio lo fate a piedi?
– A mezzanotte passerà di qui il carro che ci deve prendere e condurre fin dentro ai confini di quel fortunatissimo paese.
– Che cosa pagherei che ora fosse mezzanotte!...
– Perché?
– Per vedervi partire tutti insieme.
– Rimani qui un altro poco e ci vedrai.
– No, no: voglio ritornare a casa.
– Aspetta altri due minuti.
– Ho indugiato anche troppo. La Fata starà in pensiero per me.
– Povera Fata! Che ha paura forse che ti mangino i pipistrelli?
– Ma dunque, – soggiunse Pinocchio, – tu sei veramente sicuro che in quel paese non ci sono punte scuole?...
– Neanche l’ombra.
– E nemmeno maestri?...
– Nemmen’uno.
– E non c’è mai l’obbligo di studiare?
– Mai, mai, mai!
– Che bel paese! – disse Pinocchio, sentendo venirsi l’acquolina in bocca. – Che bel paese! Io non ci sono stato mai, ma me lo figuro!...
– Perché non vieni anche tu?
– È inutile che tu mi tenti! Oramai ho promesso alla mia buona Fata di diventare un ragazzo di giudizio, e non voglio mancare alla parola.
– Dunque addio, e salutami tanto le scuole ginnasiali!... E anche quelle liceali, se le incontri per la strada.
– Addio, Lucignolo: fai buon viaggio, divertiti e rammentati qualche volta degli amici.
Ciò detto, il burattino fece due passi in atto di andarsene: ma poi, fermandosi e voltandosi all’amico, gli domandò:
– Ma sei proprio sicuro che in quel paese tutte le settimane sieno composte di sei giovedì e di una domenica?
– Sicurissimo.
– Ma lo sai di certo che le vacanze abbiano principio col primo di gennaio e finiscano coll’ultimo di dicembre?
– Di certissimo!
– Che bel paese! – ripeté Pinocchio, sputando dalla soverchia consolazione.
Poi, fatto un animo risoluto, soggiunse in fretta e furia:
– Dunque, addio davvero: e buon viaggio.
– Addio.
– Fra quanto partirete?
– Fra due ore!
– Peccato! Se alla partenza mancasse un’ora sola, sarei quasi quasi capace di aspettare.
– E la Fata?...
– Oramai ho fatto tardi!... E tornare a casa un’ora prima o un’ora dopo, è lo stesso.
– Povero Pinocchio! E se la Fata ti grida?
– Pazienza! La lascerò gridare. Quando avrà gridato ben bene, si cheterà.
Intanto si era già fatta notte e notte buia: quando a un tratto videro muoversi in lontananza un lumicino... e sentirono un suono di bubboli e uno squillo di trombetta, così piccolino e soffocato, che pareva il sibilo di una zanzara!
– Eccolo! – gridò Lucignolo, rizzandosi in piedi.
– Chi è? – domandò sottovoce Pinocchio.
– È il carro che viene a prendermi. Dunque, vuoi venire, sì o no?
– Ma è proprio vero, – domandò il burattino, – che in quel paese i ragazzi non hanno mai l’obbligo di studiare?
– Mai, mai, mai!
– Che bel paese!... che bel paese!... che bel paese!...
XXXI Dopo cinque mesi di cuccagna, Pinocchio, con sua grande maraviglia, sente spuntarsi un bel paio d’orecchie asinine e diventa un ciuchino, con la coda e tutto.
Finalmente il carro arrivò: e arrivò senza fare il più piccolo rumore, perché le sue ruote erano fasciate di stoppa e di cenci.
Lo tiravano dodici pariglie di ciuchini, tutti della medesima grandezza, ma di diverso pelame.
Alcuni erano bigi, altri bianchi, altri brizzolati a uso pepe e sale, e altri rigati a grandi strisce gialle e turchine. Ma la cosa più singolare era questa: che quelle dodici pariglie, ossia quei ventiquattro ciuchini, invece di essere ferrati come tutti le altre bestie da tiro o da soma, avevano ai piedi degli stivali da uomo di vacchetta bianca.
E il conduttore del carro?...
Figuratevi un omino più largo che lungo, tenero e untuoso come una palla di burro, con un visino di melarosa, una bocchina che rideva sempre e una voce sottile e carezzevole, come quella d’un gatto che si raccomanda al buon cuore della padrona di casa.
Tutti i ragazzi, appena lo vedevano, ne restavano innamorati e facevano a gara nel montare sul suo carro, per essere condotti da lui in quella vera cuccagna conosciuta nella carta geografica col seducente nome di Paese dei Balocchi.
Difatti il carro era già tutto pieno di ragazzetti fra gli otto e i dodici anni, ammonticchiati gli uni sugli altri, come tante acciughe nella salamoia. Stavano male, stavano pigiati, non potevano quasi respirare: ma nessuno diceva ohi!, nessuno si lamentava. La consolazione di sapere che fra poche ore sarebbero giunti in un paese, dove non c’erano né libri, né scuole, né maestri, li rendeva così contenti e rassegnati, che non sentivano né i disagi, né gli strapazzi, né la fame, né la sete, né il sonno.
Appena che il carro si fu fermato, l’omino si volse a Lucignolo e con mille smorfie e mille manierine, gli domandò sorridendo:
– Dimmi, mio bel ragazzo, vuoi venire anche tu in quel fortunato paese?
– Sicuro che ci voglio venire.
– Ma ti avverto, carino mio, che nel carro non c’è più posto. Come vedi, è tutto pieno!...
– Pazienza! – replicò Lucignolo, – se non c’è posto dentro, io mi adatterò a star seduto sulle stanghe del carro.
E spiccato un salto, montò a cavalcioni sulle stanghe.
– E tu, amor mio?... – disse l’omino volgendosi tutto complimentoso a Pinocchio. – Che intendi fare? Vieni con noi, o rimani?...
– Io rimango, – rispose Pinocchio. – Io voglio tornarmene a casa mia: voglio studiare e voglio farmi onore alla scuola, come fanno tutti i ragazzi perbene.
– Buon pro ti faccia!
– Pinocchio! – disse allora Lucignolo. – Dai retta a me: vieni via con noi e staremo allegri.
– No, no, no!
– Vieni via con noi e staremo allegri, – gridarono altre quattro voci di dentro al carro.
– Vieni via con noi e staremo allegri, – urlarono tutte insieme un centinaio di voci di dentro al carro.
– E se vengo con voi, che cosa dirà la mia buona Fata? – disse il burattino che cominciava a intenerirsi e a ciurlar nel manico.
– Non ti fasciare il capo con tante melanconie. Pensa che andiamo in un paese dove saremo padroni di fare il chiasso dalla mattina alla sera!
Pinocchio non rispose: ma fece un sospiro: poi fece un altro sospiro: poi un terzo sospiro; finalmente disse:
– Fatemi un po’ di posto: voglio venire anch’io!...
– I posti son tutti pieni, – replicò l’omino, – ma per mostrarti quanto sei gradito, posso cederti il mio posto a cassetta...
– E voi?...
– E io farò la strada a piedi.
– No, davvero, che non lo permetto. Preferisco piuttosto di salire in groppa a qualcuno di questi ciuchini! – gridò Pinocchio.
Detto fatto, si avvicinò al ciuchino manritto della prima pariglia e fece l’atto di volerlo cavalcare: ma la bestiola, voltandosi a secco, gli dette una gran musata nello stomaco e lo gettò a gambe all’aria.
Figuratevi la risatona impertinente e sgangherata di tutti quei ragazzi presenti alla scena.
Ma l’omino non rise. Si accostò pieno di amorevolezza al ciuchino ribelle, e, facendo finta di dargli un bacio, gli staccò con un morso la metà dell’orecchio destro.
Intanto Pinocchio, rizzatosi da terra tutto infuriato, schizzò con un salto sulla groppa di quel povero animale. E il salto fu così bello, che i ragazzi, smesso di ridere, cominciarono a urlare: «Viva Pinocchio!» e a fare una smanacciata di applausi, che non finivano più.
Quand’ecco che all’improvviso il ciuchino alzò tutt’e due le gambe di dietro, e dando una fortissima sgropponata, scaraventò il povero burattino in mezzo alla strada sopra un monte di ghiaia.
Allora grandi risate daccapo: ma l’omino, invece di ridere, si sentì preso da tanto amore per quell’irrequieto asinello, che, con un bacio, gli portò via di netto la metà di quell’altro orecchio. Poi disse al burattino:
– Rimonta pure a cavallo e non aver paura. Quel ciuchino aveva qualche grillo per il capo: ma io gli ho detto due paroline negli orecchi e spero di averlo reso mansueto e ragionevole.
Pinocchio montò: e il carro cominciò a muoversi: ma nel tempo che i ciuchini galoppavano e che il carro correva sui ciotoli della via maestra, gli parve al burattino di sentire una voce sommessa e appena intelligibile, che gli disse:
– Povero gonzo! Hai voluto fare a modo tuo, ma te ne pentirai!
Pinocchio, quasi impaurito, guardò di qua e di là, per conoscere da qual parte venissero queste parole; ma non vide nessuno: i ciuchini galoppavano, il carro correva, i ragazzi dentro al carro dormivano, Lucignolo russava come un ghiro e l’omino seduto a cassetta, canterellava fra i denti:
Tutti la notte dormono
E io non dormo mai...
Fatto un altro mezzo chilometro, Pinocchio sentì la solita vocina fioca che gli disse:
– Tienlo a mente, grullerello! I ragazzi che smettono di studiare e voltano le spalle ai libri, alle scuole e ai maestri, per darsi interamente ai balocchi e ai divertimenti, non possono far altro che una fine disgraziata!... Io lo so per prova!... E te lo posso dire! Verrà un giorno che piangerai anche tu, come oggi piango io... ma allora sarà tardi!...
A queste parole bisbigliate sommessamente, il burattino, spaventato più che mai, saltò giù dalla groppa della cavalcatura e andò a prendere il suo ciuchino per il muso.
E immaginatevi come restò, quando s’accorse che il suo ciuchino piangeva... e piangeva proprio come un ragazzo!
– Ehi, signor omino, – gridò allora Pinocchio al padrone del carro, – sapete che cosa c’è di nuovo? Questo ciuchino piange.
– Lascialo piangere: riderà quando sarà sposo
– Ma che forse gli avete insegnato anche a parlare ?
– No: ha imparato da sé a borbottare qualche parola, essendo stato tre anni in una compagnia di cani ammaestrati.
– Povera bestia!...
– Via, via, – disse l’omino, – non perdiamo il nostro tempo a veder piangere un ciuco. Rimonta a cavallo, e andiamo: la notte è fresca e la strada è lunga.
Pinocchio obbedì senza rifiatare. Il carro riprese la sua corsa: e la mattina, sul far dell’alba, arrivarono felicemente nel Paese dei Balocchi.
Questo paese non somigliava a nessun altro paese del mondo. La sua popolazione era tutta composta di ragazzi. I più vecchi avevano quattordici anni: i più giovani ne avevano otto appena. Nelle strade, un’allegria, un chiasso, uno strillìo da levar di cervello! Branchi di monelli dappertutto. Chi giocava alle noci, chi alle piastrelle, chi alla palla, chi andava in velocipede, chi sopra a un cavallino di legno; questi facevano a mosca-cieca, quegli altri si rincorrevano; altri, vestiti da pagliacci, mangiavano la stoppa accesa: chi recitava, chi cantava, chi faceva i salti mortali, chi si divertiva a camminare colle mani in terra e colle gambe in aria; chi mandava il cerchio, chi passeggiava vestito da generale coll’elmo di foglio e lo squadrone di cartapesta; chi rideva, chi urlava, chi chiamava, chi batteva le mani, chi fischiava, chi rifaceva il verso alla gallina quando ha fatto l’ovo; insomma un tal pandemonio, un tal passeraio, un tal baccano indiavolato, da doversi mettere il cotone negli orecchi per non rimanere assorditi. Su tutte le piazze si vedevano teatrini di tela, affollati di ragazzi dalla mattina alla sera, e su tutti i muri delle case si leggevano scritte col carbone delle bellissime cose come queste: Viva i balocci (invece di balocchi): non voglamo più schole (invece di non vogliamo più scuole): abbasso Larin Metica (invece di l’aritmetica) e altri fiori consimili.
Pinocchio, Lucignolo e tutti gli altri ragazzi, che avevano fatto il viaggio coll’omino, appena ebbero messo il piede dentro la città, si ficcarono subito in mezzo alla gran baraonda, e in pochi minuti, come è facile immaginarselo, diventarono gli amici di tutti. Chi più felice, chi più contento di loro?
In mezzo ai continui spassi e agli svariati divertimenti, le ore, i giorni, le settimane, passavano come tanti baleni.
– Oh! che bella vita! – diceva Pinocchio tutte le volte che per caso s’imbatteva in Lucignolo.
– Vedi, dunque, se avevo ragione?... – ripigliava quest’ultimo. – E dire che tu non volevi partire! E pensare che t’eri messo in capo di tornartene a casa dalla tua Fata, per perdere il tempo a studiare!.... Se oggi ti sei liberato dalla noia dei libri e delle scuole, lo devi a me, ai miei consigli, alle mie premure, ne convieni? Non vi sono che i veri amici che sappiano rendere di questi grandi favori.
– È vero, Lucignolo! Se oggi io sono un ragazzo veramente contento, è tutto merito tuo. E il maestro, invece, sai che cosa mi diceva, parlando di te? Mi diceva sempre: «Non praticare quella birba di Lucignolo perché Lucignolo è un cattivo compagno e non può consigliarti altro che a far del male!...».
– Povero maestro! – replicò l’altro tentennando il capo. – Lo so purtroppo che mi aveva a noia e che si divertiva sempre a calunniarmi, ma io sono generoso e gli perdono!
– Anima grande! – disse Pinocchio, abbracciando affettuosamente l’amico e dandogli un bacio in mezzo agli occhi.
Intanto era già da cinque mesi che durava questa bella cuccagna di baloccarsi e di divertirsi le giornate intere, senza mai vedere in faccia né un libro, né una scuola, quando una mattina Pinocchio, svegliandosi, ebbe, come si suol dire, una gran brutta sorpresa che lo messe proprio di malumore.
XXXII A Pinocchio gli vengono gli orecchi di ciuco, e poi diventa un ciuchino vero e comincia a ragliare.
E questa sorpresa quale fu?
Ve lo dirò io, miei cari e piccoli lettori: la sorpresa fu che Pinocchio, svegliandosi, gli venne fatto naturalmente di grattarsi il capo; e nel grattarsi il capo si accorse...
Indovinate un po’ di che cosa si accorse?
Si accorse con sua grandissima maraviglia che gli orecchi gli erano cresciuti più d’un palmo.
Voi sapete che il burattino, fin dalla nascita, aveva gli orecchi piccini piccini: tanto piccini che, a occhio nudo, non si vedevano neppure! Immaginatevi dunque come restò, quando si poté scorgere che i suoi orecchi, durante la notte, erano così allungati, che parevano due spazzole di padule.
Andò subito in cerca di uno specchio, per potersi vedere: ma non trovando uno specchio, empì d’acqua la catinella del lavamano, e specchiandovisi dentro, vide quel che non avrebbe mai voluto vedere: vide, cioè, la sua immagine abbellita di un magnifico paio di orecchi asinini.
Lascio pensare a voi il dolore, la vergogna e la disperazione del povero Pinocchio!
Cominciò a piangere, a strillare, a battere la testa nel muro: ma quanto più si disperava, e più i suoi orecchi crescevano, crescevano e diventavano pelosi verso la cima. Al rumore di quelle grida acutissime, entrò nella stanza una bella Marmottina, che abitava il piano di sopra: la quale, vedendo il burattino in così grandi smanie, gli domandò premurosamente:
– Che cos’hai, mio caro casigliano?
– Sono malato, Marmottina mia, molto malato... e malato d’una malattia che mi fa paura! Te ne intendi tu del polso?
– Un pochino.
– Senti dunque se per caso avessi la febbre.
La Marmottina alzò la zampa destra davanti: e dopo aver tastato il polso di Pinocchio gli disse sospirando:
– Amico mio, mi dispiace doverti dare una cattiva notizia!...
– Cioè?
– Tu hai una gran brutta febbre!...
– E che febbre sarebbe?
– È la febbre del somaro.
– Non la capisco questa febbre! – rispose il burattino, che l’aveva pur troppo capita.
– Allora te la spiegherò io, – soggiunse la Marmottina. – Sappi dunque che fra due o tre ore tu non sarai più burattino, né un ragazzo...
– E che cosa sarò?
– Fra due o tre ore, tu diventerai un ciuchino vero e proprio, come quelli che tirano il carretto e che portano i cavoli e l’insalata al mercato.
– Oh! Povero me! Povero me! – gridò Pinocchio pigliandosi con le mani tutt’e due gli orecchi, e tirandoli e strapazzandoli rabbiosamente, come se fossero gli orecchi di un altro.
– Caro mio, – replicò la Marmottina per consolarlo, – che cosa ci vuoi tu fare? Oramai è destino. Oramai è scritto nei decreti della sapienza, che tutti quei ragazzi svogliati che, pigliando a noia i libri, le scuole e i maestri, passano le loro giornate in balocchi, in giochi e in divertimenti, debbano finire prima o poi col trasformarsi in tanti piccoli somari.
– Ma davvero è proprio così? – domandò singhiozzando il burattino.
– Purtroppo è così! E ora i pianti sono inutili. Bisognava pensarci prima!
– Ma la colpa non è mia: la colpa, credilo, Marmottina, è tutta di Lucignolo!...
– E chi è questo Lucignolo!...
– Un mio compagno di scuola. Io volevo tornare a casa: io volevo essere ubbidiente: io volevo seguitare a studiare e a farmi onore... ma Lucignolo mi disse: «Perché vuoi annoiarti a studiare? Perché vuoi andare alla scuola? Vieni piuttosto con me, nel Paese dei Balocchi: lì non studieremo più: lì ci divertiremo dalla mattina alla sera e staremo sempre allegri».
– E perché seguisti il consiglio di quel falso amico? di quel cattivo compagno?
– Perché?... Perché, Marmottina mia, io sono un burattino senza giudizio... e senza cuore. Oh! se avessi avuto un zinzino di cuore, non avrei mai abbandonato quella buona Fata, che mi voleva bene come una mamma e che aveva fatto tanto per me!... E a quest’ora non sarei più un burattino... ma sarei invece un ragazzino a modo, come ce n’è tanti! Oh!... ma se incontro Lucignolo, guai a lui! Gliene voglio dire un sacco e una sporta!
E fece l’atto di volere uscire. Ma quando fu sulla porta, si ricordò che aveva gli orecchi d’asino, e vergognandosi di mostrarli al pubblico, che cosa inventò?... Prese un gran berretto di cotone, e, ficcatoselo in testa, se lo ingozzò fin sotto la punta del naso.
Poi uscì: e si dette a cercar Lucignolo dappertutto. Lo cercò nelle strade, nelle piazze, nei teatrini, in ogni luogo: ma non lo trovò. Ne chiese notizia a quanti incontrò per la via, ma nessuno l’aveva veduto.
Allora andò a cercarlo a casa: e arrivato alla porta bussò.
– Chi è? – domandò Lucignolo di dentro.
– Sono io! – rispose il burattino.
– Aspetta un poco, e ti aprirò.
Dopo mezz’ora la porta si aprì: e figuratevi come restò Pinocchio quando, entrando nella stanza, vide il suo amico Lucignolo con un gran berretto di cotone in testa, che gli scendeva fin sotto il naso.
Alla vista di quel berretto, Pinocchio sentì quasi consolarsi e pensò subito dentro di sé:
«Che l’amico sia malato della mia medesima malattia? Che abbia anche lui la febbre del ciuchino?...»
E facendo finta di non essersi accorto di nulla, gli domandò sorridendo:
– Come stai, mio caro Lucignolo?
– Benissimo: come un topo in una forma di cacio parmigiano.
– Lo dici proprio sul serio?
– E perché dovrei dirti una bugia?
– Scusami, amico: e allora perché tieni in capo codesto berretto di cotone che ti cuopre tutti gli orecchi?
– Me l’ha ordinato il medico, perché mi sono fatto male a questo ginocchio. E tu, caro burattino, perché porti codesto berretto di cotone ingozzato fin sotto il naso?
– Me l’ha ordinato il medico, perché mi sono sbucciato un piede.
– Oh! povero Pinocchio!...
– Oh! povero Lucignolo!...
A queste parole tenne dietro un lunghissimo silenzio, durante il quale i due amici non fecero altro che guardarsi fra loro in atto di canzonatura.
Finalmente il burattino, con una vocina melliflua e flautata, disse al suo compagno:
– Levami una curiosità, mio caro Lucignolo: hai mai sofferto di malattia agli orecchi?
– Mai!... E tu?
– Mai! Per altro da questa mattina in poi ho un orecchio, che mi fa spasimare.
– Ho lo stesso male anch’io.
– Anche tu?... E qual è l’orecchio che ti duole?
– Tutt’e due. E tu?
– Tutt’e due. Che sia la medesima malattia?
– Ho paura di sì?
– Vuoi farmi un piacere, Lucignolo?
– Volentieri! Con tutto il cuore.
– Mi fai vedere i tuoi orecchi?
– Perché no? Ma prima voglio vedere i tuoi, caro Pinocchio.
– No: il primo devi essere tu.
– No, carino! Prima tu, e dopo io!
– Ebbene, – disse allora il burattino, – facciamo un patto da buoni amici.
– Sentiamo il patto.
– Leviamoci tutt’e due il berretto nello stesso tempo: accetti?
– Accetto.
– Dunque attenti!
E Pinocchio cominciò a contare a voce alta:
– Uno! Due! Tre!
Alla parola tre! i due ragazzi presero i loro berretti di capo e li gettarono in aria.
E allora avvenne una scena, che parrebbe incredibile, se non fosse vera. Avvenne, cioè, che Pinocchio e Lucignolo, quando si videro colpiti tutt’e due dalla medesima disgrazia, invece di restar mortificati e dolenti, cominciarono ad ammiccarsi i loro orecchi smisuratamente cresciuti, e dopo mille sguaiataggini finirono col dare in una bella risata.
E risero, risero, risero da doversi reggere il corpo: se non che, sul più bello del ridere, Lucignolo tutt’a un tratto si chetò, e barcollando e cambiando colore, disse all’amico:
– Aiuto, aiuto, Pinocchio!
– Che cos’hai?
– Ohimè. Non mi riesce più di star ritto sulle gambe.
– Non mi riesce più neanche a me, – gridò Pinocchio, piangendo e traballando.
E mentre dicevano così, si piegarono tutt’e due carponi a terra e, camminando con le mani e coi piedi, cominciarono a girare e a correre per la stanza. E intanto che correvano, i loro bracci diventarono zampe, i loro visi si allungarono e diventarono musi e le loro schiene si coprirono di un pelame grigiolino chiaro, brizzolato di nero.
Ma il momento più brutto per que’ due sciagurati sapete quando fu? Il momento più brutto e più umiliante fu quello quando sentirono spuntarsi di dietro la coda. Vinti allora dalla vergogna e dal dolore, si provarono a piangere e a lamentarsi del loro destino.
Non l’avessero mai fatto! Invece di gemiti e di lamenti, mandavano fuori dei ragli asinini: e ragliando sonoramente, facevano tutt’e due coro: j-a, j-a, j-a.
In quel frattempo fu bussato alla porta, e una voce di fuori disse:
– Aprite! Sono l’Omino, sono il conduttore del carro che vi portò in questo paese. Aprite subito, o guai a voi!
XXXIII Diventato un ciuchino vero, è portato a vendere, e lo compra il direttore di una compagnia di pagliacci per insegnargli a ballare e a saltare i cerchi; ma una sera azzoppisce e allora lo ricompra un altro, per far con la sua pelle un tamburo.
Vedendo che la porta non si apriva, l’Omino la spalancò con un violentissimo calcio: ed entrato che fu nella stanza, disse col suo solito risolino a Pinocchio e a Lucignolo:
– Bravi ragazzi! Avete ragliato bene, e io vi ho subito riconosciuti alla voce. E per questo eccomi qui.
A tali parole, i due ciuchini rimasero mogi mogi, colla testa giù, con gli orecchi bassi e con la coda fra le gambe.
Da principio l’Omino li lisciò, li accarezzò, li palpeggiò: poi, tirata fuori la striglia, cominciò a strigliarli perbene.
E quando a furia di strigliarli, li ebbe fatti lustri come due specchi, allora messe loro la cavezza e li condusse sulla piazza del mercato, con la speranza di venderli e di beccarsi un discreto guadagno.
E i compratori, difatti, non si fecero aspettare.
Lucignolo fu comprato da un contadino, a cui era morto il somaro il giorno avanti, e Pinocchio fu venduto al direttore di una compagnia di pagliacci e di saltatori di corda, il quale lo comprò per ammaestrarlo e per farlo poi saltare e ballare insieme con le altre bestie della compagnia.
E ora avete capito, miei piccoli lettori, qual era il bel mestiere che faceva l’Omino? Questo brutto mostriciattolo, che aveva una fisionomia tutta latte e miele, andava di tanto in tanto con un carro a girare per il mondo: strada facendo raccoglieva con promesse e con moine tutti i ragazzi svogliati, che avevano a noia i libri e le scuole: e dopo averli caricati sul suo carro, li conduceva nel Paese dei Balocchi, perché passassero tutto il loro tempo in giochi, in chiassate e in divertimenti. Quando poi quei poveri ragazzi illusi, a furia di baloccarsi sempre e di non studiare mai, diventavano tanti ciuchini, allora tutto allegro e contento s’impadroniva di loro e li portava a vendere sulle fiere e sui mercati. E così in pochi anni aveva fatto fior di quattrini ed era diventato milionario.
Quel che accadesse di Lucignolo, non lo so: so, per altro, che Pinocchio andò incontro fin dai primi giorni a una vita durissima e strapazzata.
Quando fu condotto nella stalla, il nuovo padrone gli empì la greppia di paglia: ma Pinocchio, dopo averne assaggiata una boccata, la risputò.
Allora il padrone, brontolando, gli empì la greppia di fieno: ma neppure il fieno gli piacque.
– Ah! non ti piace neppure il fieno? – gridò il padrone imbizzito. – Lascia fare, ciuchino bello, che se hai dei capricci per il capo, penserò io a levarteli!...
E a titolo di correzione, gli affibbiò subito una frustata nelle gambe.
Pinocchio dal gran dolore, cominciò a piangere e a ragliare, e ragliando, disse:
– J-a, j-a, la paglia non la posso digerire!...
– Allora mangia il fieno! – replicò il padrone che intendeva benissimo il dialetto asinino.
– J-a, j-a, il fieno mi fa dolere il corpo!...
– Pretenderesti, dunque, che un somaro, par tuo, lo dovessi mantenere a petti di pollo e cappone in galantina? – soggiunse il padrone arrabbiandosi sempre più e affibbiandogli una seconda frustata.
A quella seconda frustata Pinocchio, per prudenza, si chetò subito e non disse altro.
Intanto la stalla fu chiusa e Pinocchio rimase solo: e perché erano molte ore che non aveva mangiato cominciò a sbadigliare dal grande appetito. E, sbadigliando, spalancava una bocca che pareva un forno.
Alla fine, non trovando altro nella greppia, si rassegnò a masticare un po’ di fieno: e dopo averlo masticato ben bene, chiuse gli occhi e lo tirò giù.
– Questo fieno non è cattivo, – poi disse dentro di sé, – ma quanto sarebbe stato meglio che avessi continuato a studiare!... A quest’ora, invece di fieno, potrei mangiare un cantuccio di pan fresco e una bella fetta di salame!... Pazienza!
La mattina dopo, svegliandosi, cercò subito nella greppia un altro po’ di fieno; ma non lo trovò perché l’aveva mangiato tutto nella notte.
Allora prese una boccata di paglia tritata: ma in quel mentre che la masticava si dové accorgere che il sapore della paglia tritata non somigliava punto né al risotto alla milanese né ai maccheroni alla napoletana.
– Pazienza! – ripeté, continuando a masticare. – Che almeno la mia disgrazia possa servire di lezione a tutti i ragazzi disobbedienti e che non hanno voglia di studiare. Pazienza!... pazienza!
– Pazienza un corno! – urlò il padrone, entrando in quel momento nella stalla. – Credi forse, mio bel ciuchino, ch’io ti abbia comprato unicamente per darti da bere e da mangiare? Io ti ho comprato perché tu lavori e perché tu mi faccia guadagnare molti quattrini. Su, dunque, da bravo! Vieni con me nel Circo, e là ti insegnerà a saltare i cerchi, a rompere col capo le botti di foglio e a ballare il valzer e la polca, stando ritto sulle gambe di dietro.
Il povero Pinocchio, per amore o per forza, dové imparare tutte queste bellissime cose; ma, per impararle, gli ci vollero tre mesi di lezioni, e molte frustate da levare il pelo.
Venne finalmente il giorno, in cui il suo padrone poté annunziare uno spettacolo veramente straordinario. I cartelloni di vario colore, attaccati alle cantonate delle strade, dicevano così:
GRANDE
SPETTACOLO DI GALA
PER QUESTA SERA
AVRANNO LUOGO I SOLITI SALTI ED ESERCIZI SORPRENDENTI ESEGUITI DA TUTTI GLI ARTISTI E DA TUTTI I CAVALLI D’AMBO I SESSI DELLA COMPAGNIA
E PIÙ SARÀ PRESENTATO PER LA PRIMA VOLTA IL FAMOSO
CIUCHINO
PINOCCHIO
DETTO
LA STELLA DELLA DANZA
IL TEATRO SARÀ ILLUMINATO A GIORNO
Quella sera, come potete figurarvelo, un’ora prima che cominciasse lo spettacolo, il teatro era pieno stipato.
Non si trovava più né un posto distinto, né un palco, nemmeno a pagarlo a peso d’oro.
Le gradinate del Circo formicolavano di bambini, di bambine e di ragazzi di tutte le età, che avevano la febbre addosso per la smania di veder ballare il famoso ciuchino Pinocchio.
Finita la prima parte dello spettacolo, il direttore della compagnia, vestito in giubba nera, calzoni bianchi a coscia e stivaloni di pelle fin sopra ai ginocchi, si presentò all’affollatissimo pubblico, e, fatto un grande inchino, recitò con molta solennità il seguente spropositato discorso:
«Rispettabile pubblico, cavalieri e dame!»
«L’umile sottoscritto essendo di passaggio per questa illustre metropolitana, ho voluto procrearmi l’onore nonché il piacere di presentare a questo intelligente e cospicuo uditorio un celebre ciuchino, che ebbe già l’onore di ballare al cospetto di Sua Maestà l’Imperatore di tutte le Corti principali d’Europa.»
«E col ringraziandoli, aiutateci della vostra animatrice presenza e compatiteci!”
Questo discorso fu accolto da molte risate e da molti applausi: ma gli applausi raddoppiarono e diventarono una specie di uragano alla comparsa del ciuchino Pinocchio in mezzo al Circo. Egli era tutto agghindato a festa. Aveva una briglia nuova di pelle lustra, con fibbie e borchie d’ottone; due camelie bianche agli orecchi; la criniera divisa in tanti riccioli legati con fiocchettini d’argento attraverso alla vita, e la coda tutta intrecciata con nastri di velluto amaranto e celeste. Era, insomma, un ciuchino da innamorare!
Il direttore, nel presentarlo al pubblico, aggiunse queste parole:
«Miei rispettabili auditori! Non starò qui a farvi menzogne delle grandi difficoltà da me soppressate per comprendere e soggiogare questo mammifero, mentre pascolava liberamente di montagna in montagna nelle pianure della zona torrida. Osservate, vi prego, quanta selvaggina trasudi dà suoi occhi, conciossiaché essendo riusciti vanitosi tutti i mezzi per addomesticarlo al vivere dei quadrupedi civili, ho dovuto più volte ricorrere all’affabile dialetto della frusta. Ma ogni mia gentilezza invece di farmi da lui benvolere, me ne ha maggiormente cattivato l’animo. Io però, seguendo il sistema di Galles, trovai nel suo cranio una piccola cartagine ossea che la stessa Facoltà Medicea di Parigi riconobbe essere quello il bulbo rigeneratore dei capelli e della danza pirrica. E per questo io lo volli ammaestrare nel ballo nonché nei relativi salti dei cerchi e delle botti foderate di foglio. Ammiratelo, e poi giudicatelo! Prima però di prendere cognato da voi, permettete, o signori, che io v’inviti al diurno spettacolo di domani sera: ma nell’apoteosi che il tempo piovoso minacciasse acqua, allora lo spettacolo invece di domani sera, sarà posticipato a domattina, alle ore undici antimeridiane del pomeriggio».
E qui il direttore fece un’altra profondissima riverenza: quindi rivolgendosi a Pinocchio, gli disse:
– Animo, Pinocchio!... Avanti di dar principio ai vostri esercizi, salutate questo rispettabile pubblico, cavalieri, dame e ragazzi!
Pinocchio, ubbidiente, piegò subito i due ginocchi davanti, fino a terra, e rimase inginocchiato fino a tanto che il direttore, schioccando la frusta, non gli gridò:
– Al passo!
Allora il ciuchino si rizzò sulle quattro gambe, e cominciò a girare intorno al Circo, camminando sempre di passo.
Dopo un poco il direttore grido:
– Al trotto! – e Pinocchio, ubbidiente al comando, cambiò il passo in trotto.
– Al galoppo!... – e Pinocchio staccò il galoppo.
– Alla carriera! – e Pinocchio si dette a correre di gran carriera.
Ma in quella che correva come un barbero, il direttore, alzando il braccio in aria, scaricò un colpo di pistola.
A quel colpo il ciuchino, fingendosi ferito, cadde disteso nel Circo, come se fosse moribondo davvero.
Rizzatosi da terra, in mezzo a uno scoppio di applausi, d’urli e di battimani, che andavano alle stelle, gli venne naturalmente di alzare la testa e di guardare in su... e guardando, vide in un palco una bella signora, che aveva al collo una grossa collana d’oro, dalla quale pendeva un medaglione.
Nel medaglione c’era dipinto il ritratto d’un burattino.
– Quel ritratto è il mio!... quella signora è la Fata! – disse dentro di sé Pinocchio, riconoscendola subito: e lasciandosi vincere dalla gran contentezza, si provò a gridare:
– Oh Fatina mia! oh Fatina mia!
Ma invece di queste parole, gli uscì dalla gola un raglio così sonoro e prolungato, che fece ridere tutti gli spettatori, e segnatamente tutti i ragazzi che erano in teatro.
Allora il direttore, per insegnargli e per fargli intendere che non è buona creanza mettersi a ragliare in faccia al pubblico, gli diè col manico della frusta una bacchettata sul naso.
Il povero ciuchino, tirato fuori un palmo di lingua, durò a leccarsi il naso almeno cinque minuti, credendo forse così di rasciugarsi il dolore che aveva sentito.
Ma quale fu la sua disperazione quando, voltandosi in su una seconda volta, vide che il palco era vuoto e che la Fata era sparita!...
Si sentì come morire: gli occhi gli si empirono di lacrime e cominciò a piangere dirottamente. Nessuno però se ne accorse e, meno degli altri, il direttore, il quale, anzi, schioccando la frusta, gridò:
– Da bravo, Pinocchio! Ora farete vedere a questi signori con quanta grazia sapete saltare i cerchi.
Pinocchio si provò due o tre volte: ma ogni volta che arrivava davanti al cerchio, invece di attraversarlo, ci passava più comodamente di sotto. Alla fine spiccò un salto e l’attraversò: ma le gambe di dietro gli rimasero disgraziatamente impigliate nel cerchio: motivo per cui ricadde in terra dall’altra parte tutto in un fascio.
Quando si rizzò, era azzoppito, e a malapena poté ritornare alla scuderia.
– Fuori Pinocchio! Vogliamo il ciuchino! Fuori il ciuchino! – gridavano i ragazzi dalla platea, impietositi e commossi al tristissimo caso.
Ma il ciuchino per quella sera non si fece rivedere.
La mattina dopo il veterinario, ossia il medico delle bestie, quando l’ebbe visitato, dichiarò che sarebbe rimasto zoppo per tutta la vita.
Allora il direttore disse al suo garzone di stalla:
– Che vuoi tu che mi faccia d’un somaro zoppo? Sarebbe un mangiapane a ufo. Portalo dunque in piazza e rivendilo.
Arrivati in piazza, trovarono subito il compratore, il quale domandò al garzone di stalla:
– Quanto vuoi di cotesto ciuchino zoppo?
– Venti lire.
– Io ti do venti soldi. Non credere che io lo compri per servirmene: lo compro unicamente per la sua pelle. Vedo che ha la pelle molto dura, e con la sua pelle voglio fare un tamburo per la banda musicale del mio paese.
Lascio pensare a voi, ragazzi, il bel piacere che fu per il povero Pinocchio, quando sentì che era destinato a diventare un tamburo!
Fatto sta che il compratore, appena pagati i venti soldi, condusse il ciuchino sopra uno scoglio ch’era sulla riva del mare; e messogli un sasso al collo e legatolo per una zampa con una fune che teneva in mano, gli diè improvvisamente uno spintone e lo gettò nell’acqua.
Pinocchio, con quel macigno al collo, andò subito a fondo; e il compratore, tenendo sempre stretta in mano la fune, si pose a sedere sullo scoglio, aspettando che il ciuchino avesse tutto il tempo di morire affogato, per poi levargli la pelle.
XXXIV Pinocchio, gettato in mare, è mangiato dai pesci e ritorna ad essere un burattino come prima; ma mentre nuota per salvarsi, è ingoiato dal terribile Pesce-cane.
Dopo cinquanta minuti che il ciuchino era sott’acqua, il compratore disse, discorrendo da sé solo:
– A quest’ora il mio povero ciuchino zoppo deve essere bell’affogato. Ritiriamolo dunque su, e facciamo con la sua pelle questo bel tamburo.
E cominciò a tirare la fune, con la quale lo aveva legato per una gamba: e tira, tira, tira, alla fine vide apparire a fior d’acqua... indovinate? Invece di un ciuchino morto, vide apparire a fior d’acqua un burattino vivo che scodinzolava come un’anguilla.
Vedendo quel burattino di legno, il pover’uomo credé di sognare e rimase lì intontito, a bocca aperta e con gli occhi fuori della testa.
Riavutosi un poco dal suo primo stupore, disse piangendo e balbettando:
– E il ciuchino che ho gettato in mare dov’è?
– Quel ciuchino son io! – rispose il burattino, ridendo.
– Tu?
– Io.
– Ah! mariuolo! Pretenderesti forse burlarti di me?
– Burlarmi di voi? Tutt’altro, caro padrone: io vi parlo sul serio.
– Ma come mai tu, che poco fa eri un ciuchino, ora, stando nell’acqua sei diventato un burattino di legno?...
– Sarà effetto dell’acqua del mare. Il mare ne fa di questi scherzi.
– Bada, burattino, bada!... Non credere di divertirti alle mie spalle. Guai a te, se mi scappa la pazienza.
– Ebbene, padrone: volete sapere tutta la vera storia? Scioglietemi questa gamba e io ve la racconterò.
Quel buon pasticcione del compratore, curioso di conoscere la vera storia, gli sciolse subito il nodo della fune, che lo teneva legato: e allora Pinocchio, trovandosi libero come un uccello nell’aria prese a dirgli così:
– Sappiate dunque che io ero un burattino di legno come sono oggi: ma mi trovavo a tocco e non tocco di diventare un ragazzo, come in questo mondo ce n’è tanti: se non che per la mia poca voglia di studiare e per dar retta ai cattivi compagni, scappai di casa... e un bel giorno, svegliandomi, mi trovai cambiato in un somaro con tanto di orecchi... e con tanto di coda!... Che vergogna fu quella per me!... Una vergogna, caro padrone, che Sant’Antonio benedetto non la faccia provare neppure a voi! Portato a vendere sul mercato degli asini, fui comprato dal Direttore di una compagnia equestre, il quale si messe in capo di far di me un gran ballerino e un gran saltatore di cerchi; ma una sera durante lo spettacolo, feci in teatro una brutta cascata, e rimasi zoppo da tutt’e due le gambe. Allora il direttore non sapendo che cosa farsi d’un asino zoppo, mi mandò a rivendere, e voi mi avete comprato!
– Pur troppo! E ti ho pagato venti soldi. E ora chi mi rende i miei poveri venti soldi?
– E perché mi avete comprato? Voi mi avete comprato per fare con la mia pelle un tamburo!... un tamburo!...
– Pur troppo!... E ora dove troverò un’altra pelle?
– Non vi date alla disperazione, padrone. Dei ciuchini ce n’è tanti, in questo mondo!
– Dimmi, monello impertinente: e la tua storia finisce qui?
– No, – rispose il burattino, – ci sono altre due parole, e poi è finita. Dopo avermi comprato, mi avete condotto in questo luogo per uccidermi; ma poi, cedendo a un sentimento pietoso d’umanità, avete preferito di legarmi un sasso al collo e di gettarmi in fondo al mare. Questo sentimento di delicatezza vi onora moltissimo, e io ve ne serberò eterna riconoscenza. Per altro, caro padrone, questa volta avete fatto i vostri conti senza la Fata...
– E chi è questa Fata?
– È la mia mamma, la quale somiglia a tutte quelle buone mamme, che vogliono un gran bene ai loro ragazzi e non li perdono mai d’occhio, e li assistono amorosamente in ogni disgrazia, anche quando questi ragazzi, per le loro scapataggini e per i loro cattivi portamenti, meriterebbero di essere abbandonati e lasciati in balia a se stessi. Dicevo, dunque, che la buona Fata, appena mi vide in pericolo di affogare, mandò subito intorno a me un branco infinito di pesci, i quali credendomi davvero un ciuchino bell’e morto, cominciarono a mangiarmi! E che bocconi che facevano! Non avrei mai creduto che i pesci fossero più ghiotti anche dei ragazzi! Chi mi mangiò gli orecchi, chi mi mangiò il muso, chi il collo e la criniera, chi la pelle delle zampe, chi la pelliccia della schiena... e fra gli altri, vi fu un pesciolino così garbato, che si degnò perfino di mangiarmi la coda.
– Da oggi in poi, – disse il compratore inorridito, – faccio giuro di non assaggiar più carne di pesce. Mi dispiacerebbe troppo di aprire una triglia o un nasello fritto e di trovargli in corpo una coda di ciuco!
– Io la penso come voi, – replicò il burattino, ridendo. – Del resto, dovete sapere che quando i pesci ebbero finito di mangiarmi tutta quella buccia asinina, che mi copriva dalla testa ai piedi, arrivarono, – com’è naturale, all’osso... o per dir meglio, arrivarono al legno, perché, come vedete, io son fatto di legno durissimo. Ma dopo dati i primi morsi, quei pesci ghiottoni si accorsero subito che il legno non era ciccia per i loro denti, e nauseati da questo cibo indigesto se ne andarono chi in qua chi in là, senza voltarsi nemmeno a dirmi grazie... Ed eccovi raccontato come qualmente voi, tirando su la fune, avete trovato un burattino vivo, invece d’un ciuchino morto.
– Io mi rido della tua storia, – gridò il compratore imbestialito. – Io so che ho speso venti soldi per comprarti, e rivoglio i miei quattrini. Sai che cosa farò? Ti porterò daccapo al mercato, e ti rivenderò a peso di legno stagionato per accendere il fuoco nel caminetto.
– Rivendetemi pure: io sono contento, – disse Pinocchio.
Ma nel dir così, fece un bel salto e schizzò in mezzo all’acqua. E nuotando allegramente e allontanandosi dalla spiaggia, gridava al povero compratore:
– Addio, padrone; se avete bisogno di una pelle per fare un tamburo, ricordatevi di me.
E poi rideva e seguitava a nuotare: e dopo un poco, rivoltandosi indietro, urlava più forte:
– Addio, padrone: se avete bisogno di un po’ di legno stagionato, per accendere il caminetto, ricordatevi di me.
Fatto sta che in un batter d’occhio si era tanto allontanato, che non si vedeva quasi più: ossia, si vedeva solamente sulla superficie del mare un puntolino nero, che di tanto in tanto rizzava le gambe fuori dell’acqua e faceva capriole e salti, come un delfino in vena di buonumore.
Intanto che Pinocchio nuotava alla ventura, vide in mezzo al mare uno scoglio che pareva di marmo bianco: e su in cima allo scoglio, una bella Caprettina che belava amorosamente e gli faceva segno di avvicinarsi.
La cosa più singolare era questa: che la lana della Caprettina, invece di esser bianca, o nera, o pallata di due colori, come quella delle altre capre, era invece turchina, ma d’un color turchino sfolgorante, che rammentava moltissimo i capelli della bella Bambina.
Lascio pensare a voi se il cuore del povero Pinocchio cominciò a battere più forte! Raddoppiando di forza e di energia si diè a nuotare verso lo scoglio bianco: ed era già a mezza strada, quando ecco uscir fuori dall’acqua e venirgli incontro una orribile testa di mostro marino, con la bocca spalancata, come una voragine, e tre filari di zanne che avrebbero fatto paura anche a vederle dipinte.
E sapete chi era quel mostro marino?
Quel mostro marino era né più né meno quel gigantesco Pesce-cane, ricordato più volte in questa storia, e che per le sue stragi e per la sua insaziabile voracità, veniva soprannominato «l’Attila dei pesci e dei pescatori».
Immaginatevi lo spavento del povero Pinocchio alla vista del mostro. Cercò di scansarlo, di cambiare strada: cercò di fuggire: ma quella immensa bocca spalancata gli veniva sempre incontro con la velocità di una saetta.
– Affréttati, Pinocchio, per carità! – gridava belando la bella Caprettina.
E Pinocchio nuotava disperatamente con le braccia, col petto, con le gambe e coi piedi.
– Corri, Pinocchio, perché il mostro si avvicina!
E Pinocchio, raccogliendo tutte le sue forze, raddoppiava di lena nella corsa.
– Bada, Pinocchio!... il mostro ti raggiunge!... Eccolo!... Eccolo!... Affréttati per carità, o sei perduto!...
E Pinocchio a nuotar più lesto che mai, e via, e via, e via, come andrebbe una palla di fucile. E già era presso lo scoglio, e già la Caprettina, spenzolandosi tutta sul mare, gli porgeva le sue zampine davanti per aiutarlo a uscire dall’acqua!
Ma oramai era tardi! Il mostro lo aveva raggiunto: il mostro, tirando il fiato a sé, si bevve il povero burattino, come avrebbe bevuto un uovo di gallina: e lo inghiottì con tanta violenza e con tanta avidità, che Pinocchio, cascando giù in corpo al Pesce-cane, batté un colpo così screanzato, da restarne sbalordito per un quarto d’ora.
Quando ritornò in sé da quello sbigottimento, non sapeva raccapezzarsi, nemmeno lui, in che mondo si fosse. Intorno a sé c’era da ogni parte un gran buio: ma un buio così nero e profondo, che gli pareva di essere entrato col capo in un calamaio pieno d’inchiostro. Stette in ascolto e non senti nessun rumore: solamente di tanto in tanto sentiva battersi nel viso alcune grandi buffate di vento. Da principio non sapeva intendere da dove quel vento uscisse: ma poi capì che usciva dai polmoni del mostro. Perché bisogna sapere che il Pesce-cane soffriva moltissimo d’asma, e quando respirava, pareva proprio che tirasse la tramontana.
Pinocchio, sulle prime, s’ingegnò di farsi un poco di coraggio: ma quand’ebbe la prova e la riprova di trovarsi chiuso in corpo al mostro marino allora cominciò a piangere e a strillare: e piangendo diceva:
– Aiuto! aiuto! Oh povero me! Non c’è nessuno che venga a salvarmi?
– Chi vuoi che ti salvi, disgraziato?... – disse in quel buio una vociaccia fessa di chitarra scordata.
– Chi è che parla così? – domandò Pinocchio, sentendosi gelare dallo spavento.
– Sono io! sono un povero Tonno, inghiottito dal Pesce-cane insieme con te. E tu che pesce sei?
– Io non ho che vedere nulla coi pesci. Io sono un burattino.
– E allora, se non sei un pesce, perché ti sei fatto inghiottire dal mostro?
– Non son io, che mi son fatto inghiottire: gli è lui che mi ha inghiottito! Ed ora che cosa dobbiamo fare qui al buio?...
– Rassegnarsi e aspettare che il Pesce-cane ci abbia digeriti tutt’e due!...
– Ma io non voglio esser digerito! – urlò Pinocchio, ricominciando a piangere.
– Neppure io vorrei esser digerito, – soggiunse il Tonno, – ma io sono abbastanza filosofo e mi consolo pensando che, quando si nasce Tonni, c’è più dignità a morir sott’acqua che sott’olio!...
– Scioccherie! – gridò Pinocchio.
– La mia è un’opinione, – replicò il Tonno, – e le opinioni, come dicono i Tonni politici, vanno rispettate!
– Insomma... io voglio andarmene di qui... io voglio fuggire...
– Fuggi, se ti riesce!...
– È molto grosso questo Pesce-cane che ci ha inghiottiti? – domandò il burattino.
– Figùrati che il suo corpo è più lungo di un chilometro, senza contare la coda.
Nel tempo che facevano questa conversazione al buio, parve a Pinocchio di veder lontan lontano una specie di chiarore.
– Che cosa sarà mai quel lumicino lontano lontano? – disse Pinocchio.
– Sarà qualche nostro compagno di sventura, che aspetterà come noi il momento di esser digerito!....
– Voglio andare a trovarlo. Non potrebbe darsi il caso che fosse qualche vecchio pesce capace di insegnarmi la strada per fuggire?
– Io te l’auguro di cuore, caro burattino.
– Addio, Tonno.
– Addio, burattino; e buona fortuna.
– Dove ci rivedremo?...
– Chi lo sa?... è meglio non pensarci neppure!
XXXV Pinocchio ritrova in corpo al Pesce-cane... Chi ritrova? Leggete questo capitolo e lo saprete.
Pinocchio, appena che ebbe detto addio al suo buon amico Tonno, si mosse brancolando in mezzo a quel buio, e cominciò a camminare a tastoni dentro il corpo del Pesce-cane, avviandosi un passo dietro l’altro verso quel piccolo chiarore che vedeva baluginare lontano lontano.
E nel camminare sentì che i suoi piedi sguazzavano in una pozzanghera d’acqua grassa e sdrucciolona, e quell’acqua sapeva di un odore così acuto di pesce fritto che gli pareva di essere a mezza quaresima.
E più andava avanti, e più il chiarore si faceva rilucente e distinto: finché, cammina cammina, alla fine arrivò: e quando fu arrivato... che cosa trovò? Ve lo do a indovinare in mille: trovò una piccola tavola apparecchiata, con sopra una candela accesa infilata in una bottiglia di cristallo verde, e seduto a tavola un vecchiettino tutto bianco, come se fosse di neve o di panna montata, il quale se ne stava lì biascicando alcuni pesciolini vivi, ma tanto vivi, che alle volte mentre li mangiava, gli scappavano perfino di bocca.
A quella vista il povero Pinocchio ebbe un’allegrezza così grande e così inaspettata, che ci mancò un ette non cadesse in delirio. Voleva ridere, voleva piangere, voleva dire un monte di cose; e invece mugolava confusamente e balbettava delle parole tronche e sconclusionate. Finalmente gli riuscì di cacciar fuori un grido di gioia e spalancando le braccia e gettandosi al collo del vecchietto, cominciò a urlare:
– Oh! babbino mio! finalmente vi ho ritrovato! Ora poi non vi lascio più, mai più, mai più!
– Dunque gli occhi mi dicono il vero? – replicò il vecchietto stropicciandosi gli occhi, – Dunque tu sé proprio il mi’ caro Pinocchio?
– Sì, sì, sono io, proprio io! E voi mi avete digià perdonato, non è vero? Oh! babbino mio, come siete buono!... e pensare che io, invece... Oh! ma se sapeste quante disgrazie mi son piovute sul capo e quante cose mi son andate per traverso! Figuratevi che il giorno che voi, povero babbino, col vendere la vostra casacca mi compraste l’Abbecedario per andare a scuola, io scappai a vedere i burattini, e il burattinaio mi voleva mettere sul fuoco perché gli cocessi il montone arrosto, che fu quello poi che mi dette cinque monete d’oro, perché le portassi a voi, ma io trovai la Volpe e il Gatto, che mi condussero all’osteria del Gambero Rosso dove mangiarono come lupi, e partito solo di notte incontrai gli assassini che si messero a corrermi dietro, e io via, e loro dietro, e io via e loro sempre dietro, e io via, finché m’impiccarono a un ramo della Quercia grande, dovecché la bella Bambina dai capelli turchini mi mandò a prendere con una carrozzina, e i medici, quando m’ebbero visitato, dissero subito: «Se non è morto, è segno che è sempre vivo», e allora mi scappò detto una bugia, e il naso cominciò a crescermi e non mi passava più dalla porta di camera, motivo per cui andai con la Volpe e col Gatto a sotterrare le quattro monete d’oro, che una l’avevo spesa all’osteria, e il pappagallo si messe a ridere, e viceversa di duemila monete non trovai più nulla, la quale il giudice quando seppe che ero stato derubato, mi fece subito mettere in prigione, per dare una soddisfazione ai ladri, di dove, col venir via, vidi un bel grappolo d’uva in un campo, che rimasi preso alla tagliola e il contadino di santa ragione mi messe il collare da cane perché facessi la guardia al pollaio, che riconobbe la mia innocenza e mi lasciò andare, e il Serpente, colla coda che gli fumava, cominciò a ridere e gli si strappò una vena sul petto e così ritornai alla Casa della bella Bambina, che era morta, e il Colombo vedendo che piangevo mi disse: «Ho visto il tu’ babbo che si fabbricava una barchettina per venirti a cercare», e io gli dissi: «Oh! se avessi l’ali anch’io», e lui mi disse: «Vuoi venire dal tuo babbo?», e io gli dissi: «Magari! ma chi mi ci porta», e lui mi disse: «Ti ci porto io», e io gli dissi: «Come?», e lui mi disse: «Montami sulla groppa», e così abbiamo volato tutta la notte, e poi la mattina tutti i pescatori che guardavano verso il mare mi dissero: «C’è un pover’uomo in una barchetta che sta per affogare», e io da lontano vi riconobbi subito, perché me lo diceva il core, e vi feci cenno di tornare alla spiaggia...
– Ti riconobbi anch’io, – disse Geppetto, – e sarei volentieri tornato alla spiaggia: ma come fare? Il mare era grosso e un cavallone m’arrovesciò la barchetta. Allora un orribile Pesce-cane che era lì vicino, appena m’ebbe visto nell’acqua corse subito verso di me, e tirata fuori la lingua, mi prese pari pari, e m’inghiottì come un tortellino di Bologna.
– E quant’è che siete chiuso qui dentro? – domandò Pinocchio.
– Da quel giorno in poi, saranno oramai due anni: due anni, Pinocchio mio, che mi son parsi due secoli!
– E come avete fatto a campare? E dove avete trovata la candela? E i fiammiferi per accenderla, chi ve li ha dati?
– Ora ti racconterò tutto. Devi dunque sapere che quella medesima burrasca, che rovesciò la mia barchetta, fece anche affondare un bastimento mercantile. I marinai si salvarono tutti, ma il bastimento colò a fondo e il solito Pesce-cane, che quel giorno aveva un appetito eccellente, dopo aver inghiottito me, inghiottì anche il bastimento...
– Come? Lo inghiottì tutto in un boccone?... – domandò Pinocchio maravigliato.
– Tutto in un boccone: e risputò solamente l’albero maestro, perché gli era rimasto fra i denti come una lisca. Per mia gran fortuna, quel bastimento era carico di carne conservata in cassette di stagno, di biscotto, ossia di pane abbrostolito, di bottiglie di vino, d’uva secca, di cacio, di caffè, di zucchero, di candele steariche e di scatole di fiammiferi di cera. Con tutta questa grazia di Dio ho potuto campare due anni: ma oggi sono agli ultimi sgoccioli: oggi nella dispensa non c’è più nulla, e questa candela, che vedi accesa, è l’ultima candela che mi sia rimasta...
– E dopo?...
– E dopo, caro mio, rimarremo tutt’e due al buio.
– Allora, babbino mio, – disse Pinocchio, – non c’è tempo da perdere. Bisogna pensar subito a fuggire...
– A fuggire?... e come?
– Scappando dalla bocca del Pesce-cane e gettandosi a nuoto in mare.
– Tu parli bene: ma io, caro Pinocchio, non so nuotare.
– E che importa?... Voi mi monterete a cavalluccio sulle spalle e io, che sono un buon nuotatore, vi porterò sano e salvo fino alla spiaggia.
– Illusioni, ragazzo mio! – replicò Geppetto, scotendo il capo e sorridendo malinconicamente. – Ti par egli possibile che un burattino, alto appena un metro, come sei tu, possa aver tanta forza da portarmi a nuoto sulle spalle?
– Provatevi e vedrete! A ogni modo, se sarà scritto in cielo che dobbiamo morire, avremo almeno la gran consolazione di morire abbracciati insieme.
E senza dir altro, Pinocchio prese in mano la candela, e andando avanti per far lume, disse al suo babbo:
– Venite dietro a me, e non abbiate paura. E così camminarono un bel pezzo, e traversarono tutto il corpo e tutto lo stomaco del Pesce-cane. Ma giunti che furono al punto dove cominciava la gran gola del mostro, pensarono bene di fermarsi per dare un’occhiata e cogliere il momento opportuno alla fuga.
Ora bisogna sapere che il Pesce-cane, essendo molto vecchio e soffrendo d’asma e di palpitazione di cuore, era costretto a dormir a bocca aperta: per cui Pinocchio, affacciandosi al principio della gola e guardando in su, poté vedere al di fuori di quell’enorme bocca spalancata un bel pezzo di cielo stellato e un bellissimo lume di luna.
– Questo è il vero momento di scappare, – bisbigliò allora voltandosi al suo babbo. – Il Pescecane dorme come un ghiro: il mare è tranquillo e ci si vede come di giorno. Venite dunque, babbino, dietro a me e fra poco saremo salvi.
Detto fatto, salirono su per la gola del mostro marino, e arrivati in quell’immensa bocca cominciarono a camminare in punta di piedi sulla lingua; una lingua così larga e così lunga, che pareva il viottolone d’un giardino. E già stavano lì lì per fare il gran salto e per gettarsi a nuoto nel mare, quando, sul più bello, il Pesce-cane starnutì, e nello starnutire, dette uno scossone così violento, che Pinocchio e Geppetto si trovarono rimbalzati all’indietro e scaraventati novamente in fondo allo stomaco del mostro.
Nel grand’urto della caduta la candela si spense, e padre e figliuolo rimasero al buio.
– E ora?... – domandò Pinocchio facendosi serio.
– Ora ragazzo mio, siamo bell’e perduti.
– Perché perduti? Datemi la mano, babbino, e badate di non sdrucciolare!...
– Dove mi conduci?
– Dobbiamo ritentare la fuga. Venite con me e non abbiate paura.
Ciò detto, Pinocchio prese il suo babbo per la mano: e camminando sempre in punta di piedi, risalirono insieme su per la gola del mostro: poi traversarono tutta la lingua e scavalcarono i tre filari di denti. Prima però di fare il gran salto, il burattino disse al suo babbo:
– Montatemi a cavalluccio sulle spalle e abbracciatemi forte forte. Al resto ci penso io.
Appena Geppetto si fu accomodato per bene sulle spalle del figliuolo, Pinocchio, sicurissimo del fatto suo, si gettò nell’acqua e cominciò a nuotare. Il mare era tranquillo come un olio: la luna splendeva in tutto il suo chiarore e il Pesce-cane seguitava a dormire di un sonno così profondo, che non l’avrebbe svegliato nemmeno una cannonata.
XXXVI Finalmente Pinocchio cessa d’essere un burattino e diventa un ragazzo.
Mentre Pinocchio nuotava alla svelta per raggiungere la spiaggia, si accorse che il suo babbo, il quale gli stava a cavalluccio sulle spalle e aveva le gambe mezze nell’acqua, tremava fitto fitto, come se al pover’uomo gli battesse la febbre terzana.
Tremava di freddo o di paura? Chi lo sa? Forse un po’ dell’uno e un po’ dell’altro. Ma Pinocchio, credendo che quel tremito fosse di paura, gli disse per confortarlo:
– Coraggio babbo! Fra pochi minuti arriveremo a terra e saremo salvi.
– Ma dov’è questa spiaggia benedetta? – domandò il vecchietto diventando sempre più inquieto, e appuntando gli occhi, come fanno i sarti quando infilano l’ago. – Eccomi qui, che guardo da tutte le parti, e non vedo altro che cielo e mare.
– Ma io vedo anche la spiaggia, – disse il burattino. – Per vostra regola io sono come i gatti: ci vedo meglio di notte che di giorno.
Il povero Pinocchio faceva finta di essere di buonumore: ma invece... Invece cominciava a scoraggiarsi: le forze gli scemavano, il suo respiro diventava grosso e affannoso... insomma non ne poteva più, la spiaggia era sempre lontana.
Nuotò finché ebbe fiato: poi si voltò col capo verso Geppetto, e disse con parole interrotte:
– Babbo mio, aiutatemi... perché io muoio!
E il padre e il figliuolo erano oramai sul punto di affogare, quando udirono una voce di chitarra scordata che disse:
– Chi è che muore?
– Sono io e il mio povero babbo!...
– Questa voce la riconosco! Tu sei Pinocchio!...
– Preciso: e tu?
– Io sono il Tonno, il tuo compagno di prigionia in corpo al Pesce-cane.
– E come hai fatto a scappare?
– Ho imitato il tuo esempio. Tu sei quello che mi hai insegnato la strada, e dopo te, sono fuggito anch’io.
– Tonno mio, tu càpiti proprio a tempo! Ti prego per l’amor che porti ai Tonnini tuoi figliuoli: aiutaci, o siamo perduti.
– Volentieri e con tutto il cuore. Attaccatevi tutt’e due alla mia coda, e lasciatevi guidare. In quattro minuti vi condurrò alla riva.
Geppetto e Pinocchio, come potete immaginarvelo accettarono subito l’invito: ma invece di attaccarsi alla coda, giudicarono più comodo di mettersi addirittura a sedere sulla groppa del Tonno.
– Siamo troppo pesi?... – gli domandò Pinocchio.
– Pesi? Neanche per ombra; mi par di avere addosso due gusci di conchiglia, – rispose il Tonno, il quale era di una corporatura così grossa e robusta, da parere un vitello di due anni.
Giunti alla riva, Pinocchio saltò a terra il primo, per aiutare il suo babbo a fare altrettanto; poi si voltò al Tonno, e con voce commossa gli disse:
– Amico mio, tu hai salvato il mio babbo! Dunque non ho parole per ringraziarti abbastanza! Permetti almeno che ti dia un bacio in segno di riconoscenza eterna!...
Il Tonno cacciò il muso fuori dall’acqua, e Pinocchio, piegandosi coi ginocchi a terra, gli posò un affettuosissimo bacio sulla bocca. A questo tratto di spontanea e vivissima tenerezza, il povero Tonno, che non c’era avvezzo, si sentì talmente commosso, che vergognandosi a farsi veder piangere come un bambino, ricacciò il capo sott’acqua e sparì.
Intanto s’era fatto giorno.
Allora Pinocchio, offrendo il suo braccio a Geppetto, che aveva appena il fiato di reggersi in piedi, gli disse:
– Appoggiatevi pure al mio braccio, caro babbino, e andiamo. Cammineremo pian pianino come le formicole, e quando saremo stanchi ci riposeremo lungo la via.
– E dove dobbiamo andare? – domandò Geppetto.
– In cerca di una casa o d’una capanna, dove ci diano per carità un boccon di pane e un po’ di paglia che ci serva da letto.
Non avevano ancora fatti cento passi, che videro seduti sul ciglione della strada due brutti ceffi, i quali stavano lì in atto di chiedere l’elemosina.
Erano il Gatto e la Volpe: ma non si riconoscevano più da quelli d’una volta. Figuratevi che il Gatto, a furia di fingersi cieco, aveva finito coll’accecare davvero: e la Volpe invecchiata, intignata e tutta perduta da una parte, non aveva più nemmeno la coda. Così è. Quella trista ladracchiola, caduta nella più squallida miseria, si trovò costretta un bel giorno a vendere perfino la sua bellissima coda a un merciaio ambulante, che la comprò per farsene uno scacciamosche.
– O Pinocchio, – gridò la Volpe con voce di piagnisteo, – fai un po’ di carità a questi due poveri infermi.
– Infermi! – ripeté il Gatto.
– Addio, mascherine! – rispose il burattino. – Mi avete ingannato una volta, e ora non mi ripigliate più.
– Credilo, Pinocchio, che oggi siamo poveri e disgraziati davvero!
– Davvero! – ripeté il Gatto.
– Se siete poveri, ve lo meritate. Ricordatevi del proverbio che dice: «I quattrini rubati non fanno mai frutto». Addio, mascherine!
– Abbi compassione di noi!...
– Di noi!...
– Addio, mascherine! Ricordatevi del proverbio che dice: «La farina del diavolo va tutta in crusca».
– Non ci abbandonare!...
– ...are! - ripeté il Gatto.
– Addio, mascherine! Ricordatevi del proverbio che dice: «Chi ruba il mantello al suo prossimo, per il solito muore senza camicia».
E così dicendo, Pinocchio e Geppetto seguitarono tranquillamente per la loro strada: finché, fatti altri cento passi, videro in fondo a una viottola in mezzo ai campi una bella capanna tutta di paglia, e col tetto coperto d’embrici e di mattoni.
– Quella capanna dev’essere abitata da qualcuno, – disse Pinocchio. – Andiamo là e bussiamo.
Difatti andarono, e bussarono alla porta.
– Chi è? – disse una vocina di dentro.
– Siamo un povero babbo e un povero figliuolo, senza pane e senza tetto, – rispose il burattino.
– Girate la chiave, e la porta si aprirà, – disse la solita vocina.
Pinocchio girò la chiave, e la porta si apri. Appena entrati dentro, guardarono di qua, guardarono di là, e non videro nessuno.
– O il padrone della capanna dov’è? – disse Pinocchio maravigliato.
– Eccomi quassù!
Babbo e figliuolo si voltarono subito verso il soffitto, e videro sopra un travicello il Grillo-parlante:
– Oh! mio caro Grillino, – disse Pinocchio salutandolo garbatamente.
– Ora mi chiami il «tuo caro Grillino», non è vero? Ma ti rammenti di quando, per scacciarmi di casa tua, mi tirasti un martello di legno?...
– Hai ragione, Grillino! Scaccia anche me... tira anche a me un martello di legno: ma abbi pietà del mio povero babbo...
– Io avrò pietà del babbo e anche del figliuolo: ma ho voluto rammentarti il brutto garbo ricevuto, per insegnarti che in questo mondo, quando si può, bisogna mostrarsi cortesi con tutti, se vogliamo esser ricambiati con pari cortesia nei giorni del bisogno.
– Hai ragione, Grillino, hai ragione da vendere e io terrò a mente la lezione che mi hai data. Ma mi dici come hai fatto a comprarti questa bella capanna?
– Questa capanna mi è stata regalata ieri da una graziosa capra, che aveva la lana d’un bellissimo colore turchino.
– E la capra dov’è andata? – domandò Pinocchio con vivissima curiosità.
– Non lo so.
– E quando ritornerà?...
– Non ritornerà mai. Ieri è partita tutta afflitta, e, belando, pareva che dicesse: “Povero Pinocchio... oramai non lo rivedrò più... il Pesce-cane a quest’ora l’avrà bell’e divorato!...”.
– Ha detto proprio così?... Dunque era lei!... Era lei!... era la mia cara Fatina!... – cominciò a urlare Pinocchio, singhiozzando e piangendo dirottamente.
Quand’ebbe pianto ben bene, si rasciugò gli occhi e, preparato un buon lettino di paglia, vi distese sopra il vecchio Geppetto. Poi domandò al Grillo-parlante:
– Dimmi, Grillino: dove potrei trovare un bicchiere di latte per il mio povero babbo?
– Tre campi distante di qui c’è l’ortolano Giangio, che tiene le mucche. Và da lui e troverai il latte, che cerchi.
Pinocchio andò di corsa a casa dell’ortolano Giangio; ma l’ortolano gli disse:
– Quanto ne vuoi del latte?
– Ne voglio un bicchiere pieno.
– Un bicchiere di latte costa un soldo. Comincia intanto dal darmi il soldo.
– Non ho nemmeno un centesimo, – rispose Pinocchio tutto mortificato e dolente.
– Male, burattino mio, – replicò l’ortolano. – Se tu non hai nemmeno un centesimo, io non ho nemmeno un dito di latte.
– Pazienza! – disse Pinocchio e fece l’atto di andarsene.
– Aspetta un po’, – disse Giangio. – Fra te e me ci possiamo accomodare. Vuoi adattarti a girare il bindolo?
– Che cos’è il bindolo?
– Gli è quell’ordigno di legno, che serve a tirar su l’acqua dalla cisterna, per annaffiare gli ortaggi.
– Mi proverò...
– Dunque, tirami su cento secchie d’acqua e io ti regalerò in compenso un bicchiere di latte.
– Sta bene.
Giangio condusse il burattino nell’orto e gl’insegnò la maniera di girare il bindolo. Pinocchio si pose subito al lavoro; ma prima di aver tirato su le cento secchie d’acqua, era tutto grondante di sudore dalla testa ai piedi. Una fatica a quel modo non l’aveva durata mai.
– Finora questa fatica di girare il bindolo, – disse l’ortolano, – l’ho fatta fare al mio ciuchino: ma oggi quel povero animale è in fin di vita.
– Mi menate a vederlo? – disse Pinocchio.
– Volentieri.
Appena che Pinocchio fu entrato nella stalla vide un bel ciuchino disteso sulla paglia, rifinito dalla fame e dal troppo lavoro.
Quando l’ebbe guardato fisso fisso, disse dentro di sé, turbandosi:
– Eppure quel ciuchino lo conosco! Non mi è fisonomia nuova!
E chinatosi fino a lui, gli domandò in dialetto asinino:
– Chi sei?
A questa domanda, il ciuchino apri gli occhi moribondi, e rispose balbettando nel medesimo dialetto:
– Sono Lu...ci...gno...lo.
E dopo richiuse gli occhi e spirò.
– Oh! povero Lucignolo! – disse Pinocchio a mezza voce: e presa una manciata di paglia, si rasciugò una lacrima che gli colava giù per il viso.
– Ti commovi tanto per un asino che non ti costa nulla? – disse l’ortolano. – Che cosa dovrei far io che lo comprai a quattrini contanti?
– Vi dirò... era un mio amico!...
– Tuo amico?
– Un mio compagno di scuola!...
– Come?! – urlò Giangio dando in una gran risata. – Come?! avevi dei somari per compagni di scuola!... Figuriamoci i belli studi che devi aver fatto!...
Il burattino, sentendosi mortificato da quelle parole, non rispose: ma prese il suo bicchiere di latte quasi caldo, e se ne tornò alla capanna.
E da quel giorno in poi, continuò più di cinque mesi a levarsi ogni mattina, prima dell’alba, per andare a girare il bindolo, e guadagnare così quel bicchiere di latte, che faceva tanto bene alla salute cagionosa del suo babbo. Né si contentò di questo: perché a tempo avanzato, imparò a fabbricare anche i canestri e i panieri di giunco: e coi quattrini che ne ricavava, provvedeva con moltissimo giudizio a tutte le spese giornaliere. Fra le altre cose, costruì da sé stesso un elegante carrettino per condurre a spasso il suo babbo alle belle giornate, e per fargli prendere una boccata d’aria.
Nelle veglie poi della sera, si esercitava a leggere e a scrivere. Aveva comprato nel vicino paese per pochi centesimi un grosso libro, al quale mancavano il frontespizio e l’indice, e con quello faceva la sua lettura. Quanto allo scrivere, si serviva di un fuscello temperato a uso penna; e non avendo né calamaio né inchiostro, lo intingeva in una boccettina ripiena di sugo di more e di ciliege.
Fatto sta, che con la sua buona volontà d’ingegnarsi, di lavorare e di tirarsi avanti, non solo era riuscito a mantenere quasi agiatamente il suo genitore sempre malaticcio, ma per di più aveva potuto mettere da parte anche quaranta soldi per comprarsi un vestitino nuovo.
Una mattina disse a suo padre:
– Vado qui al mercato vicino, a comprarmi una giacchettina, un berrettino e un paio di scarpe. Quando tornerò a casa, – soggiunse ridendo, – sarò vestito così bene, che mi scambierete per un gran signore.
E uscito di casa, cominciò a correre tutto allegro e contento. Quando a un tratto sentì chiamarsi per nome: e voltandosi, vide una bella Lumaca che sbucava fuori della siepe.
– Non mi riconosci? – disse la Lumaca.
– Mi pare e non mi pare...
– Non ti ricordi di quella Lumaca, che stava per cameriera con la Fata dai capelli turchini? Non ti rammenti di quella volta, quando scesi a farti lume e che tu rimanesti con un piede confitto nell’uscio di casa?
– Mi rammento di tutto, – gridò Pinocchio. – Rispondimi subito, Lumachina bella: dove hai lasciato la mia buona Fata? Che fa? Mi ha perdonato? Si ricorda sempre di me? Mi vuol sempre bene? È molto lontana da qui? Potrei andare a trovarla?
A tutte queste domande fatte precipitosamente e senza ripigliar fiato, la Lumaca rispose con la sua solita flemma:
– Pinocchio mio! La povera Fata giace in un fondo di letto allo spedale!...
– Allo spedale?...
– Pur troppo! Colpita da mille disgrazie, si è gravemente ammalata e non ha più da comprarsi un boccon di pane.
– Davvero?... Oh! Che gran dolore che mi hai dato! Oh! povera Fatina! Povera Fatina! Povera Fatina!... Se avessi un milione, correrei a portarglielo... Ma io non ho che quaranta soldi... eccoli qui: andavo giusto a comprarmi un vestito nuovo. Prendili, Lumaca, e và a portarli subito alla mia buona Fata.
– E il tuo vestito nuovo?...
– Che m’importa del vestito nuovo? Venderei anche questi cenci che ho addosso, per poterla aiutare! Và, Lumaca, spìcciati: e fra due giorni ritorna qui, che spero di poterti dare qualche altro soldo. Finora ho lavorato per mantenere il mio babbo: da oggi in là, lavorerò cinque ore di più per mantenere anche la mia buona mamma. Addio, Lumaca, e fra due giorni ti aspetto.
La Lumaca, contro il suo costume, cominciò a correre come una lucertola nei grandi solleoni d’agosto.
Quando Pinocchio tornò a casa, il suo babbo gli domandò:
– E il vestito nuovo?
– Non m’è stato possibile di trovarne uno che mi tornasse bene. Pazienza!... Lo comprerò un’altra volta.
Quella sera Pinocchio, invece di vegliare fino alle dieci, vegliò fino alla mezzanotte suonata; e invece di far otto canestre di giunco ne fece sedici.
Poi andò a letto e si addormentò. E nel dormire, gli parve di vedere in sogno la Fata, tutta bella e sorridente, la quale, dopo avergli dato un bacio, gli disse così.
– Bravo Pinocchio! In grazia del tuo buon cuore, io ti perdono tutte le monellerie che hai fatto fino a oggi. I ragazzi che assistono amorosamente i propri genitori nelle loro miserie e nelle loro infermità, meritano sempre gran lode e grande affetto, anche se non possono esser citati come modelli d’ubbidienza e di buona condotta. Metti giudizio per l’avvenire, e sarai felice.
A questo punto il sogno finì, e Pinocchio si svegliò con tanto d’occhi spalancati.
Ora immaginatevi voi quale fu la sua maraviglia quando, svegliandosi, si accorse che non era più un burattino di legno: ma che era diventato, invece, un ragazzo come tutti gli altri. Dette un’occhiata all’intorno e invece delle solite pareti di paglia della capanna, vide una bella camerina ammobiliata e agghindata con una semplicità quasi elegante. Saltando giù dal letto, trovò preparato un bel vestiario nuovo, un berretto nuovo e un paio di stivaletti di pelle, che gli tornavano una vera pittura.
Appena si fu vestito gli venne fatto naturalmente di mettere la mani nelle tasche e tirò fuori un piccolo portamonete d’avorio, sul quale erano scritte queste parole: «La Fata dai capelli turchini restituisce al suo caro Pinocchio i quaranta soldi e lo ringrazia tanto del suo buon cuore». Aperto il portamonete, invece dei quaranta soldi di rame, vi luccicavano quaranta zecchini d’oro, tutti nuovi di zecca.
Dopo andò a guardarsi allo specchio, e gli parve d’essere un altro. Non vide più riflessa la solita immagine della marionetta di legno, ma vide l’immagine vispa e intelligente di un bel fanciullo coi capelli castagni, cogli occhi celesti e con un’aria allegra e festosa come una pasqua di rose.
In mezzo a tutte queste meraviglie, che si succedevano le une alle altre, Pinocchio non sapeva più nemmeno lui se era desto davvero o se sognava sempre a occhi aperti.
– E il mio babbo dov’è? – gridò tutt’a un tratto: ed entrato nella stanza accanto trovò il vecchio Geppetto sano, arzillo e di buonumore, come una volta, il quale, avendo ripreso subito la sua professione d’intagliatore in legno, stava appunto disegnando una bellissima cornice ricca di fogliami, di fiori e di testine di diversi animali.
– Levatemi una curiosità, babbino: ma come si spiega tutto questo cambiamento improvviso? – gli domandò Pinocchio saltandogli al collo e coprendolo di baci.
– Questo improvviso cambiamento in casa nostra è tutto merito tuo, – disse Geppetto.
– Perché merito mio?...
– Perché quando i ragazzi, di cattivi diventano buoni, hanno la virtù di far prendere un aspetto nuovo e sorridente anche all’interno delle loro famiglie.
– E il vecchio Pinocchio di legno dove si sarà nascosto?
– Eccolo là, – rispose Geppetto; e gli accennò un grosso burattino appoggiato a una seggiola, col capo girato sur una parte, con le braccia ciondoloni e con le gambe incrocicchiate e ripiegate a mezzo, da parere un miracolo se stava ritto.
Pinocchio si voltò a guardarlo; e dopo che l’ebbe guardato un poco, disse dentro di sé con grandissima compiacenza:
– Com’ero buffo, quand’ero un burattino!... e come ora son contento di essere diventato un ragazzino perbene!...
Fine.
EOT;
}
Provider/it_IT/Person.php 0000644 00000014424 15152066430 0011334 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Abramo', 'Adriano', 'Akira', 'Alan', 'Alberto', 'Albino', 'Alessandro', 'Alessio', 'Amedeo', 'Amos', 'Anastasio', 'Anselmo',
'Antimo', 'Antonino', 'Antonio', 'Ariel', 'Armando', 'Aroldo', 'Arturo', 'Augusto', 'Battista', 'Bernardo', 'Boris', 'Caio',
'Carlo', 'Carmelo', 'Ciro', 'Damiano', 'Danny', 'Dante', 'Davide', 'Davis', 'Demis', 'Dimitri', 'Domingo', 'Dylan',
'Edilio', 'Egidio', 'Elio', 'Emanuel', 'Emidio', 'Enrico', 'Enzo', 'Ercole', 'Ermes', 'Ethan', 'Ettore', 'Eusebio',
'Fabiano', 'Fabio', 'Ferdinando', 'Fernando', 'Fiorenzo', 'Flavio', 'Folco', 'Fulvio', 'Furio', 'Gabriele', 'Gaetano', 'Gastone',
'Gavino', 'Gerlando', 'Germano', 'Giacinto', 'Gianantonio', 'Giancarlo', 'Gianmarco', 'Gianmaria', 'Gioacchino', 'Giordano', 'Giorgio', 'Giuliano',
'Giulio', 'Graziano', 'Gregorio', 'Guido', 'Harry', 'Hector', 'Iacopo', 'Ian', 'Ilario', 'Italo', 'Ivano', 'Jack',
'Jacopo', 'Jari', 'Jarno', 'Joey', 'Joseph', 'Joshua', 'Kai', 'Karim', 'Kris', 'Lamberto', 'Lauro', 'Lazzaro',
'Leonardo', 'Liborio', 'Lino', 'Lorenzo', 'Loris', 'Ludovico', 'Luigi', 'Manfredi', 'Manuele', 'Marco', 'Mariano', 'Marino',
'Marvin', 'Marzio', 'Matteo', 'Mattia', 'Mauro', 'Max', 'Michael', 'Mirco', 'Mirko', 'Modesto', 'Moreno', 'Nabil',
'Nadir', 'Nathan', 'Nazzareno', 'Nick', 'Nico', 'Noah', 'Noel', 'Omar', 'Oreste', 'Osvaldo', 'Pablo', 'Patrizio',
'Pietro', 'Priamo', 'Quirino', 'Raoul', 'Renato', 'Renzo', 'Rocco', 'Rodolfo', 'Romeo', 'Romolo', 'Rudy', 'Sabatino',
'Sabino', 'Samuel', 'Sandro', 'Santo', 'Sebastian', 'Sesto', 'Silvano', 'Silverio', 'Sirio', 'Siro', 'Timoteo', 'Timothy',
'Tommaso', 'Ubaldo', 'Umberto', 'Vinicio', 'Walter', 'Xavier', 'Yago', 'Alighieri', 'Alighiero', 'Amerigo', 'Arcibaldo', 'Arduino',
'Artes', 'Audenico', 'Ausonio', 'Bacchisio', 'Baldassarre', 'Bettino', 'Bortolo', 'Caligola', 'Cecco', 'Cirino', 'Cleros',
'Costantino', 'Costanzo', 'Danthon', 'Demian','Domiziano', 'Edipo', 'Egisto', 'Eliziario', 'Eriberto', 'Erminio',
'Eustachio', 'Evangelista', 'Fiorentino', 'Giacobbe', 'Gianleonardo', 'Gianriccardo', 'Giobbe', 'Ippolito',
'Isira', 'Joannes', 'Kociss', 'Laerte', 'Maggiore', 'Muzio', 'Nestore', 'Odino', 'Odone', 'Olo', 'Oretta', 'Orfeo',
'Osea', 'Pacifico', 'Pericle', 'Piererminio', 'Pierfrancesco', 'Piersilvio', 'Primo', 'Quarto', 'Quasimodo',
'Radames', 'Radio', 'Raniero', 'Rosalino', 'Rosolino', 'Rufo', 'Secondo', 'Tancredi', 'Tazio', 'Terzo', 'Teseo',
'Tolomeo', 'Trevis', 'Tristano', 'Ulrico', 'Valdo', 'Zaccaria', 'Dindo', 'Serse'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Assia', 'Benedetta', 'Bibiana', 'Brigitta', 'Carmela', 'Celeste', 'Cira', 'Claudia', 'Concetta', 'Cristyn', 'Deborah', 'Demi', 'Diana',
'Donatella', 'Doriana', 'Edvige', 'Elda', 'Elga', 'Elsa', 'Emilia', 'Enrica', 'Erminia', 'Evita', 'Fatima', 'Felicia',
'Filomena', 'Fortunata', 'Gilda', 'Giovanna', 'Giulietta', 'Grazia', 'Helga', 'Ileana', 'Ingrid', 'Ione', 'Irene', 'Isabel',
'Ivonne', 'Jelena', 'Kayla', 'Kristel', 'Laura', 'Leone', 'Lia', 'Lidia', 'Lisa', 'Loredana', 'Loretta', 'Luce',
'Lucia', 'Lucrezia', 'Luna', 'Maika', 'Marcella', 'Maria', 'Marianita', 'Mariapia', 'Marina', 'Maristella', 'Maruska', 'Matilde',
'Mercedes', 'Michele', 'Miriam', 'Miriana', 'Monia', 'Morgana', 'Naomi', 'Neri', 'Nicoletta', 'Ninfa', 'Noemi', 'Nunzia',
'Olimpia', 'Ortensia', 'Penelope', 'Prisca', 'Rebecca', 'Rita', 'Rosalba', 'Rosaria', 'Rosita', 'Ruth', 'Samira', 'Sarita',
'Sasha', 'Shaira', 'Thea', 'Ursula', 'Vania', 'Vera', 'Vienna', 'Artemide', 'Cassiopea', 'Cesidia', 'Clea', 'Cleopatra',
'Clodovea', 'Cosetta', 'Damiana', 'Danuta', 'Diamante', 'Eufemia', 'Flaviana', 'Gelsomina', 'Genziana', 'Giacinta', 'Guendalina',
'Jole', 'Mariagiulia', 'Marieva', 'Mietta', 'Nayade', 'Piccarda', 'Selvaggia', 'Sibilla', 'Soriana', 'Sue ellen', 'Tosca','Violante',
'Vitalba', 'Zelida'
);
protected static $lastName = array(
'Rossi', 'Russo', 'Ferrari', 'Esposito', 'Bianchi', 'Romano', 'Colombo', 'Ricci', 'Marino', 'Greco', 'Bruno', 'Gallo', 'Conti',
'De luca', 'Mancini', 'Costa', 'Giordano', 'Rizzo', 'Lombardi', 'Moretti', 'Barbieri', 'Fontana', 'Santoro', 'Mariani',
'Rinaldi', 'Caruso', 'Ferrara', 'Galli', 'Martini', 'Leone', 'Longo', 'Gentile', 'Martinelli', 'Vitale', 'Lombardo', 'Serra',
'Coppola', 'De Santis', 'D\'angelo', 'Marchetti', 'Parisi', 'Villa', 'Conte', 'Ferraro', 'Ferri', 'Fabbri', 'Bianco',
'Marini', 'Grasso', 'Valentini', 'Messina', 'Sala', 'De Angelis', 'Gatti', 'Pellegrini', 'Palumbo', 'Sanna', 'Farina',
'Rizzi', 'Monti', 'Cattaneo', 'Morelli', 'Amato', 'Silvestri', 'Mazza', 'Testa', 'Grassi', 'Pellegrino', 'Carbone',
'Giuliani', 'Benedetti', 'Barone', 'Rossetti', 'Caputo', 'Montanari', 'Guerra', 'Palmieri', 'Bernardi', 'Martino', 'Fiore',
'De rosa', 'Ferretti', 'Bellini', 'Basile', 'Riva', 'Donati', 'Piras', 'Vitali', 'Battaglia', 'Sartori', 'Neri', 'Costantini',
'Milani', 'Pagano', 'Ruggiero', 'Sorrentino', 'D\'amico', 'Orlando', 'Damico', 'Negri'
);
protected static $titleMale = array('Sig.', 'Dott.', 'Dr.', 'Ing.');
protected static $titleFemale = array('Sig.ra', 'Dott.', 'Dr.', 'Ing.');
private static $suffix = array();
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/it_IT/Address.php 0000644 00000017067 15152066430 0011461 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('San', 'Borgo', 'Sesto', 'Quarto', 'Settimo');
protected static $citySuffix = array('a mare', 'lido', 'ligure', 'del friuli', 'salentino', 'calabro', 'veneto', 'nell\'emilia', 'umbro', 'laziale', 'terme', 'sardo');
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'Piazza', 'Strada', 'Via', 'Borgo', 'Contrada', 'Rotonda', 'Incrocio'
);
protected static $postcode = array('#####');
protected static $state = array(
'Agrigento', 'Alessandria', 'Ancona', 'Aosta', 'Arezzo', 'Ascoli Piceno', 'Asti', 'Avellino', 'Bari', 'Barletta-Andria-Trani', 'Belluno', 'Benevento', 'Bergamo', 'Biella', 'Bologna', 'Bolzano', 'Brescia', 'Brindisi', 'Cagliari', 'Caltanissetta', 'Campobasso', 'Carbonia-Iglesias', 'Caserta', 'Catania', 'Catanzaro', 'Chieti', 'Como', 'Cosenza', 'Cremona', 'Crotone', 'Cuneo', 'Enna', 'Fermo', 'Ferrara', 'Firenze', 'Foggia', 'Forlì-Cesena', 'Frosinone', 'Genova', 'Gorizia', 'Grosseto', 'Imperia', 'Isernia', 'La Spezia', 'L\'Aquila', 'Latina', 'Lecce', 'Lecco', 'Livorno', 'Lodi', 'Lucca', 'Macerata', 'Mantova', 'Massa-Carrara', 'Matera', 'Messina', 'Milano', 'Modena', 'Monza e della Brianza', 'Napoli', 'Novara', 'Nuoro', 'Olbia-Tempio', 'Oristano', 'Padova', 'Palermo', 'Parma', 'Pavia', 'Perugia', 'Pesaro e Urbino', 'Pescara', 'Piacenza', 'Pisa', 'Pistoia', 'Pordenone', 'Potenza', 'Prato', 'Ragusa', 'Ravenna', 'Reggio Calabria', 'Reggio Emilia', 'Rieti', 'Rimini', 'Roma', 'Rovigo', 'Salerno', 'Medio Campidano', 'Sassari', 'Savona', 'Siena', 'Siracusa', 'Sondrio', 'Taranto', 'Teramo', 'Terni', 'Torino', 'Ogliastra', 'Trapani', 'Trento', 'Treviso', 'Trieste', 'Udine', 'Varese', 'Venezia', 'Verbano-Cusio-Ossola', 'Vercelli', 'Verona', 'Vibo Valentia', 'Vicenza', 'Viterbo'
);
protected static $stateAbbr = array(
'AG', 'AL', 'AN', 'AO', 'AR', 'AP', 'AT', 'AV', 'BA', 'BT', 'BL', 'BN', 'BG', 'BI', 'BO', 'BZ', 'BS', 'BR', 'CA', 'CL', 'CB', 'CI', 'CE', 'CT', 'CZ', 'CH', 'CO', 'CS', 'CR', 'KR', 'CN', 'EN', 'FM', 'FE', 'FI', 'FG', 'FC', 'FR', 'GE', 'GO', 'GR', 'IM', 'IS', 'SP', 'AQ', 'LT', 'LE', 'LC', 'LI', 'LO', 'LU', 'MC', 'MN', 'MS', 'MT', 'ME', 'MI', 'MO', 'MB', 'NA', 'NO', 'NU', 'OT', 'OR', 'PD', 'PA', 'PR', 'PV', 'PG', 'PU', 'PE', 'PC', 'PI', 'PT', 'PN', 'PZ', 'PO', 'RG', 'RA', 'RC', 'RE', 'RI', 'RN', 'RM', 'RO', 'SA', 'VS', 'SS', 'SV', 'SI', 'SR', 'SO', 'TA', 'TE', 'TR', 'TO', 'OG', 'TP', 'TN', 'TV', 'TS', 'UD', 'VA', 'VE', 'VB', 'VC', 'VR', 'VV', 'VI', 'VT'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antartide (territori a sud del 60° parallelo)', 'Antigua e Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Bielorussia', 'Belgio', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia e Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brasile', 'Territorio dell\'arcipelago indiano', 'Isole Vergini Britanniche', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambogia', 'Cameroon', 'Canada', 'Capo Verde', 'Isole Cayman', 'Repubblica Centrale Africana', 'Chad', 'Cile', 'Cina', 'Isola di Pasqua', 'Isola di Cocos (Keeling)', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Isole Cook', 'Costa Rica', 'Costa d\'Avorio', 'Croazia', 'Cuba', 'Cipro', 'Repubblica Ceca',
'Danimarca', 'Gibuti', 'Repubblica Dominicana',
'Equador', 'Egitto', 'El Salvador', 'Guinea Equatoriale', 'Eritrea', 'Estonia', 'Etiopia',
'Isole Faroe', 'Isole Falkland (Malvinas)', 'Fiji', 'Finlandia', 'Francia', 'Guyana Francese', 'Polinesia Francese', 'Territori Francesi del sud',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germania', 'Ghana', 'Gibilterra', 'Grecia', 'Groenlandia', 'Grenada', 'Guadalupa', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Città del Vaticano', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Ungheria',
'Islanda', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Irlanda', 'Isola di Man', 'Israele', 'Italia',
'Giamaica', 'Giappone', 'Jersey', 'Giordania',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Kuwait', 'Republicca Kirgiza',
'Repubblica del Laos', 'Latvia', 'Libano', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Lussemburgo',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malesia', 'Maldive', 'Mali', 'Malta', 'Isole Marshall', 'Martinica', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Messico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Principato di Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Marocco', 'Mozambico', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Antille Olandesi', 'Olanda', 'Nuova Caledonia', 'Nuova Zelanda', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Isole Norfolk', 'Northern Mariana Islands', 'Norvegia',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestina', 'Panama', 'Papua Nuova Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Filippine', 'Pitcairn Islands', 'Polonia', 'Portogallo', 'Porto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russia', 'Rwanda',
'San Bartolomeo', 'Sant\'Elena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Arabia Saudita', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovenia', 'Isole Solomon', 'Somalia', 'Sud Africa', 'Georgia del sud e South Sandwich Islands', 'Spagna', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Svezia', 'Svizzera', 'Siria',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Tailandia', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad e Tobago', 'Tunisia', 'Turchia', 'Turkmenistan', 'Isole di Turks and Caicos', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ucraina', 'Emirati Arabi Uniti', 'Regno Unito', 'Stati Uniti d\'America', 'United States Minor Outlying Islands', 'Isole Vergini Statunitensi', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetSuffix}} {{firstName}}',
'{{streetSuffix}} {{lastName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{postcode}} {{state}} ({{stateAbbr}})",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Appartamento ##', 'Piano #');
/**
* @example 'East'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Appt. 350'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'California'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'CA'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/it_IT/Internet.php 0000644 00000000461 15152066430 0011652 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\it_IT;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'email.it', 'libero.it', 'yahoo.it');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'it', 'it', 'it');
}
Provider/UserAgent.php 0000644 00000013745 15152066430 0010760 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class UserAgent extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $userAgents = array('firefox', 'chrome', 'internetExplorer', 'opera', 'safari');
protected static $windowsPlatformTokens = array('Windows NT 6.2', 'Windows NT 6.1', 'Windows NT 6.0', 'Windows NT 5.2', 'Windows NT 5.1', 'Windows NT 5.01', 'Windows NT 5.0', 'Windows NT 4.0', 'Windows 98; Win 9x 4.90', 'Windows 98', 'Windows 95', 'Windows CE');
/**
* Possible processors on Linux
*/
protected static $linuxProcessor = array('i686', 'x86_64');
/**
* Mac processors (it also added U;)
*/
protected static $macProcessor = array('Intel', 'PPC', 'U; Intel', 'U; PPC');
/**
* Add as many languages as you like.
*/
protected static $lang = array('en-US', 'sl-SI');
/**
* Generate mac processor
*
* @return string
*/
public static function macProcessor()
{
return static::randomElement(static::$macProcessor);
}
/**
* Generate linux processor
*
* @return string
*/
public static function linuxProcessor()
{
return static::randomElement(static::$linuxProcessor);
}
/**
* Generate a random user agent
*
* @example 'Mozilla/5.0 (Windows CE) AppleWebKit/5350 (KHTML, like Gecko) Chrome/13.0.888.0 Safari/5350'
*/
public static function userAgent()
{
$userAgentName = static::randomElement(static::$userAgents);
return static::$userAgentName();
}
/**
* Generate Chrome user agent
*
* @example 'Mozilla/5.0 (Macintosh; PPC Mac OS X 10_6_5) AppleWebKit/5312 (KHTML, like Gecko) Chrome/14.0.894.0 Safari/5312'
*/
public static function chrome()
{
$saf = mt_rand(531, 536) . mt_rand(0, 2);
$platforms = array(
'(' . static::linuxPlatformToken() . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Chrome/" . mt_rand(36, 40) . '.0.' . mt_rand(800, 899) . ".0 Mobile Safari/$saf",
'(' . static::windowsPlatformToken() . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Chrome/" . mt_rand(36, 40) . '.0.' . mt_rand(800, 899) . ".0 Mobile Safari/$saf",
'(' . static::macPlatformToken() . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Chrome/" . mt_rand(36, 40) . '.0.' . mt_rand(800, 899) . ".0 Mobile Safari/$saf"
);
return 'Mozilla/5.0 ' . static::randomElement($platforms);
}
/**
* Generate Firefox user agent
*
* @example 'Mozilla/5.0 (X11; Linuxi686; rv:7.0) Gecko/20101231 Firefox/3.6'
*/
public static function firefox()
{
$ver = 'Gecko/' . date('Ymd', mt_rand(strtotime('2010-1-1'), time())) . ' Firefox/' . mt_rand(35, 37) . '.0';
$platforms = array(
'(' . static::windowsPlatformToken() . '; ' . static::randomElement(static::$lang) . '; rv:1.9.' . mt_rand(0, 2) . '.20) ' . $ver,
'(' . static::linuxPlatformToken() . '; rv:' . mt_rand(5, 7) . '.0) ' . $ver,
'(' . static::macPlatformToken() . ' rv:' . mt_rand(2, 6) . '.0) ' . $ver
);
return "Mozilla/5.0 " . static::randomElement($platforms);
}
/**
* Generate Safari user agent
*
* @example 'Mozilla/5.0 (Macintosh; U; PPC Mac OS X 10_7_1 rv:3.0; en-US) AppleWebKit/534.11.3 (KHTML, like Gecko) Version/4.0 Safari/534.11.3'
*/
public static function safari()
{
$saf = mt_rand(531, 535) . '.' . mt_rand(1, 50) . '.' . mt_rand(1, 7);
if (mt_rand(0, 1) == 0) {
$ver = mt_rand(4, 5) . '.' . mt_rand(0, 1);
} else {
$ver = mt_rand(4, 5) . '.0.' . mt_rand(1, 5);
}
$mobileDevices = array(
'iPhone; CPU iPhone OS',
'iPad; CPU OS'
);
$platforms = array(
'(Windows; U; ' . static::windowsPlatformToken() . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Version/$ver Safari/$saf",
'(' . static::macPlatformToken() . ' rv:' . mt_rand(2, 6) . '.0; ' . static::randomElement(static::$lang) . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Version/$ver Safari/$saf",
'(' . static::randomElement($mobileDevices) . ' ' . mt_rand(7, 8) . '_' . mt_rand(0, 2) . '_' . mt_rand(1, 2) . ' like Mac OS X; ' . static::randomElement(static::$lang) . ") AppleWebKit/$saf (KHTML, like Gecko) Version/" . mt_rand(3, 4) . ".0.5 Mobile/8B" . mt_rand(111, 119) . " Safari/6$saf",
);
return "Mozilla/5.0 " . static::randomElement($platforms);
}
/**
* Generate Opera user agent
*
* @example 'Opera/8.25 (Windows NT 5.1; en-US) Presto/2.9.188 Version/10.00'
*/
public static function opera()
{
$platforms = array(
'(' . static::linuxPlatformToken() . '; ' . static::randomElement(static::$lang) . ') Presto/2.' . mt_rand(8, 12) . '.' . mt_rand(160, 355) . ' Version/' . mt_rand(10, 12) . '.00',
'(' . static::windowsPlatformToken() . '; ' . static::randomElement(static::$lang) . ') Presto/2.' . mt_rand(8, 12) . '.' . mt_rand(160, 355) . ' Version/' . mt_rand(10, 12) . '.00'
);
return "Opera/" . mt_rand(8, 9) . '.' . mt_rand(10, 99) . ' ' . static::randomElement($platforms);
}
/**
* Generate Internet Explorer user agent
*
* @example 'Mozilla/5.0 (compatible; MSIE 7.0; Windows 98; Win 9x 4.90; Trident/3.0)'
*/
public static function internetExplorer()
{
return 'Mozilla/5.0 (compatible; MSIE ' . mt_rand(5, 11) . '.0; ' . static::windowsPlatformToken() . '; Trident/' . mt_rand(3, 5) . '.' . mt_rand(0, 1) . ')';
}
public static function windowsPlatformToken()
{
return static::randomElement(static::$windowsPlatformTokens);
}
public static function macPlatformToken()
{
return 'Macintosh; ' . static::randomElement(static::$macProcessor) . ' Mac OS X 10_' . mt_rand(5, 8) . '_' . mt_rand(0, 9);
}
public static function linuxPlatformToken()
{
return 'X11; Linux ' . static::randomElement(static::$linuxProcessor);
}
}
Provider/en_PH/Address.php 0000644 00000065531 15152066430 0011441 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_PH;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
//http://en.wikipedia.org/wiki/Postal_addresses_in_the_Philippines
protected static $addressFormats = array(
'{{streetAddress}}, {{barangay}}, {{city}} {{postcode}} {{province}}', '{{streetAddress}}, {{municipality}} {{postcode}} {{province}}'
);
protected static $buildingNumber = array('##A', '##', '##A/##', '##/##');
protected static $postcode = array('####');
protected static $country = array(
'Philippines',
);
//http://en.wikipedia.org/wiki/Provinces_of_the_Philippines
protected static $province = array(
'Abra', 'Agusan del Norte', 'Agusan del Sur', 'Aklan', 'Albay',
'Antique', 'Apayao', 'Aurora', 'Basilan', 'Bataan', 'Batanes',
'Batangas', 'Benguet', 'Biliran', 'Bohol', 'Bukidnon', 'Bulacan',
'Cagayan', 'Camarines Norte', 'Camarines Sur', 'Camiguin', 'Capiz',
'Catanduanes', 'Cavite', 'Cebu', 'Compostela Valley', 'Cotabato',
'Davao del Norte', 'Davao del Sur', 'Davao Oriental',
'Dinagat Islands', 'Eastern Samar', 'Guimaras', 'Ifugao',
'Ilocos Norte', 'Ilocos Sur', 'Iloilo', 'Isabela', 'Kalinga',
'La Union', 'Laguna', 'Lanao del Norte', 'Lanao del Sur',
'Leyte', 'Maguindanao', 'Marinduque', 'Masbate',
'Misamis Occidental', 'Misamis Oriental',
'Mountain Province', 'Negros Occidental', 'Negros Oriental',
'Northern Samar', 'Nueva Ecija', 'Nueva Vizcaya',
'Occidental Mindoro', 'Oriental Mindoro', 'Palawan',
'Pampanga', 'Pangasinan', 'Quezon', 'Quirino', 'Rizal',
'Romblon', 'Samar', 'Sarangani', 'Siquijor', 'Sorsogon',
'South Cotabato', 'Southern Leyte', 'Sultan Kudarat', 'Sulu',
'Surigao del Norte', 'Surigao del Sur', 'Tarlac',
'Tawi-Tawi', 'Zambales', 'Zamboanga del Norte',
'Zamboanga del Sur', 'Zamboanga Sibugay', 'Metro Manila'
);
//http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_cities_in_the_Philippines
protected static $city = array(
'Caloocan', 'Las Piñas', 'Makati', 'Malabon', 'Mandaluyong',
'Manila', 'Marikina', 'Muntinlupa', 'Navotas', 'Parañaque', 'Pasay',
'Pasig', 'Quezon City', 'San Juan', 'Taguig', 'Valenzuela',
'Butuan', 'Cabadbaran', 'Bayugan', 'Legazpi', 'Ligao', 'Tabaco',
'Isabela', 'Lamitan', 'Balanga', 'Batangas City', 'Lipa', 'Tanauan',
'Baguio', 'Tagbilaran', 'Malaybalay', 'Valencia', 'Malolos',
'Meycauayan', 'San Jose del Monte', 'Tuguegarao', 'Iriga', 'Naga',
'Roxas', 'Bacoor', 'Cavite City', 'Dasmariñas', 'Imus', 'Tagaytay',
'Trece Martires', 'Bogo', 'Carcar', 'Cebu City', 'Danao', 'Lapu-Lapu',
'Mandaue', 'Naga', 'Talisay', 'Toledo', 'Kidapawan', 'Panabo', 'Samal',
'Tagum', 'Davao City', 'Digos', 'Mati', 'Borongan', 'Batac', 'Laoag',
'Candon', 'Vigan', 'Iloilo City', 'Passi', 'Cauayan', 'Ilagan',
'Santiago', 'Tabuk', 'San Fernando', 'Biñan', 'Cabuyao', 'Calamba',
'San Pablo', 'Santa Rosa', 'San Pedro', 'Iligan', 'Marawi', 'Baybay',
'Ormoc', 'Tacloban', 'Cotabato City', 'Masbate City', 'Oroquieta',
'Ozamiz', 'Tangub', 'Cagayan de Oro', 'El Salvador', 'Gingoog',
'Bacolod', 'Bago', 'Cadiz', 'Escalante', 'Himamaylan', 'Kabankalan',
'La Carlota', 'Sagay', 'San Carlos', 'Silay', 'Sipalay', 'Talisay',
'Victorias', 'Bais', 'Bayawan', 'Canlaon', 'Dumaguete', 'Guihulngan',
'Tanjay', 'Cabanatuan', 'Gapan', 'Muñoz', 'Palayan', 'San Jose',
'Calapan', 'Puerto Princesa', 'Angeles', 'Mabalacat',
'San Fernando', 'Alaminos', 'Dagupan', 'San Carlos',
'Urdaneta', 'Lucena', 'Tayabas', 'Antipolo','Calbayog', 'Catbalogan',
'Sorsogon City', 'General Santos', 'Koronadal', 'Maasin', 'Tacurong',
'Surigao City', 'Bislig', 'Tandag', 'Tarlac City','Olongapo',
'Dapitan', 'Dipolog', 'Pagadian', 'Zamboanga City'
);
//http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Philippine_cities_and_municipalities_by_population
protected static $municipality = array(
'Bangued', 'Boliney', 'Bucay', 'Bucloc', 'Daguioman', 'Danglas',
'Dolores', 'La Paz', 'Lacub', 'Lagangilang', 'Lagayan', 'Langiden',
'Licuan-Baay', 'Luba', 'Malibcong', 'Manabo', 'Peñarrubia',
'Pidigan', 'Pilar', 'Sallapadan', 'San Isidro', 'San Juan',
'San Quintin', 'Tayum', 'Tineg', 'Tubo', 'Villaviciosa',
'Butuan City', 'Cabadbaran City', 'Buenavista', 'Carmen',
'Jabonga', 'Kitcharao', 'Las Nieves', 'Magallanes',
'Nasipit', 'Remedios T. Romualdez', 'Santiago', 'Tubay',
'Bayugan City', 'Bunawan', 'Esperanza', 'La Paz', 'Loreto',
'Prosperidad', 'Rosario', 'San Francisco', 'San Luis',
'Santa Josefa', 'Sibagat', 'Talacogon', 'Trento', 'Veruela',
'Altavas', 'Balete', 'Banga', 'Batan', 'Buruanga', 'Ibajay',
'Kalibo', 'Lezo', 'Libacao', 'Madalag', 'Makato', 'Malay',
'Malinao', 'Nabas', 'New Washington', 'Numancia', 'Tangalan',
'Legazpi City', 'Ligao City', 'Tabaco City', 'Bacacay', 'Camalig',
'Daraga', 'Guinobatan', 'Jovellar', 'Libon', 'Malilipot', 'Malinao',
'Manito', 'Oas', 'Pio Duran', 'Polangui', 'Rapu-Rapu',
'Santo Domingo', 'Anini-y', 'Barbaza', 'Belison', 'Bugasong',
'Caluya', 'Culasi', 'Hamtic', 'Laua-an', 'Libertad', 'Pandan',
'Patnongon', 'San Jose', 'San Remigio', 'Sebaste', 'Sibalom',
'Tibiao', 'Tobias Fornier', 'Valderrama', 'Calanasan', 'Conner',
'Flora', 'Kabugao', 'Luna', 'Pudtol', 'Santa Marcela', 'Baler',
'Casiguran', 'Dilasag', 'Dinalungan', 'Dingalan', 'Dipaculao',
'Maria Aurora', 'San Luis', 'Isabela City', 'Lamitan City', 'Akbar',
'Al-Barka', 'Hadji Mohammad Ajul', 'Hadji Muhtamad', 'Lantawan',
'Maluso', 'Sumisip', 'Tabuan-Lasa', 'Tipo-Tipo', 'Tuburan',
'Ungkaya Pukan', 'Balanga City', 'Abucay', 'Bagac', 'Dinalupihan',
'Hermosa', 'Limay', 'Mariveles', 'Morong', 'Orani', 'Orion', 'Pilar',
'Samal', 'Basco', 'Itbayat', 'Ivana', 'Mahatao', 'Sabtang', 'Uyugan',
'Batangas City', 'Lipa City', 'Tanauan City', 'Agoncillo',
'Alitagtag', 'Balayan', 'Balete', 'Bauan', 'Calaca', 'Calatagan',
'Cuenca', 'Ibaan', 'Laurel', 'Lemery', 'Lian', 'Lobo', 'Mabini',
'Malvar', 'Mataas na Kahoy', 'Nasugbu', 'Padre Garcia', 'Rosario',
'San Jose', 'San Juan', 'San Luis', 'San Nicolas', 'San Pascual',
'Santa Teresita', 'Santo Tomas', 'Taal', 'Talisay', 'Taysan',
'Tingloy', 'Tuy', 'Baguio City', 'Atok', 'Bakun', 'Bokod', 'Buguias',
'Itogon', 'Kabayan', 'Kapangan', 'Kibungan', 'La Trinidad',
'Mankayan', 'Sablan', 'Tuba', 'Tublay', 'Almeria', 'Biliran',
'Cabucgayan', 'Caibiran', 'Culaba', 'Kawayan', 'Maripipi', 'Naval',
'Tagbilaran City', 'Alburquerque', 'Alicia', 'Anda', 'Antequera',
'Baclayon', 'Balilihan', 'Batuan', 'Bien Unido', 'Bilar',
'Buenavista', 'Calape', 'Candijay', 'Carmen', 'Catigbian', 'Clarin',
'Corella', 'Cortes', 'Dagohoy', 'Danao', 'Dauis', 'Dimiao', 'Duero',
'Garcia Hernandez', 'Getafe', 'Guindulman', 'Inabanga', 'Jagna',
'Lila', 'Loay', 'Loboc', 'Loon', 'Mabini', 'Maribojoc', 'Panglao',
'Pilar', 'President Carlos P. Garcia', 'Sagbayan', 'San Isidro',
'San Miguel', 'Sevilla', 'Sierra Bullones', 'Sikatuna', 'Talibon',
'Trinidad', 'Tubigon', 'Ubay', 'Valencia', 'Malaybalay City',
'Valencia City', 'Baungon', 'Cabanglasan', 'Damulog', 'Dangcagan',
'Don Carlos', 'Impasug-ong', 'Kadingilan', 'Kalilangan', 'Kibawe',
'Kitaotao', 'Lantapan', 'Libona', 'Malitbog', 'Manolo Fortich',
'Maramag', 'Pangantucan', 'Quezon', 'San Fernando', 'Sumilao',
'Talakag', 'Malolos City', 'Meycauayan City',
'San Jose del Monte City', 'Angat', 'Balagtas', 'Baliuag', 'Bocaue',
'Bulacan', 'Bustos', 'Calumpit', 'Doña Remedios Trinidad',
'Guiguinto', 'Hagonoy', 'Marilao', 'Norzagaray', 'Obando', 'Pandi',
'Paombong', 'Plaridel', 'Pulilan', 'San Ildefonso', 'San Miguel',
'San Rafael', 'Santa Maria', 'Tuguegarao City', 'Abulug', 'Alcala',
'Allacapan', 'Amulung', 'Aparri', 'Baggao', 'Ballesteros', 'Buguey',
'Calayan', 'Camalaniugan', 'Claveria', 'Enrile', 'Gattaran',
'Gonzaga', 'Iguig', 'Lal-lo', 'Lasam', 'Pamplona', 'Peñablanca',
'Piat', 'Rizal', 'Sanchez-Mira', 'Santa Ana', 'Santa Praxedes',
'Santa Teresita', 'Santo Niño', 'Solana', 'Tuao', 'Basud',
'Capalonga', 'Daet', 'Jose Panganiban', 'Labo', 'Mercedes',
'Paracale', 'San Lorenzo Ruiz', 'San Vicente', 'Santa Elena',
'Talisay', 'Vinzons', 'Iriga City', 'Naga City', 'Baao', 'Balatan',
'Bato', 'Bombon', 'Buhi', 'Bula', 'Cabusao', 'Calabanga',
'Camaligan', 'Canaman', 'Caramoan', 'Del Gallego', 'Gainza',
'Garchitorena', 'Goa', 'Lagonoy', 'Libmanan', 'Lupi', 'Magarao',
'Milaor', 'Minalabac', 'Nabua', 'Ocampo', 'Pamplona', 'Pasacao',
'Pili', 'Presentacion', 'Ragay', 'Sagñay', 'San Fernando',
'San Jose', 'Sipocot', 'Siruma', 'Tigaon', 'Tinambac', 'Catarman',
'Guinsiliban', 'Mahinog', 'Mambajao', 'Sagay', 'Roxas City',
'Cuartero', 'Dao', 'Dumalag', 'Dumarao', 'Ivisan', 'Jamindan',
'Ma-ayon', 'Mambusao', 'Panay', 'Panitan', 'Pilar', 'Pontevedra',
'President Roxas', 'Sapi-an', 'Sigma', 'Tapaz', 'Bagamanoc', 'Baras',
'Bato', 'Caramoran', 'Gigmoto', 'Pandan', 'Panganiban', 'San Andres',
'San Miguel', 'Viga', 'Virac', 'Bacoor City', 'Cavite City',
'Dasmariñas City', 'Imus City', 'Tagaytay City',
'Trece Martires City', 'Alfonso', 'Amadeo', 'Carmona',
'General Mariano Alvarez', 'General Emilio Aguinaldo',
'General Trias', 'Indang', 'Kawit', 'Magallanes', 'Maragondon',
'Mendez', 'Naic', 'Noveleta', 'Rosario', 'Silang', 'Tanza',
'Ternate', 'Bogo City', 'Cebu City', 'Carcar City', 'Danao City',
'Lapu-Lapu City', 'Mandaue City', 'Naga City', 'Talisay City',
'Toledo City', 'Alcantara', 'Alcoy', 'Alegria', 'Aloguinsan',
'Argao', 'Asturias', 'Badian', 'Balamban', 'Bantayan', 'Barili',
'Boljoon', 'Borbon', 'Carmen', 'Catmon', 'Compostela', 'Consolacion',
'Cordoba', 'Daanbantayan', 'Dalaguete', 'Dumanjug', 'Ginatilan',
'Liloan', 'Madridejos', 'Malabuyoc', 'Medellin', 'Minglanilla',
'Moalboal', 'Oslob', 'Pilar', 'Pinamungahan', 'Poro', 'Ronda',
'Samboan', 'San Fernando', 'San Francisco', 'San Remigio',
'Santa Fe', 'Santander', 'Sibonga', 'Sogod', 'Tabogon', 'Tabuelan',
'Tuburan', 'Tudela', 'Compostela', 'Laak', 'Mabini',
'Maco', 'Maragusan', 'Mawab', 'Monkayo', 'Montevista', 'Nabunturan',
'New Bataan', 'Pantukan', 'Kidapawan City', 'Alamada', 'Aleosan',
'Antipas', 'Arakan', 'Banisilan', 'Carmen', 'Kabacan', 'Libungan',
'M\'lang', 'Magpet', 'Makilala', 'Matalam', 'Midsayap', 'Pigkawayan',
'Pikit', 'President Roxas', 'Tulunan', 'Panabo City', 'Samal City',
'Tagum City', 'Asuncion', 'Braulio E. Dujali', 'Carmen', 'Kapalong',
'New Corella', 'San Isidro', 'Santo Tomas', 'Talaingod',
'Davao City', 'Digos City', 'Bansalan', 'Don Marcelino', 'Hagonoy',
'Jose Abad Santos', 'Kiblawan', 'Magsaysay', 'Malalag', 'Malita',
'Matanao', 'Padada', 'Santa Cruz', 'Santa Maria', 'Sarangani',
'Sulop', 'Mati City', 'Baganga', 'Banaybanay', 'Boston', 'Caraga',
'Cateel', 'Governor Generoso', 'Lupon', 'Manay', 'San Isidro',
'Tarragona', 'Basilisa', 'Cagdianao', 'Dinagat', 'Libjo', 'Loreto',
'San Jose', 'Tubajon', 'Borongan City', 'Arteche', 'Balangiga',
'Balangkayan', 'Can-avid', 'Dolores', 'General MacArthur',
'Giporlos', 'Guiuan', 'Hernani', 'Jipapad', 'Lawaan', 'Llorente',
'Maslog', 'Maydolong', 'Mercedes', 'Oras', 'Quinapondan', 'Salcedo',
'San Julian', 'San Policarpo', 'Sulat', 'Taft', 'Buenavista',
'Jordan', 'Nueva Valencia', 'San Lorenzo', 'Sibunag', 'Aguinaldo',
'Alfonso Lista', 'Asipulo', 'Banaue', 'Hingyon', 'Hungduan',
'Kiangan', 'Lagawe', 'Lamut', 'Mayoyao', 'Tinoc', 'Batac City',
'Laoag City', 'Adams', 'Bacarra', 'Badoc', 'Bangui', 'Banna',
'Burgos', 'Carasi', 'Currimao', 'Dingras', 'Dumalneg', 'Marcos',
'Nueva Era', 'Pagudpud', 'Paoay', 'Pasuquin', 'Piddig', 'Pinili',
'San Nicolas', 'Sarrat', 'Solsona', 'Vintar', 'Candon City',
'Vigan City', 'Alilem', 'Banayoyo', 'Bantay', 'Burgos', 'Cabugao',
'Caoayan', 'Cervantes', 'Galimuyod', 'Gregorio Del Pilar',
'Lidlidda', 'Magsingal', 'Nagbukel', 'Narvacan', 'Quirino',
'Salcedo', 'San Emilio', 'San Esteban', 'San Ildefonso', 'San Juan',
'San Vicente', 'Santa', 'Santa Catalina', 'Santa Cruz',
'Santa Lucia', 'Santa Maria', 'Santiago', 'Santo Domingo', 'Sigay',
'Sinait', 'Sugpon', 'Suyo', 'Tagudin', 'Iloilo City', 'Passi City',
'Ajuy', 'Alimodian', 'Anilao', 'Badiangan', 'Balasan', 'Banate',
'Barotac Nuevo', 'Barotac Viejo', 'Batad', 'Bingawan', 'Cabatuan',
'Calinog', 'Carles', 'Concepcion', 'Dingle', 'Dueñas', 'Dumangas',
'Estancia', 'Guimbal', 'Igbaras', 'Janiuay', 'Lambunao', 'Leganes',
'Lemery', 'Leon', 'Maasin', 'Miagao', 'Mina', 'New Lucena', 'Oton',
'Pavia', 'Pototan', 'San Dionisio', 'San Enrique', 'San Joaquin',
'San Miguel', 'San Rafael', 'Santa Barbara', 'Sara', 'Tigbauan',
'Tubungan', 'Zarraga', 'Cauayan City', 'Ilagan City',
'Santiago City', 'Alicia', 'Angadanan', 'Aurora', 'Benito Soliven',
'Burgos', 'Cabagan', 'Cabatuan', 'Cordon', 'Delfin Albano',
'Dinapigue', 'Divilacan', 'Echague', 'Gamu', 'Jones', 'Luna',
'Maconacon', 'Mallig', 'Naguilian', 'Palanan', 'Quezon', 'Quirino',
'Ramon', 'Reina Mercedes', 'Roxas', 'San Agustin', 'San Guillermo',
'San Isidro', 'San Manuel', 'San Mariano', 'San Mateo', 'San Pablo',
'Santa Maria', 'Santo Tomas', 'Tumauini', 'Tabuk City', 'Balbalan',
'Lubuagan', 'Pasil', 'Pinukpuk', 'Rizal', 'Tanudan', 'Tinglayan',
'San Fernando City', 'Agoo', 'Aringay', 'Bacnotan', 'Bagulin',
'Balaoan', 'Bangar', 'Bauang', 'Burgos', 'Caba', 'Luna', 'Naguilian',
'Pugo', 'Rosario', 'San Gabriel', 'San Juan', 'Santo Tomas',
'Santol', 'Sudipen', 'Tubao', 'Biñan City', 'Cabuyao City',
'Calamba City', 'San Pablo City', 'Santa Rosa City',
'Nature and Science City of Los Baños', 'San Pedro', 'Alaminos',
'Bay', 'Calauan', 'Cavinti', 'Famy', 'Kalayaan', 'Liliw', 'Luisiana',
'Lumban', 'Mabitac', 'Magdalena', 'Majayjay', 'Nagcarlan', 'Paete',
'Pagsanjan', 'Pakil', 'Pangil', 'Pila', 'Rizal', 'Santa Cruz',
'Santa Maria', 'Siniloan', 'Victoria', 'Iligan City', 'Bacolod',
'Baloi', 'Baroy', 'Kapatagan', 'Kauswagan', 'Kolambugan', 'Lala',
'Linamon', 'Magsaysay', 'Maigo', 'Matungao', 'Munai', 'Nunungan',
'Pantao Ragat', 'Pantar', 'Poona Piagapo', 'Salvador', 'Sapad',
'Sultan Naga Dimaporo', 'Tagoloan', 'Tangcal', 'Tubod',
'Marawi City', 'Bacolod-Kalawi', 'Balabagan', 'Balindong', 'Bayang',
'Binidayan', 'Buadiposo-Buntong', 'Bubong', 'Bumbaran', 'Butig',
'Calanogas', 'Ditsaan-Ramain', 'Ganassi', 'Kapai', 'Kapatagan',
'Lumba-Bayabao', 'Lumbaca-Unayan', 'Lumbatan', 'Lumbayanague',
'Madalum', 'Madamba', 'Maguing', 'Malabang', 'Marantao', 'Marogong',
'Masiu', 'Mulondo', 'Pagayawan', 'Piagapo', 'Poona Bayabao',
'Pualas', 'Saguiaran', 'Sultan Dumalondong', 'Picong', 'Tagoloan II',
'Tamparan', 'Taraka', 'Tubaran', 'Tugaya', 'Wao', 'Baybay City',
'Ormoc City', 'Tacloban City', 'Abuyog', 'Alangalang', 'Albuera',
'Babatngon', 'Barugo', 'Bato', 'Burauen', 'Calubian', 'Capoocan',
'Carigara', 'Dagami', 'Dulag', 'Hilongos', 'Hindang', 'Inopacan',
'Isabel', 'Jaro', 'Javier', 'Julita', 'Kananga', 'La Paz', 'Leyte',
'MacArthur', 'Mahaplag', 'Matag-ob', 'Matalom', 'Mayorga', 'Merida',
'Palo', 'Palompon', 'Pastrana', 'San Isidro', 'San Miguel',
'Santa Fe', 'Tabango', 'Tabontabon', 'Tanauan', 'Tolosa', 'Tunga',
'Villaba', 'Cotabato City', 'Ampatuan', 'Barira', 'Buldon', 'Buluan',
'Datu Abdullah Sangki', 'Datu Anggal Midtimbang',
'Datu Blah T. Sinsuat', 'Datu Hoffer Ampatuan', 'Datu Montawal',
'Datu Odin Sinsuat', 'Datu Paglas', 'Datu Piang', 'Datu Salibo',
'Datu Saudi-Ampatuan', 'Datu Unsay', 'General Salipada K. Pendatun',
'Guindulungan', 'Kabuntalan', 'Mamasapano', 'Mangudadatu', 'Matanog',
'Northern Kabuntalan', 'Pagalungan', 'Paglat', 'Pandag', 'Parang',
'Rajah Buayan', 'Shariff Aguak', 'Shariff Saydona Mustapha',
'South Upi', 'Sultan Kudarat', 'Sultan Mastura',
'Sultan sa Barongis', 'Talayan', 'Talitay', 'Upi', 'Boac',
'Buenavista', 'Gasan', 'Mogpog', 'Santa Cruz', 'Torrijos',
'Masbate City', 'Aroroy', 'Baleno', 'Balud', 'Batuan', 'Cataingan',
'Cawayan', 'Claveria', 'Dimasalang', 'Esperanza', 'Mandaon',
'Milagros', 'Mobo', 'Monreal', 'Palanas', 'Pio V. Corpuz', 'Placer',
'San Fernando', 'San Jacinto', 'San Pascual', 'Uson', 'Manila',
'Caloocan', 'Las Piñas', 'Makati', 'Malabon', 'Mandaluyong',
'Marikina', 'Muntinlupa', 'Navotas', 'Parañaque', 'Pasay', 'Pasig',
'Quezon City', 'San Juan', 'Taguig', 'Valenzuela', 'Pateros',
'Oroquieta City', 'Ozamiz City', 'Tangub City', 'Aloran',
'Baliangao', 'Bonifacio', 'Calamba', 'Clarin', 'Concepcion',
'Don Victoriano Chiongbian', 'Jimenez', 'Lopez Jaena', 'Panaon',
'Plaridel', 'Sapang Dalaga', 'Sinacaban', 'Tudela', 'Cagayan de Oro',
'El Salvador City', 'Gingoog City', 'Alubijid', 'Balingasag',
'Balingoan', 'Binuangan', 'Claveria', 'Gitagum', 'Initao', 'Jasaan',
'Kinoguitan', 'Lagonglong', 'Laguindingan', 'Libertad', 'Lugait',
'Magsaysay', 'Manticao', 'Medina', 'Naawan', 'Opol', 'Salay',
'Sugbongcogon', 'Tagoloan', 'Talisayan', 'Villanueva', 'Barlig',
'Bauko', 'Besao', 'Bontoc', 'Natonin', 'Paracelis', 'Sabangan',
'Sadanga', 'Sagada', 'Tadian', 'Bacolod City', 'Bago City',
'Cadiz City', 'Escalante City', 'Himamaylan City', 'Kabankalan City',
'La Carlota City', 'Sagay City', 'San Carlos City', 'Silay City',
'Sipalay City', 'Talisay City', 'Victorias City', 'Binalbagan',
'Calatrava', 'Candoni', 'Cauayan', 'Enrique B. Magalona',
'Hinigaran', 'Hinoba-an', 'Ilog', 'Isabela', 'La Castellana',
'Manapla', 'Moises Padilla', 'Murcia', 'Pontevedra', 'Pulupandan',
'Salvador Benedicto', 'San Enrique', 'Toboso', 'Valladolid',
'Bais City', 'Bayawan City', 'Canlaon City', 'Guihulngan City',
'Dumaguete City', 'Tanjay City', 'Amlan', 'Ayungon', 'Bacong',
'Basay', 'Bindoy', 'Dauin', 'Jimalalud', 'La Libertad', 'Mabinay',
'Manjuyod', 'Pamplona', 'San Jose', 'Santa Catalina', 'Siaton',
'Sibulan', 'Tayasan', 'Valencia', 'Vallehermoso', 'Zamboanguita',
'Allen', 'Biri', 'Bobon', 'Capul', 'Catarman', 'Catubig', 'Gamay',
'Laoang', 'Lapinig', 'Las Navas', 'Lavezares', 'Lope de Vega',
'Mapanas', 'Mondragon', 'Palapag', 'Pambujan', 'Rosario',
'San Antonio', 'San Isidro', 'San Jose', 'San Roque', 'San Vicente',
'Silvino Lobos', 'Victoria', 'Cabanatuan City', 'Gapan City',
'Palayan City', 'San Jose City', 'Science City of Muñoz', 'Aliaga',
'Bongabon', 'Cabiao', 'Carranglan', 'Cuyapo', 'Gabaldon',
'General Mamerto Natividad', 'General Tinio', 'Guimba', 'Jaen',
'Laur', 'Licab', 'Llanera', 'Lupao', 'Nampicuan', 'Pantabangan',
'Peñaranda', 'Quezon', 'Rizal', 'San Antonio', 'San Isidro',
'San Leonardo', 'Santa Rosa', 'Santo Domingo', 'Talavera',
'Talugtug', 'Zaragoza', 'Alfonso Castaneda', 'Ambaguio', 'Aritao',
'Bagabag', 'Bambang', 'Bayombong', 'Diadi', 'Dupax del Norte',
'Dupax del Sur', 'Kasibu', 'Kayapa', 'Quezon', 'Santa Fe', 'Solano',
'Villaverde', 'Abra de Ilog', 'Calintaan', 'Looc', 'Lubang',
'Magsaysay', 'Mamburao', 'Paluan', 'Rizal', 'Sablayan', 'San Jose',
'Santa Cruz', 'Calapan City', 'Baco', 'Bansud', 'Bongabong',
'Bulalacao', 'Gloria', 'Mansalay', 'Naujan', 'Pinamalayan', 'Pola',
'Puerto Galera', 'Roxas', 'San Teodoro', 'Socorro', 'Victoria',
'Puerto Princesa City', 'Aborlan', 'Agutaya', 'Araceli', 'Balabac',
'Bataraza', 'Brooke\'s Point', 'Busuanga', 'Cagayancillo', 'Coron',
'Culion', 'Cuyo', 'Dumaran', 'El Nido', 'Kalayaan', 'Linapacan',
'Magsaysay', 'Narra', 'Quezon', 'Rizal', 'Roxas', 'San Vicente',
'Sofronio Española', 'Taytay', 'Angeles City', 'San Fernando City',
'Mabalacat City', 'Apalit', 'Arayat', 'Bacolor', 'Candaba',
'Floridablanca', 'Guagua', 'Lubao', 'Macabebe', 'Magalang',
'Masantol', 'Mexico', 'Minalin', 'Porac', 'San Luis', 'San Simon',
'Santa Ana', 'Santa Rita', 'Santo Tomas', 'Sasmuan', 'Alaminos City',
'Dagupan City', 'San Carlos City', 'Urdaneta City', 'Agno',
'Aguilar', 'Alcala', 'Anda', 'Asingan', 'Balungao', 'Bani',
'Basista', 'Bautista', 'Bayambang', 'Binalonan', 'Binmaley',
'Bolinao', 'Bugallon', 'Burgos', 'Calasiao', 'Dasol', 'Infanta',
'Labrador', 'Laoac', 'Lingayen', 'Mabini', 'Malasiqui', 'Manaoag',
'Mangaldan', 'Mangatarem', 'Mapandan', 'Natividad', 'Pozzorubio',
'Rosales', 'San Fabian', 'San Jacinto', 'San Manuel', 'San Nicolas',
'San Quintin', 'Santa Barbara', 'Santa Maria', 'Santo Tomas',
'Sison', 'Sual', 'Tayug', 'Umingan', 'Urbiztondo', 'Villasis',
'Lucena City', 'Tayabas City', 'Agdangan', 'Alabat', 'Atimonan',
'Buenavista', 'Burdeos', 'Calauag', 'Candelaria', 'Catanauan',
'Dolores', 'General Luna', 'General Nakar', 'Guinayangan', 'Gumaca',
'Infanta', 'Jomalig', 'Lopez', 'Lucban', 'Macalelon', 'Mauban',
'Mulanay', 'Padre Burgos', 'Pagbilao', 'Panukulan', 'Patnanungan',
'Perez', 'Pitogo', 'Plaridel', 'Polillo', 'Quezon', 'Real',
'Sampaloc', 'San Andres', 'San Antonio', 'San Francisco',
'San Narciso', 'Sariaya', 'Tagkawayan', 'Tiaong', 'Unisan',
'Aglipay', 'Cabarroguis', 'Diffun', 'Maddela', 'Nagtipunan',
'Saguday', 'Antipolo City', 'Angono', 'Baras', 'Binangonan',
'Cainta', 'Cardona', 'Jalajala', 'Morong', 'Pililla', 'Rodriguez',
'San Mateo', 'Tanay', 'Taytay', 'Teresa', 'Alcantara', 'Banton',
'Cajidiocan', 'Calatrava', 'Concepcion', 'Corcuera', 'Ferrol',
'Looc', 'Magdiwang', 'Odiongan', 'Romblon', 'San Agustin',
'San Andres', 'San Fernando', 'San Jose', 'Santa Fe', 'Santa Maria',
'Calbayog City', 'Catbalogan City', 'Almagro', 'Basey', 'Calbiga',
'Daram', 'Gandara', 'Hinabangan', 'Jiabong', 'Marabut', 'Matuguinao',
'Motiong', 'Pagsanghan', 'Paranas', 'Pinabacdao', 'San Jorge',
'San Jose De Buan', 'San Sebastian', 'Santa Margarita', 'Santa Rita',
'Santo Niño', 'Tagapul-an', 'Talalora', 'Tarangnan', 'Villareal',
'Zumarraga', 'Alabel', 'Glan', 'Kiamba', 'Maasim', 'Maitum',
'Malapatan', 'Malungon', 'Enrique Villanueva', 'Larena', 'Lazi',
'Maria', 'San Juan', 'Siquijor', 'Sorsogon City', 'Barcelona',
'Bulan', 'Bulusan', 'Casiguran', 'Castilla', 'Donsol', 'Gubat',
'Irosin', 'Juban', 'Magallanes', 'Matnog', 'Pilar', 'Prieto Diaz',
'Santa Magdalena', 'General Santos City', 'Koronadal City',
'Polomolok', 'Banga', 'Lake Sebu', 'Norala', 'Santo Niño',
'Surallah', 'T\'boli', 'Tampakan', 'Tantangan', 'Tupi',
'Maasin City', 'Anahawan', 'Bontoc', 'Hinunangan', 'Hinundayan',
'Libagon', 'Liloan', 'Limasawa', 'Macrohon', 'Malitbog',
'Padre Burgos', 'Pintuyan', 'Saint Bernard', 'San Francisco',
'San Juan', 'San Ricardo', 'Silago', 'Sogod', 'Tomas Oppus',
'Tacurong City', 'Bagumbayan', 'Columbio', 'Esperanza', 'Isulan',
'Kalamansig', 'Lambayong', 'Lebak', 'Lutayan', 'Palimbang',
'President Quirino', 'Senator Ninoy Aquino', 'Banguingui',
'Hadji Panglima Tahil', 'Indanan', 'Jolo', 'Kalingalan Caluang',
'Lugus', 'Luuk', 'Maimbung', 'Old Panamao', 'Omar', 'Pandami',
'Panglima Estino', 'Pangutaran', 'Parang', 'Pata', 'Patikul',
'Siasi', 'Talipao', 'Tapul', 'Surigao City', 'Alegria', 'Bacuag',
'Burgos', 'Claver', 'Dapa', 'Del Carmen', 'General Luna',
'Gigaquit', 'Mainit', 'Malimono', 'Pilar', 'Placer', 'San Benito',
'San Francisco', 'San Isidro', 'Santa Monica', 'Sison', 'Socorro',
'Tagana-an', 'Tubod', 'Bislig City', 'Tandag City', 'Barobo',
'Bayabas', 'Cagwait', 'Cantilan', 'Carmen', 'Carrascal', 'Cortes',
'Hinatuan', 'Lanuza', 'Lianga', 'Lingig', 'Madrid', 'Marihatag',
'San Agustin', 'San Miguel', 'Tagbina', 'Tago', 'Tarlac City',
'Anao', 'Bamban', 'Camiling', 'Capas', 'Concepcion', 'Gerona',
'La Paz', 'Mayantoc', 'Moncada', 'Paniqui', 'Pura', 'Ramos',
'San Clemente', 'San Jose', 'San Manuel', 'Santa Ignacia',
'Victoria', 'Bongao', 'Languyan', 'Mapun', 'Panglima Sugala',
'Sapa-Sapa', 'Sibutu', 'Simunul', 'Sitangkai', 'South Ubian',
'Tandubas', 'Turtle Islands', 'Olongapo City', 'Botolan', 'Cabangan',
'Candelaria', 'Castillejos', 'Iba', 'Masinloc', 'Palauig',
'San Antonio', 'San Felipe', 'San Marcelino', 'San Narciso',
'Santa Cruz', 'Subic', 'Dapitan City', 'Dipolog City', 'Bacungan',
'Baliguian', 'Godod', 'Gutalac', 'Jose Dalman', 'Kalawit',
'Katipunan', 'La Libertad', 'Labason', 'Liloy', 'Manukan', 'Mutia',
'Piñan', 'Polanco', 'President Manuel A. Roxas', 'Rizal', 'Salug',
'Sergio Osmeña Sr.', 'Siayan', 'Sibuco', 'Sibutad', 'Sindangan',
'Siocon', 'Sirawai', 'Tampilisan', 'Pagadian City', 'Zamboanga City',
'Aurora', 'Bayog', 'Dimataling', 'Dinas', 'Dumalinao', 'Dumingag',
'Guipos', 'Josefina', 'Kumalarang', 'Labangan', 'Lakewood',
'Lapuyan', 'Mahayag', 'Margosatubig', 'Midsalip', 'Molave', 'Pitogo',
'Ramon Magsaysay', 'San Miguel', 'San Pablo', 'Sominot', 'Tabina',
'Tambulig', 'Tigbao', 'Tukuran', 'Vincenzo A. Sagun', 'Alicia',
'Buug', 'Diplahan', 'Imelda', 'Ipil', 'Kabasalan', 'Mabuhay',
'Malangas', 'Naga', 'Olutanga', 'Payao', 'Roseller Lim', 'Siay',
'Talusan', 'Titay', 'Tungawan'
);
protected static $barangay = array(
'Poblacion'
);
public function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public function municipality()
{
return static::randomElement(static::$municipality);
}
public function barangay()
{
return static::randomElement(static::$barangay);
}
}
Provider/lv_LV/PhoneNumber.php 0000644 00000000347 15152066430 0012321 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\lv_LV;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'##-###-###',
'##-######',
'########',
'+371 #######',
);
}
Provider/lv_LV/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011510 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\lv_LV;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'LV', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/lv_LV/Person.php 0000644 00000011460 15152066430 0011343 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\lv_LV;
use Faker\Calculator\Luhn;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* {@link} http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D1%83%D1%81%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%B5_%D0%BB%D0%B8%D1%87%D0%BD%D0%BE%D0%B5_%D0%B8%D0%BC%D1%8F
**/
protected static $firstNameMale = array(
'Enno', 'Eriks', 'Ernests', 'Ero', 'Ervis', 'Mārtiņš', 'Ādams', 'Āris', 'Āvo', 'Ēriks', 'Enriko', 'Enriks', 'Ēro', 'Ģirts', 'Īra',
// below are unknown gender firstnames
'Agris', 'Dainis', 'Dzintars', 'Emīls', 'Enijs', 'Enoks', 'Enrijs', 'Eralds', 'Erasts', 'Erberts', 'Erhards',
'Eriands', 'Eriens', 'Erihs', 'Erims', 'Erlends', 'Ermanis', 'Ermans', 'Ermīns', 'Ernando', 'Ernis', 'Ernsts', 'Ervids',
'Ervijs', 'Ervils', 'Ervins', 'Ervīns', 'Esams', 'Etjēns', 'Eugenijs', 'Eugēnijs', 'Euzebijs', 'Euģenijs', 'Euģēnijs', 'Evalds',
'Evarists', 'Evars', 'Evarts', 'Eventijs', 'Everts', 'Evgenijs', 'Evgēnijs', 'Evijs', 'Evģenijs', 'Evģēnijs', 'Guntis', 'Kārlis',
'Modris', 'Ričards', 'Valdis', 'Viesturs', 'Vilnis', 'Ādolfina', 'Ādolfs', 'Ādolfīne', 'Ārends', 'Ārens', 'Ārija', 'Ārijs',
'Āriks', 'Ārite', 'Ārons', 'Ārvalda', 'Ārvaldis', 'Ārvalds', 'Čelsija', 'Čereta', 'Česlava', 'Čezeta', 'Ēra', 'Ērihs',
'Ērmanis', 'Ēstere', 'Ēvalds', 'Ēvija', 'Ēvisa', 'Ģederts', 'Ģedimins', 'Ģintars', 'Ģints', 'Īrisa', 'Īvija', 'Ņikifors',
'Šandors', 'Ūnika', 'Ūva', 'Žaklīne', 'Žanija', 'Žanna', 'Žanneta', 'Žene', 'Ženija', 'Žermena', 'Žermēna', 'Žozefina',
'Žuanete', 'Žubīte',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Āra', 'Ārika', 'Čarita', 'Ērika', 'Ēva', 'Ēvī', 'Īda', 'Īna', 'Īva', 'Īvis', 'Īģe', 'Ņikita', 'Ūna',
'Žaklina', 'Žaklīna', 'Žana', 'Žaneta', 'Žanete',
// below are unknown gender firstnames
'Agris', 'Dainis', 'Dzintars', 'Emīls', 'Enijs', 'Enoks', 'Enrijs', 'Eralds', 'Erasts', 'Erberts', 'Erhards',
'Eriands', 'Eriens', 'Erihs', 'Erims', 'Erlends', 'Ermanis', 'Ermans', 'Ermīns', 'Ernando', 'Ernis', 'Ernsts', 'Ervids',
'Ervijs', 'Ervils', 'Ervins', 'Ervīns', 'Esams', 'Etjēns', 'Eugenijs', 'Eugēnijs', 'Euzebijs', 'Euģenijs', 'Euģēnijs', 'Evalds',
'Evarists', 'Evars', 'Evarts', 'Eventijs', 'Everts', 'Evgenijs', 'Evgēnijs', 'Evijs', 'Evģenijs', 'Evģēnijs', 'Guntis', 'Kārlis',
'Modris', 'Ričards', 'Valdis', 'Viesturs', 'Vilnis', 'Ādolfina', 'Ādolfs', 'Ādolfīne', 'Ārends', 'Ārens', 'Ārija', 'Ārijs',
'Āriks', 'Ārite', 'Ārons', 'Ārvalda', 'Ārvaldis', 'Ārvalds', 'Čelsija', 'Čereta', 'Česlava', 'Čezeta', 'Ēra', 'Ērihs',
'Ērmanis', 'Ēstere', 'Ēvalds', 'Ēvija', 'Ēvisa', 'Ģederts', 'Ģedimins', 'Ģintars', 'Ģints', 'Īrisa', 'Īvija', 'Ņikifors',
'Šandors', 'Ūnika', 'Ūva', 'Žaklīne', 'Žanija', 'Žanna', 'Žanneta', 'Žene', 'Ženija', 'Žermena', 'Žermēna', 'Žozefina',
'Žuanete', 'Žubīte',
);
/**
* {@link} http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BE%D0%BA_%D0%BE%D0%B1%D1%89%D0%B5%D1%80%D1%83%D1%81%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D1%84%D0%B0%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%B9
**/
protected static $lastName = array(
'Raņķi', 'Muižeļi', 'Dumpji', 'Ozoliņi', 'Kalniņi', 'Sēļi', 'Kreši', 'Dāles', 'Rungaiņi',
'Kalniņš', 'Lejiņš', 'Celmiņš', 'Bērziņš', 'Ozoliņš', 'Liepiņš', 'Siliņš', 'Vilciņš', 'Lācītis',
'Priedīte', 'Saulīte', 'Gailītis', 'Muciņš', 'Krieviņš', 'Zviedrītis', 'Polītis',
'Latkovskis', 'Lazovskis', 'Kovaļevskis', 'Dombrovskis', 'Jankovskis', 'Ratkēvičs', 'Kokorevičs', 'Jurēvics',
'Jankevics', 'Baldunčiks', 'Šileiko', 'Budreiko', 'Andreiko', 'Blaumanis', 'Silmanis', 'Staltmanis',
'Andersons', 'Kirhenšteins', 'Švarcbahs', 'Bendorfs', 'Veinbergs', 'Rozentāls', 'Neilands', 'Freidenfelds',
'Veidenbaums', 'Kronvalds',
);
public function driverLicence()
{
return $this->bothify("??######");
}
public function passportNumber()
{
return $this->bothify("??#######");
}
/**
* National Personal Identity number (personas kods)
* @link https://en.wikipedia.org/wiki/National_identification_number#Latvia
* @param \DateTime $birthdate
* @return string on format XXXXXX-XXXXX
*/
public function personalIdentityNumber(\DateTime $birthdate = null)
{
if (!$birthdate) {
$birthdate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeThisCentury();
}
$datePart = $birthdate->format('dmy');
$randomDigits = (string) static::numerify('####');
$checksum = Luhn::computeCheckDigit($datePart . $randomDigits);
return $datePart . '-' . $randomDigits . $checksum;
}
}
Provider/lv_LV/Address.php 0000644 00000014274 15152066430 0011470 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\lv_LV;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('pilsēta');
protected static $regionSuffix = array('reģions');
protected static $streetPrefix = array(
'iela', 'bulvāris', 'skvērs', 'gāte',
);
protected static $buildingNumber = array('##');
protected static $postcode = array('LV ####');
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $region = array(
'Kurzemes', 'Latgales', 'Rīgas', 'Vidzemes', 'Zemgales'
);
protected static $city = array('Aizkraukle' ,'Aluksne','Balvi', 'Bauska','Cesis',
'Daugavpils', 'Dobele','Gulbene', 'Jekabpils', 'Jelgava', 'Kraslava', 'Kuldiga', 'Liepaja',
'Limbazi', 'Ludza', 'Madona', 'Mobile Phones', 'Ogre', 'Preili', 'Rezekne', 'Rīga', 'Ventspils'
);
protected static $street = array(
'Alfrēda Kalniņa', 'Alksnāja', 'Amatu', 'Anglikāņu', 'Arhitektu', 'Arsenāla', 'Artilērijas',
'Aspazijas', 'Atgriežu', 'Audēju', 'Basteja', 'Baumaņa', 'Bīskapa', 'Blaumaņa', 'Brīvības', 'Brīvības',
'Bruņinieku', 'Dainas', 'Daugavas'
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}}, {{region}} {{regionSuffix}}, {{city}} {{cityPrefix}}, {{street}} {{streetPrefix}}, {{buildingNumber}}",
);
public static function buildingNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
public static function regionSuffix()
{
return static::randomElement(static::$regionSuffix);
}
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/lv_LV/Internet.php 0000644 00000000454 15152066430 0011666 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\lv_LV;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('mail.lv','apollo.lv','inbox.lv','gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'net', 'org', 'lv', 'lv', 'lv', 'lv');
}
Provider/fr_CA/Person.php 0000644 00000012231 15152066430 0011270 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_CA;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstNameMale}}-{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstNameFemale}}-{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* This list is more or less the same as in \Faker\Provider\fr_FR\Person.php
* Some common names were added and other removed.
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Adrien', 'Aimé', 'Alain', 'Albert', 'Alexandre', 'Alfred', 'Alphonse', 'Alysson', 'André', 'Anthony', 'Antoine', 'Arthur', 'Auguste',
'Augustin', 'Augustine', 'Benjamin', 'Benoit', 'Benoît', 'Bernard', 'Bertrand', 'Charles', 'Christian', 'Christophe', 'Claude', 'Daniel',
'David', 'Denis', 'Dominic', 'Emmanuel', 'Eugène', 'Françis', 'François', 'Frédéric', 'Gabriel', 'Georges', 'Gilbert', 'Gilles',
'Grégory', 'Guillaume', 'Guy', 'Gérard', 'Henri', 'Hugues', 'Isaac', 'Jacques', 'Joseph', 'Jules', 'Julien', 'Jérôme',
'Laurent', 'Louis', 'Luc', 'Lucas', 'Léon', 'Marc', 'Marcel', 'Martin', 'Mathieu', 'Matthieu', 'Maurice', 'Michel',
'Nicolas', 'Noël', 'Olivier', 'Patrick', 'Paul', 'Philippe', 'Pierre', 'Raymond', 'René', 'Richard', 'Robert', 'Roger',
'Roland', 'Rémy', 'Simone', 'Stéphane', 'Sébastien', 'Thierry', 'Thomas', 'Théo', 'Théophile', 'Timothée', 'Tristan', 'Victor',
'Vincent', 'William', 'Xavier', 'Yvan', 'Yves', 'Yvon', 'Zacharie', 'Édouard', 'Émanuelle', 'Émile', 'Éric', 'Étienne', 'Honoré',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Adrienne', 'Adèle', 'Agathe', 'Aimée', 'Alexandra', 'Alice', 'Aline', 'Amélie', 'Anaïs', 'Andrée', 'Ann', 'Anne', 'Annette',
'Annie', 'Anouk', 'Arianne', 'Audrey', 'Aurore', 'Aurélie', 'Bernadette', 'Brigitte', 'Camille', 'Caroline', 'Catherine', 'Chantal',
'Charlotte', 'Christiane', 'Christine', 'Claire', 'Claudine', 'Colette', 'Corrine', 'Cécile', 'Céline', 'Danielle', 'Denise', 'Dominique',
'Eugénie', 'Eve', 'Françoise', 'Frédérique', 'Gabrielle', 'Geneviève', 'Hélène', 'Isabelle', 'Jacqueline', 'Jean', 'Jeanne', 'Jeannine',
'Joséphine', 'Julie', 'Laurence', 'Louise', 'Luce', 'Lucie', 'Madeleine', 'Maggie', 'Manon', 'Margot', 'Marguerite', 'Marianne',
'Marie', 'Marthe', 'Martine', 'Maryse', 'Mathilde', 'Michelle', 'Michèle', 'Monique', 'Nancy', 'Nathalie', 'Nicole', 'Noémie',
'Odette', 'Olivia', 'Patrice', 'Patricia', 'Paule', 'Paulette', 'Pauline', 'Pénélope', 'Renée', 'Rolande', 'Sophie', 'Stéphanie',
'Susanne', 'Suzanne', 'Sylvie', 'Thérèse', 'Valérie', 'Virginie', 'Véronique', 'Yvonne', 'Zoé', 'Édith', 'Élisabeth', 'Élise',
'Élodie', 'Émilie', 'Érika', 'Honorée',
);
/**
* These last names come from this list of most common family names in Québec (1 to 130)
* http://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_noms_de_famille_les_plus_courants_au_Québec
*/
protected static $lastName = array(
'Allard', 'Arsenault', 'Audet',
'Beaudoin', 'Beaulieu', 'Bédard', 'Bélanger', 'Benoît', 'Bergeron', 'Bernard', 'Bernier', 'Bertrand', 'Bérubé',
'Bilodeau', 'Blais', 'Blanchette', 'Boisvert', 'Boivin', 'Bolduc', 'Bouchard', 'Boucher', 'Boudreau',
'Caron', 'Carrier', 'Champagne', 'Charbonneau', 'Cloutier', 'Côté', 'Couture', 'Cyr',
'Demers', 'Deschênes', 'Desjardins', 'Desrosiers', 'Dion', 'Dionne', 'Drouin', 'Dubé', 'Dubois', 'Dufour', 'Dupuis',
'Fillion', 'Fontaine', 'Fortier', 'Fortin', 'Fournier',
'Gagné', 'Gagnon', 'Gaudreault', 'Gauthier', 'Giguère', 'Gilbert', 'Gingras', 'Girard', 'Giroux', 'Goulet',
'Gosselin', 'Gravel', 'Grenier', 'Guay',
'Hamel', 'Harvey', 'Hébert', 'Houle',
'Jean', 'Jacques',
'Labelle', 'Lachance', 'Lacroix', 'Lalonde', 'Lambert', 'Landry', 'Langlois', 'Lapierre', 'Lapointe', 'Larouche',
'Lauzon', 'Lavoie', 'Leblanc', 'Leduc', 'Leclerc', 'Lefebvre', 'Legault', 'Lemay', 'Lemieux', 'Lepage', 'Lessard',
'Lévesque',
'Martel', 'Martin', 'Ménard', 'Mercier', 'Michaud', 'Moreau', 'Morin',
'Nadeau', 'Nguyen',
'Ouellet',
'Paquette', 'Paradis', 'Parent', 'Pelletier', 'Perreault', 'Perron', 'Picard', 'Plante', 'Poirier', 'Poulin',
'Proulx',
'Raymond', 'Renaud', 'Richard', 'Rioux', 'Robert', 'Rousseau', 'Roy',
'Savard', 'Simard', 'St-Pierre',
'Tardif', 'Tessier', 'Thériault', 'Therrien', 'Thibault', 'Tremblay', 'Trudel', 'Turcotte',
'Vachon', 'Vaillancourt', 'Villeneuve'
);
}
Provider/fr_CA/Address.php 0000644 00000020736 15152066430 0011420 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_CA;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('Saint-', 'Sainte-', 'St-', 'Ste-');
/**
* The suffixes come from this list of communities in Québec
* http://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_municipalités_locales_du_Québec
*/
protected static $citySuffix = array(
// Bas-Saint-Laurent
'-des-Sables', '-sur-Mer', '-des-Neiges', '-des-Sept-Douleurs', '-du-Portage', '-du-Loup', '-des-Lacs', '-de-Lessard',
'-de-Kamourasca', '-de-Témiscouata', '-de-Ladrière', '-de-Rimouski', '-de-Rivière-du-Loup', '-du-Lac', '-du-Ha! Ha!',
'-du-Lac-Long', '-de-Rioux', '-du-Squatec', '-de-Métis', '-d\'Ixworth', '-de-la-Croix', '-de-Matane', '-du-Lac-Humqui',
'-de-Mérici', '-de-la-Pocatière', '-sur-le-Lac',
// Saguenay–Lac-Saint-Jean
'-de-Lorette', '-du-Lac-Saint-Jean', '-de-Bourget', '-de-Falardeau', '-les-Plaines', '-de-Sales', '-de-Taillon',
'-de-Milot', '-du-Nord',
// Québec (Capitale-Nationale)
'-aux-Coudres', '-des-Anges', '-de-Desmaures', '-les-Neiges', '-de-l\'Île-d\'Orléans', '-de-Valcartier',
'-de-Portneuf', '-du-Cap-Tourmente', '-des-Carrières', '-des-Caps', '-de-Beaupré', '-de-Laval', '-de-la-Jacques-Cartier',
'-d\'Auvergne',
// Mauricie
'-de-Monteauban', '-du-Mont-Carmel', '-des-Monts', '-de-Maskinongé', '-de-Caxton', '-des-Grès', '-le-Grand',
'-de-Vincennes', '-du-Parc', '-de-Champlain', '-de-Mékinac', '-de-Prémont', '-de-la-Pérade', '-de-Batiscan',
// Estrie (Cantons de l'est)
'-Ouest', '-Est', '-Sud', '-Nord', '-des-Bois', '-de-Woburn', '-de-Brompton', '-de-Bolton', '-de-Windsor',
'-de-Clifton', '-de-Paquette', '-de-la-Rochelle', '-de-Hatley', '-de-Whitton',
// Montréal
'-de-Bellevue',
// Chaudière-Appalaches
'-de-Buckland', '-des-Pins', '-du-Rosaire', '-d\'Issoudun', '-de-Jésus', '-d\'Irlande', '-de-l\'Isle-aux-Grues',
'-de-Tilly', '-de-Lellis', '-de-Bellechasse', '-de-Lessard', '-de-L\'Islet', '-de-Lotbinière', '-de-Beauce',
'-de-Forsyth', '-de-Panet', '-de-la-Rivière-du-Sud', '-de-Dorset', '-de-Shenley', '-de-Leeds', '-de-Wolfestown',
'-de-Joly', '-de-Brébeuf', '-de-Coleraine', '-des-Érables', '-Bretenières', '-de-Lauzon', '-de-Standon',
'-de-Gonzague', '-de-Beaurivage', '-de-Dorchester', '-de-Cranbourne', '-de-Broughton', '-de-la-Rivière-du-Sud',
'-des-Aulnaies', '-les-Mines', '-de-Lotbinière', '-de-Patton', '-sur-Rivière-du-Sud', '-de-Beauregard', '-de-Watford'
);
/**
* @example 'Saint-Marc-des-Carrières' or 'Sainte-Monique'
*/
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}}{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}}{{firstName}}',
);
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###', '##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'Autoroute', 'Avenue', 'Boulevard', 'Chemin', 'Route', 'Rue', 'Pont'
);
protected static $postcode = array('?#? #?#', '?#?#?#');
/**
* @example 'Avenue Bolduc'
*/
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetSuffix}} {{firstName}}',
'{{streetSuffix}} {{lastName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}} {{streetName}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}}, {{stateAbbr}} {{postcode}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Apt. ###', 'Suite ###', 'Bureau ###');
protected static $state = array(
'Alberta', 'Colombie-Brittanique', 'Manitoba', 'Nouveau-Brunswick', 'Terre-Neuve-et-Labrador', 'Nouvelle-Écosse', 'Ontario', 'Île-du-Prince-Édouard', 'Québec', 'Saskatchewan'
);
protected static $stateAbbr = array(
'AB', 'BC', 'MB', 'NB', 'NL', 'NS', 'ON', 'PE', 'QC', 'SK'
);
/**
* This list is the same as in \Faker\Provider\fr_FR\Address.php
*/
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Afrique du sud', 'Albanie', 'Algérie', 'Allemagne', 'Andorre', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctique', 'Antigua et Barbuda', 'Antilles néerlandaises', 'Arabie saoudite', 'Argentine', 'Arménie', 'Aruba', 'Australie', 'Autriche', 'Azerbaïdjan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Belgique', 'Belize', 'Benin', 'Bermudes (Les)', 'Bhoutan', 'Biélorussie', 'Bolivie', 'Bosnie-Herzégovine', 'Botswana', 'Bouvet (Îles)', 'Brunei', 'Brésil', 'Bulgarie', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodge', 'Cameroun', 'Canada', 'Cap Vert', 'Cayman (Îles)', 'Chili', 'Chine (Rép. pop.)', 'Christmas (Île)', 'Chypre', 'Cocos (Îles)', 'Colombie', 'Comores', 'Cook (Îles)', 'Corée du Nord', 'Corée, Sud', 'Costa Rica', 'Croatie', 'Cuba', 'Côte d\'Ivoire',
'Danemark', 'Djibouti', 'Dominique',
'Égypte', 'El Salvador', 'Émirats arabes unis', 'Équateur', 'Érythrée', 'Espagne', 'Estonie', 'États-Unis', 'Ethiopie',
'Falkland (Île)', 'Fidji (République des)', 'Finlande', 'France', 'Féroé (Îles)',
'Gabon', 'Gambie', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grenade', 'Groenland', 'Grèce', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guinée', 'Guinée Equatoriale', 'Guinée-Bissau', 'Guyane', 'Guyane française', 'Géorgie', 'Géorgie du Sud et Sandwich du Sud (Îles)',
'Haïti', 'Heard et McDonald (Îles)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hongrie',
'Îles Mineures Éloignées des États-Unis', 'Inde', 'Indonésie', 'Irak', 'Iran', 'Irlande', 'Islande', 'Israël', 'Italie',
'Jamaïque', 'Japon', 'Jordanie',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kirghizistan', 'Kiribati', 'Koweit',
'La Barbade', 'Laos', 'Lesotho', 'Lettonie', 'Liban', 'Libye', 'Libéria', 'Liechtenstein', 'Lithuanie', 'Luxembourg',
'Macau', 'Macédoine', 'Madagascar', 'Malaisie', 'Malawi', 'Maldives (Îles)', 'Mali', 'Malte', 'Mariannes du Nord (Îles)', 'Maroc', 'Marshall (Îles)', 'Martinique', 'Maurice', 'Mauritanie', 'Mayotte', 'Mexique', 'Micronésie (États fédérés de)', 'Moldavie', 'Monaco', 'Mongolie', 'Montserrat', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibie', 'Nauru', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk (Îles)', 'Norvège', 'Nouvelle Calédonie', 'Nouvelle-Zélande',
'Oman', 'Ouganda', 'Ouzbékistan',
'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papouasie-Nouvelle-Guinée', 'Paraguay', 'Pays-Bas', 'Philippines', 'Pitcairn (Îles)', 'Pologne', 'Polynésie française', 'Porto Rico', 'Portugal', 'Pérou',
'Qatar',
'Roumanie', 'Royaume-Uni', 'Russie', 'Rwanda', 'Rép. Dém. du Congo', 'République centrafricaine', 'République Dominicaine', 'République tchèque', 'Réunion (La)',
'Sahara Occidental', 'Saint Pierre et Miquelon', 'Saint Vincent et les Grenadines', 'Saint-Kitts et Nevis', 'Saint-Marin (Rép. de)', 'Sainte Hélène', 'Sainte Lucie', 'Samoa', 'Samoa', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapour', 'Slovaquie', 'Slovénie', 'Somalie', 'Soudan', 'Sri Lanka', 'Suisse', 'Suriname', 'Suède', 'Svalbard et Jan Mayen (Îles)', 'Swaziland', 'Syrie', 'São Tomé et Príncipe (Rép.)', 'Sénégal',
'Tadjikistan', 'Taiwan', 'Tanzanie', 'Tchad', 'Territoire britannique de l\'océan Indien', 'Territoires français du sud', 'Thailande', 'Timor', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinité et Tobago', 'Tunisie', 'Turkménistan', 'Turks et Caïques (Îles)', 'Turquie', 'Tuvalu',
'Ukraine', 'Uruguay',
'Vanuatu', 'Vatican (Etat du)', 'Venezuela', 'Vierges (Îles)', 'Vierges britanniques (Îles)', 'Vietnam',
'Wallis et Futuna (Îles)',
'Yemen', 'Yougoslavie',
'Zambie', 'Zaïre', 'Zimbabwe'
);
/**
* @example 'Saint-'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example '-des-Sables'
*/
public static function citySuffix()
{
return static::randomElement(static::$citySuffix);
}
/**
* @example 'Bureau 500'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Québec'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'QC'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/en_ZA/PhoneNumber.php 0000644 00000000522 15152066430 0012266 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_ZA;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+27(##)##########',
'+(#)##########',
'08#########',
'07########',
'0##-###-####',
'(0##)###-####',
'0-800-###-####',
'### ####'
);
}
Provider/en_ZA/Person.php 0000644 00000031067 15152066430 0011322 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_ZA;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{$firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale =array(
'Abraham', 'Adriaan', 'Adrian', 'Ahmed', 'Alan', 'Albert', 'Alex', 'Alexander', 'Alfred', 'Allan', 'Andile', 'Andre', 'Andrew',
'André', 'Anthony', 'Anton', 'Arnold', 'Arthur', 'Ayanda', 'Barry', 'Ben', 'Benjamin', 'Bernard', 'Bongani', 'Bradley',
'Brandon', 'Brent', 'Brett', 'Brian', 'Bruce', 'Bryan', 'Carel', 'Carl', 'Charl', 'Charles', 'Chris', 'Christiaan',
'Christian', 'Christo', 'Christopher', 'Clifford', 'Clint', 'Clinton', 'Clive', 'Colin', 'Conrad', 'Cornelius', 'Craig', 'Daniel',
'Darren', 'Dave', 'David', 'Dean', 'Dennis', 'Deon', 'Derek', 'Desmond', 'Dirk', 'Donald', 'Donovan', 'Douglas',
'Edward', 'Edwin', 'Emmanuel', 'Eric', 'Ernest', 'Etienne', 'Eugene', 'Francis', 'Francois', 'Frank', 'Frans', 'Frederick',
'Gabriel', 'Gareth', 'Garth', 'Gary', 'Gavin', 'George', 'Gerald', 'Gerhard', 'Gerrit', 'Gert', 'Gideon', 'Godfrey',
'Gordon', 'Graham', 'Grant', 'Greg', 'Gregory', 'Hannes', 'Heinrich', 'Hendrik', 'Hennie', 'Henry', 'Herman', 'Ian',
'Innocent', 'Isaac', 'Itumeleng', 'Ivan', 'Jabulani', 'Jaco', 'Jacob', 'Jacques', 'James', 'Jan', 'Jason', 'Jeffrey',
'Jeremy', 'Jerome', 'Joe', 'Johan', 'Johann', 'Johannes', 'John', 'Jonathan', 'Joseph', 'Juan', 'Julian', 'Justin',
'Keith', 'Kenneth', 'Kevin', 'Kgomotso', 'Kobus', 'Kyle', 'Lawrence', 'Lee', 'Leon', 'Leonard', 'Lloyd', 'Louis',
'Lucas ', 'Lucky', 'Malcolm', 'Mandla', 'Marc', 'Marco', 'Mario', 'Marius', 'Mark', 'Martin', 'Matthew', 'Mduduzi',
'Michael', 'Mike', 'Mogamat', 'Mohamed', 'Mohammed', 'Morne', 'Morné', 'Moses', 'Mr. ', 'Muhammad', 'Musa', 'Nathan',
'Neil', 'Neo', 'Neville', 'Nicholas', 'Nick', 'Nico', 'Nigel', 'Nkululeko', 'Norman', 'Ntokozo', 'Patrick', 'Paul',
'Peter', 'Petrus', 'Philip', 'Phillip', 'Pierre', 'Pieter', 'Prince', 'Raymond', 'Rene', 'René', 'Riaan', 'Ricardo',
'Richard', 'Rob', 'Robert', 'Rodney', 'Roger', 'Ronald', 'Roy', 'Rudi', 'Russell', 'Ryan', 'Sam', 'Samuel',
'Sandile', 'Sean', 'Shane', 'Shaun', 'Shawn', 'Sibusiso', 'Simon', 'Simone', 'Simphiwe', 'Siphiwe', 'Sipho', 'Siyabonga',
'Sizwe', 'Stanley', 'Stefan', 'Stephan', 'Stephen', 'Steve', 'Steven', 'Stuart', 'Tebogo', 'Terence', 'Thabang', 'Thabiso',
'Thabo', 'Thando', 'Thapelo', 'Themba', 'Theo', 'Thomas', 'Timothy', 'To ', 'Tony', 'Trevor', 'Tshepo', 'Tsholofelo',
'Vernon', 'Victor', 'Vincent', 'Walter', 'Warren', 'Wayne', 'Werner', 'Wesley', 'Willem', 'William', 'Willie', 'Wynand',
'Xolani', 'Yusuf', 'andries', 'barend', 'contact', 'dumisani', 'jacobus', 'kabelo', 'kagiso', 'karabo', 'lesego', 'marthinus',
'mashudu', 'next', 'nhlanhla', 'nicolaas', 'nkosinathi', 'personal', 'sello', 'sifiso', 'takalani', 'teboho', 'thulani', 'tumelo',
'vusi', 'your',
// below are unknown gender firstnames
'Andries', 'Babalwa', 'Barend', 'Bulelwa', 'Contact ', 'Dumisani', 'Fikile', 'Jacobus', 'Kabelo', 'Kagiso', 'Karabo', 'Kelebogile', 'Lesego',
'Lindiwe', 'Marthinus', 'Mashudu', 'Next', 'Nhlanhla', 'Nicolaas', 'Nkosinathi', 'Nompumelelo', 'Nonhlanhla', 'Nonkululeko', 'Nosipho', 'Nozipho',
'Personal', 'Phumzile', 'Refiloe', 'Sello', 'Sibongile', 'Sifiso', 'Siphokazi', 'Takalani', 'Teboho', 'Thandeka', 'Thandi', 'Thembi',
'Thulani', 'Tumelo', 'Unathi', 'Vusi', 'Vuyokazi', 'Yolandi', 'Your', 'Zandile',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abigail', 'Adele', 'Alicia', 'Alison', 'Amanda', 'Andiswa', 'Andrea', 'Angela', 'Angelique', 'Anita', 'Anna', 'Anne', 'Anthea',
'Antoinette', 'Asanda', 'Ashley', 'Aubrey', 'Barbara', 'Belinda', 'Beverley', 'Bianca', 'Boitumelo', 'Bongiwe', 'Brenda', 'Bronwyn',
'Busisiwe', 'Candice', 'Carla', 'Carmen', 'Carol', 'Caroline', 'Catherine', 'Cecilia', 'Celeste', 'Chantal', 'Chantel', 'Chantelle',
'Charlene', 'Charlotte', 'Charmaine', 'Cheryl', 'Christina', 'Christine', 'Cindy', 'Claire', 'Claudia', 'Colleen', 'Cynthia', 'Danie',
'Danielle', 'Debbie', 'Deborah', 'Denise', 'Desiree', 'Diane', 'Dimakatso', 'Dineo', 'Duduzile', 'Elaine', 'Elizabeth', 'Estelle',
'Esther ', 'Faith', 'Fatima', 'Fiona', 'Gail', 'Gillian', 'Gloria', 'Grace', 'Gugu', 'Gugulethu', 'Heather', 'Heidi',
'Helen', 'Ingrid', 'Irene', 'Jackie', 'Jacqueline', 'Jane', 'Janet', 'Janine', 'Jean', 'Jeanette ', 'Jennifer', 'Jenny',
'Jessica', 'Johanna', 'Joyce', 'Juanita', 'Judith', 'Julia', 'Julie', 'Karen', 'Karin', 'Katlego', 'Kelly', 'Kim',
'Laura', 'Lauren', 'Lebogang', 'Lebohang', 'Lee-ann', 'Leigh', 'Lerato', 'Lesley', 'Liezel', 'Linda', 'Lisa', 'Lizelle',
'Lorraine', 'Louise', 'Lungile', 'Lydia', 'Lynette', 'Lynn', 'Mandisa', 'Mandy', 'Margaret', 'Maria', 'Marlene', 'Martha',
'Mary', 'Maureen', 'Mbali', 'Megan', 'Melanie', 'Melissa', 'Michelle', 'Miss', 'Monica', 'Monique', 'Mpho', 'Nadia',
'Nadine', 'Natalie', 'Natasha', 'Nicola', 'Nicole', 'Nicolene', 'Nicolette', 'Nokuthula', 'Nomfundo', 'Nomsa', 'Nthabiseng', 'Olivia',
'Palesa', 'Pamela', 'Patience', 'Patricia', 'Pearl', 'Phindile ', 'Portia', 'Precious', 'Priscilla', 'Prudence', 'Rachel', 'Rebecca',
'Refilwe', 'Robin', 'Robyn', 'Ronel', 'Roxanne', 'Ruth', 'Samantha', 'Sandra', 'Sarah', 'Shannon', 'Sharon', 'Shirley',
'Sonja', 'Stephanie', 'Susan', 'Sydney', 'Sylvia', 'Tania', 'Tanya', 'Taryn', 'Tasneem', 'Thato', 'Theresa', 'Tracey',
'Tracy', 'Tshegofatso', 'Tshepiso', 'Ursula', 'Vanessa', 'Veronica', 'Victoria', 'Wendy', 'Yolanda', 'Yvette', 'Yvonne', 'Zama',
'Zanele', 'Zelda', 'babalwa', 'bulelwa', 'fikile', 'kelebogile', 'lindiwe', 'nompumelelo', 'nonhlanhla', 'nonkululeko', 'nosipho', 'nozipho',
'phumzile', 'refiloe', 'sibongile', 'siphokazi', 'thandeka', 'thandi', 'thembi', 'unathi', 'vuyokazi', 'yolandi', 'zandile',
// below are unknown gender firstnames
'Andries', 'Babalwa', 'Barend', 'Bulelwa', 'Contact ', 'Dumisani', 'Fikile', 'Jacobus', 'Kabelo', 'Kagiso', 'Karabo', 'Kelebogile', 'Lesego',
'Lindiwe', 'Marthinus', 'Mashudu', 'Next', 'Nhlanhla', 'Nicolaas', 'Nkosinathi', 'Nompumelelo', 'Nonhlanhla', 'Nonkululeko', 'Nosipho', 'Nozipho',
'Personal', 'Phumzile', 'Refiloe', 'Sello', 'Sibongile', 'Sifiso', 'Siphokazi', 'Takalani', 'Teboho', 'Thandeka', 'Thandi', 'Thembi',
'Thulani', 'Tumelo', 'Unathi', 'Vusi', 'Vuyokazi', 'Yolandi', 'Your', 'Zandile',
);
protected static $lastName = array(
'Naidoo', 'Govender', 'Pillay', 'Smith', 'Botha', 'van der Merwe', 'Jacobs', 'Moodley', 'Singh', 'Ndlovu', 'Dlamini',
'Pretorius', 'Williams', 'Khumalo', 'du Plessis', 'Nkosi', 'Coetzee', 'Venter', 'Nel', 'Fourie', 'Van Wyk', 'Chetty',
'Smit', 'Kruger', 'Van Zyl', 'Sithole', 'du Toit', 'Adams', 'van Niekerk', 'Reddy', 'Khan', 'Meyer', 'Mahlangu', 'Abrahams',
'Mokoena', 'Erasmus', 'Dube', 'Louw', 'Le Roux', 'Steyn', 'Tshabalala', 'Swanepoel', 'Naicker', 'Marais', 'Joubert',
'Baloyi', 'Petersen', 'Davids', 'Viljoen', 'Maharaj', 'Details', 'Swart', 'Radebe', 'Potgieter', 'van der Westhuizen',
'Move', 'Strydom', 'Mkhize', 'Olivier', 'Du Preez', 'Van Rooyen', 'Brown', 'Engelbrecht', 'Oosthuizen', 'Hendricks',
'Ngwenya', 'van der Walt', 'Johnson', 'Thomas', 'Van Heerden', 'Ngcobo', 'de Beer', 'Khoza', 'Barnard', 'Ferreira',
'Muller', 'Mazibuko', 'Zulu', 'Moyo', 'Zwane', 'Maseko', 'Chauke', 'Bezuidenhout', 'De Villiers', 'Jones', 'Buthelezi',
'Mthembu', 'Jordaan', 'Molefe', 'Mofokeng', 'Burger', 'Visser', 'Daniels', 'Maluleke', 'Pienaar', 'Martin', 'Cloete',
'Prinsloo', 'Mathebula', 'Janse van Rensburg', 'Grobler', 'Wilson', 'Ncube', 'Gumede', 'Ngobeni', 'Moloi', 'Kekana',
'Mhlongo', 'Mbatha', 'Nxumalo', 'Theron', 'Snyman', 'Phiri', 'Sibiya', 'Ntuli', 'Van Den Berg', 'Mabaso', 'Bester',
'Isaacs', 'Labuschagne', 'Jansen', 'Pieterse', 'Vorster', 'De Wet', 'Schoeman', 'De Klerk', 'Groenewald', 'Sibanda',
'Rossouw', 'Van Rensburg', 'Naidu', 'De Jager', 'van Staden', 'Scheepers', 'Nhlapo', 'Nkuna', 'Kotze', 'Mtshali',
'Modise', 'Ismail', 'Van Schalkwyk', 'Padayachee', 'Taylor', 'Thompson', 'Motaung', 'Booysen', 'Patel', 'Harris',
'Joseph', 'Mthethwa', 'Arendse', 'Vilakazi', 'Lombard', 'Roberts', 'Steenkamp', 'Roux', 'Gouws', 'Botes', 'De Kock',
'Lewis', 'James', 'Mnisi', 'Mohamed', 'Africa', 'Wessels', 'Badenhorst', 'Miller', 'Hlongwane', 'Hlatshwayo', 'Vermeulen',
'Kunene', 'Liebenberg', 'Alexander', 'Mudau', 'Myburgh', 'van Tonder', 'Hattingh', 'Mhlanga', 'Francis', 'Mkhwanazi',
'Basson', 'Boshoff', 'Scott', 'Xaba', 'De Lange', 'Mphahlele', 'Ebrahim', 'Cele', 'Matlala', 'Beukes', 'Coetzer',
'Nkomo', 'Ledwaba', 'Ndaba', 'Parker', 'Els', 'Green', 'Mnguni', 'Scholtz', 'King', 'Anderson', 'Langa', 'Mulaudzi',
'Simelane', 'Jackson', 'Shabangu', 'Mostert', 'Dhlamini', 'Geldenhuys', 'Ngubane', 'Skosana', 'Bekker', 'Phillips',
'Brits', 'Mahomed', 'Human', 'Peters', 'George', 'Cronje', 'Sibeko', 'Swartz', 'Jooste', 'Matthews', 'Du Plooy',
'Roos', 'Van Vuuren', 'Esterhuizen', 'Masuku', 'Mabunda', 'Lawrence', 'Moses', 'Fisher', 'Visagie', 'Solomon', 'Naude',
'Gerber', 'Campbell', 'Lubbe', 'Van Dyk', 'Vermaak', 'Kubheka', 'Malan', 'da Silva', 'White', 'Malatji', 'Mashaba',
'Edwards', 'Banda', 'Greyling', 'Dreyer', 'Hadebe', 'Fredericks', 'Mdluli', 'Maritz', 'Zondi', 'Masemola', 'Mabasa',
'Fortuin', 'Shabalala', 'Bosman', 'Brink', 'Ndhlovu', 'Moonsamy', 'Mogale', 'Tsotetsi', 'Mabena', 'Morris', 'Mitchell',
'Morgan', 'Gordon', 'Robinson', 'Dladla', 'Kriel', 'Young', 'Moloto', 'Mabuza', 'Richards', 'Sibanyoni', 'Stevens',
'Pather', 'Mngomezulu', 'Masango', 'Solomons', 'Mlambo', 'Shongwe', 'Mthombeni', 'Lourens', 'Zungu', 'Mamabolo',
'Watson', 'Opperman', 'Stander', 'Nair', 'Twala', 'Uys', 'Letsoalo', 'Clark', 'Wright', 'Mohlala', 'Cupido', 'Delport',
'Sibisi', 'Terblanche', 'Motloung', 'De Bruyn', 'Davis', 'Ndou', 'Bothma', 'Benjamin', 'Jansen van Vuuren', 'Rikhotso',
'Majola', 'Pietersen', 'Mashego', 'Herbst', 'van Deventer', 'Conradie', 'Khanyile', 'Msibi', 'Mchunu', 'Buys', 'Malinga',
'Britz', 'Bailey', 'Cilliers', 'Goosen', 'Walker', 'Schutte', 'Salie', 'Samuels', 'Davies', 'Nkabinde', 'Robertson',
'Lee', 'Perumal', 'Mbele', 'Greeff', 'Brand', 'Manuel', 'Nyathi', 'Kumar', 'Moore', 'Masilela', 'Bell', 'Mohale',
'Hill', 'Maree', 'Ross', 'Bouwer', 'Ellis', 'Kemp', 'Mpofu', 'Wood', 'Stewart', 'Ahmed', 'Peter', 'Slabbert', 'Nortje',
'Murray', 'Van Aswegen', 'De Bruin', 'Collins', 'Blignaut', 'Van Der Berg', 'Modiba', 'Jonker', 'Hall', 'Mouton',
'Allie', 'Van Jaarsveld', 'Minnaar', 'Street', 'Maake', 'Zondo', 'Koekemoer', 'Koen', 'Claassen', 'Khosa', 'Barnes',
'Bosch', 'Mncube', 'Marx', 'Ntombela', 'Nell', 'Makhubela', 'Jansen van Rensburg', 'Evans', 'Clarke', 'Strauss',
'Mokone', 'Moosa', 'Neethling', 'September', 'Madonsela', 'Willemse', 'Mashigo', 'Simpson', 'Otto', 'Legodi', 'Mlangeni',
'Mokwena', 'Andrews', 'Mashele', 'Gounden', 'Zuma', 'Msomi', 'Ngema', 'Bennett', 'Baker', 'Ntshangase', 'Nene',
'Magagula', 'Tladi', 'Xulu', 'Müller', 'Laubscher', 'Maluleka', 'May', 'Rautenbach', 'Ndebele', 'Grobbelaar', 'Henning',
'Carstens', 'Maleka', 'Odendaal', 'Kok', 'Oliver', 'Cassim', 'Van Eeden', 'Lottering', 'Mavuso', 'Mashinini', 'Kumalo',
'Mathe', 'Taljaard', 'Molepo', 'David', 'Shezi', 'Turner', 'Oberholzer', 'Motsepe', 'Alberts', 'Adonis', 'van den Heever',
'van der Linde', 'Marshall', 'Hugo', 'Thwala', 'Park', 'Cooper', 'Nelson', 'John', 'Anthony', 'Adam', 'Naudé', 'Harrison',
'Mulder', 'Enslin', 'Truter', 'Khuzwayo', 'Makhanya', 'Harmse', 'Loubser', 'Kleynhans', 'Paul', 'Nieuwoudt', 'Horn',
'Vosloo', 'Wentzel', 'Munyai', 'Kelly', 'Walters', 'Nzimande', 'Hoosen', 'Mkhabela', 'Madlala', 'Saunders', 'Palmer',
'Hughes', 'Hanekom', 'Ally', 'Schmidt', 'Butler', 'Mtsweni', 'Maphumulo', 'Manamela', 'Hoffman', 'Wolmarans', 'Duma',
'Pule', 'Hlophe', 'Miya', 'Moagi'
);
}
Provider/en_ZA/Address.php 0000644 00000020067 15152066430 0011437 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_ZA;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('North', 'East', 'West', 'South', 'New', 'Lake', 'Port');
protected static $citySuffix = array('fontein','town', 'ton', 'land', 'ville', 'berg', 'burgh', 'borough', 'bury', 'view', 'port', 'mouth', 'stad', 'furt', 'chester', 'mouth', 'fort', 'haven', 'side', 'shire');
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###');
protected static $streetSuffix = array(
'Alley', 'Avenue', 'Branch', 'Bridge', 'Brook', 'Brooks', 'Burg', 'Burgs', 'Bypass', 'Camp', 'Canyon', 'Cape', 'Causeway', 'Center', 'Centers', 'Circle', 'Circles', 'Cliff', 'Cliffs', 'Club', 'Common', 'Corner', 'Corners', 'Course', 'Court', 'Courts', 'Cove', 'Coves', 'Creek', 'Crescent', 'Crest', 'Crossing', 'Crossroad', 'Curve', 'Dale', 'Dam', 'Divide', 'Drive', 'Drive', 'Drives', 'Estate', 'Estates', 'Expressway', 'Extension', 'Extensions', 'Fall', 'Falls', 'Ferry', 'Field', 'Fields', 'Flat', 'Flats', 'Ford', 'Fords', 'Forest', 'Forge', 'Forges', 'Fork', 'Forks', 'Fort', 'Freeway', 'Garden', 'Gardens', 'Gateway', 'Glen', 'Glens', 'Green', 'Greens', 'Grove', 'Groves', 'Harbor', 'Harbors', 'Haven', 'Heights', 'Highway', 'Hill', 'Hills', 'Hollow', 'Inlet', 'Inlet', 'Island', 'Island', 'Islands', 'Islands', 'Isle', 'Isle', 'Junction', 'Junctions', 'Key', 'Keys', 'Knoll', 'Knolls', 'Lake', 'Lakes', 'Land', 'Landing', 'Lane', 'Light', 'Lights', 'Loaf', 'Lock', 'Locks', 'Locks', 'Lodge', 'Lodge', 'Loop', 'Mall', 'Manor', 'Manors', 'Meadow', 'Meadows', 'Mews', 'Mill', 'Mills', 'Mission', 'Mission', 'Motorway', 'Mount', 'Mountain', 'Mountain', 'Mountains', 'Mountains', 'Neck', 'Orchard', 'Oval', 'Overpass', 'Park', 'Parks', 'Parkway', 'Parkways', 'Pass', 'Passage', 'Path', 'Pike', 'Pine', 'Pines', 'Place', 'Plain', 'Plains', 'Plains', 'Plaza', 'Plaza', 'Point', 'Points', 'Port', 'Port', 'Ports', 'Ports', 'Prairie', 'Prairie', 'Radial', 'Ramp', 'Ranch', 'Rapid', 'Rapids', 'Rest', 'Ridge', 'Ridges', 'River', 'Road', 'Road', 'Roads', 'Roads', 'Route', 'Row', 'Rue', 'Run', 'Shoal', 'Shoals', 'Shore', 'Shores', 'Skyway', 'Spring', 'Springs', 'Springs', 'Spur', 'Spurs', 'Square', 'Square', 'Squares', 'Squares', 'Station', 'Station', 'Stravenue', 'Stravenue', 'Stream', 'Stream', 'Street', 'Street', 'Streets', 'Summit', 'Summit', 'Terrace', 'Throughway', 'Trace', 'Track', 'Trafficway', 'Trail', 'Trail', 'Tunnel', 'Tunnel', 'Turnpike', 'Turnpike', 'Underpass', 'Union', 'Unions', 'Valley', 'Valleys', 'Via', 'Viaduct', 'View', 'Views', 'Village', 'Village', 'Villages', 'Ville', 'Vista', 'Vista', 'Walk', 'Walks', 'Wall', 'Way', 'Ways', 'Well', 'Wells'
);
protected static $postcode = array('####');
protected static $province = array(
'Eastern Cape', 'Free State', 'Gauteng', 'KwaZulu-Natal', 'Limpopo', 'Mpumalanga', 'North-West', 'Northern Cape', 'Western Cape'
);
protected static $provinceAbbr = array(
'EC', 'FS', 'GP', 'KZN', 'LP', 'MP', 'NW', 'NC', 'WC'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}} {{streetName}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{provinceAbbr}} {{postcode}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Apt. ###', 'Suite ###');
/**
* @example 'East'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Appt. 350'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Gauteng'
*/
public static function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
/**
* @example 'GP'
*/
public static function provinceAbbr()
{
return static::randomElement(static::$provinceAbbr);
}
}
Provider/en_ZA/Internet.php 0000644 00000000463 15152066430 0011640 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_ZA;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'webmail.co.za', 'vodamail.co.za');
protected static $tld = array('co.za', 'co.za', 'co.za', 'co.za', 'com', 'com', 'net');
}
Provider/en_UG/PhoneNumber.php 0000644 00000000525 15152066430 0012272 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_UG;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+256 7## ### ###',
'+2567########',
'+256 4## ### ###',
'+2564########',
'07## ### ###',
'07########',
'04## ### ###',
'04########'
);
}
Provider/en_UG/Person.php 0000644 00000024054 15152066430 0011321 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_UG;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* It is very common in Uganda for people to arrange their names as
* lastname(surname) firstname
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{lastName}} {{firstNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{lastNameMale}} {{firstNameMale}}'
);
/**
* It is very common in Uganda for people to arrange their names as
* lastname(surname) firstname
*/
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{lastName}} {{firstNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{lastNameFemale}} {{firstNameFemale}}'
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron','Abdul','Abdullah','Abraham','Adam','Agustin','Ahmad','Ahmed','Akeem','Albert','Alex','Alfred','Ali','Allan','Allen','Alvin','Amani','Ambrose','Amos','Anderson','Andrew','Angel','Anthony','Arnold','Arthur','Austin',
'Barnet','Barry','Ben','Benjamin','Bennie','Benny','Bernard','Berry','Berta','Bertha','Bill','Billy','Bobby','Boyd','Bradley','Brian','Bruce',
'Caesar','Caleb','Carol','Cecil','Charles','Charlie','Chris','Christian','Christopher','Cleveland','Clifford','Clinton','Collin','Conrad',
'Dan','Daren','Dave','David','Dax','Denis','Dennis','Derek','Derick','Derrick','Don','Donald','Douglas','Dylan',
'Earnest','Eddie','Edgar','Edison','Edmond','Edmund','Edward','Edwin','Elias','Elijah','Elliot','Emanuel','Emmanuel','Eric','Ernest','Ethan','Eugene','Ezra',
'Felix','Francis','Frank','Frankie','Fred',
'Gaetano','Gaston','Gavin','Geoffrey','George','Gerald','Gideon','Gilbert','Glen','Godfrey','Graham','Gregory',
'Hans','Harold','Henry','Herbert','Herman','Hillary','Howard',
'Ian','Isaac','Isaiah','Ismael',
'Jabari','Jack','Jackson','Jacob','Jamaal','Jamal','Jasper','Jayson','Jeff','Jeffery','Jeremy','Jimmy','Joe','Joel','Joesph','Johathan','John','Johnathan','Johnny','Johnson','Jonathan','Jordan','Joseph','Joshua','Julian','Julio','Julius','Junior',
'Kaleb','Keith','Kelly','Kelvin','Ken','Kennedy','Kenneth','Kevin','Kim',
'Lawrence','Lewis','Lincoln','Lloyd','Luis','Luther',
'Mackenzie','Martin','Marvin','Mathew','Mathias','Matt','Maurice','Max','Maxwell','Mckenzie','Micheal','Mike','Milton','Mitchel','Mitchell','Mohamed','Mohammad','Mohammed','Morris','Moses','Muhammad','Myles',
'Nasir','Nat','Nathan','Newton','Nicholas','Nick','Nicklaus','Nickolas','Nicolas','Noah','Norbert',
'Oscar','Owen',
'Patrick','Paul','Peter','Philip',
'Rashad','Rasheed','Raul','Ray','Raymond','Reagan','Regan','Richard','Richie','Rick','Robb','Robbie','Robert','Robin','Roger','Rogers','Ronald','Rowland','Royal','Ryan',
'Sam','Samson','Sean','Shawn','Sid','Sidney','Solomon','Steve','Stevie','Stewart','Stuart',
'Taylor','Theodore','Thomas','Timmy','Timothy','Titus','Tom','Tony','Travis','Trevor','Troy','Trystan','Tyler','Tyson',
'Victor','Vince','Vincent','Vinnie',
'Walter','Warren','Wilford','Wilfred','Will','William','Willis','Willy','Wilson'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abigail','Adela','Adrianna','Adrienne','Aisha','Alice','Alisha','Alison','Amanda','Amelia','Amina','Amy','Anabel','Anabelle','Angela','Angelina','Angie','Anita','Anna','Annamarie','Anne','Annette','April','Arianna','Ariela','Asha','Ashley','Ashly','Audrey','Aurelia',
'Barbara','Beatrice','Bella','Bernadette','Beth','Bethany','Bethel','Betsy','Bette','Bettie','Betty','Blanche','Bonita','Bonnie','Brenda','Bridget','Bridgette','Carissa','Carol','Carole','Carolina','Caroline','Carolyn','Carolyne','Catharine','Catherine','Cathrine','Cathryn','Cathy','Cecelia','Cecile','Cecilia','Charity','Charlotte','Chloe','Christina','Christine','Cindy','Claire','Clara','Clarissa','Claudine','Cristal','Crystal','Cynthia',
'Dahlia','Daisy','Daniela','Daniella','Danielle','Daphne','Daphnee','Daphney','Darlene','Deborah','Destiny','Diana','Dianna','Dina','Dolly','Dolores','Donna','Dora','Dorothy','Dorris',
'Edna','Edwina','Edyth','Elizabeth','Ella','Ellen','Elsa','Elsie','Emelia','Emilia','Emilie','Emily','Emma','Emmanuelle','Erica','Esta','Esther','Estella','Eunice','Eva','Eve','Eveline','Evelyn',
'Fabiola','Fatima','Fiona','Flavia','Flo','Florence','Frances','Francesca','Francisca','Frida',
'Gabriella','Gabrielle','Genevieve','Georgiana','Geraldine','Gertrude','Gladys','Gloria','Grace','Gracie',
'Helen','Hellen','Hilda','Hillary','Hope',
'Imelda','Isabel','Isabell','Isabella','Isabelle',
'Jackie','Jacklyn','Jacky','Jaclyn','Jacquelyn','Jane','Janelle','Janet','Jaquelin','Jaqueline','Jenifer','Jennifer','Jessica','Joan','Josephine','Joy','Joyce','Juanita','Julia','Juliana','Julie','Juliet','Justine',
'Katarina','Katherine','Katheryn','Katrina',
'Laura','Leah','Leila','Lilian','Lillian','Lilly','Lina','Linda','Lisa','Lora','Loraine','Lucie','Lucy','Lulu','Lydia',
'Mabel','Maggie','Mandy','Margaret','Margarete','Margret','Maria','Mariah','Mariam','Marian','Mariana','Mariane','Marianna','Marianne','Marie','Marilyne','Marina','Marion','Marjorie','Marjory','Marlene','Mary','Matilda','Maudie','Maureen','Maya','Meagan','Melisa','Melissa','Melody','Michele','Michelle','Minerva','Minnie','Miracle','Monica',
'Nadia','Naomi','Naomie','Natalia','Natalie','Natasha','Nichole','Nicole','Nina','Nora',
'Pamela','Patience','Patricia','Pauline','Pearl','Phoebe','Phyllis','Pink','Pinkie','Priscilla','Prudence',
'Rachael','Rachel','Rebeca','Rebecca','Rhoda','Rita','Robyn','Rose','Rosemary','Ruth','Ruthe','Ruthie',
'Sabina','Sabrina','Salma','Samantha','Sandra','Sandy','Sarah','Serena','Shakira','Sharon','Sheila','Sierra','Sonia','Sonya','Sophia','Sophie','Stacey','Stacy','Stella','Susan','Susana','Susanna','Susie','Suzanne','Sylvia',
'Tabitha','Teresa','Tess','Theresa','Tia','Tiffany','Tina','Tracy','Trinity','Trisha','Trudie','Trycia',
'Ursula',
'Valentine','Valerie','Vanessa','Veronica','Vickie','Vicky','Victoria','Viola','Violet','Violette','Viva','Vivian','Viviane','Vivianne','Vivien','Vivienne',
'Wanda','Wendy','Whitney','Wilma','Winifred',
'Yvette','Yvonne',
'Zita','Zoe'
);
protected static $lastNameMale = array(
'Mubiru','Muwanguzi','Muwonge',
'Nsamba',
'Obol','Odeke','Okumu','Okumuringa','Opega','Opio','Orishaba','Osiki','Ouma',
'Sekandi','Semande','Serwanga','Ssebatta','Ssebugulu','Ssebunya','Ssebuuma','Ssebyala','Ssegawa','Ssekabira','Ssekanjako','Ssekate','Ssekibuule','Ssekidde','Ssekiranda','Ssekitooleko','Ssekubulwa','Ssempija','Ssempungu','Ssemwezi','Ssendege','Ssenjovu','Ssenkaali','Ssentezza','Ssentongo','Sserubiri','Sseruyinda','Ssettende',
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Abol','Adeke','Aketch','Akoth','Akumu','Aol','Apega','Apio','Auma','Awori','Ayo',
'Babirye',
'Chandiru',
'Dushime',
'Kabatesi','Kabonesa','Kaitesi','Kakiiza','Kakuze','Kaliisa','Karungi','Katusiime','Kebirungi','Kyomi','Kyoshabire',
'Mahoro','Murungi',
'Nabaale','Nabaggala','Nabakooza','Nabaloga','Nabankema','Nabasirye','Nabaweesi','Nabayunga','Nabbona','Nabise','Nabukeera','Nabunya','Nabuufu','Nabuuso','Nabwami','Nakaayi','Nakabugo','Nakabuye','Nakafeero','Nakalanzi','Nakalunda','Nakasinde','Nakasolya','Nakasumba','Nakato','Nakaweesa','Nakazibwe','Nakiboneka','Nakidde','Nakigozi','Nakiguli','Nakimbugwe','Nakimuli','Nakinobe','Nakiridde','Nakisige','Nakitende','Nakiyemba','Nakku','Nakyagaba','Nakyanzi','Nalubuga','Nalubwama','Nalukwago','Naluyima','Nalweyiso','Nalwoga','Namaganda','Namagembe','Namatovu','Nambi','Nambogo','Nambooze','Nambuusi','Namenya','Namiiro','Namirembe','Nampemba','Nampijja','Namubiru','Namuddu','Namugenyi','Namugwanya','Namukwaya','Namuleme','Namulindwa','Namutebi','Nankindu','Nankinga','Nanteeza','Nantongo','Nanvule','Nanyanzi','Nanyombi','Nanyondo','Nanyonjo','Nassimwba','Nazziwa','Ndagire'
);
protected static $lastName = array(
'Abayisenga','Agaba','Ahebwe','Aisu','Akankunda','Akankwasa','Akashaba','Akashabe','Ampumuza','Ankunda','Asasira','Asiimwe','Atuhe','Atuhire','Atukunda','Atukwase','Atwine','Aurishaba',
'Badru','Baguma','Bakabulindi','Bamwiine','Barigye','Bbosa','Bisheko','Biyinzika','Bugala','Bukenya','Buyinza','Bwana','Byanyima','Byaruhanga',
'Ddamulira',
'Gamwera',
'Ijaga','Isyagi',
'Kaaya','Kabanda','Kabuubi','Kabuye','Kafeero','Kagambira','Kakooza','Kalumba','Kanshabe','Kansiime','Kanyesigye','Kareiga','Kasekende','Kasumba','Kateregga','Katusiime','Kawooya','Kawuki','Kayemba','Kazibwe','Kibirige','Kiconco','Kiganda','Kijjoba','Kirabira','Kirabo','Kirigwajjo','Kisitu','Kitovu','Kityamuwesi','Kivumbi','Kiwanuka','Kyambadde',
'Lunyoro',
'Mbabazi','Migisha','Mugisa','Mugisha','Muhwezi','Mukalazi','Mulalira','Munyagwa','Murungi','Mushabe','Musinguzi','Mutabuza','Muyambi','Mwesige','Mwesigye',
'Nabasa','Nabimanya','Nankunda','Natukunda','Nayebare','Nimukunda','Ninsiima','Nkoojo','Nkurunungi','Nuwagaba','Nuwamanya','Nyeko',
'Obol','Odeke','Okumu','Okumuringa','Opega','Orishaba','Osiki','Ouma',
'Rubalema','Rusiimwa','Rwabyoma',
'Tamale','Tendo','Tizikara','Tuhame','Tumusiime','Tumwebaze','Tumwesigye','Tumwiine','Turyasingura','Tusiime','Twasiima','Twesigomwe',
'Wasswa','Wavamuno','Were'
);
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
}
if ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return static::randomElement(static::$lastName);
}
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
}
Provider/en_UG/Address.php 0000644 00000016620 15152066430 0011440 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_UG;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_cities_and_towns_in_Uganda
*/
protected static $cityName = array(
'Alebtong','Abim','Adjumani','Amolatar','Amuria','Amuru','Apac','Arua',
'Bombo','Budaka','Bugembe','Bugiri','Bukedea','Bulisa','Buikwe','Bundibugyo',
'Busembatya','Bushenyi','Busia','Busolwe','Butaleja','Buwenge',
'Dokolo',
'Entebbe',
'Fort Portal',
'Gulu',
'Hima','Hoima',
'Ibanda','Iganga','Isingiro',
'Jinja',
'Kaabong','Kabale','Kaberamaido','Kabwohe','Kagadi','Kakinga','Kakiri','Kalangala','Kaliro',
'Kalisizo','Kalongo','Kalungu','Kampala','Kamuli','Kanoni','Kamwenge','Kanungu','Kapchorwa',
'Kasese','Katakwi','Kayunga','Kibaale','Kiboga','Kihiihi','Kiira','Kiruhura','Kiryandongo',
'Kisoro','Kitgum','Koboko','Kotido','Kumi','Kyenjojo','Kyotera',
'Lira','Lugazi','Lukaya','Luwero','Lwakhakha','Lwengo','Lyantonde',
'Malaba','Manafwa','Masaka','Masindi','Masindi Port','Matugga','Mayuge','Mbale','Mbarara',
'Mitooma','Mityana','Mpigi','Mpondwe','Moroto','Moyo','Mubende','Mukono','Mutukula',
'Nagongera','Nakaseke','Nakasongola','Nakapiripirit','Namutumba','Nansana','Nebbi','Ngora',
'Njeru','Nkokonjeru','Ntungamo',
'Oyam',
'Pader','Paidha','Pakwach','Pallisa',
'Rakai','Rukungiri',
'Sembabule','Sironko','Soroti',
'Tororo',
'Wakiso','Wobulenzi',
'Yumbe'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Districts_of_Uganda
*/
protected static $district = array(
'Abim','Adjumani','Agago','Alebtong','Amolatar','Amudat','Amuria','Amuru','Apac','Arua',
'Budaka','Bududa','Bugiri','Buhweju','Buikwe','Bukedea','Bukomansimbi','Bukwo','Bulambuli',
'Buliisa','Bundibugyo','Bushenyi','Busia','Butaleja','Butambala','Buvuma','Buyende',
'Dokolo',
'Gomba','Gulu',
'Hoima',
'Ibanda','Iganga','Isingiro',
'Jinja',
'Kaabong','Kabale','Kabarole','Kaberamaido','Kalangala','Kaliro','Kalungu','Kampala','Kamuli',
'Kamwenge','Kanungu','Kapchorwa','Kasese','Katakwi','Kayunga','Kibaale','Kiboga','Kibuku',
'Kigezi','Kiruhura','Kiryandongo','Kisoro','Kitgum','Koboko','Kole','Kotido','Kumi','Kween',
'Kyankwanzi','Kyegegwa','Kyenjojo',
'Lamwo','Lira','Luuka','Luweero','Lwengo','Lyantonde',
'Manafwa','Maracha','Maracha-Terego','Masaka','Masindi','Mayuge','Mbale','Mbarara','Mitooma',
'Mityana','Moroto','Moyo','Mpigi','Mubende','Mukono',
'Nakapiripirit','Nakaseke','Nakasongola','Namayingo','Namutumba','Napak','Nebbi','Ngora',
'Ntoroko','Ntungamo','Nwoya',
'Otuke','Oyam',
'Pader','Pallisa',
'Rakai','Rubirizi','Rukungiri',
'Sembabule','Serere','Sheema','Sironko','Soroti',
'Tororo',
'Wakiso',
'Yumbe',
'Zombo'
);
protected static $postcode = array( '#', "##", "###", "####", "#####" );
protected static $region = array( 'Central', 'East', 'North', 'West' );
/**
* @example 'Fort Portal'
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityName);
}
/**
* @example 'Kampala'
*/
public static function district()
{
return static::randomElement(static::$district);
}
/**
* @example 'East'
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
}
Provider/en_UG/Internet.php 0000644 00000000534 15152066430 0011640 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_UG;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'gmail.co.ug', 'yahoo.co.ug', 'hotmail.co.ug');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'co.ug', 'ug');
}
Provider/vi_VN/PhoneNumber.php 0000644 00000003256 15152066430 0012322 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\vi_VN;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $areaCodes = array(
76, 281, 64, 781, 240, 241,
75, 650, 56, 651, 62, 780,
26, 710, 511, 500, 510, 230,
61, 67, 59, 219, 351, 4,
39, 320, 31, 711, 218, 321,
8, 58, 77, 60, 231, 25,
20, 63, 72, 350, 38, 30,
68, 210, 57, 52, 510, 55,
33, 53, 79, 22, 66, 36,
280, 37, 54, 73, 74, 27,
70, 211, 29,
// Mobile
96, 97, 98, 162, 163, 164, 165, 166, 167, 168, 169, // Viettel
91, 94, 123, 124, 125, 127, 129, // Vinaphone
90, 93, 120, 121, 122, 126, 128, // Mobifone
92, 186, 188, // Vietnamobile
99, 199, // Gmobile
95, // Sfone
);
protected static $formats = array(
'7' => array(
'0[a] ### ####',
'(0[a]) ### ####',
'0[a]-###-####',
'(0[a])###-####',
'84-[a]-###-####',
'(84)([a])###-####',
'+84-[a]-###-####',
),
'8' => array(
'0[a] #### ####',
'(0[a]) #### ####',
'0[a]-####-####',
'(0[a])####-####',
'84-[a]-####-####',
'(84)([a])####-####',
'+84-[a]-####-####',
),
);
public static function phoneNumber()
{
$areaCode = static::randomElement(static::$areaCodes);
$areaCodeLength = strlen($areaCode);
$digits = 7;
if ($areaCodeLength < 2) {
$digits = 8;
}
return static::numerify(str_replace('[a]', $areaCode, static::randomElement(static::$formats[$digits])));
}
}
Provider/vi_VN/Person.php 0000644 00000025675 15152066430 0011357 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\vi_VN;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameMale}}',
'{{titleMale}}. {{lastName}} {{firstNameMale}}',
'{{lastName}} {{middleNameMale}} {{firstNameMale}}',
'{{titleMale}}. {{lastName}} {{middleNameMale}} {{firstNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameFemale}}',
'{{titleFemale}}. {{lastName}} {{firstNameFemale}}',
'{{lastName}} {{middleNameFemale}} {{firstNameFemale}}',
'{{titleFemale}}. {{lastName}} {{middleNameFemale}} {{firstNameFemale}}',
);
protected static $middleNameFormat = array(
'{{firstNameMale}}',
'{{firstNameFemale}}',
);
/**
* @link http://www.dattenhay.vn/1001-ten-cho-be-trai.htm
*/
protected static $firstNameMale = array(
'An', 'Anh',
'Bào', 'Bình', 'Bạch', 'Bảo', 'Bắc', 'Bằng', 'Bổng', 'Bửu',
'Ca', 'Canh', 'Chiến', 'Chiểu', 'Châu', 'Chính', 'Chương', 'Chưởng', 'Chấn', 'Công', 'Cơ', 'Cương', 'Cường', 'Cảnh', 'Cần', 'Cẩn',
'Danh', 'Di', 'Dinh', 'Diệp', 'Diệu', 'Du', 'Duy', 'Duệ', 'Dân', 'Dũng', 'Dương', 'Dụng',
'Giang', 'Giác', 'Giáp',
'Hiên', 'Hiếu', 'Hiền', 'Hiển', 'Hiệp', 'Hoa', 'Hoài', 'Hoàn', 'Hoàng', 'Hoán', 'Huy', 'Huynh', 'Huấn', 'Huỳnh', 'Hà', 'Hành', 'Hào', 'Hòa', 'Hùng', 'Hưng', 'Hạnh', 'Hải', 'Hảo', 'Hậu', 'Học', 'Hồng', 'Hội', 'Hợp', 'Hữu', 'Hỷ',
'Kha', 'Khang', 'Khanh', 'Khiêm', 'Khiếu', 'Khoa', 'Khoát', 'Khánh', 'Khôi', 'Khương', 'Khải', 'Kim', 'Kiên', 'Kiếm', 'Kiện', 'Kiệt', 'Kính', 'Kỳ', 'Kỷ',
'Lai', 'Lam', 'Linh', 'Liêm', 'Long', 'Luận', 'Luật', 'Lâm', 'Lân', 'Lý', 'Lĩnh', 'Lương', 'Lạc', 'Lập', 'Lễ', 'Lộ', 'Lộc', 'Lực',
'Minh', 'Mạnh', 'Mẫn', 'Mỹ',
'Nam', 'Nghiêm', 'Nghiệp', 'Nghĩa', 'Nghị', 'Nguyên', 'Ngân', 'Ngôn', 'Ngạn', 'Ngọc', 'Nhiên', 'Nhu', 'Nhuận', 'Nhân', 'Nhã', 'Nhượng', 'Nhạn', 'Nhật', 'Ninh',
'Phi', 'Phong', 'Pháp', 'Phát', 'Phú', 'Phúc', 'Phương', 'Phước', 'Phụng',
'Quang', 'Quyết', 'Quyền', 'Quân', 'Quý', 'Quảng', 'Quế', 'Quốc', 'Quỳnh',
'Sang', 'Sinh', 'Siêu', 'Sáng', 'Sâm', 'Sĩ', 'Sơn', 'Sử', 'Sỹ',
'Thanh', 'Thiên', 'Thiện', 'Thuận', 'Thành', 'Thái', 'Thông', 'Thúc', 'Thạc', 'Thạch', 'Thắng', 'Thể', 'Thịnh', 'Thọ', 'Thống', 'Thời', 'Thụy', 'Thủy', 'Thực', 'Tiến', 'Tiếp', 'Tiền', 'Tiển', 'Toàn', 'Toại', 'Toản', 'Trang', 'Triết', 'Triều', 'Triệu', 'Trung', 'Trác', 'Tráng', 'Trân', 'Trình', 'Trí', 'Trúc', 'Trường', 'Trưởng', 'Trạch', 'Trọng', 'Trụ', 'Trực', 'Tuyền', 'Tuấn', 'Tuệ', 'Tài', 'Tâm', 'Tân', 'Tín', 'Tùng', 'Tú', 'Tường', 'Tấn', 'Tụ', 'Từ',
'Uy',
'Vinh', 'Viên', 'Việt', 'Vu', 'Võ', 'Văn', 'Vĩ', 'Vĩnh', 'Vũ', 'Vương', 'Vượng', 'Vịnh', 'Vỹ',
'Xuân',
'Yên',
'Án', 'Ân',
'Đan', 'Điền', 'Điệp', 'Đoàn', 'Đình', 'Đôn', 'Đăng', 'Đại', 'Đạo', 'Đạt', 'Định', 'Đồng', 'Độ', 'Đức', 'Đức',
'Ẩn',
);
/**
* @link http://www.dattenhay.vn/1001-ten-cho-be-trai.htm
*/
protected static $middleNameMale = array(
'An', 'Anh',
'Bá', 'Bách', 'Bình', 'Bích', 'Bảo', 'Bằng', 'Bửu', 'Bữu',
'Cao', 'Chiêu', 'Chiến', 'Chung', 'Chuẩn', 'Chánh', 'Chí', 'Chính', 'Chấn', 'Chế', 'Cát', 'Công', 'Cương', 'Cường', 'Cảnh',
'Danh', 'Duy', 'Dân', 'Dũng', 'Dương',
'Gia', 'Giang',
'Hiếu', 'Hiền', 'Hiểu', 'Hiệp', 'Hoài', 'Hoàn', 'Hoàng', 'Huy', 'Huân', 'Hà', 'Hào', 'Hán', 'Hòa', 'Hùng', 'Hưng', 'Hướng', 'Hạnh', 'Hạo', 'Hải', 'Hồ', 'Hồng', 'Hữu',
'Khai', 'Khang', 'Khoa', 'Khuyến', 'Khánh', 'Khôi', 'Khương', 'Khải', 'Khắc', 'Khởi', 'Kim', 'Kiên', 'Kiến', 'Kiệt', 'Kỳ',
'Lam', 'Liên', 'Long', 'Lâm', 'Lương', 'Lạc', 'Lập',
'Minh', 'Mạnh', 'Mộng',
'Nam', 'Nghĩa', 'Nghị', 'Nguyên', 'Nguyễn', 'Ngọc', 'Nhân', 'Như', 'Nhất', 'Nhật', 'Niệm',
'Phi', 'Phong', 'Phú', 'Phúc', 'Phương', 'Phước', 'Phượng', 'Phục', 'Phụng',
'Quang', 'Quyết', 'Quân', 'Quý', 'Quảng', 'Quốc',
'Song', 'Sĩ', 'Sơn', 'Sỹ',
'Tài', 'Tạ',
'Ân',
'Đan', 'Đinh', 'Đoàn', 'Đình', 'Đông', 'Đăng', 'Đại', 'Đạt', 'Đắc', 'Định', 'Đồng', 'Đức', 'Đăng', 'Đức',
);
/**
* @link http://www.dattenhay.vn/1001-ten-cho-be-gai.htm
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'An', 'Anh',
'Bình', 'Bích', 'Băng', 'Bạch', 'Bảo',
'Ca', 'Chi', 'Chinh', 'Chiêu', 'Chung', 'Châu', 'Cát', 'Cúc', 'Cương', 'Cầm',
'Dao', 'Di', 'Diễm', 'Diệp', 'Diệu', 'Du', 'Dung', 'Duyên', 'Dân', 'Dương',
'Giang', 'Giao',
'Hiếu', 'Hiền', 'Hiệp', 'Hoa', 'Hoan', 'Hoài', 'Hoàn', 'Huyền', 'Huệ', 'Hà', 'Hân', 'Hòa', 'Hương', 'Hường', 'Hạ', 'Hạnh', 'Hải', 'Hảo', 'Hậu', 'Hằng', 'Hồng', 'Hợp',
'Khai', 'Khanh', 'Khuyên', 'Khuê', 'Khánh', 'Khê', 'Khôi', 'Kim', 'Kiều',
'Lam', 'Lan', 'Linh', 'Liên', 'Liễu', 'Loan', 'Ly', 'Lâm', 'Lý', 'Lễ', 'Lệ', 'Lộc', 'Lợi',
'Mai', 'Mi', 'Minh', 'Miên', 'My', 'Mẫn', 'Mỹ',
'Nga', 'Nghi', 'Nguyên', 'Nguyệt', 'Ngà', 'Ngân', 'Ngôn', 'Ngọc', 'Nhi', 'Nhiên', 'Nhung', 'Nhàn', 'Nhân', 'Nhã', 'Như', 'Nương', 'Nữ',
'Oanh',
'Phi',
'Phong', 'Phúc', 'Phương', 'Phước', 'Phượng', 'Phụng',
'Quyên', 'Quân', 'Quế', 'Quỳnh',
'Sa', 'San', 'Sinh', 'Sương',
'Thanh', 'Thảo', 'Thi', 'Thiên', 'Thiện', 'Thoa', 'Thoại', 'Thu', 'Thuần', 'Thuận', 'Thy', 'Thêu', 'Thùy', 'Thúy', 'Thơ', 'Thư', 'Thương', 'Thường', 'Thảo', 'Thắm', 'Thục', 'Thủy', 'Tiên', 'Trang', 'Trinh', 'Trung', 'Trà', 'Trâm', 'Trân', 'Trúc', 'Trầm', 'Tuyến', 'Tuyết', 'Tuyền', 'Tuệ', 'Ty', 'Tâm', 'Tú',
'Uyên', 'Uyển',
'Vi', 'Việt',
'Vy', 'Vân', 'Vũ', 'Vọng', 'Vỹ',
'Xuyến', 'Xuân',
'Yên', 'Yến',
'Ái', 'Ánh', 'Ân',
'Đan', 'Điệp', 'Đoan', 'Đài', 'Đàn', 'Đào', 'Đình', 'Đường', 'Đan',
'Ý',
);
/**
* @link http://www.dattenhay.vn/1001-ten-cho-be-gai.htm
*/
protected static $middleNameFemale = array(
'An', 'Anh',
'Ban', 'Bích', 'Băng', 'Bạch', 'Bảo', 'Bội',
'Cam', 'Chi', 'Chiêu', 'Cát', 'Cẩm',
'Di', 'Diên', 'Diễm', 'Diệp', 'Diệu', 'Duy', 'Duyên', 'Dã', 'Dạ',
'Gia', 'Giang', 'Giao', 'Giáng',
'Hiếu', 'Hiền', 'Hiểu', 'Hoa', 'Hoài', 'Hoàn', 'Hoàng', 'Huyền', 'Huệ', 'Huỳnh', 'Hà', 'Hàm', 'Hương', 'Hạ', 'Hạc', 'Hạnh', 'Hải', 'Hảo', 'Hằng', 'Họa', 'Hồ', 'Hồng',
'Khiết', 'Khuê', 'Khánh', 'Khúc', 'Khả', 'Khải', 'Kim', 'Kiết', 'Kiều', 'Kỳ',
'Lam', 'Lan', 'Linh', 'Liên', 'Liễu', 'Loan', 'Ly', 'Lâm', 'Lê', 'Lưu', 'Lệ', 'Lộc', 'Lục',
'Mai', 'Minh', 'Mậu', 'Mộc', 'Mộng', 'Mỹ',
'Nghi', 'Nguyên', 'Nguyết', 'Nguyệt', 'Ngân', 'Ngọc', 'Nhan', 'Nhã', 'Như', 'Nhất', 'Nhật',
'Oanh',
'Phi', 'Phong', 'Phương', 'Phước', 'Phượng', 'Phụng',
'Quế', 'Quỳnh',
'Sao', 'Song', 'Sông', 'Sơn', 'Sương',
'Thanh', 'Thi', 'Thiên', 'Thiếu', 'Thiều', 'Thiện', 'Thu', 'Thuần', 'Thy', 'Thái', 'Thùy', 'Thúy', 'Thơ', 'Thư', 'Thương', 'Thạch', 'Thảo', 'Thục', 'Thụy', 'Thủy', 'Tiên', 'Tiểu', 'Trang', 'Triều', 'Triệu', 'Trà', 'Trâm', 'Trân', 'Trúc', 'Trầm', 'Tuyết', 'Tuệ', 'Tâm', 'Tùng', 'Tùy', 'Tú', 'Túy', 'Tường', 'Tịnh', 'Tố', 'Từ',
'Uyên', 'Uyển',
'Vi', 'Việt', 'Vy', 'Vàng', 'Vành', 'Vân', 'Vũ',
'Xuyến', 'Xuân',
'Yên', 'Yến',
'Ái', 'Ánh',
'Đan', 'Đinh', 'Đoan', 'Đài', 'Đông', 'Đồng', 'Đan', 'Đoan',
'Ý',
);
/**
* @link http://vi.wikipedia.org/wiki/H%E1%BB%8D_ng%C6%B0%E1%BB%9Di_Vi%E1%BB%87t_Nam
*/
protected static $lastName = array(
'An', 'Ánh',
'Ân', 'Âu', 'Ấu',
'Biện', 'Bàng', 'Bành', 'Bá', 'Bì', 'Bình', 'Bùi', 'Bạc', 'Bạch', 'Bảo', 'Bế', 'Bồ', 'Bửu',
'Ca', 'Cam', 'Cao', 'Chiêm', 'Chu', 'Chung', 'Châu', 'Chương', 'Chế', 'Chử', 'Cung', 'Cái', 'Cát', 'Cù', 'Cấn', 'Cầm', 'Cổ', 'Cự',
'Danh', 'Diêm', 'Diệp', 'Doãn', 'Dã', 'Dư', 'Dương',
'Đan', 'Đàm', 'Đào', 'Đái', 'Đặng', 'Đậu', 'Đinh', 'Điền', 'Đoàn', 'Đôn', 'Đồng', 'Đổng', 'Đỗ', 'Đới', 'Đường',
'Giang', 'Giao', 'Giáp', 'Giả',
'Hoa', 'Hoàng', 'Huỳnh', 'Hy', 'Hà', 'Hàn', 'Hàng', 'Hán', 'Hình', 'Hùng', 'Hạ', 'Hồ', 'Hồng', 'Hứa',
'Kha', 'Khoa', 'Khu', 'Khuất', 'Khâu', 'Khúc', 'Khưu', 'Khương', 'Khổng', 'Kim', 'Kiều',
'La', 'Liễu', 'Lâm', 'Lã', 'Lê', 'Lò', 'Lô', 'Lý', 'Lư', 'Lưu', 'Lương', 'Lạc', 'Lại', 'Lều', 'Lỡ', 'Lục', 'Lữ', 'Lỳ',
'Ma', 'Mai', 'Mang', 'Mâu', 'Mã', 'Mạc', 'Mạch', 'Mẫn', 'Mộc',
'Nghiêm', 'Nghị', 'Nguyễn', 'Ngân', 'Ngô', 'Ngụy', 'Nhiệm', 'Nhâm', 'Nhậm', 'Nhữ', 'Ninh', 'Nông',
'Ong',
'Ông',
'Phan', 'Phi', 'Phí', 'Phó', 'Phùng', 'Phương', 'Phạm',
'Quách', 'Quản',
'Sơn', 'Sử',
'Thi', 'Thiều', 'Thào', 'Thái', 'Thân', 'Thôi', 'Thạch', 'Thập', 'Thịnh', 'Tiêu', 'Tiếp', 'Trang', 'Triệu', 'Trà', 'Trác', 'Trình', 'Trưng', 'Trương', 'Trần', 'Trịnh', 'Ty', 'Tào', 'Tòng', 'Tô', 'Tôn', 'Tông', 'Tăng', 'Tạ', 'Tống', 'Từ',
'Ung', 'Uông',
'Vi', 'Viên', 'Võ', 'Văn', 'Vũ', 'Vương', 'Vừ', 'Xa',
'Yên',
);
protected static $titleMale = array('Cụ', 'Ông', 'Bác', 'Chú', 'Anh', 'Em');
protected static $titleFemale = array('Cụ', 'Bà', 'Bác', 'Cô', 'Chị', 'Em');
public function middleName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::middleNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::middleNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$middleNameFormat));
}
public static function middleNameMale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameMale);
}
public static function middleNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameFemale);
}
}
Provider/vi_VN/Address.php 0000644 00000021170 15152066430 0011460 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\vi_VN;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('####', '###', '##', '#');
protected static $postcode = array('#####', '######', '#####-####');
protected static $province = array(
'An Giang', 'Bà Rịa - Vũng Tàu',
'Bắc Giang', 'Bắc Kạn', 'Bạc Liêu',
'Bắc Ninh', 'Bến Tre', 'Bình Định',
'Bình Dương', 'Bình Phước', 'Bình Thuận',
'Cà Mau', 'Cao Bằng', 'Đắk Lắk',
'Đắk Nông', 'Điện Biên', 'Đồng Nai',
'Đồng Tháp', 'Gia Lai', 'Hà Giang',
'Hà Nam', 'Hà Tĩnh', 'Hải Dương',
'Hậu Giang', 'Hòa Bình', 'Hưng Yên',
'Khánh Hòa', 'Kiên Giang', 'Kon Tum',
'Lai Châu', 'Lâm Đồng', 'Lạng Sơn',
'Lào Cai', 'Long An', 'Nam Định',
'Nghệ An', 'Ninh Bình', 'Ninh Thuận',
'Phú Thọ', 'Quảng Bình', 'Quảng Nam',
'Quảng Ngãi', 'Quảng Ninh', 'Quảng Trị',
'Sóc Trăng', 'Sơn La', 'Tây Ninh',
'Thái Bình', 'Thái Nguyên', 'Thanh Hóa',
'Thừa Thiên Huế', 'Tiền Giang', 'Trà Vinh',
'Tuyên Quang', 'Vĩnh Long', 'Vĩnh Phúc',
'Yên Bái', 'Phú Yên',
);
protected static $city = array(
'Cần Thơ', 'Đà Nẵng', 'Hải Phòng', 'Hà Nội', 'Hồ Chí Minh',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'Phố {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'Phố {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'Phố {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'Phố {{firstName}}',
'Phố {{lastName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
);
protected static $hamletNameFormats = array(
'{{hamletPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{lastName}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{hamletPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{lastName}}',
'{{hamletPrefix}} ##',
'{{hamletPrefix}} #',
);
protected static $hamletPrefix = array(
'Thôn', 'Ấp',
);
protected static $wardNameFormats = array(
'{{hamletPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{hamletPrefix}} {{lastName}} {{firstName}}',
'{{wardPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{wardPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{wardPrefix}} {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{wardPrefix}} {{firstName}}',
'{{wardPrefix}} {{lastName}}',
'{{wardPrefix}} ##',
'{{wardPrefix}} #',
);
protected static $wardPrefix = array(
'Phường', 'Xã',
);
protected static $districtNameFormats = array(
'{{districtPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{districtPrefix}} {{lastName}} {{firstName}}',
'{{districtPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{districtPrefix}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{districtPrefix}} {{lastName}} {{middleName}} {{firstName}}',
'{{districtPrefix}} {{firstName}}',
'{{districtPrefix}} {{lastName}}',
'{{districtPrefix}} ##',
'{{districtPrefix}} #',
);
protected static $districtPrefix = array(
'Quận', 'Huyện',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{wardName}}, {{districtName}}\n{{city}}",
"{{streetAddress}}, {{wardName}}, {{districtName}}\n{{province}}",
"{{buildingNumber}}, {{hamletName}}, {{wardName}}, {{districtName}}\n{{province}}",
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
public function hamletName()
{
$format = static::randomElement(static::$hamletNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
public function hamletPrefix()
{
return static::randomElement(static::$hamletPrefix);
}
public function wardName()
{
$format = static::randomElement(static::$wardNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
public function wardPrefix()
{
return static::randomElement(static::$wardPrefix);
}
public function districtName()
{
$format = static::randomElement(static::$districtNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
public function districtPrefix()
{
return static::randomElement(static::$districtPrefix);
}
/**
* @example 'Hà Nội'
*/
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
/**
* @example 'Bắc Giang'
*/
public static function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
}
Provider/vi_VN/Color.php 0000644 00000002367 15152066430 0011160 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\vi_VN;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
protected static $safeColorNames = array(
'đen', 'xanh', 'ô liu',
'tím ', 'vôi', 'xanh', 'bạc',
'xám', 'vàng', 'trắng',
);
protected static $allColorNames = array(
'Hổ phách', 'Ametit', 'Xanh berin',
'Xanh da trời', 'Be', 'Nâu sẫm',
'Đen', 'Xanh lam', 'Nâu',
'Da bò', 'Cam cháy', 'Hồng y',
'Đỏ yên chi', 'Men ngọc', 'Anh đào',
'Xanh hoàng hôn', 'Xanh nõn chuối', 'Xanh cô ban',
'Đồng', 'San hô', 'Kem',
'Đỏ thắm', 'Xanh lơ', 'Lục bảo',
'Vàng kim loại', 'Xám', 'Xanh lá cây',
'Vòi voi', 'Chàm', 'Ngọc thạch',
'Kaki', 'Oải hương', 'Vàng chanh',
'Hồng sẫm', 'Hạt dẻ', 'Cẩm quỳ',
'Hoa cà', 'Lam sẫm', 'Ochre',
'Ô liu', 'Da cam', 'Lan tím',
'Lòng đào', 'Dừa cạn', 'Hồng',
'Mận', 'Xanh thủy tinh', 'Hồng đất',
'Tía', 'Đỏ', 'Cá hồi',
'Đỏ tươi', 'Nâu đen',
'Bạc', 'Nâu tanin', 'Mòng két',
'Xanh Thổ', 'Đỏ son', 'Tím',
'Xanh crôm', 'Trắng', 'Vàng',
);
}
Provider/vi_VN/Internet.php 0000644 00000000522 15152066430 0011661 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\vi_VN;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'vn', 'com.vn', 'biz.vn', 'edu.vn', 'gov.vn', 'net.vn', 'org.vn', 'int.vn', 'ac.vn', 'pro.vn', 'info.vn', 'health.vn', 'name.vn', 'mil.vn');
}
Provider/en_GB/PhoneNumber.php 0000644 00000001511 15152066430 0012243 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_GB;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+44(0)##########',
'+44(0)#### ######',
'+44(0)#########',
'+44(0)#### #####',
'0##########',
'0#########',
'0#### ######',
'0#### #####',
'(0####) ######',
'(0####) #####',
);
/**
* An array of en_GB mobile (cell) phone number formats
* @var array
*/
protected static $mobileFormats = array(
// Local
'07#########',
'07### ######',
'07### ### ###'
);
/**
* Return a en_GB mobile phone number
* @return string
*/
public static function mobileNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$mobileFormats));
}
}
Provider/en_GB/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011440 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_GB;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'GB', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/en_GB/Person.php 0000644 00000011572 15152066430 0011277 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_GB;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* @link http://www.ons.gov.uk/ons/rel/vsob1/baby-names--england-and-wales/2013/index.html
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adam', 'Adrian', 'Aiden', 'Alan', 'Alex', 'Alexander', 'Alfie', 'Andrew', 'Andy', 'Anthony', 'Archie', 'Arthur',
'Barry', 'Ben', 'Benjamin', 'Bradley', 'Brandon', 'Bruce',
'Callum', 'Cameron', 'Charles', 'Charlie', 'Chris', 'Christian', 'Christopher', 'Colin', 'Connor', 'Craig',
'Dale', 'Damien', 'Dan', 'Daniel', 'Darren', 'Dave', 'David', 'Dean', 'Dennis', 'Dominic', 'Duncan', 'Dylan',
'Edward', 'Elliot', 'Elliott', 'Ethan',
'Finley', 'Frank', 'Fred', 'Freddie',
'Gary', 'Gavin', 'George', 'Gordon', 'Graham', 'Grant', 'Greg',
'Harley', 'Harrison', 'Harry', 'Harvey', 'Henry',
'Ian', 'Isaac',
'Jack', 'Jackson', 'Jacob', 'Jake', 'James', 'Jamie', 'Jason', 'Jayden', 'Jeremy', 'Jim', 'Joe', 'Joel', 'John', 'Jonathan', 'Jordan', 'Joseph', 'Joshua',
'Karl', 'Keith', 'Ken', 'Kevin', 'Kieran', 'Kyle',
'Lee', 'Leo', 'Lewis', 'Liam', 'Logan', 'Louis', 'Lucas', 'Luke',
'Mark', 'Martin', 'Mason', 'Matthew', 'Max', 'Michael', 'Mike', 'Mohammed', 'Muhammad',
'Nathan', 'Neil', 'Nick', 'Noah',
'Oliver', 'Oscar', 'Owen',
'Patrick', 'Paul', 'Pete', 'Peter', 'Philip',
'Quentin',
'Ray', 'Reece', 'Riley', 'Rob', 'Ross', 'Ryan',
'Samuel', 'Scott', 'Sean', 'Sebastian', 'Stefan', 'Stephen', 'Steve',
'Theo', 'Thomas', 'Tim', 'Toby', 'Tom', 'Tony', 'Tyler',
'Wayne', 'Will', 'William',
'Zachary', 'Zach'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abbie', 'Abigail', 'Adele', 'Alexa', 'Alexandra', 'Alice', 'Alison', 'Amanda', 'Amber', 'Amelia', 'Amy', 'Anna', 'Ashley', 'Ava',
'Beth', 'Bethany', 'Becky',
'Caitlin', 'Candice', 'Carlie', 'Carmen', 'Carole', 'Caroline', 'Carrie', 'Charlotte', 'Chelsea', 'Chloe', 'Claire', 'Courtney',
'Daisy', 'Danielle', 'Donna',
'Eden', 'Eileen', 'Eleanor', 'Elizabeth', 'Ella', 'Ellie', 'Elsie', 'Emily', 'Emma', 'Erin', 'Eva', 'Evelyn', 'Evie',
'Faye', 'Fiona', 'Florence', 'Francesca', 'Freya',
'Georgia', 'Grace',
'Hannah', 'Heather', 'Helen', 'Helena', 'Hollie', 'Holly',
'Imogen', 'Isabel', 'Isabella', 'Isabelle', 'Isla', 'Isobel',
'Jade', 'Jane', 'Jasmine', 'Jennifer', 'Jessica', 'Joanne', 'Jodie', 'Julia', 'Julie', 'Justine',
'Karen', 'Karlie', 'Katie', 'Keeley', 'Kelly', 'Kimberly', 'Kirsten', 'Kirsty',
'Laura', 'Lauren', 'Layla', 'Leah', 'Leanne', 'Lexi', 'Lilly', 'Lily', 'Linda', 'Lindsay', 'Lisa', 'Lizzie', 'Lola', 'Lucy',
'Maisie', 'Mandy', 'Maria', 'Mary', 'Matilda', 'Megan', 'Melissa', 'Mia', 'Millie', 'Molly',
'Naomi', 'Natalie', 'Natasha', 'Nicole', 'Nikki',
'Olivia',
'Patricia', 'Paula', 'Pauline', 'Phoebe', 'Poppy',
'Rachel', 'Rebecca', 'Rosie', 'Rowena', 'Roxanne', 'Ruby', 'Ruth',
'Sabrina', 'Sally', 'Samantha', 'Sarah', 'Sasha', 'Scarlett', 'Selina', 'Shannon', 'Sienna', 'Sofia', 'Sonia', 'Sophia', 'Sophie', 'Stacey', 'Stephanie','Suzanne', 'Summer',
'Tanya', 'Tara', 'Teagan', 'Theresa', 'Tiffany', 'Tina', 'Tracy',
'Vanessa', 'Vicky', 'Victoria',
'Wendy',
'Yasmine', 'Yvette', 'Yvonne',
'Zoe',
);
/**
* @link http://surname.sofeminine.co.uk/w/surnames/most-common-surnames-in-great-britain.html
*/
protected static $lastName = array(
'Adams', 'Allen', 'Anderson',
'Bailey', 'Baker', 'Bell', 'Bennett', 'Brown', 'Butler',
'Campbell', 'Carter', 'Chapman', 'Clark', 'Clarke', 'Collins', 'Cook', 'Cooper', 'Cox',
'Davies', 'Davis',
'Edwards', 'Ellis', 'Evans',
'Fox',
'Graham', 'Gray', 'Green', 'Griffiths',
'Hall', 'Harris', 'Harrison', 'Hill', 'Holmes', 'Hughes', 'Hunt', 'Hunter',
'Jackson', 'James', 'Johnson', 'Jones',
'Kelly', 'Kennedy', 'Khan', 'King', 'Knight',
'Lee', 'Lewis', 'Lloyd',
'Marshall', 'Martin', 'Mason', 'Matthews', 'Miller', 'Mitchell', 'Moore', 'Morgan', 'Morris', 'Murphy', 'Murray',
'Owen',
'Palmer', 'Parker', 'Patel', 'Phillips', 'Powell', 'Price',
'Reid', 'Reynolds', 'Richards', 'Richardson', 'Roberts', 'Robertson', 'Robinson', 'Rogers', 'Rose', 'Ross', 'Russell',
'Saunders', 'Scott', 'Shaw', 'Simpson', 'Smith', 'Stevens', 'Stewart',
'Taylor', 'Thomas', 'Thompson', 'Turner',
'Walker', 'Walsh', 'Ward', 'Watson', 'White', 'Wilkinson', 'Williams', 'Wilson', 'Wood', 'Wright',
'Young',
);
}
Provider/en_GB/Address.php 0000644 00000021464 15152066430 0011417 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_GB;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('North', 'East', 'West', 'South', 'New', 'Lake', 'Port');
protected static $citySuffix = array('town', 'ton', 'land', 'ville', 'berg', 'burgh', 'borough', 'bury', 'view', 'port', 'mouth', 'stad', 'furt', 'chester', 'mouth', 'fort', 'haven', 'side', 'shire');
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'Alley', 'Avenue', 'Branch', 'Bridge', 'Brook', 'Brooks', 'Burg', 'Burgs', 'Bypass', 'Camp', 'Canyon', 'Cape', 'Causeway', 'Center', 'Centers', 'Circle', 'Circles', 'Cliff', 'Cliffs', 'Club', 'Common', 'Corner', 'Corners', 'Course', 'Court', 'Courts', 'Cove', 'Coves', 'Creek', 'Crescent', 'Crest', 'Crossing', 'Crossroad', 'Curve', 'Dale', 'Dam', 'Divide', 'Drive', 'Drive', 'Drives', 'Estate', 'Estates', 'Expressway', 'Extension', 'Extensions', 'Fall', 'Falls', 'Ferry', 'Field', 'Fields', 'Flat', 'Flats', 'Ford', 'Fords', 'Forest', 'Forge', 'Forges', 'Fork', 'Forks', 'Fort', 'Garden', 'Gardens', 'Gateway', 'Glen', 'Glens', 'Green', 'Greens', 'Grove', 'Groves', 'Harbour', 'Harbours', 'Haven', 'Heights', 'Highway', 'Hill', 'Hills', 'Hollow', 'Inlet', 'Island', 'Islands', 'Isle', 'Junction', 'Junctions', 'Key', 'Keys', 'Knoll', 'Knolls', 'Lake', 'Lakes', 'Land', 'Landing', 'Lane', 'Light', 'Lights', 'Loaf', 'Lock', 'Locks', 'Locks', 'Lodge', 'Lodge', 'Loop', 'Manor', 'Manors', 'Meadow', 'Meadows', 'Mews', 'Mill', 'Mills', 'Motorway', 'Mount', 'Mountain', 'Mountains', 'Neck', 'Orchard', 'Oval', 'Overpass', 'Park', 'Parks', 'Parkway', 'Parkways', 'Pass', 'Passage', 'Path', 'Pike', 'Pine', 'Pines', 'Place', 'Plain', 'Plains', 'Plaza', 'Point', 'Points', 'Port', 'Ports', 'Radial', 'Ramp', 'Ranch', 'Rapid', 'Rapids', 'Rest', 'Ridge', 'Ridges', 'River', 'Road', 'Road', 'Roads', 'Roads', 'Route', 'Row', 'Rue', 'Run', 'Shoal', 'Shoals', 'Shore', 'Shores', 'Spring', 'Springs', 'Springs', 'Spur', 'Spurs', 'Square', 'Square', 'Squares', 'Squares', 'Station', 'Station', 'Stream', 'Stream', 'Street', 'Streets', 'Summit', 'Terrace', 'Throughway', 'Trace', 'Track', 'Trafficway', 'Trail', 'Tunnel', 'Turnpike', 'Underpass', 'Union', 'Unions', 'Valley', 'Valleys', 'Via', 'Viaduct', 'View', 'Views', 'Village', 'Villages', 'Ville', 'Vista', 'Vista', 'Walk', 'Walks', 'Wall', 'Way', 'Ways', 'Well', 'Wells'
);
protected static $postcode = array('?# #??', '?## #??', '??# #??', '??## #??', '?#? #??', '??#? #??');
protected static $county = array(
'Aberdeenshire', 'Anglesey', 'Angus', 'Argyll', 'Ayrshire', 'Banffshire', 'Bedfordshire', 'Berwickshire', 'Breconshire', 'Buckinghamshire', 'Bute', 'Caernarvonshire', 'Caithness', 'Cambridgeshire', 'Cardiganshire', 'Carmarthenshire', 'Cheshire', 'Clackmannanshire', 'Cornwall', 'Isles of Scilly', 'Cumbria', 'Denbighshire', 'Derbyshire', 'Devon', 'Dorset', 'Dumbartonshire', 'Dumfriesshire', 'Durham', 'East Lothian', 'East Sussex', 'Essex', 'Fife', 'Flintshire', 'Glamorgan', 'Gloucestershire', 'Greater London', 'Greater Manchester', 'Hampshire', 'Hertfordshire', 'Inverness', 'Kent', 'Kincardineshire', 'Kinross-shire', 'Kirkcudbrightshire', 'Lanarkshire', 'Lancashire', 'Leicestershire', 'Lincolnshire', 'London', 'Merionethshire', 'Merseyside', 'Midlothian', 'Monmouthshire', 'Montgomeryshire', 'Moray', 'Nairnshire', 'Norfolk', 'North Yorkshire', 'Northamptonshire', 'Northumberland', 'Nottinghamshire', 'Orkney', 'Oxfordshire', 'Peebleshire', 'Pembrokeshire', 'Perthshire', 'Radnorshire', 'Renfrewshire', 'Ross & Cromarty', 'Roxburghshire', 'Selkirkshire', 'Shetland', 'Shropshire', 'Somerset', 'South Yorkshire', 'Staffordshire', 'Stirlingshire', 'Suffolk', 'Surrey', 'Sutherland', 'Tyne and Wear', 'Warwickshire', 'West Lothian', 'West Midlands', 'West Sussex', 'West Yorkshire', 'Wigtownshire', 'Wiltshire', 'Worcestershire'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
"{{secondaryAddress}}\n{{streetName}}",
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}\n{{postcode}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Flat ##', 'Flat ##?', 'Studio ##', 'Studio ##?');
/**
* @example 'East'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Flat 350'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::bothify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Hampshire'
*/
public static function county()
{
return static::randomElement(static::$county);
}
}
Provider/en_GB/Internet.php 0000644 00000000526 15152066430 0011616 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_GB;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'gmail.co.uk', 'yahoo.co.uk', 'hotmail.co.uk');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'co.uk');
}
Provider/da_DK/Company.php 0000644 00000003612 15152066430 0011423 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
/**
* @author Antoine Corcy <contact@sbin.dk>
*/
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
/**
* @var array Danish company name formats.
*/
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{firstname}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{firstname}} {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} og {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} og {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} & {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} og {{middleName}} {{companySuffix}}',
'{{middleName}} & {{lastName}}',
'{{middleName}} og {{lastName}}',
);
/**
* @var array Company suffixes.
*/
protected static $companySuffix = array('ApS', 'A/S', 'I/S', 'K/S');
/**
* @link http://cvr.dk/Site/Forms/CMS/DisplayPage.aspx?pageid=60
*
* @var string CVR number format.
*/
protected static $cvrFormat = '%#######';
/**
* @link http://cvr.dk/Site/Forms/CMS/DisplayPage.aspx?pageid=60
*
* @var string P number (production number) format.
*/
protected static $pFormat = '%#########';
/**
* Generates a CVR number (8 digits).
*
* @return string
*/
public static function cvr()
{
return static::numerify(static::$cvrFormat);
}
/**
* Generates a P entity number (10 digits).
*
* @return string
*/
public static function p()
{
return static::numerify(static::$pFormat);
}
}
Provider/da_DK/PhoneNumber.php 0000644 00000000614 15152066430 0012236 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
/**
* @author Antoine Corcy <contact@sbin.dk>
*/
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/**
* @var array Danish phonenumber formats.
*/
protected static $formats = array(
'+45 ## ## ## ##',
'+45 #### ####',
'+45########',
'## ## ## ##',
'#### ####',
'########',
);
}
Provider/da_DK/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011430 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'DK', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/da_DK/Person.php 0000644 00000037753 15152066430 0011300 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
/**
* @link http://www.danskernesnavne.navneforskning.ku.dk/Personnavne.asp
*
* @author Antoine Corcy <contact@sbin.dk>
*/
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @var array Danish person name formats.
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}}-{{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{middleName}}-{{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}}-{{middleName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{middleName}}-{{lastName}}',
);
/**
* @var array Danish first names.
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Aage', 'Adam', 'Adolf', 'Ahmad', 'Ahmed', 'Aksel', 'Albert', 'Alex', 'Alexander', 'Alf', 'Alfred', 'Ali', 'Allan',
'Anders', 'Andreas', 'Anker', 'Anton', 'Arne', 'Arnold', 'Arthur', 'Asbjørn', 'Asger', 'August', 'Axel', 'Benjamin',
'Benny', 'Bent', 'Bernhard', 'Birger', 'Bjarne', 'Bjørn', 'Bo', 'Brian', 'Bruno', 'Børge', 'Carl', 'Carlo',
'Carsten', 'Casper', 'Charles', 'Chris', 'Christian', 'Christoffer', 'Christopher', 'Claus', 'Dan', 'Daniel', 'David', 'Dennis',
'Ebbe', 'Edmund', 'Edvard', 'Egon', 'Einar', 'Ejvind', 'Elias', 'Emanuel', 'Emil', 'Erik', 'Erland', 'Erling',
'Ernst', 'Esben', 'Ferdinand', 'Finn', 'Flemming', 'Frank', 'Freddy', 'Frederik', 'Frits', 'Fritz', 'Frode', 'Georg',
'Gerhard', 'Gert', 'Gunnar', 'Gustav', 'Hans', 'Harald', 'Harry', 'Hassan', 'Heine', 'Heinrich', 'Helge', 'Helmer',
'Helmuth', 'Henning', 'Henrik', 'Henry', 'Herman', 'Hermann', 'Holger', 'Hugo', 'Ib', 'Ibrahim', 'Ivan', 'Jack',
'Jacob', 'Jakob', 'Jan', 'Janne', 'Jens', 'Jeppe', 'Jesper', 'Jimmi', 'Jimmy', 'Joachim', 'Johan', 'Johannes',
'John', 'Johnny', 'Jon', 'Jonas', 'Jonathan', 'Josef', 'Jul', 'Julius', 'Jørgen', 'Jørn', 'Kai', 'Kaj',
'Karl', 'Karlo', 'Karsten', 'Kasper', 'Kenneth', 'Kent', 'Kevin', 'Kjeld', 'Klaus', 'Knud', 'Kristian', 'Kristoffer',
'Kurt', 'Lars', 'Lasse', 'Leif', 'Lennart', 'Leo', 'Leon', 'Louis', 'Lucas', 'Lukas', 'Mads', 'Magnus',
'Malthe', 'Marc', 'Marcus', 'Marinus', 'Marius', 'Mark', 'Markus', 'Martin', 'Martinus', 'Mathias', 'Max', 'Michael',
'Mikael', 'Mike', 'Mikkel', 'Mogens', 'Mohamad', 'Mohamed', 'Mohammad', 'Morten', 'Nick', 'Nicklas', 'Nicolai', 'Nicolaj',
'Niels', 'Niklas', 'Nikolaj', 'Nils', 'Olaf', 'Olav', 'Ole', 'Oliver', 'Oscar', 'Oskar', 'Otto', 'Ove',
'Palle', 'Patrick', 'Paul', 'Peder', 'Per', 'Peter', 'Philip', 'Poul', 'Preben', 'Rasmus', 'Rene', 'René',
'Richard', 'Robert', 'Rolf', 'Rudolf', 'Rune', 'Sebastian', 'Sigurd', 'Simon', 'Simone', 'Steen', 'Stefan', 'Steffen',
'Sten', 'Stig', 'Sune', 'Sven', 'Svend', 'Søren', 'Tage', 'Theodor', 'Thomas', 'Thor', 'Thorvald', 'Tim',
'Tobias', 'Tom', 'Tommy', 'Tonny', 'Torben', 'Troels', 'Uffe', 'Ulrik', 'Vagn', 'Vagner', 'Valdemar', 'Vang',
'Verner', 'Victor', 'Viktor', 'Villy', 'Walther', 'Werner', 'Wilhelm', 'William', 'Willy', 'Åge', 'Bendt', 'Bjarke',
'Chr', 'Eigil', 'Ejgil', 'Ejler', 'Ejnar', 'Ejner', 'Evald', 'Folmer', 'Gunner', 'Gurli', 'Hartvig', 'Herluf', 'Hjalmar',
'Ingemann', 'Ingolf', 'Ingvard', 'Keld', 'Kresten', 'Laurids', 'Laurits', 'Lauritz', 'Ludvig', 'Lynge', 'Oluf', 'Osvald',
'Povl', 'Richardt', 'Sigfred', 'Sofus', 'Thorkild', 'Viggo', 'Vilhelm', 'Villiam',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Aase', 'Agathe', 'Agnes', 'Alberte', 'Alexandra', 'Alice', 'Alma', 'Amalie', 'Amanda', 'Andrea', 'Ane', 'Anette', 'Anita',
'Anja', 'Ann', 'Anna', 'Annalise', 'Anne', 'Anne-Lise', 'Anne-Marie', 'Anne-Mette', 'Annelise', 'Annette', 'Anni', 'Annie',
'Annika', 'Anny', 'Asta', 'Astrid', 'Augusta', 'Benedikte', 'Bente', 'Berit', 'Bertha', 'Betina', 'Bettina', 'Betty',
'Birgit', 'Birgitte', 'Birte', 'Birthe', 'Bitten', 'Bodil', 'Britt', 'Britta', 'Camilla', 'Carina', 'Carla', 'Caroline',
'Cathrine', 'Cecilie', 'Charlotte', 'Christa', 'Christen', 'Christiane', 'Christina', 'Christine', 'Clara', 'Conni', 'Connie', 'Conny',
'Dagmar', 'Dagny', 'Diana', 'Ditte', 'Dora', 'Doris', 'Dorte', 'Dorthe', 'Ebba', 'Edel', 'Edith', 'Eleonora',
'Eli', 'Elin', 'Eline', 'Elinor', 'Elisa', 'Elisabeth', 'Elise', 'Ella', 'Ellen', 'Ellinor', 'Elly', 'Elna',
'Elsa', 'Else', 'Elsebeth', 'Elvira', 'Emilie', 'Emma', 'Emmy', 'Erna', 'Ester', 'Esther', 'Eva', 'Evelyn',
'Frede', 'Frederikke', 'Freja', 'Frida', 'Gerda', 'Gertrud', 'Gitte', 'Grete', 'Grethe', 'Gudrun', 'Hanna', 'Hanne',
'Hardy', 'Harriet', 'Hedvig', 'Heidi', 'Helen', 'Helena', 'Helene', 'Helga', 'Helle', 'Henny', 'Henriette', 'Herdis',
'Hilda', 'Iben', 'Ida', 'Ilse', 'Ina', 'Inga', 'Inge', 'Ingeborg', 'Ingelise', 'Inger', 'Ingrid', 'Irene',
'Iris', 'Irma', 'Isabella', 'Jane', 'Janni', 'Jannie', 'Jeanette', 'Jeanne', 'Jenny', 'Jes', 'Jette', 'Joan',
'Johanna', 'Johanne', 'Jonna', 'Josefine', 'Josephine', 'Juliane', 'Julie', 'Jytte', 'Kaja', 'Kamilla', 'Karen', 'Karin',
'Karina', 'Karla', 'Karoline', 'Kate', 'Kathrine', 'Katja', 'Katrine', 'Ketty', 'Kim', 'Kirsten', 'Kirstine', 'Klara',
'Krista', 'Kristen', 'Kristina', 'Kristine', 'Laila', 'Laura', 'Laurine', 'Lea', 'Lena', 'Lene', 'Lilian', 'Lilli',
'Lillian', 'Lilly', 'Linda', 'Line', 'Lis', 'Lisa', 'Lisbet', 'Lisbeth', 'Lise', 'Liselotte', 'Lissi', 'Lissy',
'Liv', 'Lizzie', 'Lone', 'Lotte', 'Louise', 'Lydia', 'Lykke', 'Lærke', 'Magda', 'Magdalene', 'Mai', 'Maiken',
'Maj', 'Maja', 'Majbritt', 'Malene', 'Maren', 'Margit', 'Margrethe', 'Maria', 'Mariane', 'Marianne', 'Marie', 'Marlene',
'Martha', 'Martine', 'Mary', 'Mathilde', 'Matilde', 'Merete', 'Merethe', 'Meta', 'Mette', 'Mia', 'Michelle', 'Mie',
'Mille', 'Minna', 'Mona', 'Monica', 'Nadia', 'Nancy', 'Nanna', 'Nicoline', 'Nikoline', 'Nina', 'Ninna', 'Oda',
'Olga', 'Olivia', 'Orla', 'Paula', 'Pauline', 'Pernille', 'Petra', 'Pia', 'Poula', 'Ragnhild', 'Randi', 'Rasmine',
'Rebecca', 'Rebekka', 'Rigmor', 'Rikke', 'Rita', 'Rosa', 'Rose', 'Ruth', 'Sabrina', 'Sandra', 'Sanne', 'Sara',
'Sarah', 'Selma', 'Severin', 'Sidsel', 'Signe', 'Sigrid', 'Sine', 'Sofia', 'Sofie', 'Solveig', 'Solvejg', 'Sonja',
'Sophie', 'Stephanie', 'Stine', 'Susan', 'Susanne', 'Tanja', 'Thea', 'Theodora', 'Therese', 'Thi', 'Thyra', 'Tina',
'Tine', 'Tove', 'Trine', 'Ulla', 'Vera', 'Vibeke', 'Victoria', 'Viktoria', 'Viola', 'Vita', 'Vivi', 'Vivian',
'Winnie', 'Yrsa', 'Yvonne', 'Agnete', 'Agnethe', 'Alfrida', 'Alvilda', 'Anine', 'Bolette', 'Dorthea', 'Gunhild',
'Hansine', 'Inge-Lise', 'Jensine', 'Juel', 'Jørgine', 'Kamma', 'Kristiane', 'Maj-Britt', 'Margrete', 'Metha', 'Nielsine',
'Oline', 'Petrea', 'Petrine', 'Pouline', 'Ragna', 'Sørine', 'Thora', 'Valborg', 'Vilhelmine',
);
/**
* @var array Danish middle names.
*/
protected static $middleName = array(
'Møller', 'Lund', 'Holm', 'Jensen', 'Juul', 'Nielsen', 'Kjær', 'Hansen', 'Skov', 'Østergaard', 'Vestergaard',
'Nørgaard', 'Dahl', 'Bach', 'Friis', 'Søndergaard', 'Andersen', 'Bech', 'Pedersen', 'Bruun', 'Nygaard', 'Winther',
'Bang', 'Krogh', 'Schmidt', 'Christensen', 'Hedegaard', 'Toft', 'Damgaard', 'Holst', 'Sørensen', 'Juhl', 'Munk',
'Skovgaard', 'Søgaard', 'Aagaard', 'Berg', 'Dam', 'Petersen', 'Lind', 'Overgaard', 'Brandt', 'Larsen', 'Bak', 'Schou',
'Vinther', 'Bjerregaard', 'Riis', 'Bundgaard', 'Kruse', 'Mølgaard', 'Hjorth', 'Ravn', 'Madsen', 'Rasmussen',
'Jørgensen', 'Kristensen', 'Bonde', 'Bay', 'Hougaard', 'Dalsgaard', 'Kjærgaard', 'Haugaard', 'Munch', 'Bjerre', 'Due',
'Sloth', 'Leth', 'Kofoed', 'Thomsen', 'Kragh', 'Højgaard', 'Dalgaard', 'Hjort', 'Kirkegaard', 'Bøgh', 'Beck', 'Nissen',
'Rask', 'Høj', 'Brix', 'Storm', 'Buch', 'Bisgaard', 'Birch', 'Gade', 'Kjærsgaard', 'Hald', 'Lindberg', 'Høgh', 'Falk',
'Koch', 'Thorup', 'Borup', 'Knudsen', 'Vedel', 'Poulsen', 'Bøgelund', 'Juel', 'Frost', 'Hvid', 'Bjerg', 'Bæk', 'Elkjær',
'Hartmann', 'Kirk', 'Sand', 'Sommer', 'Skou', 'Nedergaard', 'Meldgaard', 'Brink', 'Lindegaard', 'Fischer', 'Rye',
'Hoffmann', 'Daugaard', 'Gram', 'Johansen', 'Meyer', 'Schultz', 'Fogh', 'Bloch', 'Lundgaard', 'Brøndum', 'Jessen',
'Busk', 'Holmgaard', 'Lindholm', 'Krog', 'Egelund', 'Engelbrecht', 'Buus', 'Korsgaard', 'Ellegaard', 'Tang', 'Steen',
'Kvist', 'Olsen', 'Nørregaard', 'Fuglsang', 'Wulff', 'Damsgaard', 'Hauge', 'Sonne', 'Skytte', 'Brun', 'Kronborg',
'Abildgaard', 'Fabricius', 'Bille', 'Skaarup', 'Rahbek', 'Borg', 'Torp', 'Klitgaard', 'Nørskov', 'Greve', 'Hviid',
'Mørch', 'Buhl', 'Rohde', 'Mørk', 'Vendelbo', 'Bjørn', 'Laursen', 'Egede', 'Rytter', 'Lehmann', 'Guldberg', 'Rosendahl',
'Krarup', 'Krogsgaard', 'Westergaard', 'Rosendal', 'Fisker', 'Højer', 'Rosenberg', 'Svane', 'Storgaard', 'Pihl',
'Mohamed', 'Bülow', 'Birk', 'Hammer', 'Bro', 'Kaas', 'Clausen', 'Nymann', 'Egholm', 'Ingemann', 'Haahr', 'Olesen',
'Nøhr', 'Brinch', 'Bjerring', 'Christiansen', 'Schrøder', 'Guldager', 'Skjødt', 'Højlund', 'Ørum', 'Weber',
'Bødker', 'Bruhn', 'Stampe', 'Astrup', 'Schack', 'Mikkelsen', 'Høyer', 'Husted', 'Skriver', 'Lindgaard', 'Yde',
'Sylvest', 'Lykkegaard', 'Ploug', 'Gammelgaard', 'Pilgaard', 'Brogaard', 'Degn', 'Kaae', 'Kofod', 'Grønbæk',
'Lundsgaard', 'Bagge', 'Lyng', 'Rømer', 'Kjeldgaard', 'Hovgaard', 'Groth', 'Hyldgaard', 'Ladefoged', 'Jacobsen',
'Linde', 'Lange', 'Stokholm', 'Bredahl', 'Hein', 'Mose', 'Bækgaard', 'Sandberg', 'Klarskov', 'Kamp', 'Green',
'Iversen', 'Riber', 'Smedegaard', 'Nyholm', 'Vad', 'Balle', 'Kjeldsen', 'Strøm', 'Borch', 'Lerche', 'Grønlund',
'Vestergård', 'Østergård', 'Nyborg', 'Qvist', 'Damkjær', 'Kold', 'Sønderskov', 'Bank',
);
/**
* @var array Danish last names.
*/
protected static $lastName = array(
'Jensen', 'Nielsen', 'Hansen', 'Pedersen', 'Andersen', 'Christensen', 'Larsen', 'Sørensen', 'Rasmussen', 'Petersen',
'Jørgensen', 'Madsen', 'Kristensen', 'Olsen', 'Christiansen', 'Thomsen', 'Poulsen', 'Johansen', 'Knudsen', 'Mortensen',
'Møller', 'Jacobsen', 'Jakobsen', 'Olesen', 'Frederiksen', 'Mikkelsen', 'Henriksen', 'Laursen', 'Lund', 'Schmidt',
'Eriksen', 'Holm', 'Kristiansen', 'Clausen', 'Simonsen', 'Svendsen', 'Andreasen', 'Iversen', 'Jeppesen', 'Mogensen',
'Jespersen', 'Nissen', 'Lauridsen', 'Frandsen', 'Østergaard', 'Jepsen', 'Kjær', 'Carlsen', 'Vestergaard', 'Jessen',
'Nørgaard', 'Dahl', 'Christoffersen', 'Skov', 'Søndergaard', 'Bertelsen', 'Bruun', 'Lassen', 'Bach', 'Gregersen',
'Friis', 'Johnsen', 'Steffensen', 'Kjeldsen', 'Bech', 'Krogh', 'Lauritsen', 'Danielsen', 'Mathiesen', 'Andresen',
'Brandt', 'Winther', 'Toft', 'Ravn', 'Mathiasen', 'Dam', 'Holst', 'Nilsson', 'Lind', 'Berg', 'Schou', 'Overgaard',
'Kristoffersen', 'Schultz', 'Klausen', 'Karlsen', 'Paulsen', 'Hermansen', 'Thorsen', 'Koch', 'Thygesen', 'Bak', 'Kruse',
'Bang', 'Juhl', 'Davidsen', 'Berthelsen', 'Nygaard', 'Lorentzen', 'Villadsen', 'Lorenzen', 'Damgaard', 'Bjerregaard',
'Lange', 'Hedegaard', 'Bendtsen', 'Lauritzen', 'Svensson', 'Justesen', 'Juul', 'Hald', 'Beck', 'Kofoed', 'Søgaard',
'Meyer', 'Kjærgaard', 'Riis', 'Johannsen', 'Carstensen', 'Bonde', 'Ibsen', 'Fischer', 'Andersson', 'Bundgaard',
'Johannesen', 'Eskildsen', 'Hemmingsen', 'Andreassen', 'Thomassen', 'Schrøder', 'Persson', 'Hjorth', 'Enevoldsen',
'Nguyen', 'Henningsen', 'Jønsson', 'Olsson', 'Asmussen', 'Michelsen', 'Vinther', 'Markussen', 'Kragh', 'Thøgersen',
'Johansson', 'Dalsgaard', 'Gade', 'Bjerre', 'Ali', 'Laustsen', 'Buch', 'Ludvigsen', 'Hougaard', 'Kirkegaard', 'Marcussen',
'Mølgaard', 'Ipsen', 'Sommer', 'Ottosen', 'Müller', 'Krog', 'Hoffmann', 'Clemmensen', 'Nikolajsen', 'Brodersen',
'Therkildsen', 'Leth', 'Michaelsen', 'Graversen', 'Frost', 'Dalgaard', 'Albertsen', 'Laugesen', 'Due', 'Ebbesen',
'Munch', 'Svenningsen', 'Ottesen', 'Fisker', 'Albrechtsen', 'Axelsen', 'Erichsen', 'Sloth', 'Bentsen', 'Westergaard',
'Bisgaard', 'Nicolaisen', 'Magnussen', 'Thuesen', 'Povlsen', 'Thorup', 'Høj', 'Bentzen', 'Johannessen', 'Vilhelmsen',
'Isaksen', 'Bendixen', 'Ovesen', 'Villumsen', 'Lindberg', 'Thomasen', 'Kjærsgaard', 'Buhl', 'Kofod', 'Ahmed', 'Smith',
'Storm', 'Christophersen', 'Bruhn', 'Matthiesen', 'Wagner', 'Bjerg', 'Gram', 'Nedergaard', 'Dinesen', 'Mouritsen',
'Boesen', 'Borup', 'Abrahamsen', 'Wulff', 'Gravesen', 'Rask', 'Pallesen', 'Greve', 'Korsgaard', 'Haugaard', 'Josefsen',
'Bæk', 'Espersen', 'Thrane', 'Mørch', 'Frank', 'Lynge', 'Rohde', 'Larsson', 'Hammer', 'Torp', 'Sonne', 'Boysen', 'Bay',
'Pihl', 'Fabricius', 'Høyer', 'Birch', 'Skou', 'Kirk', 'Antonsen', 'Høgh', 'Damsgaard', 'Dall', 'Truelsen', 'Daugaard',
'Fuglsang', 'Martinsen', 'Therkelsen', 'Jansen', 'Karlsson', 'Caspersen', 'Steen', 'Callesen', 'Balle', 'Bloch', 'Smidt',
'Rahbek', 'Hjort', 'Bjørn', 'Skaarup', 'Sand', 'Storgaard', 'Willumsen', 'Busk', 'Hartmann', 'Ladefoged', 'Skovgaard',
'Philipsen', 'Damm', 'Haagensen', 'Hviid', 'Duus', 'Kvist', 'Adamsen', 'Mathiassen', 'Degn', 'Borg', 'Brix', 'Troelsen',
'Ditlevsen', 'Brøndum', 'Svane', 'Mohamed', 'Birk', 'Brink', 'Hassan', 'Vester', 'Elkjær', 'Lykke', 'Nørregaard',
'Meldgaard', 'Mørk', 'Hvid', 'Abildgaard', 'Nicolajsen', 'Bengtsson', 'Stokholm', 'Ahmad', 'Wind', 'Rømer', 'Gundersen',
'Carlsson', 'Grøn', 'Khan', 'Skytte', 'Bagger', 'Hendriksen', 'Rosenberg', 'Jonassen', 'Severinsen', 'Jürgensen',
'Boisen', 'Groth', 'Bager', 'Fogh', 'Hussain', 'Samuelsen', 'Pilgaard', 'Bødker', 'Dideriksen', 'Brogaard', 'Lundberg',
'Hansson', 'Schwartz', 'Tran', 'Skriver', 'Klitgaard', 'Hauge', 'Højgaard', 'Qvist', 'Voss', 'Strøm', 'Wolff', 'Krarup',
'Green', 'Odgaard', 'Tønnesen', 'Blom', 'Gammelgaard', 'Jæger', 'Kramer', 'Astrup', 'Würtz', 'Lehmann', 'Koefoed',
'Skøtt', 'Lundsgaard', 'Bøgh', 'Vang', 'Martinussen', 'Sandberg', 'Weber', 'Holmgaard', 'Bidstrup', 'Meier', 'Drejer',
'Schneider', 'Joensen', 'Dupont', 'Lorentsen', 'Bro', 'Bagge', 'Terkelsen', 'Kaspersen', 'Keller', 'Eliasen', 'Lyberth',
'Husted', 'Mouritzen', 'Krag', 'Kragelund', 'Nørskov', 'Vad', 'Jochumsen', 'Hein', 'Krogsgaard', 'Kaas', 'Tolstrup',
'Ernst', 'Hermann', 'Børgesen', 'Skjødt', 'Holt', 'Buus', 'Gotfredsen', 'Kjeldgaard', 'Broberg', 'Roed', 'Sivertsen',
'Bergmann', 'Bjerrum', 'Petersson', 'Smed', 'Jeremiassen', 'Nyborg', 'Borch', 'Foged', 'Terp', 'Mark', 'Busch',
'Lundgaard', 'Boye', 'Yde', 'Hinrichsen', 'Matzen', 'Esbensen', 'Hertz', 'Westh', 'Holmberg', 'Geertsen', 'Raun',
'Aagaard', 'Kock', 'Falk', 'Munk',
);
/**
* Randomly return a danish name.
*
* @return string
*/
public static function middleName()
{
return static::randomElement(static::$middleName);
}
/**
* Randomly return a danish CPR number (Personnal identification number) format.
*
* @link http://cpr.dk/cpr/site.aspx?p=16
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Personal_identification_number_%28Denmark%29
*
* @return string
*/
public static function cpr()
{
$birthdate = new \DateTime('@' . mt_rand(0, time()));
return sprintf('%s-%s', $birthdate->format('dmy'), static::numerify('%###'));
}
}
Provider/da_DK/Address.php 0000644 00000037663 15152066430 0011417 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
/**
* @author Antoine Corcy <contact@sbin.dk>
*/
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
/**
* @var array Danish city suffixes.
*/
protected static $citySuffix = array(
'sted', 'bjerg', 'borg', 'rød', 'lund', 'by',
);
/**
* @var array Danish street suffixes.
*/
protected static $streetSuffix = array(
'vej', 'gade', 'skov', 'shaven',
);
/**
* @var array Danish street word suffixes.
*/
protected static $streetSuffixWord = array(
'Vej', 'Gade', 'Allé', 'Boulevard', 'Plads', 'Have',
);
/**
* @var array Danish building numbers.
*/
protected static $buildingNumber = array(
'%##', '%#', '%#', '%', '%', '%', '%?', '% ?',
);
/**
* @var array Danish building level.
*/
protected static $buildingLevel = array(
'st.', '%.', '%. sal.',
);
/**
* @var array Danish building sides.
*/
protected static $buildingSide = array(
'tv.', 'th.',
);
/**
* @var array Danish zip code.
*/
protected static $postcode = array(
'%###'
);
/**
* @var array Danish cities.
*/
protected static $cityNames = array(
'Aabenraa', 'Aabybro', 'Aakirkeby', 'Aalborg', 'Aalestrup', 'Aars', 'Aarup', 'Agedrup', 'Agerbæk', 'Agerskov',
'Albertslund', 'Allerød', 'Allinge', 'Allingåbro', 'Almind', 'Anholt', 'Ansager', 'Arden', 'Asaa', 'Askeby',
'Asnæs', 'Asperup', 'Assens', 'Augustenborg', 'Aulum', 'Auning', 'Bagenkop', 'Bagsværd', 'Balle', 'Ballerup',
'Bandholm', 'Barrit', 'Beder', 'Bedsted', 'Bevtoft', 'Billum', 'Billund', 'Bindslev', 'Birkerød', 'Bjerringbro',
'Bjert', 'Bjæverskov', 'Blokhus', 'Blommenslyst', 'Blåvand', 'Boeslunde', 'Bogense', 'Bogø', 'Bolderslev', 'Bording',
'Borre', 'Borup', 'Brøndby', 'Brabrand', 'Bramming', 'Brande', 'Branderup', 'Bredebro', 'Bredsten', 'Brenderup',
'Broager', 'Broby', 'Brovst', 'Bryrup', 'Brædstrup', 'Strand', 'Brønderslev', 'Brønshøj', 'Brørup', 'Bække',
'Bækmarksbro', 'Bælum', 'Børkop', 'Bøvlingbjerg', 'Charlottenlund', 'Christiansfeld', 'Dalby', 'Dalmose',
'Dannemare', 'Daugård', 'Dianalund', 'Dragør', 'Dronninglund', 'Dronningmølle', 'Dybvad', 'Dyssegård', 'Ebberup',
'Ebeltoft', 'Egernsund', 'Egtved', 'Egå', 'Ejby', 'Ejstrupholm', 'Engesvang', 'Errindlev', 'Erslev', 'Esbjerg',
'Eskebjerg', 'Eskilstrup', 'Espergærde', 'Faaborg', 'Fanø', 'Farsø', 'Farum', 'Faxe', 'Ladeplads', 'Fejø',
'Ferritslev', 'Fjenneslev', 'Fjerritslev', 'Flemming', 'Fredensborg', 'Fredericia', 'Frederiksberg',
'Frederikshavn', 'Frederikssund', 'Frederiksværk', 'Frørup', 'Frøstrup', 'Fuglebjerg', 'Føllenslev', 'Føvling',
'Fårevejle', 'Fårup', 'Fårvang', 'Gadbjerg', 'Gadstrup', 'Galten', 'Gandrup', 'Gedser', 'Gedsted', 'Gedved', 'Gelsted',
'Gentofte', 'Gesten', 'Gilleleje', 'Gislev', 'Gislinge', 'Gistrup', 'Give', 'Gjerlev', 'Gjern', 'Glamsbjerg',
'Glejbjerg', 'Glesborg', 'Glostrup', 'Glumsø', 'Gram', 'Gredstedbro', 'Grenaa', 'Greve', 'Grevinge', 'Grindsted',
'Græsted', 'Gråsten', 'Gudbjerg', 'Sydfyn', 'Gudhjem', 'Gudme', 'Guldborg', 'Gørding', 'Gørlev', 'Gørløse',
'Haderslev', 'Haderup', 'Hadsten', 'Hadsund', 'Hals', 'Hammel', 'Hampen', 'Hanstholm', 'Harboøre', 'Harlev', 'Harndrup',
'Harpelunde', 'Hasle', 'Haslev', 'Hasselager', 'Havdrup', 'Havndal', 'Hedehusene', 'Hedensted', 'Hejls', 'Hejnsvig',
'Hellebæk', 'Hellerup', 'Helsinge', 'Helsingør', 'Hemmet', 'Henne', 'Herfølge', 'Herlev', 'Herlufmagle', 'Herning',
'Hesselager', 'Hillerød', 'Hinnerup', 'Hirtshals', 'Hjallerup', 'Hjerm', 'Hjortshøj', 'Hjørring', 'Hobro', 'Holbæk',
'Holeby', 'Holmegaard', 'Holstebro', 'Holsted', 'Holte', 'Horbelev', 'Hornbæk', 'Hornslet', 'Hornsyld', 'Horsens',
'Horslunde', 'Hovborg', 'Hovedgård', 'Humble', 'Humlebæk', 'Hundested', 'Hundslund', 'Hurup', 'Hvalsø', 'Hvide',
'Sande', 'Hvidovre', 'Højbjerg', 'Højby', 'Højer', 'Højslev', 'Høng', 'Hørning', 'Hørsholm', 'Hørve', 'Hårlev',
'Idestrup', 'Ikast', 'Ishøj', 'Janderup', 'Vestj', 'Jelling', 'Jerslev', 'Sjælland', 'Jerup', 'Jordrup', 'Juelsminde',
'Jyderup', 'Jyllinge', 'Jystrup', 'Midtsj', 'Jægerspris', 'Kalundborg', 'Kalvehave', 'Karby', 'Karise', 'Karlslunde',
'Karrebæksminde', 'Karup', 'Kastrup', 'Kerteminde', 'Kettinge', 'Kibæk', 'Kirke', 'Hyllinge', 'Såby', 'Kjellerup',
'Klampenborg', 'Klarup', 'Klemensker', 'Klippinge', 'Klovborg', 'Knebel', 'Kokkedal', 'Kolding', 'Kolind', 'Kongens',
'Lyngby', 'Kongerslev', 'Korsør', 'Kruså', 'Kvistgård', 'Kværndrup', 'København', 'Køge', 'Langebæk', 'Langeskov',
'Langå', 'Lejre', 'Lemming', 'Lemvig', 'Lille', 'Skensved', 'Lintrup', 'Liseleje', 'Lundby', 'Lunderskov', 'Lynge',
'Lystrup', 'Læsø', 'Løgstrup', 'Løgstør', 'Løgumkloster', 'Løkken', 'Løsning', 'Låsby', 'Malling', 'Mariager',
'Maribo', 'Marslev', 'Marstal', 'Martofte', 'Melby', 'Mern', 'Mesinge', 'Middelfart', 'Millinge', 'Morud', 'Munke',
'Bjergby', 'Munkebo', 'Møldrup', 'Mørke', 'Mørkøv', 'Måløv', 'Mårslet', 'Nakskov', 'Nexø', 'Nibe', 'Nimtofte',
'Nordborg', 'Nyborg', 'Nykøbing', 'Nyrup', 'Nysted', 'Nærum', 'Næstved', 'Nørager', 'Nørre', 'Aaby', 'Alslev',
'Asmindrup', 'Nebel', 'Snede', 'Nørreballe', 'Nørresundby', 'Odder', 'Odense', 'Oksbøl', 'Otterup', 'Oure', 'Outrup',
'Padborg', 'Pandrup', 'Præstø', 'Randbøl', 'Randers', 'Ranum', 'Rask', 'Mølle', 'Redsted', 'Regstrup', 'Ribe', 'Ringe',
'Ringkøbing', 'Ringsted', 'Risskov', 'Roskilde', 'Roslev', 'Rude', 'Rudkøbing', 'Ruds', 'Vedby', 'Rungsted', 'Kyst',
'Rynkeby', 'Ryomgård', 'Ryslinge', 'Rødby', 'Rødding', 'Rødekro', 'Rødkærsbro', 'Rødovre', 'Rødvig', 'Stevns',
'Rønde', 'Rønne', 'Rønnede', 'Rørvig', 'Sabro', 'Sakskøbing', 'Saltum', 'Samsø', 'Sandved', 'Sejerø', 'Silkeborg',
'Sindal', 'Sjællands', 'Odde', 'Sjølund', 'Skagen', 'Skals', 'Skamby', 'Skanderborg', 'Skibby', 'Skive', 'Skjern',
'Skodsborg', 'Skovlunde', 'Skælskør', 'Skærbæk', 'Skævinge', 'Skødstrup', 'Skørping', 'Skårup', 'Slagelse',
'Slangerup', 'Smørum', 'Snedsted', 'Snekkersten', 'Snertinge', 'Solbjerg', 'Solrød', 'Sommersted', 'Sorring', 'Sorø',
'Spentrup', 'Spjald', 'Sporup', 'Spøttrup', 'Stakroge', 'Stege', 'Stenderup', 'Stenlille', 'Stenløse', 'Stenstrup',
'Stensved', 'Stoholm', 'Jyll', 'Stokkemarke', 'Store', 'Fuglede', 'Heddinge', 'Merløse', 'Storvorde', 'Stouby',
'Strandby', 'Struer', 'Strøby', 'Stubbekøbing', 'Støvring', 'Suldrup', 'Sulsted', 'Sunds', 'Svaneke', 'Svebølle',
'Svendborg', 'Svenstrup', 'Svinninge', 'Sydals', 'Sæby', 'Søborg', 'Søby', 'Ærø', 'Søllested', 'Sønder', 'Felding',
'Sønderborg', 'Søndersø', 'Sørvad', 'Taastrup', 'Tappernøje', 'Tarm', 'Terndrup', 'Them', 'Thisted', 'Thorsø',
'Thyborøn', 'Thyholm', 'Tikøb', 'Tilst', 'Tinglev', 'Tistrup', 'Tisvildeleje', 'Tjele', 'Tjæreborg', 'Toftlund',
'Tommerup', 'Toreby', 'Torrig', 'Tranbjerg', 'Tranekær', 'Trige', 'Trustrup', 'Tune', 'Tureby', 'Tylstrup', 'Tølløse',
'Tønder', 'Tørring', 'Tårs', 'Ugerløse', 'Uldum', 'Ulfborg', 'Ullerslev', 'Ulstrup', 'Vadum', 'Valby', 'Vallensbæk',
'Vamdrup', 'Vandel', 'Vanløse', 'Varde', 'Vedbæk', 'Veflinge', 'Vejby', 'Vejen', 'Vejers', 'Vejle', 'Vejstrup',
'Veksø', 'Vemb', 'Vemmelev', 'Vesløs', 'Vestbjerg', 'Vester', 'Skerninge', 'Vesterborg', 'Vestervig', 'Viborg', 'Viby',
'Videbæk', 'Vildbjerg', 'Vils', 'Vinderup', 'Vipperød', 'Virum', 'Vissenbjerg', 'Viuf', 'Vodskov', 'Vojens', 'Vonge',
'Vorbasse', 'Vordingborg', 'Væggerløse', 'Værløse', 'Ærøskøbing', 'Ølgod', 'Ølsted', 'Ølstykke', 'Ørbæk',
'Ørnhøj', 'Ørsted', 'Djurs', 'Østbirk', 'Øster', 'Assels', 'Ulslev', 'Østermarie', 'Østervrå', 'Åbyhøj',
'Ålbæk', 'Ålsgårde', 'Århus', 'Årre', 'Årslev', 'Haarby', 'Nivå', 'Rømø', 'Omme', 'Vrå', 'Ørum',
);
/**
* @var array Danish municipalities, called 'kommuner' in danish.
*/
protected static $kommuneNames = array(
'København', 'Frederiksberg', 'Ballerup', 'Brøndby', 'Dragør', 'Gentofte', 'Gladsaxe', 'Glostrup', 'Herlev',
'Albertslund', 'Hvidovre', 'Høje Taastrup', 'Lyngby-Taarbæk', 'Rødovre', 'Ishøj', 'Tårnby', 'Vallensbæk',
'Allerød', 'Fredensborg', 'Helsingør', 'Hillerød', 'Hørsholm', 'Rudersdal', 'Egedal', 'Frederikssund', 'Greve',
'Halsnæs', 'Roskilde', 'Solrød', 'Gribskov', 'Odsherred', 'Holbæk', 'Faxe', 'Kalundborg', 'Ringsted', 'Slagelse',
'Stevns', 'Sorø', 'Lejre', 'Lolland', 'Næstved', 'Guldborgsund', 'Vordingborg', 'Bornholm', 'Middelfart',
'Christiansø', 'Assens', 'Faaborg-Midtfyn', 'Kerteminde', 'Nyborg', 'Odense', 'Svendborg', 'Nordfyns', 'Langeland',
'Ærø', 'Haderslev', 'Billund', 'Sønderborg', 'Tønder', 'Esbjerg', 'Fanø', 'Varde', 'Vejen', 'Aabenraa',
'Fredericia', 'Horsens', 'Kolding', 'Vejle', 'Herning', 'Holstebro', 'Lemvig', 'Struer', 'Syddjurs', 'Furesø',
'Norddjurs', 'Favrskov', 'Odder', 'Randers', 'Silkeborg', 'Samsø', 'Skanderborg', 'Aarhus', 'Ikast-Brande',
'Ringkøbing-Skjern', 'Hedensted', 'Morsø', 'Skive', 'Thisted', 'Viborg', 'Brønderslev', 'Frederikshavn',
'Vesthimmerlands', 'Læsø', 'Rebild', 'Mariagerfjord', 'Jammerbugt', 'Aalborg', 'Hjørring', 'Køge',
);
/**
* @var array Danish regions.
*/
protected static $regionNames = array(
'Region Nordjylland', 'Region Midtjylland', 'Region Syddanmark', 'Region Hovedstaden', 'Region Sjælland',
);
/**
* @link https://github.com/umpirsky/country-list/blob/master/country/cldr/da_DK/country.php
*
* @var array Some countries in danish.
*/
protected static $country = array(
'Andorra', 'Forenede Arabiske Emirater', 'Afghanistan', 'Antigua og Barbuda', 'Anguilla', 'Albanien', 'Armenien',
'Hollandske Antiller', 'Angola', 'Antarktis', 'Argentina', 'Amerikansk Samoa', 'Østrig', 'Australien', 'Aruba',
'Åland', 'Aserbajdsjan', 'Bosnien-Hercegovina', 'Barbados', 'Bangladesh', 'Belgien', 'Burkina Faso', 'Bulgarien',
'Bahrain', 'Burundi', 'Benin', 'Saint Barthélemy', 'Bermuda', 'Brunei Darussalam', 'Bolivia', 'Brasilien', 'Bahamas',
'Bhutan', 'Bouvetø', 'Botswana', 'Hviderusland', 'Belize', 'Canada', 'Cocosøerne', 'Congo-Kinshasa',
'Centralafrikanske Republik', 'Congo', 'Schweiz', 'Elfenbenskysten', 'Cook-øerne', 'Chile', 'Cameroun', 'Kina',
'Colombia', 'Costa Rica', 'Serbien og Montenegro', 'Cuba', 'Kap Verde', 'Juleøen', 'Cypern', 'Tjekkiet', 'Tyskland',
'Djibouti', 'Danmark', 'Dominica', 'Den Dominikanske Republik', 'Algeriet', 'Ecuador', 'Estland', 'Egypten',
'Vestsahara', 'Eritrea', 'Spanien', 'Etiopien', 'Finland', 'Fiji-øerne', 'Falklandsøerne',
'Mikronesiens Forenede Stater', 'Færøerne', 'Frankrig', 'Gabon', 'Storbritannien', 'Grenada', 'Georgien',
'Fransk Guyana', 'Guernsey', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grønland', 'Gambia', 'Guinea', 'Guadeloupe', 'Ækvatorialguinea',
'Grækenland', 'South Georgia og De Sydlige Sandwichøer', 'Guatemala', 'Guam', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'SAR Hongkong', 'Heard- og McDonald-øerne', 'Honduras', 'Kroatien', 'Haiti', 'Ungarn', 'Indonesien', 'Irland',
'Israel', 'Isle of Man', 'Indien', 'Det Britiske Territorium i Det Indiske Ocean', 'Irak', 'Iran', 'Island',
'Italien', 'Jersey', 'Jamaica', 'Jordan', 'Japan', 'Kenya', 'Kirgisistan', 'Cambodja', 'Kiribati', 'Comorerne',
'Saint Kitts og Nevis', 'Nordkorea', 'Sydkorea', 'Kuwait', 'Caymanøerne', 'Kasakhstan', 'Laos', 'Libanon',
'Saint Lucia', 'Liechtenstein', 'Sri Lanka', 'Liberia', 'Lesotho', 'Litauen', 'Luxembourg', 'Letland', 'Libyen',
'Marokko', 'Monaco', 'Republikken Moldova', 'Montenegro', 'Saint Martin', 'Madagaskar', 'Marshalløerne',
'Republikken Makedonien', 'Mali', 'Myanmar', 'Mongoliet', 'SAR Macao', 'Nordmarianerne', 'Martinique',
'Mauretanien', 'Montserrat', 'Malta', 'Mauritius', 'Maldiverne', 'Malawi', 'Mexico', 'Malaysia', 'Mozambique',
'Namibia', 'Ny Caledonien', 'Niger', 'Norfolk Island', 'Nigeria', 'Nicaragua', 'Holland', 'Norge', 'Nepal', 'Nauru',
'Niue', 'New Zealand', 'Oman', 'Panama', 'Peru', 'Fransk Polynesien', 'Papua Ny Guinea', 'Filippinerne', 'Pakistan',
'Polen', 'Saint Pierre og Miquelon', 'Pitcairn', 'Puerto Rico', 'De palæstinensiske områder', 'Portugal', 'Palau',
'Paraguay', 'Qatar', 'Reunion', 'Rumænien', 'Serbien', 'Rusland', 'Rwanda', 'Saudi-Arabien', 'Salomonøerne',
'Seychellerne', 'Sudan', 'Sverige', 'Singapore', 'St. Helena', 'Slovenien', 'Svalbard og Jan Mayen', 'Slovakiet',
'Sierra Leone', 'San Marino', 'Senegal', 'Somalia', 'Surinam', 'Sao Tome og Principe', 'El Salvador', 'Syrien',
'Swaziland', 'Turks- og Caicosøerne', 'Tchad', 'Franske Besiddelser i Det Sydlige Indiske Ocean', 'Togo',
'Thailand', 'Tadsjikistan', 'Tokelau', 'Timor-Leste', 'Turkmenistan', 'Tunesien', 'Tonga', 'Tyrkiet',
'Trinidad og Tobago', 'Tuvalu', 'Taiwan', 'Tanzania', 'Ukraine', 'Uganda', 'De Mindre Amerikanske Oversøiske Øer',
'USA', 'Uruguay', 'Usbekistan', 'Vatikanstaten', 'St. Vincent og Grenadinerne', 'Venezuela',
'De britiske jomfruøer', 'De amerikanske jomfruøer', 'Vietnam', 'Vanuatu', 'Wallis og Futunaøerne', 'Samoa',
'Yemen', 'Mayotte', 'Sydafrika', 'Zambia', 'Zimbabwe',
);
/**
* @var array Danish city format.
*/
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @var array Danish street's name formats.
*/
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffix}}',
'{{middleName}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffixWord}}',
'{{middleName}} {{streetSuffixWord}}',
);
/**
* @var array Danish street's address formats.
*/
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}, {{buildingLevel}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}, {{buildingLevel}} {{buildingSide}}',
);
/**
* @var array Danish address format.
*/
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
/**
* Randomly return a real city name.
*
* @return string
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
/**
* Randomly return a suffix word.
*
* @return string
*/
public static function streetSuffixWord()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixWord);
}
/**
* Randomly return a building number.
*
* @return string
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$buildingNumber)));
}
/**
* Randomly return a building level.
*
* @return string
*/
public static function buildingLevel()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingLevel));
}
/**
* Randomly return a side of the building.
*
* @return string
*/
public static function buildingSide()
{
return static::randomElement(static::$buildingSide);
}
/**
* Randomly return a real municipality name, called 'kommune' in danish.
*
* @return string
*/
public static function kommune()
{
return static::randomElement(static::$kommuneNames);
}
/**
* Randomly return a real region name.
*
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$regionNames);
}
}
Provider/da_DK/Internet.php 0000644 00000001243 15152066430 0011603 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\da_DK;
/**
* @author Antoine Corcy <contact@sbin.dk>
*/
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
/**
* @var array Some safe email TLD.
*/
protected static $safeEmailTld = array(
'org', 'com', 'net', 'dk', 'dk', 'dk',
);
/**
* @var array Some email domains in Denmark.
*/
protected static $freeEmailDomain = array(
'gmail.com', 'yahoo.com', 'yahoo.dk', 'hotmail.com', 'hotmail.dk', 'mail.dk', 'live.dk'
);
/**
* @var array Some TLD.
*/
protected static $tld = array(
'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'dk', 'dk', 'dk',
);
}
Provider/Biased.php 0000644 00000003475 15152066430 0010251 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Biased extends \Faker\Provider\Base
{
/**
* Returns a biased integer between $min and $max (both inclusive).
* The distribution depends on $function.
*
* The algorithm creates two doubles, x ∈ [0, 1], y ∈ [0, 1) and checks whether the
* return value of $function for x is greater than or equal to y. If this is
* the case the number is accepted and x is mapped to the appropriate integer
* between $min and $max. Otherwise two new doubles are created until the pair
* is accepted.
*
* @param integer $min Minimum value of the generated integers.
* @param integer $max Maximum value of the generated integers.
* @param callable $function A function mapping x ∈ [0, 1] onto a double ∈ [0, 1]
* @return integer An integer between $min and $max.
*/
public function biasedNumberBetween($min = 0, $max = 100, $function = 'sqrt')
{
do {
$x = mt_rand() / mt_getrandmax();
$y = mt_rand() / (mt_getrandmax() + 1);
} while (call_user_func($function, $x) < $y);
return floor($x * ($max - $min + 1) + $min);
}
/**
* 'unbiased' creates an unbiased distribution by giving
* each value the same value of one.
*
* @return integer
*/
protected static function unbiased($x)
{
return 1;
}
/**
* 'linearLow' favors lower numbers. The probability decreases
* in a linear fashion.
*
* @return integer
*/
protected static function linearLow($x)
{
return 1 - $x;
}
/**
* 'linearHigh' favors higher numbers. The probability increases
* in a linear fashion.
*
* @return integer
*/
protected static function linearHigh($x)
{
return $x;
}
}
Provider/bn_BD/Company.php 0000644 00000001141 15152066430 0011420 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bn_BD;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyName}} {{companyType}}'
);
protected static $names = array(
'রহিম', 'করিম', 'বাবলু'
);
protected static $types = array(
'সিমেন্ট', 'সার', 'ঢেউটিন'
);
public static function companyType()
{
return static::randomElement(static::$types);
}
public static function companyName()
{
return static::randomElement(static::$names);
}
}
Provider/bn_BD/PhoneNumber.php 0000644 00000000416 15152066430 0012240 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bn_BD;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
public static function phoneNumber()
{
$number = "+880";
$number .= static::randomNumber(7);
return Utils::getBanglaNumber($number);
}
}
Provider/bn_BD/Utils.php 0000644 00000000461 15152066430 0011116 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bn_BD;
class Utils
{
public static function getBanglaNumber($number)
{
$english = range(0, 10);
$bangla = array('০', '১', '২', '৩', '৪', '৫', '৬', '৭', '৮', '৯');
return str_replace($english, $bangla, $number);
}
}
Provider/bn_BD/Person.php 0000644 00000002723 15152066430 0011267 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bn_BD;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'অনন্ত', 'আব্দুল্লাহ', 'আহসান', 'ইমরুল', 'করিম', 'জলিল', 'বরকত', 'মাসনুন', 'রহিম', 'রিফাত', 'হাসনাত', 'হাসান',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'জারিন', 'জেরিন', 'ফারহানা', 'ফাহমেদা', 'মাহজাবিন', 'মেহনাজ', 'রহিমা', 'লাবনী', 'সাবরিন', 'সাবরিনা', 'হাসিন', 'রহমত',
);
protected static $lastName = array(
'খান', 'শেখ', 'শিকদার', 'আলী', 'তাসনীম', 'তাবাসসুম'
);
protected static $titleMale = array('মি.');
protected static $titleFemale = array('মিসেস.', 'মিস.');
}
Provider/bn_BD/Address.php 0000644 00000003523 15152066430 0011405 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\bn_BD;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('দক্ষিন', 'পূর্ব', 'পশ্চিম', 'উত্তর', 'নতুন', 'লেইক', 'পোর্ট');
protected static $citySuffix = array('টাউন', 'তলা', 'হাট', 'খানা');
protected static $streetNames = array(
'বরকত', 'হাজী', 'করিমউদ্দিন'
);
protected static $streetSuffix = array(
'তলী', 'গলি', 'চিপা', 'ব্রীজ', 'সড়ক', 'বাইপাস', 'ক্যাম্প',
);
protected static $postcode = array('#####', '#####-####');
protected static $state = array(
'খুলনা', 'বরিশাল', 'চিটাগং', 'ঢাকা', 'রাজশাহী', 'সিলেট', 'কুমিল্লা'
);
protected static $country = array(
'বাংলাদেশ'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{banglaStreetName}} {{streetSuffix}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetNumber}} {{streetName}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}} {{state}}",
);
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
public static function streetNumber()
{
return Utils::getBanglaNumber(static::numberBetween(1, 100));
}
public static function banglaStreetName()
{
return static::randomElement(static::$streetNames);
}
}
Provider/sv_SE/Company.php 0000644 00000001073 15152066430 0011477 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sv_SE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{firstName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}}',
'{{lastName}} och {{lastName}}',
'{{lastName}} och {{lastName}} {{companySuffix}}'
);
protected static $companySuffix = array('AB', 'HB');
}
Provider/sv_SE/PhoneNumber.php 0000644 00000001422 15152066430 0012311 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sv_SE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/**
* @var array Swedish phone number formats
*/
protected static $formats = array(
'08-### ### ##',
'0%#-### ## ##',
'0%########',
'+46 (0)%## ### ###',
'+46(0)%########',
'+46 %## ### ###',
'+46%########',
'08-### ## ##',
'0%#-## ## ##',
'0%##-### ##',
'0%#######',
'+46 (0)8 ### ## ##',
'+46 (0)%# ## ## ##',
'+46 (0)%## ### ##',
'+46 (0)%#######',
'+46(0)%#######',
'+46%#######',
'08-## ## ##',
'0%#-### ###',
'0%#######',
'+46 (0)%######',
'+46(0)%######',
'+46%######',
);
}
Provider/sv_SE/Person.php 0000644 00000033730 15152066430 0011344 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sv_SE;
use Faker\Calculator\Luhn;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $formats = array(
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}-{{lastName}}',
);
/**
* @var array Swedish female first names
* @link http://spraakbanken.gu.se/statistik/lbfnamnalf.phtml
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Ada', 'Adela', 'Adele', 'Adéle', 'Adelia', 'Adina', 'Adolfina', 'Agda', 'Agnes', 'Agneta', 'Aina', 'Aino', 'Albertina', 'Alexandra', 'Alfhild', 'Alfrida', 'Alice', 'Alida', 'Ally', 'Alma', 'Alva', 'Amalia', 'Amanda', 'Andrea', 'Anette', 'Angela', 'Anita', 'Anja', 'Ann', 'Anna', 'Anna-Carin', 'Anna-Greta', 'Anna-Karin', 'Anna-Lena', 'Anna-Lisa', 'Anna-Maria', 'Anna-Stina', 'Anne', 'Anneli', 'Annelie', 'Annette', 'Anne-Charlotte', 'Anne-Marie', 'Anni', 'Annica', 'Annie', 'Annika', 'Annikki', 'Anny', 'Ann-Britt', 'Ann-Charlott', 'Ann-Charlotte', 'Ann-Christin', 'Ann-Christine', 'Ann-Katrin', 'Ann-Kristin', 'Ann-Louise', 'Ann-Margret', 'Ann-Mari', 'Ann-Marie', 'Ann-Sofi', 'Ann-Sofie', 'Antonia', 'Arvida', 'Asta', 'Astrid', 'Augusta', 'Aurora', 'Axelia', 'Axelina',
'Barbro', 'Beata', 'Beatrice', 'Beda', 'Berit', 'Bernhardina', 'Berta', 'Betty', 'Birgit', 'Birgitta', 'Blenda', 'Bodil', 'Boel', 'Borghild', 'Brita', 'Britt', 'Britta', 'Britt-Inger', 'Britt-Louise', 'Britt-Mari', 'Britt-Marie',
'Camilla', 'Carin', 'Carina', 'Carita', 'Carola', 'Carolina', 'Caroline', 'Catarina', 'Catharina', 'Cathrine', 'Catrin', 'Cecilia', 'Charlott', 'Charlotta', 'Charlotte', 'Christel', 'Christin', 'Christina', 'Christine', 'Clara', 'Clary', 'Constance', 'Cristina',
'Daga', 'Dagmar', 'Dagny', 'Daisy', 'Davida', 'Desideria', 'Desirée', 'Diana', 'Disa', 'Dora', 'Doris', 'Dorotea',
'Ebba', 'Edit', 'Edith', 'Edla', 'Eira', 'Eivor', 'Ejvor', 'Elaine', 'Eleonor', 'Eleonora', 'Elfrida', 'Elida', 'Elin', 'Elina', 'Elinor', 'Elisabet', 'Elisabeth', 'Elise', 'Ella', 'Ellen', 'Ellinor', 'Elly', 'Elma', 'Elna', 'Elsa', 'Else', 'Else-Marie', 'Elsi', 'Elsie', 'Elsy', 'Elvi', 'Elvira', 'Elvy', 'Emelia', 'Emerentia', 'Emilia', 'Emma', 'Emmy', 'Erika', 'Erna', 'Ester', 'Estrid', 'Ethel', 'Eufemia', 'Eugenia', 'Eva', 'Eva-Britt', 'Eva-Lena', 'Eva-Lotta', 'Eva-Marie', 'Evelina', 'Evelyn', 'Evy', 'Ewa',
'Fanny', 'Florence', 'Fredrika', 'Frida', 'Frideborg',
'Gabriella', 'Gerd', 'Gerda', 'Gertie', 'Gertrud', 'Gisela', 'Greta', 'Gudrun', 'Gull', 'Gullan', 'Gullbritt', 'Gulli', 'Gullvi', 'Gully', 'Gull-Britt', 'Gun', 'Gunborg', 'Gunbritt', 'Gunda', 'Gunhild', 'Gunilla', 'Gunn', 'Gunnel', 'Gunni', 'Gunvor', 'Gun-Britt', 'Gurli', 'Gustava', 'Gärd', 'Görel', 'Göta',
'Hanna', 'Harriet', 'Hedvig', 'Helen', 'Helén', 'Helena', 'Helene', 'Heléne', 'Helfrid', 'Helga', 'Helmi', 'Helny', 'Henny', 'Henrietta', 'Henriette', 'Herta', 'Hilda', 'Hildegard', 'Hildur', 'Hillevi', 'Hilma', 'Hjördis', 'Hulda',
'Ida', 'Ines', 'Inez', 'Inga', 'Ingalill', 'Inga-Britt', 'Inga-Lena', 'Inga-Lill', 'Inga-Lisa', 'Inga-Maj', 'Ingbritt', 'Ingeborg', 'Ingegerd', 'Ingegärd', 'Ingela', 'Inger', 'Ingrid', 'Ingvor', 'Ing-Britt', 'Ing-Mari', 'Ing-Marie', 'Iréne', 'Irene', 'Iris', 'Irma', 'Isabella',
'Jane', 'Janet', 'Jeanette', 'Jenny', 'Jessica', 'Johanna', 'Josefina', 'Judit', 'Judith', 'Julia', 'Juliana', 'Justina',
'Kaarina', 'Kajsa', 'Karin', 'Karina', 'Karla', 'Karola', 'Karolina', 'Katarina', 'Katharina', 'Katrin', 'Katrina', 'Kersti', 'Kerstin', 'Klara', 'Konstantia', 'Kornelia', 'Kristin', 'Kristina', 'Kristine',
'Laila', 'Laura', 'Leila', 'Lena', 'Leontina', 'Liisa', 'Lilian', 'Lill', 'Lillemor', 'Lillian', 'Lilly', 'Linda', 'Linnéa', 'Linnea', 'Lisa', 'Lisbet', 'Lisbeth', 'Liselott', 'Liselotte', 'Lise-Lott', 'Lise-Lotte', 'Lizzie', 'Lola', 'Louise', 'Lovisa', 'Lucia', 'Lydia',
'Madeleine', 'Madelene', 'Magda', 'Magdalena', 'Magnhild', 'Maj', 'Maja', 'Majbritt', 'Majken', 'Majlis', 'Majvor', 'Maj-Britt', 'Maj-Lis', 'Malin', 'Malvina', 'Margaret', 'Margareta', 'Margareth', 'Margaretha', 'Margit', 'Margita', 'Margot', 'Margret', 'Margreta', 'Mari', 'Maria', 'Mariana', 'Mariann', 'Marianne', 'Marie', 'Mariette', 'Marie-Louise', 'Marika', 'Marina', 'Marion', 'Marit', 'Marita', 'Mari-Ann', 'Marja', 'Marjatta', 'Marlene', 'Marta', 'Martha', 'Martina', 'Mary', 'Mathilda', 'Matilda', 'Maud', 'May', 'Mia', 'Mildred', 'Mimmi', 'Mirjam', 'Mona', 'Monica', 'Monika', 'Märit', 'Märta', 'Märtha',
'Naemi', 'Naima', 'Nancy', 'Nanna', 'Nanny', 'Natalia', 'Nelly', 'Nina', 'Nora',
'Olga', 'Olivia', 'Ottilia',
'Paula', 'Paulina', 'Pauline', 'Pernilla', 'Petra', 'Petronella', 'Pia',
'Ragna', 'Ragnhild', 'Rakel', 'Rebecka', 'Regina', 'Renée', 'Rigmor', 'Rita', 'Rosa', 'Rose', 'Rose-Marie', 'Rosita', 'Ros-Mari', 'Ros-Marie', 'Runa', 'Rut', 'Ruth',
'Sabina', 'Saga', 'Sally', 'Sara', 'Selma', 'Serafia', 'Sibylla', 'Sigbritt', 'Signe', 'Signhild', 'Sigrid', 'Siri', 'Siv', 'Sofi', 'Sofia', 'Sofie', 'Solbritt', 'Solveig', 'Solvig', 'Sonja', 'Stina', 'Susann', 'Susanna', 'Susanne', 'Suzanne', 'Svea', 'Sylvia', 'Synnöve', 'Syster',
'Tea', 'Tekla', 'Terese', 'Teresia', 'Therése', 'Therese', 'Theresia', 'Thyra', 'Tina', 'Tora', 'Torborg', 'Tove', 'Tyra',
'Ulla', 'Ulla-Britt', 'Ulla-Britta', 'Ulrica', 'Ulrika', 'Ursula',
'Valborg', 'Vanja', 'Vega', 'Vendela', 'Vendla', 'Vera', 'Veronica', 'Veronika', 'Victoria', 'Viktoria', 'Vilhelmina', 'Vilma', 'Viola', 'Virginia', 'Vivan', 'Viveca', 'Viveka', 'Vivi', 'Vivian', 'Viviann', 'Vivianne', 'Vivi-Ann', 'Vivi-Anne',
'Wilhelmina',
'Ylva', 'Yvonne',
'Åsa', 'Åse'
);
/**
* @var array Swedish male first names
* @link http://spraakbanken.gu.se/statistik/lbfnamnalf.phtml
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Abraham', 'Adam', 'Adolf', 'Adrian', 'Agaton', 'Agne', 'Albert', 'Albin', 'Aldor', 'Alex', 'Alexander', 'Alexis', 'Alexius', 'Alf', 'Alfons', 'Alfred', 'Algot', 'Allan', 'Alrik', 'Alvar', 'Alve', 'Amandus', 'Anders', 'André', 'Andreas', 'Anselm', 'Anshelm', 'Antero', 'Anton', 'Antonius', 'Arne', 'Arnold', 'Aron', 'Arthur', 'Artur', 'Arvid', 'Assar', 'Astor', 'August', 'Augustin', 'Axel',
'Bengt', 'Bengt-Göran', 'Bengt-Olof', 'Bengt-Åke', 'Benny', 'Berndt', 'Berne', 'Bernhard', 'Bernt', 'Bert', 'Berth', 'Berthold', 'Bertil', 'Bill', 'Billy', 'Birger', 'Bjarne', 'Björn', 'Bo', 'Boris', 'Bror', 'Bruno', 'Brynolf', 'Börje',
'Carl', 'Carl-Axel', 'Carl-Erik', 'Carl-Gustaf', 'Carl-Gustav', 'Carl-Johan', 'Charles', 'Christer', 'Christian', 'Claes', 'Claes-Göran', 'Clarence', 'Clas', 'Conny', 'Crister', 'Curt',
'Dag', 'Dan', 'Daniel', 'David', 'Dennis', 'Dick', 'Donald', 'Douglas',
'Ebbe', 'Eddie', 'Eddy', 'Edgar', 'Edmund', 'Edvard', 'Edvin', 'Efraim', 'Egon', 'Eilert', 'Einar', 'Eje', 'Ejnar', 'Elias', 'Elis', 'Ellert', 'Elmer', 'Elof', 'Elon', 'Elov', 'Elving', 'Elvir', 'Emanuel', 'Emil', 'Enar', 'Engelbert', 'Engelbrekt', 'Enok', 'Erhard', 'Eric', 'Erik', 'Erland', 'Erling', 'Ernfrid', 'Ernst', 'Esbjörn', 'Eskil', 'Eugén', 'Eugen', 'Evald', 'Eve', 'Evert',
'Fabian', 'Felix', 'Ferdinand', 'Filip', 'Fingal', 'Finn', 'Folke', 'Frank', 'Frans', 'Franz', 'Fred', 'Fredrik', 'Fridolf', 'Friedrich', 'Fritiof', 'Fritjof', 'Frits', 'Fritz',
'Gabriel', 'Georg', 'George', 'Gerhard', 'Gert', 'Gideon', 'Gilbert', 'Gillis', 'Glenn', 'Gottfrid', 'Gotthard', 'Greger', 'Gudmund', 'Gunder', 'Gunnar', 'Gustaf', 'Gustav', 'Göran', 'Görgen', 'Gösta', 'Göte',
'Hadar', 'Halvar', 'Halvard', 'Hans', 'Hans-Erik', 'Hans-Olof', 'Hans-Åke', 'Harald', 'Hardy', 'Harry', 'Hartvig', 'Hasse', 'Heinrich', 'Heinz', 'Helge', 'Helmer', 'Henning', 'Henric', 'Henrik', 'Henry', 'Herbert', 'Heribert', 'Herman', 'Hilbert', 'Hilding', 'Hilmer', 'Hjalmar', 'Holger', 'Holmfrid', 'Hubert', 'Hugo', 'Håkan',
'Inge', 'Ingemar', 'Ingmar', 'Ingvald', 'Ingvar', 'Isak', 'Isidor', 'Ivan', 'Ivar',
'Jack', 'Jacob', 'Jakob', 'James', 'Jan', 'Janne', 'Jan-Eric', 'Jan-Erik', 'Jan-Olof', 'Jan-Olov', 'Jan-Ove', 'Jan-Åke', 'Jarl', 'Jean', 'Jens', 'Jerker', 'Jerry', 'Jesper', 'Jim', 'Jimmy', 'Joachim', 'Joacim', 'Joakim', 'Joel', 'Johan', 'Johannes', 'John', 'Johnny', 'Johny', 'Jon', 'Jonas', 'Jonny', 'Josef', 'Juhani', 'Julius', 'Justus', 'Jöns', 'Jörgen',
'Kai', 'Kaj', 'Kalevi', 'Karl', 'Karl-Axel', 'Karl-Erik', 'Karl-Gunnar', 'Karl-Gustaf', 'Karl-Gustav', 'Karl-Johan', 'Kennert', 'Kennet', 'Kenneth', 'Kenny', 'Kent', 'Kenth', 'Kjell', 'Kjell-Åke', 'Klas', 'Knut', 'Konrad', 'Konstantin', 'Krister', 'Kristian', 'Kristoffer', 'Kurt', 'Kåre',
'Lage', 'Lambert', 'Lars', 'Lars-Eric', 'Lars-Erik', 'Lars-Gunnar', 'Lars-Göran', 'Lars-Olof', 'Lars-Olov', 'Lars-Ove', 'Lars-Åke', 'Laurentius', 'Leander', 'Leif', 'Lennart', 'Leo', 'Leon', 'Leonard', 'Leopold', 'Levi', 'Levin', 'Linné', 'Linus', 'Lorentz', 'Louis', 'Ludvig',
'Magni', 'Magnus', 'Malkolm', 'Malte', 'Manfred', 'Manne', 'Marcus', 'Markus', 'Martin', 'Mathias', 'Mats', 'Matti', 'Mattias', 'Matts', 'Maurits', 'Mauritz', 'Max', 'Melker', 'Micael', 'Michael', 'Mickael', 'Mikael', 'Morgan', 'Måns', 'Mårten',
'Napoleon', 'Natanael', 'Nicklas', 'Niclas', 'Niklas', 'Nikolaus', 'Nils', 'Nils-Erik', 'Nore',
'Odd', 'Ola', 'Olaus', 'Olav', 'Olavi', 'Ole', 'Oliver', 'Olle', 'Olof', 'Olov', 'Orvar', 'Oscar', 'Oskar', 'Ossian', 'Osvald', 'Otto', 'Ove', 'Owe',
'Patric', 'Patrick', 'Patrik', 'Paul', 'Peder', 'Per', 'Percy', 'Per-Anders', 'Per-Arne', 'Per-Erik', 'Per-Ola', 'Per-Olof', 'Per-Olov', 'Per-Åke', 'Peter', 'Petrus', 'Petter', 'Pierre', 'Pontus', 'Pär',
'Ragnar', 'Ragnvald', 'Ralf', 'Ralph', 'Raymond', 'Reidar', 'Reine', 'Reinhold', 'Reino', 'Richard', 'Rickard', 'Rikard', 'Robert', 'Roger', 'Roine', 'Roland', 'Rolf', 'Ronald', 'Ronnie', 'Ronny', 'Roy', 'Ruben', 'Rudolf', 'Runar', 'Rune', 'Runo', 'Rutger',
'Salomon', 'Sam', 'Samuel', 'Sanfrid', 'Sebastian', 'Set', 'Seth', 'Seved', 'Severin', 'Sigfrid', 'Sigmund', 'Signar', 'Sigurd', 'Sigvard', 'Simon', 'Sivert', 'Sixten', 'Sonny', 'Staffan', 'Stanley', 'Stefan', 'Stellan', 'Sten', 'Stephan', 'Steve', 'Stig', 'Sture', 'Sune', 'Svante', 'Sven', 'Sven-Erik', 'Sven-Olof', 'Sven-Olov', 'Sven-Åke', 'Sverker', 'Sölve', 'Sören',
'Tage', 'Ted', 'Teodor', 'Theodor', 'Thomas', 'Thor', 'Thorbjörn', 'Thord', 'Thore', 'Thorsten', 'Thorvald', 'Thure', 'Tobias', 'Toivo', 'Tom', 'Tomas', 'Tommy', 'Tonny', 'Tony', 'Tor', 'Torbjörn', 'Tord', 'Tore', 'Torgny', 'Torkel', 'Torsten', 'Torvald', 'Tryggve', 'Ture', 'Tyko',
'Ulf', 'Ulrik', 'Uno', 'Urban',
'Valdemar', 'Valentin', 'Valfrid', 'Vallentin', 'Valter', 'Veine', 'Verner', 'Victor', 'Vidar', 'Viggo', 'Viking', 'Viktor', 'Vilgot', 'Vilhelm', 'Villiam', 'Villy', 'Vincent', 'Vitalis',
'Waldemar', 'Walter', 'Werner', 'Wilhelm', 'William', 'Willy',
'Yngve',
'Åke',
'Örjan', 'Östen'
);
/**
* @var array Swedish common last names
* @link http://www.scb.se/sv_/Hitta-statistik/Statistik-efter-amne/Befolkning/Amnesovergripande-statistik/Namnstatistik/30898/2012A01x/Samtliga-folkbokforda--Efternamn-topplistor/Efternamn-topp-100/
*/
protected static $lastName = array(
'Abrahamsson', 'Andersson', 'Andreasson', 'Arvidsson', 'Axelsson',
'Bengtsson', 'Berg', 'Berggren', 'Berglund', 'Bergman', 'Bergqvist', 'Bergström', 'Björk', 'Björklund', 'Blom', 'Blomqvist',
'Claesson',
'Dahlberg', 'Danielsson',
'Engström', 'Ek', 'Eklund', 'Ekström', 'Eliasson', 'Eriksson',
'Falk', 'Forsberg', 'Fransson', 'Fredriksson',
'Gunnarsson', 'Gustafsson',
'Hansen', 'Hansson', 'Hedlund', 'Hellström', 'Henriksson', 'Hermansson', 'Holm', 'Holmberg', 'Holmgren', 'Holmqvist', 'Håkansson',
'Isaksson', 'Ivarsson',
'Jakobsson', 'Jansson', 'Johansson', 'Jonasson', 'Jonsson', 'Jönsson',
'Karlsson',
'Larsson', 'Lind', 'Lindberg', 'Lindgren', 'Lindholm', 'Lindqvist', 'Lindström', 'Lund', 'Lundberg', 'Lundgren', 'Lundin', 'Lundqvist', 'Lundström', 'Löfgren',
'Magnusson', 'Martinsson', 'Mattsson', 'Månsson', 'Mårtensson',
'Nilsson', 'Norberg', 'Nordin', 'Nordström', 'Nyberg', 'Nyström',
'Olofsson', 'Olsson',
'Persson', 'Pettersson', 'Pålsson',
'Samuelsson', 'Sandberg', 'Sandström', 'Sjöberg', 'Sjögren', 'Ström', 'Strömberg', 'Sundberg', 'Sundqvist', 'Sundström', 'Svensson', 'Söderberg',
'Viklund',
'Wallin', 'Wikström',
'Åberg', 'Åkesson', 'Åström',
'Öberg'
);
/**
* National Personal Identity number (personnummer)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Personal_identity_number_(Sweden)
* @param \DateTime $birthdate
* @param string $gender Person::GENDER_MALE || Person::GENDER_FEMALE
* @return string on format XXXXXX-XXXX
*/
public function personalIdentityNumber(\DateTime $birthdate = null, $gender = null)
{
if (!$birthdate) {
$birthdate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeThisCentury();
}
$datePart = $birthdate->format('ymd');
if ($gender && $gender == static::GENDER_MALE) {
$randomDigits = (string)static::numerify('##') . static::randomElement(array(1,3,5,7,9));
} elseif ($gender && $gender == static::GENDER_FEMALE) {
$randomDigits = (string)static::numerify('##') . static::randomElement(array(0,2,4,6,8));
} else {
$randomDigits = (string)static::numerify('###');
}
$checksum = Luhn::computeCheckDigit($datePart . $randomDigits);
return $datePart . '-' . $randomDigits . $checksum;
}
}
Provider/sv_SE/Address.php 0000644 00000074404 15152066430 0011466 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sv_SE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('%###', '%##', '%#', '%#?', '%', '%?');
protected static $streetPrefix = array(
'Stor', 'Små', 'Lill', 'Sjö', 'Kungs', 'Drottning', 'Hamn', 'Brunns', 'Linné', 'Vasa', 'Ring', 'Freds'
);
protected static $streetSuffix = array(
'vägen', 'gatan', 'gränd', 'stigen', 'backen', 'liden'
);
protected static $streetSuffixWord = array(
'Allé', 'Gata', 'Väg', 'Backe'
);
protected static $postcode = array('%####', '%## ##');
/**
* @var array Swedish city names
* @link http://sv.wikipedia.org/wiki/Lista_%C3%B6ver_Sveriges_t%C3%A4torter
*/
protected static $cityNames = array(
'Abbekås', 'Abborrberget', 'Agunnaryd', 'Alberga', 'Alby', 'Alfta', 'Algutsrum', 'Alingsås', 'Allerum', 'Almunge', 'Alsike', 'Alstad', 'Alster', 'Alsterbro', 'Alstermo', 'Alunda', 'Alvesta', 'Alvhem', 'Alvik', 'Alvik', 'Ambjörby', 'Ambjörnarp', 'Ammenäs', 'Andalen', 'Anderslöv', 'Anderstorp', 'Aneby', 'Angelstad', 'Angered', 'Ankarsrum', 'Ankarsvik', 'Anneberg', 'Anneberg', 'Annelund', 'Annelöv', 'Antnäs', 'Aplared', 'Arboga', 'Arbrå', 'Ardala', 'Arentorp', 'Arild', 'Arjeplog', 'Arkelstorp', 'Arnäsvall', 'Arnö', 'Arontorp', 'Arvidsjaur', 'Arvika', 'Aröd och Timmervik', 'Askeby', 'Askersby', 'Askersund', 'Asmundtorp', 'Asperö', 'Aspås', 'Avan', 'Avesta', 'Axvall',
'Backa', 'Backaryd', 'Backberg', 'Backe', 'Baggetorp', 'Ballingslöv', 'Balsby', 'Bammarboda', 'Bankekind', 'Bankeryd', 'Bara', 'Barkarö', 'Barsebäck', 'Barsebäckshamn', 'Bastuträsk', 'Beddingestrand', 'Benareby', 'Bengtsfors', 'Bengtsheden', 'Bensbyn', 'Berg', 'Berg', 'Berg', 'Berga', 'Bergagård', 'Bergby', 'Bergeforsen', 'Berghem', 'Bergkvara', 'Bergnäset', 'Bergsbyn', 'Bergshammar', 'Bergshamra', 'Bergsjö', 'Bergströmshusen', 'Bergsviken', 'Bergvik', 'Bestorp', 'Bettna', 'Bie', 'Billdal', 'Billeberga', 'Billesholm', 'Billinge', 'Billingsfors', 'Billsta', 'Bjurholm', 'Bjursås', 'Bjuv', 'Bjärnum', 'Bjärred', 'Bjärsjölagård', 'Bjästa', 'Björbo', 'Björboholm', 'Björke', 'Björketorp', 'Björklinge', 'Björkvik', 'Björkviken', 'Björkö', 'Björköby', 'Björlanda', 'Björna', 'Björneborg', 'Björnlunda', 'Björnänge', 'Björnö', 'Björnömalmen och Klacknäset', 'Björsäter', 'Blackstalund', 'Bleket', 'Blentarp', 'Blidsberg', 'Blikstorp', 'Blombacka', 'Blomstermåla', 'Blåsmark', 'Blötberget', 'Bockara', 'Boda', 'Bodafors', 'Boden', 'Boholmarna', 'Boliden', 'Bollebygd', 'Bollnäs', 'Bollstabruk', 'Bonäs', 'Boo', 'Bor', 'Borensberg', 'Borggård', 'Borgholm', 'Borgstena', 'Borlänge', 'Borrby', 'Borås', 'Bosnäs', 'Botsmark', 'Bottnaryd', 'Bovallstrand', 'Boxholm', 'Brantevik', 'Brastad', 'Brattås', 'Braås', 'Bredared', 'Bredaryd', 'Bredbyn', 'Bredsand', 'Bredviken', 'Brevik', 'Brevikshalvön', 'Bro', 'Broaryd', 'Broby', 'Brokind', 'Bromölla', 'Brottby', 'Brunflo', 'Brunn', 'Brunna', 'Brunnsberg', 'Bruzaholm', 'Brålanda', 'Bräcke', 'Bräkne-Hoby', 'Brändön', 'Brännland', 'Brännö', 'Brösarp', 'Bua', 'Buerås', 'Bullmark', 'Bunkeflostrand', 'Bureå', 'Burgsvik', 'Burlövs egnahem', 'Burseryd', 'Burträsk', 'Buskhyttan', 'Butbro', 'Bygdeå', 'Bygdsiljum', 'Byske', 'Bålsta', 'Bårslöv', 'Båstad', 'Båtskärsnäs', 'Bäckaskog', 'Bäckebo', 'Bäckefors', 'Bäckhammar', 'Bälgviken', 'Bälinge', 'Bälinge', 'Bärby', 'Bäsna', 'Böle', 'Bönan',
'Charlottenberg',
'Dalarö', 'Dalby', 'Dals Långed', 'Dals Rostock', 'Dalsjöfors', 'Dalstorp', 'Dalum', 'Danholn', 'Dannemora', 'Dannike', 'Degeberga', 'Degerfors', 'Degerhamn', 'Deje', 'Delary', 'Delsbo', 'Dingersjö', 'Dingle', 'Dingtuna', 'Diseröd', 'Diö', 'Djulö kvarn', 'Djura', 'Djurmo', 'Djurås', 'Djurö', 'Docksta', 'Domsten', 'Donsö', 'Dorotea', 'Drag', 'Drottningholm', 'Drängsmark', 'Dunö', 'Duved', 'Duvesjön', 'Dvärsätt', 'Dyvelsten', 'Dösjebro',
'Ed', 'Eda glasbruk', 'Edane', 'Edsbro', 'Edsbruk', 'Edsbyn', 'Edsvalla', 'Eggby', 'Ekeby', 'Ekeby', 'Ekeby', 'Ekeby', 'Ekeby-Almby', 'Ekedalen', 'Ekenässjön', 'Ekerö', 'Ekerö sommarstad', 'Eket', 'Ekshärad', 'Eksjö', 'Eksund', 'Ekängen', 'Eldsberga', 'Ellös', 'Emmaboda', 'Emmaljunga', 'Emsfors', 'Emtunga', 'Eneryda', 'Enhagen-Ekbacken', 'Enköping', 'Ensjön', 'Enstaberga', 'Enviken', 'Enånger', 'Eriksmåla', 'Eringsboda', 'Ersmark', 'Ersmark', 'Ersnäs', 'Eskilsby och Snugga', 'Eskilstuna', 'Eslöv', 'Essvik', 'Evertsberg', 'Everöd',
'Fagerhult', 'Fagersanna', 'Fagersta', 'Fagerås', 'Falerum', 'Falkenberg', 'Falköping', 'Falla', 'Falun', 'Fanbyn', 'Fellingsbro', 'Fengersfors', 'Figeholm', 'Filipstad', 'Filsbäck', 'Finja', 'Finkarby', 'Finnerödja', 'Finspång', 'Finsta', 'Fiskebäckskil', 'Fisksätra', 'Fjugesta', 'Fjälkinge', 'Fjällbacka', 'Fjärdhundra', 'Fjärås kyrkby', 'Flen', 'Flisby', 'Fliseryd', 'Floby', 'Floda', 'Floda', 'Flurkmark', 'Flygsfors', 'Flyinge', 'Flädie', 'Fornåsa', 'Fors', 'Forsbacka', 'Forsby', 'Forserum', 'Forshaga', 'Forsheda', 'Forssjö', 'Forsvik', 'Fotö', 'Fredrika', 'Fredriksberg', 'Fredriksdal', 'Fridafors', 'Fridlevstad', 'Friggesund', 'Frillesås', 'Frinnaryd', 'Fristad', 'Fritsla', 'Frufällan', 'Frånö', 'Främmestad', 'Frändefors', 'Fränsta', 'Frödinge', 'Frösakull', 'Frövi', 'Funäsdalen', 'Furuby', 'Furudal', 'Furulund', 'Furusjö', 'Furuvik', 'Fyllinge', 'Fågelfors', 'Fågelmara', 'Fågelsta', 'Fågelvikshöjden', 'Fårbo', 'Fårösund', 'Färgelanda', 'Färila', 'Färjestaden', 'Färlöv', 'Färnäs', 'Föllinge', 'Förslöv',
'Gagnef', 'Gamleby', 'Gammelgården', 'Gammelstad', 'Gantofta', 'Garpenberg', 'Garphyttan', 'Geijersholm', 'Gemla', 'Genarp', 'Genevad', 'Gessie villastad', 'Gesunda', 'Getinge', 'Gideå', 'Gimmersta', 'Gimo', 'Gimåt', 'Gislaved', 'Gistad', 'Gladö kvarn', 'Glanshammar', 'Glemmingebro', 'Glimåkra', 'Glommen', 'Glommersträsk', 'Glumslöv', 'Gnarp', 'Gnesta', 'Gnosjö', 'Godegård', 'Gonäs', 'Gottne', 'Grangärde', 'Granö', 'Graversfors', 'Grebbestad', 'Grebo', 'Grevie', 'Grevie och Beden', 'Grillby', 'Grimslöv', 'Grimstorp', 'Grimsås', 'Gripenberg', 'Grisslehamn', 'Grums', 'Grundsund', 'Grycksbo', 'Grytgöl', 'Grythyttan', 'Gråbo', 'Gräfsnäs', 'Grängesberg', 'Gränna', 'Gränum', 'Grästorp', 'Grödby', 'Gualöv', 'Gubbo', 'Gudhem', 'Gullbrandstorp', 'Gullbranna', 'Gulleråsen', 'Gullringen', 'Gullspång', 'Gundal och Högås', 'Gunnarskog', 'Gunnarstorp', 'Gunnebo', 'Gunsta', 'Gusselby', 'Gustavsberg', 'Gustavsberg', 'Gusum', 'Gyttorp', 'Gånghester', 'Gårdby', 'Gårdskär', 'Gårdstånga', 'Gåvsta', 'Gäddede', 'Gällivare', 'Gällstad', 'Gällö', 'Gängletorp', 'Gärds Köpinge', 'Gärsnäs', 'Gävle', 'Göta', 'Göteborg', 'Götene', 'Götlunda',
'Habo', 'Hackås', 'Haga', 'Hagby', 'Hagbyhöjden', 'Hagfors', 'Hagge', 'Hagryd-Dala', 'Hakkas', 'Halla Heberg', 'Hallabro', 'Hallen', 'Hallerna', 'Hallsberg', 'Hallstahammar', 'Hallstavik', 'Halltorp', 'Halmstad', 'Halvarsgårdarna', 'Hamburgsund', 'Hammar', 'Hammar', 'Hammarby', 'Hammarslund', 'Hammarstrand', 'Hammenhög', 'Hammerdal', 'Hampetorp', 'Hamrångefjärden', 'Hanaskog', 'Haparanda', 'Harads', 'Harbo', 'Hargshamn', 'Harlösa', 'Harmånger', 'Harplinge', 'Hassela', 'Hasselfors', 'Hasslarp', 'Hasslö', 'Hasslöv', 'Havdhem', 'Haverdal', 'Heberg', 'Heby', 'Hedared', 'Hede', 'Hedekas', 'Hedemora', 'Hedenäset', 'Hedeskoga', 'Hedesunda', 'Hedvigsberg', 'Helsingborg', 'Hemavan/Bierke', 'Hemmesta', 'Hemmingsmark', 'Hemse', 'Henån', 'Herrestad', 'Herrljunga', 'Herräng', 'Herstadberg', 'Hestra', 'Hestra', 'Hillared', 'Hillerstorp', 'Himle', 'Hindås', 'Hishult', 'Hissjön', 'Hittarp', 'Hjo', 'Hjorted', 'Hjortkvarn', 'Hjortsberga', 'Hjuvik', 'Hjälm', 'Hjälmared', 'Hjälmared', 'Hjältevad', 'Hjärnarp', 'Hjärsås', 'Hjärtum', 'Hjärup', 'Hofors', 'Hofterup', 'Hogstad', 'Hogstorp', 'Hok', 'Holm', 'Holmeja', 'Holmsjö', 'Holmsund', 'Holsbybrunn', 'Holsljunga', 'Horda', 'Horn', 'Horndal', 'Horred', 'Hortlax', 'Hoting', 'Hova', 'Hovid', 'Hovmantorp', 'Hovsta', 'Huaröd', 'Hudiksvall', 'Hult', 'Hultafors', 'Hultsfred', 'Hulu', 'Hummelsta', 'Hunnebostrand', 'Hurva', 'Husby', 'Husum', 'Hybo', 'Hyllinge', 'Hyltebruk', 'Hyssna', 'Håbo-Tibble kyrkby', 'Håga', 'Håksberg', 'Hållsta', 'Hålsjö', 'Hånger', 'Häggeby och Vreta', 'Häggenås', 'Häljarp', 'Hällabrottet', 'Hällaryd', 'Hällberga', 'Hällbybrunn', 'Hällefors', 'Hälleforsnäs', 'Hällekis', 'Hällestad', 'Hällesåker', 'Hällevadsholm', 'Hällevik', 'Hälleviksstrand', 'Hällingsjö', 'Hällnäs', 'Hälsö', 'Härad', 'Häradsbygden', 'Härnösand', 'Härryda', 'Härslöv', 'Hässleholm', 'Hästhagen', 'Hästholmen', 'Hästveda', 'Höganäs', 'Högboda', 'Högsby', 'Högsjö', 'Högsäter', 'Höja', 'Hökerum', 'Hökåsen', 'Hököpinge', 'Höllviken', 'Hölö', 'Hönö', 'Hörby', 'Hörnefors', 'Hörvik', 'Höviksnäs', 'Höör',
'Idala', 'Idkerberget', 'Idre', 'Igelfors', 'Igelstorp', 'Iggesund', 'Ilsbo', 'Immeln', 'Indal', 'Ingared', 'Ingaröstrand', 'Ingatorp', 'Ingelstad', 'Ingelsträde', 'Innertavle', 'Insjön', 'Irsta',
'Johannedal', 'Johannesudd', 'Johannishus', 'Johansfors', 'Jokkmokk', 'Jonsered', 'Jonslund', 'Jonstorp', 'Jordbro', 'Jukkasjärvi', 'Jung', 'Juniskär', 'Junosuando', 'Junsele', 'Juoksengi', 'Jursla', 'Jäderfors', 'Jädraås', 'Jämjö', 'Jämshög', 'Jämtön', 'Järbo', 'Järlåsa', 'Järna', 'Järna', 'Järnforsen', 'Järpen', 'Järpås', 'Järvsö', 'Jättendal', 'Jävre', 'Jönköping', 'Jönåker', 'Jörlanda', 'Jörn', 'Jössefors',
'Kalix', 'Kallax', 'Kallinge', 'Kalmar', 'Kalvsund', 'Kangos', 'Karby', 'Kareby', 'Karesuando', 'Karlholmsbruk', 'Karlsborg', 'Karlsborg', 'Karlshamn', 'Karlskoga', 'Karlskrona', 'Karlstad', 'Karlsvik', 'Karungi', 'Karups sommarby', 'Kastlösa', 'Katrinedal', 'Katrineholm', 'Kattarp', 'Kaxholmen', 'Kebal', 'Kil', 'Kil', 'Kilafors', 'Killeberg', 'Kilsmo', 'Kimstad', 'Kinna', 'Kinnared', 'Kinnarp', 'Kinnarumma', 'Kiruna', 'Kisa', 'Kivik', 'Kjulaås', 'Klagstorp', 'Klevshult', 'Klingsta och Allsta', 'Klintehamn', 'Klippan', 'Klippans bruk', 'Klockestrand', 'Klockrike', 'Klågerup', 'Klädesholmen', 'Kläppa', 'Klässbol', 'Klöverträsk', 'Klövsjö', 'Knislinge', 'Knivsta', 'Knutby', 'Knäred', 'Kode', 'Kolbäck', 'Kolsva', 'Konga', 'Kopparberg', 'Kopparmora', 'Koppom', 'Korpilombolo', 'Korsberga', 'Korsberga', 'Korsträsk', 'Koskullskulle', 'Kosta', 'Kovland', 'Kramfors', 'Kristdala', 'Kristianstad', 'Kristineberg', 'Kristinehamn', 'Kristvallabrunn', 'Krokek', 'Krokom', 'Krägga', 'Kulltorp', 'Kullö', 'Kumla', 'Kumla kyrkby', 'Kummelnäs', 'Kungsbacka', 'Kungsberga', 'Kungsgården', 'Kungshamn', 'Kungshult', 'Kungsängen', 'Kungsäter', 'Kungsör', 'Kungälv', 'Kurland', 'Kusmark', 'Kuttainen', 'Kvibille', 'Kvicksund', 'Kvidinge', 'Kvillsfors', 'Kvisljungeby', 'Kvissleby', 'Kvänum', 'Kvärlöv', 'Kyrkheddinge', 'Kyrkhult', 'Kyrksten', 'Kåge', 'Kågeröd', 'Kåhög', 'Kållekärr', 'Kållered', 'Kånna', 'Kårsta', 'Kälarne', 'Källby', 'Källö-Knippla', 'Kärda', 'Kärna', 'Kärsta och Bredsdal', 'Kättilsmåla', 'Kättilstorp', 'Kävlinge', 'Köping', 'Köpingebro', 'Köpingsvik', 'Köpmanholmen',
'Lagan', 'Laholm', 'Lammhult', 'Landeryd', 'Landfjärden', 'Landsbro', 'Landskrona', 'Landvetter', 'Lanesund och Överby', 'Lanna', 'Lanna', 'Latorpsbruk', 'Laxvik', 'Laxå', 'Lekeryd', 'Leksand', 'Lenhovda', 'Lerdala', 'Lerkil', 'Lerum', 'Lesjöfors', 'Lessebo', 'Liatorp', 'Lidatorp och Klövsta', 'Liden', 'Lidhult', 'Lidingö', 'Lidköping', 'Lilla Edet', 'Lilla Harrie', 'Lilla Stenby', 'Lilla Tjärby', 'Lillhaga', 'Lillhärdal', 'Lillkyrka', 'Lillpite', 'Lima', 'Limedsforsen', 'Limmared', 'Linderöd', 'Lindesberg', 'Lindholmen', 'Lindome', 'Lindsdal', 'Lindö', 'Lingbo', 'Linghed', 'Linghem', 'Linköping', 'Linneryd', 'Listerby', 'Lit', 'Ljugarn', 'Ljung', 'Ljunga', 'Ljungaverk', 'Ljungby', 'Ljungbyhed', 'Ljungbyholm', 'Ljunghusen', 'Ljungsarp', 'Ljungsbro', 'Ljungskile', 'Ljungstorp och Jägersbo', 'Ljusdal', 'Ljusfallshammar', 'Ljusne', 'Loftahammar', 'Lomma', 'Los', 'Lotorp', 'Lottefors', 'Lucksta', 'Ludvigsborg', 'Ludvika', 'Lugnet och Skälsmara', 'Lugnvik', 'Lugnås', 'Luleå', 'Lund', 'Lund', 'Lunde', 'Lundsbrunn', 'Lunnarp', 'Lurudden', 'Lycksele', 'Lyrestad', 'Lysekil', 'Lysvik', 'Långasjö', 'Långsele', 'Långshyttan', 'Långvik', 'Långviksmon', 'Långås', 'Låssby', 'Läby', 'Läckeby', 'Länghem', 'Länna', 'Lärbro', 'Löberöd', 'Löddeköpinge', 'Löderup', 'Lödöse', 'Löftaskog', 'Lögdeå', 'Lönsboda', 'Lörby', 'Löttorp', 'Löwenströmska lasarettet', 'Lövestad', 'Lövstalöt', 'Lövånger',
'Madängsholm', 'Mala', 'Malmberget', 'Malmbäck', 'Malmköping', 'Malmslätt', 'Malmö', 'Maln', 'Malung', 'Malungsfors', 'Malå', 'Mantorp', 'Marbäck', 'Margretetorp', 'Mariannelund', 'Marieby', 'Mariedal', 'Mariefred', 'Marieholm', 'Marielund', 'Marielund', 'Mariestad', 'Markaryd', 'Marma', 'Marmaskogen', 'Marmaverken', 'Marmorbyn', 'Marstrand', 'Matfors', 'Medle', 'Medåker', 'Mehedeby', 'Mellansel', 'Mellbystrand', 'Mellerud', 'Mellösa', 'Merlänna', 'Misterhult', 'Mjällby', 'Mjällom', 'Mjöbäck', 'Mjöhult', 'Mjölby', 'Mjönäs', 'Mockfjärd', 'Mogata', 'Mohed', 'Moheda', 'Moholm', 'Moliden', 'Molkom', 'Mollösund', 'Mora', 'Mora', 'Morgongåva', 'Morjärv', 'Morup', 'Moskosel', 'Motala', 'Mullhyttan', 'Mullsjö', 'Munga', 'Munka-Ljungby', 'Munkedal', 'Munkfors', 'Munktorp', 'Muskö', 'Myckle', 'Myggenäs', 'Myresjö', 'Myrviken', 'Mysingsö', 'Mysterna', 'Målerås', 'Målilla', 'Målsryd', 'Månkarbo', 'Måttsund', 'Märsta', 'Möklinta', 'Mölle', 'Mölltorp', 'Mölnbo', 'Mölnlycke', 'Mönsterås', 'Mörarp', 'Mörbylånga', 'Mörlunda', 'Mörrum', 'Mörsil', 'Mörtnäs',
'Naglarby och Enbacka', 'Nedansjö', 'Nedre Gärdsjö', 'Nikkala', 'Nissafors', 'Nitta', 'Njurundabommen', 'Njutånger', 'Nogersund', 'Nolvik', 'Nora', 'Norberg', 'Nordanö', 'Nordingrå', 'Nordkroken', 'Nordmaling', 'Nordmark', 'Nore', 'Norje', 'Norr Amsberg', 'Norra Bro', 'Norra Lagnö', 'Norra Riksten', 'Norra Rörum', 'Norra Visby', 'Norra Åsum', 'Norrfjärden', 'Norr-Hede', 'Norrhult-Klavreström', 'Norrköping', 'Norrlandet', 'Norrskedika', 'Norrsundet', 'Norrtälje', 'Norrö', 'Norsesund', 'Norsholm', 'Norsjö', 'Nossebro', 'Nusnäs', 'Nya Långenäs', 'Nyborg', 'Nybro', 'Nybrostrand', 'Nygård', 'Nygårds hagar', 'Nyhammar', 'Nykil', 'Nykroppa', 'Nykvarn', 'Nykyrka', 'Nyköping', 'Nyland', 'Nymölla', 'Nynäshamn', 'Nås', 'Nälden', 'Näs bruk', 'Nässjö', 'Näsum', 'Näsviken', 'Näsviken', 'Näsåker', 'Nättraby', 'Nävekvarn', 'Nävragöl', 'Nöbbele', 'Nödinge-Nol',
'Obbola', 'Ockelbo', 'Odensbacken', 'Odensberg', 'Odensjö', 'Oleby', 'Olofstorp', 'Olofström', 'Olsfors', 'Olshammar', 'Olstorp', 'Onsala', 'Onslunda', 'Ope', 'Optand', 'Ormanäs och Stanstorp', 'Ornäs', 'Orrefors', 'Orrviken', 'Orsa', 'Osby', 'Osbyholm', 'Oskar-Fredriksborg', 'Oskarshamn', 'Oskarström', 'Ostvik', 'Otterbäcken', 'Ovanåker', 'Ovesholm', 'Oxelösund', 'Oxie',
'Pajala', 'Parksidan', 'Pauliström', 'Persberg', 'Persbo', 'Pershagen', 'Perstorp', 'Persön', 'Pilgrimstad', 'Piperskärr', 'Piteå', 'Porjus', 'Pukavik', 'Påarp', 'Pålsboda', 'Påläng', 'Påryd', 'Påskallavik',
'Rabbalshede', 'Raksta', 'Ramdala', 'Ramnäs', 'Ramsberg', 'Ramsele', 'Ramstalund', 'Ramvik', 'Ransta', 'Rappestad', 'Reftele', 'Rejmyre', 'Rengsjö', 'Repbäcken', 'Resarö', 'Revingeby', 'Riala', 'Riddarhyttan', 'Rimbo', 'Rimforsa', 'Ringarum', 'Ringsegård', 'Rinkaby', 'Rinkabyholm', 'Risögrund', 'Rixö', 'Robertsfors', 'Rockhammar', 'Rockneby', 'Roknäs', 'Rolfhamre och Måga', 'Rolfs', 'Rolfstorp', 'Roma kyrkby (Lövsta)', 'Roma (Romakloster)', 'Ronneby', 'Ronnebyhamn', 'Rosenfors', 'Rosenlund', 'Rosersberg', 'Rossön', 'Rosvik', 'Rot', 'Roteberg', 'Rottne', 'Rottneros', 'Ruda', 'Rundvik', 'Runemo', 'Runhällen', 'Runtuna', 'Rusksele', 'Rutvik', 'Rya', 'Ryd', 'Rydaholm', 'Rydal', 'Rydbo', 'Rydboholm', 'Rydebäck', 'Rydsgård', 'Rydsnäs', 'Rydöbruk', 'Ryssby', 'Råby', 'Råda', 'Råneå', 'Rångedala', 'Rånnaväg', 'Rånäs', 'Rälla', 'Rängs sand', 'Ränneslöv', 'Rättarboda', 'Rättvik', 'Rävemåla', 'Rävlanda', 'Röbäck', 'Röda holme', 'Rödbo', 'Rödeby', 'Röfors', 'Röke', 'Rönneshytta', 'Rönnäng', 'Rörvik', 'Rörö', 'Röstånga',
'Sala', 'Salbohed', 'Saleby', 'Saltsjöbaden', 'Saltvik', 'Sandared', 'Sandarne', 'Sandhem', 'Sandhult', 'Sandskogen', 'Sandslån', 'Sandviken', 'Sandviken', 'Sangis', 'Sankt Olof', 'Sannahed', 'Saxdalen', 'Saxtorpsskogen', 'Segersta', 'Segersäng', 'Segmon', 'Selja', 'Sennan', 'Seskarö', 'Sexdrega', 'Sibbhult', 'Sibble', 'Sibo', 'Sidensjö', 'Sifferbo', 'Sigtuna', 'Siljansnäs', 'Silverdalen', 'Simlångsdalen', 'Simonstorp', 'Simris', 'Simrishamn', 'Sjuhalla', 'Sjulsmark', 'Sjunnen', 'Sjuntorp', 'Sjöberg', 'Sjöbo', 'Sjöbo sommarby och Svansjö sommarby', 'Sjödiken', 'Sjögestad', 'Sjömarken', 'Sjörröd', 'Sjösa', 'Sjötorp', 'Sjövik', 'Skagersvik', 'Skanör med Falsterbo', 'Skara', 'Skattkärr', 'Skattungbyn', 'Skavkulla och Skillingenäs', 'Skebobruk', 'Skeda udde', 'Skedala', 'Skede', 'Skedvi kyrkby', 'Skee', 'Skegrie', 'Skelleftehamn', 'Skellefteå', 'Skepparkroken', 'Skepplanda', 'Skeppsdalsström', 'Skeppshult', 'Skillingaryd', 'Skillinge', 'Skinnskatteberg', 'Skivarp', 'Skoby', 'Skog', 'Skoghall', 'Skogsby', 'Skogstorp', 'Skogstorp', 'Skottorp', 'Skottsund', 'Skrea', 'Skreanäs', 'Skriketorp', 'Skruv', 'Skultorp', 'Skultuna', 'Skummeslövsstrand', 'Skumparp', 'Skurup', 'Skutskär', 'Skyttorp', 'Skånes-Fagerhult', 'Skåpafors', 'Skåre', 'Skällinge', 'Skänninge', 'Skärblacka', 'Skärgårdsstad', 'Skärhamn', 'Skärplinge', 'Skärstad', 'Sköldinge', 'Sköllersta', 'Skölsta', 'Skövde', 'Slaka', 'Slite', 'Slottsbron', 'Slottsskogen', 'Slöinge', 'Smedby', 'Smedjebacken', 'Smedstorp', 'Smygehamn', 'Smålandsstenar', 'Smögen', 'Snöveltorp', 'Solberga', 'Solberga', 'Sollebrunn', 'Sollefteå', 'Sollerön', 'Solsidan', 'Solvarbo', 'Sommen', 'Sonstorp', 'Sorsele', 'Sorunda', 'Sparreholm', 'Spjutsbygd', 'Spångsholm', 'Staffanstorp', 'Stallarholmen', 'Stamsjö', 'Starrkärr och Näs', 'Stava', 'Stavreviken', 'Stavsjö', 'Stavsnäs', 'Stehag', 'Stenared', 'Stenhamra', 'Steninge', 'Stensele', 'Stensjön', 'Stenstorp', 'Stensund och Krymla', 'Stenungsund', 'Stenungsön', 'Sticklinge udde', 'Stidsvig', 'Stigen', 'Stigtomta', 'Stjärnhov', 'Stoby', 'Stocka', 'Stockamöllan', 'Stockaryd', 'Stockholm', 'Stockvik', 'Stora Bugärde', 'Stora Dyrön', 'Stora Herrestad', 'Stora Höga', 'Stora Levene', 'Stora Mellby', 'Stora Mellösa', 'Stora Vika', 'Storebro', 'Storfors', 'Storuman', 'Storvik', 'Storvreta', 'Storå', 'Strandhugget', 'Strandnorum', 'Striberg', 'Strålsnäs', 'Strångsjö', 'Stråssa', 'Strängnäs', 'Strömma', 'Strömsbruk', 'Strömsfors', 'Strömsholm', 'Strömsnäsbruk', 'Strömstad', 'Strömsund', 'Strövelstorp', 'Stugun', 'Sturefors', 'Sturkö', 'Styrsö', 'Stånga', 'Stångby', 'Ställdalen', 'Stöcke', 'Stöcksjö', 'Stöde', 'Stöllet', 'Stöpen', 'Sulvik', 'Sund', 'Sundborn', 'Sundby', 'Sundbyholm', 'Sundhultsbrunn', 'Sundsbruk', 'Sundsvall', 'Sunnansjö', 'Sunne', 'Sunnemo', 'Sunningen', 'Surahammar', 'Surte', 'Svalsta', 'Svalöv', 'Svanberga', 'Svanesund', 'Svanskog', 'Svanvik', 'Svappavaara', 'Svartbyn', 'Svarte', 'Svartvik', 'Svartå', 'Svedala', 'Sveg', 'Svenljunga', 'Svensbyn', 'Svenshögen', 'Svenstavik', 'Svenstorp', 'Svinninge', 'Svängsta', 'Svärdsjö', 'Svärtinge', 'Sya', 'Sysslebäck', 'Sågmyra', 'Säffle', 'Sälen', 'Sälgsjön', 'Särna', 'Särö', 'Säter', 'Sätila', 'Sätofta', 'Sätra brunn', 'Sävar', 'Sävast', 'Säve', 'Sävja', 'Sävsjö', 'Söderala', 'Söderby', 'Söderby-Karl', 'Söderbärke', 'Söderfors', 'Söderhamn', 'Söderköping', 'Söderskogen', 'Södersvik', 'Södertälje', 'Söderåkra', 'Södra Bergsbyn och Stackgrönnan', 'Södra Klagshamn', 'Södra Näs', 'Södra Sandby', 'Södra Sunderbyn', 'Södra Vi', 'Södra Vrams fälad', 'Sölvesborg', 'Sörfors', 'Sörforsa', 'Sörmjöle', 'Sörstafors', 'Sörvik', 'Söråker', 'Sösdala', 'Sövde', 'Sövestad',
'Taberg', 'Tahult', 'Tallvik', 'Tallåsen', 'Tandsbyn', 'Tanumshede', 'Tavelsjö', 'Teckomatorp', 'Tenhult', 'Tibro', 'Tidaholm', 'Tidan', 'Tidö-Lindö', 'Tierp', 'Tillberga', 'Timmele', 'Timmernabben', 'Timmersdala', 'Timrå', 'Timsfors', 'Tingsryd', 'Tingstäde', 'Tjautjas/Cavccas', 'Tjuvkil', 'Tjällmo', 'Tjörnarp', 'Toarp', 'Tobo', 'Tofta', 'Toftbyn', 'Tollarp', 'Tollered', 'Tomelilla', 'Torarp', 'Torbjörntorp', 'Torekov', 'Torestorp', 'Torhamn', 'Tormestorp', 'Torna Hällestad', 'Torpsbruk', 'Torpshammar', 'Torreby', 'Torsby', 'Torsby', 'Torsebro', 'Torshälla', 'Torshälla huvud', 'Torsåker', 'Torsång', 'Torsås', 'Tortuna', 'Torup', 'Tosseryd', 'Totebo', 'Totra', 'Tranemo', 'Tranholmen', 'Transtrand', 'Tranås', 'Traryd', 'Trekanten', 'Trelleborg', 'Trollhättan', 'Trosa', 'Trulsegården', 'Trångsviken', 'Tråvad', 'Trädet', 'Träslövsläge', 'Trödje', 'Trönninge', 'Trönninge', 'Tulebo', 'Tumba', 'Tumbo', 'Tumlehed', 'Tun', 'Tuna', 'Tuna', 'Tunadal', 'Tunnerstad', 'Tureholm', 'Tving', 'Tvååker', 'Tvärskog', 'Tvärålund', 'Tygelsjö', 'Tylösand', 'Tyringe', 'Tystberga', 'Tågarp', 'Tånga och Rögle', 'Tångaberg', 'Täby', 'Täfteå', 'Täljö', 'Tällberg', 'Tärnaby', 'Tärnsjö', 'Tävelsås', 'Töcksfors', 'Töllsjö', 'Töre', 'Töreboda', 'Törestorp', 'Tösse',
'Ucklum', 'Uddebo', 'Uddeholm', 'Uddevalla', 'Uddheden', 'Ullared', 'Ullatti', 'Ullervad', 'Ullånger', 'Ulricehamn', 'Ulrika', 'Ulvkälla', 'Ulvåker', 'Umeå', 'Unbyn', 'Undenäs', 'Undersåker', 'Unnaryd', 'Upphärad', 'Upplanda', 'Upplands Väsby', 'Uppsala', 'Urshult', 'Ursviken', 'Utansjö', 'Utby', 'Utvälinge',
'Vad', 'Vadstena', 'Vaggeryd', 'Vagnhärad', 'Valbo', 'Valdemarsvik', 'Valje', 'Valla', 'Vallargärdet', 'Vallberga', 'Vallda', 'Vallentuna', 'Vallsta', 'Vallvik', 'Vallåkra', 'Valskog', 'Vankiva', 'Vannsätter', 'Vansbro', 'Vansö kyrkby', 'Vaplan', 'Vara', 'Varberg', 'Varekil', 'Vargön', 'Varnhem', 'Vartofta', 'Vassbäck', 'Vassmolösa', 'Vattholma', 'Vattjom', 'Vattnäs', 'Vattubrinken', 'Vaxholm', 'Veberöd', 'Veddige', 'Vedevåg', 'Vedum', 'Vegby', 'Veinge', 'Vejbystrand', 'Velanda', 'Vellinge', 'Vemdalen', 'Vena', 'Venjan', 'Vessigebro', 'Vetlanda', 'Vi', 'Vibble', 'Viby', 'Vickleby', 'Vidja', 'Vidsel', 'Vidöåsen', 'Vik', 'Vika', 'Vikarbyn', 'Viken', 'Vikingstad', 'Vikmanshyttan', 'Viksjöfors', 'Viksäter', 'Vilhelmina', 'Villshärad', 'Vilshult', 'Vimmerby', 'Vinberg', 'Vinbergs kyrkby', 'Vindeln', 'Vingåker', 'Vinninga', 'Vinnö', 'Vinslöv', 'Vintrie', 'Vintrosa', 'Vinäs', 'Virsbo', 'Virserum', 'Visby', 'Viskafors', 'Vislanda', 'Vissefjärda', 'Vistträsk', 'Vitaby', 'Vittangi', 'Vittaryd', 'Vittinge', 'Vittjärv', 'Vittsjö', 'Vittskövle', 'Vollsjö', 'Vrena', 'Vretstorp', 'Vrigstad', 'Vrångö', 'Vuollerim', 'Vålberg', 'Våmhus', 'Vånga', 'Vårdsätra', 'Vårgårda', 'Vårsta', 'Våxtorp', 'Väckelsång', 'Väderstad', 'Väggarp', 'Väjern', 'Väländan', 'Vänersborg', 'Väne-Åsaka', 'Vänge', 'Vännäs', 'Vännäsby', 'Väring', 'Värmdö-Evlinge', 'Värmlandsbro', 'Värnamo', 'Värsås', 'Väröbacka', 'Väse', 'Väskinde', 'Västanvik', 'Västerberg', 'Västerby', 'Västerfärnebo', 'Västerhaninge', 'Västerhejde', 'Västerhus', 'Västerljung', 'Västerlösa', 'Västermyckeläng', 'Västervik', 'Västerås', 'Västibyn', 'Västra Bispgården', 'Västra Bodarna', 'Västra Hagen', 'Västra Husby', 'Västra Ingelstad', 'Västra Karaby', 'Västra Karup', 'Västra Klagstorp', 'Västra Tommarp', 'Västra Ämtervik', 'Växjö',
'Yngsjö', 'Ysby', 'Ystad', 'Ytterhogdal', 'Ytternäs och Vreta', 'Yttersjö', 'Ytterån',
'Zinkgruvan',
'Åby', 'Åby', 'Åbyggeby', 'Åbytorp', 'Åhus', 'Åkarp', 'Åkers styckebruk', 'Åkersberga', 'Ålberga', 'Åled', 'Ålem', 'Åmmeberg', 'Åmot', 'Åmotfors', 'Åmsele', 'Åmynnet', 'Åmål', 'Ånge', 'Ånäset', 'Åre', 'Årjäng', 'Årstad', 'Årsunda', 'Åryd', 'Åryd', 'Ås', 'Ås', 'Åsa', 'Åsarne', 'Åsarp', 'Åsbro', 'Åsby', 'Åseda', 'Åsele', 'Åselstad', 'Åsen', 'Åsenhöga', 'Åsensbruk', 'Åshammar', 'Åsljunga', 'Åstol', 'Åstorp', 'Återvall', 'Åtorp', 'Åtvidaberg',
'Älandsbro', 'Älgarås', 'Älghult', 'Älmhult', 'Älmsta', 'Älta', 'Älvdalen', 'Älvkarleby', 'Älvnäs', 'Älvsbyn', 'Älvsered', 'Älvängen', 'Äng', 'Änge', 'Ängelholm', 'Ängsholmen', 'Ängsvik', 'Äppelbo', 'Ärla', 'Äsköping', 'Äspered', 'Äsperöd', 'Ätran',
'Öbonäs', 'Öckerö', 'Ödeborg', 'Ödeshög', 'Ödsmål', 'Ödåkra', 'Öggestorp', 'Öjersjö', 'Ölmanäs', 'Ölmbrotorp', 'Ölme', 'Ölmstad', 'Ölsta', 'Önneköp', 'Önnestad', 'Örbyhus', 'Örebro', 'Öregrund', 'Örkelljunga', 'Örnsköldsvik', 'Örserum', 'Örsjö', 'Örslösa', 'Örsundsbro', 'Örtagården', 'Örtofta', 'Örviken', 'Ösmo', 'Östadkulle', 'Östansjö', 'Östavall', 'Österbybruk', 'Österbymo', 'Österforse', 'Österfärnebo', 'Österhagen och Bergliden', 'Österslöv', 'Österstad', 'Östersund', 'Östervåla', 'Östhammar', 'Östhamra', 'Östmark', 'Östnor', 'Östorp och Ådran', 'Östra Bispgården', 'Östra Frölunda', 'Östra Grevie', 'Östra Husby', 'Östra Kallfors', 'Östra Karup', 'Östra Ljungby', 'Östra Ryd', 'Östra Sönnarslöv', 'Östra Tommarp', 'Östra Ånneröd', 'Östraby', 'Överboda', 'Överhörnäs', 'Överkalix', 'Överlida', 'Övertorneå', 'Överum', 'Övre Soppero', 'Övre Svartlå', 'Öxabäck', 'Öxeryd'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
protected static $state = array();
protected static $stateAbbr = array();
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albanien', 'Algeriet', 'Amerikanska Jungfruöarna', 'Amerikanska Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarktis', 'Antigua och Barbuda', 'Argentina', 'Armenien', 'Aruba', 'Australien', 'Azerbajdzjan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belgien', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnien och Hercegovina', 'Botswana', 'Bouvetön', 'Brasilien', 'Brittiska Indiska oceanöarna', 'Brittiska Jungfruöarna', 'Brunei', 'Bulgarien', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Caymanöarna', 'Centralafrikanska republiken', 'Chile', 'Colombia', 'Cooköarna', 'Costa Rica', 'Cypern',
'Danmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominikanska republiken',
'Ecuador', 'Egypten', 'Ekvatorialguinea', 'El Salvador', 'Elfenbenskusten', 'Eritrea', 'Estland', 'Etiopien',
'Falklandsöarna', 'Fiji', 'Filippinerna', 'Finland', 'Frankrike', 'Franska Guyana', 'Franska Polynesien', 'Franska Sydterritorierna', 'Färöarna', 'Förenade Arabemiraten',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgien', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grekland', 'Grenada', 'Grönland', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard- och McDonaldöarna', 'Honduras', 'Hongkong (S.A.R. Kina)',
'Indien', 'Indonesien', 'Irak', 'Iran', 'Irland', 'Island', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italien',
'Jamaica', 'Japan', 'Jemen', 'Jersey', 'Jordanien', 'Julön',
'Kambodja', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kap Verde', 'Kazakstan', 'Kenya', 'Kina', 'Kirgizistan', 'Kiribati', 'Kokosöarna', 'Komorerna', 'Kongo-Brazzaville', 'Kongo-Kinshasa', 'Kroatien', 'Kuba', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesotho', 'Lettland', 'Libanon', 'Liberia', 'Libyen', 'Liechtenstein', 'Litauen', 'Luxemburg',
'Macao (S.A.R. Kina)', 'Madagaskar', 'Makedonien', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldiverna', 'Mali', 'Malta', 'Marocko', 'Marshallöarna', 'Martinique', 'Mauretanien', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexiko', 'Mikronesien', 'Moldavien', 'Monaco', 'Mongoliet', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Moçambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nederländerna', 'Nederländska Antillerna', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Nordkorea', 'Nordmarianerna', 'Norfolkön', 'Norge', 'Nya Kaledonien', 'Nya Zeeland',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinska territoriet', 'Panama', 'Papua Nya Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Pitcairn', 'Polen', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Rumänien', 'Rwanda', 'Ryssland', 'Réunion',
'S:t Barthélemy', 'S:t Helena', 'S:t Kitts och Nevis', 'S:t Lucia', 'S:t Martin', 'S:t Pierre och Miquelon', 'S:t Vincent och Grenadinerna', 'Salomonöarna', 'Samoa', 'San Marino', 'Saudiarabien', 'Schweiz', 'Senegal', 'Serbien', 'Serbien och Montenegro', 'Seychellerna', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakien', 'Slovenien', 'Somalia', 'Spanien', 'Sri Lanka', 'Storbritannien', 'Sudan', 'Surinam', 'Svalbard och Jan Mayen', 'Sverige', 'Swaziland', 'Sydafrika', 'Sydgeorgien och Södra Sandwichöarna', 'Sydkorea', 'Syrien', 'São Tomé och Príncipe',
'Tadzjikistan', 'Taiwan', 'Tanzania', 'Tchad', 'Thailand', 'Tjeckien', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad och Tobago', 'Tunisien', 'Turkiet', 'Turkmenistan', 'Turks- och Caicosöarna', 'Tuvalu', 'Tyskland',
'USA', 'USA:s yttre öar', 'Uganda', 'Ukraina', 'Ungern', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Vatikanstaten', 'Venezuela', 'Vietnam', 'Vitryssland', 'Västsahara', 'Wallis- och Futunaöarna',
'Zambia', 'Zimbabwe',
'Åland',
'Österrike', 'Östtimor'
);
/**
* @var array Swedish street name formats
*/
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}}{{streetSuffix}}',
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffixWord}}'
);
/**
* @var array Swedish street address formats
*/
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
/**
* @var array Swedish address formats
*/
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}"
);
/**
* Randomly return a real city name
*
* @return string
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public static function streetSuffixWord()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixWord);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* Randomly return a building number.
*
* @return string
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$buildingNumber)));
}
}
Provider/Text.php 0000644 00000010677 15152066430 0010010 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
abstract class Text extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $baseText = '';
protected static $separator = ' ';
protected static $separatorLen = 1;
protected $explodedText = null;
protected $consecutiveWords = array();
/**
* Generate a text string by the Markov chain algorithm.
*
* Depending on the $maxNbChars, returns a random valid looking text. The algorithm
* generates a weighted table with the specified number of words as the index and the
* possible following words as the value.
*
* @example 'Alice, swallowing down her flamingo, and began by taking the little golden key'
* @param integer $maxNbChars Maximum number of characters the text should contain (minimum: 10)
* @param integer $indexSize Determines how many words are considered for the generation of the next word.
* The minimum is 1, and it produces the higher level of randomness, although the
* generated text usually doesn't make sense. Higher index sizes (up to 5)
* produce more correct text, at the price of less randomness.
* @return string
*/
public function realText($maxNbChars = 200, $indexSize = 2)
{
if ($maxNbChars < 10) {
throw new \InvalidArgumentException('maxNbChars must be at least 10');
}
if ($indexSize < 1) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at least 1');
}
if ($indexSize > 5) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at most 5');
}
$words = $this->getConsecutiveWords($indexSize);
$result = array();
$resultLength = 0;
// take a random starting point
$next = static::randomKey($words);
while ($resultLength < $maxNbChars && isset($words[$next])) {
// fetch a random word to append
$word = static::randomElement($words[$next]);
// calculate next index
$currentWords = static::explode($next);
$currentWords[] = $word;
array_shift($currentWords);
$next = static::implode($currentWords);
// ensure text starts with an uppercase letter
if ($resultLength == 0 && !static::validStart($word)) {
continue;
}
// append the element
$result[] = $word;
$resultLength += static::strlen($word) + static::$separatorLen;
}
// remove the element that caused the text to overflow
array_pop($result);
// build result
$result = static::implode($result);
return static::appendEnd($result);
}
protected function getConsecutiveWords($indexSize)
{
if (!isset($this->consecutiveWords[$indexSize])) {
$parts = $this->getExplodedText();
$words = array();
$index = array();
for ($i = 0; $i < $indexSize; $i++) {
$index[] = array_shift($parts);
}
for ($i = 0, $count = count($parts); $i < $count; $i++) {
$stringIndex = static::implode($index);
if (!isset($words[$stringIndex])) {
$words[$stringIndex] = array();
}
$word = $parts[$i];
$words[$stringIndex][] = $word;
array_shift($index);
$index[] = $word;
}
// cache look up words for performance
$this->consecutiveWords[$indexSize] = $words;
}
return $this->consecutiveWords[$indexSize];
}
protected function getExplodedText()
{
if ($this->explodedText === null) {
$this->explodedText = static::explode(preg_replace('/\s+/u', ' ', static::$baseText));
}
return $this->explodedText;
}
protected static function explode($text)
{
return explode(static::$separator, $text);
}
protected static function implode($words)
{
return implode(static::$separator, $words);
}
protected static function strlen($text)
{
return function_exists('mb_strlen') ? mb_strlen($text, 'UTF-8') : strlen($text);
}
protected static function validStart($word)
{
return preg_match('/^\p{Lu}/u', $word);
}
protected static function appendEnd($text)
{
return $text.'.';
}
}
Provider/el_GR/PhoneNumber.php 0000644 00000000610 15152066430 0012260 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\el_GR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+30 2# ########',
'+30 6# ########',
'+30 2### ######',
'+30 6### ######',
'+302#########',
'+306#########',
'2#########',
'6#########',
'2### ######',
'6### ######',
);
}
Provider/el_GR/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011456 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\el_GR;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'GR', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/el_GR/Person.php 0000644 00000103430 15152066430 0011310 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\el_GR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Αβραάμ', 'Αγαθάγγελος', 'Αγαθοκλής', 'Αγαθόνικος', 'Αγαμέμνων', 'Αγαπητός', 'Αγάπιος', 'Άγγελος', 'Αγησίλαος', 'Αδάμ', 'Αδαμάντιος', 'Άδωνις', 'Αθανάσιος', 'Αθηναγόρας', 'Αθηνόδωρος', 'Αιμίλιος', 'Ακριβός', 'Ακρίτας', 'Αλέξανδρος', 'Αλέξιος', 'Αλκιβιάδης', 'Αμβρόσιος', 'Αναγνώστης', 'Ανανίας', 'Αναξαγόρας', 'Ανάργυρος', 'Αναστάσιος', 'Ανδροκλής', 'Ανδρόνικος', 'Άνθιμος', 'Ανθούλης', 'Αντίγονος', 'Αντίπατρος', 'Αντύπας', 'Αντώνιος', 'Απόλλων', 'Απόστολος', 'Αργύριος', 'Άρης', 'Αρίσταρχος', 'Αριστόβουλος', 'Αριστομένης', 'Άριστος', 'Αριστοτέλης', 'Αριστοφάνης', 'Αρτέμιος', 'Αρχέλαος', 'Αρχιμήδης', 'Ασημής', 'Ασκληπιός', 'Αστέριος', 'Αυγέρης', 'Αύγουστος', 'Αυξέντιος', 'Αφέντης', 'Αχιλλέας',
'Βάιος', 'Βαλάντης', 'Βαλεντίνος', 'Βαλέριος', 'Βαρδής', 'Βαρθολομαίος', 'Βαρσάμος', 'Βασίλειος', 'Βασίλης', 'Βελισσάριος', 'Βενέτιος', 'Βενιαμίν', 'Βενιζέλος', 'Βησσαρίων', 'Βικέντιος', 'Βλαδίμηρος', 'Βλάσιος', 'Βρασίδας', 'Βύρων',
'Γαβριήλ', 'Γαλάτιος', 'Γαληνός', 'Γαρύφαλλος', 'Γεράσιμος', 'Γεώργιος', 'Γκίκας', 'Γρηγόριος',
'Δαμασκηνός', 'Δαμιανός', 'Δανιήλ', 'Δημήτριος', 'Δημοκράτης', 'Δημόκριτος', 'Δήμος', 'Δημοσθένης', 'Δίκαιος', 'Διογένης', 'Διομήδης', 'Διονύσιος', 'Δομήνικος', 'Δράκων', 'Δρόσος', 'Δωρόθεος',
'Ειρηναίος', 'Έκτορας', 'Ελευθέριος', 'Ελισσαίος', 'Εμμανουήλ', 'Έξαρχος', 'Επαμεινώνδας', 'Ερμής', 'Ερμόλαος', 'Ερρίκος', 'Ερωτόκριτος', 'Ευάγγελος', 'Ευγένιος', 'Ευδόξιος', 'Ευθύμιος', 'Ευκλείδης', 'Ευμένιος', 'Ευριπίδης', 'Ευσέβιος', 'Ευστάθιος', 'Ευστράτιος', 'Ευτύχιος', 'Εφραίμ',
'Ζαφείριος', 'Ζαχαρίας', 'Ζηνόβιος', 'Ζήνων',
'Ηλίας', 'Ηρακλής', 'Ηρόδοτος', 'Ησαΐας',
'Θαλής', 'Θεμιστοκλής', 'Θεοδόσιος', 'Θεόδουλος', 'Θεόδωρος', 'Θεόκλητος', 'Θεολόγος', 'Θεόπιστος', 'Θεοτόκης', 'Θεοφάνης', 'Θεόφιλος', 'Θεόφραστος', 'Θεοφύλακτος', 'Θεοχάρης', 'Θησεύς', 'Θουκυδίδης', 'Θρασύβουλος', 'Θωμάς',
'Ιάκωβος', 'Ιάσων', 'Ιγνάτιος', 'Ιερεμίας', 'Ιερόθεος', 'Ιερώνυμος', 'Ίκαρος', 'Ιορδάνης', 'Ιουλιανός', 'Ιούλιος', 'Ιπποκράτης', 'Ιππόλυτος', 'Ισαάκ', 'Ισίδωρος', 'Ιωακείμ', 'Ιωάννης', 'Ίων', 'Ιωνάς', 'Ιωσήφ',
'Καλλίνικος', 'Κάρολος', 'Κηρύκος', 'Κίμων', 'Κλεάνθης', 'Κλέαρχος', 'Κλεόβουλος', 'Κλεομένης', 'Κλεόπας', 'Κλήμης', 'Κομνηνός', 'Κορνήλιος', 'Κοσμάς', 'Κρυστάλλης', 'Κυπριανός', 'Κυριαζής', 'Κυριάκος', 'Κύρος', 'Κωνσταντίνος',
'Λαέρτης', 'Λάζαρος', 'Λάμπρος', 'Λαοκράτης', 'Λάσκαρης', 'Λαυρέντιος', 'Λέανδρος', 'Λεμονής', 'Λεονάρδος', 'Λέων', 'Λεωνίδας', 'Λογοθέτης', 'Λουδοβίκος', 'Λουκάς', 'Λουκιανός', 'Λυκούργος', 'Λύσανδρος',
'Μαγδαληνός', 'Μακάριος', 'Μαρίνος', 'Μάριος', 'Μάρκος', 'Μαρτίνος', 'Ματθαίος', 'Μαυρίκιος', 'Μαυροειδής', 'Μαύρος', 'Μεγακλής', 'Μεθόδιος', 'Μελέτιος', 'Μένανδρος', 'Μενέλαος', 'Μερκούριος', 'Μηνάς', 'Μιλτιάδης', 'Μίνωας', 'Μιχαήλ',
'Ναθαναήλ', 'Ναπολέων', 'Νέαρχος', 'Νεκτάριος', 'Νεοκλής', 'Νεόφυτος', 'Νίκανδρος', 'Νικήτας', 'Νικηφόρος', 'Νικόδημος', 'Νικόλαος', 'Νίκων',
'Ξανθός', 'Ξενοφών',
'Οδυσσέας', 'Όθων', 'Όμηρος', 'Ορέστης', 'Ορφέας',
'Παναγιώτης', 'Πανορμίτης', 'Πανταζής', 'Παντελεήμων', 'Παρασκευάς', 'Παράσχος', 'Πάρις', 'Πασχάλης', 'Πάτροκλος', 'Παύλος', 'Παυσανίας', 'Πελοπίδας', 'Περικλής', 'Πέτρος', 'Πίνδαρος', 'Πλάτων', 'Πλούταρχος', 'Πολύβιος', 'Πολύδωρος', 'Πολυζώης', 'Πολύκαρπος', 'Πολυκράτης', 'Πολυχρόνιος', 'Πραξιτέλης', 'Πρόδρομος', 'Προκόπιος', 'Προμηθέας', 'Πυθαγόρας', 'Πύρρος',
'Ράλλης', 'Ραφαήλ', 'Ρήγας', 'Ρίζος', 'Ροδόφλος', 'Ρωμανός',
'Σάββας', 'Σαμουήλ', 'Σαράντης', 'Σεβαστιανός', 'Σεραφείμ', 'Σέργιος', 'Σολομών', 'Σόλων', 'Σοφοκλής', 'Σπυρίδων', 'Σταμάτιος', 'Σταύρος', 'Στέργιος', 'Στέφανος', 'Στυλιανός', 'Συμεών', 'Σώζων', 'Σωκράτης', 'Σωτήριος',
'Ταξίαρχος', 'Τηλέμαχος', 'Τιμόθεος', 'Τιμολέων', 'Τίμων', 'Τίτος', 'Τριαντάφυλλος', 'Τρύφων', 'Τσαμπίκος',
'Υάκινθος',
'Φαίδων', 'Φανούριος', 'Φιλήμων', 'Φίλιππος', 'Φοίβος', 'Φραγκίσκος', 'Φρειδερίκος', 'Φρίξος', 'Φωκάς', 'Φωκίων', 'Φωτεινός', 'Φώτιος',
'Χαράλαμπος', 'Χαρίλαος', 'Χαρίτος', 'Χρήστος', 'Χριστόδουλος', 'Χριστόφορος', 'Χρύσανθος', 'Χρυσοβαλάντιος', 'Χρυσόστομος',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Αποστολία', 'Αυγή', 'Αγάθη', 'Αγάπη', 'Αγγελική', 'Αγλαΐα', 'Αγνή', 'Αγόρω', 'Αδαμαντία', 'Αηδόνα', 'Αθανασία', 'Αθηνά', 'Αθηνοδώρα', 'Αικατερίνη', 'Αιμιλία', 'Ακριβή', 'Αλεξάνδρα', 'Αλεξία', 'Αλίκη', 'Άλκηστις', 'Αλκινόη', 'Αμαλία', 'Αμβροσία', 'Αμφιθέα', 'Αμφιτρίτη', 'Ανάργυρη', 'Αναστασία', 'Ανατολή', 'Ανδριανή', 'Ανδρομάχη', 'Ανδρομέδα', 'Ανδρονίκη', 'Ανθή', 'Άννα', 'Αντιγόνη', 'Αντωνία', 'Απολλωνία', 'Αποστολία', 'Αργυρώ', 'Αρετή', 'Αριάδνη', 'Αριστέα', 'Άρτεμις', 'Αρτεμισία', 'Αρχοντία', 'Ασημίνα', 'Ασπασία', 'Αστέρω', 'Αταλάντη', 'Αυγουστίνα', 'Αφέντρα', 'Αφροδίτη', 'Αχιλλεία',
'Βάγια', 'Βαλάντω', 'Βαλεντίνα', 'Βαλέρια', 'Βαρβάρα', 'Βαρσαμία', 'Βασιλεία', 'Βασιλική', 'Βεατρίκη', 'Βελισσαρία', 'Βενετία', 'Βερόνικα', 'Βησσαρία', 'Βικέντια', 'Βικτόρια', 'Βιολέτα', 'Βιργινία', 'Βλασία', 'Βρυσηίς',
'Γαβριέλλα', 'Γαλάτεια', 'Γαλήνη', 'Γαρυφαλλιά', 'Γενοβέφα', 'Γερακίνα', 'Γερασιμούλα', 'Γεσθημανή', 'Γεωργία', 'Γιασεμή', 'Γκόλφω', 'Γλαύκη', 'Γλυκερία', 'Γραμματική',
'Δαβιδούλα', 'Δαμασκηνή', 'Δαμιανή', 'Δανάη', 'Δάφνη', 'Δέσποινα', 'Δήμητρα', 'Δημούλα', 'Διαλεκτή', 'Διδώ', 'Δικαία', 'Διονυσία', 'Δόμνα', 'Δροσιά', 'Δωροθέα',
'Ειρήνη', 'Ελένη', 'Ελεονόρα', 'Ελευθερία', 'Ελισάβετ', 'Έλλη', 'Ελπίς', 'Εμμανουέλα', 'Επιστήμη', 'Ερασμία', 'Ερατώ', 'Εριέτα', 'Εριφύλη', 'Ερμιόνη', 'Ερωφίλη', 'Εύα', 'Ευαγγελία', 'Ευανθία', 'Ευγενία', 'Ευδοκία', 'Ευδοξία', 'Ευθαλία', 'Ευθυμία', 'Εύκλεια', 'Ευλαμπία', 'Ευρυδίκη', 'Ευρύκλεια', 'Ευσεβεία', 'Ευσταθία', 'Ευστρατία', 'Ευτέρπη', 'Ευτυχία',
'Ζαμπέτα', 'Ζαφειρία', 'Ζαχαρούλα', 'Ζηναϊς', 'Ζηνοβία', 'Ζησούλα', 'Ζωή',
'Ήβη', 'Ηλέκτρα', 'Ήλια', 'Ηλιάνα', 'Ήρα', 'Ηράκλεια', 'Ηώ',
'Θαλασσινή', 'Θάλεια', 'Θεανώ', 'Θέκλα', 'Θέμις', 'Θεμιστόκλεια', 'Θεοδοσία', 'Θεοδότη', 'Θεοδούλη', 'Θεοδώρα', 'Θεόκλεια', 'Θεολογία', 'Θεοπίστη', 'Θεοφανία', 'Θεοφίλη', 'Θεοφύλακτη', 'Θεοχαρούλα', 'Θέτις', 'Θεώνη', 'Θηρεσία', 'Θωμαίς',
'Ιακωβίνα', 'Ιγνατία', 'Ινώ', 'Ιοκάστη', 'Ιορδανία', 'Ιουλία', 'Ιουλιανή', 'Ιππολύτη', 'Ίρις', 'Ισαβέλλα', 'Ισιδώρα', 'Ισμήνη', 'Ιφιγένεια', 'Ιωάννα', 'Ιωσηφίνα',
'Καλή', 'Καλλίνικη', 'Καλλιόπη', 'Καλλιρρόη', 'Καλομοίρα', 'Καλυψώ', 'Κανέλλα', 'Καρυοφυλλιά', 'Κασσάνδρα', 'Κασσιανή', 'Κερασιά', 'Κλαίρη', 'Κλειώ', 'Κλεοπάτρα', 'Κλημεντίνη', 'Κλυταιμνήστρα', 'Κοκκώνα', 'Κομνηνή', 'Κονδυλία', 'Κοραλία', 'Κορνηλία', 'Κόσμια', 'Κρινιώ', 'Κρυσταλλένια', 'Κυβέλη', 'Κυδωνία', 'Κυπαρισσία', 'Κυπριανή', 'Κυριακή', 'Κωνσταντίνα',
'Λαζαρία', 'Λαμπρινή', 'Λασκαρίνα', 'Λαυρεντία', 'Λεμονιά', 'Λευκοθέα', 'Λεώνη', 'Λεωνιδιά', 'Λήδα', 'Λητώ', 'Λουίζα', 'Λουκία', 'Λουλουδένια', 'Λυγερή', 'Λυδία',
'Μαγδαληνή', 'Μακρίνα', 'Μαλαματένια', 'Μαλβίνα', 'Μάνθα', 'Μαντώ', 'Μαργαρίτα', 'Μάρθα', 'Μαρία', 'Μαριάνθη', 'Μαρίνα', 'Μαρκέλλα', 'Ματθίλδη', 'Μαύρα', 'Μελένια', 'Μελέτια', 'Μελίνα', 'Μελπομένη', 'Μερόπη', 'Μεταξία', 'Μηλιά', 'Μιράντα', 'Μιχαέλα', 'Μόσχα', 'Μυρσίνη',
'Ναυσικά', 'Νεκταρία', 'Νεόκλεια', 'Νερατζιά', 'Νεφέλη', 'Νίκη', 'Νικητία', 'Νικολέτα',
'Ξανθή', 'Ξανθίππη', 'Ξένη',
'Οδύσσεια', 'Όλγα', 'Ολύμπια', 'Ουρανία',
'Παγώνα', 'Παναγία', 'Παναγιώτα', 'Πανδώρα', 'Παντελία', 'Πανωραία', 'Παρασκευή', 'Παρθένα', 'Πασχαλιά', 'Παταπία', 'Παυλίνα', 'Πελαγία', 'Περιστέρα', 'Περσεφόνη', 'Πέτρα', 'Πηγή', 'Πηνελόπη', 'Ποθητή', 'Πολύβια', 'Πολύδωρα', 'Πολύμνια', 'Πολυξένη', 'Πολυτίμη', 'Πολυχρονία', 'Πούλια', 'Προδρομία',
'Ραλλία', 'Ρέα', 'Ρεβέκκα', 'Ρεγγίνα', 'Ρηγούλα', 'Ροδιά', 'Ρόζα', 'Ρουμπίνη', 'Ρούσα', 'Ρωξάνη',
'Σαββούλα', 'Σαλώμη', 'Σαπφώ', 'Σάρρα', 'Σεβαστή', 'Σεβαστιανή', 'Σελήνη', 'Σεμίνα', 'Σεραφεία', 'Σμαράγδα', 'Σουλτάνα', 'Σουμέλα', 'Σοφία', 'Σπάρτη', 'Σπυριδούλα', 'Σταματίνα', 'Σταυρούλα', 'Στεργιανή', 'Στεφανία', 'Στυλιανή', 'Συμεωνία', 'Σωζούσα', 'Σωτηρία', 'Σωφρονία',
'Ταξιαρχία', 'Τατιάνα', 'Τερψιχόρη', 'Τιμοθέα', 'Τριαντάφυλλη', 'Τρισεύγενη', 'Τρυφωνία', 'Τσαμπίκα',
'Υακίνθη', 'Υβόννη', 'Υπαπαντή',
'Φαίδρα', 'Φανουρία', 'Φεβρωνία', 'Φερενίκη', 'Φιλαρέτη', 'Φιλίππα', 'Φιλιππία', 'Φιλιώ', 'Φιλοθέη', 'Φιλομήλα', 'Φλώρα', 'Φλωρεντία', 'Φοίβη', 'Φραντζέσκα', 'Φρειδερίκη', 'Φρύνη', 'Φωτεινή',
'Χάιδω', 'Χαρά', 'Χαραλαμπία', 'Χάρη', 'Χαρίκλεια', 'Χιονιά', 'Χλόη', 'Χριστοδούλα', 'Χριστόφιλη', 'Χριστοφόρα', 'Χρυσάνθη', 'Χρυσαυγή', 'Χρυσαφένια', 'Χρυσοβαλάντω', 'Χρυσόστομη', 'Χρυσούλα',
);
protected static $firstName = array(
'Αβραάμ', 'Αγαθάγγελος', 'Αγαθοκλής', 'Αγαθόνικος', 'Αγαμέμνων', 'Αγαπητός', 'Αγάπιος', 'Άγγελος', 'Αγησίλαος', 'Αδάμ', 'Αδαμάντιος', 'Άδωνις', 'Αθανάσιος', 'Αθηναγόρας', 'Αθηνόδωρος', 'Αιμίλιος', 'Ακριβός', 'Ακρίτας', 'Αλέξανδρος', 'Αλέξιος', 'Αλκιβιάδης', 'Αμβρόσιος', 'Αναγνώστης', 'Ανανίας', 'Αναξαγόρας', 'Ανάργυρος', 'Αναστάσιος', 'Ανδροκλής', 'Ανδρόνικος', 'Άνθιμος', 'Ανθούλης', 'Αντίγονος', 'Αντίπατρος', 'Αντύπας', 'Αντώνιος', 'Απόλλων', 'Απόστολος', 'Αργύριος', 'Άρης', 'Αρίσταρχος', 'Αριστόβουλος', 'Αριστομένης', 'Άριστος', 'Αριστοτέλης', 'Αριστοφάνης', 'Αρτέμιος', 'Αρχέλαος', 'Αρχιμήδης', 'Ασημής', 'Ασκληπιός', 'Αστέριος', 'Αυγέρης', 'Αύγουστος', 'Αυξέντιος', 'Αφέντης', 'Αχιλλέας',
'Βάιος', 'Βαλάντης', 'Βαλεντίνος', 'Βαλέριος', 'Βαρδής', 'Βαρθολομαίος', 'Βαρσάμος', 'Βασίλειος', 'Βασίλης', 'Βελισσάριος', 'Βενέτιος', 'Βενιαμίν', 'Βενιζέλος', 'Βησσαρίων', 'Βικέντιος', 'Βλαδίμηρος', 'Βλάσιος', 'Βρασίδας', 'Βύρων',
'Γαβριήλ', 'Γαλάτιος', 'Γαληνός', 'Γαρύφαλλος', 'Γεράσιμος', 'Γεώργιος', 'Γκίκας', 'Γρηγόριος',
'Δαμασκηνός', 'Δαμιανός', 'Δανιήλ', 'Δημήτριος', 'Δημοκράτης', 'Δημόκριτος', 'Δήμος', 'Δημοσθένης', 'Δίκαιος', 'Διογένης', 'Διομήδης', 'Διονύσιος', 'Δομήνικος', 'Δράκων', 'Δρόσος', 'Δωρόθεος',
'Ειρηναίος', 'Έκτορας', 'Ελευθέριος', 'Ελισσαίος', 'Εμμανουήλ', 'Έξαρχος', 'Επαμεινώνδας', 'Ερμής', 'Ερμόλαος', 'Ερρίκος', 'Ερωτόκριτος', 'Ευάγγελος', 'Ευγένιος', 'Ευδόξιος', 'Ευθύμιος', 'Ευκλείδης', 'Ευμένιος', 'Ευριπίδης', 'Ευσέβιος', 'Ευστάθιος', 'Ευστράτιος', 'Ευτύχιος', 'Εφραίμ',
'Ζαφείριος', 'Ζαχαρίας', 'Ζηνόβιος', 'Ζήνων',
'Ηλίας', 'Ηρακλής', 'Ηρόδοτος', 'Ησαΐας',
'Θαλής', 'Θεμιστοκλής', 'Θεοδόσιος', 'Θεόδουλος', 'Θεόδωρος', 'Θεόκλητος', 'Θεολόγος', 'Θεόπιστος', 'Θεοτόκης', 'Θεοφάνης', 'Θεόφιλος', 'Θεόφραστος', 'Θεοφύλακτος', 'Θεοχάρης', 'Θησεύς', 'Θουκυδίδης', 'Θρασύβουλος', 'Θωμάς',
'Ιάκωβος', 'Ιάσων', 'Ιγνάτιος', 'Ιερεμίας', 'Ιερόθεος', 'Ιερώνυμος', 'Ίκαρος', 'Ιορδάνης', 'Ιουλιανός', 'Ιούλιος', 'Ιπποκράτης', 'Ιππόλυτος', 'Ισαάκ', 'Ισίδωρος', 'Ιωακείμ', 'Ιωάννης', 'Ίων', 'Ιωνάς', 'Ιωσήφ',
'Καλλίνικος', 'Κάρολος', 'Κηρύκος', 'Κίμων', 'Κλεάνθης', 'Κλέαρχος', 'Κλεόβουλος', 'Κλεομένης', 'Κλεόπας', 'Κλήμης', 'Κομνηνός', 'Κορνήλιος', 'Κοσμάς', 'Κρυστάλλης', 'Κυπριανός', 'Κυριαζής', 'Κυριάκος', 'Κύρος', 'Κωνσταντίνος',
'Λαέρτης', 'Λάζαρος', 'Λάμπρος', 'Λαοκράτης', 'Λάσκαρης', 'Λαυρέντιος', 'Λέανδρος', 'Λεμονής', 'Λεονάρδος', 'Λέων', 'Λεωνίδας', 'Λογοθέτης', 'Λουδοβίκος', 'Λουκάς', 'Λουκιανός', 'Λυκούργος', 'Λύσανδρος',
'Μαγδαληνός', 'Μακάριος', 'Μαρίνος', 'Μάριος', 'Μάρκος', 'Μαρτίνος', 'Ματθαίος', 'Μαυρίκιος', 'Μαυροειδής', 'Μαύρος', 'Μεγακλής', 'Μεθόδιος', 'Μελέτιος', 'Μένανδρος', 'Μενέλαος', 'Μερκούριος', 'Μηνάς', 'Μιλτιάδης', 'Μίνωας', 'Μιχαήλ',
'Ναθαναήλ', 'Ναπολέων', 'Νέαρχος', 'Νεκτάριος', 'Νεοκλής', 'Νεόφυτος', 'Νίκανδρος', 'Νικήτας', 'Νικηφόρος', 'Νικόδημος', 'Νικόλαος', 'Νίκων',
'Ξανθός', 'Ξενοφώντης',
'Οδυσσέας', 'Όθων', 'Όμηρος', 'Ορέστης', 'Ορφέας',
'Παναγιώτης', 'Πανορμίτης', 'Πανταζής', 'Παντελεήμων', 'Παρασκευάς', 'Παράσχος', 'Πάρις', 'Πασχάλης', 'Πάτροκλος', 'Παύλος', 'Παυσανίας', 'Πελοπίδας', 'Περικλής', 'Πέτρος', 'Πίνδαρος', 'Πλάτων', 'Πλούταρχος', 'Πολύβιος', 'Πολύδωρος', 'Πολυζώης', 'Πολύκαρπος', 'Πολυκράτης', 'Πολυχρόνιος', 'Πραξιτέλης', 'Πρόδρομος', 'Προκόπιος', 'Προμηθέας', 'Πυθαγόρας', 'Πύρρος',
'Ράλλης', 'Ραφαήλ', 'Ρήγας', 'Ρίζος', 'Ροδόφλος', 'Ρωμανός',
'Σάββας', 'Σαμουήλ', 'Σαράντης', 'Σεβαστιανός', 'Σεραφείμ', 'Σέργιος', 'Σολομών', 'Σόλων', 'Σοφοκλής', 'Σπυρίδων', 'Σταμάτιος', 'Σταύρος', 'Στέργιος', 'Στέφανος', 'Στυλιανός', 'Συμεών', 'Σώζων', 'Σωκράτης', 'Σωτήριος',
'Ταξίαρχος', 'Τηλέμαχος', 'Τιμόθεος', 'Τιμολέων', 'Τίμων', 'Τίτος', 'Τριαντάφυλλος', 'Τρύφων', 'Τσαμπίκος',
'Υάκινθος',
'Φαίδων', 'Φανούριος', 'Φιλήμων', 'Φίλιππος', 'Φοίβος', 'Φραγκίσκος', 'Φρειδερίκος', 'Φρίξος', 'Φωκάς', 'Φωκίων', 'Φωτεινός', 'Φώτιος',
'Χαράλαμπος', 'Χαρίλαος', 'Χαρίτος', 'Χρήστος', 'Χριστόδουλος', 'Χριστόφορος', 'Χρύσανθος', 'Χρυσοβαλάντιος', 'Χρυσόστομος',
'Αποστολία', 'Αυγή', 'Αγάθη', 'Αγάπη', 'Αγγελική', 'Αγλαΐα', 'Αγνή', 'Αγόρω', 'Αδαμαντία', 'Αηδόνα', 'Αθανασία', 'Αθηνά', 'Αθηνοδώρα', 'Αικατερίνη', 'Αιμιλία', 'Ακριβή', 'Αλεξάνδρα', 'Αλεξία', 'Αλίκη', 'Άλκηστις', 'Αλκινόη', 'Αμαλία', 'Αμβροσία', 'Αμφιθέα', 'Αμφιτρίτη', 'Ανάργυρη', 'Αναστασία', 'Ανατολή', 'Ανδριανή', 'Ανδρομάχη', 'Ανδρομέδα', 'Ανδρονίκη', 'Ανθή', 'Άννα', 'Αντιγόνη', 'Αντωνία', 'Απολλωνία', 'Αποστολία', 'Αργυρώ', 'Αρετή', 'Αριάδνη', 'Αριστέα', 'Άρτεμις', 'Αρτεμισία', 'Αρχοντία', 'Ασημίνα', 'Ασπασία', 'Αστέρω', 'Αταλάντη', 'Αυγουστίνα', 'Αφέντρα', 'Αφροδίτη', 'Αχιλλεία',
'Βάγια', 'Βαλάντω', 'Βαλεντίνα', 'Βαλέρια', 'Βαρβάρα', 'Βαρσαμία', 'Βασιλεία', 'Βασιλική', 'Βεατρίκη', 'Βελισσαρία', 'Βενετία', 'Βερόνικα', 'Βησσαρία', 'Βικέντια', 'Βικτόρια', 'Βιολέτα', 'Βιργινία', 'Βλασία', 'Βρυσηίς',
'Γαβριέλλα', 'Γαλάτεια', 'Γαλήνη', 'Γαρυφαλλιά', 'Γενοβέφα', 'Γερακίνα', 'Γερασιμούλα', 'Γεσθημανή', 'Γεωργία', 'Γιασεμή', 'Γκόλφω', 'Γλαύκη', 'Γλυκερία', 'Γραμματική',
'Δαβιδούλα', 'Δαμασκηνή', 'Δαμιανή', 'Δανάη', 'Δάφνη', 'Δέσποινα', 'Δήμητρα', 'Δημούλα', 'Διαλεκτή', 'Διδώ', 'Δικαία', 'Διονυσία', 'Δόμνα', 'Δροσιά', 'Δωροθέα',
'Ειρήνη', 'Ελένη', 'Ελεονόρα', 'Ελευθερία', 'Ελισάβετ', 'Έλλη', 'Ελπίς', 'Εμμανουέλα', 'Επιστήμη', 'Ερασμία', 'Ερατώ', 'Εριέτα', 'Εριφύλη', 'Ερμιόνη', 'Ερωφίλη', 'Εύα', 'Ευαγγελία', 'Ευανθία', 'Ευγενία', 'Ευδοκία', 'Ευδοξία', 'Ευθαλία', 'Ευθυμία', 'Εύκλεια', 'Ευλαμπία', 'Ευρυδίκη', 'Ευρύκλεια', 'Ευσεβεία', 'Ευσταθία', 'Ευστρατία', 'Ευτέρπη', 'Ευτυχία',
'Ζαμπέτα', 'Ζαφειρία', 'Ζαχαρούλα', 'Ζηναϊς', 'Ζηνοβία', 'Ζησούλα', 'Ζωή',
'Ήβη', 'Ηλέκτρα', 'Ήλια', 'Ηλιάνα', 'Ήρα', 'Ηράκλεια', 'Ηώ',
'Θαλασσινή', 'Θάλεια', 'Θεανώ', 'Θέκλα', 'Θέμις', 'Θεμιστόκλεια', 'Θεοδοσία', 'Θεοδότη', 'Θεοδούλη', 'Θεοδώρα', 'Θεόκλεια', 'Θεολογία', 'Θεοπίστη', 'Θεοφανία', 'Θεοφίλη', 'Θεοφύλακτη', 'Θεοχαρούλα', 'Θέτις', 'Θεώνη', 'Θηρεσία', 'Θωμαίς',
'Ιακωβίνα', 'Ιγνατία', 'Ινώ', 'Ιοκάστη', 'Ιορδανία', 'Ιουλία', 'Ιουλιανή', 'Ιππολύτη', 'Ίρις', 'Ισαβέλλα', 'Ισιδώρα', 'Ισμήνη', 'Ιφιγένεια', 'Ιωάννα', 'Ιωσηφίνα',
'Καλή', 'Καλλίνικη', 'Καλλιόπη', 'Καλλιρρόη', 'Καλομοίρα', 'Καλυψώ', 'Κανέλλα', 'Καρυοφυλλιά', 'Κασσάνδρα', 'Κασσιανή', 'Κερασιά', 'Κλαίρη', 'Κλειώ', 'Κλεοπάτρα', 'Κλημεντίνη', 'Κλυταιμνήστρα', 'Κοκκώνα', 'Κομνηνή', 'Κονδυλία', 'Κοραλία', 'Κορνηλία', 'Κόσμια', 'Κρινιώ', 'Κρυσταλλένια', 'Κυβέλη', 'Κυδωνία', 'Κυπαρισσία', 'Κυπριανή', 'Κυριακή', 'Κωνσταντίνα',
'Λαζαρία', 'Λαμπρινή', 'Λασκαρίνα', 'Λαυρεντία', 'Λεμονιά', 'Λευκοθέα', 'Λεώνη', 'Λεωνιδιά', 'Λήδα', 'Λητώ', 'Λουίζα', 'Λουκία', 'Λουλουδένια', 'Λυγερή', 'Λυδία',
'Μαγδαληνή', 'Μακρίνα', 'Μαλαματένια', 'Μαλβίνα', 'Μάνθα', 'Μαντώ', 'Μαργαρίτα', 'Μάρθα', 'Μαρία', 'Μαριάνθη', 'Μαρίνα', 'Μαρκέλλα', 'Ματθίλδη', 'Μαύρα', 'Μελένια', 'Μελέτια', 'Μελίνα', 'Μελπομένη', 'Μερόπη', 'Μεταξία', 'Μηλιά', 'Μιράντα', 'Μιχαέλα', 'Μόσχα', 'Μυρσίνη',
'Ναυσικά', 'Νεκταρία', 'Νεόκλεια', 'Νερατζιά', 'Νεφέλη', 'Νίκη', 'Νικητία', 'Νικολέτα',
'Ξανθή', 'Ξανθίππη', 'Ξένη',
'Οδύσσεια', 'Όλγα', 'Ολύμπια', 'Ουρανία',
'Παγώνα', 'Παναγία', 'Παναγιώτα', 'Πανδώρα', 'Παντελία', 'Πανωραία', 'Παρασκευή', 'Παρθένα', 'Πασχαλιά', 'Παταπία', 'Παυλίνα', 'Πελαγία', 'Περιστέρα', 'Περσεφόνη', 'Πέτρα', 'Πηγή', 'Πηνελόπη', 'Ποθητή', 'Πολύβια', 'Πολύδωρα', 'Πολύμνια', 'Πολυξένη', 'Πολυτίμη', 'Πολυχρονία', 'Πούλια', 'Προδρομία',
'Ραλλία', 'Ρέα', 'Ρεβέκκα', 'Ρεγγίνα', 'Ρηγούλα', 'Ροδιά', 'Ρόζα', 'Ρουμπίνη', 'Ρούσα', 'Ρωξάνη',
'Σαββούλα', 'Σαλώμη', 'Σαπφώ', 'Σάρρα', 'Σεβαστή', 'Σεβαστιανή', 'Σελήνη', 'Σεμίνα', 'Σεραφεία', 'Σμαράγδα', 'Σουλτάνα', 'Σουμέλα', 'Σοφία', 'Σπάρτη', 'Σπυριδούλα', 'Σταματίνα', 'Σταυρούλα', 'Στεργιανή', 'Στεφανία', 'Στυλιανή', 'Συμεωνία', 'Σωζούσα', 'Σωτηρία', 'Σωφρονία',
'Ταξιαρχία', 'Τατιάνα', 'Τερψιχόρη', 'Τιμοθέα', 'Τριαντάφυλλη', 'Τρισεύγενη', 'Τρυφωνία', 'Τσαμπίκα',
'Υακίνθη', 'Υβόννη', 'Υπαπαντή',
'Φαίδρα', 'Φανουρία', 'Φεβρωνία', 'Φερενίκη', 'Φιλαρέτη', 'Φιλίππα', 'Φιλιππία', 'Φιλιώ', 'Φιλοθέη', 'Φιλομήλα', 'Φλώρα', 'Φλωρεντία', 'Φοίβη', 'Φραντζέσκα', 'Φρειδερίκη', 'Φρύνη', 'Φωτεινή',
'Χάιδω', 'Χαρά', 'Χαραλαμπία', 'Χάρη', 'Χαρίκλεια', 'Χιονιά', 'Χλόη', 'Χριστοδούλα', 'Χριστόφιλη', 'Χριστοφόρα', 'Χρυσάνθη', 'Χρυσαυγή', 'Χρυσαφένια', 'Χρυσοβαλάντω', 'Χρυσόστομη', 'Χρυσούλα',
);
protected static $lastNameMale = array(
'Αγγελίδης', 'Αγγελόπουλος', 'Αθανασιάδης', 'Αλαφούζος', 'Αλεβίζος', 'Αλεξόπουλος', 'Αλιβιζάτος', 'Αναγνωστόπουλος', 'Αναστασιάδης', 'Αναστασίου', 'Ανδρεάδης', 'Αντωνιάδης', 'Αντωνόπουλος', 'Αποστολόπουλος',
'Αξιώτης', 'Βαρουξής', 'Βασιλείου', 'Βασιλόπουλος', 'Βενιζέλος', 'Βέργας', 'Βιτάλης', 'Βούλγαρης', 'Γαλάνης', 'Γερμανός', 'Γεωργίου', 'Γεωργιάδης', 'Γιάγκος', 'Γιαννόπουλος', 'Γιαννακόπουλος', 'Γιάνναρης',
'Γούσιος', 'Γρηγοριάδης', 'Δασκαλόπουλος', 'Δελής', 'Διαμαντόπουλος', 'Δημητριάδης', 'Δουρέντης', 'Ελευθερόπουλος', 'Ελευθεριάδης', 'Ευθυμιάδης', 'Ευσταθιάδης', 'Ευταξίας', 'Ζαχαριάδης', 'Ζερβός', 'Ζωγραφός',
'Ηλιάδης', 'Ηλιόπουλος', 'Θεοτόκης', 'Θεωδωρόπουλος', 'Θεωδώρου', 'Θεωδωρίδης', 'Ιατρίδης', 'Ιωαννίδης', 'Καλύβας', 'Καραβίας', 'Καννελόπουλος', 'Καραγιάννης','Κεδίκογλου', 'Κολιάτσος', 'Κόκκινος', 'Κομνηνός',
'Κοντολέων', 'Κοντός', 'Κόρακας', 'Κορομηλάς', 'Κορωναίος', 'Κοσμόπουλος', 'Κουταλιανός', 'Κυπραίος', 'Κωνσταντίνου', 'Κωνσταντινίδης', 'Κωνσταντόπουλος', 'Κωστόπουλος', 'Κρητικός', 'Κυριακόπουλος', 'Λαμέρας',
'Λαμπρόπουλος', 'Λούλης', 'Μακρής', 'Μανιάκης', 'Μαρκόπουλος', 'Μαυρλίδης', 'Μεταξάς', 'Μιχαηλίδης', 'Μπλέτσας', 'Νικολαΐδης', 'Νικολάκος', 'Νικολόπουλος', 'Ξανθόπουλος', 'Ξένος', 'Οικονομίδης', 'Ουζουνίδης',
'Παναγιωτίδης', 'Πανταζής', 'Παπαγεωργίου', 'Παπάγος', 'Παπαδάκης', 'Παπαδόπουλος', 'Παπάζογλου', 'Παπακώστας', 'Παπανδρέου', 'Παπανικολάου', 'Παπαντωνίου', 'Παπαστεφάνου', 'Παπαφιλίππου', 'Παπαϊωάννου', 'Παππάς',
'Παυλόπουλος', 'Πολίτης', 'Πρωτοβεστιάριος', 'Πρωτονοτάριος', 'Ρούσσος', 'Ρέντης', 'Ράγκος', 'Ρόκας', 'Σακελλάρης', 'Σαμαράς', 'Σκλαβούνος', 'Σπανός', 'Σιδέρης', 'Σπηλιωτόπουλος', 'Σπυρόπουλος', 'Σταματιάδης',
'Σταυρόπουλος', 'Στεφανόπουλος', 'Ταμτάκος', 'Τοκατλίδης', 'Τριανταφυλλίδης', 'Τρικούπη', 'Τρικούπης', 'Φιλιππίδης', 'Φλέσσας', 'Φωτιάδης', 'Φωτόπουλος', 'Χαραλαμπίδης', 'Χατζηνικόλαου', 'Χριστόπουλος',
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Αγγελίδου', 'Αγγελοπούλου', 'Αλεξάνδρου', 'Αλεξάνδρου', 'Αλεξίου', 'Αναγνώστου', 'Αναστασίου', 'Ανδρέου', 'Αντωνοπούλου', 'Ανυφαντή', 'Ανυφαντή', 'Αργυρού', 'Βαριμπόμπη', 'Βιτάλη', 'Γάσπαρη', 'Γαλάνη', 'Γεννήτη',
'Γερμανού', 'Γεωγιάδου', 'Γεωργίβαλου', 'Γεωργίου', 'Γιακουμή', 'Γιαννακοπούλου', 'Γρηγοριάδου', 'Δασκαλοπούλου', 'Διδασκάλου', 'Δημητριάδου', 'Ελευθερίου', 'Ευθυμιάδου', 'Ηλιοπούλου', 'Θεοτόκου', 'Θεωδωροπούλου',
'Θεωδώρου', 'Θεωδωρίδου', 'Ιωάννου', 'Καπετανάκη', 'Καπνού', 'Καρσιβάνη', 'Κοκκίνου', 'Κωνσταντινίδου', 'Κωνσταντίνου', 'Κυριακοπούλου', 'Λάσκαρη', 'Λασκαρού', 'Μάκρη', 'Μακρή', 'Μοραΐτη', 'Μπόγρη', 'Μυλωνά',
'Νικολάου', 'Νικολοπούλου', 'Ξανθοπούλου', 'Οικονομίδου', 'Οικονομοπούλου', 'Οικονόμου', 'Παπαδοπούλου', 'Παπακιρίσκου', 'Παπακωνσταντίνου', 'Παπαμάρκου', 'Παπαστάμου', 'Ράφτη', 'Σακελλαρίου', 'Σελινά', 'Σκουτέρη',
'Σπανού', 'Σταματιάδου', 'Σωπολιάτη', 'Τριανταφυλλίδου', 'Φοσκιά', 'Φωτιάδου', 'Χαραλαμπίδου', 'Χατζηιωάννου',
);
protected static $titleMale = array('κος.', 'κ.');
protected static $titleFemale = array('δις.', 'δνις.', 'κα.');
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Αγγελόπουλος'
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$lastNameFormat));
}
/**
* @example 'Θεωδωρόπουλος'
*/
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
/**
* @example 'Κοκκίνου'
*/
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
}
Provider/el_GR/Address.php 0000644 00000043741 15152066430 0011437 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\el_GR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetPrefix = array(
'Όδος', 'Λεωφόρος'
);
protected static $postcode = array('#####');
protected static $prefecture = array(
'Άβδηρα', 'Αγαθονήσι', 'Αγιά', 'Άβδηρα', 'Αγαθονήσι', 'Αγιά', 'Αγία Βαρβάρα', 'Αγία Παρασκευή', 'Άγιοι Ανάργυροι-Καματερό', 'Άγιος Βασίλειος', 'Άγιος Δημήτριος', 'Άγιος Ευστράτιος', 'Άγιος Νικόλαος', 'Αγκίστρι', 'Άγραφα', 'Αγρίνιο', 'Αθήνα', 'Αιγάλεω', 'Αιγιάλεια', 'Αίγινα', 'Άκτιο-Βόνιτσα', 'Αλεξάνδρεια', 'Αλεξανδρούπολη', 'Αλίαρτος', 'Άλιμος', 'Αλμυρός', 'Αλμωπία', 'Αλόννησος', 'Αμάρι', 'Αμοργός', 'Αμπελόκηποι-Μενεμένη', 'Αμύνταιο', 'Αμφίκλεια-Ελάτεια', 'Αμφιλοχία', 'Αμφίπολη', 'Ανατολική Μάνη', 'Ανάφη', 'Ανδρίτσαινα-Κρέστενα', 'Άνδρος', 'Αντίπαρος', 'Ανώγεια', 'Αποκορώνας', 'Αργιθέα', 'Άργος-Μυκήνες', 'Αριστοτέλης', 'Αρριανά', 'Άρτα', 'Αρχαία Ολυμπία', 'Αρχαία Πέλλα', 'Αρχάνες-Αστερούσια', 'Ασπρόπυργος', 'Αστυπάλαια', 'Αχαρνές', 'Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη', 'Βέλο-Βόχα', 'Βέροια', 'Βιάννος', 'Βισαλτία', 'Βοΐο', 'Βόλβη', 'Βόλος', 'Βόρεια Κυνουρία', 'Βορεία Τζουμέρκα', 'Βριλήσσια', 'Βύρωνας', 'Γαλάτσι', 'Γαύδος', 'Γεώργιος Καραϊσκάκης', 'Γλυφάδα', 'Γόρτυνα', 'Γορτυνία', 'Γρεβενά', 'Δάφνη-Υμηττός', 'Δέλτα', 'Δελφοί', 'Δεσκάτη', 'Διδυμότειχο', 'Δίον-Ολύμπος', 'Διόνυσος', 'Δίρφυς-Μεσσαπία', 'Δίστομο-Αράχοβα-Αντικύρα', 'Δομοκός', 'Δοξάτο', 'Δράμα', 'Δυτική Αχαΐα', 'Δυτική Μάνη', 'Δυτική Οιχαλία', 'Δυτική Πύλος-Νέστορας', 'Δωδώνη', 'Δωρίδα', 'Έδεσσα', 'Ελασσόνα', 'Ελαφόνησος', 'Ελευσίνα', 'Ελληνικό-Αργυρούπολη', 'Εμμανουήλ Παππάς', 'Εορδαία', 'Επίδαυρος', 'Ερέτρια', 'Ερμιονίδα', 'Ερύμανθος', 'Ευρώτας', 'Ζαγορά-Μουρέσι', 'Ζαγόρι', 'Ζάκυνθος', 'Ζαχάρω', 'Ζηρός', 'Ζίτσα', 'Ζωγράφου', 'Ηγουμενίτσα', 'Ηλίδα', 'Ηλιούπολη', 'Ηράκλεια', 'Ηράκλειο', 'Ηράκλειο', 'Θάσος', 'Θερμαϊκός', 'Θέρμη', 'Θέρμο', 'Θεσσαλονίκη', 'Θήβα', 'Θήρα', 'Ίασμος', 'Ιεράπετρα', 'Ιθάκη', 'Ικαριά', 'Ίλιο', 'Ίος', 'Ιστιαία-Αιδηψός', 'Ιωάννινα', 'Καβάλα', 'Καισαριανή', 'Καλάβρυτα', 'Καλαμαριά', 'Καλαμάτα', 'Καλαμπάκα', 'Καλλιθέα', 'Καλλικράτεια-Μουδανιά', 'Κάλυμνος', 'Κάνδανος-Σέλινο', 'Καρδίτσα', 'Κάρπαθος', 'Καρπενήσι', 'Κάρυστος', 'Κάσος', 'Κασσάνδρα', 'Καστοριά', 'Κατερίνη', 'Κέα', 'Κεντρικά Τζουμέρκα', 'Κερατσίνι-Δραπετσώνα', 'Κέρκυρα', 'Κεφαλονιά', 'Κηφισιά', 'Κιλελέρ', 'Κιλκίς', 'Κίμωλος', 'Κίσσαμος', 'Κοζάνη', 'Κομοτηνή', 'Κόνιτσα', 'Κορδελιό-Εύοσμος', 'Κόρινθος', 'Κορυδαλλός', 'Κύθηρα', 'Κύθνος', 'Κυλλήνη', 'Κύμη-Αλιβέρι', 'Κωρωπί', 'Κως', 'Λαγκαδάς', 'Λαμία', 'Λάρισα', 'Λαύριο', 'Λειψοί', 'Λέρος', 'Λέσβος', 'Λευκάδα', 'Λήμνος', 'Λιβαδειά', 'Λίμνη Πλαστήρα', 'Λοκροί', 'Λουτράκι-Άγιoι Θεόδωροι', 'Λυκόβρυση-Πεύκη', 'Μακρακώμη', 'Μαλεβίζι', 'Μάνδρα-Ειδυλλία', 'Μαντούδι-Λίμνη', 'Μαραθώνα', 'Μαρκόπουλο Μεσογαίας', 'Μαρούσι', 'Μαρώνεια-Σάπες', 'Μεγαλόπολη', 'Μεγανήσι', 'Μέγαρα', 'Μεγίστη', 'Μεσολόγγι', 'Μεσσήνη', 'Μεταμόρφωση', 'Μέτσοβο', 'Μήλος', 'Μινώα Πεδιάδα', 'Μονεμβασιά', 'Μοσχάτο-Ταύρος', 'Μουζάκι', 'Μύκη', 'Μύκονος', 'Μυλοπόταμος', 'Μώλος-Άγιος Κωνσταντίνος', 'Νάξος και Μικρές Κυκλάδες', 'Νάουσα', 'Ναυπακτία', 'Ναύπλιο', 'Νέα Ζίχνη', 'Νέα Ιωνία', 'Νεάπολη-Συκιές', 'Νέα Σμύρνης', 'Νεμέα', 'Νεστόριο', 'Νέστος', 'Νευροκόπι', 'Νίκαια-Άγιος Ιωάννης Ρέντης', 'Νικόλαος Σκουφάς', 'Νίσυρος', 'Νότια Κυνουρία', 'Νοτιό Πήλιο', 'Ξάνθη', 'Ξηρόμερο', 'Ξυλόκαστρο-Ευρωστίνα', 'Οινούσσες', 'Ορεστιάδα', 'Ορεστίδα', 'Οροπέδιο Λασιθίου', 'Ορχομενός', 'Παγγαίο', 'Παιανία', 'Παιονία', 'Παλαιό Φάληρο', 'Παλαμάς', 'Παλλήνη', 'Παξοί', 'Παπάγος-Χολαργός', 'Παρανέστι', 'Πάργα', 'Πάρος', 'Πάτμος', 'Πάτρα', 'Παύλος Μελάς', 'Πειραιάς', 'Πεντέλη', 'Πέραμα', 'Περιστέρι', 'Πετρούπολη', 'Πηνειός', 'Πλατανιάς', 'Πολύγυρος', 'Πόρος', 'Πρέβεζα', 'Πρέσπες', 'Προσοτσάνη', 'Πύδνα-Κολινδρός', 'Πυλαία-Χορτιάτης', 'Πύλη', 'Πύργος', 'Πωγώνι', 'Ραφήνα-Πικέρμι', 'Ρέθυμνο', 'Ρήγας Φεραίος', 'Ρόδος', 'Σαλαμίνα', 'Σαμoθράκη', 'Σάμος', 'Σαρωνικός', 'Σέρβια-Βελβεντός', 'Σέριφος', 'Σέρρες', 'Σητεία', 'Σιθωνία', 'Σίκινος', 'Σικυώνα', 'Σιντική', 'Σίφνος', 'Σκιάθος', 'Σκόπελος', 'Σκύδρα', 'Σκύρος', 'Σούλι', 'Σουφλί', 'Σοφάδες', 'Σπάρτη', 'Σπάτα-Άρτεμη', 'Σπέτσες', 'Στυλίδα', 'Σύμη', 'Σύρος-Ερμούπολη', 'Σφακιά', 'Τανάγρα', 'Τέμπη', 'Τήλος', 'Τήνος', 'Τόπειρος', 'Τρίκαλα', 'Τρίπολη', 'Τριφυλλία', 'Τροιζηνία', 'Τύρναβος', 'Ύδρα', 'Φαιστός', 'Φαρκαδόνας', 'Φάρσαλα', 'Φιλαδέλφεια-Χαλκηδόνα', 'Φιλιάτες', 'Φιλοθέη-Ψυχικό', 'Φλώρινα', 'Φολέγανδρος', 'Φούρνοι', 'Φυλή', 'Χαϊδάρι', 'Χαλάνδρι', 'Χαλκηδόνα', 'Χάλκη', 'Χαλκίδα', 'Χανιά', 'Χερσόνησος', 'Χίος', 'Ψαρά', 'Ωραιόκαστρο', 'Ωρωπός Βαρβάρα', 'Αγία', 'Παρασκευή', 'Άγιοι', 'Ανάργυροι-Καματερό', 'Άγιος', 'Βασίλειος', 'Άγιος', 'Δημήτριος', 'Άγιος', 'Ευστράτιος', 'Άγιος', 'Νικόλαος', 'Αγκίστρι', 'Άγραφα', 'Αγρίνιο', 'Αθήνα', 'Αιγάλεω', 'Αιγιάλεια', 'Αίγινα', 'Άκτιο-Βόνιτσα', 'Αλεξάνδρεια', 'Αλεξανδρούπολη', 'Αλίαρτος', 'Άλιμος', 'Αλμυρός', 'Αλμωπία', 'Αλόννησος', 'Αμάρι', 'Αμοργός', 'Αμπελόκηποι-Μενεμένη', 'Αμύνταιο', 'Αμφίκλεια-Ελάτεια', 'Αμφιλοχία', 'Αμφίπολη', 'Ανατολική', 'Μάνη', 'Ανάφη', 'Ανδρίτσαινα-Κρέστενα', 'Άνδρος', 'Αντίπαρος', 'Ανώγεια', 'Αποκορώνας', 'Αργιθέα', 'Άργος-Μυκήνες', 'Αριστοτέλης', 'Αρριανά', 'Άρτα', 'Αρχαία', 'Ολυμπία', 'Αρχαία', 'Πέλλα', 'Αρχάνες-Αστερούσια', 'Ασπρόπυργος', 'Αστυπάλαια', 'Αχαρνές', 'Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη', 'Βέλο-Βόχα', 'Βέροια', 'Βιάννος', 'Βισαλτία', 'Βοΐο', 'Βόλβη', 'Βόλος', 'Βόρεια', 'Κυνουρία', 'Βορεία', 'Τζουμέρκα', 'Βριλήσσια', 'Βύρωνας', 'Γαλάτσι', 'Γαύδος', 'Γεώργιος', 'Καραϊσκάκης', 'Γλυφάδα', 'Γόρτυνα', 'Γορτυνία', 'Γρεβενά', 'Δάφνη-Υμηττός', 'Δέλτα', 'Δελφοί', 'Δεσκάτη', 'Διδυμότειχο', 'Δίον-Ολύμπος', 'Διόνυσος', 'Δίρφυς-Μεσσαπία', 'Δίστομο-Αράχοβα-Αντικύρα', 'Δομοκός', 'Δοξάτο', 'Δράμα', 'Δυτική', 'Αχαΐα', 'Δυτική', 'Μάνη', 'Δυτική', 'Οιχαλία', 'Δυτική', 'Πύλος-Νέστορας', 'Δωδώνη', 'Δωρίδα', 'Έδεσσα', 'Ελασσόνα', 'Ελαφόνησος', 'Ελευσίνα', 'Ελληνικό-Αργυρούπολη', 'Εμμανουήλ', 'Παππάς', 'Εορδαία', 'Επίδαυρος', 'Ερέτρια', 'Ερμιονίδα', 'Ερύμανθος', 'Ευρώτας', 'Ζαγορά-Μουρέσι', 'Ζαγόρι', 'Ζάκυνθος', 'Ζαχάρω', 'Ζηρός', 'Ζίτσα', 'Ζωγράφου', 'Ηγουμενίτσα', 'Ηλίδα', 'Ηλιούπολη', 'Ηράκλεια', 'Ηράκλειο', 'Ηράκλειο', 'Θάσος', 'Θερμαϊκός', 'Θέρμη', 'Θέρμο', 'Θεσσαλονίκη', 'Θήβα', 'Θήρα', 'Ίασμος', 'Ιεράπετρα', 'Ιθάκη', 'Ικαριά', 'Ίλιο', 'Ίος', 'Ιστιαία-Αιδηψός', 'Ιωάννινα', 'Καβάλα', 'Καισαριανή', 'Καλάβρυτα', 'Καλαμαριά', 'Καλαμάτα', 'Καλαμπάκα', 'Καλλιθέα', 'Καλλικράτεια-Μουδανιά', 'Κάλυμνος', 'Κάνδανος-Σέλινο', 'Καρδίτσα', 'Κάρπαθος', 'Καρπενήσι', 'Κάρυστος', 'Κάσος', 'Κασσάνδρα', 'Καστοριά', 'Κατερίνη', 'Κέα', 'Κεντρικά', 'Τζουμέρκα', 'Κερατσίνι-Δραπετσώνα', 'Κέρκυρα', 'Κεφαλονιά', 'Κηφισιά', 'Κιλελέρ', 'Κιλκίς', 'Κίμωλος', 'Κίσσαμος', 'Κοζάνη', 'Κομοτηνή', 'Κόνιτσα', 'Κορδελιό-Εύοσμος', 'Κόρινθος', 'Κορυδαλλός', 'Κύθηρα', 'Κύθνος', 'Κυλλήνη', 'Κύμη-Αλιβέρι', 'Κωρωπί', 'Κως', 'Λαγκαδάς', 'Λαμία', 'Λάρισα', 'Λαύριο', 'Λειψοί', 'Λέρος', 'Λέσβος', 'Λευκάδα', 'Λήμνος', 'Λιβαδειά', 'Λίμνη', 'Πλαστήρα', 'Λοκροί', 'Λουτράκι-Άγιoι', 'Θεόδωροι', 'Λυκόβρυση-Πεύκη', 'Μακρακώμη', 'Μαλεβίζι', 'Μάνδρα-Ειδυλλία', 'Μαντούδι-Λίμνη', 'Μαραθώνα', 'Μαρκόπουλο', 'Μεσογαίας', 'Μαρούσι', 'Μαρώνεια-Σάπες', 'Μεγαλόπολη', 'Μεγανήσι', 'Μέγαρα', 'Μεγίστη', 'Μεσολόγγι', 'Μεσσήνη', 'Μεταμόρφωση', 'Μέτσοβο', 'Μήλος', 'Μινώα', 'Πεδιάδα', 'Μονεμβασιά', 'Μοσχάτο-Ταύρος', 'Μουζάκι', 'Μύκη', 'Μύκονος', 'Μυλοπόταμος', 'Μώλος-Άγιος', 'Κωνσταντίνος', 'Νάξος', 'και', 'Μικρές', 'Κυκλάδες', 'Νάουσα', 'Ναυπακτία', 'Ναύπλιο', 'Νέα', 'Ζίχνη', 'Νέα', 'Ιωνία', 'Νεάπολη-Συκιές', 'Νέα', 'Σμύρνης', 'Νεμέα', 'Νεστόριο', 'Νέστος', 'Νευροκόπι', 'Νίκαια-Άγιος', 'Ιωάννης', 'Ρέντης', 'Νικόλαος', 'Σκουφάς', 'Νίσυρος', 'Νότια', 'Κυνουρία', 'Νοτιό', 'Πήλιο', 'Ξάνθη', 'Ξηρόμερο', 'Ξυλόκαστρο-Ευρωστίνα', 'Οινούσσες', 'Ορεστιάδα', 'Ορεστίδα', 'Οροπέδιο', 'Λασιθίου', 'Ορχομενός', 'Παγγαίο', 'Παιανία', 'Παιονία', 'Παλαιό', 'Φάληρο', 'Παλαμάς', 'Παλλήνη', 'Παξοί', 'Παπάγος-Χολαργός', 'Παρανέστι', 'Πάργα', 'Πάρος', 'Πάτμος', 'Πάτρα', 'Παύλος', 'Μελάς', 'Πειραιάς', 'Πεντέλη', 'Πέραμα', 'Περιστέρι', 'Πετρούπολη', 'Πηνειός', 'Πλατανιάς', 'Πολύγυρος', 'Πόρος', 'Πρέβεζα', 'Πρέσπες', 'Προσοτσάνη', 'Πύδνα-Κολινδρός', 'Πυλαία-Χορτιάτης', 'Πύλη', 'Πύργος', 'Πωγώνι', 'Ραφήνα-Πικέρμι', 'Ρέθυμνο', 'Ρήγας', 'Φεραίος', 'Ρόδος', 'Σαλαμίνα', 'Σαμoθράκη', 'Σάμος', 'Σαρωνικός', 'Σέρβια-Βελβεντός', 'Σέριφος', 'Σέρρες', 'Σητεία', 'Σιθωνία', 'Σίκινος', 'Σικυώνα', 'Σιντική', 'Σίφνος', 'Σκιάθος', 'Σκόπελος', 'Σκύδρα', 'Σκύρος', 'Σούλι', 'Σουφλί', 'Σοφάδες', 'Σπάρτη', 'Σπάτα-Άρτεμη', 'Σπέτσες', 'Στυλίδα', 'Σύμη', 'Σύρος-Ερμούπολη', 'Σφακιά', 'Τανάγρα', 'Τέμπη', 'Τήλος', 'Τήνος', 'Τόπειρος', 'Τρίκαλα', 'Τρίπολη', 'Τριφυλλία', 'Τροιζηνία', 'Τύρναβος', 'Ύδρα', 'Φαιστός', 'Φαρκαδόνας', 'Φάρσαλα', 'Φιλαδέλφεια-Χαλκηδόνα', 'Φιλιάτες', 'Φιλοθέη-Ψυχικό', 'Φλώρινα', 'Φολέγανδρος', 'Φούρνοι', 'Φυλή', 'Χαϊδάρι', 'Χαλάνδρι', 'Χαλκηδόνα', 'Χάλκη', 'Χαλκίδα', 'Χανιά', 'Χερσόνησος', 'Χίος', 'Ψαρά', 'Ωραιόκαστρο', 'Ωρωπός');
protected static $country = array(
'Ανγκόλα', 'Αζερμπαϊτζάν', 'Αίγυπτος', 'Αιθιοπία', 'Αϊτή', 'Αλβανία', 'Αλγερία', 'Αργεντινή', 'Αρμενία', 'Αυστραλία', 'Αυστρία', 'Αφγανιστάν',
'Βέλγιο', 'Βενεζουέλα', 'Βιετνάμ', 'Βολιβία', 'Βοσνία και Ερζεγοβίνη', 'Βουλγαρία', 'Βραζιλία',
'Γαλλία', 'Γερμανία', 'Γεωργία', 'Γροιλανδία',
'Δανία', 'Δομινικανή Δημοκρατία',
'Ελβετία', 'Ελλάδα', 'Ερυθραία', 'Εσθονία',
'ΗΠΑ', 'Ηνωμένο Βασίλειο',
'Ιαπωνία', 'Ινδία', 'Ινδονησία', 'Ιορδανία', 'Ιράκ', 'Ιράν', 'Ιρλανδία', 'Ισλανδία', 'Ισπανία', 'Ισραήλ', 'Ιταλία',
'Καζακστάν', 'Καμπότζη', 'Καναδάς', 'Κεντροαφρικανική Δημοκρατία', 'Κένυα', 'Κίνα', 'Κιργιζία', 'Κολομβία', 'Κομόρες', 'Δημοκρατία του Κονγκό', 'Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό', 'Βόρεια Κορέα', 'Νότια Κορέα', 'Κόστα Ρίκα', 'Κουβέιτ', 'Κροατία', 'Κύπρος',
'Λάος', 'Λεττονία', 'Λευκορωσία', 'Λίβανος', 'Λιβερία', 'Λιβύη', 'Λιθουανία', 'Λουξεμβούργο',
'Μαδαγασκάρη', 'Μαλαισία', 'Μάλτα', 'Μαρόκο', 'Μαυρίκιος', 'Μαυριτανία', 'Μαυροβούνιο', 'Μεξικό', 'Μογγολία', 'Μοζαμβίκη', 'Μολδαβία', 'Μονακό', 'Μποτσουάνα', 'Μπουρούντι', 'Μπουτάν',
'Νέα Ζηλανδία', 'Νεπάλ', 'Νίγηρας', 'Νιγηρία', 'Νικαράγουα', 'Νορβηγία', 'Νότια Αφρική',
'Ολλανδία', 'Ουγγαρία', 'Ουγκάντα', 'Ουζμπεκιστάν', 'Ουκρανία', 'Ουρουγουάη',
'Πακιστάν', 'Παλαιστίνη', 'Παναμάς', 'Παραγουάη', 'Περού', 'Πολωνία', 'Πουέρτο Ρίκο', 'Πορτογαλία', 'Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας',
'Ρουάντα', 'Ρουμανία', 'Ρωσία',
'Σαμόα', 'Σαουδική Αραβία', 'Σενεγάλη', 'Σερβία', 'Σιγκαπούρη', 'Σλοβακία', 'Σλοβενία', 'Σομαλία', 'Σουαζιλάνδη', 'Σουδάν', 'Σουηδία', 'Σουρινάμ', 'Συρία',
'Ταϊβάν', 'Ταϊλάνδη', 'Τανζανία', 'Τατζικιστάν', 'Τζαμάικα', 'Τόγκο', 'Τόνγκα', 'Τουβαλού', 'Τουρκία', 'Τουρκμενιστάν', 'Τσεχία', 'Τυνησία',
'Υεμένη',
'Φιλιππίνες', 'Φινλανδία',
'Χιλή'
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{lastNameMale}}',
'{{streetPrefix}} {{lastNameFemale}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{postcode}}, {{prefecture}}"
);
/**
* @example 'Όδος'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Θερμαϊκός'
*/
public static function prefecture()
{
return static::randomElement(static::$prefecture);
}
}
Provider/ka_GE/Text.php 0000644 00001373165 15152066430 0010763 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ka_GE;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* License: Attribution-ShareAlike 3.0 Unported (CC BY-SA 3.0)
*
* Title: კაცია-ადამიანი?!
* Author: ილია ჭავჭავაძე
* Language: Georgian
*
* About Author: http://en.wikipedia.org/wiki/Ilia_Chavchavadze
*
* @see http://www.nplg.gov.ge/gsdl/cgi-bin/library.exe?e=q-00000-00---off-0vertwo--00-1----0-10-0---0---0direct-10-DT--4----Doc---0-1l--11-en-50---20-about-%E1%83%AD%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%AD%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%90%E1%83%AB%E1%83%94+%E1%83%99%E1%83%90%E1%83%AA%E1%83%98%E1%83%90+%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%90%E1%83%9C%E1%83%98--00-3-1-00-0-0-11-1-0utfZz-8-00&a=d&c=vertwo&srp=0&srn=0&cl=search&d=HASH81409ccfa8b32143543b5f
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
„მოყვარეს პირში უძრახე,
მტერს პირს უკანაო”.
გონიერი ანდაზა.
შესავალი
რიტორიკაში სწერია: ყველაფერი შესავალით უნდა დაიწყოს კაცმაო. ჭეშმარიტია. ჩვენც ისე დავიწყოთ.
ვინც ლუარსაბის სახეში თავის-თავს იცნობს, ვინც ლუარსაბზედ დაწერილს თავის-თავზედ მიიღებს, ის, რასაკვირველია, ლაფის სროლას დამიწყებს და „გიჟიას“ დაუძახებს ამ მოთხრობის უხეირო დამწერსა. ეს კარგად იცოდნენ, რომ ჩვენ პირთან საქმე არა გვაქვს, ჩვენ საზოგადო ჭირზედა ვწერთ.
სხვამ რაც უნდა სთქვას, მე კი ამ სიტყვების სიმართლით გავამხნევებ ჩემს თავსა: „მოყვარეს პირში უძრახე, მტერს პირს უკანაო”. სადა ხარ ეხლა ამ გონიერის სიტყვის მთქმელო? ვიცი, სადაცა ხარ: ხალხში ხარ, უხილავო, და ხალხისა ხარ. ისიც ვიცი, რაცა გქვიან: შენ ხალხის გენიას გეძახიან. ისიც ვიცი, რა თვისებისა ხარ: შეუცდომელი და ყოველთვის მართალი ხარ. შენ და მხოლოდ შენ უკეთებ გულს იმას, ვისაც „სხვისთვის“ გული სტკივა. მაშინაც კი უკეთებ, როცა თვით ის „სხვანივე” თავიანთ გულშემატკივარს ცოდვად უთვლიან გულის-ტკივილსა. რა ვუყოთ? ზოგი გულის-ტკივილს იმითი იჩენს, რომ მოყვარეს ცუდსაც უქებს, და ზოგი კი იმითი, რომ ცუდს უწუნებს. ამ ორგვარ ხალხში რომელს უფრო მეტი და ჭეშმარიტი გულის-ტკივილი და სიყვარული აქვს — ეს თითონ მკითხველმა გამოიცნოს.
I
კარგი რამ იყო თავად თათქარიძის სახლ-კარი. წარმოიდგინეთ შუა კახეთის პატარა სოფელში ერთი ტრიალი, დაცემული ადგილი და იმ ადგილის შუაგულსა — ორსართულიანი სახლი ქვითკირისა. აი, ის სართულები რა ფერისა იყო: ქვეშ იყო მარანი, წალმით დახურული, და იმ მარნის უკანა კედელზედ ამოყვანილი გახლდათ ერთი პატარა ოთახი მოაჯირითურთ. მოაჯირს ეკრა ზედ მერცხლის ბუდესავით ერთი მცირედი ფიცრული, რომელიც საქვეშაგებოსა ჰთამაშობდა. კარგა მანძილზედ კიდევ ფიცრულის სათორნეც იდგა, იმას აქედამ ხულა, რომელსაც ზედ ჰქონდა მოდგმული ცალთვალა სასიმინდე, ერთი უბადრუკი რამ და მგლოვიარე. ბაღჩაც იყო, ღობით გავლილი. ღობესთან, ერთის ფურცლის ხის სიახლოვეს, მოჩანდა ძველი ჩალური, დროთა ბრუნვისაგან ისე გვერდზედ წამოღებული და წამოხრილი, თითქო გრილოში წამოწოლას აპირებსო, მაგრამ ბებერსავით ნეკრესის ქარის ტკივილებს უეცრად ისე წამოხრილი და დაღრეჯილი შეუკავებიათო. ეზო ამ ციხე-დარბაზისა, სიგრძეზედ თუ სიგანეზედ, კარგა ფართოდ იყო გაზიდული. იმას ერტყა გარშემო ძველი ტყრუშული ღობე, რომელიც ზოგიერთგან გადაქცეული იყო და ეხლანდელს პატრონს არც კი მოსვლია ფიქრად, რომ გაეკეთებინა. ეტყობა, რომ ქართველია!..
ღობე ერთგან თავდებოდა უშველებელის ჭიის-კარებითა, რომლის ერთი ნახევარი, — თუნდ ორი წელიწადია, — ისე საცოდავად დაღრეჯით გადმოჰკიდებოდა ერთს ყუნწსა, ასე გგონია — ბოძს დაუჭერია საცემლადაო და ის კი იწევსო, რომ როგორმე ხელიდამ დაუსხლტესო. ჭიის-კარიდამ იწყება კალო, დიაღ მოზრდილი. მისი ბუჩო ერთ მხრივ მთელ კალოს სამხრეთის ნაპირზედ გორასავით გაწოლილი იყო, ასე რომ იმისი ბოლო ზედ საბძელთან დააწყდებოდა. საბძელი იყო სასაცილო, ისე სულელურად ჩაფიქრებული და გვერდ-აწეული მარტო ფრთა-მოტეხილი ბატი თუ მინახავს.
ჩემს პატარა ბიჭობაში ბევრი კარგი ნახულა ამ ბუჩოზედა: აქ ხშირად უქეიფნიათ გრძნობის აღმტაცის ხრუტუნით ნებიერს ღორებსა; თავის ფაფუკის დინგით ბევრჯერ უთხრიათ ეს სურნელი ბუჩო, ისე გულმოდგინებით, ისეთის სინაზით, ასე გგონია — მართლა და ღორები იყვნენ. მერე იმათი ოხუნჯობა! იმათი ალერსი! ოჰ, ეს კი აუწერელია. რაღაც კმაყოფილებით გატაცებულთა, იმ ღორებს ერთმანეთისათვის ბევრჯერ წაუთავაზებიათ დინგი. რა ყვირილი და ჭყივილი ასტყდებოდა ხოლმე! ეგრე ჩვენი გლეხკაცი საალერსოდ წაუთავაზებს ხოლმე ქისტსა ახალ მოყვანილ პატარძალსა. ვიღაცამა სთქვა: „ქართული სიყვარული ლანძღვააო“, მეც ვიტყვი: ქისტი კიდევ საოხუნჯო ალერსია. ადმინისტრაციაში მაგას კიდევ სხვა მნიშვნელობა აქვს: იქ ქისტი შემამცნებელი საბუთია. ეგ ჩვენი საქმე არ არის.
შიგ თითონ ეზო ისე უწმინდური იყო, როგორც ძველი ჩინოვნიკის გული. დიდი საქმე იყო, პატრონამდინ ისე მიგეღწიათ, რომ ან არ გასვრილიყავით, ან კიდევ ერთი ამბრის სურნელება თან არ აგეყოლიათ. ეს გარეგანი, — ეხლა, ბატონებო, შიგ სახლში ვეწვიოთ თავადს თათქარიძესა.
ეს კი უნდა მოგახსენოთ, რომ, თუ ვეწვევით, ფრთხილად უნდა ვიყვნეთ. იატაკი აგურისა არის. ეგ არაფერი. ეს არის ძნელი, რომ აგურები შიგა-და-შიგ ამოცვივნულან; იმათი ალაგი ამოთხრილ ორმოებად დარჩენილა. თვალების ძალიან გაფაციცება უნდა, თორემ, თუ ფეხი შიგ ჩავარდა, ვაი შენს მტერს! ან კისერი მოსტყდება კაცსა, ან თითონვე ფეხი. თუმცა, მართალია, სახლის პატრონი ბევრს ბოდიშს მოიხდის, მაგრამ ხომ მოგეხსენებათ, რომ ბოდიში ძნელად თუ მოარჩენს მოგრეხილს კისერსა, — და არც მოტეხილ ფეხისათვის არის უებარი წამალი. ამ ხიფათს შეიძლება კაცი გადურჩეს, თუ რომ ოთახი ნათელი იყოს. ვაი, რომ არც ეს არის. თუმცა ორი, სათოფეზედ კარგა მოდიდო, ფანჯარა აქვს, მაგრამ ოთახი მაინც ბნელია, იმიტომ რომ ფიჭვის ჩარჩოებზედ მინის მაგიერად მეტად გამჭრიახ გონებას გაქონილი ქაღალდი გაუკრავს. აი, ამაზედ არის ნათქვამი: „ხერხი სჯობია ღონესა, თუ კაცი მოიგონებსა“. მოგონებაში ქართველ კაცს პირველი ევროპიელი მეჭორეც არა სჯობია.
ბევრჯერ მინახავს სხვაგანაც მაგისთანა ფანჯრის სასაცილო სამკაული. ბევრჯერ მინახავს ის გაქონილი ფანჯრის ქაღალდი ნემსით დაჩხვლეტილიცა: ხან გულია გამოყვანილი, ხან ჯვარია, ხან კიდევ დაწერილია რამე, თუნდ ამისთანა რამ: „დათვი ხეზედ როგორ გავა, იავ-ნანინაო!..“ ეს კი ქალის საქმე უნდა იყოს. თუნდ მართლადაც ესე იყოს, რა დასაძრახისია? მოსწყენია დავითნის კითხვა, გულზედ რაღაცა სევდა მოსწოლია, — და გონების გასართავად და უგემურ დღის დასალევად მიმჯდარა ფანჯარასთან, ამოუძვრია გულის ქინძისთავი და მიუყვია ხელი ამ მართლა-და გონება-გასართველ საქმისათვის. უსაქმო ყოფილა და საქმე გაუჩენია ამ ანდაზის ძალით: „ცუდად ჯდომას ცუდად შრომა სჯობიაო“.
იმ თათქარიძის ოთახში იდგა ორი გრძელი ტახტი, ერთმანეთის პირდაპირ. ასეთი ფაქიზი ქეჩა და ხალიჩა ეშალა ზედა, რომ, როცა კნეინა ადგებოდა, ყოველ მის ბრწყინვალების ბრწყინვალე ფეხის ბრწყინვალე გადადგმაზედ ისე ლამაზად აბოლდებოდა ხოლმე, რომ კაცი ყურებით ვერ გაძღებოდა. ამ ორ ტახტ-შუა აღმოსავლეთის კედელზედ მოჩანდა, კბილებჩაცვივნულ ბებერ დედაკაცის დაღებულ პირსავით, ერთი ამოჭვარტლული გარედამ და შიგნიდამ, ერთი მწუხარე და დაღრეჯილი ბუხარი. აქა-იქ ოთახის სამკაულად ეყარა სხვადასხვანაირი ნივთები, მაგალითებრ: ტალახიანი ყარაბაღული თეთრი წაღები, პირმოტეხილი სპილენძის თუნგი, ქონიანი შანდალი, სპილენძის საჩაიეში მოხარშული მყრალა-ბალახი, ზურგიელის ნაჭერი და სხვანი და სხვანი.
II
არ გეგონოთ, მკითხველნო, რომ ეს სახლი ეკუთვნოდეს ერთს ვისმეს ღარიბსა და მის-გამო იყოს ეგრე გულშეუტკივრად თავმინებებული, — არა, ამის პატრონს ჰყავს ოცი კარგად გაკეთებული კომლი კაცი, ასე რომ ათ ურმამდინ საბეგრო ებმებოდა, ცხვარი ბლომად და ასიოდეც ცხენი, რომელიც ყმაზედ ნაკლები არ არის განათლებულ მებატონისათვის. ეს სულიერი ქონება. ეხლა უსულო ჩამოვთვალოთ: ორი მოზრდილი ვენახი და ას-ორმოც-და-ათი დღის სახნავ-სათესი. ეს ქონება, ყმებიდგან დაწყებული ცხენამდინა და მიწამდინა, იმის ხელში, - ვინც გამოყენება იცის, - კაი ლუკმა არის. მაშ რაღად სდგას ეგრე ცუდად? მკითხავს გაკვირვებული მკითხველი. იმიტომ, რომ ქართველია, — მოგიგებთ სრულიად დარწმუნებული, რომ კაი საბუთი გითხარით.
დიაღ, ამ მშვენიერ სახლში ქართველი კაცი იდგა. აქ სცხოვრებდა ტკბილად და აუმღვრევლად ორმოცის წლის კაცი თავადი ლუარსაბ თათქარიძე, თავის განუშორებელ მეუღლითურთ, რომელსაც ერქვა კნეინა დარეჯანი.
თავადი ლუარსაბ თათქარიძე გახლდათ კარგად ჩასუქებული ძველი ქართველი, მრგვალი — უკაცრავოდ არ ვიყო ამ სიტყვაზედ — როგორც კარგი ნასუქი კურატი. დარბაისელის კაცის შეხედულება ჰქონდა მის ბრწყინვალებასა: თავი ისეთი მსხვილი, რომ თითქო იმის სიმძიმეს მორგვივით სქელი კისერი მხრებში ჩაუძვრენიაო; წითელი, თურაშაულ ვაშლსავით ხაშხაში ლოყები; სამკეცად ჩამოსული ტრფიალების აღმგზნები ფაფუკი ღაბაბი; დიდრონი თვალები, ყოველთვის დასისხლებულნი, თითქო ყელში თოკი წაუჭერიათო! გაბერილი, მეტად გონიერად გადმოგდებული, დიაღ პატივსაცემი და პატივცემული ღიპი, კოტიტა და ქონით გატენილი ბალნიანი ხელები, დამორილი სხვილი ფეხები - ესე ყოველი ერთად და თვითოეული ცალკე გახლდათ თავად ლუარსაბის „ცით მონაბერის სულის" ღირსეული სამკაული. ის „მონაბერი სული“ არსად არა სჩანდა, თითქო ჩამკვდარაო, ისე გაშლილიყო მის ბრწყინვალების ქონშია. ქართველს კაცს არც ქარის შემოტანილი უნდა და არც გატანილი; ის „მონაბერი სული“ ქარად ხომ არ მიიღო ჩვენმა თავადმა?
სწავლა, ღვთის მადლით, არაფრისა არა ჰქონდა. რომ ჰქონოდა, ეგრე მსუქანიც აღარ იქნებოდა. ხშირია ხოლმე, რომ, როცა სული ჭლექდება - ხორცის დღეობა მაშინ არის, როცა სული ჰყვავის — ხორცი დნება. ამიტომაც ჭლექები ჭკვიანები არიანო, ამბობენ ხოლმე. ჩვენი ლუარსაბი, მგონი, თითონაც ბევრს არ იცემდა თავში, — რატომ სწავლა არა მაქვსო, — სწორედ ამის გამო.
— ეგ ეხლანდელი ჭირიაო, — იტყოდა ხოლმე გულმტკივნეულად, თითქო ქვეყანა ამ ჭირისაგან ებრალებაო.
მართალიც ბრძანდებოდა მისი ბრწყინვალება: მისის აზრით კაცი ძირგავარდნილი ქვევრი იყო, რომელსაც დღე-ყოველ უნდა ჩააყარო ხორაგი და ჩაასხა სასმელი, მაგრამ კიდევ მაინც ვერ აავსო. მისი ბრწყინვალება თავის თავზედ ჰხედავდა თავის ბრწყინვალე გონიერებით, რომ ამ მნიშვნელობას კაცი უსწავლელადაც კარგად ასრულებს, ნამეტნავად ჯოგის და ყმის პატრონი, ყმისა — რომელსაც ჯოგში დიდი განსხვავება არა აქვს.
— დრო გამოიცვალა, — იტყოდა ხოლმე აღმოოხვრით ლუარსაბი, — დრო გამოიცვალა. რაც ეს რაღაც ეშმაკური სკოლები შემოიღეს, ბატონო, ქართველ კაცის ხეირი მაშინ წავიდა. ფერი კი აღარ შერჩათ ჩვენს შვილებსა და!.. ჭამით ისინი ვერა სჭამენ, სმით ისინი ვეღარა სმენ, რა კაცები არიან?! წიგნი იციან? მე თუ წიგნი არ ვიცი, კაცი აღარ ვარ, ქუდი არა მხურავს, განა! ხორცი მე არ მაკლია და ფერი. წიგნი რა ვაჟკაცის ხელობაა, — ეგ ხომ ქალის საქმეა. ვენაცვალე უწინდელ დროს! ყველაფერი მაშინ თავის დონეზედ იყო მოყვანილი, ყველა თავის ქერქში იყო. ვენაცვალე!.. კაი ცხენი, კაი თოფი, მარჯვე მკლავი და კაცი იყავ პატიოსანი.
ეჰ, ჩემო ლუარსაბ! ვიცი, გულწრფელი კი ხარ, როგორც ყველა ძველი ქართველი, მაგრამ ძველს დროს ტყუილად შეჰნატრი. რომ არც კი იცი, რა იყო სანატრელი ძველს დროში? ცხენი განა ეხლა კი არ არის? თოფი განა ეხლა კი ნიშანში ვერ მივა? მარჯვე მკლავი ცოტაა? ეხლაც არის ეს ყველაფერი, მაგრამ ის გული აღარ არის, ის გულის სიმხურვალე. ის თავგამოდება მამულისათვის, რომელიც კაი ცხენს და კაი თოფს კაი საქმეში ახმარებდა. უწინ კაცი აშვენებდა ცხენსაც და თოფსაც. ეხლა კი ცხენი და თოფი კაცს აშვენებს. კარგი იყო ძველი დრო, მაგრამ არც ეს ბესარიონ გაბაშვილის სიტყვებია ურიგო: „ერთი მაქვს სჯობს ათასს მქონდას“. — ესა ვთქვათ და ენა მოვიკვნიტოთ, თორემ.
თუმცა ლუარსაბი ეგრე სწუხდა ეხლანდელ დროების ჭირისა გამო, მაგრამ სახე მუდამ ერთ განსაკუთრებულ სულელობით უცინოდა ხოლმე. „ხარი ხართან დააბიო, ან ფერს იცვლის ან ზნესაო“, ნათქვამია. ეს ანდაზა არსად ისე გამართლებული არ მინახავს, როგორც თავად ლუარსაბის სახლში. ამისი ძვირფასი მეუღლე კნეინა დარეჯანი სწორედ თავის ქმრის მეორე გვერდი გახლდათ და იყვნენ „ერთ სულ და ერთ ხორც“, როგორც ბრძანებს საღმრთო წერილი. მერე რა-რიგად: იგივე სიმრგვლე, იგივე სიმსუქნე, იგივე მოცინარე პირი და თითქმის იგივე სისულელე. ეს ორი ტურფა გვრიტი, ერთსულოვანი და ერთ-ხორციანი, საკვირველად ტკბილად სცხოვრობდნენ, ქვეყნის უგემურ ყაყანს მოშორებულნი. მამალი იყივლებდა თუ არა, ბედნიერ ცოლ-ქმარს თვალები დაჭყეტილები ჰქონდათ, დარეჯანი მაშინვე წამოფრინდებოდა, ლუარსაბმა კი, ნებიერმა ლუარსაბმა, ხანდისხან განაზება იცოდა. ქვეშაგებიდგანვე ის გულგადაღეღილი ტახტზედ გადაგორდებოდა ერთის ქშენით, ვაი-ვაგლახით და კიდევ რაღაცეებით... მომხდარა ისე, რომ სადილობამდინაც ამ ნებივრობაში უგემური დრო გაუტარებია.
ქართველები იტყვიან: ვისაც ბალანი ბლომად აქვს ტანზედ მოდებულიო, ის ბედნიერიაო. მართალიც არის, პირუტყვები სულ იმისაგან არიან ბედნიერნი! თუ ეს ტყუილია, ბევრი ჩვენგანი პირუტყვობას რადა ჰცდილობს? იმისთვის, რომ პირუტყვები ბედნიერნი არიან, ბედნიერები კიდევ იმისთვისა, რომ ტანზედ ბალანი აქვთ.
ლუარსაბის ტანისა კი რა მოგახსენოთ და გული კი, რო გენახათ, ღორის ჯაგარსავით მოდებული ჰქონდა, ასე რომ მრავალ საეჭვო სულიერებს შეეძლოთ შიშიანობის დროს აქ თავი შეეფარათ, მაგრამ... მაგრამ რა? განა ლუარსაბი ბედნიერი არ იყო? იმდენი დღეგრძელობა ამის დამწერს ჰქონდეს, რამდენი იმის ტოლი თავადიშვილი იმის ყოფა-ცხოვრებას შეჰნატროდა. მარტო იმის ტანის ბალანი სამყოფი იყო, რომ უბედურ კაცში შური აენთო, რომ სხვა არა იყოს-რა. თორემ რა უჭირდა ლუარსაბსა? ფერი აკლდა, თუ ხორცი? რა, სხვა უხეირო კაცსავით, ფიქრი და ზრუნვა ძილს დაუფრთხობდა, მადას წაართმევდა? ფერი კარგი ჰქონდა, ხორცი უკეთესი, სმა-ჭამა და ძილი ხომ რაღა. მეტი რა უნდა ქართველ კაცს, რომელიც ბედს და უბედობას ბალნით არჩევს, და რომლისათვისაც ბედს თუ ხვედრს დაუნიშნავს, რომ თავისი დღენი ქუდით უნდა ბუზს ერეკებოდეს.
მკითხველო, ხომ არ მოგეწყინა? რასაკვირველია, მოგეწყინა: აქ არ არის არც სიყვარულის ეშმაკობა, არც კაცის-კვლა, არც უიმედო ქალის ოხვრა, არც წყალში გადავარდნა, ერთის სიტყვით — რაც აშვენებს გასართველად დაწერილს მოთხრობასა — ის აქ არაფერი არ არის. მაშ მოგეწყინება, ამას რაღა თქმა უნდა. მაგრამ ეს უნდა იცოდე შენ, მკითხველო, რომ მე ამისა ქვემორე ხელის მომწერელი მკითხველის გასართველად არ ვწერ ამ უხეირო მოთხრობასა. მე მინდა ამ მოთხრობამ ჩააფიქროს მკითხველი და, თუ მოიწყენს, ამის გამო მოიწყინოს; იმიტომ რომ ფიქრი და მოწყენა გაუყრელნი და-ძმანი არიან. მე მინდა, რომ მკითხველმა იმიტომ კი არ მოიწყინოს, რომ გასართველი არ არი, არამედ იმიტომ, რომ ჩამაფიქრებელია. თუ ამოდენა იხერხა და შესძლო ამ უხეირო წერილმა, მე ამის მეტი არა მინდა-რა და არც მდომებია, ჩემო მოწყენილო მკითხველო! თუ ვერ იხერხა, რა ვუყო? ამით ვინუგეშებ, რომ „ცუდად ჯდომას ცუდად შრომა სჯობია”. ამ დალოცვილს ანდაზას რამდენი უხეირო კაცი ხეირიანად გამოჰყავს და გამოუყვანია. მეც იმათში...
როცა ლუარსაბი იმ ზემოთ აღწერილ განცხრომაში ბრძანდებოდა, სიკვდილი იყო, რომ ვისმეს მოეშალა ამისი ქეიფი და ნებიერობა, ესე იგი ტახტზედ დარბაისლურად და პატიოსნად გადაგორ-გადმოგორება. სტუმარი ეჯავრებაო, ამაზე ამბობდა უგუნური ხალხი, მაგრამ განა სიძუნწით მოსდიოდა ეს ამბავი? აბა თქვენგან არ მიკვირს! სიძუნწე და ქართველი ორივე ერთად მოთავსდება? ყინული და ცეცხლი ერთი-ერთმანეთს არ დალევენ? თუ ეჯავრებოდა სტუმარი, იმიტომ ეჯავრებოდა, რომ უნდა ამდგარიყო და ტანთ ჩაეცვა. ადგომა კიდევ არაფერი, ეს ესე არ ეზარებოდა ლუარსაბსა: ტანთ ჩაცმა იყო ამის სიკვდილი. მთელს ზაფხულს ისე გაატარებდა, რომ პერანგის და მის ამხანაგის მეტს არას მიიკარებდა ტანზედ, თუ თავის ნებაზედ მიაგდებდით, თუ არა, მეტი რა ჩარა იყო. ზამთარში კიდევ პერანგზედ ქურქს წამოისხამდა, თუ ვინმე დიდი კაცი არ ეწვეოდა, ვსთქვათ თუნდა დიანბეგი. მაშინ, რა დროს ამბავსაც მე ვწერ, დიანბეგი დიდი ბობოლა იყო; ეხლაა, რომ, რაც ეს ოხერი სწავლა შემოვიდა, დიანბეგს დიდკაცად არ აგდებენ, თორემ უწინ — უჰ! უჰ! რა დიდი ვინმე ბრძანდებოდა. ასეთი დიდი, რომ კინაღამ აზნაურის სტუმრობაზედ ნათქვამი ანდაზა დიანბეგზედ არ გადაკეთდა: კინაღამ „დიანბეგის სტუმრობა, ნუ გგონია ხუმრობად“ არ შეიცვალა. რომ დიანბეგის სტუმრობა ხუმრობა არ არის — ეს ყოველ გლეხკაცმა ძალიან კარგად იცის დღესაც და ადრევ კი თავადიშვილმაც იცოდა.
დარეჯანი კი არ იყო ეგრე ზანტი, როგორც ლუარსაბი, — ამაში კი ღვთის წინაშე, ისინი ერთმანეთს არა ჰგვანდნენ; გამოვიდა, რომ ფერი ერთი ჰქონდათ და ზნე კი არა. რაკი, ბატონო, კნეინა თვალს გააჭყეტდა, შავარდენივით გადმოფრინდებოდა ტახტიდამ, გადიკრავდა შუბლსაფენსა, ზედ წაიკრავდა ჩითმერდინსა, გადიცვამდა ჩითის კაბასა — ხანდისხან სიჩქარისაგან უკუღმაცა — შიშველა ფეხს შეიმოსავდა ჩუსტითა და — ჰერი ბიჭო — დაეშვებოდა ჩალურისაკენ, სადაც მოსამსახურენი სუფევდნენ, ესე იგი ვაინაჩრობით და გულში ჩაკეტილ გაბოროტებით სულს იბრუნებდნენ. საკვირველიც იყო და სასაცილოც ამ ჩვენის კნეინის ტყუილ-უბრალოდ ფაცა-ფუცი. ეს ამოდენა დედაკაცი, ჩაგოდრებული, ჩასორსლებული, ხშირად დილიდამ შუადღემდინ ფეხზედ იდგა და გორგალსავით დაგორავდა. უსაქმო არ იყო, როგორც სჩანს: იქ მუჯლუგუნს წაჰკრავდა საკერავზედ მთვლემარე წირპლიან გოგოსა, აქ თავში ჩაუტყაპუნებდა ძონძებში გახვეულ პატარა მურიან ბიჭსა, რომელიც მთქნარებით და ზარმაცად სწმენდდა საღამოსათვის ჯერ კიდევ წუხანდელ გაქონილს შანდალსა; აქ იმას გაუწყრებოდა — რაზედ? თითონ კნეინამაც არ იცოდა — რაზედ; აქ ამას გამოგილანძღავდა — რისთვის? — არც ეს იცოდა კნეინამა; დასწყევლიდა, დაჰქოლავდა, დასტუქსავდა — ერთის სიტყვით — მთელის ღამის ნაგუბარსა წამოანთხევდა ქვეშევრდომებზედ, — და მერე დაღლილი და დაქანცული შემობრუნდებოდა; თუ გოგო დაჰხვდებოდა, ვერ მაითმენდა, რომ ერთი მუჯლუგუნი კიდევ არ ეთავაზებინა, „მეხი კი დაგეცა“-საც ზედ დაატანდა, თუ ქეიფზედ იყო, — და ეგრე ქანცგაწყვეტილი შეგორდებოდა ოთახში, საცა ხანდისხან ხოლმე რუმბსავით გაბერილი თავადი გორავდა და, თუ ზაფხული იყო, ჭერში ბუზებსა სთვლიდა. ერთხელ ფრიად ღირსსაცნობი სჯა და ბაასი გამართეს. ეს იყო შუა ზაფხულის პაპანაქებაში, სადილ-წინ, როცა დარეჯანმა გაათავა ერთი ზემოხსენებულ-გვარი მოგზაურობა და თავში ტყაპუნი და ოფლში გაწუწული შემოვიდა ოთახში. ლუარსაბმა შეხედა, და დაინახა თუ არა, რომ ოფლი წურწურით ჩამოსდის წითელ ლოყებზედ, თავის გულში სთქვა სრულიად კმაყოფილმა: — კაი ოჯახის ბურჯია, კაი მადლიანი დედაკაცია გმადლობ, ჩემო გამჩენო, რომ ამისთანა შემახვედრე.
ესა სთქვა და კმაყოფილი თავისი უბრყვილო ბედისა გადატრიალდა ერთის გვერდიდამ მეორეზედ ღვთისა და კაცის მადლიერი თავადი. ეს გადატრიალება იმის ნიშანი იყო, რომ ლუარსაბს იამა რამე.
— სად იყავ, შენი ჭირიმე, — ჰკითხა მერე კნეინასა, — რომ ეგრე დაიღალე?
— როგორ თუ სადა, შენი ჭირიმე? ოჯახობაა, სახლია, კარია, თვალყურის ჭერა უნდა, შენ გენაცვალოს ჩემი თავი, — მიუგო კნეინამ.
— ეგრე, ჩემო დარეჯან, ეგრე გეთაყვანე! დედაკაცობაც ეგ არის და.
— მაშ? — მიუგო ქებით თავ-გაზვიადებულმა ცოლმა, — ესე უნდა თვალგაფაციცებული დასტრიალებდე მოსამსახურესა, თორემ ჭამის მეტს არას გააკეთებს. ბიჭებს მოვლა უნდა.
— მაშ, მაშ!
—ბევრმა არ იცის, როგორ მოეპყრას.
— მაშ, არ იცის, თორემ, რომ იცოდეს, კარგია, მაშ!
— ხანდისხან ტყუილ-უბრალოდაც უნდა დასტუქსო. რომ გამოლანძღო კიდეც, ცუდი არ იქნება. აი, მე გავლანძღავ კიდეც, გავუჯავრდები, დავტუქსავ, დავწყევლი, — სულ რისთვის? იმისთვის, რომ შიში და კრძალვა ჰქონდეს, თორემ შენი მტერი!..
— ოღონდაც, შენი მტერი!.. ოღონდაც!..
— ეს გლეხები არიან: გაქირ ვირსავით თუ ერთხელ შედგა, მერე, თუნდა შვინდის სახრით მისდგე, ფეხს ვერ გადაადგმევინებ, თუ ადრევე დატუქსული არა გყავს.
— ოღონდაც, დატუქსული უნდა გყვანდეს, — მიუგო ხელახლად თავის ცოლის სიბრძნისაგან გაოცებულმა ლუარსაბმა, — ოღონდაც, გაქირ ვირსავით შედგება.
— არა, გეთაყვა, ეს, რაცა ვთქვი, ტყუილია?
— ტყუილი რად იქნება? მართალია. შენოდენა დედაკაცს სიზმარიც დაეჯერება, — წამოროხა უთავბოლოდ ლუარსაბმა. თითონაც არ იცოდა „სიზმარი“ რისთვის ჩააკერა ლაპარაკში.
ორივე დაჩუმდნენ. ლუარსაბმა ჭერს მიაბჯინა თვალები; იქ ჯგუფად ისხდნენ ბუზები. დარეჯანმა მატყლის წინდის ქსოვა დაიწყო.
პატარა ხანს უკან ლუარსაბმა წამოიძახა:
— დარეჯან, აბა, თუ ჭკვიანი დედაკაცი ხარ, გამოიცან, ა იმ ფიცარზედ რამდენი ბუზი ზის?
— აბა სადა?
— აი, ჭერის ფიცარზედ.
თურმე, ნუ იტყვით, ამ სასაცილო ლუარსაბსა, დაჩუმებულნი რომ იყვნენ, იმ დროს ის ბუზები უთვლია! დარეჯანმა რა იცოდა.
— რამდენია? — სთქვა დარეჯანმა, — მაიცა, ჯერ დავთვალო.
— ეგრე ხომ მეც გამოვიცნობ. აბა ისე გამოიცან, კაცობა ის იქნება.
— ისე გამოვიცნო? მაშ კარგი, ოცდაათი იქნება.
— ოლოლო შენ, ვერ გამოიცან.
— მაშ რამდენია?
— რამდენია? გითხრა? არა, არ გეტყვი.
— სთქვი, თუ იცი, რაღა.
— თუ კაცი ვარ, ორმოცი უნდა იყოს. ოლოლო შენ, მე გამოვიცან.
— დიაღ, გამოიცან... დაგითვლია, როგორც იმ დღესა ჰქენი, ეგრე ხომ მეც გამოვიცნობ.
— შენც არ მამიკვდე, ის კარგი მამა არ წამიწყდეს, რომ არ დამითვლია.
— მაშ საიდამ იცი, რომ ორმოცია.
— საიდამ? იქიდამ, რომ გონება მაქვს.
— განა მე კი არა მაქვს გონება?
— შენც გაქვს, მაგრამ კაცის გონებასთან დედაკაცის გონება როგორ მოვა? მე ვარაუდით მივხვდი, რომ ორმოცია.
— რომ არ იყოს ორმოცი?
— ჯარიმა გადამახდევინე.
— მაშ დავთვალოთ.
დაიწყეს ცოლმა და ქმარმა ბუზების თვლა. გამოვიდა, რომ ორმოცდაათზედაც მეტი იყო.
— გამოიცნო?! — სთქვა ნიშნის მოგებით დარეჯანმა, — დიაღ, გამოიცნო, გონება აქვს ამ ჩემ ბატონს და იმიტომ გამოიცნო.
ლუარსაბს შერცხვა, ცოტად აირია.
— გაფრენილან, თორემ ორმოცი იყო, — სთქვა სულელმა თავის გასამართლებლად, — სწორედ გაფრენილან.
— უფრო კარგი, თუ გაფრენილან, უფრო ცოტა არ უნდა დარჩენილიყო? მანდ ორმოცდაათზედაც მეტი არის ეხლა.
ლუარსაბი გაიწურა, ეს რა წამოვროხეო, სთქვა გულშია.
რომ ჩააფუჩეჩოს თავისი მახეში გაბმა, კბილების კრაჭუნით, რომელსაც კნეინა ღიმილს ეძახდა, სთქვა:
— დალახვრა ღმერთმა — ეგ ვეღარ მოვიფიქრე, ბიჭოს!.. თითქო ოთხჯერ დავთვალე.
— აკი არ დამითვლიაო.
— შენგან არ მიკვირს! რომ არ დამეთვალა, სოლომონ ბრძენი ხომ არ ვიყავ, რომ ისე გამომეცნო. როგორ არ დავთვალე, აი დალახვრა ღმერთმა, — შემცდარვარ, თორემ გაჯობებდი, აი, ჩემო სულიკო! მე და ჩემმა ღმერთმა, გაჯობებდი.
სთქვა და გაცრუებული ლუარსაბი შაქარსავით გაუტკბილდა თავის ამ ჟამად გამარჯვებულს მეუღლესა.
— აკი არ დამითვლიაო, შე ეშმაკო, შენა! — მიატანა ღიმილითვე კნეინამა.
— ხომ გაგიტყდი, შენი კუჭისა, სხვა რა გინდა?
— შენი სიცოცხლე და ბედნიერება, ჩემო ტურფავ! რა უნდა მინდოდეს სხვა.
— დარეჯან!.. — უთხრა გულნატკენად და მორცხობით ლუარსაბმა, — დარეჯან!.. თუ გიყვარდე, ტურფას ნუ მეძახი.
— რატომ, შენი ჭირიმე? რატომ?
— ჩემოდენა კაცს არ უხდება, შენ გეთაყვანე: ტურფას პატარა გოშიას ეძახიან, ეგ ძაღლის სახელია, აბა რა კაცის საკადრისია ეგ სახელი?
— მაშ შენ ჩემი გოშია არა ხარ? არა ხარ განა? მე შენგან ეგ პირველად მესმის, — მიუგო გულამომჯდარად დარეჯანმა, რადგანაც ეგონა, გოშიაობაზედ რომ ხელი აიღოვო, სჩანს გულიც აუყრია ჩემზედაო.
ლუარსაბი მიხვდა, რომ გულიც ატკინა და ტყუილ-უბრალოდაც ატკინა, — და რომ ის გულაყრილობის ფიქრი გაუფანტოს, უთხრა კბილების კრაჭუნით:
— ჰო, გეთაყვა, ჰო, შენი გოშია ვარ, მაშ რა ვარ?
— პირწყლიანი დედაკაცი არა ყოფილა ეს დალოცვილისშვილი, — სთქვა თავის გულში ლუარსაბმა, — მოლექსესავით რა ლამაზად მოაწყო ჩემი გოშიობა... რა ენის პატრონია!.. როგორ იხერხა?!
თითონაც უნდოდა ერთი ამისთანა ალერსი მოეწყო რამ, მაგრამ, როცა ეს გაჭირება დაადგებოდა, თვალებში სულ ზურგიელი, თართის დოში, არტალა ნივრით და სხვა ამისთანა გაეჩხირებოდა ხოლმე. აბა ამ საგნებით რა ალერსს გამოხატავს კაცი? მაგრამ ლუარსაბმა მაინც კიდევ მოახერხა წყლიანი სიტყვა:
— შენ იცი, ჩემი რა ხარ? სულის წიწმატი, გულის ტარხუნა, გონების, აბა რა ვთქვა? — თუნდა მარილი იყოს. კარგად არ ვთქვი, ის კარგი და სახელოვანი მამა ნუ წაგიწყდება? კარგი მოწყობა არ იყო?
წამოროშა ესა და მხიარულობის ნიშნად დააკრაჭუნა კბილები თავის პირწყლიანობით აღტაცებულმა ლუარსაბმა. არც დარეჯანი დარჩა უსიამოვნოდ. ხშირად გაუტარებიათ ამ-რიგად დრო ჩვენს ცოლ-ქმარსა. ნეტავი იმათ, მკითხველო!..
III
ლუარსაბმაც კი იცოდა ბიჭების „დაწიოკება“, როგორც თითონ იტყოდა ხოლმე. მართალია, ცოტა ზანტი იყო, მაგრამ იმოდენა მამულ-დედულს მოვლა არ უნდოდა? ეს მამულის მზრუნველობა ძალას დაატანდა ხოლმე და წამოახტუნებდა ტახტიდამა. მაშინ უნდა გენახათ, რა ლამაზი იყო ჩვენი ლუარსაბი: ფეხშიშველა, ლურჯი კალმუხის ქუდით თავზედ, წითელ პერანგის და მის განუშორებელ ამხანაგის ანაბარას, გულგადაღეღილი, ფაშვიანი, ჩიბუხით ხელში მიგორდებოდა მოაჯირის გადასაყუდებელთან და გადასძახებდა ძილისაგან გაბოხებულ ხმითა თავის მოურავს დათოსა:
— დათო! ხორცი ხომ ჩამოიტანე ბაზრიდამ? (იმ სოფელში ბაზარიც გახლდათ).
— დიაღ, შენი ჭირიმე.
— რა ნაჭერია?
— ჩალაღაჯი.
— სამწვადედ?
— სუკი ვიშოვე, შენი ჭირიმე.
— ძვირფასი კაცია, — გაიფიქრებდა ხოლმე მადლიერი მებატონე, მერე დათოს ეტყოდა: — ბარაქალა, ჩემო დათო! თუ კაცმა დაივიწყა, ღმერთი არ დაივიწყებს ბატონის ერთგულობასა. ბარაქალა! შენ ჩემი მარჯვენა მკლავი ხარ, მაგარი მკლავი.
დათო თავს მოიფხანდა ხოლმე და უხეიროდ გაიღიმებდა ამგვარ ქებაზედა.
— მეზვრემ მწვანილი მოიტანა? — ჰკითხავდა კიდევ ბატონი.
— მოიტანა.
— ტარხუნა ხომ არის?
— გახლავს.
— კიტრი?
— კიტრიც გახლავს.
ლუარსაბს იამა. ტახტი რომ ყოფილიყო, ერთი ორჯერ მაინც გადატრიალ-გადმოტრიალდებოდა.
— მაშ სახლი სავსე ყოფილა, — სთქვა ბატონმა სიამოვნებით.
— როდისა გხლებიათ ნაკლული, შენი ჭირიმე, რომ ეხლა იყოს?..
— ეგრე, ჩემო დათო! ბატონის ოჯახის პატივი და სახელი ერთგულმა ყმამ ქვეყანას უნდა მოსდოს. ბარაქალა! თუნდ ნაკლული იყოს, უნდა სთქვა, რომ სავსეაო. შენ გამოცდილი კაცი ხარ, — ეს ყველაფერი იცი.
— ამოდენა კაცი შენს ხელში ვარ და როგორ არ მეცოდინება, შენი ჭირიმე!
— ეხლა ერთი ეს ვიკითხოთ, — სთქვა პატარა ხანს უკან მზრუნველმა მებატონემ, — ურმები გაისტუმრე?
— გავისტუმრე, შენი ჭირიმე! ეხლა თუნდ ორღობეებს იქნებიან გაცილებულნი.
— სად გაისტუმრე?
— ყანაში, შენი ჭირიმე!
— რამდენია?
— ოთხი საბატონო და ათი ბეგრისა.
— რატომ ბეგრისა ხუთმეტი არ არის?
— ხუთმეტი ჩვენ კაცებში თავის გაჩენაში არ შებმულან, შენი ჭირიმე, და დღეს საიდამ იქნებოდა!
— ხუთმეტი უნდა ყოფილიყო, ვეჟო! რატომ არ არის? მე არ ვიცი, ხუთმეტი უნდა ყოფილიყო. როგორ იქნება? ბატონს სამსახური უნდა, მაშ მე ბატონი აღარ ვყოფილვარ!.. გაგონილა!.. ფიე! ხუთმეტი უნდა ყოფილყო. მე ვუჩვენებ იმათ, რომ მე ბატონი ვარ და ისინი ყმები არიან.
მართლა-და ლუარსაბსა თავის დღეში ათის ურმის მეტი არ შეჰბმია და რაზედ გაწყრა ეგრე უწყალოდ? დათოსაც არ ესმოდა — ეს წყრომა რის ნიშანი იყო. გაუკვირდა და ბატონს ყურება დაუწყო, ხომ არ გაგიჟდაო. დიაღ, ლუარსაბი კი იქნება, რომ გაგიჟდეს!.. და თუ ტყუილ-უბრალოდ გაწყრა, მაგისი საბუთები სულ გოგრაში ჰქონდა. როგორც ამისი ძვირფასი კნეინა, ისე თითონაც ძალიანა ჰჩემობდა მოსამსახურეების და ყმის მოხმარებასა.
— გლეხკაცს ეგრე უნდა მოეპყრას ბატონიო, — იტყოდა ხოლმე ბრძენი თავადი, — ეგრე უნდაო, რომ ყოველ ცისმარა დღეს ეშინოდეს, თორემ, ღორის მკბენარსავით, რომ გლეხკაცი ფეხზედ დაისო, თავზედ აგაცოცდებაო. მაშ! შიში შეიქმს სიყვარულსაო.
ოღონდაც, ჩემო ლუარსაბ, ოღონდაც!
ის კი არ იცოდა ამ ბედნიერმა ადამიანმა, რომ უმიზეზო და ამგვარ ტყუილ-უბრალო აპილპილებაზედ გლეხებს სულ სხვა მსჯელობა და დასკვნა აქვთ ხოლმე. ეჰ, შენ რაც უნდა სთქვა, მკითხველო, და ამ ცოლ-ქმარს კი ეგონა, რომ თუ მუცელი მაძღარი აქვთ, ამ-გვარ ყმების მოხმარების ცოდნისაგან აქვთ.
ამისთანა სულელობას ჩვენი გულწრფელი თავადი ეძახდა ბიჭების „დაწიოკებასა“. დარწმუნებული იყო, რომ ეს „დაწიოკება“ ისე აუცილებლად საჭიროა ოჯახისათვის, როგორც სმა-ჭამა კაცისათვისა. ამიტომაც, რომ შემოვიდოდა ოთახში, თავის-თავის კმაყოფილებით ეტყოდა ხოლმე ცოლსა:
— ძლივს არ გავისტუმრე ურმები (ტყუილიც უყვარდა ჩვენს ლუარსაბსა), ძლივს! დალახვროს ღმერთმა გლეხკაცი! ვეჟო, მინამ თავს არ დაადგები და კარგად არ დასჭყივლებ, ხელს კი არ გასძრავს და. გაგონილა! მე რომ არ ვყოფილიყავ, ყანა მინდორში დაგვილპებოდა.
— ეგრე, შენი ჭირიმე, — გაუკეთებდა გულს და თავს უფრო მოაწონებდა დარეჯანი, — ეგრე უნდა. მას აქეთ, რაკი ევამ ადამი შეაცდინა, მას აქეთ ნაბძანებია ღვთისაგან, რომ ჩვენის ოფლით პური უნდა ვჭამოთ.
— ეგ თავადებზედ ხომ არ არის ნათქვამი, გლეხებზედ არის ნათქვამი, გლეხებზედ, — მიუგო ლუარსაბმა.
— მაშინ თავადები სად იქნებოდნენ?
— როგორ არა, იყვნენ: ჩვენი გვარი მაშინდელია.
— რას ამბობ? ისე ჰლაპარაკობ, ასე გგონია, არა იცოდე-რაო. მაშინ ადამის და ევას მეტი არავინა ყოფილა და ადამი თავის თავზედ თავადი ხომ არ იქნებოდა?
— მართლა, ეგ კი ვეღარ მოვიფიქრე. არა, გეთაყვანე, ის რა ხე იყო, იმათ რომ ხილი მოიპარეს?
— ხე ბოროტისა და კეთილისა.
— ეხლა აღარ არის იმისთანა ხე?
—როგორ არა: ამბობენ, რუსთ ხელმწიფის ბაღში ერთი ოქროს ოთახიაო, იმაში არის, სულ იაგუნდის ფოთლები ასხიაო.
— ზურმუხტისა იქნება, — გაუსწორა ლუარსაბმა.
— ჰო, მართლა, ზურმუხტისაა, ზურმუხტიც ხომ ფოთოლსავით მწვანეა: დიაღ, ზურმუხტისაა, სულ ალმასები და იაგუნდები ასხია ხილის მაგიერად.
— ნეტავი მაჭამა, აბა გემო იმაში იქნება.
— ძალიან კი მიგიშვებენ: ქვიშაზედ უმრავლესი ჯარი ახვევია თურმე.
— მაშ ხონთქარს როგორ მოუპარვინებია?
— აი როგორ: ერთი ფერია ყოფილა, ფერია არწივად გადაქცეულა, შეპარულა, მოუგლეჯია ერთი დიდი ალმასი, ჩაუყლაპავს და ისე გამოპარულა.
— წაუღია, წაუღია! რა ეშმაკი ყოფილა!
— მაშ, წაუღია. მერე დედოფალი შებძანებულა, უნახავს, რომ ერთი დიდი ალმასი აკლია, მაშინვე რუსთ ხელმწიფისთვის შეუტყობინებია. რუსთ ხელმწიფე მაშინვე მიმხვდარა, რომ ეს ხონთქრის საქმეა და ომი დაუწყია. ის ომი ხომ დღესაც არ გადაწყვეტილა.
— მაშ შერჩა, შერჩა?
— ვინ იცის? ჯერ ომი არ გათავებულა.
— ნეტავი მე მამეპარა.
— ხომ დაგარჩობდნენ.
— რომ არ შევატყობინებდი: ჩავყლაპავდი და მუცელს ხომ ვერ გამიჭრიდნენ.
— გაგიჭრიდნენ კი არა, მეტსაც გიზამდნენ.
— რა ეცოდინებოდათ, რომ მე მაქვს?
— შენი ჭირიმე, მკითხავს ვერ იშოვიდნენ, რომ ეკითხნათ.
— მართლა, ეგ აღარ მომაგონდა. დაიცა, რა გითხრა: ადამმა რომ შეჭამა, ის რაღა იქნა?
— კუნძულელ ხელმწიფეს ზღვაში ეპოვნა თურმე და იმასა აქვს.
— აბა, დახე ღვთის სამართალსა! მე მეპოვნა, უფრო მადლი არ იქნებოდა?
— მერე ვინ შეგარჩენდა? ორასი წელიწადია თურმე მაშრიყ-მაღრიბის ხელმწიფე სულ იმისათვის ებრძვის კუნძულელსა.
— აქამდინ ვერ წაართო?
— ვერა.
— პაი, პაი, პაი! ღონიერი არა ყოფილა ისიცა!..
— მე კი არ ვიცი, რომ ღონიერი ყოფილა!.. ხელმწიფე და უღონო გაგონილა!
— ერეკლე მეფე რომ ყოფილიყო ეხლა, ის კი უთუოდ წაართმევდა, დიდ ვაჟკაცს ამბობენ.
— ის, რასაკვირველია, წაართმევდა, მაგრამ სად არის?
— ცოდო არ არის, ის ეხლა მიწაში ლპებოდეს და შენი მაზლი დავით კი ცოცხალი იყოს!
— აბა, უყურე წუთის-სოფლის მუხანათობას! ეგ რა კიდევ, თამარ დედოფალი შავ მიწაში უნდა იყოს და შენი რძალი ელისაბედი კი მზეს უყურებდეს!
— აბა, წუთის-სოფლის ანგარიში ეგ არის და, — დაატანდა ლუარსაბი და ამოიოხრებდა, მერე ისე, რომ სანთელი წინ სდგომიყო, გააქრობდა.
დილით ლუარსაბი და მისი მეუღლე კნეინა დარეჯანი, რაკი მოიცლიდნენ იმ საუცხოვო ოჯახის მოვალეობისაგან — რომლის ნიმუშიც ზევით მოვიხსენიე, მიუჯდებოდნენ ჩაის და ერთი ლაზათიანად გაიბერებოდნენ თბილის წყლით, როგორც ამბობს ჩვენი გლეხკაცი. პატარა ხანს უკან, ორიოდ გონიერ ბაასის შემდეგ, თუნდ იმის მსგავსისა — როგორც ზემოხსენებულია, სადილობაც მოვიდოდა, ერთი მაშინ მიძღებოდნენ „ძველებურადა, ჩვენებურადა“, — და ლუარსაბი რაღაც დაღლილის სიამოვნებით წამოიძახებდა ხოლმე გულწრფელად: „გმადლობ შენ, უფალო, რათა განმაძღე მე“. ამას იტყოდა თუ არა და, გამოისახავდა პირჯვარსა, მსწრაფლ სუფრიდამ იქავ ტახტზედ გადაგორდებოდა და, სრულიად კმაყოფილი თავისის ცხოვრებისა, დაიკრავდა მუცელზედ ხელსა და იტყოდა რაღაც ტრაბახობითა: „მე თუ უსწავლელი ვარ, მე ვიცი... რა ჰქვიან... მე ვიცი, შიმშილით კუჭი მიდნება, დიაღ, მიდნება! ზედაც ემცნევა ჩემ სტომაქსა“. გამოსაცდელად ერთს კიდევ დაიკრავდა მუცელზედ ხელსა, თითქო სინჯავსო, კარგად არის გატენილი თუ არა, და რა ჰნახავდა, რომ კარგად არის, როგორც ცხენი დააკრაჭუნებდა კბილებს მეტის სიამოვნებისაგან: „დიაღ,— კიდევ იტყოდა, — ლუარსაბი უსწავლელი გახლავთ, იმიტომაც მშიერია“. სადილს შემდეგ ძილი, მერე ისევ გაღვიძება, მერე ისევ ჩაი, მერე ვახშამი, და ბოლოს ისევ ის სატრფიალო ძილი, — და ესრეთ ტკბილად და აუმღვრევლად მიდიოდა ამ ორთა უმანკო სულთა უბოროტო ცხოვრება ამ წუთის-სოფელში, რომელმაც ისე არაფერი არ იცოდა ამათის ვინაობისა, როგორც ამათ არა იცოდნენ-რა, ჭამა-სმის გარდა, ღვთისაგან განაჩენი ამ მუხანათის წუთის-სოფლისა.
IV
ამ ყოფაში და ჭკუის გონიერ ვარჯიშობაში გადიოდა დილა. როცა სადილს უკან ლაზათიანად გამოიძინებდნენ ცოლ-ქმარნი, როცა საღამოზედ ნიავი ფრთას გაშლიდა და ბაღჩის ღობის გრძლად გამოწოლილი ჩრდილი ეზოს მოადგებოდა, მაშინ კნეინა დარეჯანი ერთ ბალან-გაცვივნულ ხალიჩას ჩრდილში გააშლევინებდა და დაბრძანდებოდა ხოლმე თავმომწონე პატარძალივით თავდახურული, წარბებ-აჭიმული და გამოპრანჭული. ლუარსაბიც, თავის განუშორებელ ჩიბუხით ხელში, ჩამოვიდოდა — და ქოშებით შიშველ ფეხებზედ, ხშირად წითელ პერანგის ანაბარას და უფრო ხშირად ლურჯ კალმუხის დარბაისლურად ჩატეხილ ქუდით, ბოლთასა სცემდა გრილოშია.
საღამო ხანი — როგორც მოგეხსენებათ — ჩვენს სოფლებში და ნამეტნავად კახეთში სადარბაზო ხანია. რაც ეს რაღაც წყეული განათლება შემოვიდა ჩვენს ქვეყანაში, რასაკვირველია, — მეტად თუ ნაკლებ ეს საქებური ჩვენი ძველი ჩვეულებაც დაჩაგრა, ასე რომ ზოგიერთნი განათლებით გაჩარხულნი ეხლა ვიზიტობენ, თორემ უწინ კი საღამო ხანი დიდს პატივში იყო. ამიტომაც საღამოობით დარეჯანი ეგრე გამოიპრანჭებოდა ხოლმე და ასე იფიქრეთ — უკაცრავოდ კი არ ვიყო — საკურტუმესაც კი გაიკეთებდა. მაშინ, როდინდელ ამბავსაც მე ვწერ, ჯერ კრინოლინი არ იყო, — და თუნდ ყოფილიყო კიდენაც, იმ სოფლამდინ ვინ მიაღწევინებდა მაგ იუბკების მეუფესა. ყველამ კარგად იცის, რომ განათლება ფეხ-მძიმედ დადის, ნამეტნავად ჩვენში ასკინკილობს, და აბა იმ სოფელში ეგრე ჩქარა როგორ მიიტანდა სახელოვანს „ხაბარდასა“. სწორედ გითხრათ, ზოგიერთ სოფლის ორღობეებშიაც ვერ გაეტეოდა ეგ განათლებული კრინოლინი, თუნდ რომ მისულიყო კიდენაც.
— ქალბატონი ადღეგრძელა ღმერთმა, — უთხრა ერთხელ ერთმა ლამაზად მოყვანილმა გლეხის პატარძალმა, გრძელ კავების ქნევით და ცოტა ტუჩების პრანჭვითა.
— აი, ღმერთმა გაცოცხლოს, ჩემო ბაბალე!.. რასა იქ, ხომ კარგადა ხარ? — მოიკითხა თავის რიგზედ დარეჯანმა, მაგრამ ისე კი, რომ პატივი კნეინობისა სრულიად არ დაუმცირებია.
— რაღა რასა ვიქ, შენი კვნესამე! ჩვენებიანთ ვენახში ჩვენი კამეჩი შეპარულა, და მეველეებს დაუჭერიათ, ეხლა ორი დღეა ბაკში ჰყავთ დაჭერილი. ეხლა, შენი სახელის ჭირიმე, ამას გემუდარები, გვაპატივებინოთ, აგრემც ჩვენი ნათელ-მირონობა დღეგრძელობას მოგიმატებს, შენი კვნესამე!
— რა? მითამ გამოვაშვებინოთ?
— ჰო, შენმა მზემ, ეხლა ჩვენი ვედრება ეგ არის, ქალბატონო.
— როგორ იქნება, ჩემო ბაბალე? ეხლა, მართალია, შენ ჩემი ნათელ-მირონი ხარ, მაგრამ სოფელი აყაყანდება, ყველა მაგას მოჰყვება.
— აგრემც ღმერთი ბატონის თავს გიდღეგრძელებს, და მაშინ, როგორც გნებავთ, დამსაქმეთ. აი ეხლაც, შენი კვნესამე, ერთი გაბმა აბრეშუმი მოგართვი, ღმერთი და თქვენი წყალობა თუ კიდევ შეგვაძლებინებს — კიდევაც თქვენი ყურმოჭრილი ყმანი ვართ.
ბაბალემ ჯიბიდამ ამოიღო ერთი გაბმა აბრეშუმი და მიართო კნეინასა. კნეინამ გამოართო და ამოიდო ქვეშ, ზედაც დაატანა:
— ეგ რომ არა ყოფილიყო, განა ისე კი, რაც შემიძლიან, არ გაგირიგებდი! — ლუარსაბ! ლუარსაბ! — დაუძახა ქმარსა, რომელიც შორი-ახლო ბოლთასა სცემდა და ერთი-ორჯერ მსუნაგსავით მაცდურის თვალით გადმოჰხედა კიდეც მოხდენილ პატარძალსა.
ლუარსაბი მოვიდა.
— ქა! ბაბალეს კამეჩი მეველეებს დაუმწყვდევიათ და გემუდარება — გამოაშვებინო.
ლუარსაბმა შეხედა პატარძალსა, რომელმაც ჩვეულებისამებრ თავი იქით მიიბრუნა. ლუარსაბმა დააკრაჭუნა კიდეც თავისებურად კბილები სიამოვნების ნიშნად, მითამ-და სამაცდუროდ გაიღიმა.
— კამეჩიო!..
— ჰო, კამეჩი, — დაატანა დარეჯანმა, — აი ერთი გაბმა აბრეშუმიც მოგართვა.
— მაშ კარგი! დათო ბიჭო! დათო! — დაიყვირა ლუარსაბმა, — ჩადი და უზბაშს უთხარი, ჩემი ნათლიდედის კამეჩი ეხლავ გამოუშვას, თორემ იქაურობას სულ მტვერს ავადენ.
სთქვა, ერთი კიდევ მაცდურად დააკრაჭუნა კბილები, და გამარჯვებულსავით ამაყად წავიდა ისევ ბოლთის საცემლად.
— აი, აგრემც ღმერთი მაგაზედ უფრო მეტს დიდებას და პატივს მოგცემს, აგრემც გაგაპატიოსნოს ღმერთმა, და ერთი კაი ვაჟიშვილი მოგცეს და მე ძუძუ მაწოებინოს, შენი კვნესამე, შენი, ბატონო და ქალბატონო!
— ჰხედავ, — უთხრა დარეჯანმა, როცა ლუარსაბი წავიდა, — ჰხედავ, რა რისხვა შეუთვალა, იქაურობას სულ ააწიოკებს.
— დიდება აქვს, შენ გენაცვალე, და იმიტომ.
— ეგეც ხომ, მაგრამ ხმაც დიდი აქვს სოფელში გავარდნილი. აი, დავით, ჩემი მაზლი: იმას კაცად არავინ აგდებს.
— აბა, შენი კვნესამე, იმათ ფეხი სად მოუწვდებათ თქვენამდინ, ელისაბედიც მითამ თავადის-შვილის ცოლია და თქვენცა?
— ახლა იმასა ჰკითხე ზოგი, იმისთანა დიდი-კაცი აქ არავინ არის.
— უი, უწინამც დღე გაუქრება! გუშინ მეზობლიანთას გახლდი, იმათი გოგოც იქ მოვიდა. რაც იმან იმათზედ ილაპარაკა, ადამიანისაგან არ გაგონილა.
— რა, გეთაყვანე, რა! — ჰკითხა აჩქარებით და მოუთმენლად დარეჯანმა.
— რაღა რა? ისა, რომ საწყალ გოგოს თავისის თითებით მოგროვილის ფულით ერთი ჩითმერდინი უყიდნია, იმას უნახავს და წაურთმევია. ეხლა თურმე თავზედ იკრავს. გოგოს ცოდვით აღარა ვართ, ქალბატონის მზემა, ისე გულანატირად ჰლაპარაკობდა ბედშავი. მე ხომ თქვენის ფეხის ნატერფალიც არა ვარ, მაგრამ მაგას მეც ვითაკილებდი, მამა მიცხონდა!
— უი! უი! დახე იმას, იმ წყეულს! ამას იქით როგორღა ამბობს, რომ თავადის-შვილის ცოლი ვარო. წართმევა არაფერი, ეგ, რასაკვირველია, ქალბატონის ნებაა: გოგოც ჩემია და ჩითმერდინიც; მაგრამ გოგოს ჩითმერდინის თავზედ შემოკვრა კი სწორედ თავლაფის დასხმაა. კუმ ფეხი გამოჰყო, მეც ნახირ-ნახირო. აი, მეხი კი დაეცა. ისიც, ამას იქით, ჩვენში ერევა, თავადის-შვილის ცოლი ვარო! სხვა არა უთქვამს-რა გოგოსა?
— სხვა არა მოუხსენებია-რა.
— ნუ დამიმალავ, ჩემო ბაბალე! ხომ იცი მე შენი მწყალობელი ვარ, თუ უთქვამს კიდევ რამე — მითხარი.
— არაფერი არ უთქვამს, მამი-ჩემის ცხონებამ, თორემ, რომ ეთქვა, რად დაგიმალავთ.
— რა ვიცი? იქნება გეშინოდეს-მეთქი.
— თქვენისთანა მწყალობელი რომ კაცს სადმე ეგულებოდეს, იქ ვიღასი უნდა ეშინოდეს.
— მეც ეგ უნდა მეთქვა, ჩემო ბაბალე!
— მართალია, გლეხები გახლავართ, მაგრამ ჩვენც გვესმის ეგენი. ვისი უნდა მეშინოდეს, თქვენ აქა მყევხართ!
— მაშ სხვა არა უთქვამს-რა?
— არა უთქვამს-რა, აგრემც ჩემზედ მიწა ნუ გენახოთ.
— იტყოდა.
— ის ერთი დედის-ერთა შვილი არ დამიმიწდეს, არა უთქვამს-რა.
— მართლა, შენი შვილი რასა იქს? — ჰკითხა მერე დარეჯანმა, რომ ვერა გახდა-რა.
— რაღა როგორ არის, შენი კვნესამე, ქალბატონო! ავად შენი მტერი გვყვანდეს, ავად მე ისა მყავს. რა არ ვუყავი: ბალახებში არ ვაბანე, არ შევალოცვინე, შანები არ შევაბი, მაგრამ ვერაფერმა ვერ უშველა, აგრემც არა ეშველოს-რა შენს მტერსა! თქვენთანაც კი მომასწავლეს, ვითამც თქვენ უებარი ლოცვა იცოდეთ, — მიშველეთ რამე, აგრემც მაგიერს ღმერთი გადაგიხდით.
— მე მარტო შაკიკის ლოცვა ვიცი და დასუნთქვილისა. განა შენი შვილის სენი — შაკიკია?
— ჰო, თქვენმა მზემ, შაკიკი გახლავთ. ლამის თავი გაუხეთქოს.
— გოგო, ლამაზისეულო! — დაიყვირა კნეინამ, — წადი, საწერკალამი და ქაღალდი, ქეჩის ქვეშ რომ ნაბარათევია, ჩამომიტანე. მე დაგიწერ ლოცვას, ჩემო ბაბალევ, დაწერილი ქაღალდი იმ მხარეს დააკარ, რომელიცა სტკივა, ეგრე იყოს ორი-სამი დღე, თუ შაკიკია — გააქარწყლებს მაშინვე.
ვერ უყურებთ, მკითხველო! კნეინა დარეჯანი მე უსწავლელი მეგონა და დახეთ, რაები სცოდნია? ეხლა მომაგონდა, რომ იმისი განაყოფი რძალი ელისაბედი, რომელიც ორგანაც მოვიხსენიეთ, თურმე ჩუმად ქვეყანაში ჰლაპარაკობდა, რომ ვითომც დარეჯანმა ჯადოობაც იცისო, ვითომც სოლომონ ბრძნის წიგნიც წაეკითხოს და ამიტომაც ღმერთი უწყრება და შვილს არ აძლევსო. ამისთანა ცილისწამებას როგორ დავიჯერებ? მაგრამ ელისაბედი კი ფიცით იჭაჭებოდა, რომ ეგ ეგრეაო. მაინც არ დავიჯერებ; რძალი — როგორც მოგეხსენებათ ჩვენის კურთხეულის ცხოვრების ამბავი — რძლის მტერია. განა ამისთანა ჭორები მოუგონია ელისაბედს დარეჯანზედა?
ამ დროს ძაღლმა, რომელიც შორი-ახლო იწვა და წაეყო ცხვირი მიწაშია, დაიყეფა, მაგრამ, რაკი თვალი გაახილა და დაინახა ორი მომავალი დედაკაცი, ისევ ხმა გაიკმინდა და ღრენით გაჯავრებულსავით ისევ ცხვირი ფეხებით ამოთხრილ მიწაში ჩაჰყო. დარეჯანმაც მოიხედა ამ ხმაურობაზედ და დაინახა კნეინა ელისაბედი და იმის ჩითმერდინით დარბეული, გულდაჩაგრული გოგო.
დარეჯანი ფეხზედ წამოდგა.
— მობძანდით, ჩემო რძალო! — მიაგება სიტყვა ელისაბედსა, — ძლივს არ მოგვიგონეთ!
— შენმა სიცოცხლემ, მოცლა არა მაქვს. ეს ისაო, ეს ესაო, სახლია, კარია, ხომ მოგეხსენებათ.
— აქეთ მობძანდით, აქეთ უფრო ნიავია, — მოიპატიჟა დარეჯანმა.
— სულ ერთია, — სთქვა ელისაბედმა და წაიძრო ფეხიდამ კროული ჩუსტები, გადმოვიდა ხალიჩაზედ და ჩაჯდა დარეჯანის გვერდით.
— სხვა, როგორა ბძანდებით, ჩემო რძალო? ჩემი მაზლი დავითი ხომ კარგად სუფევს, — დაიწყო ისევ დარეჯანმა.
— კარგად გახლავთ, — მიუგო ელისაბედმა.
— შინა ბძანდება?
— აბა ამისთანა დროს კაცი შინ დადგება, მამულის და მოსავლის პატრონი? — ყანაშია, ეს ორი დღეც იქნება, — სთქვა რაღაც ნიშნის მოგებით ელისაბედმა და უნებლიეთ შეჰხედა ლუარსაბსა, რომელიც ბოლთასა სცემდა და რომელსაც ფეხებზედ ეკიდა მოსავალიც და მამულიცა.
დარეჯანს ეწყინა. ამას ეგონა, რომ ელისაბედმა სახრე ლუარსაბისაკენ გადმოიქნივა.
— რასაკვირველია, ვისაც კაცი არა ჰყავს და არ აბადია, — რომ ჩააბაროს სახლის პატრონობა, და ვინც ასე გაზრდილა პატარაობითვე — რომ არც მზე დასიცხავს და არც ავნებს, ის შინ არ დადგება, ჩემი ლუარსაბი მაგას ვერა იქს.
— განა მაგაზედ მოგახსენე! — დაასწრო ელისაბედმა.
— მეც განა მაგაზედ მოგახსენე! — დაატანა დარეჯანმა, — მე მარტო ეს უნდა მეთქო, რომ ჩემს ლუარსაბს ჯერ ისე არა გასჭირებია-რა, რომ გლეხობა ჩაიდინოს.
— გლეხობა ჩაიდინოსო!.. რას ბძანებთ, ჩემო რძალო? არა, თქვენმა მზემ! ვინც მოსავლის დროს შინ არა დგება, განა იმისაგან, რომ გაჭირებულია, ან გლეხობა ჩაიდინოს და მესვეურსავით მკაში ბეგრის ხალხთან ოფლი იწუროს? თქვენც არ მამიკვდეთ. აი, თუნდ თქვენი მაზლი, — განა გლეხია, ან გლეხობას იდენს, რომ ყანაშია? სულაც არა, თქვენმა მზემ! მუშები იქა მკიან და იმას კი, როგორც შეჰფერის თავადიშვილის პატიოსნებასა, ხელზედ ლამაზი ნაგეში მიმინო უზის და ნადირობს. გუშინ საღამოზედაც, ჯერისთვის რომ ბიჭი ამოვიდა, ერთი აბგა მწყერი გამოეგზავნა. რა სათაკილოა, თქვენი ჭირიმე, მეფეები ნადირობენ და იმისთვის რა სათაკილოა!..
— არა, თქვენმა მზემ, ჩემო რძალო, მე ჩემს მაზლზედ არ მომიხსენებია. ისიც ლუარსაბის ძმა არ არის, ერთის სისხლისა და ხორცისა? განა არ ვიცი, რომ სხვებსავით ხელებს არ დაიბებრებს ნამგლის ჭერითა და არც ამ პაპანაქებაში დაისიცხება? განა არ ვიცი, ნამდვილის სისხლის თავადიშვილი ამას ვერ აიტანს, — და, სწორედაც მოგახსენო, არც საკადრისია: თავადს — თავადობა უნდა ეტყობოდეს და გლეხს — გლეხობა.
— მართალი ბძანებაა, თქვენმა მზემ!
— არა და, რომ არ იქნება: მთა და ბარი ვის გაუსწორებია?
— არავის, თქვენმა მზემ, ღვთის ბძანებას ვინ წაუვა?
ამ დროს ფეხის ხმაურობაც მოესმა დარეჯანსა, მოიხედა და დაინახა თავისი გოგო, ლამაზისეული, რომელსაც ხელში ეჭირა რაღაც ნაბარათევი და თავმოტეხილი წამლის მინა, რომელიც საწერელობას ჰთამაშობდა.
— რა დაგემართა აქამდინ? ის კიდეც წავიდა, — უბძანა დარეჯანმა.
— ჯერ კიდევ აქ გახლავთ, ჩალურშია თაფლუასთან, — მიუგო გოგომა.
— აშ კარგი, — სთქვა დარეჯანმა, დაიდო მუხლებზედ ქაღალდი და დაიწყო შაკიკის ლოცვის წერა. ამ დროს ლუარსაბიც მოვიდა ახალუხ და შალვარ-ჩაცმული, მოიკითხა ზდილობიანად თავისი რძალი და გაგორდა იქავ ხალიჩის ახლო მწვანე ბალახზედ და, დაასვენა რა ჩიბუხის ტარი თავის ღირსეულს მუცელზედა, — დაუწყო პირაღმა ყურება გუმბათიან ცასა.
მშვენიერს სურათს წარმოადგენდა ეს კრება. აღვწერ, თუ კი შევიძელ ჯერ გოგოდამ დავიწყოთ.
სასაცილო რამ იყო ეს ლამაზისეული: ერთი რაღაც უშნოდ ჩასუქებული, ჯმუხი, ჭუჭყიანი, ტანზედ ეცვა ხამის ჩითის კაბა, ჭუჭყისაგან ვერ გაირჩეოდა — რა ფერისა იყო; კალთები აქა-იქ გამომწვარი ჰქონდა ზამთარში ცეცხლთან ახლო გდებისაგან, ბოლოები სულ მომპალი და შემოფხრეწილი ჰქონდა; დახეულებიდამ გამოჩანდა ერთი რაღაც დამპალის საბნის ნაგლეჯი, კაბის ქვეშა გარშემო ჩამოკიდებული, მითომ და იუბკაა. აი, მეხი კი დაგეცა! ამასაც კი სდომებია იუბკა! თავზედ ეკრა შიგა-და-შიგ ამოფლეთილი ჩითმერდინი, ქალბატონის გამონაცვალი. იმ ამოფლეთილებში მუთაქის მატყლსავით დასორსვლილი შავი — უკაცრავოდ არ ვიყო — წილიანი და დაუვარცხნელი თმა მუჭა-მუჭად ამოშვეროდა. ქუსლებ-დახეთქილი, მუგუზალსავით შავი ფეხები, წენგოსაგან შეღებილი ხელები, ცხვირ-პირი ქვაბების მურით მოთხუპნული — აი, ამ-გვარი იყო ის ცხოველი, რომელსაც დარეჯანი „ლამაზისეულს“ ეძახდა და რომელიც გულ-ხელ-დაკრებილი დაჰყურებდა ბალან-გაცვივნულ ხალიჩასა. ხალიჩაზედ ორი პატიოსანი და დარბაისელი კნეინა იჯდა, როგორც მოგახსენეთ წინათვე, — ორი კნეინა, მაგრამ კი სხვა-და-სხვანაირი: ერთი მსუქანი, წითური, მეორე გამხდარი და უფერო. მსუქანი თავჩაღუნული სწერს, გამხდარი კი თვალ-გაფაციცებით თვალს ადევნებს მწერალის ხელსა, იქნება როგორმე შევატყო, რასა სწერსო: ხანდისხან გოგოსაც თვალს უშვრება და თავს უქნევს იმის ნიშნად, რომ „წეღან რომ სთქვა — „წავიდაო“, ვიზედა სთქვაო“. გოგოც იქიდამ ანიშნებს და ელისაბედი ვერ მიმხვდარა. მაშიბ გოგო პირზედ ხელს იფარებს, თავს იქით იბრუნებს, მითამ ეცინება კიდეც — რომ ელისაბედი ჰცდილობს და ვერ მიმხვდარა კი, და ჰმორცხობს კიდეც — რომ ბატონის რძალთან სიცილსა ჰბედავს. აქეთ ბალახებზედ ხალისიანად ჰქშენს ჩვენი ლუარსაბი, პირაღმა წევს, აბოლებს ჩიბუხს და, მინამ თვალში ცრემლი არ მოუვა, თვალს გულმოდგინებით ჩიბუხის ბოლს ადევნებს, — ვნახო, ღრუბლებამდინ ავა, თუ არაო. იქით, ხალიჩის დასწვრივ, ღობის გადმოღმა, ჩვენი ნაცნობი ქოფაკი ძაღლი წევს, ისევ-ისე მიწაში ცხვირწაყოფილი და ქანცმიწყვეტილსავით თვალებ-დახუჭვილი; ყოველს ხმაურობაზედ მძიმედ ახილებს თვალსა და გულზედ-მოსულსავით ჰღრინავს, თითქო ჯავრობსო — რომ ძილს უფრთხობენ. პატარა შორი-ახლო ძველი, ჭუჭყიანი სამოვარი სდგას, გვერდით დაჩოქილია გოგოზედ უარესად ჭუჭყიანი, დაგლეჯილი პატარა ბიჭი და, რაც ძალი და ღონე აქვს, უბერავს სამოვარსა. ხანდისხან ისეთის სახით გადააპარებს თვალსა იქითკენ, საცა ძაღლი განცხრომითა წევს და მოსვენებაშია, რომ თითქო შეჰნატრისო მის ყოფა-ცხოვრებასა და გულში ამბობსო: ნეტავი შენ, რომ ძაღლი ხარ! ნეტავი მეც ძაღლი ვყოფილიყავი!
ეს საძაგელი სურათი საძაგელის მიწისა, სასაცილოდ ახამებდა ამ დიდებულ სამხრეთის ცასა, მის ერთნაირად ღრმასა და ციაგსა კამარასა, რომელზედაც სარტყელსავით მიიგრიხებოდა ერთ გაუწყვეტელ ზოლად მთების ლაჟვარდი გრეხილი.
დრო გავიდა. დარეჯანმა გაათავა ლოცვის წერა და ბარათი მისცა გოგოს, ამ სიტყვის ზედ-დატანებით: როგორც გითხარი, ისე მოიქეცი-თქო.
მერე მოუბრუნდა ელისაბედს და შესაქცევრად ჩამოუგდო ლაპარაკი. ლუარსაბი ისევ ოცნებაში იყო და აბოლებდა ჩიბუხსა.
— პურის მოსავალი როგორი გაქვთ წელს? — ჰკითხა დარეჯანმა.
— თქვენმა მზემ, შარშანდელზედ ცოტა. თქვენს მაზლს ოც-და-ათის ურმის იმედი აქვს, — დაიტრაბახა ელისაბედმა.
— ეგ, ბატონო, კაი მოსავალია. ოც-და-ათი ურემი ხუმრობა არ არის; ჩვენც მოგვივა მაგდენი, მაგრამ ჩვენ ერთი ორად მეტი ნახნავი გვქონდა თქვენზედა, — იტყუვა თავის რიგზედ დარეჯანმაც.
— რას ბძანებთ, ჩემო რძალო, ჩვენზედ მეტი თქვენ რად გექნებოდათ. ჩვენ დიდი ნახნავები გვქონდა წელსა.
— რად გექნებოდათო? ჩვენ მკათათვის ნახევარში გუთანი გატანილი გვქონდა, თქვენ კი ენკენისთვეშიაც არ გაგეტანათ.
— არა, თქვენმა მზემ, ჩვენ თქვენზედ ადრე გავიტანეთ. ჩვენ დიდი ნახნავები გვქონდა.
— აი, ბატონო, თუნდ ლუარსაბსა ვკითხოთ. ეგ კაცია, მაგას უფრო ეცოდინება. ლუარსაბ! — დაუძახა ქმარს კნეინამა.
— რაო? — ჰკითხა ლუარსაბმა და მოიღრიჯა ცოლისაკენ კისერი.
— შენი რძალი ამბობს, რომ ჩვენ ამათზედ ნაკლები ნახნავები გვქონდაო წელსა.
— ეჰ, რას ამბობ, ჩემო რძალო! წელს ოთხი თქვენოდენა ნახნავები მქონდა, — მიუგო ლუარსაბმა. ამ-გვარებში ლუარსაბმა საშინელი კვეხნა იცოდა. — რას ბძანებთ!.. ჩემოდენა მოსავალი კახეთში ორს არ მოუვა, ქართლშიაც ბევრს არ მოუვა. აი, ჰნახავ, რამოდენა ფრთა-მოქცეულს წამოვაყენებ კალოზედა. ასეთს წამოვაყენებ რომ... რომ... აბა რა გითხრათ? თუნდ თორმეტ ამ სახლის ოდენასა, ვაი არა აქვს ლუარსაბსა! ფიე! ნახნავი იყო, რომ ჩემი იყო. შარშან ვენახისა არ იყოს, ჩემოდენა ღვინო კახეთში ორს არ მოუვა. ქართლში ხომ ნახევრის ნახევარიც არ მოუვათ. მაშ! თუ ეს მართალი არ იყოს, საიდამ ვცხოვრობ ეგრე მეფურად? საიდამ? ლევანსავით ურმებს ხომ ქირაზედ არა ვგზავნი, თავადიშვილის სისხლს ხომ არ შევირცხვენ! სომეხი ხომ არა ვარ, რომ ქირაობით ვიცხოვრო. თავადიშვილი ვარ, კაი ოჯახის და გვარის შვილი.
კიდევ რაღაცა უნდა ეთქვა, მაგრამ ელისაბედმა აღარ დააცალა:
— მართლა, ჩემო მაზლო, ლევანი ქირაზედ ურმებს ატარებს?
— მართლა, მაშ! ის შერცხვენილი, გვარის დამამცირებელი ისა!
— ნიკოლოზიც ატარებს თურმე, — დაუმატა დარეჯანმა.
— მაშ?! — უპასუხა ლუარსაბმა.
— უი, ლაფი დაესხათ თავზედ. კარგი გვარის მასახელებელი ისინი ყოფილან, — სთქვა ელისაბედმა.
— ნეტავი თავადიშვილი მაინც არ იყოს! — დაუმატა გულმტკივნეულად დარეჯანმა.
— ეგ არის და, რომ თავადიშვილია! — სთქვა წყრომით ლუარსაბმა. — თავადიშვილი რომ არ იყოს, ჯანი გავარდეს. ან გლეხი იყოს, ან სომეხი, კიდევ ჰო, — ეგა მკლავს, რომ თავადიშვილია. ძალიან არ წახდა ხალხი, თქვენი ჭირიმეთ! ამასაც შევესწარი, რომ თავადიშვილი ქირაზედ ურმებს ატარებს!
— ერე რა დედ-მამის შვილი — წამოიძახა დარეჯანმა.
— ეგა სთქვი და, — მიუგო ლუარსაბმა.
— კაცმა ეგრე როგორ უნდა დაკარგოს პატივი, — სთქვა თავის რიგზედ ელისაბედმა.
— ამას იქით გლეხი და თავადი რით უნდა გაირჩიოს. გლეხიცა გზავნის ურმებს ქირაზედ და თავადიშვილიცა, ისიც ქირითა სცხოვრობს და ესეცა. რით უნდა გაირჩიოს? — იკითსა ლუარსაბმა.
— არაფრით, თქვენმა მზემ, — დაარწმუნა რძალმა.
— ოღონდაც, რომ არაფრით, — კვერი დაჰკრა ცოლმაც.
— მშიერი რომ ვკვდებოდე, მშიერი, და ასი ურემი მებმებოდეს, მე მაგას არ ვიკადრებდი, თავი არ მომიკვდება. შენა, ჩემო რძალო?
— უი, უწინამც დღე გამქრობია. ვიკადრებდი კი არა, მე ჩემის ხელით თავს მოვიკლავდი. ოხრად დამრჩეს ქირით შემოტანილი ქონება. რა თავადიშვილის საქმეა.
— შენა, დარეჯან? — ჰკითხა ეხლა თავის ცოლს ცნობისმოყვარე თავადმა.
— არც მე, — სთქვა დარეჯანმა.
— მაშ არც მე, — სთქვა ლუარსაბმა იმ სახით, თითქო ამ სამის აზრით სამის ქვეყნის ბედი გადაწყდაო. — არა, დრო ძალიან გამოიცვალა, ჩემო რძალო! — გააგრძელა სიტყვა ლუარსაბმა, — ხალხი წახდა, სისხლი მოითხარა. აბა ჩვენ დროს ვინ მოიფიქრებდა, რომ თავადიშვილს თავი შეერცხვინა და ურემი ქირაზედ ეტარებინა. ქვით არ ჩავაქვავებდით? თავზედ ლაფს არ დავასხამდით? მაგრამ ეხლა? — დასწყევლოთ ღმერთმა — სირაჯობენ კიდეცა!.. გაგონილა? თავადიშვილების სირაჯობა! ოჰ, ღმერთო, რატომ წარღვნა არ მოვა? სომხები გახდნენ, სწორედ სომხები: ეხლა ისღა აკლიათ, ადლი ამოიჩარონ იღლიაში, სოფელ-სოფელ იარონ და „სავაჭრო, სავაჭრო“ იძახონ.
— მაგასაც იქმონენ, თქვენმა მზემ, — სთქვა ელისაბედმა, — მე კი ღმერთმა ნუ შემასწროს იმ დროსა და!
— იქმონენ, თავი არ მამიკვდება, იქმონენ, — წარმოსთქვა მწუხარებით ლუარსაბმა, — ბატონო! სისხლი რომ აღარ არის? წახდა სისხლი, მოითხარა.
— მართლა რომ წახდა, — დაატანა დარეჯანმა.
— ი, მაგალითად, გუშინ ზაქარიას ცოლს რა უქნია? — წამოიძახა ენაჭარტალა ელისაბედმა, — იცით რა უქნია? — ბიჭს გაუჯავრებია... ზაქარიას ცოლი ხომ ანჩხლია?
— მერე რა-რიგი! საშინელი! — დაჰკრა კვერი დარეჯანმა.
— ბიჭს გაუჯავრებია, — დაიწყო ისევ ელისაბედმა, — გამოსდგომია, წაუძვრია ფეხიდამ — ჩუსტი ყოფილა თუ ქოში — ქოში იქნებოდა — ამდენი უცემია, რომ დაუოსებია თურმე.
— არა, თუ ღმერთი გწამს? — ჰკითხა გაკვირვებულმა ლუარსაბმა.
— თქვენმა სიცოცხლემ!
— ეს რა მესმის, თქვენი ჭირიმეთ! იქნება პატარა ბიჭსა სცემა?
— კიდეც ეგ არის, რომ არა. პატარა ბიჭს რომ სცემოს, ეგ არაფერი: აი, მეცა ვსცემ ხოლმე, — სთქვა ელისაბედმა.
— მეცა, თქვენმა მზემ, — უპასუხა დარეჯანმა, — პატარა ბიჭი და გოგო სულ ერთია. როგორც ქალბატონმა რომ გოგოსა სცემოს, არ დაიძრახება, ისე პატარა ბიჭს რომ სცემოს, არაფერია.
— რასაკვირველია, — ჩამოართო სიტყვა ელისაბედმა, — პატარა ბიჭის ცემაზედ ვინ დაიძრახება. ის კი ვაჟკაცი კაცი გხლებიათ, აბა ქალი რომ ვაჟკაცს შეებას, — ვერაფერია, თქვენმა მზემ.
— დიდება შენდა, ღმერთო ჩემო, — სთქვა პირჯვრის-წერით ლუარსაბმა, — ეს რა მესმის, თქვენი ჭირიმეთ: დედაკაცმა ისე თავზედ ხელი უნდა აიღოს, რომ ვაჟკაცსა სცემოს? ცემა არაფერია, მაგაში ბატონს ვინ დასძრახავს, — იმისი ბატონი არა ვარ, რომ მინდა ვცემ, მინდა არა, — მაგრამ კაცმა კაცს უნდა სცემოს, დედაკაცისაგან რომ არა თქმულა! რომ არ გაგონილა! აი, გოგო ჰყავს, გოგოს რამდენიც უნდა სცემოს, ეგ საკადრისია, კაცს კი... ღმერთო დამიხსენ ქვეყნის ცოდვისაგან.
— ეგ რა კიდევ... — უნდა დაეწყო კიდევ ელისაბედს ჭორიკანაობა, მაგრამ ამ დროს ჩაიც მოართვეს.
— სიტყვა კი არ დაივიწყოთ, ჩემო რძალო, — უთხრა დარეჯანმა, — ჩაი მიირთვით.
— მიირთვით, სულ ერთია, — უპასუხა ელისაბედმა და წამოავლო ჭიქას ხელი.
ჩაი ჩამორიგდა.
ელისაბედმა მოსვა ცოტა თუ არა, ისევ დაიწყო გაწყვეტილი სიტყვა:
— იმას მოგახსენებდით: იმ წუწკს ნიკოლოზს, იცით, რა უქნია? თავის მოახლისათვის არშიყობა დაუწყია. ერთხელ ბინდი ყოფილა, — აქ რაღაც წასჩურჩულა დარეჯანს ყურში, — ბიჭებს დაუნახავთ, ქალბატონისთვის შეუტყობინებიათ, ის საწყალი ქალიც მისულა და გულს შემოჰყრია. აი, ბატონო!..
— მართლა?
— თქვენზედ მიწა არ მენახოს! — მოაჭორა ელისაბედმა და, მითამ ნიკოლოზის ცოლზედ გულიც შესტკივა, დაუმატა: — მე ის საწყალი ქალი მეცოდება, თორემ ნიკოლოზს თუნდა თავშიაც ქვა უხლია.
— საშინელ დროებას არ შევესწარით, თქვენი ჭირიმეთ! — მართალის გულით სთქვა ლუარსაბმა, — სწორედ მეორედ მოსვლა მოახლოვდა: ვაჟო, ქალს — ქალობა აღარ ეტყობა, კაცს — აცობა. ტყუილად კი არ მოგვეჩვენებიან ეს კუდიანი ვარსკვლავები, ერთი ღვთის რისხვა რამ უნდა მოვიდეს. რომ არ გაგონილა ყურით და ენით არა თქმულა ქალისაგან ვაჟკაცის გალახვა და ქმრისაგან ეგრე აშკარად მაგისთანა ამბები! სირცხვილი აღარ არის ეხლანდელ დროში. პირში წყალი გაგვშრობია.
— რა, ისე ჩუმად მოეხდინა მაინც იმ სულის მტერსა, კიდევ არაფერი იქნებოდა, — სთქვა დარეჯანმა.
— ჩუმად რომ მოეხდინა, ვინ რას იტყოდა? — გააწყვეტინა სიტყვა ლუარსაბმა. — განა უწინ კი არ იყო მაგისთანა ამბები, ხორციელები არ იყვნენ თუ? მაგრამ უწინ სულ დაფარული იყო, ისე დაიჭერდნენ საქმეს — რომ ხორციელ ადამიანს არ გააგებინებდნენ, — ბევრი მაგისთანაები მომხდარა უწინაც, მაგრამ აბა ერთი შეგიტყვიათ რამე? სულ ისე ჩუმად და გონიერად იცოდნენ უწინ ყველაფერი, ამიტომ რომ პირში წყალი ჰქონდათ. ეხლა, ბატონო, არაფრისა აღარ ჰრცხვენიანთ. ნამუსი აღარ არის, არა, წახდა ქვეყანა.
— სწორედ მეორედ-მოსვლის ნიშნებია, — დაუმატა დარეჯანმა.
— სწორედ. აი, ერთი კიდევ რა შევიტყე. გოგო და ბიჭი დაითხოვეთ, მოგახსენებთ, — სთქვა ელისაბედმა.
გოგო და ბიჭი დაითხოვეს. ელისაბედმა შემოავლო თვალი გარეშემოსა და ჰნახა რომ არავინ არ არის, მიჯდა ახლო. ლუარსაბმა ყურები დააცქვიტა და ახლო მოიწივა. დარეჯანმაც ყურთან ლეჩაქი გადაკეცა, რომ კარგად გაიგოს.
ელისაბედმა დაბალ ხმით დაიწყო:
— ამ წინაზედ რომ კუდიანი ვარსკვლავი ამოვიდა, ხომ გახსოვთ?
— დიაღ, — მიუგეს ერთ-ხმით ცოლ-ქმარმა.
— იმ დღეს თურმე გველეშაპი გამოსდგომოდა მზესა, — ისიც ხომ გაიგეთ?
— დიაღ, დიაღ, გავიგეთ! — წამოიძახეს ერთად შეშინებულმა ცოლმა და ქმარმა.
— იმ კუდიან ვარსკვლავზედ და გველეშაპზედ სომხების ტერტერებს თავიანთი კარაბადინი გაუშლიათ და უთქვამთ, რომ — აქ უფრო ხმა დაიდაბლა — თავადიშვილებს ყმები ჩამოერთმევათო.
— ვაი შენს ლუარსაბსა! — წამოიძახა ფერწასულმა ლუარსაბმა. — ეგ რა სთქვი, რა? აკი მოგახსენეთ, ბატონებო, რომ წარღვნა უნდა მოვიდეს-მეთქი. აი, ღვთის წყრომა! სულ ჩვენისავე ცოდვებისაგან მოგვევლინა. მამა-ჩემი ზაალ ნუ წამიწყდება, რომ წავალ, ზაქარიას ცოლსაც, ლევანსაც, ნიკოლოზსაც წიხლ-ქვეშ გავიგდებ, რომ ეს ამბავი სულ იმათი უნარია. კიდევ ატარონ ქირაზედ ურმები!
— რაზედ გაცხარდი, შენ გეთაყვანე! — მიატანა ლუარსაბსა ცოლმა, — სომხების კარაბადინს როგორ უჯერებ! შარშანწინ კი არა სთქვეს, რომ დედამიწა ხარის რქაზედა სდგას. იმ ხარს ერთი რქა მოსტეხია და ქვეყანა უნდა გადაბრუნდესო, მაგრამ ტყუილი კი გამოდგა. გარეჯელ მკითხავს ეთქო, რომ არც რქა მოსტეხია და არც არაფერიო.
— მართლა, ეგ კი აღარ მომაგონდა — სთქვა ეხლა კი დამშვიდებულმა ლუარსაბმა, — ჭორი იქნება. აბა, გეთაყვა, მეფის ერეკლეს ნაბოძებს სომხის კარაბადინის სიტყვით ვინ წამართმევს? თუნდ ეგ არ იყოს, რიღას თავადიშვილი ვიქნებით, თუ ყმაც არ გვეყოლება: კარაბადინი კი არა, სოლომონ ბრძნის წიგნიც რომ იყოს, არ დავიჯერებ. ან რა დასაჯერია?
— რასაკვირველია, დასაჯერი არ არის, მაგრამ გლეხობაში ეგ ხმა გავარდნილა, — ეგ ცუდია, თქვენმა მზემ, — სთქვა ელისაბედმა.
— ხმა გავარდნილა, მე ვიცი, თათქარიძობას წამართმევენ! შარშან კი არ იძახდნენ, რომ საიქიოს ბატონები ყმებად შეიცვლებიანო, ყმები ბატონებადაო, — ვენაცვალე ღვთის მადლს, იქაც ისე არიანო ბატონი ბატონადა, ყმა ყმადაო, როგორც აქა. ინგლისის ხელმწიფეს ბარათი ჩამოუგდიაო ფრანგის ხელმწიფისათვის, რომ „ნუ გეშინიანო, მეცა და ჩემ დიდკაცებსაცაო აქ უფრო დიდი პატივი გვაქვსო, მინამ მანდაო. ნუ დაიჯერებო, რასაც მანდ ყბედობენო“.
— რასაკვირველია, ეგ აგრე იქნება: ბატობ-ყმობა ღმერთს დაუწესებია და თითონვე ღმერთი რად მოშლის? ვენაცვალე ღვთის დიდებასა! — სთქვა დარეჯანმაცა.
— უფლისა უფალსა და კეისრისა კეისარსაო, სახარებაში სწერია: კეისრები ჩვენა ვართ, — დაუმატა ელისაბედმა.
— მართალი ბძანებაა, ჩემო რძალო! სახარების სიტყვას ვინ წაუვა? — მიატანა დარეჯანმა.
— არავინ, თქვენმა სიცოცხლემ! — დაამტკიცა ელისაბედმა და წამოდგა შინ წასასვლელად, — მშვიდობით ბძანდებოდეთ!
— მშვიდობით, ჩემო რძალო! ბიჭებში კი ხმა გააგდეთ, რომ ტყუილია-თქო, — ურჩია ლუარსაბმა.
— თქვენც რომ ეგრე ჰქმნათ, ცუდი არ იქნება: გლეხები არიან, მალე დაიჯერებენ ტყუილსაც და მართალსაც. მშვიდობით, — გამოესალმა და წავიდა ელისაბედი. თან აედევნა დაჩაგრული გოგო.
— ღმერთო, რა მეჭორეა!.. რა ენაჭარტალაა!.. — უთხრა ქმარს ელისაბედზე დარეჯანმა.
— ის რა მოიგონა, თქვენი ჭირიმეთ, ყმები უნდა ჩამოგვერთოსო! — დაჰკრა კვერი ლუარსაბმა.
— შენ ხომ მაშინვე დაიჯერე!
— კარაბადინმა სთქვაო, მოდი და ნუ დაიჯერებ. ის კი, ღვთის წინაშე, არ მომაგონდა, რომ გარეჯელ მკითხავს ბევრჯერ გაუცრუებია სომხური კარაბადინი.
— გონება სადა გქონდა?
— ეჰ, შე დალოცვილო! აქა მქონდა, მაგრამ ვერ მომაგონდა. სულ რომ მაგონდებოდეს, რაც გამიგია, მეტი რაღა მინდა: სოლომონ ბრძენი ვიქნებოდი. თუნდ ეგ არ იყოს, ქვეყანაზედ რა ვიცი რამდენი ეშმაკის მანქანებაა, ეგეც იქნება ერთი იმათგანი იყოს. ვეჟო, ცოდვილ ქვეყანაზედ რა არ მომხდარა ჩვენის ცოდვებისაგან? ეგეც შეიძლება, რომ მოჰხდეს, მაგრამ სიფრთხილეს თავი არ ასტკივდებაო, ნათქვამია; ხმა გავაგდოთ, რომ ტყუილია.
— რასაკვირველია, ცუდი არ იქნება, ჩვენ მაგითი რა დაგვაკლდება?
— არაფერი, შენმა მზემ, — ეხლავ დავუძახებ დათოსა და ვეტყვი. — დათო, დათო! — დაუყვირა ბატონმა.
— ბატონო! — სადღაც შორიდამ მოისმა დათოს ხმა: — ეხლავ გიახლებით.
ცოტას ხანს შემდეგ დათოც მოვიდა და ჰკითხა ბატონსა:
— რას გვიბძანებთ?
— იმას, რომა, ყმები ჩამოგვერთმევაო რომ ამბობენ, ტყუილია. გესმის, თუ არა? ყველას უთხარი, რომ ტყუილია. ხელმწიფეს მოუწერია, რომ დავარჩობ, ვინც იტყვის, რომ ეგ მართალიაო, ვინც გუნებაში მაგას გაიტარებსო. გაიგე?
— გავიგე, შენი ჭირიმე! — უპასუხა დათომა, — განა მაგას ვინა ჰფიქრობს? აი, რაღაც გოგო-ბიჭები მიჰქარავენ, შენი ჭირიმე, იმათ ვინ დაუჯერებს. წვრილფეხობის სიტყვა რა დასაჯერია? იყბედებენ და დაჩუმდებიან.
— ეგრე სთქვი ხოლმე სხვაგანაც, ჩემო დათო! ან რა კარგი იქნება თქვენთვის, რომ ჩვენ არა გყვანდეთ.
— შენი მტერი ყოფილა, ჩვენ ვიქნებოდით, შენი ჭირიმე!
— რაც უნდა იყოს, მამასავით გპატრონობთ.
— დიაღ, შენი ჭირიმე! სწორედ მამა ბძანდებით და ჩვენ შვილები ვართ. თუ ხანდისხან გაგვიწყრებით, აგვიკლებთ, წაგვართმევთ, — ეგ რა? სულ ჩვენის სიკეთისათვის არის ხოლმე, განა მამა შვილს არ გაუწყრება?
— ოღონდაც, რომ გაუწყრება, მაგრამ შვილი ისევ შვილია, მამა ისევ მამაა ხოლმე.
— მართალი ბძანებაა. სხვას არა აქვს მაგის გაგება, ამბობს, რომ რაც ჩემია — ჩემი უნდა იყოს, ბატონი რად უნდა გვართმევდესო. ის კი არ იციან, რომ თუ ბატონი ართმევს რასმეს, სულ იმათისავე სიკეთისათვის ართმევს. ხომ მოგეხსენებათ, გლეხკაცი რეგვენია.
— ოღონდაც რეგვენია, — ჩაერივა დარეჯანი, — მაშ ბატონი რისა არის, თუ არ დასტუქსავს, არ წაართმევს? თუნდ ეგ არ იყოს: უცხო ხომ არ ართმევს, ისევ თავისივე ბატონია.
— მართალი ბძანებაა. მამაა, უცხო რად იქნება? — დაუმატა ეშმაკობით დათომა.
— დიდი და პატარაობა სად არ არის? — სთქვა ლუარსაბმა, — აი, თუნდ თითებზედ დაიხედე: ერთი დიდია, მეორე პატარა. რისთვის? ამისთვის, რომ ღმერთს აგრე გაუჩენია, დიდი და პატარაობა ყველგან უნდა იყოს. აბა, დაიხედე!
— განა არ დამიხედნია, შენი ჭირიმე! დიდიც არის, პატარაც, მაგრამ, დაილოცა ღვთის სამართალი, ისე გაუჩენია, რომ ერთმანეთს არ უშლიან, — სთქვა ცბიერმა დათომ.
— მაშ! ყველგან არის დიდი და პატარაცა, ეხლა როგორ იქნება, რომ ჩვენში არ იყოს. ან რა დასაჯერია? — გააგრძელა ლუარსაბმა და ვერ გაიგო კი დათოს აზრი.
— ვისაც თავში ტვინი აქვს, აკი არ იჯერებს, შენი ჭირიმე, ვინც უტვინოა — ისინი მოგახსენებენ, რომ მართალიაო.
— როგორი მართალია? — დაატანა დარეჯანმა, — ხელმწიფისათვის ან ჩვენ რა დაგვიშავებია, რომ ყმები ჩამოგვერთოს, ან თქვენ რა შეგიმატებიათ, რომ გაგააზატონ. ეს როგორ ვერ მოიფიქრეთ?
— მითამ მოგახსენებენ, შენი ჭირიმე, ჭკვიან კაცებს დაუწერიათო, რომ ქვეყნისათვის კარგი იქნებაო. ტყუილი უნდა იყოს.
— ტყუილია, მაშ რა არის? — დაიყვირა ლუარსაბმა, — აბა, რომელი ჭკვიანი კაცი იტყოდა მაგას, თუ არ იუდას კერძო?
— აი, მეხი კი დავაყარე იმისთანა ჭკვიანსა! — მიაყარა ქოქოლა დარეჯანმა.
— თუ ეგ მართალია, გარეჯელ მკითხავს იცი რა უთქვამს? — ჰკითხა ლუარსაბმა.
— არა, შენი ჭირიმე! რა მოგახსენათ?
— ისა, რომ ტყუილიაო.
— აბა, იმისთანა გულთმისანს მოდი და ნუ დაუჯერებ, — დაუმატა დარეჯანმა.
— მე ეგ ადრევე ვიცოდი, შენი ჭირიმე, რომ ტყუილია, აბა უბატონოდ რა ხეირი დაგვეყრება? უპატრონო საყდარსაო ეშმაკები დაეპატრონებიანო, გლეხები იტყვიან ხოლმე. ჩვენც ეგრე მოგვივა. ეხლა ამითი გვატყუებენ თავადებსაც და გლეხსაც, რომ ქვეყნისათვის კარგი იქნებაო, თორემ რა დასაჯერია?
— თუ მე არ ვიქნები, ქვეყანა თუნდ ძირიანად ამოვარდნილა, თუნდ ბოდბელისა არ იყოს — „ქვა ქვაზედაც ნუ იქნება“, — სთქვა ლუარსაბმა, — ქვეყნისათვის კარგი იქნებაო! თუ მე და შენ არ ვიქნებით, ქვეყანა რად გვინდა? ჯანიც გავარდნია. არა, დათო?
— დიაღ, შენი ჭირიმე! სულ ტყუილია. მე ბევრისათვის მითქომს, რომ ტყუილია, და როდი მიჯერებენ.
— შენ უთხარი, რომ თითონ ბატონმა თავის პირით მიბძანა-თქო, მაშინაც არ დაიჯერებენ? — უბძანა ლუარსაბმა.
— მაშინ კი რაღა ეთქმით, შენი ჭირიმე!
— ეგრე, ჩემო დათო! ყველას უთხარი.
— ბატონი ხარ, მაშ გიახლოთ?
— წადი.
დათო წავიდა. ვინ იცის გულში როგორ ეცინებოდა ამ პირმოთნე ყმასა.
— არა, გული დააჯერა, რომ ტყუილია, — უთხრა დარეჯანმა, როცა დათო წავიდა.
— ჭკვიანი კაცია, დააჯერებდა, — უპასუხა ლუარსაბმა.
V
— ყველა-ყველა და ამაღამ ვახშმად რა გვაქვს? — ერთს საღამოს ლუარსაბმა თავის მეუღლეს ჰკითხა, როცა ქათმების შესხდომის დრომ მოაღწია. — დარეჯან! არ გეყურება, დედაკაცო? ამაღამ რა უნდა ვჭამოთ?
— რატომ რა უნდა ვჭამოთ, გენაცვალოს დარეჯანი! ღვთის წყალობა ბევრი გვაქვს, — ანუგეშა დარეჯანმა.
— მაინც?
— სადილიდამ დარჩომილი კაი ცივად ძროხა გვაქვს, კარგი ღორის სუკებია, კარგი...
კიდევ უნდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ ღორის სუკების ხსენებაზედ აღტაცებულმა ლუარსაბმა სიტყვა გააწყვეტინა:
— უჰ, უჰ, უჰ! ეგ ღორის სუკები, შენმა მზემ, რადაც უნდა ჰღირს. სხვა? მე ამაღამ როგორღაც მადაზედა ვარ.
— ზურგიელიცა გვაქვს, ღვინოები რომ იყიდა, იმისი ფეშქაშია. ასეთია, რომ ქონი გასდის.
— უჰ ეგეც კარგია. სხვა?
— ყველი, პური და კაი გული.
— არც ეგ არის ურიგო, შენმა მზემ: ჩვენისთანა ვახშამი ხელმწიფესაც არ ექნება.
გაიკეთა ჩიბუხი მადა-წახალისებულმა მებატონემ და, მინამ სანატრელს ვახშამს მოიტანდნენ, მოუთმენლად წინა და უკან პატარა ოთახში ბოლთასა სცემდა. ხანდისხან რაღაც ფიქრში გართული უეცრად წამოიძახებდა: „ღორის სუკები? შენმა მზემ, რომ კარგია!“
ვახშამსაც, როგორც ყველაფერსა ამ წუთის-სოფელში, ბოლო მოეღებოდა. გამაძღარი და ტახტზედ გადაგორებული ლუარსაბი ეხლა ხვალისთვის დაიწყებდა ზრუნვასა. მაშ! ოჯახის კაცი იყო.
— ესეც ვახშამი, ღვთის მადლით, გადავაგორეთ, ეხლა ხვალინდელ დღისათვისაც ვიფიქროთ. ხვალაც ჭამა გვინდა, დალოცვილს ღმერთს ეგრე გაუჩენია კაცი. ხვალ რაღა ვჭამოთ?
— ხვალ?.. — ჩაფიქრდა დარეჯანი, ვითომც და ძნელი გამოსარკვევი საქმე მიანდვეს: — ხვალ? დაიცა ერთი მოვიგონო... ხვალ? არტალაზედ როგორა ხარ?
— უჰ, უჰ! შენმა მზემ, კარგი რამ მოიგონე. არტალაზედ? ვაცივითა ვარ, ვაცივით, — უპასუხა მსუნაგსავით სულწასულმა თავადმა, — ბარაქალა, დარეჯან! ერთი კარგი მსუქანი არტალა, ჩვენი თედოს მოხარშული, ნივრით, — ერთ სახელმწიფოდა ჰღირს, მე და ჩემმა ღმერთმა. ეგ ძალიან კარგი. სხვა? მარტო ეგ რას გვეყოფა?
— ერთი კარგი ჩიხირთმა? — ჰკითხა მაცდურის ღიმილით კნეინამა.
— ჩიხირთმა?.. ჰა, ჩიხირთმა?.. არა, გეთაყვა, ბოზბაში სჯობია, — მიუგო მცირე დაფიქრების შემდეგ ლუარსაბმა.
— ეხლა მაგას დაიჟინებ. რითა სჯობია?
— ვა!.. ტყემლის მჟავით გაკეთებული ბოზბაში?.. — ისეთის ხმით წამოიძახა ლუარსაბმა, თითქო უკვირსო: ეს ამისთანა უბრალო ჭეშმარიტება როგორ არ ესმის ამისთანა ჭკვიან დედაკაცსაო.
— შენც არ მომიკვდე, ლუარსაბ, კარგად გაკეთებულ ჩიხირთმას ბოზბაში არა სჯობდეს.
— ვა!.. — უფრო გაკვირვებით შეჰყვირა ლუარსაბმა, — ტყემლით გაკეთებულს ბოზბაშს ჩიხირთმა უნდა ამჯობინო?.. შენს ჭკვაზედ არა ხარ, დედაკაცო! ჯერ ისე ბოზბაში რა არის, რომ ტყემლით რა იყოს!.. რას ამბობ, რასა? ერთი მსუქან ბოზბაშში ამოვლებული პურის ლუკმა მთელ ქვაბ ჩიხირთმას მირჩევნია. ამის შემდეგ შენ უნდა დამაჯერო, რომ ჩიხირთმა სჯობია? მაშ კაცი აღარ ვყოფილვარ, ქუდი არა მხურებია.
— შენ ერთი ახირებული კაცი ხარ: რასაც იტყვი, ხომ კაცი ვეღარ გადაგათქმევინებს? — არ იყო რომ ცოტა წყენით არ უთხრა დარეჯანმა დაჟინებულს ლუარსაბსა.
— მაშ? კაციც მაგისთანა უნდა. ის ხომ კარგია, დღეს ერთი სთქვას, ხვალ სხვა? — სთქვა ლუარსაბმა, შემოიყარა დოინჯი და გამარჯვებულსავით ამაყი შეხედულობა მიიღო.
დარეჯანმა იგრძნო, რომ ლუარსაბმა საბუთიანად დაიჭირა და შერცხვენილმა ბანზედ სიტყვა გადააგდო:
— მაშ შენ ბოზბაშს ამჯობინებ?
— ვამჯობინებ.
— მაშ შენ პირში გემო არა გქონია, — ეხლა კი გულზედ მოსულსავით სთქვა დარეჯანმა.
ლუარსაბი აიტკიცა, მაგრამ თავი შეიკავა და არ იყო რომ მაინც ცოტა წყენით არ უპასუხა:
— შენ არა გქონია, რომ ჩიხირთმას ამჯობინებ, თორემ მე ხომ ბოზბაში მირჩევნია.
— აბა რას მიედ-მოედები? — ეხლა კი გაანჩხლდა დარეჯანი, — ბოზბაში როგორა სჯობია ჩიხირთმასა, რომ როცა ჩიხირთმა მაგონდება — პირში წყალი მომდის, თუ მშიერიც ვარ — მაშინ უფრო, ბოზბაშზედ კი არა. მაშ ჩიხირთმა სჯობნებია. ეხლაც დაიჟინებ?
ისეთ გულდაჯერებით და ზაფრიანად წარმოსთქვა ეს კნეინამა, რომ, ასე გგონია, უნდა ეთქვაო: „შე სულელო, ამისთანა საბუთი მაქვს და შენ კი მაინც შენსას ამბობო?“
მაგრამ არც ამის მოპირდაპირე იყო სუსტის ჭკუისა, რომ ის საბუთი უფრო ძლიერის საბუთით არ დაერღვია. მართალია, პირველშივე ძალიან ჩაფიქრდა, მაშინვე ვერ მოახერხა, — რა ეთქვა, მერე კი — ღვთის წყალობა გქონდეთ — ყოჩაღად ლუარსაბმა იმას მიუგო.
— მაგ სიტყვებზედ სდგეხარ? — ჰკითხა ჯერ ლუარსაბმა და ფეხზედ წამოდგა.
— ვდგევარ.
— მაშ კარგი: შენ ხომ ჩიხირთმა მშიერს მოგგვრის პირში ნერწყვსა, მე კი ბოზბაში — მაძღარსაცა. აი, თუნდა ეხლა: მე ხომ ამაღამ შენზედ მეტი მიჭამია, მაგრამ რომ მაგონდება პირამდინ პურ-ჩაყრილი, ჩაჟუჟუნებული ბოზბაშით სავსე მათლაბა, თუ ზემოდამაც ერთი კარგი კანჭი აძევს!.. რას ამბობ, დედაკაცო? მე მოგიკვდე, თუ შენ გესმოდეს რამე: ბოზბაში — წვნიანების მეფეა, როგორც თართი — თევზებისა. შენ რა იცი, დედაკაცი ხარ.
— აბა შენ კაცმა როგორ უნდა დაგიჯეროს, რომ ეგეც არ იცი: ორაგული თქმულა თევზების მეფედ და არა თართი... აბა, სულ ეგრე სტყუი ხოლმე, — უკიჟინა ნიშნის მოგებით გახარებულმა კნეინამ, რომ ტყუილში დაიჭირა.
შერცხვა ცოტა ლუარსაბსა, მაგრამ არ შეიმცნივა და გაიზრახა, რომ პატივისათვის — რაც უნდა დაემართოს — უნდა დაამტკიცოს, რომ თართი არის მეფე.
— ეხლა მაგას დაიჟინებ. თართია-მეთქი.
— ორაგულია.
— ეჰ, თართია, თავი არ მამიკვდება, არც ეხლა დაიჯერებ?
— ორაგულია, ორაგული! — დასძახა კნეინამა.
— აბა საიდამ იცი, რომ ორაგულია?
— შენ საიდამღა იცი, რომ თართია?!
ამ კითხვამ გააბა ლუარსაბი მახეში. მერე რა-რიგად! ხსნა არ იყო! ძალიან კი უნდოდა მოეგონა რამ, უნდოდა ეთქვა კიდეც, რომ „კარაბადინში“ სწერიაო, მაგრამ მოაგონდა, რომ დარეჯანი უფრო ნაკითხია და ვეღარ გაბედა.
დარეჯანი ჭკვიანი დედაკაცი იყო — როგორც იცის თითონ მკითხველმა ჰნახა რომ ლუარსაბმა პასუხი ვერ მოუხერხა, უფრო-და-უფრო დააყარა თავმოწონებით:
— მითხარ, საიდამ იცი? მაშა! რაც არ იცი, ნუ იტყვი. აბა ეხლა სთქვი: ჩიხირთმა არა სჯობია?
დარეჯანმა იფიქრა, რომ ეგრე დაჭერილი ლუარსაბი თუ გატყდება, ეხლა უნდა გატყდეს. ამისთანა გაჭირებაში თუ დაიყოლიებს ჩიხირთმის უკეთესობაზედ, თორემ სხვა დროს ვეღარა. ამიტომაც ეგრე უეცრად გადავიდა ისევ ჩიხირთმაზედ.
ლუარსაბი დაგვიღონდა, მკითხველო! ისე თავჩაღუნული იდგა, როგორც პატარა ბავშვი, როცა შაქრის ქურდობაში დაიჭერენ. არ იცოდა რა ექნა. ჰგრძნობდა, რომ ცოლმა დაიჭირა, აჯობა, მაგრამ ამის კისრად აღება ეთაკილებოდა. სხვა დროს იქნება დაეთმო, მაგრამ ეხლა, რაკი საქმე სახუმარი აღარ იყო, რაკი ჯიბრზედ შედგა, ეხლა დათმობა სათაკილო ეგონა. მართალია, იყო წუთი, როცა ისე დამარცხებული ჰნახა თავისი თავი, რომ თითქმის დააპირა კიდეც ჩიხირთმის უკეთესობის აღიარება, მაგრამ ამ დროს თვალ-წინ წამოუდგა მაორთქლავი მათლაბა ლავაშ-ჩაყრილის ბოზბაშისა, მოაგონდა ზემოდამაც გადახირული ბატკნის კანჭი, ამან გაიტაცა ისევ ლუარსაბი: ამის სულს ღონე მოემატა, გული გაუმაგრდა, დაავიწყა სირცხვილიც, დამარცხებაც, გამარჯვებაც და ათქმევინა ეს ღონიერი სიტყვები:
— მე არ ვიცი, თუნდ რომ მართლა ორაგული იყოს თქმული თევზების მეფედ, მაინც კიდევ ბოზბაში სჯობია ჩიხირთმასა.
— ჩიხირთმა, ადამიანო!
— ბოზბაში, დედაკაცო!
— ეჰ, წეღანდელი არ იყოს, მტყუანი ხარ და არა სტყდები, — უთხრა ყვედრებით დარეჯანმა.
— შენა ხარ მტყუანი.
— დახე! შენ არა თქვი — თართიაო?
— მე ეგ არ მითქვამს — ეგ შენა თქვი, — იცრუა ლუარსაბმა და თავის სიტყვა თავის ცოლს გადააბრალა, — მე ორაგული ვთქვი.
— დახე, დახე, თქვენი ჭირიმეთ!.. ეს რა მოიგონა! — წამოიძახა ეხლა კი სწორედ გულზედ-მოსულმა დარეჯანმა.
— ამდენი იყვირე, რამდენიც გინდოდეს! — დაბალ ხმით უთხრა ლუარსაბმა და წავიდა, რომ გარეთ გავიდეს. კარებში რომ მივიდა, ერთი კიდევა სთქვა:
— მე ორაგული ვთქვი. — თქმა ამისა და იმისი გარეთ გასვლა ერთი იყო.
— მტყუანს?.. — მისძახა გაკაპასებულმა, ამ უსირცხვილობისაგან მოთმინებიდამ გამოსულმა ცოლმა, — გაუწყრეს წმინდი-გიორგის მადლი და ნეკრესის ღვთისმშობლისა!
ლუარსაბმა ყური არ ათხოვა, თუ ვერ გაიგონა — არ ვიცი, ეს კი ვიცი, რომ ამ წყევლამ დარეჯანს მშვიდობიანად ჩაუარა.
ხშირად შუაღამემდინ ცოლ-ქმარნი გაცხარებულნი და გაჭარხლებულნი ამისთანა ღრმა აზრებს ამტკიცებდნენ: „დღეს რა ვჭამოთ“, — იტყოდნენ დილით. „ხვალ რა ვჭამოთ“, — იტყოდნენ საღამოზედ. ეს იყო იმათი სულის საზრდო, ეს იყო იმათი გონების ვარჯიში, ეს იყო იმათი აზრის აღებ-მიცემა.
რა იცოდნენ ამათ, რომ თავისის ქცევით, თავისის ცხოვრებით არისხებდნენ ღმერთსა, რომელსაც თავისი სული ამათთვის შთაუბერია.
— ვაჟო! მე ვარისხებ ღმერთსაო? — გეტყოდათ გაოცებით ლუარსაბი: — წირვა-ლოცვას მე არ ვაკლდები, კაცი მე არ მამიკლავს და კაცისათვის მე არ მამიპარავს, — რაზედ ვარისხებ ღმერთსა?
მართალი ხარ, ჩემო ლუარსაბ, შენ კაცი არ მოგიკლავს, კაცისთვის არ მოგიპარავს, ერთის სიტყვით — რაც არ უნდა გექნა, არ გიქნია — ესეც კარგია: უარარაობას ეგა სჯობია. მაგრამ ეხლა ეს უნდა გკითხო: რაც უნდა გექნა, ის კი გიქნია?
— დიაღ, — მეტყვი შენ, — მისვამს და მიჭამია, არც ერთი დღე მშიერი არა ვყოფილვარ.
მითამ პასუხი ეგ არის? წირვა-ლოცვას არ ვაკლდებიო რა გამოვიდა? იქ ყოველთვის გსმენია ჩვენთვის ჯვარცმულის ქრისტეს სიტყვა: „ვითა მამა ზეცისა იყავ შენ სრულიო“. აბა, ან ერთს წამს შენს სიცოცხლეში მაგისთვის სცდილხარ? არა, შენ მაგისათვის არა სცხოვრობ: შენ სცხოვრობ — რომ სვა და სჭამო, და არა იმისთვის სჭამ და სვამ — რომ იცხოვრო, ესე იგი ეცადო — რომ ვითა მამა ზეცის იყო შენც სრული.
VI
ოცი წელიწადია თურმე, რაც ლუარსაბი და დარეჯანი ერთს უღელში შებმულან და ერთს ბედის კალთას ქვეშ ამოფარებულან. საოცარი ამბავია ამათი ჯვარისწერა. ჯერ ლუარსაბი თავის ძმასთან — დავითთან — გაუყრელი იყო, როცა ოცი წლისა შესრულდა და მოინდომა ცოლის შერთვა. ძალიან მოინდომა, მაგრამ არ იცოდა ვისი ქალი შეერთო; მდიდარიც უნდოდა, კაი გვარის-შვილიც და მზეთუნახავიცა. ამაების მექონი ქალი ჩვენში ძვირია. ლუარსაბს ჯერ კი თვალი ეჭირა — იქნება შემხვდესო, და, რომ ვერსად ვერა ჰპოვა, გაიზრახა გულში — შეიკეროს პტყელის ბუზმენტებით ჩოხა, ბუზმენტებითვე მორთული განიერი მაუდის შალვარი, ერთი ოციოდ თუმანს თავი მოუყაროს და ჩავიდეს ქალაქში იმ ფიქრით, რომ ერთი-ორიოდჯერ ქუჩა-ქუჩა გავაჭენებ დროშკასაო, იქნება ერთი მდიდარი, კაი გვარის და ოჯახის შვილი ქალი ბადეს მოხვდესო, თუ არა და სომხის ქალები ხომ იქ არიან, ათასს თუმანს წამოვიღებო. ბოლოს შეიტყო, რომ შორს წასვლა საჭირო არ არის; თავად გძელაძეს, დიაღ პატიოსანის გვარის და კაი ოჯახის შვილს, ერთი მზეთუნახავი ქალი უზის გასათხოვარი და ზედ ზურგზედ ორასი თუმანი თეთრი ნაღდად აკერია. აუფორთხალდა ლუარსაბს გული, გაუჯდა გვერდებში და დღე-მუდამ საამურად უღიტინებდა, მაგრამ არ იცოდა — როგორ მოეხდინა საქმე. უშველა ღმერთმა და ერთს დღეს მაჭანკალიც გაუტყვრა.
მაჭანკალი, გძელაძისაგან მოგზავნილი, გახლდათ ერთი მოხუცებული, დარბაისელი, ღარიბი და ქვრივი დედაკაცი, რომელიც მას აქეთ, რაც ქმარი მოჰკდომოდა, ამ პატიოსანის ხელობით თავს ირჩენდა. ამას „სუტ-კნეინას“ ეძახოდნენ, იმიტომ რომ ამისი უბედური ქმარი მთელ სიცოცხლეში კნიაზობას ეძებდა და ვერ დაიმტკიცა. ჩვენც ეგრე დავუძახოთ.
დიდი ენამეტყველობის სახელი ჰქონდა გავარდნილი თავადიშვილებში ამ სუტ-კნეინასა. ამისთანა გამოცდილი შუამავალი თურმე ორიც არ დადიოდა დედამიწის ზურგზედა. ამიტომაც ბლომად იღებდა ფეხის-ქირასა, მაგრამ ეს იყო კარგი, რომ რაკი იკისრებდა საქმეს, ბოლოსაც მოუღებდა. აი, გძელაძესაც ეს ამოერჩივა, ხუთი თუმანი ბე მიეცა და თხუთმეტსაც დაჰპირებოდა, როცა საქმეს გაარიგებს. თუმცა გძელაძემ გამოგზავნა ლუარსაბთან, მაგრამ გამოცდილმა სუტ-კნეინამ ისე აჩვენა თავი, რომ მითამ ჩემ თავად მოვედიო, რომ ლუარსაბსაც დაავალოს და დასცინცლოს რამე.
ეს მოჰხდა ერთის აზნაურიშვილის სახლში, რომელმაც ჯვარი დაიწერა და ქორწილში სხვათა შორის ლუარსაბიც დაჰპატიჟა. ის სუტ-კნეინა ამ აზნაურიშვილის მამიდა იყო. ქორწილის მეორე დღეს, სადილის შემდეგ, ჩვენი ლუარსაბი შექეიფიანებული წავიდა და ფანჩატურში დაწვა. მზე დაწურვაზედ იყო, როცა ვიღაცამ ხელი ჰკრა და გააღვიძა. ლუარსაბმა გააჭყიტა თვალები და დაინახა ერთი პატიოსანი ხნიერი დედაკაცი. წამოხტა მაშინვე ფეხზედ.
— დაბძანდით, შენი ჭირიმე, მოისვენეთ, — უთხრა სუტ-კნეინამა, — უკაცრავოდა ვარ, მოსვენება დაგიფრთხეთ, მაგრამ დედითქვენის მეგობრობა და ხათრიჯამი რომ მაგონდება, ის პატივი და სიყვარული, თქვენზედაც გული შემტკივა... აი ამოდენა (დაბლა ხელით აჩვენა) ხელში მჭერიხართ, მითამაშებიხართ. დედა-თქვენი და მე დიდი მეგობრები ვიყავით, უერთი-ერთმანეთოდ ვერ გაგვეძლო, დიდი სიყვარული გვქონდა ერთმანეთისა: დები რად იქნებიან ისე, როგორც ჩვენ ვიყავით. დედა-თქვენი ხომ არ გახსოვთ?
— არა, მე მაშინ ორის წლისა ძლივა ვყოფილვარ, — მიუგო ლუარსაბმა, რომელმაც არ იცოდა ჯერ, რა ამბავია და ან რა უნდა ამ კნეინასა.
— რასაკვირველია, არ გეხსომებათ. ის უბედური ღმერთს რომ თავის უმანკო სულს აბარებდა, — იმის დამკარგავი მე ცოცხალი რაღადა ვარ, ეჰ, მადლობა ღმერთს, იმის ნებას ვინ წაუვა, — რომ უმანკო სულს აბარებდა, მე მაშინ ფეხთით ვეჯექი. ყველანი დაითხოვა ჩემ-გარდა. მამა თქვენი, მგონია, მაშინ მიცვალებული იყო.
— არა, ჯერ მასუკან თუნდ ექვსი წელიწადი იცოცხლა, — მიუგო ისევ ლუარსაბმა.
— მართლა, მართლა, რამ დამავიწყა? — სთქვა სუტ-კნეინამა, მითამ-და მართლა დაავიწყდა, — აი, სიბერე რა არის, ხსოვნამ მიღალატა, დიაღ, ცოცხალი ბძანდებოდა. დახე ჩემს გონებას! თავის პირით არ მიბძანა: „დაო, ხორეშან! ვიცი, რა სიყვარული გაქვთ შენ და ჩემ ცოლსა, წადი, ფეხთით დაუჯექ, იამება, შენ რომ გნახავს ისე ჩემი ნახვაც არ იამება“. მამა-თქვენი დარბაისელი კაცი იყო, დიდი პატიოსანი, სახელოვანი და ყველასაგან პატივცემული. დიდი შიში-კრძალვა ჰქონდათ იმისი, განა მარტო საქრისტიანოში, სალეკოშიაც; დაღისტნამდინ იმისი სახელი გავარდნილი იყო, რუსებისაგანაც დიდი პატივი ჰქონდა. აბა თქვენ რა გეხსომებათ, პატარა იყავით. ჰო, რას მოგახსენებდით?.. — ჰკითხა ლუარსაბსა.
— რომ მამი-ჩემის სახელი დაღისტნამდინ გავარდნილი იყო, რომ რუსებისაგანაც დიდი პატივი ჰქონია, — უპასუხა ლუარსაბმა.
— არა, ეგ ხომ ვიცი. რაზედ დავიწყე, ის დამავიწყდა, ვეღარ მომიგონებია. აი, ბატონო, სიბერე ეს გახლავთ: წუთის წინად რას ვლაპარაკობდი, არ მახსოვს, მამა-თქვენის სიკვდილი — ოცის წლის ამბავი — რომ არ მახსოვდეს, რა საკვირველია.
— თორმეტის წლის ამბავი გახლავთ, — გაუსწორა ლუარსაბმა
— თუნდ თორმეტისა, მაინც საკვირველი არ არის. რაზედ დავიწყე ლაპარაკი?.. — ჩაფიქრდა სუტ-კნეინა, მითამ-და არ იცოდა, რაზედ დაიწყო. იცოდა, ძალიან კარგად იცოდა, მაგრამ ჰფიქრობდა, ისე როგორ მოახერხოს, რომ ლუარსაბმა ტყუილში ვეღარ დაიჭიროს, როგორც მამის სიკვდილში დაიჭირა. ლუარსაბი გაშტერებული იდგა და სულ არ ესმოდა, რა განზრახვით მოსულა ამასთან კნეინა და რა განზრახვით ჰლაპარაკობს.
— ჰო, მართლა! — წამოიძახა სუტ-კნეინამა, ფიქრის შემდეგ, — იმას მოგახსენებდით: ცხონებული დედა-თქვენი რომ უმანკო სულს უფალს აბარებდა, ყველანი დაითხოვა, ჩემ-გარდა, და, როცა მარტოკანი დავრჩით, მიბძანა თავის სირინოზის ხმითა: „მე, ჩემო გულითადო მეგობარო ხორეშან, დიდის ხნის სიცოცხლე აღარა მაქვს. ვიცი, რომ ჩემი სიყვარული დიდი გაქვს. აი, ეს შენ და ეს ჩემი ობლები, შენ იყავ ამათი დედა“. ეს რომ ბძანა, — ვუი უბედურების მნახველს! — გული ამოუჯდა. მეც ღაპა-ღუპით წამომივიდა ცრემლები, ბევრი ვიტირეთ. მერე ხომ განუტევა კიდეც ის ანგელოზის სული. მე, როგორც თავზარდაცემული, ისე გიჟსავით დავრბოდი, თურმე ეგონათ — ვერ ავიტან მწუხარებას და ჭკვიდამ შევცდები. დიდი სიყვარული გვქონდა, ესე ვიყავით, თითქო ერთი ხორცი გვაქვსო და ერთი სული. დედა-თქვენიც ასეთი დედაკაცი ბძანდებოდა, — დაუმკვიდროს ღმერთმა სასუფეველი, — ასეთი დედაკაცი ბძანდებოდა, რომ ყველას ხატსავით უნდა ელოცნა. ასეთი რამ იყო! სადღა არიან ეხლა იმისთანები! ჩვენც ვიტყვით, დედაკაცები ვართო... მესამეს დღეს ქრისტიანულის წესით მივაბარეთ მიწასა იმისი ნათელი გვამი. დიდი სამღვდელო იყო მოპატიჟებული. მოგახსენებენ, მამა-თქვენს გვამის გასაპატიოსნებლად არქიელიც უნდა მოეწვივა, მაგრამ დროშკის ცხენები ვერ ეშოვნათ, რომ გაეგზავნათ. თქვენ ერთი ბეწო ობლები დარჩით, თქვენ და დავით პატარები იყავით, თქვენ მაშინვე შემიყვარდით, თქვენკენ მაშინვე გული უფრო მამიწევდა. არ ვიცი რად, — დათიკოც ხომ იმისი ნაშობი იყო, მაგრამ თქვენ ჩემთვის სხვა იყავით. მე თქვენ ხომ არ გეხსომებით?
— არა, არ მახსოვხართ.
— აბა, რასაკვირველია, არ გეხსომები, შენ სამის წლისა იქნებოდი, როცა მე ქმარი მომიკვდა, — ვაი იმის დამკარგავს! — მას აქეთ შინიდამა ფეხი არ გამომიდგამს, — ვარ ესე უნუგეშო, უპატრონო, ქვრივ-ოხერი. სიხარული ჩემთვის სიხარული აღარ არის, ქვეყანა ჩემთვის სულ შავებშია ჩაცმული. მაპატივეთ კადნიერება, იქნება თავი მოგაწყინეთ. რა ვქნა? ბედისაგან დამწვარ-დადაგული ვარ, დარდები მეშლება ხოლმე. რაღა გავაგრძელო, მოკლე სიტყვა სჯობია. თქვენ სამის წლისა იქნებოდით, რომ ქმარი დავკარგე. მოგშორდით და მას აქეთ აღარ მინახვიხართ, მაგრამ გულით ისევ თქვენთან ვიყავი; ვისაც კი თქვენებურს შევხვდებოდი, თქვენს ამბავს ვკითხავდი, ერთ ღამეს — აი, ეს სამი თვეც არ იქნება — დამეძინა. ვნახოთ, ღრმა ძილში რომ ვარ — ერთი მშვენიერი ანგელოზი, შუქმოფენილი, განწმენდილი და გასპეტაკებული თვალ-წინ გამომეცხადა. სიზმარს მოგახსენებთ, მაგრამ ასეთი სიზმარი იყო, რომ აქამდინ ცხადი მგონია. — „ხორეშან!— მიბძანა სულმა ცხოველმა, — მე შენის გულითადის მეგობრის სული ვარ, განწმენდილი და გასპეტაკებული“. მაშინვე მუხლებზედ მოვეხვიე დედი-თქვენის სულსა, დედა-თქვენი ბძანდებოდა. — „მუხლებზედ ნუ მეხვევი, — მიბძანა ხელახლად, — მე შენგან გული მტკივა: რად დაანებე თავი ჩემს დავითს და ლუარსაბსა? დავითი კიდევ არაფერი, იმან ცოლი იშოვა და დაბინავდა, ლუარსაბს რატომ არ ჰპატრონობ?“ სამი ღამე ერთი-ერთმანეთზედ მომევლინებოდა და სულ იმას მეტყოდა ხოლმე. ეგრე გახლდათ, თქვენი დაუტირებელი არ მოვკვდე! თუნდ ეგ არ ყოფილიყო, მე — როგორც მოგახსენეთ — უფლისა წინაშე აღთქმა მივეც, რომ დედობა გაგიწივო, და, აი, დღეს მოვიდა ის დღე. თქვენ ყმაწვილი კაცი ბძანდებით. მე, რა წამსაც დაგინახეთ, მაშინვე მივხვდი, რასაც გაუგიჟებია ის საწყალი ქალი. ღმერთმა შეარცხვინოს შენს მხარ-ბეჭთან ყარამანის მხარ-ბეჭი და სიტურფე ტარიელისა, გონიერება გარდანქეშანისა. თვალი მოგკარით თუ არა, მაშინვე მივხვდი, რასაც აუნთია ცეცხლი იმ უბედურის ქალის გულშია. უბედურს ვამბობ იმიტომ, რომ იქნება თქვენ იმაზედ არც კი ჰფიქრობთ, ის კი იქა ჰდნება.
ლუარსაბს იამა, ისე უნებლიეთ ქუდი უფრო ჩაიტეხა, კისერი მოიღერა, წვრილ, ახალ აშლილ ულვაშებს ხელი გადუსო, წელში გასწორდა და მხარ-ბეჭი მოიმარჯვა. ისე იამა, რომ პირველ ხანში ვერ მოახერხა სიტყვის თქმაცა. ჯერ არ იცოდა, რასაკვირველია, ის ქალი ვინ იყო, მაგრამ მაინც იამა.
— არც ქალია ურიგო, — დაიწყო ისევ სუტ-კნეინამა, — როგორი ყარამანიც შენ ხარ, იმისთანა სალბიხურამან ის არის. სწორედ ტარიელ და ნესტანდარეჯანი იქნებით, ორივე ერთად რომ შეგყაროთ. არც გვარი და შთამომავლობა აქვს ცუდი. მუხრან-ბატონთან ერთ ფურცელზედ არის იმათი გვარიც ჩაწერილი. კაი ქალი, კაი გვარიშვილი, კაი ოჯახი, სახელგანთქმული ნათესაობა — ბიძა ერთი მაიორი ჰყავს, მეორე დიანბეგია თათრებში, ფულიც აქვს ნაღდად, მეტი რა გინდა? მერე დედი-შენის სურვილიც არის. ის ანგელოზი წუხელიც მომევლინა და მითხრა: „ეგ უთუოდ მოახდინეო!“
— ფული რაერთი აქვს? — ჰკითხა ლუარსაბმა.
— ორასი თუმანი ექნება?
— ნაღდად?
— სულ ბაჯაღლო ოქრო; შინა აქვს, პარკში შეკრული.
— გძელაძიანთ ქალი ხომ არ არის?
— თქვენ ვინ გითხრათ?
— მე ვიცი.
— მაინც?
— ვიცი, ის არის. განა მე კი გულში არა მქონდა იმ ქალის სახე, — მორცხობით ჩაიღიმილა ამ სიტყვაზედ ლუარსაბმა.
— საიდამ? გინახავს თუ?
— თვალითაც არ მინახავს, მაგრამ ისე ვიცი.
— მაშ ნებას დამრთავთ თქვენ მაგიერ ვილაპარაკო? რა-რიგად გაუხარდება ქალსა!
— თორემ მამას კი არა, — სთქვა სუტ-კნეინის ქებით გაზვიადებულმა ლუარსაბმა.
— არ გაუხარდება, თქვენმა მზემ! — გაუძნელა ძალად საქმე სუტ-კნეინამ.
— მაშ იმისგან არა ხართ მოგზავნილი?
— რას ბძანებთ? იმისაგან რომ ვიყო, საქმე გათავდებოდა, რაკი თქვენი ნებაც არის. ის არის, რომ თითონ მამა დიდს უარზედ სდგას.
— უარზე სდგასო!.. — წამოიძახა გულნატკენმა ლუარსაბმა, — რაში მიწუნებს მითამ? გვარი იმაზედ ცუდი არა მაქვს და ოჯახი მითამ რაო?
— ეხლა, ხომ მოგეხსენებათ, რიხიანი კაცია.
— მაშ არა იქს, რაღა?
— როგორ არა იქს, მაგრამ დიდი ცდა და ხერხიანობა კი უნდა.
— აშ შეიძლება დავიყოლიოთ?
— ვინ იცის? ეგ ხერხზედ ჰკიდია, მაგრამ მაინც კიდევ ღმერთმა იცის, ჯიუტი კაცია.
— ერხი კიდევ თქვენი საქმეა.
— მართალია, მაგრამ მარტო ჩემი ხერხი რასა იქს?
— სხვა რა უნდა? რაც შემეძლება, ჩემ კისერზედ იყოს. მადლის გადახდა ჩვენც ვიცით.
— უი, შენ გეთაყვანე, შენა! მაგას ვინ მოგახსენებს? გულუხვობაში თქვენი გვარი დიდი ხანია განთქმულია, განა არ ვიცი, თუნდ ეგ არ იყოს, დედიშენის შვილს მე უნდა გამოგართო რამე, მაშინ შემერგება ლუკმა? არა, გეთაყვა, მე მაგას არ ვიქ, — ეგ შენ იცი. მაგრამ... მაგარი ეს არის, რომ „ქრთამი ჯოჯოხეთს ანათებსო“, ერთი ოციოდ თუმანი მოგინდება, რომ იმისი მახლობლები შემოვისყიდოთ. ერთი კაცია იქ, იმისი სიტყვა გძელაძიანთ მოსესათვის ბეჭედია, ფირმანია სწორედ. იმას უნდა ხახა დავულბოთ.
— ეხლა სად ვიშოვო მე ოცი თუმანი? — უთხრა ცხვირ-პირ-ჩამოშვებულმა და დაღონებულმა ლუარსაბმა.
— მაგაზედ ნუ შესწუხდები: შენ თამასუქი მამეც და ფულს მე გიშოვი.
— ბატონი ხარ. აი, თუნდ ეხლავ, — წაატანა სიტყვა გახარებულმა ლუარსაბმა.
სუტ-კნეინამ, რომ ჰნახა ესე ადვილად ლუარსაბის დაყოლება, იფიქრა: სულელი ყოფილა, რატომ ბლომად არ ვუთხარიო და, რომ გაასწოროს შეცდომა, ეს მოიგონა:
— ეს კი უნდა იცოდე, ჩემო შვილო, რომ დიდს სარგებელს გამოგართმევენ.
— დიდსა? მაინც რამდენს?
— თუმანზედ შვიდ შაურს.
— რა ვუყოთ, მივცემ. „როგორც გიჭირდეს, ისე გიღირდესო“, — ნათქვამია...
— მაშ ყური დამიგდე: შენ ჯერ უარზედ დადეგ, ვინც რა უნდა გითხრას, ფეხი მაგრა დააჭირე, იქნება იმ ქოფაკს, როცა დაყაბულდება, ჭახრაკი მოვუჭიროთ, მეტი დავსტყუოთ, გესმის? მე სულ შენთვის ვამბობ, თორემ მე რა მერგება. ხომ გესმის?
— ესმის, როგორ არ მესმის! ფეხი უნდა დავაჭირო.
— მაშ ეხლა მე ვიცი, ხვალ დილაზედ თამასუქს მოვამზადებინებ, შენც ხელი მოაწერე და მერე მე ვიცი.
— თამასუქი წინ მოგცე?
— მაშ, ქა!.. ფულს ისე ვინ განდობს? მე რომ მქონდეს, არ დაგიჭერ, ხომ იცი. დედი-შენის შვილს როგორ დავუჭერ, მაგრამ მე, ქვრივ-ოხერს, ვინ მომაბადა, სომეხს უნდა გამოვართო. აბა სომეხი, ხომ იცი, რა ურიაა.
— ვიცი, ვიცი.
— მერე, როცა გავარიგებ, მეც ერთი ქვრივ-ოხერი ვარ... ერთი-ორჯერ პურს მაინც მაჭმევ, — შეაბრალა თავი სუტ-კნეინამა, — შენი გვარი დარდიმანდობაში და პურ-მარილობაში განთქმულია.
ლუარსაბს იამებოდა ხოლმე, როცა ეგრე იხსენიებდნენ იმის გვარს, ოღონდ ეს გეთქვა და ჩოხას გაიხდიდა და შენ ჩაგაცმევდა.
— ერთი ეს მითხარ, ქალი როგორია? ყველა-ყველა და ეს კი დაგვავიწყდა, — მოიგონა ბოლოს ლუარსაბმა.
— წიგნში და ხელსაქმეში კარგად გაწურთვნილია, მეტი რა გინდა, — უპასუხა იმანაც.
— წიგნი რად მინდა? რა, ბრძნად ხომ არ დავსომ!.. შენ ერთი ეს მითხარ, მადლიანი სახე აქვს? ფერზედ როგორ არის?
— მაგას ნუღარ მკითხავ, კალმით ნახატია.
— მაშ რაღა, ფეხი დავაჭირო? — ჰკითხა ლუარსაბმა, რომელსაც სუტ-კნეინის უკანასკნელ სიტყვებზედ სიხარულმა და წადილმა ტანში მეტად საამურად გაურბინა.
— დიაღ, ფეხი დააჭირე. ამას შენთვის ვამბობ, რადგანაც ჩემს დაზედ უკეთესის შვილი ხარ, თორემ — თითონ შენ იცი — მე გამორჩენა არა მაქვს-რა. ჩემის სულის საცხონებლად მინდა მოვახდინო ეს საქმე, თორემ მოსე გძელაძე მე არას მამცემს. ნეტავი დავიყოლიო და დედი-შენის შვილის ბედნიერება მოვახდინო და გამორჩენას ვინ იკითხავს!
— ჩემ კისერზედ იყოს ეგა. ლამაზია? — ჰკითხა ღიმილით კიდევ ლუარსაბმა.
— გითხარ — კალმით ნახატია-მეთქი.
— ორასი თუმანიცა აქვს?
— იქნება მეტიც. — ეგ მე და შენზედ ჰკიდია.
— იქნება მეტიცო!.. ჰა, თქვენ რას იტყვით, ცუდი არ იქნება, — ისე სთქვა ლუარსაბმა, თითქო რჩევას ეხლა აპირებსო.
— შენ როგორღაც გულში ჯერ არ გადაგიწყვეტნია, როგორც ვხედავ, — დაატანა ცბიერმა სუტ-კნეინამ, რომ გამოათქმევინოს, გულში კარგად გაუჯდა თუ არა; თუ გაუჯდა, კიდევ დასტყუოს რამე.
— ეჰ, რას ბძანებ?
— როგორ რას ვბძანებ? თუ გულში არა გაქვს, ნუ შემარცხვენ, ეხლავ თავი დამანებებინე.
— თავი როგორ დაგანებებინო, რომ იმ ქალის სიყვარული გულში ნაღვერდალსავით ჩამიგდე. აბა, როგორ დავანებო თავი? მითამ რაში დავიწუნებ?
— მაშ გავათავეთ?
— გავათავეთ.
— უი, შენ გენაცვალოს ჩემი თავი! ძლივს დედი-შენის მოვალეობას და უფლისა წინაშე აღთქმას არ შევასრულებ, თუ მოსე გძელაძე ძალიან არ გაგვიჯიუტდა!
— ის კაცი რომ სთქვი, მოიყიდე, მეც აქ ფეხს დავაჭერ.
— ნეტავი იმის მეტი ქრთამი არ დაგვეხარჯოს! იქნება სხვასაც მოუნდეს.
— შუაზედ გაუყავ ოცი თუმანი.
— უი ჩემ თვალებს! ქა, როგორ იქნება? უბრალო კაცის შვილები ხომ არ არიან, ათ-ათ თუმანში ხელი გაისვარონ, თავადიშვილები არიან, სახელგანთქმულები, იმათი მოსყიდვა ადვილი არ არის. აი, როგორ გეტყობა, რომ ჯერ ყმაწვილი ხარ.
— ოცის წლისა ჯერ სრული არა ვარ, — იტყუა ლუარსაბმა, სრული იყო.
— ისიც ჩვიდმეტის წლისა იქნება. სწორედ გვრიტები იქნებით. უი, ნეტავი კი იმ ბედნიერ დღეს შევესწრა, რომ თქვენ ერთად მხარი-მხარ მსხდომნი გნახოთ და! ბევრი არ შემოგნატრებენ!
— მაშ ერთი აუჩქარე, თუ მართლა ეგრეა, თუ ღმერთი გწამს, — შეეხვეწა მოუთმენელი ლუარსაბი.
— ნეტავი ჩემს აჩქარებაზედ იყოს დამოკიდებული და მალე მტერი მოგიკვდეს, მალე მე მაგას ბოლო მოვუღო, მაგრამ ის წყეული მამაა საქმე. ღმერთი მოწყალეა, ნუ გეშინიან.
ეგრე გათავდა პირველი მოციქულობა სახელოვანის მოციქულისა. ლუარსაბს ამ დღის აქეთ, ცხადივ თუ სიზმრად, სულ ის კალმით ნახატი ქალი აგონდებოდა და ორას-თუმნიანი პარკი. საღერღელი მეტად აეშალა, სურვილმა მეტად აადუღა, ასე რომ, როცა მოიგონებდა, ერთს ლაზათიანად გაიზმორებდა და ამას იტყოდა მსუნაგსავით ტუჩის ლოკვითა: „კალმით ნახატი ქალი, ორასი თუმანი ბაჯაღლო ოქრო და იქნება მეტიცო... ჰა! რას იტყვი ლუარსაბ, ურიგო არ იქნება, განა? ამაზედ არის ნათქვამი: „ბედი მომეცი და სანახვეზედ გადამაგდეო!“
VII
თუმცა სუტ-კნეინამ თავის ანგარიშების გამო საქმე ცოტად გააგრძელა, მაგრამ მალე უნდა გათავებულიყო, რადგანაც ორივეს მხრივ ნების დართვა იყო. სუტ-კნეინის ანგარიშების გარდა, ერთი სხვა ხიფათიც მოსდევდა ამ საქმეს: ქალი — პირველი, რომ ოცის წლისა იყო და ამბობდნენ ოც-და-ერთისაცააო — ეგ არაფერი, ამაში შეიძლებოდა კიდევ ხერხიანად მოეტყუებინათ, ცხენი ხომ არ იყო — კბილებზედ შეეტყოთ, მაგრამ ჭირი ის იყო, რომ მეტად მახინჯი გახლდათ. აბა, აქ როგორ მოატყუებ? თვალებს ხომ არ აუბამ? მართალია, შეიძლებოდა, პირველში სხვა ეჩვენებინათ, მერე, რაკი ჯვარის დასაწერად მოვიდოდა, ძალად გადასწერდნენ ჯვარსა, მაგრამ სუტ-კნეინას ეშინოდა: მერე ხომ თმით მათრევენო. თმით თრევა კიდევ არაფერი, რომ კარგად გამორჩენა შეიძლებოდეს, ოცი თუმანი აბა რა ფულია! მართალია, ლუარსაბსაც ჩამოართო ბარათი, მაგრამ, რაკი ამისთანა მახეში გააბამდა საწყალსა, მერე როგორღა მივიდოდა ფულის გამოსართმევად? ხომ უზიარებლად დაარჩობდა. ეჩივლა და ბარათი დიანბეგთან წარედგინა, რა გამოვიდოდა? ლუარსაბი გააბათილებინებდა, თუ არა და ნახევარს დიანბეგი წაიღებდა. მაგ ნახევარს ჯანი გავარდეს, ოღონდ საქმე არ გამოაშკარავდეს, — მაშინ რა ეშველებოდა სუტ-კნეინასა? ხომ ციხეში დაიჭერდნენ. „არა,— იფიქრა კნეინამა, — ეს ბარათი კიდევ აქა მქონდეს: როცა დრო მოვა, შევუთვლი, თუ მომცა, ხომ რა კარგი, თუ არა და ჯანი იმასაც გავარდეს, — ერთის სიტყვით ეს ბარათი ან ჰო არის, ან არა. საჰო-არაოდ საქმე რად გავიხადო. სიფრთხილეს თავი არ ასტკივა: ისევ ისა სჯობია, მოსე გძელაძეს ათიოდ თუმანი ნაღდი — აი ეგ მიყვარს! — მოვამატებინო და გავბედო ლუარსაბის მოტყუება, თორემ იქ ჩივილი, ერთი დავიდარაბა ასტყდება, იქნება საქმეც გამოაშკარავდეს, ამას იქნება კიდევ სხვა საქმეებიც ზედ შემიკეცონ, — ერთი ხათაბალა რამ გამოვა... რადა? არა, ეგ ჩემი საქმე არ არის: მე მიყვარს „ჩისტად“ საქმის დაჭერა.
ეგრე მომართული იყო სუტ-კნეინა, როცა გძელაძიანთ სოფელში შევიდა ამისი ურემი, მითამ-და ერთ რაღაც ძველ საყდარში ღამის სათევად მოვიდა. მეორე დილას თითონ მოსე გძელაძე მოიჭრა და სუტ-კნეინა თავის სახლში შეიპატიჟა. დაიწყეს ლაპარაკი.
— აბა, ჩემო ღვიძლ დაზედ უფრო უკეთესო დაო! ქალია თუ ვაჟი? — ჰკითხა მოსე გძელაძემ.
— ვაი, რომ ქალია, — უპასუხა შეწუხებულსავით სუტ-კნეინამ.
— როგორ? არ ირთავს?
— არა.
— მაინც რას ამბობს?
— ქალი არ მოსწონს — ნუ გეწყინებათ კი — მახინჯი არისო.
— ვაი შენს მოსეს! განა უნახავს სადმე?
— არა, არსად არ უნახავს, მაგრამ შეუტყვია.
— თუ არ უნახავს, მაშ კიდევ შეიძლება საქმე დავატრიალოთ.
— აბა როგორ?
— თუ შენ შემეწევი, ჩემო დაო, და ჩემს პურ-მარილს არ დაივიწყებ, საქმეს დამში მოვიყვანთ.
— აბა, გეთაყვა, მე რაღა თხოვნა მინდა, ხომ იცი ჩემს თავს შენის სამსახურისათვის არ დავზოგავ.
— მაშ თუ ეგრეა, დამაცა.
ადგა მოსე, გავიდა გარეთ და პატარა ხანს შემდეგ შემოიყვანა ერთი მშვენიერი, მოხდენილი ახალგაზრდა გოგო. დააყენა სუტ-კნეინის წინ, ხან აქეთ შემოატრიალა, ხან იქით, მერე უბძანა, რომ გარეთ გავიდეს.
გამოცდილი სუტ-კნეინა მიხვდა, რასაც მოასწავებდა ეს ამბავი, მაგრამ თავი მოიკატუნა, მითამ და არაფერი იცის. მოსე გძელაძე მოვიდა და მოუჯდა ისევ გვერდით.
— როგორ მოგეწონა? — დაიწყო გძელაძემ.
— ერთი ტურფა რამ არის, — უმანკოებით მიუგო მანკიერმა სუტ-კნეინამ.
— უფრო კარგი იქნება, რომ ჩემის ქალის ტანისამოსით მოვრთოთ?
— რასაკვირველია: ერთი-ორად მოემატება სიკეკლუცე.
— ეხლა შენ რას იტყვი, რომ ნიშანის მომტანს ეს გოგო, ლამაზად მორთული, ჩემის ქალის მაგიერად ვაჩვენოთ? — ჰკითხა მოსემ და თვალი თვალში გაუყარა, რომ პასუხი იქ ამოეკითხა.
— მერე სასიძო ხომ მოვა ნიშნის მერეთ, იმას რაღას უზამ?
— იქამდინ ვინ დააცლის? მესამე დღესვე ჯვარისწერა დავუნიშნოთ. სადღა მოიცლის, რომ ქალის სანახავადაც მოვიდეს?
— მერე ხომ მაინც ჯვარის-საწერად მოვა?
— მერე მე ვიცი. შენ ოღონდ მანამდინ დამეხმარე, მერე ჩემს კისერზედ იყოს. ძალად ჯვარს გადავწერ.
— არა, გეთაყვა, მე მაგ საქმეში ხელი დამიბანია, მე მაგას არა ვიქ, ეხლავ გეუბნები.
— რატომ?
— აბა, იმას გაუგია, რომ მახინჯიაო...
— მაგის ფიქრი ნუ გაქვს, — გააწყვეტინა სიტყვა მოსემა, — ნიშანის მომტანი რომ ამ გოგოსა ჰნახავს, მივა და ეტყვის: რას მიჰქარავ, იმისთანა ქალი ჩემს თვალებს ჯერ არ უნახავსო. თუნდ ეგ არ იყოს, ერთი ხუთიოდე თუმანი და იმისი ჯანი. ასეთს ავალაპარაკებ, რომ...
— ძმას გამოგზავნის.
— უფრო კარგი. რასაც თავის თვალით ჰნახავს, თუნდ ქრთამი არ იყოს, ის არ უნდა უთხრას? თორემ ფულიც ხომ არა მშურს.
— არა, გეთაყვანე, მე მაგ ცოდვაში არ ჩავდგები. აი, შენი ბეედ მოცემული ხუთი თუმანი, მე კი ხელი დამიბანია.
ამოიღო ორი ოც-და-ხუთ მანეთიანი ასიგნაცია და მისცა მოსეს გამოქნილმა მოციქულმა.
— მაშ მღალატობ?.. — უთხრა გულის სატკენად მოსემა, — მაშ ჩემი ოჯახის დაღუპვა გინდა? მაშ ჩემი საწყალი ქალი არ გებრალება? ეჰ! მუხანათო წუთის-სოფელო!.. სულ ტყუილი ყოფილა: პურმარილიც, პატივისცემაც, სიყვარულიც, მეგობრობაც!.. ეჰ, შენი ნებაა!.. ეს კი იცოდე, რომ გულში შხამ-წასმული ისარი გამიყარე, სპილენძის ტყვია მომარტყი, ურჯულო ლეკსავით ქრისტიანი სული წამწყმინდე.
მოსეს ეგონა, რომ ამ სიტყვებით მოვულბობ გულსაო, ის კი არ იცოდა, სუტ-კნეინა რა კნეინა იყო! სუტ-კნეინა კი იქნებოდა, რომ სიტყვით მოტყუებულიყო!.. სუტ-კნეინას თუმცა გულში ეცინებოდა, მაგრამ სახე შეიჭმუხნა, მითამ სწუხს კიდეც და ვერა უშველია-რაო.
— შენ ნუ მამიკვდები, მოსე, — უთხრა მწუხარეს ხმით კნეინამ, — და იმ შენის სახის ჩემს უბედურს ქმარს პირშავად არ შევეყრები საიქიოს, რომ შენის ოჯახის სამსახურისათვის მე თავს არ დავიზოგავდი, მაგრამ სამსახურიც არის და სამსახურიც.
— რა ვუყოთ, რომ არის? — მიუგო ეხლა კი ცოტად იმედმოცემულმა მოსემ, რადგანაც შეატყო, რომ სუტ-კნეინა დაყოლებას აპირებს, — რა ვუყოთ რომ არის? განა ჩვენ კი არ ვიცით სამსახურის გადახდა? რა უმადური მე მიპოვე? ოცი თუმანი არ დაგპირდი? ოც-და-ხუთი იყოს, შე დალოცვილო!
— არა, გეთაყვა, ფულზედ ხომ არ არის საქმე: თმით მათრევენ სიბერის დროს, სულს წავიწყმენდ.
— ოც-და-შვიდი იყოს.
— არა, გეთაყვა, ფული რა სახსენებელია: საქმე დიდი გასაბედავია.
— ხომ მოხერხება შეიძლება? ოც-და-რვა იყოს.
— არა, შეძლებით კი შეიძლება, მაგრამ თავს ვინ გამოიმეტებს?
— ოც-და-ცხრა იყოს, — უმატებს ნელ-ნელად მოსე და ყოველ მომატებაზედ ჰხედავს, რომ სუტ-კნეინა რბილდება.
— ძალიან თავის გამომეტება კი უნდა, თორემ შეძლებით რა არ შეიძლება.
სუტ-კნეინამ, ხელოვანმა სუტ-კნეინამ, ძალიან ცბიერობითა სთქვა ეს უკანასკნელი სიტყვა, თითქო მოსე რომ ფულს უმატებს, იმას ყურსაც არ ათხოვებსო, და მარტო იმასა ჰფიქრობს: შეიძლება, თუ არაო. დიდი ხანია იცის სუტ-კნეინამა, რომ შეიძლება, მაგრამ კარგა მსუქანის ლუკმის ამოვლება უყვარდა, რაკი ქვაბში ხელს ჩაჰყოფდა ხოლმე. მოსეს რომ არ დაესწრო, თითონ სუტ-კნეინა ეტყოდა მაგას, ესე მოვიქცეთო. კალმით ნახატიაო — უთხრა და ამისთანა მახინჯს ხომ არ დაანახვებდა? სწორედ მაგისთვისაც მოვიდა, რომ მოსესთან არჩიოს, ისე კი, რომ ფულიც მეტი გამორჩეს. რაკი მოსემ დაასწრო, გამორჩენის საქმე ნახევრად გარიგდა. სუტ-კნეინას კიდეც გაუხარდა, — ეხლა მე უარზედ უნდა დავდგეო, სთქვა გულში, და თუ გამორჩენაა, აქ გამოვრჩებიო.
— ოც-და-ათი იყოს, — დაუმატა კიდევ სწორე გზაზედ დამდგარმა მოსემ. — მეტი კი აღარ შემიძლიან.
— რატომ? — დაიწყო ისევ თავისებურად კნეინამ, რაკი ოც-და-ათამდინ აიყვანა, — რატომ? შეძლებით კი შეიძლება, მაგრამ ნიშნობაში მეც უნდა ვიყო, რომ, თუ მოხერხდეს, კარგად მოხერხდეს. ეს არის ჭირი, რომ ამ კაბით ხომ ვერ მოვალ?
— კაბაც შენი ჭირის სანაცვლო იყოს, — დაასწრო გახარებულმა მოსემ, რაკი ჰნახა, რომ სრულიად დაიყოლია, — კაბა ჩემ კისერზედ იყოს.
— მაშ ყური მათხოვე, რას გეტყვი: მე იმას ნიშანის მოსატანად ძმას გამოვაგზავნინებ. შენ გოგო ლამაზად მორთე — ეცადე არავინ გაგცეს — სამ დღეს უკან კი უთუოდ ქორწილი უნდა მოახდინო. მოიგონე რამე, რომ ყმაწვილმა ქალის ნახვა არ მოასწროს. მერე ხომ შენ იცი, ჩემი საქმე მაშინ გათავებული იქნება.
— ნიშნობის ღამეს ფულს სრულად ჩაგაბარებ, ეხლა თუ გინდა, ეს ხუთი თუმანი ბე ისევ წაიღე.
— არა, ათი თუმანი მიბოძე, რა ვიცი, იქნება როგორ დამჭირდეს, აქ ხომ ვერ გამოვიქცევი.
— შვიდ-თუმან-ნახევარი იყოს ჯერ.
— ათი მიბოძე. ისევ შენის საქმისათვის მინდა, შენს საქმეს მოვახმარებ, თუ გამიჭირდა. ჩემთვის ხომ არა გთხოვ.
— რა? ეს ათი თუმანი იმ ოც-და-ათ თუმნის ანგარიშში არ გინდა წაიღო თუ?
სუტ-კნეინამ გაიცინა.
— მაშ, ქა?
— ჰო, ეგრე სთქვი, მე მეგონა, მართლა, ეს ცალკე გინდა, რომ ჩემს საქმეს მოახმარო.
— არა, გეთაყვანე, იმის ანგარიშში მიმაქვს. საკაბე კი მალე მიბოძე, რომ შეკერვა მოვასწრო.
— აი, ათს თუმანს მოგართმევ, იქიდამ შეიკერე და მერე გავსწორდებით.
სუტ-კნეინა დაჰყაბულდა, მაგრამ მოსტყუვდა კი.
რაღა გავაგრძელო, მოსემა და კნეინამ ესე დააწყეს საქმე და სწორედ ეგრეთაც ბოლო მოუღეს. კაი ბადე დაუგეს ლუარსაბსა და კარგადაც გააბეს.
ორი კვირა რომ გავიდა, აღტაცებულმა ლუარსაბმა, აქაო და საქმე გარიგდაო, კარგის ნიშანით თავისი უფროსი ძმა დავითი გამოისტუმრა. დიდის ყოფით მიიღეს დავითი. ხალხი მოსემ არ მოიწვივა, სრულიად არავინ, რომ ეშმაკობა არ შეუტყონ, ლუარსაბსაც მისწერა — ნურავის შეატყობინებო. აი, ის წიგნი ნამდვილი თავის ღირსებით და შეცდომებით:
„ჩემო აღმატებულო ბედნიერო გვაროვანო სიძეო:.
„თუმცა დიდათ ბედნიერი ვარ რომელიცა რომა შენგანა ვარ დღეს მოხუცებული ბედნიერი და გული ჩემი სიხარულით აღავსე ნეტარითა სიძოობითა თქვენითა და თვალი ჩემი აახილე რომელიცა რომა დაინახა ისევ გაზაფხული მუხთალისა სოფლისა ამისა ფრიად სიხარულში ვარ რომელიცა ეხლა ვარ ჩემო აღმატებულო გვაროვანო სიძეო რომელიცა გთხოვ გამოგზავნო ნიშანი რომა საქმემ არ დაიგვიანოს დიდი ხალხი არ გამოგზავნო რომელიცა რომა მე მოხუცებული კაცი ავადა ვარ სნეული და პატივი და მასლაათი და ქეიფი რომელიცა აწ მე აღარ ძალმიძს რომელიცა ფრიად შეაწუხებენ ქორწილში რომელიც თქვენ იქნებით ჩემს სახლში მასპინძელი დიაღ დიდი ხალხი მოვიწვიოთ თქვენცა დიდი და პატიოსანი ნათესაობა გყავს რომელიცა არც მე ვარ უნათესაო და ბლომად შევყაროთ ისე როგორათაც შეჰფერის დიდებულს გვაროვნობასა თქვენსა და ჩემსა ოჯახს სახლკარიანობასა ჩემსა.
“სხვებრ ბძანდებოდეთ ბედნიერებით იესო ძე ღვთის მიერ ვითხოვ თქვენს ბედნიერებას რომელიცა რომა მსურს ნახვა თქვენი თქვენი სიმამრი ბრწყინვალე თავადი მოსე ნოშრევანისძე გძელაძე:.”
რასაკვირველია, თავაზიანი ლუარსაბი ამ წიგნის შემდეგ აღარ გაგზავნიდა ბევრს ხალხსა. მარტო ერთი დავითი და ერთი კიდევ ვიღაცა გამოისტუმრა, რომ ახალი სიმამრი, რადგანაც ავად არის, არ შეაწუხონ, დავითს კი დააბარა, რომ ფულზედ კარგად მოილაპარაკოს, როდის ჩააბარებენ, და მერე ქალი კარგად გასინჯოს.
დიდის პატივით მიიღო მოსემ დავითი. ქალის მაგიერად ის მშვენიერი გოგო მორთეს და დავითს ისე აჩვენეს. დავითი გაგიჟდა — რომ დაინახა და გულში არ იყო რომ შურმაც არ გაუარა, ნამეტნავად თავისი მჭლე ცოლი რომ მოაგონდა ამასთან. ვახშამზედ რომ ისხდნენ, მარტო ოთხნი იყვნენ — დავითი და ამასთან მოყოლილი ის ვიღაცა, თითონ მოსე და ამისი მოზრდილი შვილი. კნეინაც თუმცა მოსესთან იყო, მაგრამ ქალთან ივახშმა. მოსემ ბოდიში მოიხადა, რომ ხალხი არ დაუპატიჟა ამისთანა ბრწყინვალე გვარიშვილებსა.
— რა ვქნა, შენი ჭირიმე, — უთხრა დავითს მოსემა, — ჩემო ახალო მოყვარევ! ავადა ვარ, თასლიბს ვერ გავუწევდი. სიძუნწეში არ ჩამომართო, შენი ჭირიმე! აბა, ჯერ ისე ავადმყოფი რა არის, მერე მასპინძელი რა უნდა იყოს. თორემ იმდენი სიკეთე ღმერთმა შენ მოგცეს, რამდენი ნათესაობა და მახლობლობა მე მყვანდეს. მაგრამ ჩემი მაყურებლები რა ქეიფს გასწევდნენ. ისევ ის ვამჯობინე — ნუ დავპატიჟებ-მეთქი. ამ ნიშნობამ ისე შინაურულად ჩაიაროს, ქორწილი კი ჩემ კისერზედ იყოს. ქორწილისა რა ბძანა ჩემმა სიძემა?
— რაც ჩქარა იქნება, ისა სჯობიაო, — უპასუხა დავითმა, პირფერობაში კი ნუ ჩამომართმევთ და ეს ქალი რომ ჰნახოს იმან, იმ წამშივე ჯვარს დაიწერს, თავი არ მომიკვდება!
— მზეთუნახავი ყოფილა, — დაუმატა სტუმარმაც.
— რა ვქნა? მადლობა ღმერთსა, ღმერთმა ეგ მომცა და ყველაფერი ღვთის ნებაზედ ჰკიდია, — თქვა მოსემა, — მიხარიან, თქვენმა მზემ, რომ ქალი მოგეწონათ.
— ღმერთმა აცოცხლოს პატარძალი! — წამოავლო ჯამს ხელი დავითმა, — ღმერთმა ტკბილად შეაბეროსთ ერთმანეთს!
— მადლობელი ვარ, თქვენი ჭირიმეთ! — დაუკრა ყველას თავი მოსემა. — მაშ რაც მალე იქნება, ისა სჯობია.
— იმან ისე მოგახსენათ, — უპასუხა დავითმა, — მეც, სწორედ მოგახსენოთ, მაგას ვურჩევ ჩემს ძმასა. რაღა გავაგრძელოთ საქმე.
— ჩემის ფიქრითაც ეგრე სჯობია, — სთქვა მოსემა, — ქალი აქა ჰდნება — მამისაგან კი არ უნდა ითქვას ესა, მაგრამ შორეული ხომ არა ხართ, თქვენთან რა დავმალო, — ქალი აქა ჰდნება...
— ის კიდევ იქ, თქვენმა სიცოცხლემ! — წაართო სიტყვა დავითმა.
— მაშ, როცა მიბძანებთ, მაშინ იყოს ქორწილი, — სთხოვა მოსემა.
ერთის სიტყვით, გადასწყვიტეს, რომ სამშაბათს საღამოზედ სიძე უნდა მოვიდეს და იმ ღამესვე ჯვარი უნდა დაიწეროს. მეორე დღეს დავითმა ფულზედ ჩამოუგდო ლაპარაკი. მოსემ დააჯერა, რომ ქორწილის მეორე დღეს ორასს თუმანს სულ ბაჯაღლო ოქროებს თავის ხელით მიართმევს. ხელი-ხელს დაჰკრეს, დავითი, — მეორე დღეს პატარძალი აღარ აჩვენეს, — შინ წამოვიდა და მოსე თავის სახლში დარჩა. როცა მოსემ ცხენზედ შესო და გამოისტუმრა დავითი, როცა მარტო დარჩა, ხელები დაიფშვნიტა მეტის სიხარულისაგან და სთქვა ღიმილით: ყოჩაღად წავიყვანე საქმე. ეხლა ჩემი წუხილი მარტო ის არის, რომ სუტ-კნეინას ხრიკი მოვუგდო, ერთი მიზეზი რამ მოვუგონო, რომ ფული აღარ მივცე იმაზე მეტი, რაც მიმიცია, თორემ, იმისაგან რომ მოვტყუვდე, სირცხვილია.
ამ ფიქრში იყო, რომ სუტ-კნეინა — მოსეს ცოლი არა ჰყვანდა და ჯალაბობას კნეინა ჰთამაშობდა — რომ სუტ-კნეინა წინ მოეგება გახარებული.
— ჰა, რა-რიგად მოვიდა საქმე! — უთხრა სუტ-კნეინამა, — მომილოცავს შვილის ბედნიერება. დიდი ჯაფა კი გავწიე. სულ ვიწურებოდი — შენზედ მიწა არ მენახოს — სულ ვიწურებოდი, რომ ან აი ეხლა შეიტყობენ-მეთქი, ან აი ეხლა — და დავიღუპები, მაგრამ მიშველა ღმერთმა და ვერ შეიტყეს.
— ეჰ, შე დალოცვილო — უპასუხა მოსემ, — იწურებოდი, ასე გგონია, პირველად ჩაგედინოს ამისთანა საქმე. იწურებოდა!.. თქვენი ხელობა მეტი რა არის? იწურებოდა!..
სუტ-კნეინა შეკრთა.
— არა, ჰხუმრობ, თუ მართლა მეუბნები? — ჰკითხა შემკრთალმა სუტ-კნეინამა.
— მაშ არა და გეხუმრები!
— ეხლა განა?
— ეხლაცა და მაშინაც.
— მერთმა მშვიდობა მოგცეს, თუ ეგრეა, მე კი გამისტუმრე და მერე შენ იცი.
— სადაც გინდა წაბძანდი, ხელს ვინ გიჭერს.
— რასაკვირველია. ხელს არავინ დამიჭერს, მაგრამ დაპირებული მიბოძე და ღმერთმა მშვიდობა მოგცეს, რაც გინდა ილაპარაკე ჩემზედ: გული არ მეტკინება.
— დაპირებულიო!.. რაც მოგეცი იმასაც ვნანობ და გგონია — კიდევ მოგცე რამა!
— ეხლა ეგ ნამუსია? მოხუცებული დედაკაცი ფოშტის ცხენსავით მათრიე, ქვეყანაში თავი შევირცხვინე, საქმე საქმეზედ მოვიყვანე და ეხლა მაგას მეუბნები?! ნამუსია?
— აჩუმდი, თორემ...
— არა, ნამუსია?.. შენა გკითხავ, ნამუსია?
— ის კი ნამუსია, რომ აგიღია ფეხი, სოფლიდან სოფლად დადიხარ და მაჭანკლობ, ნამუსია? შარშან რომ ათ თუმნად შენი დისწული, გასათხოვარი ქალი, დიანბეგს მიჰგვარე, ნამუსია? როცა დაორსულდა, შენ რომ წამალი მიეცი და მუცელი წაუხდინე, ნამუსია?..
სუტ-კნეინას გული ყელში მოებჯინა, თავისი სიფრთხილე, გამოცდილობა ამგვარებში და გულის სიგრილე დაჰკარგა.
— მაშ თუ აგრეა, — დაიყვირა გაკაპასებულმა სუტ-კნეინამ, — შენი ფეხი დამკარ თავში, შენი ფეხი, თუ ეგ საქმე არ დაგიხლართო!
— შენი ლეჩაქი დამხურე თავზედ, — ამ მუქარაზედ მშვიდობიანად უპასუხა მოსემ, — შენი ლეჩაქი, თუ ეხლავ გომურში არ დაგამწყვდიო, მინამ ქორწილი არ გათავდება. რას მიზამ! მიჩივლებ თუ? არა მგონია, შენი თავი სადიანბეგოდ გახადო: ცოდვა ბევრი გაწევს კისერზედ, სულ ერთი-ერთმანეთს ზედ მიეკეცება, და მაშინ ციმბირშიაც ალაგი არ გექნება, შე ტყუილო-კნეინავ, შენა! ეს ის დიანბეგი კი არ არის, რომელსაც გოგოს გაურიგებდი ხოლმე და ბურთსავით ხელში ათამაშებდი! ის დრო წავიდა.
ვერც ამ სიტყვებმა მოიყვანეს თავის გონზედ გამწარებული სუტ-კნეინა. ის ისევ-ისე სიმწარისაგან გონებამიხდილი იყო, თორემ გაჯავრების და მუქარის მაგიერ ისეთნაირად მოიკატუნებდა თავს, ისეთნაირად მოუკვდებოდა ხელში, რომ ყველაფერს გააქარწყლებდა. ეხლა კი ჯავრისაგან, როგორცა ვთქვი, გონება დაბნეული ჰქონდა, იმიტომაც მაინც კიდევ შეჰყვირა:
— დამამწყვდევ!.. უი, მეხი კი დაგეცა მაგ უხეირო თავზედ! დამამწყვდევ რა, შენი მოახლე გოგო ვარ, ან შენი გომბიო ქალი!..
— რაო? აი, თუ გოგოზედაც უარესი არა ხარ. მე ეხლავ გაჩვენებ, როგორც გაგისტუმრებ გომურში, — უთხრა ხუმრობაგაშვებით მოსემა, — შენ რომ ჩამოგარჩო კიდეც, ხმას არავინ გამცემს. მაგრამ სიფრთხილეს თავი არ ასტკივაო, მერე რომ არა დამაბრალო-რა, ეხლავ მიჩვენე ჯიბეში რა გაქვს.
მივარდა სუტ-კნეინას ჩვენი მართალი კნიაზი. სუტ-კნეინა ჯერ გაუძალიანდა, ბოლოს კი — ღვთის წყალობა გქონდეთ — იკადრა ერთის ლურჯის ხელსახოცის ამოღება, რომელშიაც რაღაცები ეხვია. სუტ-კნეინა გაფითრდა და პირი გაუშრა. ვეღარა უთხრა-რა. მოსემ გაშალა ხელსახოცი და თავისი ათი თუმანი იქ გამოკრული ისევ ხელუხლებლად ჰნახა, მაშინვე ჯიბეში იკრა. ერთი რაღაც ქაღალდიც მოჰხვდა ხელში. გაშალა, თამასუქი იყო, ის თამასუქი, რომელიც სუტ-კნეინამ ლუარსაბს დასტყუვა. მინამ ამ საქმეში იყო გართული, სუტ-კნეინას თავისი ხერხი, ეშმაკობა, გამოცდილება დაუბრუნდა. იფიქრა სუტ-კნეინამა: „ამ ყვირილს და მუქარას თავი უნდა დავანებო, თორემ დამწყვდევას გამიმართლებსო. თუნდ დამამწყვდივოს, არაფერი, ხუთი-ექვსი დღე სიზმარსავით გაირბენს: შინ მივწერ, რომ მზითევს ვუმზადებ-მეთქი და ქორწილამდინ ვეღარ გადმოვალ. ვინ რას შეიტყობს, ოღონდ ეგ ათი თუმანი მაინც დავიბრუნო! ეგ მაინც არ დამეკარგოს!..“ ამ ფიქრებმა თვალის დახამხამების უმალ გაურბინეს გონებაში სუტს, მაგრამ კი მოხერხებულს კნეინასა.
— ეს ვინ მოგცა შენ? — ჰკითხა მოსემ და აჩვენა თამასუქი. სუტ-კნეინას მზად ჰქონდა პასუხი.
— ეხლა, შენ არ დაიჯერებ, რასაკვირველია, რომ ეგ თამასუქი თუ ჩამოვართვი, ისევ შენის საქმისათვის ჩამოვართვი. თუ ვინიცობაა, რომ მოვატყუეთ, ქალი ის არ ვაჩვენეთ — ეს შეეტყო და უარზედ დამდგარიყო, ამ თამასუქს ვაჩვენებდით და ვეტყოდით: დაიწერე, თორემ დიანბეგს წარვუდგენთ და სულ ნაღდს დაგათვლევინებთ. აი, რისთვის გამოვართვი, შენ ხომ არ დაიჯერებ, გაჯავრებული ხარ, მაგრამ მე კი გული ძალიან შემტკივა შენთვისა.
— თუ ეგრეა, რატომ აქამდინ არ მაჩვენე?
— რომ ვაჩვენო-მეთქი, ვიფიქრე, ვაი თუ ამის იმედით საქმეზედ მუყაითობა იმისთანა აღარ გასწიოს-მეთქი. რა ვიცი? ხორციელები ვართ.
— ეხლა მაგითი გინდა მამატყუვო განა?
— აკი გითხარ: არ დაიჯერებ-მეთქი. კაცს რაკი ერთხელ და ერთხელ ესტიბარი წაუხდება, აღარ დაუჯერებენ. მეც ისე მომდის. შენა გგონია, გატყუებ? თუნდ ეგ ბარათი შენ მიირთვი, ორასს თუმანში გაუბარე და მე ეგ ათი თუმანიც მეყოფა, ჩემო კარგო!
— შენ მაგითი მე ვერ მომატყუებ. ეს ბარათიც მე დამრჩება, ეს ათი თუმანიცა, და შენ კი გომურის მაგიერად ხულაში დაგამწყვდევ, რომ ჯვარის-წერამდინ არ გამცე. მერე რაც გინდა ჰქენი — ბიჭო! — დაიყვირა მოსემ.
ბიჭი მოვიდა.
— ეს ტყუილი-კნეინა წააბძანე ხულაში, ხალიჩაც მიართვი, მუთაქაც, ქვეშსაგებიც. პური და ღვინო არ მოაკლოთ. ეს კი უნდა ჰქნა, რომ გარედამ კლიტით უნდა გადაკეტო და გასაღები აქ მომართო. თუ ეს აბმავი შეუტყვია ვისმე, ვაი თქვენი ბრალი!
ბიჭი არ გაინძრა, ჯერ ტყუილი ეგონა.
— არ გეყურება შე ...შვილო! — დაუჭყივლა მოსემა.
ეხლა კი იკადრა ბრძანების დაჯერება, მივიდა, წაავლო ხელი და გამოსწია საწყალ სუტ-კნეინასა, რომელიც ეხლა კი ისე მაიკუნტა, ისე მაიკუნტა, რომ მუშტის ოდენა გახდა, მაგრამ მაინც კი იმედი არ დაჰკარგა, რომ გააქარწყლებს ამ ამბავსა და მშვიდობით გადარჩება. კიდევ სიტყვა მოახერხა ეშმაკურად და უთხრა მოსესა ისე, ვითამ აქ არაფერი ამბავია:
— უი, შენ კი გენაცვალოს ჩემი თავი! ტყუილი გაჯავრება რა-რიგად გიხდება! ამ სულელ ბიჭმაც დაიჯერა, ასე ჰგონია — მართლა უბძანე. გლეხ-კაცია, ვერ მიხვდა, ნუ გაუწყრები, შენ გენაცვალოს ჩემი თავი!
ამისთანა ოსტატობამ კინაღამ მოსე არ გააცინა. ბიჭიც გაშტერებული შედგა. ბევრი კიდევ სხვა იოსტატა სუტ-კნეინამა, მაგრამ ვერაფერმა ვეღარ უშველა: ხულაში დაამწყვდიეს, შინ კი წიგნი მისწერა — ჯერ კი მოსემ გადიკითხა — რომ აქ მზითევს და საკერავებს ვუმზადებო და ოთხშაბათამდინ ნუ მომელოდებითო. ეს მისწერა, შევიდა ხულაში, დაჯდა ხალიჩაზედ და დაიწყო ტარის რთვა, რომელსაც, საცა წავიდოდა, თან წაიღებდა ხოლმე. ესე იყო, მითამდა აქ არაფერია.
VIII
როცა დავითი შინ მივიდა, საღამო ხანი იყო. ამისი ცოლი, ელისაბედი და ლუარსაბი ეზოში ღობის ჩრდილში ისხდნენ. თვალი შეასწრო თუ არა, ლუარსაბი წამოხტა, მიეგება ძმას, ვერაფერი კი ვერა ჰკითხა, იმიტომ რომ რცხვენოდა. დავითი ცხენიდამ გადმოხტა, გაისწორა მოშვებული ჩაღსაკრავი, მოვიდა, ცოლს არც კი მიემშვიდობა და წამოწვა ხალიჩაზედ.
— როგორ მოგეწონა სასძლო? — ჰკითხა ცოლმა. ლუარსაბმა ყურები აიცქვიტა.
— მზეთუნახავს რომ იტყვიან, ის არის. — მიუგო დავითმა, — მე იმისთანა ლამაზი ქალი არ მინახავს.
ლუარსაბს გაუხარდა, ელისაბედს ეწყინა: ჩემზედ უკეთესი იქნებაო.
— მართლა, გეთაყვანე? — ჰკითხა ლუარსაბმა.
— შენ ნუ მომიკვდები, იმისთანა ქალის მნახველი არა ვარ. — ამის მერე ცოლს შეჰხედა და შურით დაუმატა: — მე რომ პატარა კიდევ მომეცადნა, სხვა რიგად წავიდოდა ჩემი საქმე.
— რა? შენ შეირთავდი თუ? — წააყვედრა გულღვარძლიანმა ცოლმა, — უი შენ თვალებს! შენთვის მეც არ ვემეტებოდი ჩემს ბედსა. მამა-ჩემი განა რომ უარზედ იდგა, შენისთანები მთხოულობდნენ!
— უარზედ იდგა, მე ვიცი, რუსთ ხელმწიფის შვილს მიგცემდა. იმისიც მადლობელი იყავ, რომ მე გავბრიყვდი.
ესე სიტყვა-სიტყვაზედ შეჰყვნენ და ერთი კაი ლაზათიანი ჩხუბი მოუვიდათ, ასე რომ მოგეწონებოდათ. ელისაბედს იმ დღითვე შურით აევსო გული და შეიძულა ჯერ თვალით არ-ნახული რძალი.
„მალე ჩემი მტერი დაჭკნეს, მალე მე ის დავაჭკნო, — ამბობდა გულში ელისაბედი, — ამ სახლში ჩემზედ უკეთესი და ჩემზედ უფროსი არავინ არ უნდა იყოს. ჩემი ქმარი უნდა მაყვედრიდეს იმის სილამაზეს?! უი, უწინამც დღე გაჰქრობია. ასეთ ეკალს გავუყრი თვალში, რომ დღენი ვაწყევლინო!“
ელისაბედი ქორწილში არ წავიდა.
ქორწილის ღამეს დიდი ამბები მოხდა. მოვიდა სიძე დიდის მაყრიონით, ძმაც თანა ჰყვანდა, სწორედ სამშაბათს დღეს. იმ დღეს საცოლო არ აჩვენეს, რასაკვირველია. მოსესაც შეეყარა დიდი ხალხი. უგანზრახვოდ არ იყო ეს ხალხის შეყრა მოსეს მხრით. ეხლა კი მართალი ქალი გაისტუმრეს საყდარში. როცა ყველაფერი მოამზადეს, მერე მიიპატიჟეს საქმროცა. როცა შევიდა ლუარსაბი საყდარში და თვალი მოჰკრა თავის საცოლოსა, ელდა ეცა. მოუბრუნდა თავის ძმას დავითს, თავაზასაც და ზრდილობასაც თავი დაანება და უთხრა:
— დავით, აკი მზეთუნახავიაო?
ხალხს სიცილი წასკდა, საწყალი პატარძალი სირცხვილით აინთო და ტირილი დაიწყო. დავითი წინ წადგა; რომ დაინახა ერთი უმსგავსო პატარძალი, მღვდელს მიუბრუნდა:
— მამაო! ჯერ სხვა იწერს ჯვარს, თუ ეს რა ამბავია?
— კნიაზი ლუარსაბ თათქარიძე და დარეჯან მოსე გძელაძის ასული იწერს ჯვარს, — მიუგო მდვდელმა.
— პატარძალი სად არის?
— აი, ესა ბძანდება.
— ლუარსაბ! — დაუძახა ძმას დავითმა, — მოგვატყუვეს, ეგ ის არ არის, ჯვარი არ დაიწერო.
მთელი ხალხი გაოცდა. ლუარსაბი დაღონებული და უფრო გაფითრებული გამოვიდა საყდრიდგან, მთელი მაყრიონი გამოჰყვა. ცხენები მოიკითხეს, უნდა წამოსულიყვნენ. ცხენები დაემალათ. შეატყობინეს მოსეს, რომ საქმრო ჯვარს არ იწერსო. მოვიდა მოსე და თან მოიყვანა მრავალი ხალხი.
— კნიაზო დავით! ეს რა ამბავია? — უთხრა გაჯავრებულსავით მოსემ, — ქალი საყდარშია და საქმრო ეხლა დადგა უარზედ? აქამდინ სად იყავით, თუ არ გინდოდათ ჩემი ქალი? ვინ გეხვეწებოდათ? თქვენისთანა ოჯახის-შვილები მეხვეწებოდნენ, რომ არ მივეცი!
— აი, ბატონო, ქალი მანდ არის და, ვისაც გნებავდეთ, იმას მიეცით. ჩემი ძმა კი მაგის შემრთველი არ არის, — მიუგო თავგამოდებით დავითმა.
— ეხლა განა? როცა მთელმა ქვეყანამ შეიტყო, რომ ჩემს ქალს ირთავს შენი ძმა, როცა შენმა ძმამ საყდარშიაც შეიყვანა ჩემი ქალი? არა, თავზედ ლაფს არავის არ დავასხმევინებ! ან უნდა ჯვარი დაიწეროს, ან არა და აქედამ ცოცხლები ვეღარ წახვალთ! გაგონილა? სიძე სახლში ჩამიდგეს, ქალი საყდარში შეიყვანოს და ჯვარი აღარ დაიწეროს!..
— ის კი გაგონილა, რომ პატარძალი შეცვალონ! ეს შენი ქალი არ არის.
— ხალხო და ჯამაათო! დახე, რომ ვეღარა მოუგონიათ რა, იმას ამბობენ, შენი ქალი არ არისო, — დაუძახა ხალხს მოსემ.
— მაშ ვისია, თუ მაგისი არ არის! — გაიხმაურა მოსეს ხალხმა, ჩვენ ფიცს მოგცემთ.
— არა, ბატონებო, ჩემი ძმა ჯვარს არ იწერს. თუ ძალაზედ დადგებით, არც ჩვენა ვართ ლაჩრები, — წამოსთქვა დავითმა და ხანჯალი მოიმართა.
ქალები, ვინც კი იყვნენ საყდარში, სულ აქეთ-იქით მიიფანტნენ, ჰნახეს რომ ამათი ალაგი არ არის. პატარძალი კი და ორი ვიღაც ბებერი მოსემ საყდრიდამ არ გამოაყვანინა, იმედი ჰქონდა, რომ როგორმე მოახდენდა ჯვარისწერას.
— მაშ მოსე თავადიშვილი აღარ ყოფილა, — წამოიძახა მოსემ, — თუ თქვენ ჩემი ოჯახი შეგარცხვენინოთ; ჩემის ცოცხალის თავით არ ვაკადრებ ჩემს გვარს, რომ თათქარიძეებმა საყდარში ქალი გამიუპატიურონ, ჯვარი უნდა დაიწეროს.
— არ დაიწერს.
— უკანასკნელი სიტყვაა?
— უკანასკნელია.
— დავით! — უეცრად გადაასხვაფერა სიტყვა მოსემ და ხმაც მოურბილა, — აქეთ მობძანდი.
დავითი გაჰყვა. იქით ორნივ გაშორებით გადგნენ. მოსემ ამოიღო ხუთი თუმანი და უთხრა ხმადაბლა დავითს:
— ეს ხუთი თუმანი, დაჩუმდი, შენ რა გინდა? შენ ხომ არ ირთავ?
დავითი დარბილდა.
— ხუთ თუმანზე ძმა როგორ გავყიდო? — უპასუხა.
— შვიდი იყოს.
— ან შვიდად.
— რვა იყოს
— ვერც რვა თუმნად.
— აშ რამდენი გინდა?
— ათი მაინც იყოს.
— ცხრაზედ რას იტყვი?
— არა, ათი.
— ეჰ, ჯანი გავარდეს: ათი იყოს.
ამოიღო ათი თუმანი და მისცა. დავითმა ჯიბეში ჩაიდო.
— მე კი დავჩუმდები და ჩემი ძმისა შენ იცი, — უთხრა ღიმილით დავითმა.
— ოღონდ შენ დაჩუმდი და ერთი ორიოდე კაცი თქვენი მაყრიონიდამაც დაიყოლიე და ლუარსაბს მე მოვუხერხებ.
— ბატონი ხარ. მაგის პირობას გაძლევ.
— მაშ ხელი დაჰკარ.
დაჰკრეს ხელი ხელს და საწყალ ლუარსაბს ძალად გადასწერეს ჯვარი იმ ღამესა. მოსემ არც დაპირებული ორასი თუმანი მისცა, იმის მაგიერ ის თამასუქი დაუბრუნა, სუტ-კნეინას რომ წაართო. ლუარსაბს არ მიჰყვანდა ცოლი, მინამ არ გამისწორდებაო, ბოლოს ესეც რომ ვერა გახდა-რა — გარემოებას დაემორჩილა და წამოიყვანა შინ თავისი დარეჯანი.
ელისაბედი სიხარულით აღარ იყო, რომ ლუარსაბმა მზეთუნახავის მაგიერ გონჯი ცოლი მოიყვანა. „ჰი, ვენაცვალე ღმერთსა! — ეტყოდა ხოლმე ქმარს ელისაბედი, — ჰი, ვენაცვალე! — ჯერ ჩემზედ უკეთესი უნდა შეერთო და მერე ჩემთვის ნიშნი მოეგო! ჰი, ვენაცვალე ღმერთსა!“ ბოლოს ხომ — როგორც მოგეხსენებათ — ცოლების მოწყალებით ძმებს ჩხუბი მოუვიდათ და გაიყარნენ.
IX
ჩვენმა ლუარსაბმა ესე დაიწერა ჯვარი. თუმცა ძალადობით მოხდა ესა, თუმცა მზითევშიაც მოატყუეს და მზეთუნახავის მაგიერ მახინჯი დარეჯანი შერთეს, მაგრამ — შუბლზედ ეგ მეწერაო — იფიქრა და დაემორჩილა ბედისწერასა. ბოლოს ხომ, — შენც იცი, მკითხველო, — რომ ამათ ერთმანეთი შეუყვარდათ. ამათ კი ისე ეგონათ რომ უყვართ ერთმანეთი და სხვისა კი არ ვიცი. „ფერი ფერსაო, მადლი ღმერთსაო”. — ნათქვამია, ფერი ფერს შეხვდა და ერთმანეთი შეიფერეს. ეს შეფერება ჩვენში ცოტასა აქვს მიღებული სიყვარულად? კარგი რამ არის ქართველი კაცი: ბედსაც და უბედობასაც თანასწორად ემორჩილება ხოლმე. არც ერთისთვის გაიხეთქს თავს და არც მეორისთვის დაიწყებს ბრძოლასა, — და არის ისე ყველგან ერთნაირად გულგრილი და შეუპოვარი. ამ გულგრილობას და შეუპოვრობას კმაყოფილებად ადიდებენ; კმაყოფილება კიდევ — ვიღაცამა სთქვა — ბედნიერება არისო. ბევრჯერ უთქვამთ დარბაისელთ მოხუცებულთ ჩემთვის, რომ ახალ თაობას იმითი მაინც ვჯობივართო, რომ ჩვენ ცოტას კმაყოფილებიცა ვართო. მე კი დავჩუმებულვარ და გამიფიქრია: „კმაყოფილება კაცის მომაკვდინებელი სენია. ბედნიერია ახალი თაობა, თუ მართლა ის კმაყოფილება არა აქვს. იმედი თუა სადმე, ამაში უნდა იყოს: უმადლონი სჯერდებიან მას, რაც არის, იმიტომაც იმათში უფრო ბევრია ბედნიერი, მადლიანნი კი ძნელად: ამათ ყოველთვის უკეთესი უნდათ იმიტომ, რომ კარგს უფრო კარგი მოსდევს თანა, „მჯობს მჯობი არ დაელევაო”, — ნათქვამია.
ჩვენი ცოლ-ქმარნი კი ამისთანანი არ იყვნენ: ამათ თავიანთ ცხოვრებაზედ „მჯობი“ ცხოვრება არ ეგონათ ქვეყანაზედა. ესენი კმაყოფილნი იყვნენ: ვალი ამათ არ ემართათ და ვახში, დავა არავისთანა ჰქონდათ და დარაბა, მხოლოდ ერთი ჯავრი ედოთ გულშია: შვილი არა ჰყვანდათ. აი, ლუარსაბი ორმოცის წლისა და დარეჯანი ორმოცდაერთისა შესრულდა, რომ ღმერთმა მემკვიდრე არ უბოძათ. ბევრჯერ გადაფურცლა კნეინამ კარაბადინი, ბევრი რაღაც ბალახბულახი მიირთო და ლუარსაბსაც დაალევინა. მაგრამ ვერა ეშველათ-რა. „ტყუილად თავს რად იხეთქენ, — ამბობდა ხოლმე ამათზედ ღვარძლიანი ელისაბედი, — ტყუილად რად იხეთქენ? სოლომონ ბრძნის წიგნს რომ ჩააბულბულებდა ხოლმე და კუდიანობდა — ეგ იმან ჩასცხო თავშია. ღმერთმა მაგათზედ გული აიყარა, ეხლა აღარა ეშველებათ-რა”.
ჩვენი ცოლ-ქმარნი კი იმედს არა ჰკარგავდნენ. შეიტყეს, რომ ქალაქში ერთი მკითხავია, ის შეიტყობს უშვილობის მიზეზსაო. თუმცა შვილოსნობის დრო გადასვლოდათ, მაგრამ მაინც კიდევ ქალაქისაკენ კაცი აფრინეს, თან გაატანეს ერთი კარგი ბაღდადი, რომელზედაც — როგორც მოგეხსენებათ — უკითხავს მკითხავი იმას, ვინც თითონ ვერ მივა, და რომელიც, რასაკვირველია, მკითხავს დარჩება ხოლმე. სამს დღეს უკან ბიჭმა პასუხი მოუტანათ, რომა „თქვენზედ ხატია გამწყრალიო. მერე რომელი ხატი? თელეთისაო, ასე სთქვა მკითხავმაო“. ეს რომ გაიგეს ცოლ-ქმართ, ერთ დროს და ერთხმად პირჯვრისწერით წამოიძახეს:
— საიდამ სად მოგვიკითხა! დიდება სახელსა უფლისასა, — სთქვეს და ისევ პირჯვარი გადიწერეს.
— დალახვრა ღმერთმა! საიდამ სად მოგვიკითხა! — ისევ გაიმეორა ლუარსაბმა.
— ხატზედ „დალახვრას“ როგორ ამბობ?
— ღმერთო, ნუ მიწყენ, ღმერთო, ნუ მიწყენ! — რამდენჯერმე პირჯვარი გადიწერა სხაპა-სხუპით, — აი, დალახვრა ღმერთმა, დაჩვეული რომ ვარ, ისე თავის-თავად ითქმის ხოლმე, ღმერთო, ნუ მიწყენ!
— ახლა რას იტყვი, ლუარსაბ, წავიდეთ?
— შორს რომ არის?
— რა ვუყოთ? ალბად ნება ღვთისა ეგ არის.
— მოდი, აქვე ნეკრესის ღვთისმშობელი ვილოცოთ.
— თელეთის ხატს ეწყინება: მე დავიბარეო, აქ კი არ მოვიდნენო და იქ კი წავიდნენო, იტყვის.
— მართალია, ეწყინება. გული მოუვა. აი, მე ხომ კაცი ვარ, მეც გული მამივიდოდა და ის ხომ ხატი ბძანდება — ვენაცვალე იმის მადლს! — უფრო გული არ უნდა მოუვიდეს?
— ეგ არის და.
— აშ რა ვქნათ?
— უნდა წავიდეთ.
— შორს კი არის, თუ შენც იტყვი.
— ეხლა, თუ მივდივართ, ნუღარ ამადლებ — გვიწყენს.
— მართლა, მართლა! ნუ მიწყენ, აგრემც დიდება შენსა სახელსა, ხატო თელეთისაო! გიახლები, გიახლები და თაყვანსა ვცემ სახელსა შენსა.
დაიჯერეს მკითხავის სიტყვა: თედოს შეაბმევინეს ურემი, გადააფარეს ფარდაგი, ერთი კარგი ცხვარი დააკრეს ურმის ბოლოს, ახსენეს ღმერთი და ერთ მშვენიერ ზაფხულის დილას შეუდგნენ ქალაქის შარა-გზასა. ურემში ისხდნენ კნეინა დარეჯანი და მისი მოახლე ლამაზისეული. ერთი ბიჭი და ლუარსაბი თავის წითელს ულაყ ცხენზედ მჯდომი ნელ-ნელა აედევნენ უკან ფეხმძიმე ურემსა. მეომარის თვალადობა ჰქონდა ამ-ჟამად ჩვენს უამისოდაც საყვარელს ლუარსაბსა, თუმცა კი, როგორც ბამბის ტომარა, ისე იდო ცხენზედა. წელზედ ერტყა ქართული ხმალი და გრძელი ლეკური ხანჯალი, უკან წელში გაყრილი ჰქონდა სევადიანი დამბაჩა. შავი შალის ჩოხა ეცვა, იმისი კალთები ვაჟკაცურად ამოტარებული ჰქონდა ჩოხის ჯიბეებშია. შარვალში იჯდა, შარვლის ტოტები ჩაეკეცნა მაღალყელიან ყარაბაღულ თეთრ ჩექმებში, წვივებზედ პტყელი ჩაღსაკრავი, გრძელფოჩებიანი, სირაჯსავით შემოეკრა. თავზედ ეხურა ლურჯი ყალმუხის ქუდი — კახურად ჩატეხილი და შუბლთან შიგ შეკეცილი — რადგანაცა ცხელოდა, — ერთის სიტყვით, ხმლის პირი, ზედწამოცმულ ვაშლით, რომ ამოღებული სჭეროდა, თავიდამ ფეხამდინ ორშაბათის ყეინი იქნებოდა.
ამ ყოფით ავიდნენ თელეთში მეხუთე დღეს, ილოცეს და მეორე დღესვე დაბრუნდნენ. ქალაქს რომ ჩამოუარეს და შეუდგნენ კახეთის გზასა, კნეინა დარეჯანმა შეაქცია ზურგი კოფასა, წამოიჩოქა და გამოჰხედა ქალაქსა. ლუარსაბს ურემში ეძინა. ისიც გააღვიძა.
— ლუარსაბ, ერთი შეხედე, რა ამბავია. ამოდენა ქვეყანა გაგონილა, რომ აქ არის! დიდება შენდა, ღმერთო! სულ ქვითკირის შენობა უნდა იყოს.
კნეინას ქალაქი ჯერ არ ენახა.
— მაშ არა და წნული იქნება.
— ერთი შეხედე და, რამდენი საყდრებია!..
— ვიცი. განა არა ვყოფილვარ?
— პირველად რომ ჩაგიყვანეს, კენჭები არ ჩაგაყლაპეს?∗
— როგორ არა? სამი ასეთი კენჭი ჩავყლაპე, რომ ძლივს მოვინელე.
— აღარ დაგცადა ქალაქმა?
— არა, რაღას დამცდიდა. რომ კენჭებ-ჩაყლაპული ვიყავ? რომ არ ჩამეყლაპა, მაშინ სხვა იქნებოდა.
— ეგ ხომ აგრეა. კაი სანახავი კი უნდა იყოს!
— კარგი როგორ არ არის, მთელი მილეთის ხალხი სულ მანდ დაწანწალებს: თათარი, ყაზილბაში, ურია, ოსი, სომეხი, რუსები ხომ რაღა, ბუზსავით ირევიან.
— მართალია, რომ აქ კაცს თავს მოსჭრიანო და მერე ისევ გააცოცხლებენო?
— მართალია, მაშ? ეგ კიდევ რა! რაღაც მოუგონიათო, ფიცრებს თავის-თავად ხერხავსო.
— ეხლა ეგა სთქვი.
— თავი არ მამიკვდება.
— როგორ? ისე თავის-თავად?
— თავის-თავად.
— არც კაცია, არც ადამიანი?
— არა.
— მაშ ხერხი ვის უჭირავს?
— ეშმაკს და ქაჯს, ღმერთმა ნუ იცის რუსების თავი!
— რუსების მოგონილია განა ეგა?
— მაშ არა და შენის მაზლის დავითისაა!
— დიდება შენდა, ღმერთო თვალთმაქცობას რომ ჰთამაშობენ, ისიც გინახავს?
— აბა რომელი?
— აი, გაჭენებულ ცხენზედ რომ კაცი დადგება, იმ კაცზედ კიდევ კაცი, იმაზედ კიდევ კაცი და კიდევა და კიდევა.
— ეგ რა არის? მე კი არ დავდგებოდი ხოლმე გაჭენებულ ცხენზედ ჩემ პატარა ბიჭობაში!.. — დაიკვეხა ლუარსაბმა.
— აი, შენმა მზემ! შენ კი იქნებოდი, რომ დამდგარიყავ.
— ღმერთმა იცის! ეხლა ჯანი აღარ მამდევს და სიმარდე, თორემ ეხლავ გიჩვენებდი.
— ნუ იკვეხ. ხომ ვიცი, ჩემო კარგო, რაცა ხარ.
— განა კვეხნისთვის ვამბობ? მე იმისთვის ვთქვი, რომ ეგ რა თვალთმაქცობაა-მეთქი. მაგაზედ უფრო ბევრი ასეთია, რომ...
— მაინც?
— რა ვიცი, რამდენი რამ არის.
— სთქვი რაღა, მეც ვიცოდე.
— ბევრია.
— მაინც?
— რა ვიცი, რამდენი რაღაცაებია...
— მაინც?
— ეჰ, ვინ მოსთვლის? ბევრია, ნეტავი შენ! რა-რიგად ჩამოცხა! უჰ!
რომ არ იცოდა რა ეთქვა ჩვენ უბოროტო ლუარსაბსა, სიტყვა გადაასხვაფერა. მოიხადა ყალმუხის ქუდი, შუბლიდან და სახიდან იმითი ჩამოიწმინდა ოფლი. მერე გააკეთებინა ჩიბუხი და ჩიბუხის წევაში ისევ ხვრინვა ამოუშვა, მერე ასეთი, რომ რამდენიმე დღის უძილო ეგონებოდა კაცსა.
X
მეხუთე დღეს შინ მშვიდობით მოვიდნენ ჩვენი ბედნიერი ცოლქმარნი, თან მოჰყვათ, რასაკვირველია, იმედი, რომ შვილი გაუჩნდებათ. მაგრამ გავიდა სამი თვე — ყმაწვილმა მუცელში არ გაიჩუჩუნა, გავიდა ექვსი თვე — კაბა არ დაუვიწროვდა დარეჯანსა. გავიდა ცხრა თვეც და დარეჯანს მუცელი არ ასტკივდა. დარეჯანი მაინც იმედს არა ჰკარგავდა: ამდენი სხვა-და-სხვა ფერის და სხვა-და-სხვა ნაირად შელოცვილი ქვები შეიბა და კაბის უბეზედ დაიკერა, რომ მართლა იმედი უნდა ჰქონოდა, და ჰქონდა კიდეც. თუ აქამდინ არ ეყოლა, ის იმიტომ, რომ ლუარსაბმა ხატს დაამუნათა და წააყვედრა — „შორს არისო“. თორემ ეს დამუნათება და წაყვედრება არა ყოფილიყო, ეხლა შვილი ეჯდებოდა დარეჯანს კალთაში. ლუარსაბი ავ გუნებაზედ იყო. ეგ არაფერია, რომ შვილი არ უჩნდებოდა და ხატმა მოატყუვა: დაიბარა და არ მისცა კი შვილი; ამის ჯავრი ის იყო, რომ დავითს, ამის ძმასა, უთქვამს: „ის ოხერი, როდის იქნება ჩაძაღლდეს, რომ იმის მამულებზედ ვინავარდოო“. ესა ჰკლავდა ლუარსაბსა, თორემ შვილის უყოლობა ამისთვის კიდევ დიდი უბედურება არ იყო.
ერთხელ ესე დაღონებული აქეთ ტახტზედ გულდაღმა იწვა ლუარსაბი, იქით ტახტზედ კიდევ კნეინა დარეჯანი წინდასა ჰქსოვდა. ძალიან ცუდს გუნებაზედ იყო ხმაგაკმენდილი ჭერს გაუშტერა თვალი და ჰფიქრობდა, იმაზედ ჰფიქრობდა, როგორ მოახერხოს, რომ შვილი გაუჩნდეს. — „განა შვილი იმისათვის მინდა, რომ მართლა შვილი მყვანდეს? — ამბობდა თავის-თავად, — შენც არ მამიკვდე! დავითის გამოჯავრებით მინდა, ის არ მინდა ჩემს მამულებზედ გავახარო. იმისი ჯავრი არ მინდა შევირჩინო, თორემ ეს ჯაბრი რომ არ იყოს, ძალიანაც არ ვინაღვლიდი, რომ შვილი არა მყავს. ცოტანი არიან უშვილონი განა? მეც იმათში ვიქნებოდი. დავითი არ მინდა გავახარო, დავითი!”
ეს რომა სთქვა თავის-თავად, გადმობრუნდა დარეჯანისაკენ დაღონებული და მწუხარე ხმით უთხრა:
— ეხლა დავითს უნდა შერჩეს ის სიტყვები!.. უნდა ჩვენს მამულ-დედულზედ გავახაროთ!.. დარეჯან შენი ჭირიმე, თუ გიყვარდე, თუ გიყვარდე, აი! ერთი ვაჟიშვილი ჰშობე, დავითის გამოჯავრებით მაინცა ჰშობე, რომ სხვა არა იყოს-რა. ოღონდ იმისი ჯავრი კი ამომაყრევინე და მერე თუნდა მამკალ. შენი ჭირიმე, შენი დედაკაცობის ჭირიმე! თუ გიყვარდე, აი!
— ვშობამ, შენ ნუ მოუკვდები ჩემს თავს, ვშობამ, თუ აგრეა! — უპასუხა კნეინამ ისე, ასე გგონია მართლა ამის ხელში იყოს შვილის შობა. — წუხელის სიზმარში ერთმა მოხუცებულმა კაცმა — ფეხებამდინ უმტვერო ქაღალდივით წვერი ჰქონდა — ერთი წამალი დამალევინა და მითხრა: გამრავლდი, ვითარცა იაკობო! მე მაშინვე მუხლზედ ვემთხვივე, შენ მაგიერადაც ვემთხვივე.
— მართლა? — წამოიძახა იმედმოცემულმა ლუარსაბმა, — ისე თვალითა ნახე?
— აი, როგორც შენა გხედავ.
— ენი ჭირიმე!.. მაშ იმედია, დარეჯან-ჯან!
— მაშ ქა!
— ო, შენ გეთაყვანე, შენა! — დაიჯერა და გაიღიმა ლუარსაბმა, — როგორ გითხრა?
— გამრავლდიო, ვითარცა იაკობ.
— იაკობი ვინ იყო?
დარეჯანმა არ იცოდა, ვინ იყო. ისე კი გაეგო, მგონი — წირვა-ლოცვაზედ, იაკობის სახელი, და ვინ იყო, რა იყო, როდის იყო — ამაების არა იცოდა-რა. მაგრამ არ-ცოდნა ითაკილა, ისევ რაღაცა მოჭორება ირჩივა „არ ვიცის“ თქმასა, როგორც ამ-გვარ შემთხვევაში ყველა ქართველმა იცის ხოლმე.
— ვინ იყო? — იკითხა დარეჯანმა, — წირვა-ლოცვაზედ მაინც არ გაგიგია? აბრაამის მძახლის განაყოფის შვილი იყო.
— ეხლა, გამრავლდიო, ვითარცა იაკობ, მითამ რაო?
— მითამ ისაო, რომ გამრავლდიო, — აუხსნა დარეჯანმა.
— აი, ვენაცვალე იმის ენას! მაშ იმედია?
— იდევ! ნუ იცი შენ ეგ, ნუ! ნუ ხარ უჯერო, ცოდვაა.
— აღარ ვიქნები, აღარ, ოღონდ შენ შვილი ჰშობე, თუნდა ენასაც მოვიკვნეტ, ოღონდ კი დავითს ნუ გაახარებ.
— ღმერთია მოწყალე გეუბნები, არ გავახარებ-მეთქი.
— ახ, ნეტავი კი მართალა ჰშობო და.
— კიდევ! ნუ ხარ უჯათი, წმინდა კაცის სიტყვაზედ როგორ ხარ უჯერო, რა დაგემართა?!
— აი, დალახვრა ღმერთმა! ჩემ-თავად გულში უნდა მეთქვა — ღმერთმან იცის — და აკი კიდევ წამომცდა. ახ, ნეტ...
—კიდევ!
— ფუი, დალახვრა ღმერთმა! კინაღამ კიდევ არ წამცდა!.. ეხლა, მეტად რომ მინდა, იმიტომ, თორემ... ეჰ, გადავბრუნდები, დავიძინებ, თორემ, მე რომ ვიცი ჩემის ენის ამბავი, ერთს კიდევ წამომაროშვინებს რასმეს და ღმერთი მიწყენს.
— თელეთისა არ იყოს! იმდენი ამუნათე, იმდენი იძახე — შორს არისო, რომ გაგვიწყრა და აი, დღესაც შვილი არა გვყავს.
— მერე აკი მაშინვე შევეხვეწე, ნუ გაჯავრდები-მეთქი. რატომ არ მაპატივა! რა ვუყოთ, რომ „შორს არის“-მეთქი ერთხელ წამომცდა? ერთი ალილო მღვდელსაც შესცდებაო.
— კარგი, კარგი! რაც იყო, იყო; ეხლა მაინც არ აწყენინო.
— მაშ დავიძინებ.
— შენი ნებაა.
ლუარსაბი გადატრიალდა და პატარა ხანს უკან ერთი მადლიანი თავისებური ხვრინვა ამოუშვა.
ნეტავი არ დაეძინა. ძილში საშინელი სიზმარი ჰნახა. ჰნახა, რომ დავითი სიხარულით აღარ არის, რომ ამას შვილი არ უჩნდება; დადის ყველგან და სულ იმას იძახის: ის ოხერი როდის იქნება ჩაძაღლდეს, რომ იმის მამულებზედ ვინავარდოო. სტკივა გული ლუარსაბსა, ჯავრი მოსდის, გული ყელში მოებჯინა. რა ჰქნას? — „ღმერთო! — ამბობს სიზმარში გულნატკენად ლუარსაბი, — რა დაგიშავე, შე დალოცვილო, რომ შვილს არ მაძლევ? მიბძანე და აკი გიახელ თელეთს სალოცავადა, თორმეტ-აბაზიანი ცხვარი დაგიკალ, ორი აბაზის წმინდა სანთელი აგინთე. სხვა რა ვქნა? წირვა-ლოცვას უამისოდაც არ ვაკლდებოდი, მარხვა მე არ გამიტეხია, ყოველ წელიწადს წმინდა ზიარება მიმიღია და აღსარება მითქვამს. აბა ჩვენ მღვდელსა ჰკითხე, თუ მე ცოდვა მიქნია რამე. დავითის ლუკმად უნდა გამხადო?! რაც იმას ქვეყანაზედ ცოდვა ჩაუდენია, ვინ მოსთვლის? შარშან ივანე ნათლისმცემლის თავის მოკვეთის დღეს ხორცი უჭამია. პურის ნატეხს რომ მიწაზედ ჰხედავს, არ აიღებს და არ ემთხვეა, იქნება ფეხიც დაადგას და გასრისოს კიდეცა. უკურთხეველ ყურძენსა სჭამს, ფერისცვალობამდის არ მოიცდის ხოლმე, აღდგომა-დღეს მღვდელს არ მოუცდის — რომ სუფრა უკურთხოს, ისე მივარდება ხორცეულს — როგორც დათვი, ამისთანა მსუნაგია. ზიარებით კი ეზიარება ხოლმე, მაგრამ რა გამოვიდა? სამი დღე ემზადება, მარტო სამი დღე. აბა, ეს რა ზიარებაა! ეს ყველა იცი — შე დალოცვილო ღმერთო — და მაინც კიდევ იმისაკენა ხარ! დაილოცა შენი სამართალი! ჰო, მართლა, ერთი კიდევ დამავიწყდა: ერთი მწევარი ჰყავს, თავის თეფშში აჭმევს ხოლმე. ქრისტიანი კაცი კია! მე ხომ ამისთანას არაფერსა ვცოდავ, რად მიწყრები? მერცხალი გინდა, იმას დასძლევს ხოლმე,∗ ოფოფი გინდა, იმას დასძლევს, გუგული, კვიცი — რაც გინდა, ყველაფერი ბოროტი იმაშია. მე კი — ღმერთო, ხომ შენ იცი — არაფერს არ დაუძლევივარ, რად მიწყრები? იმისთვის, რომ თელეთში წასვლაზედ ჭოჭმანობა დავიწყე? აკი მაშინვე მოვინანიე!..“
ეგრე უჩიოდა ღმერთს ლუარსაბი. მერე ჰნახა, რომ მითამ ღმერთმა მიიღო ეს ჩივილი საბუთად და გული მოიბრუნა ლუარსაბისაკენ, აი, მითამ რვა თვეც არის, რაც დარეჯანი ორსულია. ერთი თვეც, ერთად-ერთი, და ლუარსაბს შვილი ეყოლება და დავითს თვალი დაუდგება. უხარიან სიზმარში ლუარსაბსა, რომ ამის ჩივილმა გასჭრა, სიხარულით ფეხზედ ვეღარა დგება. დავით და იმისი ცოლი ჯავრით აღარ არიან. ლუარსაბს ისე შვილი არ უხარიან, როგორც ისა, რომ დავითი და ელისაბედი ჯავრით აღარ არიან. ორი კვირაც მითამ გავიდა, აი, ორი კვირა კიდევ და დარეჯანი დაწვება. უხარიან, უხარიან ლუარსაბს, მაგრამ! — აი, უბედურება — ლუარსაბი უეცრად ავადა ჰხდება და ძალიანაც ჰხდება, ასე რომ მითამ მოკვდა კიდეცა. მაგრამ ისე კი მოკვდა, რომ ყველაფერსა ჰგრძნობს. ესმის, რომ დარეჯანი საშინელის ხმითა სტირის და სოფლის მოტირალე დედაკაცები მწუხარე ბანს აძლევენ. ესმის, რომ იქით, სადღაც კუთხეში, დავითი და ელისაბედი იცინიან, ჰხტიან და ლუარსაბის ავეჯეულობა თავის სახლში გადააქვთ. ლუარსაბს სისხლი ყელში მოსდის, უნდა წამოდგეს, მაგრამ იცის რომ მკვდარია და იმიტომ არა დგება. — „ხვალ მამულებს ჩავიბარებო,” — იძახის ხმა-მაღლა დავითი. ლუარსაბი იწურება ამ სიტყვებზედა, იტანჯება, უნდა სთქვას — რომ „ნუ მისცემთო, დარეჯანი ორსულად არის, შვილი ეყოლებაო”, მაგრამ იცის, რომ მკვდარია და არას ამბობს. საშინელ მდგომარეობაშია საწყალი, ცოცხალ-მკვდარი ლუარსაბი. რა ჰქნას აბა მკვდარმა? — „ვაი, რა დროს მოვკვდი!.. როცა ღმერთმა შვილის მოცემა ინება, მაშინ! — ამბობს სიზმარში თავის-თავად ლუარსაბი, — ახ, ნეტავი ეხლა კი გავცოცხლდე და!..“
მაგრამ სად არის გაცოცხლება? აი, კუბოც მოიტანეს, აი, ჩაასვენეს კიდეცა და კუბოში ჩადებული და მორთული დაასვენეს ტახტზედა. მესამე დღეს მღვდლებიც მოვიდნენ, ასწიეს კუბო და წაიღეს გალობითა და ტირილითა. ამ გალობაში და ტირილში დავითისა და იმის ცოლის მხიარული სიმღერა ესმის ლუარსაბსა. ესმის ეს ყველაფერი, ჰგრძნობს რომ ანდერძიც აუგეს და სასაფლაოზედაც წაიღეს, უნდა სთქვას: „ნუ დამმარხავთო“, მაგრამ იცის მკვდარია და არას ამბობს. აი, მიწაში ჩაუშვეს საწყალი ლუარსაბი, ესმის, რომ საფლავის პირზედ დავითი სდგას და ეუბნება დიანბეგს: ხვალ მამულები უნდა ჩამაბაროვო. ელისაბედი კი უჯავრდება: რას ჰბოდავ? სახვალიოდ რად იხდი საქმესა, განა დღეს კი ვერ ჩაიბარებ? ლუარსაბს ეს ყველაფერი ესმის, ჰხვნეშის, ჰწვალობს, იტანჯება, ცივ ოფლს ასხამს, ჰკანკალებს, თრთის ცალკე შიშისაგან, ცალკე ჯავრისაგან, რომ დავითსა რჩება ბურთი და მოედანი. — „ახ! ნეტავი კი ეხლა გავცოცხლდე და!“ — იძახის გულში ლუარსაბი.
მაგრამ სად არის გაცოცხლება? აი, მიწაც მოაყარეს, ჯერ მუჭა-მუჭად მიწა ცვივა და კუბოს ფიცრებზედ რახა-რუხი გააქვს, მერე შეატყო, რომ ნიჩბებითაც დაუწყეს მიწის ყრა. ლუარსაბს უღონდება გული, სული ეხუთება, ჰაერი დაეხშო და, აი, ერთი წუთიც და გათავდება კიდეცა. მაგრამ ვინ არის მეშველი? ესმის, რომ ხალხის ხმაურობა თან-და-თან მისწყდა, ყველანი წავიდნენ და მარტო ლუარსაბი საფლავში დააგდეს დაფლული. გულმა ტეხა დაუწყო, რომ დარეჯანმაც კი — ამის საყვარელმა დარეჯანმაც კი — სხვებსავით თავი დაანება და ამასთან არ დაიმარხა. ლუარსაბს გული ამოუჯდა, დაიწყო ტირილი: „ეგ იმედი მქონდა იმისაგან!“ ამბობს თავის გულში: „დამაცა, შენც საიქიოს არ მოხვალ, იქ მოგაგონებ“. ამ ლაპარაკში რომ არის, საფლავზედ ფერხულის ხმა შემოესმა, ხმა გაიკმინდა, ყური დაუგდო. მოესმა, რომ დავითი და ელისაბედი ფერხულში ჩაბმულან და ჯერ კიდევ სველ საფლავზედა ფერხულსაც უვლიან. „ჩაძაღლდი, განა?“ — უყვირიან ზემოდამ. ეხლა კი გული აენთო; ერთი საშინლად გაინძრა, უნდოდა ისე წამოწეულიყო, რომ კუბოს თავი და მიწა აეგლიჯნა, საფლავიდამ ამოსულიყო, ამათთვის ერთი ყოფა დაეწია და თავზედ ლაფი დაესხა. ამ ტრიალში და ვაი-ვაგლახში რომ არის, ერთი იხტუნა, მითამ საფლავიდამ ამოხტომა უნდა, და ტახტიდამ ძირს აგურებზედ კი ბრაგვანი მოიღო. მაშინ კი თვალები დააჭყიტა, ჯერ კიდევ სიზმრის შიშის-ზარი ისევ უბზუოდა თავში, ასე რომ სულელსავით გაშტერებული და ფილაქანზედ გაშოტილი პირღია დარჩა. სასაცილო რამ იყო. ისე დაიკარგა, ისე გაფითრებული და ცივ ოფლში იყო, რომ დიდხანს გონზედ ვეღარ მოვიდა და არამც თუ წამოდგომა მოაგონდა, არც კი გაინძრა. ისეთი შეშინებული იყო, რომ სიკვდილის ფერი ედო ოფლიან სახეზედა. ამის დაცემაზედ ოთახი, რასაკვირველია, შეინძრა. დარეჯანს თურმე — იქით, მეორე ტახტზედ — ჩასძინებოდა და ოთახის ზანზარზედ ამასაც გამოეღვიძა. ამან, — რადგანაც ჯერ არ იცოდა ლუარსაბი რა ყოფაშია, — ჯერ წამოიძახა, — ლუარსაბ! გაიგე? მიწისძვრა იყო.
ლუარსაბი ჯერ კიდევ სიზმრის ამბავში იყო და ხმა არ გასცა, დარეჯანი წამოჯდა და მხოლოდ მაშინ დაინახა, რომ ლუარსაბი გაფითრებული აგურებზედ უძრავად ჰგდია და სულელსავით დაუჭყეტია უგუნური თვალები. დარეჯანს ფერი ეცვალა.
— უი შენს დარეჯანსა! ეს რა დაგმართვია, შენ გეთაყვანოს ჩემი ცოცხალი თავი!
ლუარსაბმა ვერც ეს დარეჯანის ნათქვამი გაიგო. სიზმარმა ისეთი თავბრუ დაასხა, რომ შიში ჯერ გამონელებული არა ჰქონდა და ეს ამბავი სიზმრის გაგრძელება ეგონა, იმიტომ ჯერ არც-არა ესმოდა-რა და ვერცა-რასა ჰხედავდა, თუმცა თვალები კი ეჭყიტა. დიაღ, ჯერ ისევ სიზმარი ეგონა, მხოლოდ ის აოცებდა, რომ „აკი დამმარხესო და მგონი მე ჩემს ოთახში ვარ ეხლაო. ეს როგორ მოჰხდაო?”
ამის ფიქრში დაიფანტა ამისი გონება. ამიტომაც პასუხის მაგიერად თავისი შიშნაჭამი თვალები გიჟსავით შეაჭყიტა დარეჯანსა, თითქო ჰხედავს კიდეცაო და არც იჯერებსო, რომ იმის წინ დარეჯანია. დარეჯანს ელდა ეცა, ხომ არ გაგიჟდაო. მაშინვე ტახტიდამ ჩამოფრინდა და მივარდა გაშოტვილს ლუარსაბს.
— რა დაგემართა, შენი ჭირიმე, შენი! ხმა ამოიღე, გეთაყვანე, თორემ ლამის მე ჩემი დამემართოს!
— დამაცა!.. — გაუქნივა თანაც ხელი ლუარსაბმა, მითამ მამშორდიო, — მინდა მოვიგონო.
ესა სთქვა, ხმა გაიკმინდა, მაინც არ წამოდგა და თვალებდაჭყეტილმა და პირდაღებულმა დაიწყო ფიქრი, რომ მოიგონოს ის, რაც დაემართა. ისე უეცრად და ამ ყოფით გამოღვიძებულს სიზმრის ამბავი ცოტაღა დაახსოვდა და ის უნდა მოეგონა.
— შენ გენაცვალე! — მიემუდარა დარეჯანი, — ჩქარა მითხარ, თორემ შიშისაგან ლამის გავთავდე.
ლუარსაბმა ყური არ ათხოვა და სიზმრის ფიქრში წასულმა თავის-თავად ხმამაღლა ლაპარაკი დაიწყო:
— მე მოვკვდი. დარეჯანი ჯერ კი ტიროდა და მერე, როცა დამმარხეს და ყველამ თავი დამანება, დარეჯანმაც მიღალატა. ეგ იმედი მქონდა იმისაგან? თავი დამანება და ჩემთან არ დაიმარხა!.. აკი უყვარდი! დამაცალოს!.. ის სულ-ძაღლი დავითი!.. ის ქოფაკი ჩემი რძალი!.. ფერხული დააბეს განა, დამაცადონ!.. აი, მკვდარი არა ვყოფილიყავ, მე ვუჩვენებდი იმათ!.. მაგრამ რა მექნა, რომ მკვდარი ვიყავი!..
ბევრს რაღაცეების ბოდვას მოჰყვა ჩვენი ლუარსაბი. დარეჯანი კი გაფითრებული ყურს უგდებდა, არ ესმოდა რას ჰლაპარაკობს.
— შენი ჭირიმე, ლუარსაბ! — უთხრა კანკალით დარეჯანმა, — სიზმარში ხარ, თუ ცხადივ? მითხარ, თორემ შენს მაყურებელს სული დამელია.
— ეხლა განა? მაშინ რატომ არ დაგელია, როცა მიწა მომაყარე და მარტოკა ჩამფალი შავ მიწაშია?
— რას ამბობ, შენი ჭირიმე, რასა? ერთი შემატყობინე.
— რა უნდა შეგატყობინო? ცარიელი ტირილით რა გამოვიდა, უნდა თან ჩამამყოლოდი. არა გრცხვენიან, პირში როგორღა მიყურებ?
— უი, თვალები ეხლა დამდგომია, თვალები! — შეჰჭყივლა დარეჯანმა და მაშინვე გამოვიდა მოაჯირზედ, რომ ბიჭებს დაუძახოს, რადგანაც გული დააჯერა, რომ ლუარსაბისათვის ეშმაკს ძილში თავში ჩაუკრამს და ჭკვიდამ შეუშლია. ის კი არა თუ, ლუარსაბი ჯერ კიდევ სიზმრის ამბავშია.
— მიშველეთ, მიშველეთ!
ჰყვიროდა დარეჯანი მოაჯირიდამ თავში ცემით თავმოხდილი და გაწეწილი.
— მიშველეთ! უი ამ დღის მნახველსა, შე ქოფაკო დარეჯანო!
ჰყვიროდა კნეინა და იცემდა თავში, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა. ლუარსაბი ამ ყვირილზედ სრულიად გამოფხიზლდა. წამოხტა აგურებიდამ და ისე გაღეღილი გავარდა, რომ შეიტყოს, რა დამართვია დარეჯანსა. დარეჯანმა დაინახა თუ არა ლუარსაბი, ეგონა — მე გამომიდგაო, იშვირა ფეხი და ეცა კიბეს. კიბეზედ ფეხი გაუსხლტა და ისე რახა-რუხით ჩაგორდა ძირამდინა. ამ კიჟინაზედ და ვაი-ვაგლახზედ ბიჭები მოგროვდნენ.
— დაიჭირეთ, დააბით! — წივოდა გვერდებდალეწილი დარეჯანი, — დაიჭირეთ, თორემ დაგვჭამს, ვაი, შე ქოფაკო თავო! ამ დღესაც შეესწარ, რომ ქმარი გაგიგიჟდა!
ჰწიოდა საწყალი კნეინა და იცემდა ძალზედ თავში, თითქო იმისი ბრალი იყოს ლუარსაბის გაგიჟება. ლუარსაბი გაოცდა, ეს ამბავი რომ ჰნახა, სრულიად გაშრა. ეხლა ამას ეგონა, რომ ცოლი გაუგიჟდა და დაიწყო საწყალმა ტირილი: გულჩვილი იყო.
— რა გაყვირებს, ადამიანო, — გადასძახა ხმაამოჯდომით და ნაღვლიანად დარეჯანსა, სრულიად გონებაზედ მოსულმა და დამშვიდებულმა, — ვინ გაგიჟდა, შენი სულისა, შენი! მე ჩემ გონებაზედა ვარ.
დარეჯანმა შემოჰხედა, დაინახა, რომ ლუარსაბი ისევ ის ლუარსაბია, არც გიჟი, არც ჭკვიანი, არც ფლავი, არც ჩლავი; მაგრამ მაინც კიდევ ჯერ ეჭვში იყო. გიჟმა იცის ხანდისხან დაჭკვიანებაო, გაიფიქრა გულში.
— აბა სწორედ შემომხედე, — დაუძახა ქვევიდამ დარეჯანმა და თვალები შემოაჭყიტა.
— აჰა, შენი სულისა! — სთქვა და შეჰხედა ლუარსაბმა.
— წეღან რას ჰლაპარაკობდი?
— აბა როდის, შენი ჭირიმე!
— აი, აგურებზედ რომ იწექი.
— სიზმარი ვნახე და იმას ვიგონებდი.
— მაშ აგურებზედ რად იყავი გაშოტილი?
— ცუდი სიზმარი ვნახე: მმარხავდნენ მითამ და საფლავიდამ ამოხტომა მინდოდა და ძირს კი დავეცი.
— მართლა, შენ გენაცვალე! — შემოჰხარა დარეჯანმა, — ვუი, შერცხვენილო თავო! მე კი ქვეყანა შევყარე, ქმარი გამიგიჟდა-მეთქი.
დარეჯანი ამოვიდა მაღლა ლუარსაბთან და მაშინვე შემოსცინა. ლუარსაბმაც კბილები დაუკრიჭა.
— მართლა გიჟი გეგონე, შენი სულისა? — ჰკითხა ლუარსაბმა.
— მართლა მეგონე, შენ გენაცვალოს ჩემი თავი.
— აი, დალახვრა ღმერთმა, მე კიდევ შენ მეგონე გიჟი. მადლობა ღმერთსა, ორივ კარგადა ვართ. კიბეზედ რომ ჩაგორდი?
— რა მიშავს? მე, რაკი შენ შენს გონებაზედ გხედავ, ყველაფერი დამავიწყდა.
— მეც ისე ვარ.
— უი, შენი ჭირიმე, შენი! რომ მართლა გაგიჟებულიყავ, რა მამივიდოდა? — უთხრა ესა დარეჯანმა და სიხარულით ატაცებულმა, რომ ლუარსაბი თავის ჭკვაზედ არის, ლოყაზედ უჩქმიტა.
ლუარსაბს იამა და, რომ უკან არ ჩამორჩეს ალერსშია, თითონაც უჩქმიტა და ზედ ტკბილის ხმით და ღიმილით „ჰი!” დაატანა. ესე მოხდა ეს ამბავი.
XI
ლუარსაბმა ეს სიზმარი თავიდამ ბოლომდინ, როგორც იყო, ისე უამბო. დარეჯანმა ისე ახსნა ეს სიზმარი, რომ სწორედ ცხრა თვეს უკან შვილი უნდა ეყოლოს.
— აბა, როგორ? — ჰკითხა ლუარსაბმა.
— ხომ სტიროდი სიზმარშია? — ეხლა დარეჯანმა ჰკითხა.
— ვტიროდი.
— მეც ხომ ვტიროდი?
— შენცა სტიროდი.
— ტირილი კიდევ სიხარულის ნიშანია. მე და შენ სიხარული სხვა რა გვექნება, თუ არ შვილის ყოლა? მაშ შვილი გვეყოლება და ჩვენი სიხარულიც ისე აგვიხდება.
— მართლა, ტირილი ხომ სიხარულის ნიშანია. უთუოდ ეგრე აგვიხდება. აი, ვენაცვალე სულში იმ სიზმარსა! თვალი არ დაუდგება დავითსა! აბა, ფერხულს მაშინ ჩამოუვლის, აი! ღმერთო, შენ იცი ეხლა.
ამ დროს ლამაზისეულმა კარი შემოაღო და გახარებული შემოვარდა ოთახში.
— ქალბატონო, ქალბატონო! — წამოიძახა გოგომა, — ჩამჩიაშვილს რომ ძაღლმა შვილი დაუცოფა, იმისთვის ერთი აქიმი დედაკაცი მოუყვანიათ, იმ დედაკაცმა თურმე მკითხაობაც იცისო. ხომ არა გნებავთ აკითხვინოთ? რაც კაცს გულში აქვს და შუბლზედ აწერია, ყველაფერს თურმე მაშინვე შეიტყობს.
— შენს პირს შაქარი, ჩემო ლამაზისეულო, შენს პირს შაქარი, — წამოიძახა გახარებულმა დარეჯანმა, — წადი და ეხლავ აქ მომიყვანე, ფულს გაჩუქებენ-თქო.
გოგო გამოტრიალდა და გაიქცა.
— დარეჯან, შენი ჭირიმე, დარეჯან! სიზმარი ცხადდება! — შეჰყვირა ღრეჯით გახარებულმა ლუარსაბმა, — ვა! მეტი რაღა გინდა! ღმერთმა თავისთავად მკითხავი კარზედ მოგაყენა. ეს რის ნიშანია?
— მაშ, ქა, რომ გეუბნებოდი და არ მიჯერებდი, მაშ რის იმედით გეუბნებოდი, რომ შვილი მეყოლება-მეთქი? მე რათა ხანია გული მითხრობდა.
— მეც დიდი ხანია გული მითხრობდა, თურმე ეს ამბავი იყო. აბა, ეხლა დაუდგება თვალი დავითსა, აი!
**
— რა ნაღველი აქვთ იმისთანა, რომ ავადმყოფს თავი დამანებებინეს და აგრე საჩქაროდ მიბარებენ? — ჰკითხავდა ლამაზისეულს გზა-და-გზა ერთი ტანში მოხრილი, პატარა, მოკუნტული, დაღმეჭილი ბებერი დედაკაცი.
— რა ვიცი? ხომ იცი, რომ უშვილონი არიან...
— ეგ ხომ მე უშენოდაც ვიცი, რომ შვილი არა ჰყავთ, — გააწყვეტინა სიტყვა ოსტატურად გამოქნილმა და ცბიერმა მკითხავმა.
სულელს ლამაზისეულს გაუკვირდა: საიდამ იცისო!
— მაშ ქალაქში რომ მკითხავს აკითხვინეს და ეთქო, თელეთი ილოცეთო, ისიც გეცოდინება? — უთხრა გოგომა და დააცქერდა გაოცებული, ვნახოთ, რას იტყვისო.
— მაშ, ჩემო კარგო, ჩვენი ხელობა რა არის? პურს მაგითი ვჭამ და ეგ როგორ არ მეცოდინება? — მიუგო ოსტატმა დედაბერმა ისე არხეინად, ასე გგონია — მართლა იცოდაო.
— თელეთში რომ ვიყავით, ისიც იცი?
— გეუბნები, შვილო, ჩვენი ხელობა ეგ არის-მეთქი. მაგითი ვცხოვრობთ, მაშ არ გვეცოდინება?
ძალიან უხაროდა გულში მკითხავსა, რომ ამისთანა სულელი გოგო შეჰხვდა, რომ ზოგიერთი საჭირო ამბავი გზა-და-გზა გამოათქმევინა. გოგოს კი საშინლად უკვირდა ამისთანა გულთამხილაობა ამ დედაკაცისა, სულელს ფიქრადაც არ მოუვიდა, რომ თითონ გააგებინა ყველაფერი, — უმაგისოდ არა ეცოდინებოდა-რა.
გოგომ თავლაზედ ამოატარა მკითხავი. მკითხავმა თავლის გარეშემო თვალი გადაავლო და ერთი ამოღრანტული რაღაცა შენიშნა „ეს კარგია”, სთქვა გულში.
ცოლ-ქმარი მოუთმენლად ელოდნენ მკითხავსა, ბოლოს მკითხავიც მოვიდა. რა წამსაც ფეხი ოთახში შემოდგა და თავი დაუკრა, მაშინათვე ოსტატურად მოფიქრებული სიტყვები მიაყარა:
— ძერას ჰკითხეს: შვილები გირჩევნია, თუ ორი თვის წყალუსმელობაო? — წყლის უსმელობაო. ჯორსა ჰკითხეს: — შენ რაღაო? — უშვილობაო. თქვენთვის არავის უკითხავს და რატომ შვილი არა გყავთ? ვინ დაგწყევლათ ეგრე?
ცოლ-ქმარმა გაოცებით ერთმანეთს შეჰხედეს: საიდამ გაიგო ეგრე მალეო! ლუარსაბმა პირი დააღო ჯერა, მინამ სიტყვების აზრს მიჰხვდებოდა; როცა მიჰხვდა — თითქო შეშინდაო, პირჯვარი გადიწერა და სთქვა იმ სახით, როგორც ჭექა-ქუხილის დროს ვიცით ხოლმე:
— ურთხეულ არს სახელი უფლისა. ეს რა მესმის, თქვენი ჭირიმეთ!.. დედაკაცო! ჩვენ გულში იჯექ?..
მკითხავმა ხმა არ გასცა, თითქო ამისთანა ქებას ყურსაც არ ათხოვებსო. მიუბრუნდა რაღაც მზრუნველობით გოგოს და უთხრა:
— ჯამით წმინდა წყალი მომიტანე, ერთი შავტარა დანა, ნახშირი და ახალი ხორბალი.
მინამ გოგო ამას მოუტანდა, ლუარსაბი და დარეჯანი ენა-ჩავარდნილებსავით იყვნენ. ეგონათ, რომ თუ არ ეშმაკის მანქანებით, ამისთანა გულთმისნობა არ იქნება. მოდი და ეშმაკის ხსენებაზედ შიშისაგან ენა ნუ ჩაუვარდებოდათ!
გოგომ მოიტანა ყველაფერი. ბებერი ძირს ჩაჯდა. ჩააგდო ჯერ ერთი ხორბალის მარცვალი, აიღო ხელში დანა და ნახშირი და დაიწყო ტუჩების ცმაცუნი, მითამ-და ულოცავს. მერე გაუშტერა თვალი წყალსა. ჩვენი ცოლ-ქმარნი შიშით და კრძალვით ელოდებოდნენ, ჩვენი ბედისწერა რას იტყვისო.
— ქალაქში მკითხავთან გიკითხვინებიათ, — დაიწყო კუდიანმა, — მკითხავიც კარგი შეგხვედრიათ. სწორედ უთქვამს, რომ თელეთი ილოცეთო.
ეხლა კი მართლა შეშინდნენ ცოლიცა და ქმარიცა. ერთმანეთს ყურება დაუწყეს. ამისთანა გულთამხილაობა რომ არ გაეგონათ თავის დღეში!
დედაბერი ვითომ არაფერს არ ამცნევს, რაც ძალი და ღონე აქვს აცმაცურებს ტუჩებსა და თითო ხორბლის მარცვალსა ჰყრის წყალში.
— კარგი გიქნიათ, — დაიწყო ისევ მკითხავმა, — კარგი გიქნიათ, რომ მკითხავისთვის დაგიჯერებიათ და თელეთის სალოცავად წასულხართ. შეგეწიოთ თელეთის მადლი; მაგრამ...
აქ სიტყვა გასწყვიტა ბებერმა: თითქო წყალში უნდა ამოიკითხოსო, თვალი უფრო დააკვირვა.
— მაგრამ ისა, რომ იმ მკითხავს გულთმისნობა სავსე არა ჰქონია, — ცოტა ჰკლებია, თორემ თელეთი როგორ არ გიშველიდათ, რომ გამოეცნო.
— აკი შენი ბრალიაო, დარეჯან! ადრევ რომ მითხარი. გამოდის ჩემი ბრალი არა ყოფილა, — უთხრა ლუარსაბმა თავის ცოლსა, მაგრამ ისე კი, რომ გაშტერებული თვალი მკითხავისათვის არ მოუშორებია.
— დამაცა, რა დროს ეგ არის. მე აქ შიშისაგან სული მძვრება. რა ყოფილა, შენ გენაცვალე, ეს დედაკაცი!.. — ამბობდა მართლა შეშინებული დარეჯანი.
— დიაღ, მკითხავის ბრალია, — მოჰყვა ისევ კუდიანი, — იმის ბრალია. იმას რომ მიგნება ჰქონოდა, ეხლა შვილი კალთაში გეჯდებოდათ. დიაღ გეჯდებოდათ, რომ...
აქ ისევ სიტყვა გასწყვიტა ხერხიანმა დედაკაცმა და უფრო გაუშტერა თვალი წყალსა. ლუარსაბი და დარეჯანი სმენად გადაიქცნენ.
— დიაღ, თელეთი გიშველიდათ — კიდევ შეგეწიოთ იმისი მადლი — თელეთი გიშველიდათ, — გააგრძელა სიტყვა მკითხავმა ისევ თვალაუღებლად, — რომ თქვენ სახლში ჯადო არა ყოფილიყო.
ლუარსაბმა და დარეჯანმა, შიშისაგან სულწასულთა, ერთს დროს და ერთხმად კანკალით წამოიძახეს:
— ვაი, ადრე და მალე დაღუპულო ოჯახო!..
— ნუ გეშინიანთ: ეხლა ის ჯადო საშიში აღარ არის, მე ხელში მყავს.
— აბა, მაჩვენე, თუ ხელში გყავს, — უთხრა ლუარსაბმა, მაგრამ, რადგანაც თითონ ეშინოდა იმისი ნახვა, დარეჯანს უთხრა: — მე კი ვერ შევხედავ, მე თვალებს დავხუჭავ და შენ გასინჯე.
— უი, არა გეთაყვანე, შენ თითონა ჰნახე, მე დავხუჭავ თვალებსა, — მიუგო შიშისაგან ფერმიხდილმა ცოლმა.
— ნუ გეშინიანთ, — დააშოშმანა მკითხავმა, — განა მართლა ხელში მყავს, ჯადო თქვენს ეზოშია.
— სადა, გეთაყვანე, სადა? არიქა, ბიჭებო, მიშველეთ! — დაიყვირა ბატონმა.
— თავლას უკან რომ ორმოა, ჯადო იქა დევს... — მშვიდად დაუმატა მკითხავმა.
— ბიჭებო, არიქა, ბიჭებო! აბა, თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო! თუ ბატონის წყალობა გინდათ, ბიჭებო! თუ ჩოხები გინდათ, თავლის უკან ორმოაო! არიქა, ბიჭებო! თქვენი ჭირიმე, ბიჭებო!
ჰყვიროდა ოთახში ზარდაცემული ლუარსაბი. აქეთ კიდევ დარეჯანი კანკალმა აიტანა და ტუჩები გაულურჯდა, მაგრამ მაინც კიდევ ქმარს უთხრა:
— აქ რომ ჰყვირი, ვინ რას გაიგებს? გარეთ გადი და გაგზავნე ბიჭები.
— არა, გეთაყვანე, ეხლაკი შენ გადი და მერე თუნდა ორმოცჯერ მე გავალ.
— გადი, რისა გეშინიან, ჯადო ხომ არ დაგარჩობს, — ეუბნებოდა კნეინა და თითონაც კი ეშინოდა.
— არა, გეთაყვა, შენ გადი. რა არის? ეხლა, თუ ღმერთი გწამს, შენ გადი, თუ გიყვარვარ, შენ გადი.
— არა გრცხვენიან, მე დედაკაცსა მგზავნი და შენ კი ქუდი გეხუროს და კაცი გერქვას?
— რა დროს კაცობაა, რას ამბობ? სახლში ჯადო არისო.
— მე დავუძახებ ბიჭებს, — უთხრა მკითხავმა, — მაგაზედ როგორ დაღონდით!
— ო, გეთაყვა, შენ დაუძახე, ჩვენ — ხომ ხედავ — დავღონდით, — შეეხვეწა ლუარსაბი, — ეხლა, ოთახში რომ ჩვენ მარტონი დავრჩებით, ხომ არაფერი?
— არაფერი.
მკითხავი გავიდა, ბიჭები გაისტუმრა ჯადოს ამოსაღებად. ბიჭებმა ბევრი უტრიალეს თავლასა და ორმო ვერა ჰნახეს. მოვიდნენ და ბატონს უთხრეს: იქ ორმოს რა უნდაო.
— ვაი, შენ ჩემო თავო! — დაიძახა ლუარსაბმა, — დახე, ჯადოს ამათთვისაც თვალი აუბამს, რა გვეშველება?
მკითხავმა ჩაიცინა.
— მე წავალ თითონ. მე ჯადო თვალებს ვერ ამიბამს, — სთქვა მკითხავმა, — თქვენც წამოდით, რომ თქვენის თვალითა ჰნახოთ.
— არა, გეთაყვანე, ჩვენ ისეც დაგიჯერებთ, — უთხრა ლუარსაბმა, რომ ეშინოდა იქ წასვლა. — უჩვენოდ წადი, შენა ჰნახე, მითამ ჩვენ გვინახავს.
დედაბერი წავიდა, თან ბიჭები წაასხა და პატარა ხანს უკან რაღაცა ძონძები ამოიტანა.
— აქ ნუ შემოიტან, — ჰყვიროდა ლუარსაბი და თან კუთხეში იმალებოდა, — აქ ნუ შემოიტან, მანდვე დააწვევინე, მანდვე!
ჯადო დასწვეს.
XII
მეორე დღეს გუშინდელი ბიჭები დაიბარა ლუარსაბმა და ამისთანა საუბარი დაუწყო:
— მართლა ორმო იყო?
— თქვენი რისხვა არა გვაქვს, მართლა ვნახეთ, — მიუგეს ბიჭებმა. იმათ ხომ მალე იციან ამისთანაების გატანა.
— არა, თქვენ ის ორი თვალითა ჰნახეთ?
— ორის თვალითა, აი ისე, როგორც შენ გხედავთ, ბატონო!
— დიდება შენდა, ღმერთო! ამოდენა კაცი აქ დავბერდი და მე იქ ორმო არსად არ მინახავს!.. გაგონილა? როგორ შეიტყო? დიდი მისნობა არ უნდა ჰქონდეს?..
— მაგის ხელობა ეგ არის, შენი ჭირიმე, და იქიდამ შეიტყო, — მიუგეს ბიჭებმა.
— ალბად ეგრეა, თორემ... აი, დალახვრა ღმერთმა! აბა, თქვენ გინახავთ ვისმე იქ ორმო, ან გაგიგონიათ?
— რაც არ არის, რასა ჰნახავდნენ, — წაიბუტბუტა ერთმა თავმოწონებულმა ყმაწვილმა ბიჭმა, რომელიც შორი-ახლო იდგა და მკლავი ხანჯალზედ ებჯინა, — ერთი რაღაც გოგო-ბიჭების ნაჩიჩქნია და იმ კუდიანმა ორმოდ გახადა. რა უკვირთ?
ეს ისე სთქვა, რასაკვირველია, რომ ლუარსაბს არ გააგებინა.
— შენ რა გენაღვლება, ძმაო, — წასჩურჩულა ერთმა ხნიერმა გამოცდილმა გლეხკაცმა, — ხომ ჰხედავ — ბატონს უხარიან, რომ იქ ორმოა. დაე ეგონოს, რომ ორმოა, შენ რა?
— შენი რისხვა არა მქონდეს, — მიუბრუნდა მერე ბატონს ცბიერი მონა, — მე იქ ორმო არც მენახოს და არც გამეგონოს დღევანდლამდინა. აი, ჭიპი აქ მომიჭრია და ამოდენა კაცს ლამის სულიც აქ დამელიოს, მაგრამ ხომ მოგეხსენებათ, შენი ჭირიმე, კუდიანის საქმე ეგ არის.
— განა ის კუდიანი იყო?
— მაშ? კუდიანობის ღამეს, ჭიაკოკონობას, შენი ჭირიმე, გადააჯდებიან ხოლმე — აი, დასწყევლოთ ღმერთმა — ცოცხზედა და თავის ბატონთან გაფრინდებიან ხოლმე. მოგახსენებენ, ჩიტურაშვილის დედა თურმე ბუხარში აძვრება ხოლმე, ცოცხზედ — როგორც ცხენზედ — შეჯდება და, ჰერი ბიჭო, გაუტევს ხოლმე.
— ეგ მეც გამიგია. რამდენი სასწაულია ქვეყანაზედ! დიდება შენდა ღმერთო!.. — გადიწერა პირჯვარი ლუარსაბმა, — მაშ ჩიტურაშვილის დედასაც ეცოდინება მკითხაობა?
— განა ყველამ იცის, შენი ჭირიმე! ის უფროსი რომ ჰყავთ და კუდიანობის ღამეს ძღვენით რომ მიდიან ხოლმე, ის უფროსი თურმე ეტყვის: შენ, მავანო, მკითხაობა მიჩუქებია შენთვის, მეორეს კიდევ ეტყვის: შენთვის — აქიმობაო, ესე გახლავთ.
— ეგრე იქნება, თორემ აბა საიდამ გამოიცნობდა, რომ იქ ორმო არის? ჭკვიანი არ უნდა იყოს ის უფროსი?
— მოგახსენებენ, სოლომონ ბრძენზედ უფრო ჭკვიანიაო.
— არ ეტყობა, თუ! დიდება შენდა, ღმერთო ჩემო! — გადიწერა ისევ პირჯვარი და შევიდა ოთახში დარეჯანთან.
— გაიგე, დედაკაცო, რა ამბები მოახდინა იმ უხეირო, უკბილო ბებერმა? — უთხრა ცოლსა, — ის უფროსი რომ ჰყავთ, იმისი პირველი კარის-კაცი ეგ უნდა იყოს. აი, დალახვროს ღმერთმა! ეს რა ვნახე, თქვენი ჭირიმეთ!
— კარგი, ნუღარ მომაგონე, თუ ღმერთი გწამს! აქამდინ ტანში შიშისაგან ჟრუანტელი მივლის.
— აი, გულთმისნობა რა არის! ამდენს ხალხს ჩემს სახლში ჭიპი მოუჭრიათ და ერთმა არ იცოდა დღევანდლამდინ, რომ იქ ორმოა. რა ქნა, თქვენი ჭირიმეთ!
— ღმერთო, შეგცოდე და, იმას თუ ეშმაკი არ ეჯდა ტანში, რა ვიცი?
ცოლ-ქმარმა ეშმაკის ხსენებაზედ პირჯვარი გადაიწერეს და სამჯერ შეაფურთხეს ეშმაკსა.
— ეხლა კი... რა ვიცი? ეხლაც რომ შვილი არ გვეყოლოს, ერთი მეტის-მეტი ღვთის წყრომა იქნება, — სთქვა ლუარსაბმა.
— ეჰ, შენც ერთი!.. მაგას რაღა თქმა უნდა. ისე დაჯერებული ვარ, რომ მითამ შვილი კალთაში მჯდომია. რაები არ გამოიცნო!.. მოდი და ნუ დაიჯერებ.
— მაშ! მეც იმიტომ ვამბობ და!.. მკითხაობა რომ არ გაეჩინა ღმერთსა — ვენაცვალე იმის სიბრძნეს — რა გვეშველებოდა? ჯადოს ვიღა იპოვიდა?
ორივენი ჩაჩუმდნენ და ორივენი მაინც კიდევ გაოცებულნი იმეორებდნენ გონებაში გუშინდელს საოცარს ამბავსა. ბოლოს ლუარსაბმა ისევ დაიწყო:
— დარეჯან! წყალში ხომ არა ჰხედავდა? ჰა? შენ რას იტყვი?
— იქნება მართლა! შენ ნუ მოუკვდები ჩემს თავს, სწორედ წყალში ჰხედავდა.
— რა ვქნა, მე კი აგრე მგონია და!
— ღმერთმან იცის, იქნება სწორედ ეგრე იყოს.
— რა ვიცი! მე კი რაღაც ეჭვი მაქვს და!
— ენმა მზემ, ეგრე უნდა იყოს.
— რა ვიცი, ჩემმა გონებამ კი ეგრე გასჭრა და!
— ჩემი გულიც ეგრე მითხრობს, ლუარსაბის სიცოცხლემ!
— იმ ხორბლის მარცვალს რომ ჩააგდებდა ხოლმე წყალში და რაღაცა რგოლები კეთდებოდა, ის ხომ არ იყო?
— იქნება მართლა! სწორედ ის იქნებოდა.
— რა „ის”?
— რომ სთქვი „ისა”.
— აკი გითხარ! — მიუგო ლუარსაბმა თავმოწონებით, რომ მე გამოვიცანიო, — სწორედ ეგრე უნდა იყოს, თორემ ის დედაკაცი ეშმაკი ხომ არ იყო, რომ იმისთანა სასწაული მოეხდინა.
— ეგრე უნდა იყოს, მე კი — ღმერთო, შეგცოდე, — ეშმაკობა შევწამე.
— შენგან არ მიკვირს! ეშმაკი როგორ იქნებოდა, რქები არა ჰქონდა. ეშმაკს რქები უნდა ჰქონდეს.
— ეჰ, განა ეგ მე კი არ ვიცი, ისე გავიფიქრე.
— ჰო, ეგ სხვა არის.
ორივენი დაჩუმდნენ, ორივენი დარწმუნდნენ, რომ რაც გუშინ არ ესმოდათ, მკითხავს რომ უყურებდნენ, ის დღეს გამოიცნეს და გაიგეს.
— მე კი გამოვიცან, აი, — დაიკვეხა ლუარსაბმა. დარეჯანს, თუმცა ლუარსაბი უყვარდა, მაგრამ მაინც კიდევ თითონ უნდოდა, რომ გამოცნობის სახელი ამისი იყოს და არა ლუარსაბისა: კაცი სულელი, თუ ბრძენი, ყოველთვის თავმოყვარეა.
— განა, რომ მდომებოდა, მე კი ვერ გამოვიცნობდი, — მიუგო დარეჯანმა, — არ მინდოდა, თორემ გუშინვე გამოცნობილი მქონდა.
— ეხლა მაგას დაიჟინებ.
— ღმერთმანი, რომ ასეა.
— ეჰ, შენ ხომ კაცი ვერას დაგანახვებს და თუნდ სოლომონ ბრძენი მოვიდეს, მაშინვე ეტყვი: მე შენზედ ჭკვიანი ვარო. ეხლა რა არის, ერთხელ მე დამითმო. უცხო ხომ არა ვარ, შენი ქმარი ვარ.
არ ვიცი, დარეჯანმა დაუთმო, თუ არა, ეს კი ვიცი, რომ ლუარსაბს ძალიან ეწყინა, დარეჯანი რომ შეეცილა.
XIII
მკითხავმა მეტად მტკიცედ დააჯერა ცოლ-ქმარი, რომ შვილი ეყოლებათ. ამ იმედს მცირედი ეჭვიც არ შეურყევდათ. ამ დაჯერებამ იქამდინ მიაღწია, რომ ერთს მშვენიერს დღეს დარეჯანს ეჩვენა, ვითომც მუცელში ყმაწვილმა გაუჩუჩუნა. რასაკვირველია, გახარებულმა კნეინამ მაშინვე ლუარსაბს ახარა.
— მართლა გაიჩუჩუნა? — წამოიძახა სიხარულისაგან გონებამიხდილმა ლუარსაბმა.
— რას ამბობ, შენ გენაცვალოს ჩემი თავი!.. დარბაისელი დედაკაცი სიხარულისაგან კინაღამ არ შევხტი, მაგრამ მომაგონდა, რომ მუცელი წამიხდება-მეთქი, და შენ მაინც კიდევ არა გჯერა.
— უი, შენ კი ჩაგეკონე მაგ გემრიელ სულშია! ბარაქალა, რომ არ შეხტი, თორემ მუცელი წაგიხდებოდა. იმ სიხარულში ეგ როგორღა მოგაგონდა! მე კი — მე და ჩემმა ღმერთმა — შევხტებოდი, მერე ისე შევხტებოდი, რომ დავცემულიყავი, კიტრსავით გავსკდებოდი. დაუდგეს თვალი დავითსა! ფერხული, აბა, ეხლა დაუაროს, აი! მაშ დღეს მე და შენ ერთი კაი ქეიფი გავწიოთ, ერთი კაი წითელი ღვინო ავახდევინოთ, რომ შვილის სადღეგრძელო დავლიოთ. ურაა! — დაიყვირა ლუარსაბმა და, რადგანაც გულდაღმა იწვა, თავისებურად, ტახტზედ, ერთი ფეხიც აიშვირა მაღლა და მანამ “ურა” არ გაათავა, ფეხი არ ჩამოუღია.
ეს ამბავი სადილობის დროს მოხდა. აახდევინეს წითელი ღვინო. ცოლ-ქმარნი, დაჯერებულნი, რომ მემკვიდრე ეყოლებათ და დავითიანთ თვალები დაუდგებათ, სადილზედ გამხიარულდნენ. ნამეტნავად ლუარსაბი შექეიფიანდა და კარგად გამოიბრუჟა. ელისაბედი ამბობდა, რომ ვითომც დარეჯანსაც უყვარსო ღვინის სმა. ეს კი ვიცი, რომ იმ სადილზედ ამანაც გადუსო ორიოდ ჭიქა. ლუარსაბმა სამი ჭიქა ერთად ჯერ არ-დაბადებულის შვილის სადღეგრძელო გადაჰყლაპა და ალავერდი დარეჯანთანაც მივიდა. დარეჯანმა, თუმცა ესეც ჩაღლეული იყო, მაგრამ დედაკაცობის პატივი შეინახა და ჭიქა თუმცა ჩამოართო, სულ არ დალია.
— დალიე, შენ გეთაყვანე! — ეუბნებოდა მთვრალი ლუარსაბი, — ეხლა ქეიფს ნუ წამიხდენ. ჩვენის შვილის სადღეგრძელოს როგორ არა სომ? თუ მე და შენ არ დავლევთ, მაშ ვინ უნდა დალიოს? ღმერთი გვიწყენს, იტყვის: მე შვილი მივეცი და ისინი სადღეგრძელოსაც არა სმენო. ნუ აწყენინებ მოწყალე ღმერთსა, ძლივს კაი თვალით არის ჩვენზედა. მეც ქეიფს ნუ წამიხდენ. დალიე, გეთაყვანე!
უთხრა და მიაწოდა ისევ ჭიქა.
დარეჯანმა ჩამოართო ჭიქა, მაგრამ ისეთის მორცხობით, ისეთის თვალების ხამხამით და გემრიელ ღიმილით, რომ მე მაშინვე მივხვდი, რომ კნეინა უამისოდაც გადაკრულია. ჩამოართო და გადაჰკრა. სასაცილო რამ იყო კნეინა: ღვინო თან-და-თან ეკიდებოდა, ლოყები აუხაშხაშდა კიდეც, ტუჩებს ღიმილი მიეკრა ზედა და აღარა ჰშორდებოდა. ქვევითი ტუჩი ძირს ჩამოეშვა და დორბლმა დენა დაუწყო, თვალები აემღვრა და თავის-თავად ეხუჭებოდა, — ერთის სიტყვით — დარეჯანი ქეიფზედ იყო. ლუარსაბიც დაითვრა. მიუშვა აღვირი ღვინოსაგან მოდუნებულს ენასა და მოჰყვა უგზო-უკვლო ტიტინს, დარეჯანი სულ თავს აცანცარებდა და შესცინოდა.
— ვენაცვალე კახეთსა! — ამბობდა მთვრალი ლუარსაბი ენადაბმით, — ვენაცვალე! ეგ რომ არა ყოფილიყო, არც კახური იქნებოდა. მაშინ მე რაღა კაცი ვიქნებოდი? ჩემს გათქმულ სახელსა მაშინ ვინღა მოიგონებდა? დღეს თუ ლუარსაბის სახელი იხსენება სადმე, ღვინის მადლობელი უნდა ვიყო. თუ კაცი ვარ მე დღეს, აი, ამ შავის ყურძნის წვენითა ვარ კაცი! ჩემოდენას საქართველოში ორიც არ დალევს, დიდი მსმელი ვარ. მე რომ სიმღერა ვიცოდე, მთელის კახეთის ღვინო არ მომერევა. ეს არის რომ არ ვიცი და! სიმღერა ღვინოს ანელებინებს და! თორემ სხვაფრივ რა მიჭირს: ფაშვი კაი მსმელისა მაქვს, აქ თუნდა ოთხი ჩაფი ღვინო ჩაეტევა. ხომ გახსოვს ის იმერელი? აი, რომ მოვიდა, დადიანის „პოვერნია“ ვარო? „პოვერნია“ კი არა, — შენც არ მამიკვდე — ის ძალად გამოგზავნეს იმერლებმა: აბა წადიო, კახეთში ერთი დევი კაცი არისო, ლუარსაბ თათქარიძე, ოღონდ ის კი დაგვითვრეო და ნახევარ იმერეთს შენ მოგცემთო. ეხლა იმან მე რომ დამინახა, მაშინვე მიხვდა, რა კაციცა ვარ, იმიტომ „პოვერნიობა“ დაირქვა, სახელი არ წამიხდესო. კვეხნაში კი ნუ ჩამომართმევ და ჩემი სახელი სათათრემდინ არის გავარდნილი, იმერეთშიაც მისულა ჩემი ქება. მაგრამ აი, ამ შენმა უხეირო ლუარსაბმა ასე გაგიხადე ის ფხიკიანი იმერელი, რომ, რომ... სულ ჩემი მზე ვაფიცებინე. თითონვე თავის პირით მითხრა: ბაყბაყ-დევი ხარო. თითიც მომიკაკვა და ყურში ჩუმად ჩამჩურჩულა: სანაძლევო მოიგეო, ნახევარი იმერეთი შენი უნდა იყოსო. რომ მეჩივლა, რასაკვირველია, იმ ნახევარს გამოვიტანდი, მაგრამ ჩვენი მამა-პაპის მამულებიც მაშინ ისე ოხრადა გვრჩებოდა და იმერეთი რაღად მინდოდა? ეხლა ოხრად აღარ დაგვრჩება: ვენაცვალე შენს სტომაქსა! ეხლა შიგ პატარა თათქარიძე ზის და, მგონია, წითელ ღვინოში ჭყუპალაობს. უჰ, შენი კი ჭირიმე! მოდი ერთი ეგ ნაზი ტუჩები ამოგწუწნო! ეხლა ეგეც ხომ შვილი გვეყოლა, აბა ეხლა მაგის ქორწილზედ ვიფიქროთ. იცი, რა, დარეჯან? შენ ხომ ბრძენი დედაკაცი ხარ და არც მე ვარ — ღვთის მადლით — სულელი, თოთხმეტის წლისა შესრულდება თუ არა — აბა, იანგარიშე, როდის შესრულდება, მგონი ბევრი ხანი არ გასწევს, მალე შესრულდება, — შესრულდება თუ არა, ჯვარიც დავწეროთ, რაღას უნდა მოვუცადოთ? ეხლა მაგის ქორწილში ლეკურს არ ჩამოუვლი? მე კი — ღვთის წყალობა შენა გაქვს — ასეთს ბუქნას დავუვლი, რომ იქაურობას სულ მტვერი ავადინო... ეხლა იმ იმერელს რომ ვაჯობე, იცი, რა ვუთხარი? წადი-მეთქი, სადაც შენი სთქვა, იქ ჩვენიცა სთქვი-მეთქი, და იმერლებსაც უთხარი, რომ, რაც თქვენ კრიკინას წვენი გამოუვა, ერთ „ყლაპად“ არ მეყოფა-თქო, და „ყლუპი“ კი კიდევ თქვენზედ დარჩება-თქო. აი, ამისთანა კაცები ვართ კახეთში-მეთქი. მაშ!.. თუ ღმერთი გწამს — კარგად არ მითქვამს?
— კარგად და პატიოსნად.
— მაშ, მოდი ერთი კიდევ ამოვწუწნო ეგ შენი მარწყვი ლოყები. ეხლა, დარეჯან, შვილის ქორწილში ლეკურს არ ითამაშებ?
— რატომ.
— ჰო, გეთაყვანე! მოდი, იცი, რა ვქნათ? მითამ ეხლა ქორწილია: აბა ერთი... ერთი შენებური დიდოური... მე „განდიდურს“ დაგძახებ. თუ გიყვარდე, აი! მითამ ქორწილია. თუნდა ლეკური იყოს, ჰა! მე „პაწპაწინა ნიგვზის ტოტს“ დაგძახებ. ჰა და პაწპაწინა ნიგვზის ტოტი! პაწპაწინა ნიგვზის ტოტი! ჩუპრი-ჩუპარ, ჩუპრი-ჩუპარ, ჩუპრი დარეჯანასა!.. ურაა!.. აი, გიდი!.. ქუდი ჭერში!.. კახური კა... ცის... ჭი... რი... იი... მეე... ჩა... აა... რაკ... რაა... კებს... კუ... უუ... ლა... სა... იმ იმერელსაც... კაი... საქმე... დავმარ... დავითსაც... თვალიმც... გამოს... ძრო... მია... ურაა!..
ყროყინებდა სიმღერის ხმაზედ გაბრუჟებული ლუარსაბი, ჰბოდავდა რაღაცეებსა და ამ ბოდვაში ჩაეძინა კიდეცა.
XIV
აღარ გაათავებ? — მკითხავს მოწყენილი, და იქნება გაჯავრებულიც, მკითხველი. — როგორ არა? გავათავებ, მაგრამ იცით რითა? იმითი, რომ ლუარსაბის ბედნიერება დაირღვევა. თუ მაგისთანა მტკიცე ბედნიერებაც დაირღვევა, მაშ რაღა ყოფილა დაურღვეველი ქვეყანაზედ? — დაიძახებს ჩემთან ერთხმად დაღონებული მკითხველი.
მარტო ქვეყანაა, მკითხველო, დაურღვეველი, და ერთი ლამაზი, გონიერი ქართვლის ანდაზა: „ის ურჩევნია მამულსა, რომ შვილი სჯობდეს მამასა“, თორემ „ნუ დააგდებ ძველსა გზასაო“ — ეს ჩინეთიდამ შემოგვეპარა და რასაც ჩინეთის ფერი ადევს, ის რასაკვირველია, დაირღვევა ღვთისა და თქვენის წყალობითა, ჩემო ძველის გზის მოყვარევ, მაგრამ მაინც კიდევ საყვარელო ქართველო!..
გაიარა რაოდენმამე ჟამმა და წუთის-სოფლის დაუდგრომელმა ბრუნვამ ბევრი რამ გამოსცვალა დედამიწის ზურგზედ. ამათ შვილი არ მიეცათ. დარეჯანმა ერთი აქიმი დედაკაცი იშოვა და წამლობა დაიწყო, აქიმმა დედაკაცმა ერთი რაღაც წამალი მისცა, მთელი ორი კვირა ასმევდა და მესამე კვირას კი დარეჯანს ფეხები გააჭიმინა. დარჩა ქვრივად საწყალი ლუარსაბი. წვერი დაიყენა, შავები ჩაიცვა. თავისი ბედნიერება სულ დარეჯანთან დამარხა. ორი სიამოვნებაღა დარჩა ამ ტრიალ ქვეყანაზედ: ერთი — მადა; მეორე ისა, რომ ლამაზისეული ფეხთ უჯდა ხოლმე, როცა ძილს დააპირებდა ბატონი, ფეხის გულებზედ და კანჭებზედ ხელს უსვამდა და ისე აძინებდა. ესღა იყო ამისათვის ნუგეშად, თორემ ის პატიოსანი ფაშვი ჩამოებღერტა, ის ხაშხაში ლოყები ჩაუყვითლდა, ის დიდრონი ძროხის ოდენა თვალები უგემურად მიელივა, ის სამკეცი ფაფუკი ღაბაბი გუდა ლეღვსავით გაუხდა, ამასთანაც ის თავისებური განსხვავებითი მუდამი ღიმილი სახიდამ დაეკარგა, — ერთის სიტყვით, წახდა კაკალი კაცი. მწუხარებამ ესე იცის. ბოლოს, ფერისცვალობის დღეს, რაღაც ეშმაკად, ნათლიმამამ ნახევარი ლიტრა კალმახი მოართვა. ჯავრისაგან იმ კალმახს ლაზათიანად მიაძღა, მოუვიდა კუჭის ანთება და ჩაჰბარდა პატრონსა.
მოკვდა ლუარსაბიცა ისე, როგორც იხოცებიან ბევრნი ჩვენგანნი, რომელნიც არც თავის სიცოცხლით უმატებენ რასმეს ქვეყანასა და არც თავის სიკვდილით აკლებენ.
წაიშალა ამ ორთა გვამთა ცხოვრების კვალი დედამიწის ზურგზედა. რისთვის მოვიდნენ და რისთვის წავიდნენ? ნუთუ ნახევარი საუკუნე იმისთვის იცხოვრეს, რომ ოთხი ფიჭვის ფიცარი ეშოვნათ და სამ-სამი ადლი მიწა? ან კიდევ ქვაზედ წაიწერონ, რომ „ჩყ... წლამდინ თავადი ლუარსაბი თათქარიძე და მისი კნეინა დარეჯანი ცოცხალნი ყოფილან და მერე დახოცილან?“ სხვა ხომ არაფერი გვეტყვის, რომ ესენი ამ ქვეყანაში ყოფილან და უცხოვრიათ. „წამკითხველო, შენდობა გვიბძანეთო“, ამბობს იმათი ქვის ზედწარწერილი. ნახევარი საუკუნე ამისთვის იცხოვრეს ამ ქვეყანაზედ, რომ ბოლოს მაინც კიდევ „შენდობა“ ითხოვონ და საბოდიშოდ გაიხადონ საქმე? უფროსთაგანს ქართვლის საფლავის ქვას რომ აწერია „შენდობა გვიბძანეთო“, ეხლა მესმის, რისთვისაც აწერია. მაგ შესანდობარს და შესაბრალისს ჩვეულებას თავისი აზრი და საფუძველი ჰქონია, მაგრამ არ გითარგმნი კი, მკითხველო! თუ კაი გული გაქვს და გამჭრე გონება შენც თითონ ჩემზედ უკეთესად მიხვდები, თუ არა და, თქმა საჭირო არ არის. ტყუილად გულს გატკენ, გაგარისხებ და ის რისხვა ისე აგიბამს თვალსა, რომ სხვას შენზედ მეტადაც რომ გული სტკიოდეს, ამას ვეღარ დაინახავ და იმის გულის სატკენ სიტყვას მუხანათობაში ჩამოართმევ.
მე გავათავე და შენ, რაც გინდა, ჰქმენ, მკითხველო! გინდა იცინე, გინდა იტირე, როცა ამ ამბავს წაიკითხავ. ორივეს საბუთი ისევ ამავე მოთხრობაში გაქვს. თუ ოდესმე თვალი აგიხილებია და შენს გარშემო რაც გინახავს, იმაზედ გონება გივარჯიშებია, — ნახავდი, რომ ხშირად ერთი და იგივე საგანი ზოგს აცინებს, ზოგს ატირებს. მე მინახავს ერთი მოხუცებული, ღარიბი, შიშველ-ტიტველი, ფეხებდახეთქილი დედაკაცი. ვინ იცის, რა-გვარ უბედურობისაგან ლოთად ჩავარდნილიყო და ლოთობაში სამუდამოდ დაეკარგა თავისი დედაკაცობა და ადამიანობა. მე მინახავს ის საცოდავი დედაკაცი, ქალაქის ბიჭებს დაეჭირათ და ხუთ გროშად მთელი საათი ახტუნებდნენ პამპულასავით. მე მინახავს, რომ იმათში ბევრი იცინოდა და ზოგიერთს კი ამ საცოდავის დედაკაცის მაგ ყოფაზედ გული უტიროდათ. ვინ იყო ამათში მართალი? მოცინარენი, თუ მოტირალენი? ორივენი, იმიტომ რომ ერთნი თვალითა ჰხედავდნენ მარტო და თვალისათვის მართლა სასაცილო იყო, მეორენი კი თვალითაცა და გონებითაცა. გონებას-კი — ძნელად თუ გაეცინება. სჩანს, შეიძლება, რომ ერთი და იგივე ამბავი სატირალიც იყოს და საცინარიცა, — ეგ იმაზედ არის დამოკიდებული, როგორი აგებულებისა ხარ: თუ იმისთანა გონების ძალა გაქვს, რომ, რაც უნდა მწუხარე ჭეშმარიტება იყოს, გულდაგულ შეხვდები, და თუ იმისთანა გულიცა გაქვს, რომ უბედურს და გზა-კვალ-არეულს შეიბრალებ, ამისთანა სასაცილო ამბავი უფრო ხშირად უნდა გატირებდეს შენა, თუ არა და იცინე, რამდენიც გენებოს. იცინე და თანაც გაჯავრდი ამ მოთხრობის დამწერზედ და მამიგონე ჭორი — შენ ხომ ჭორების მოგონება გიყვარს — რომ მე ვითომც ქართველობას ვღალატობ, რადგანაც იმის სასაცილო ამბავს გიამბობ და არა ვმალავ ზოგიერთ გულ-მოკლე პატრიოტივით. ვიცი, რომ, ჩვენდა საუბედუროდ, თქვენში, მკითხველო, ძნელად იპოვება იმისთანა კაცი, რომ მართალს სიტყვას გონება გაუსწოროს. ვიცი ეს და მაინც კიდევ პირში — როგორც მოყვარე — გეტყვი, რომ ლუარსაბი და დარეჯანი შენს კალთაში დაბადებულან და შენის ძუძუთი გაზრდილან. გინდა მიწყინე, გინდა არა. თუ იმათ დასცინებ, მითამ შენის თავისთვის დაგიცინია, თუ დასტირებ — ეგ კაი ნიშანია: სჩანს, სწუხხარ, რომ ამისთანანი ვართ, სჩანს, შენის თავის გასწორების განზრახვამ ფრთა აიბა. ღმერთმა ქნას, რომ ეგ აგრე იყოს.
მე თუ შენ მიყვარხარ, მკითხველო, იმისთვის მიყვარხარ, რომ იმედი მაქვს ეგ გასწორების განზრახვა, დღესა თუ ხვალე, შენში გაიღვიძებს. ამ იმედს ნუ წაგვართმევ. ნუ იფიქრებ, რომ ამ მოთხრობას შენი გაჯავრება უნდა. ამას მარტო ის უნდა, რომ შენ დაგანახვოს — რამოდენადაც შეძლება აქვს-შენი ცუდი, შენი ავი, რომ იცოდე, რა გაისწორო. მინამ სარკეში არ ჩაიხედავ, ან სხვა არ გეტყვის, ხომ ვერ გაიგებ, რომ პირზედ ურიგობა რამ გატყვია? ეს მოთხრობა სარკე იყოს და მე — თუ გინდა — მთქმელი ვიქნები. დააკვირდი, იქნება გენიშნოს რამე. ესეც იცოდე: მარტო შენი მტერი დაგიმალავს, შენს სახეზედ რომ ურიგობა ჰნახოს რამე, მოყვარე კი მაშინვე სარკეს მოგიტანს, რომ გაისწორო და ხალხში არ შერცხვე. მეც მოყვარესავით გექცევი, — სარკე მოგიტანე, ამაზედ როგორ უნდა გამიწყრე?! რა ვუყოთ, თუ ეს სარკე გაბზარული გამოდგება და შიგა-და-შიგ ლაქებიანიცა? რაცა მქონდა ის მოგართვი, როგორც შემეძლო, ისე დაგეხმარე. თუ მაინც-და-მაინც წყრომას არ დაიშლი, შენი ნებაა. მე შენის წყრომისა არ მეშინიან. მაშინ მხოლოდ დავღონდები, რომ შენშიაც მოვტყუვდი; რომ შენ ის არა ჰყოფილხარ, რაც მეგონე. მაშინ გულ-ხელ-დაკრებილს ესღა დამრჩება სათქმელად: მე მიყივლია და გათენდება თუ არა — ეგ ღმერთმა იცის! წყრომა კი რომ არა ყოფილიყო, ეგ გათენება, ჩვენც კარგად გვეცოდინებოდა, როდისაც იქნებოდა!..
სხვაფრივ მშვიდობით ბძანდებოდეთ და შენდობით იხსენიებდეთ მონასა თქვენსა...
1858 - 1863 წ.
∗ ჩვენში ბევრსა სწამს, რომ თუ ვინც პირველად ქალაქში ჩადის და კენჭს არ ჩაჰყლაპავს, ქალაქი დასცდისო. მეც, ამის დამწერს, გადამაყლაპეს ერთს დროს.
∗ არის ამისთანა ამაოთმორწმუნება ჩვენში, რომ თუ ღვინო დალეული არ შეხვდა პირველად მერცხალს, მერცხალი დაგძლევს. კვიცი რომ დაინახო, მაშინვე ქვაზედ უნდა შედგე, თორემ დაძლეული იქნები, ოფოფს თავდავარცხნილი უნდა დახვდე და სხვა. ლუარსაბს, როგორც ათასს სხვას, ეს დაძლევა ცოდვა ჰგონია, ამიტომაც ეგრე გულმოდგინედ დავითს ღმერთთან აბეზღებს.
∗ პირვანდელი ესკიზი მოთხრობისა ( — ნაწყვეტში „კაკო“) — ეკუთვნის 1858 — 1859 წ.წ. ხოლო ბოლო რედაქცია შესრულებულია 1863 წელს. რედ.
EOT;
}
Provider/ka_GE/Person.php 0000644 00000023315 15152066430 0011271 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ka_GE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'გიორგი', 'დავითი', 'ზურაბი', 'ალექსანდრე', 'ირაკლი', 'ლევანი', 'გოჩა', 'მამუკა', 'ზაზა', 'გივი', 'ავთანდილ',
'მიხეილი', 'გელა', 'თამაზი', 'ლაშა', 'შოთა', 'თეიმურაზი', 'შალვა', 'გურამი', 'ნიკოლოზი', 'ნოდარი', 'ვლადიმერი',
'ვაჟა', 'მერაბი', 'თენგიზი', 'გია', 'ბადრი', 'კობა', 'ვახტანგი', 'ივანე', 'მალხაზი', 'ნუგზარი', 'ამირანი', 'პაატა',
'სერგო', 'ოთარი', 'რევაზი', 'აკაკი', 'ტარიელი', 'მადონა', 'დიმიტრი', 'იური', 'თემური', 'კახაბერი', 'ზვიადი',
'ელგუჯა', 'ჯემალი', 'იოსები', 'რამაზი', 'ბექა', 'რომანი', 'კახა', 'თორნიკე', 'ბესიკი', 'არჩილი', 'ალექსი', 'ხვიჩა',
'კონსტანტინე', 'ანზორი', 'ვასილი', 'სულიკო', 'ვალერი', 'რეზო', 'ზაური', 'ნიკა', 'დოდო', 'ომარი', 'მურმანი',
'სოსო', 'გრიგოლი', 'გენადი', 'ავთანდილი', 'ემზარი', 'ჯუმბერი', 'გიგა', 'გოდერძი',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'ნინო', 'მაია', 'თამარი', 'ნანა', 'მანანა', 'ნათელა', 'ნათია', 'მარინე', 'ქეთევან', 'ხათუნა', 'მარინა', 'ლალი', 'ლიანა',
'მზია', 'ლია', 'ეკატერინე', 'ანა', 'მარიამი', 'ირმა', 'ლეილა', 'ნანული', 'მერი', 'ლელა', 'თეა', 'სოფიო', 'ინგა',
'ეთერი', 'ნონა', 'თეონა', 'შორენა', 'მაყვალა', 'ციალა', 'ლამარა', 'მაკა', 'თინა', 'ნელი', 'რუსუდანი', 'დალი',
'ელენე', 'თინათინი', 'ნატო', 'ნატალია', 'ია', 'ჟუჟუნა', 'ნუნუ', 'ლილი', 'ნინა', 'დარეჯანი', 'იზოლდა', 'ირინა',
'სალომე', 'ნანი', 'სვეტლანა', 'ილია', 'გულნარა', 'ეკა', 'ირინე', 'ნაზი', 'თამარა', 'ციცინო', 'ქეთევანი', 'ვენერა',
'თამილა', 'ნაირა', 'სოფიკო', 'ცისანა', 'ელისო', 'ზაირა', 'ციური', 'დიანა', 'ელენა', 'იამზე', 'როზა', 'მედეა',
'ცირა', 'ზოია', 'სულიკო', 'ლენა', 'ვერა', 'ლუიზა', 'ლარისა', 'ბელა', 'ნორა', 'დოდო', 'ვალენტინა', 'ქეთო', 'ზინა',
'ტატიანა', 'მარია', 'მაგული', 'თამთა', 'ნაზიკო', 'ხატია', 'მარიკა', 'ელზა', 'ანნა', 'გვანცა', 'გალინა', 'ჯულიეტა',
);
protected static $lastName = array(
'აბაშიძე', 'აბესაძე', 'აბრამიშვილი', 'აბულაძე', 'ალიევა', 'ალიევი', 'ასათიანი', 'აფციაური', 'ახალაია', 'ახვლედიანი',
'ახმედოვა', 'ახმედოვი', 'ბაირამოვა', 'ბაირამოვი', 'ბარამიძე', 'ბარბაქაძე', 'ბაქრაძე', 'ბახტაძე', 'ბერაძე', 'ბერიშვილი',
'ბერიძე', 'ბერუაშვილი', 'ბექაური', 'ბიწაძე', 'ბლიაძე', 'ბოლქვაძე', 'ბოჭორიშვილი', 'ბრეგვაძე', 'გაბუნია', 'გაგნიძე',
'გაგუა', 'გასანოვა', 'გასანოვი', 'გაფრინდაშვილი', 'გაჩეჩილაძე', 'გელაშვილი', 'გიგაური', 'გიორგაძე', 'გოგალაძე',
'გოგია', 'გოგიაშვილი', 'გოგიტიძე', 'გოგოლაძე', 'გოგოხია', 'გოგუაძე', 'გორგაძე', 'გრიგალაშვილი', 'გურგენიძე',
'გუსეინოვა', 'გუსეინოვი', 'დავითაშვილი', 'დავითაძე', 'დანელია', 'დევაძე', 'დვალი', 'დვალიშვილი', 'დიასამიძე',
'დოლიძე', 'დუმბაძე', 'ვაშაკიძე', 'ზოიძე', 'თავაძე', 'თევზაძე', 'თოდუა', 'თურმანიძე', 'ირემაძე', 'ისმაილოვა',
'ისმაილოვი', 'კაკაბაძე', 'კალანდაძე', 'კანდელაკი', 'კაპანაძე', 'კახიძე', 'კერესელიძე', 'კვარაცხელია', 'კიკნაძე', 'კილაძე',
'კობახიძე', 'კონცელიძე', 'კოპალიანი', 'კუპატაძე', 'კურტანიძე', 'ლაბაძე', 'ლეჟავა', 'ლიპარტელიანი', 'ლობჟანიძე',
'ლომთაძე', 'ლომიძე', 'ლომსაძე', 'ლორთქიფანიძე', 'მაისურაძე', 'მამედოვა', 'მამედოვი', 'მამულაშვილი', 'მაღლაკელიძე',
'მაღრაძე', 'მაჭავარიანი', 'მაჭარაშვილი', 'მახარაშვილი', 'მახარაძე', 'მგელაძე', 'მეგრელიშვილი', 'მელაძე', 'მესხი',
'მეტრეველი', 'მიქავა', 'მიქაძე', 'მიქელაძე', 'მოდებაძე', 'მჟავანაძე', 'მუმლაძე', 'მუსაევი', 'მღებრიშვილი', 'მჭედლიშვილი',
'მჭედლიძე', 'ნადირაშვილი', 'ნადირაძე', 'ნაკაშიძე', 'ნაცვლიშვილი', 'ნაჭყებია', 'ნოზაძე', 'ონიანი', 'ოქროპირიძე',
'პეტრიაშვილი', 'ჟვანია', 'ჟორჟოლიანი', 'ჟღენტი', 'რაზმაძე', 'რამიშვილი', 'რეხვიაშვილი', 'რობაქიძე', 'რუხაძე',
'სამხარაძე', 'სარალიძე', 'სარქისიანი', 'სვანიძე', 'სირაძე', 'სიჭინავა', 'სიხარულიძე', 'სურმანიძე', 'ტაბატაძე', 'ტალახაძე',
'ტყეშელაშვილი', 'ფეიქრიშვილი', 'ფერაძე', 'ფიფია', 'ფუტკარაძე', 'ფხაკაძე', 'ქავთარაძე', 'ქათამაძე', 'ქარდავა',
'ქართველიშვილი', 'ქაჯაია', 'ქირია', 'ქობალია', 'ღვინიაშვილი', 'ღლონტი', 'ღონღაძე', 'ყურაშვილი', 'შავაძე', 'შაინიძე',
'შალამბერიძე', 'შენგელია', 'შონია', 'შუბითიძე', 'ჩადუნელი', 'ჩიქოვანი', 'ჩიხლაძე', 'ჩუბინიძე', 'ჩხაიძე', 'ჩხეიძე',
'ჩხიკვაძე', 'ცერცვაძე', 'ცეცხლაძე', 'ცინცაძე', 'ცუცქირიძე', 'წერეთელი', 'წიკლაური', 'წულაია', 'წურწუმია', 'ჭანტურია',
'ჭელიძე', 'ჭიღლაძე', 'ჭკადუა', 'ჭუმბურიძე', 'ხარაიშვილი', 'ხაჩიძე', 'ხვედელიძე', 'ხურცილავა', 'ხურციძე', 'ხუციშვილი',
'ჯავახიშვილი', 'ჯალაღონია', 'ჯანაშია', 'ჯანელიძე', 'ჯაფარიძე', 'ჯინჭარაძე', 'ჯიქია', 'ჯოხაძე', 'ჯოჯუა',
);
}
Provider/sr_Latn_RS/Payment.php 0000644 00000001241 15152066430 0012472 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Latn_RS;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'RS', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/sr_Latn_RS/Person.php 0000644 00000142102 15152066430 0012325 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Latn_RS;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Adam', 'Aleksa', 'Aleksandar', 'Aleksej', 'Andrej', 'Andrija', 'Antonije', 'Arsen', 'Balša', 'Bane', 'Berko', 'Blagoja', 'Blaža',
'Boban', 'Bogdan', 'Bojan', 'Bojo', 'Bora', 'Boris', 'Borislav', 'Borivoj', 'Boško', 'Božidar', 'Božo', 'Brajan',
'Branislav', 'Branko', 'Brano', 'Dalibor', 'Damjan', 'Dane', 'Danijel', 'Danilo', 'Danko', 'Dario', 'Darko', 'David',
'Dejan', 'Dragan', 'Drago', 'Dragomir', 'Dragoš', 'Dubravko', 'Dušan', 'Duško', 'Emil', 'Filip', 'German', 'Gojko',
'Goran', 'Gordan', 'Grgur', 'Igor', 'Ilija', 'Isak', 'Ivan', 'Ivica', 'Ivo', 'Jadranko', 'Jakov', 'Jandre',
'Janko', 'Jaroslav', 'Jasen', 'Jerko', 'Joko', 'Jordan', 'Jova', 'Jovan', 'Jovica', 'Jovo', 'Justin', 'Konstantin',
'Kosta', 'Kostadin', 'Lazar', 'Luka', 'Luča', 'Maksim', 'Maleš', 'Marinko', 'Marjan', 'Marko', 'Martin', 'Matej',
'Matija', 'Mato', 'Maša', 'Mihailo', 'Mihajlo', 'Mijo', 'Miladin', 'Milan', 'Milen', 'Milenko', 'Mileš', 'Milija',
'Miljan', 'Milko', 'Milo', 'Miloje', 'Milorad', 'Miloš', 'Miodrag', 'Miomir', 'Mirko', 'Miro', 'Miroslav', 'Mićo',
'Miško', 'Mladen', 'Nebojša', 'Nemanja', 'Nenad', 'Nestor', 'Neven', 'Nikola', 'Nino', 'Novak', 'Novo', 'Ognjen',
'Oliver', 'Ozren', 'Perica', 'Pero', 'Petar', 'Petko', 'Predrag', 'Rade', 'Raden', 'Radenko', 'Radin', 'Radmilo',
'Radomir', 'Radoslav', 'Radovan', 'Rajan', 'Rajko', 'Ranko', 'Rastislav', 'Resan', 'Risto', 'Sava', 'Saša', 'Simeon',
'Simo', 'Simon', 'Siniša', 'Slaviša', 'Slavko', 'Slavoljub', 'Slavomir', 'Slobodan', 'Spasoje', 'Srećko', 'Stanimir', 'Stanislav',
'Stanko', 'Stanoje', 'Stefan', 'Stepan', 'Stevan', 'Stevo', 'Stjepan', 'Strahinja', 'Svetislav', 'Tadej', 'Teodor', 'Tihomir',
'Todor', 'Tomaš', 'Tomica', 'Tomislav', 'Tomo', 'Trpko', 'Uroš', 'Vasko', 'Velibor', 'Velimir', 'Veselin', 'Viktor',
'Vlada', 'Vladan', 'Vladimir', 'Vladislav', 'Vlado', 'Vlastimir', 'Vlatko', 'Vuk', 'Vukan', 'Zdravko', 'Zlatko', 'Zoran',
'Zvonimir', 'Zvonko', 'Ćirilo', 'Ćiro', 'Želimir', 'Željko',
// below are unknown gender firstnames
'Agnica', 'Agnija', 'Aksentije', 'Aleksandron', 'Aleksija', 'Aleksije', 'Alimpije', 'Anastasija', 'Andrijaš', 'Ankica', 'Anđa', 'Anđela', 'Anđelija',
'Anđelka', 'Anđelko', 'Aranđel', 'Arsa', 'Arsenije', 'Arso', 'Atanacko', 'Atanasije', 'Avakum', 'Avram', 'Aćim', 'Bajko',
'Bajo', 'Bajčeta', 'Batrić', 'Berisav', 'Berislav', 'Beriša', 'Biljan', 'Bisenija', 'Biserka', 'Biserko', 'Blagica', 'Blaginja',
'Blagoje', 'Blagomir', 'Blagota', 'Blaško', 'Blažen', 'Blaženka', 'Blažo', 'Bogdana', 'Bogelj', 'Bogić', 'Bogiša', 'Bogoboj',
'Bogoje', 'Bogoljub', 'Bogosav', 'Bogoslav', 'Boica', 'Boin', 'Bojko', 'Bojčeta', 'Borisav', 'Borislava', 'Borislavka', 'Borivoje',
'Boriša', 'Borjanka', 'Borka', 'Borko', 'Boro', 'Boroje', 'Bosa', 'Bosiljka', 'Boža', 'Božana', 'Božica', 'Božidarka',
'Božin', 'Božinka', 'Božićko', 'Brajica', 'Branimir', 'Branislava', 'Branivoj', 'Branivoje', 'Bratimir', 'Bratislav', 'Bratislava', 'Bratoljub',
'Bratovan', 'Brnča', 'Budimir', 'Budimirka', 'Budimka', 'Budisav', 'Budislav', 'Curko', 'Cvejan', 'Cveta', 'Cvetin', 'Cvetko',
'Cvetoje', 'Cvetoš', 'Cvijan', 'Cvijeta', 'Cvijetin', 'Cviko', 'Cvjetko', 'Cvjetoje', 'Cvjetoš', 'Dabiša', 'Dabiživ', 'Dabo',
'Daliborka', 'Damjanka', 'Damljan', 'Damljanka', 'Danojla', 'Dančul', 'Darije', 'Darijo', 'Darinka', 'Darjan', 'Desanka', 'Desimir',
'Despinja', 'Despot', 'Dikosava', 'Dimitrije', 'Dimčo', 'Divna', 'Dmitar', 'Dmitra', 'Dobrašin', 'Dobrica', 'Dobrija', 'Dobrila',
'Dobrilo', 'Dobrinka', 'Dobrinko', 'Dobrivoj', 'Dobrivoje', 'Dobrosav', 'Dobroslav', 'Dobrovuk', 'Dojčilo', 'Dojčin', 'Dokna', 'Doko',
'Dorotej', 'Doroteja', 'Dositej', 'Dostana', 'Draga', 'Dragaš', 'Dragija', 'Draginja', 'Dragić', 'Dragiša', 'Dragobrat', 'Dragoja',
'Dragoje', 'Dragojla', 'Dragojlo', 'Dragoljub', 'Dragoman', 'Dragomira', 'Dragorad', 'Dragosav', 'Dragoslav', 'Dragoslava', 'Dragovan', 'Dragutin',
'Drailo', 'Drakša', 'Draško', 'Draža', 'Dražeta', 'Dražo', 'Drena', 'Drenka', 'Drinka', 'Dubravac', 'Dubravka', 'Dujak',
'Dukadin', 'Emilijan', 'Emilije', 'Erak', 'Evdokija', 'Evgenije', 'Fema', 'Gaja', 'Gajin', 'Gajo', 'Gavra', 'Gavrila',
'Gavrilka', 'Gavrilo', 'Gača', 'Genadije', 'Georgije', 'Gerasim', 'Gligorije', 'Gliša', 'Glišo', 'Godeč', 'Godomir', 'Golub',
'Goranka', 'Gorica', 'Gorjana', 'Gorčin', 'Gospava', 'Gostimir', 'Gostoljub', 'Gradeta', 'Gradimir', 'Gradiša', 'Grdan', 'Grigorije',
'Grijak', 'Grozda', 'Grozdan', 'Grozdana', 'Grubac', 'Gruban', 'Grubač', 'Grubeta', 'Grubeša', 'Grubiša', 'Gruja', 'Grujica',
'Grujo', 'Gvozden', 'Gvozdenija', 'Gvozdenko', 'Hranimir', 'Hranislav', 'Hranislava', 'Hraniša', 'Hrastimir', 'Hristijan', 'Hristoslav', 'Hvalimir',
'Hvalislav', 'Ignjat', 'Ignjatije', 'Ikonija', 'Ilinka', 'Isaija', 'Isailo', 'Isidor', 'Ivaniš', 'Ivko', 'Jablan', 'Jagodinka',
'Jagoš', 'Jakša', 'Jandrija', 'Janićije', 'Janovka', 'Jasenko', 'Javorka', 'Javorko', 'Jefimija', 'Jela', 'Jelača', 'Jelašin',
'Jelen', 'Jelenka', 'Jelenko', 'Jelica', 'Jelisava', 'Jelisavka', 'Jelisije', 'Jeremija', 'Jerotije', 'Jevdokija', 'Jevrem', 'Jevrosima',
'Jevta', 'Jevtan', 'Jevtimije', 'Jevto', 'Jezda', 'Jezdimir', 'Joksim', 'Jorgovanka', 'Josif', 'Joviša', 'Jovka', 'Jovko',
'Jugoljub', 'Jugomir', 'Jugoslav', 'Julijan', 'Julka', 'Junoša', 'Juriša', 'Kadivka', 'Kamenko', 'Kasija', 'Kazimir', 'Kazimira',
'Kažimir', 'Kiprijan', 'Kirilo', 'Kojadin', 'Kojadinka', 'Kojčin', 'Kokan', 'Komnen', 'Komnenija', 'Kornelije', 'Kosana', 'Kosara',
'Kosovka', 'Kostadinka', 'Kovana', 'Koviljka', 'Koviljko', 'Kovina', 'Kozma', 'Koča', 'Koštana', 'Kraguj', 'Kraisava', 'Krajislav',
'Krajčin', 'Krasimir', 'Krasoje', 'Krsman', 'Krsmanija', 'Krsta', 'Krstan', 'Krstana', 'Krstina', 'Krstivoje', 'Krsto', 'Krunislav',
'Krunoslava', 'Ksenija', 'Kumodrag', 'Kuzman', 'Labud', 'Laka', 'Laketa', 'Lako', 'Latinka', 'Laza', 'Leonida', 'Lepa',
'Lepoje', 'Lepomir', 'Leposava', 'Leposlav', 'Ležimir', 'Ljepava', 'Ljeposava', 'Ljilja', 'Ljiljan', 'Ljuban', 'Ljuben', 'Ljubenko',
'Ljubinko', 'Ljubisav', 'Ljubislav', 'Ljubivoje', 'Ljubiša', 'Ljubo', 'Ljubobrat', 'Ljubodrag', 'Ljuboja', 'Ljuboje', 'Ljubomir', 'Ljubomirka',
'Ljubosava', 'Lozan', 'Lujo', 'Manduša', 'Manojlo', 'Matijaš', 'Mavren', 'Mašan', 'Maško', 'Medak', 'Mijailo', 'Mijak',
'Mijan', 'Mijana', 'Mijat', 'Mijobrat', 'Mijuško', 'Miladija', 'Milak', 'Milanko', 'Milat', 'Milaš', 'Milašin', 'Milentije',
'Milesa', 'Mileta', 'Mileva', 'Milijan', 'Milijaš', 'Milina', 'Milinko', 'Milisav', 'Milisava', 'Milisavka', 'Milivoj', 'Milivoje',
'Milić', 'Milj', 'Miljen', 'Miljka', 'Miljko', 'Miljojko', 'Miljurko', 'Milkica', 'Miloja', 'Milojica', 'Milojka', 'Milojko',
'Milomir', 'Milosav', 'Milosava', 'Milosavka', 'Milovan', 'Milten', 'Miluka', 'Milun', 'Milunka', 'Milutin', 'Miluš', 'Miluša',
'Miomirka', 'Miroljub', 'Mirosav', 'Mirosava', 'Mirčeta', 'Mitar', 'Mićan', 'Mišljen', 'Mlađan', 'Mlađen', 'Mojsilo', 'Momir',
'Momčilo', 'Mrkša', 'Mrđan', 'Mrđen', 'Nadica', 'Najdan', 'Naum', 'Nedeljka', 'Nedeljko', 'Negomir', 'Negovan', 'Nevenko',
'Neđeljka', 'Neđeljko', 'Neško', 'Nikašin', 'Nikodije', 'Nikodim', 'Nikolija', 'Nikša', 'Ninko', 'Ninoslav', 'Nićifor', 'Nišava',
'Njegomir', 'Njegomirka', 'Njegoslava', 'Njegoš', 'Novica', 'Noviša', 'Novka', 'Novko', 'Obrad', 'Obradin', 'Obradinka', 'Obren',
'Obrenija', 'Obrenko', 'Obreten', 'Ognjan', 'Ognjana', 'Olja', 'Ostoja', 'Ozriša', 'Pantelija', 'Paun', 'Pauna', 'Pava',
'Pavija', 'Pavić', 'Pavko', 'Pavle', 'Pavlija', 'Pavlić', 'Pejak', 'Pejo', 'Pelagija', 'Pera', 'Periša', 'Persida',
'Perun', 'Perunko', 'Petak', 'Petoje', 'Petoš', 'Petrašin', 'Petrija', 'Petronije', 'Plavša', 'Poznan', 'Poznana', 'Prerad',
'Pribić', 'Prodan', 'Prodana', 'Prokopije', 'Prvoslav', 'Punan', 'Puniša', 'Pureš', 'Purko', 'Puro', 'Racko', 'Radak',
'Radan', 'Radana', 'Radas', 'Radašin', 'Radeta', 'Radica', 'Radinka', 'Radinko', 'Radisav', 'Radivoj', 'Radivoje', 'Radič',
'Radiša', 'Radman', 'Radna', 'Radoba', 'Radobud', 'Radoja', 'Radoje', 'Radojica', 'Radojko', 'Radojlo', 'Radoman', 'Radonja',
'Radosav', 'Radoslava', 'Radota', 'Radovac', 'Radoš', 'Raduka', 'Radukan', 'Radul', 'Radula', 'Radulin', 'Radun', 'Radunka',
'Radusin', 'Rafailo', 'Raica', 'Raič', 'Raičko', 'Rajak', 'Rajka', 'Rajna', 'Rajčeta', 'Ralen', 'Raleta', 'Ranisav',
'Ranka', 'Raosav', 'Rastko', 'Ratibor', 'Ratko', 'Ratomir', 'Račeta', 'Rađen', 'Raško', 'Rekula', 'Relja', 'Rista',
'Ristan', 'Ristivoje', 'Rodoljub', 'Roksanda', 'Samuilo', 'Savka', 'Savko', 'Savo', 'Sazdana', 'Sekana', 'Sekula', 'Selak',
'Simana', 'Simeun', 'Simeuna', 'Simka', 'Simonida', 'Sinđa', 'Sinđel', 'Skorosav', 'Skorosava', 'Sladoje', 'Slaven', 'Slavenko',
'Slavna', 'Slavo', 'Slavojka', 'Slavuj', 'Slađan', 'Slađana', 'Slobodanka', 'Smilja', 'Smiljan', 'Smiljana', 'Smiljka', 'Smiljko',
'Smoljan', 'Smoljana', 'Smoljka', 'Soka', 'Soko', 'Spasenija', 'Spasoja', 'Spiridon', 'Spomenka', 'Srbijanka', 'Srbislav', 'Srboljub',
'Srboslav', 'Srdan', 'Sredoja', 'Sredoje', 'Sreten', 'Sretko', 'Srećan', 'Srđa', 'Srđan', 'Stajka', 'Staka', 'Stamena',
'Stamenka', 'Stamenko', 'Stanava', 'Stanača', 'Stanica', 'Stanija', 'Stanisav', 'Stanisava', 'Staniša', 'Stanoja', 'Stanojka', 'Stanojko',
'Stanojla', 'Stanojlo', 'Staša', 'Stevica', 'Stoin', 'Stoisava', 'Stoić', 'Stoja', 'Stojadin', 'Stojak', 'Stojan', 'Stojana',
'Stojanka', 'Stojka', 'Stojko', 'Stojmen', 'Stojna', 'Stojša', 'Strainja', 'Svetibor', 'Svetislava', 'Svetolik', 'Svetoljub', 'Svetomir',
'Svetorad', 'Svetozar', 'Svjetlana', 'Tadija', 'Tanacko', 'Tanasije', 'Tankosa', 'Tankosava', 'Tatomir', 'Teodosije', 'Teofil', 'Tešan',
'Timotije', 'Todora', 'Toma', 'Tomanija', 'Toplica', 'Trajan', 'Trajko', 'Trifun', 'Tripko', 'Tripun', 'Trivun', 'Tvrtko',
'Ubavka', 'Uglješa', 'Umiljen', 'Utešen', 'Utješen', 'Vajo', 'Vasilija', 'Vasilije', 'Vasilj', 'Vasiljka', 'Vaskrsija', 'Vaskrsije',
'Vasoje', 'Vekoslav', 'Veliborka', 'Velinka', 'Velisav', 'Velisava', 'Velizar', 'Veličko', 'Veljko', 'Veran', 'Veroljub', 'Veroslava',
'Veselinka', 'Vesko', 'Vid', 'Vidak', 'Vidan', 'Vidač', 'Viden', 'Vidoja', 'Vidoje', 'Vidojka', 'Vidojko', 'Vidosav',
'Vidosava', 'Vilotije', 'Vitka', 'Vitko', 'Vitomir', 'Vitomirka', 'Vićan', 'Vićentije', 'Višeslav', 'Višeslava', 'Vjekoslav', 'Vladana',
'Vlade', 'Vladeta', 'Vladica', 'Vladimirka', 'Vladisav', 'Vladislava', 'Vladoje', 'Vladun', 'Vlaislav', 'Vlajko', 'Vlasije', 'Vlastimirka',
'Vlatka', 'Vlaško', 'Voica', 'Vojdrag', 'Vojimir', 'Vojin', 'Vojislav', 'Vojislava', 'Vojka', 'Vojkan', 'Vojko', 'Vraneš',
'Vugdrag', 'Vuica', 'Vuilo', 'Vuin', 'Vujadin', 'Vujadinka', 'Vujak', 'Vujan', 'Vujana', 'Vujeta', 'Vujka', 'Vujko',
'Vujo', 'Vujčeta', 'Vujčin', 'Vukac', 'Vukadin', 'Vukajlo', 'Vukalj', 'Vukalo', 'Vukana', 'Vukas', 'Vukač', 'Vukašin',
'Vukelja', 'Vukica', 'Vukić', 'Vukman', 'Vukmilj', 'Vukmir', 'Vukmira', 'Vuko', 'Vukoje', 'Vukojica', 'Vukola', 'Vukoman',
'Vukomir', 'Vukosav', 'Vukosava', 'Vukoslav', 'Vukota', 'Vukovoje', 'Vuksan', 'Vukša', 'Vule', 'Vuleta', 'Vunko', 'Vuzman',
'Vuča', 'Vučan', 'Vučen', 'Vučeta', 'Vučina', 'Vučić', 'Vučko', 'Zagorka', 'Zaharije', 'Zarija', 'Zarije', 'Zavida',
'Zaviša', 'Zdraviša', 'Zlata', 'Zlatan', 'Zlatana', 'Zlatibor', 'Zlatica', 'Zlatija', 'Zlatoje', 'Zlatomir', 'Zlatomirka', 'Zlatosav',
'Zorislava', 'Zorka', 'Zrinka', 'Zrinko', 'Zvezdan', 'Zvezdana', 'Zvezdodrag', 'Zvezdoslav', 'Zvjezdan', 'Zvjezdana', 'Zvonka', 'Ćerana',
'Ćirjak', 'Ćirko', 'Čarna', 'Časlav', 'Čedomir', 'Čubrilo', 'Đenadije', 'Đoko', 'Đorđe', 'Đorđije', 'Đorđo', 'Đuka',
'Đukan', 'Đura', 'Đurađ', 'Đurašin', 'Đurica', 'Đurisav', 'Đurisava', 'Đurko', 'Đuro', 'Đurđe', 'Đurđevka', 'Đurđica',
'Đurđija', 'Šakota', 'Šale', 'Šumenko', 'Šutan', 'Žanka', 'Žarko', 'Želimirka', 'Željana', 'Žika', 'Žikica', 'Žitomir',
'Živadin', 'Živadinka', 'Živan', 'Živana', 'Živanka', 'Živanko', 'Živica', 'Živka', 'Živko', 'Živodarka', 'Živojin', 'Živoljub',
'Živomir', 'Živorad', 'Živoratka', 'Živoslava', 'Živoslavka', 'Života',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Adelina', 'Aleksandra', 'Ana', 'Anda', 'Andreja', 'Andrijana', 'Angelina', 'Anica', 'Anka', 'Antonina', 'Biljana', 'Bogdanka', 'Bojana',
'Borjana', 'Branka', 'Brankica', 'Dafina', 'Dana', 'Danica', 'Danka', 'Dara', 'Davorka', 'Daša', 'Dejana', 'Desa',
'Despina', 'Deva', 'Dragana', 'Dragica', 'Drina', 'Duka', 'Dunja', 'Dušanka', 'Dušica', 'Duška', 'Ekaterina', 'Elena',
'Emilija', 'Eva', 'Evgenija', 'Evica', 'Georgina', 'Gorana', 'Gordana', 'Irena', 'Irina', 'Isidora', 'Iva', 'Ivana',
'Ivanka', 'Ivka', 'Ivona', 'Jadranka', 'Jagoda', 'Jana', 'Janja', 'Janča', 'Jasmina', 'Jasminka', 'Jasna', 'Jeka',
'Jelena', 'Jelisaveta', 'Jelka', 'Ješa', 'Jordanka', 'Jovana', 'Jovanka', 'Julija', 'Julijana', 'Kata', 'Katarina', 'Katica',
'Kristina', 'Lale', 'Lana', 'Lara', 'Lazo', 'Lela', 'Lena', 'Lenka', 'Leonora', 'Lidija', 'Lila', 'Lilijana',
'Liza', 'Ljiljana', 'Ljuba', 'Ljubica', 'Ljubinka', 'Ljupka', 'Lola', 'Luna', 'Lučija', 'Maja', 'Majda', 'Maleta',
'Malina', 'Malinka', 'Manda', 'Mane', 'Mara', 'Marica', 'Marija', 'Marina', 'Marinka', 'Marta', 'Mateja', 'Mija',
'Mila', 'Milana', 'Milanka', 'Mile', 'Milena', 'Milica', 'Milijana', 'Milin', 'Milja', 'Miljana', 'Milka', 'Mira',
'Miren', 'Mirjana', 'Mirka', 'Miroslava', 'Mitra', 'Mića', 'Miša', 'Mišo', 'Nada', 'Nadežda', 'Najda', 'Natalija',
'Nataša', 'Nađa', 'Neda', 'Nevena', 'Nevenka', 'Nikoleta', 'Nina', 'Olga', 'Olivera', 'Persa', 'Petra', 'Rada',
'Radmila', 'Radojka', 'Rain', 'Rosa', 'Ruža', 'Ružica', 'Sandra', 'Sanja', 'Sara', 'Sima', 'Slavica', 'Slavka',
'Snežana', 'Snježana', 'Sofija', 'Sonja', 'Stana', 'Stanislava', 'Stanka', 'Suzana', 'Svetlana', 'Tajana', 'Tamara', 'Tanja',
'Tara', 'Tatjana', 'Tea', 'Teodora', 'Tijana', 'Una', 'Valerija', 'Vanja', 'Varvara', 'Vasa', 'Vasilka', 'Vaso',
'Veliša', 'Vera', 'Verica', 'Verka', 'Veronika', 'Vesela', 'Vesna', 'Vida', 'Viktorija', 'Violeta', 'Višnja', 'Vladanka',
'Vlasta', 'Zaga', 'Zdravka', 'Zlatka', 'Zora', 'Zorana', 'Zorica', 'Ćira', 'Đurđa', 'Šana', 'Žaklina', 'Željka',
'Živa',
// below are unknown gender firstnames
'Agnica', 'Agnija', 'Aksentije', 'Aleksandron', 'Aleksija', 'Aleksije', 'Alimpije', 'Anastasija', 'Andrijaš', 'Ankica', 'Anđa', 'Anđela', 'Anđelija',
'Anđelka', 'Anđelko', 'Aranđel', 'Arsa', 'Arsenije', 'Arso', 'Atanacko', 'Atanasije', 'Avakum', 'Avram', 'Aćim', 'Bajko',
'Bajo', 'Bajčeta', 'Batrić', 'Berisav', 'Berislav', 'Beriša', 'Biljan', 'Bisenija', 'Biserka', 'Biserko', 'Blagica', 'Blaginja',
'Blagoje', 'Blagomir', 'Blagota', 'Blaško', 'Blažen', 'Blaženka', 'Blažo', 'Bogdana', 'Bogelj', 'Bogić', 'Bogiša', 'Bogoboj',
'Bogoje', 'Bogoljub', 'Bogosav', 'Bogoslav', 'Boica', 'Boin', 'Bojko', 'Bojčeta', 'Borisav', 'Borislava', 'Borislavka', 'Borivoje',
'Boriša', 'Borjanka', 'Borka', 'Borko', 'Boro', 'Boroje', 'Bosa', 'Bosiljka', 'Boža', 'Božana', 'Božica', 'Božidarka',
'Božin', 'Božinka', 'Božićko', 'Brajica', 'Branimir', 'Branislava', 'Branivoj', 'Branivoje', 'Bratimir', 'Bratislav', 'Bratislava', 'Bratoljub',
'Bratovan', 'Brnča', 'Budimir', 'Budimirka', 'Budimka', 'Budisav', 'Budislav', 'Curko', 'Cvejan', 'Cveta', 'Cvetin', 'Cvetko',
'Cvetoje', 'Cvetoš', 'Cvijan', 'Cvijeta', 'Cvijetin', 'Cviko', 'Cvjetko', 'Cvjetoje', 'Cvjetoš', 'Dabiša', 'Dabiživ', 'Dabo',
'Daliborka', 'Damjanka', 'Damljan', 'Damljanka', 'Danojla', 'Dančul', 'Darije', 'Darijo', 'Darinka', 'Darjan', 'Desanka', 'Desimir',
'Despinja', 'Despot', 'Dikosava', 'Dimitrije', 'Dimčo', 'Divna', 'Dmitar', 'Dmitra', 'Dobrašin', 'Dobrica', 'Dobrija', 'Dobrila',
'Dobrilo', 'Dobrinka', 'Dobrinko', 'Dobrivoj', 'Dobrivoje', 'Dobrosav', 'Dobroslav', 'Dobrovuk', 'Dojčilo', 'Dojčin', 'Dokna', 'Doko',
'Dorotej', 'Doroteja', 'Dositej', 'Dostana', 'Draga', 'Dragaš', 'Dragija', 'Draginja', 'Dragić', 'Dragiša', 'Dragobrat', 'Dragoja',
'Dragoje', 'Dragojla', 'Dragojlo', 'Dragoljub', 'Dragoman', 'Dragomira', 'Dragorad', 'Dragosav', 'Dragoslav', 'Dragoslava', 'Dragovan', 'Dragutin',
'Drailo', 'Drakša', 'Draško', 'Draža', 'Dražeta', 'Dražo', 'Drena', 'Drenka', 'Drinka', 'Dubravac', 'Dubravka', 'Dujak',
'Dukadin', 'Emilijan', 'Emilije', 'Erak', 'Evdokija', 'Evgenije', 'Fema', 'Gaja', 'Gajin', 'Gajo', 'Gavra', 'Gavrila',
'Gavrilka', 'Gavrilo', 'Gača', 'Genadije', 'Georgije', 'Gerasim', 'Gligorije', 'Gliša', 'Glišo', 'Godeč', 'Godomir', 'Golub',
'Goranka', 'Gorica', 'Gorjana', 'Gorčin', 'Gospava', 'Gostimir', 'Gostoljub', 'Gradeta', 'Gradimir', 'Gradiša', 'Grdan', 'Grigorije',
'Grijak', 'Grozda', 'Grozdan', 'Grozdana', 'Grubac', 'Gruban', 'Grubač', 'Grubeta', 'Grubeša', 'Grubiša', 'Gruja', 'Grujica',
'Grujo', 'Gvozden', 'Gvozdenija', 'Gvozdenko', 'Hranimir', 'Hranislav', 'Hranislava', 'Hraniša', 'Hrastimir', 'Hristijan', 'Hristoslav', 'Hvalimir',
'Hvalislav', 'Ignjat', 'Ignjatije', 'Ikonija', 'Ilinka', 'Isaija', 'Isailo', 'Isidor', 'Ivaniš', 'Ivko', 'Jablan', 'Jagodinka',
'Jagoš', 'Jakša', 'Jandrija', 'Janićije', 'Janovka', 'Jasenko', 'Javorka', 'Javorko', 'Jefimija', 'Jela', 'Jelača', 'Jelašin',
'Jelen', 'Jelenka', 'Jelenko', 'Jelica', 'Jelisava', 'Jelisavka', 'Jelisije', 'Jeremija', 'Jerotije', 'Jevdokija', 'Jevrem', 'Jevrosima',
'Jevta', 'Jevtan', 'Jevtimije', 'Jevto', 'Jezda', 'Jezdimir', 'Joksim', 'Jorgovanka', 'Josif', 'Joviša', 'Jovka', 'Jovko',
'Jugoljub', 'Jugomir', 'Jugoslav', 'Julijan', 'Julka', 'Junoša', 'Juriša', 'Kadivka', 'Kamenko', 'Kasija', 'Kazimir', 'Kazimira',
'Kažimir', 'Kiprijan', 'Kirilo', 'Kojadin', 'Kojadinka', 'Kojčin', 'Kokan', 'Komnen', 'Komnenija', 'Kornelije', 'Kosana', 'Kosara',
'Kosovka', 'Kostadinka', 'Kovana', 'Koviljka', 'Koviljko', 'Kovina', 'Kozma', 'Koča', 'Koštana', 'Kraguj', 'Kraisava', 'Krajislav',
'Krajčin', 'Krasimir', 'Krasoje', 'Krsman', 'Krsmanija', 'Krsta', 'Krstan', 'Krstana', 'Krstina', 'Krstivoje', 'Krsto', 'Krunislav',
'Krunoslava', 'Ksenija', 'Kumodrag', 'Kuzman', 'Labud', 'Laka', 'Laketa', 'Lako', 'Latinka', 'Laza', 'Leonida', 'Lepa',
'Lepoje', 'Lepomir', 'Leposava', 'Leposlav', 'Ležimir', 'Ljepava', 'Ljeposava', 'Ljilja', 'Ljiljan', 'Ljuban', 'Ljuben', 'Ljubenko',
'Ljubinko', 'Ljubisav', 'Ljubislav', 'Ljubivoje', 'Ljubiša', 'Ljubo', 'Ljubobrat', 'Ljubodrag', 'Ljuboja', 'Ljuboje', 'Ljubomir', 'Ljubomirka',
'Ljubosava', 'Lozan', 'Lujo', 'Manduša', 'Manojlo', 'Matijaš', 'Mavren', 'Mašan', 'Maško', 'Medak', 'Mijailo', 'Mijak',
'Mijan', 'Mijana', 'Mijat', 'Mijobrat', 'Mijuško', 'Miladija', 'Milak', 'Milanko', 'Milat', 'Milaš', 'Milašin', 'Milentije',
'Milesa', 'Mileta', 'Mileva', 'Milijan', 'Milijaš', 'Milina', 'Milinko', 'Milisav', 'Milisava', 'Milisavka', 'Milivoj', 'Milivoje',
'Milić', 'Milj', 'Miljen', 'Miljka', 'Miljko', 'Miljojko', 'Miljurko', 'Milkica', 'Miloja', 'Milojica', 'Milojka', 'Milojko',
'Milomir', 'Milosav', 'Milosava', 'Milosavka', 'Milovan', 'Milten', 'Miluka', 'Milun', 'Milunka', 'Milutin', 'Miluš', 'Miluša',
'Miomirka', 'Miroljub', 'Mirosav', 'Mirosava', 'Mirčeta', 'Mitar', 'Mićan', 'Mišljen', 'Mlađan', 'Mlađen', 'Mojsilo', 'Momir',
'Momčilo', 'Mrkša', 'Mrđan', 'Mrđen', 'Nadica', 'Najdan', 'Naum', 'Nedeljka', 'Nedeljko', 'Negomir', 'Negovan', 'Nevenko',
'Neđeljka', 'Neđeljko', 'Neško', 'Nikašin', 'Nikodije', 'Nikodim', 'Nikolija', 'Nikša', 'Ninko', 'Ninoslav', 'Nićifor', 'Nišava',
'Njegomir', 'Njegomirka', 'Njegoslava', 'Njegoš', 'Novica', 'Noviša', 'Novka', 'Novko', 'Obrad', 'Obradin', 'Obradinka', 'Obren',
'Obrenija', 'Obrenko', 'Obreten', 'Ognjan', 'Ognjana', 'Olja', 'Ostoja', 'Ozriša', 'Pantelija', 'Paun', 'Pauna', 'Pava',
'Pavija', 'Pavić', 'Pavko', 'Pavle', 'Pavlija', 'Pavlić', 'Pejak', 'Pejo', 'Pelagija', 'Pera', 'Periša', 'Persida',
'Perun', 'Perunko', 'Petak', 'Petoje', 'Petoš', 'Petrašin', 'Petrija', 'Petronije', 'Plavša', 'Poznan', 'Poznana', 'Prerad',
'Pribić', 'Prodan', 'Prodana', 'Prokopije', 'Prvoslav', 'Punan', 'Puniša', 'Pureš', 'Purko', 'Puro', 'Racko', 'Radak',
'Radan', 'Radana', 'Radas', 'Radašin', 'Radeta', 'Radica', 'Radinka', 'Radinko', 'Radisav', 'Radivoj', 'Radivoje', 'Radič',
'Radiša', 'Radman', 'Radna', 'Radoba', 'Radobud', 'Radoja', 'Radoje', 'Radojica', 'Radojko', 'Radojlo', 'Radoman', 'Radonja',
'Radosav', 'Radoslava', 'Radota', 'Radovac', 'Radoš', 'Raduka', 'Radukan', 'Radul', 'Radula', 'Radulin', 'Radun', 'Radunka',
'Radusin', 'Rafailo', 'Raica', 'Raič', 'Raičko', 'Rajak', 'Rajka', 'Rajna', 'Rajčeta', 'Ralen', 'Raleta', 'Ranisav',
'Ranka', 'Raosav', 'Rastko', 'Ratibor', 'Ratko', 'Ratomir', 'Račeta', 'Rađen', 'Raško', 'Rekula', 'Relja', 'Rista',
'Ristan', 'Ristivoje', 'Rodoljub', 'Roksanda', 'Samuilo', 'Savka', 'Savko', 'Savo', 'Sazdana', 'Sekana', 'Sekula', 'Selak',
'Simana', 'Simeun', 'Simeuna', 'Simka', 'Simonida', 'Sinđa', 'Sinđel', 'Skorosav', 'Skorosava', 'Sladoje', 'Slaven', 'Slavenko',
'Slavna', 'Slavo', 'Slavojka', 'Slavuj', 'Slađan', 'Slađana', 'Slobodanka', 'Smilja', 'Smiljan', 'Smiljana', 'Smiljka', 'Smiljko',
'Smoljan', 'Smoljana', 'Smoljka', 'Soka', 'Soko', 'Spasenija', 'Spasoja', 'Spiridon', 'Spomenka', 'Srbijanka', 'Srbislav', 'Srboljub',
'Srboslav', 'Srdan', 'Sredoja', 'Sredoje', 'Sreten', 'Sretko', 'Srećan', 'Srđa', 'Srđan', 'Stajka', 'Staka', 'Stamena',
'Stamenka', 'Stamenko', 'Stanava', 'Stanača', 'Stanica', 'Stanija', 'Stanisav', 'Stanisava', 'Staniša', 'Stanoja', 'Stanojka', 'Stanojko',
'Stanojla', 'Stanojlo', 'Staša', 'Stevica', 'Stoin', 'Stoisava', 'Stoić', 'Stoja', 'Stojadin', 'Stojak', 'Stojan', 'Stojana',
'Stojanka', 'Stojka', 'Stojko', 'Stojmen', 'Stojna', 'Stojša', 'Strainja', 'Svetibor', 'Svetislava', 'Svetolik', 'Svetoljub', 'Svetomir',
'Svetorad', 'Svetozar', 'Svjetlana', 'Tadija', 'Tanacko', 'Tanasije', 'Tankosa', 'Tankosava', 'Tatomir', 'Teodosije', 'Teofil', 'Tešan',
'Timotije', 'Todora', 'Toma', 'Tomanija', 'Toplica', 'Trajan', 'Trajko', 'Trifun', 'Tripko', 'Tripun', 'Trivun', 'Tvrtko',
'Ubavka', 'Uglješa', 'Umiljen', 'Utešen', 'Utješen', 'Vajo', 'Vasilija', 'Vasilije', 'Vasilj', 'Vasiljka', 'Vaskrsija', 'Vaskrsije',
'Vasoje', 'Vekoslav', 'Veliborka', 'Velinka', 'Velisav', 'Velisava', 'Velizar', 'Veličko', 'Veljko', 'Veran', 'Veroljub', 'Veroslava',
'Veselinka', 'Vesko', 'Vid', 'Vidak', 'Vidan', 'Vidač', 'Viden', 'Vidoja', 'Vidoje', 'Vidojka', 'Vidojko', 'Vidosav',
'Vidosava', 'Vilotije', 'Vitka', 'Vitko', 'Vitomir', 'Vitomirka', 'Vićan', 'Vićentije', 'Višeslav', 'Višeslava', 'Vjekoslav', 'Vladana',
'Vlade', 'Vladeta', 'Vladica', 'Vladimirka', 'Vladisav', 'Vladislava', 'Vladoje', 'Vladun', 'Vlaislav', 'Vlajko', 'Vlasije', 'Vlastimirka',
'Vlatka', 'Vlaško', 'Voica', 'Vojdrag', 'Vojimir', 'Vojin', 'Vojislav', 'Vojislava', 'Vojka', 'Vojkan', 'Vojko', 'Vraneš',
'Vugdrag', 'Vuica', 'Vuilo', 'Vuin', 'Vujadin', 'Vujadinka', 'Vujak', 'Vujan', 'Vujana', 'Vujeta', 'Vujka', 'Vujko',
'Vujo', 'Vujčeta', 'Vujčin', 'Vukac', 'Vukadin', 'Vukajlo', 'Vukalj', 'Vukalo', 'Vukana', 'Vukas', 'Vukač', 'Vukašin',
'Vukelja', 'Vukica', 'Vukić', 'Vukman', 'Vukmilj', 'Vukmir', 'Vukmira', 'Vuko', 'Vukoje', 'Vukojica', 'Vukola', 'Vukoman',
'Vukomir', 'Vukosav', 'Vukosava', 'Vukoslav', 'Vukota', 'Vukovoje', 'Vuksan', 'Vukša', 'Vule', 'Vuleta', 'Vunko', 'Vuzman',
'Vuča', 'Vučan', 'Vučen', 'Vučeta', 'Vučina', 'Vučić', 'Vučko', 'Zagorka', 'Zaharije', 'Zarija', 'Zarije', 'Zavida',
'Zaviša', 'Zdraviša', 'Zlata', 'Zlatan', 'Zlatana', 'Zlatibor', 'Zlatica', 'Zlatija', 'Zlatoje', 'Zlatomir', 'Zlatomirka', 'Zlatosav',
'Zorislava', 'Zorka', 'Zrinka', 'Zrinko', 'Zvezdan', 'Zvezdana', 'Zvezdodrag', 'Zvezdoslav', 'Zvjezdan', 'Zvjezdana', 'Zvonka', 'Ćerana',
'Ćirjak', 'Ćirko', 'Čarna', 'Časlav', 'Čedomir', 'Čubrilo', 'Đenadije', 'Đoko', 'Đorđe', 'Đorđije', 'Đorđo', 'Đuka',
'Đukan', 'Đura', 'Đurađ', 'Đurašin', 'Đurica', 'Đurisav', 'Đurisava', 'Đurko', 'Đuro', 'Đurđe', 'Đurđevka', 'Đurđica',
'Đurđija', 'Šakota', 'Šale', 'Šumenko', 'Šutan', 'Žanka', 'Žarko', 'Želimirka', 'Željana', 'Žika', 'Žikica', 'Žitomir',
'Živadin', 'Živadinka', 'Živan', 'Živana', 'Živanka', 'Živanko', 'Živica', 'Živka', 'Živko', 'Živodarka', 'Živojin', 'Živoljub',
'Živomir', 'Živorad', 'Živoratka', 'Živoslava', 'Živoslavka', 'Života',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B0_%D0%BD%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D0%BA%D0%BE%D0%BC_-%D0%B8%D1%9B
*/
protected static $lastName = array(
'Abadžić', 'Abdulić', 'Abramić', 'Avalić', 'Avdulić', 'Avrić', 'Aguridić', 'Adamić', 'Azarić', 'Ajdačić', 'Ajdučić', 'Aksentić', 'Aksić', 'Alavantić', 'Aladić', 'Alargić', 'Albijanić', 'Aleksandrić', 'Aleksendrić', 'Aleksić', 'Alimpić', 'Aličić', 'Aljančić', 'Amidžić', 'Ananić', 'Andić', 'Andrejić', 'Andrijanić', 'Andrić', 'Androbić', 'Anđelić', 'Anđić', 'Anđušić', 'Anić', 'Aničić', 'Ankić', 'Anojčić', 'Anokić', 'Antić', 'Antonić', 'Anušić', 'Apelić', 'Apić', 'Arambašić', 'Ardalić', 'Arsenić', 'Arsić', 'Atlagić', 'Aćimić', 'Aćić', 'Acić', 'Ačić', 'Adžić', 'Aškrabić', 'Ašćerić', 'Babarogić', 'Babić', 'Bavarčić', 'Baveljić', 'Badrić', 'Bajagić', 'Bajandić', 'Bajić', 'Bajičić', 'Bajkić', 'Bajčetić', 'Bajčić', 'Bakić', 'Baletić', 'Balotić', 'Baltić', 'Balšić', 'Banzić', 'Banić', 'Bantulić', 'Banjalić', 'Baralić', 'Barić', 'Barišić', 'Baroševčić', 'Basarić', 'Bastajić', 'Bastašić', 'Bataveljić', 'Batinić', 'Batnožić', 'Baćić', 'Bacetić', 'Bačić', 'Bačkulić', 'Bašić', 'Baštić', 'Bebić', 'Begenišić', 'Bežanić', 'Bekčić', 'Belančić', 'Belić', 'Belogrlić', 'Belodedić', 'Belonić', 'Beljić', 'Bendić', 'Berilažić', 'Berić', 'Besedić', 'Besjedić', 'Biberčić', 'Biberdžić', 'Bibić', 'Bižić', 'Bizetić', 'Bizumić', 'Bijanić', 'Bijelić', 'Bijelonić', 'Bilibajkić', 'Bilić', 'Bilkić', 'Biljić', 'Biljurić', 'Binić', 'Birišić', 'Bisenić', 'Biserić', 'Biserčić', 'Bisić', 'Bjekić', 'Bjeletić', 'Bjelinić', 'Bjelić', 'Bjeličić', 'Bjelkić', 'Bjelovitić', 'Bjelogrlić', 'Bjelonić', 'Bjelotomić', 'Blagić', 'Blagotić', 'Blažarić', 'Blažetić', 'Blažić', 'Blatešić', 'Blendić', 'Blesić', 'Blečić', 'Blešić', 'Boberić', 'Bobić', 'Bobušić', 'Bogatić', 'Bogdanić', 'Bogetić', 'Bogić', 'Bogičić', 'Bodirogić', 'Bodirožić', 'Bodić', 'Bodrožić', 'Božanić', 'Božikić', 'Božić', 'Božičić', 'Bojadić', 'Bojanić', 'Bojić', 'Bojičić', 'Bojkić', 'Bojčetić', 'Bojčić', 'Bokanić', 'Bokonjić', 'Bolić', 'Boltić', 'Boljanić', 'Bontić', 'Bondžić', 'Bondžulić', 'Borikić', 'Borić', 'Boričić', 'Borišić', 'Borjanić', 'Borokić', 'Borotić', 'Borčić', 'Bosančić', 'Bosiljkić', 'Bosiljčić', 'Bosiorčić', 'Bosiočić', 'Bosić', 'Bosnić', 'Botorić', 'Bocić', 'Bocokić', 'Bošnjačić', 'Boštrunić', 'Bradarić', 'Bradić', 'Bradonjić', 'Brajić', 'Braletić', 'Bralić', 'Bralušić', 'Brančić', 'Bratić', 'Bratonožić', 'Brašić', 'Brdarić', 'Brežančić', 'Brezić', 'Brekić', 'Brzić', 'Brisić', 'Brkanlić', 'Brkić', 'Brndušić', 'Brodalić', 'Brodić', 'Broćić', 'Bruić', 'Brujić', 'Brukić', 'Bubić', 'Bubonjić', 'Bugarčić', 'Budalić', 'Budimkić', 'Budimčić', 'Budinčić', 'Budić', 'Budišić', 'Budnić', 'Budurić', 'Buzaretić', 'Bujagić', 'Bujandrić', 'Bujić', 'Bujišić', 'Bujuklić', 'Bukazić', 'Bukvić', 'Bukelić', 'Bukovčić', 'Bukonjić', 'Bukumirić', 'Bukušić', 'Bulajić', 'Bulić', 'Buljubašić', 'Buljugić', 'Bumbić', 'Bunardžić', 'Bunić', 'Bunčić', 'Burgić', 'Burić', 'Burlić', 'Busančić', 'Buckić', 'Bučić', 'Bušetić', 'Bušić', 'Vagić', 'Vagurić', 'Vajić', 'Vajkarić', 'Vakičić', 'Vanušić', 'Varagić', 'Varaklić', 'Vardalić', 'Varjačić', 'Varničić', 'Vaselić', 'Vasilić', 'Vasić', 'Vašalić', 'Vekić', 'Veletić', 'Velikić', 'Veličić', 'Velišić', 'Veljančić', 'Veljić', 'Vemić', 'Verbić', 'Verbunkić', 'Vergić', 'Verić', 'Verkić', 'Veselić', 'Veseličić', 'Vesić', 'Vesnić', 'Vidarić', 'Vidačić', 'Videkanić', 'Vidić', 'Vilendečić', 'Vilotić', 'Vinokić', 'Vinčić', 'Viorikić', 'Vitakić', 'Vitolić', 'Vićentić', 'Višić', 'Vladetić', 'Vladić', 'Vladičić', 'Vladušić', 'Vlajić', 'Vlajnić', 'Vlajčić', 'Vlaketić', 'Vlasinić', 'Vlasonjić', 'Vlastić', 'Vlačić', 'Vlaškalić', 'Vojičić', 'Vojkić', 'Vojčić', 'Vorgić', 'Vorkapić', 'Voćkić', 'Voštinić', 'Voštić', 'Vranić', 'Vrančić', 'Vratonjić', 'Vračarić', 'Vrekić', 'Vrećić', 'Vrzić', 'Vrtunić', 'Vrugić', 'Vujanić', 'Vujanušić', 'Vujačić', 'Vujetić', 'Vujinić', 'Vujisić', 'Vujić', 'Vujičić', 'Vujnić', 'Vujčetić', 'Vukanić', 'Vukelić', 'Vukić', 'Vukoičić', 'Vukojičić', 'Vukojčić', 'Vukolić', 'Vukomančić', 'Vukosavić', 'Vukotić', 'Vukšić', 'Vuletić', 'Vulešić', 'Vulikić', 'Vulić', 'Vulišić', 'Vucelić', 'Vučelić', 'Vučendić', 'Vučenić', 'Vučetić', 'Vučinić', 'Vučić', 'Gavarić', 'Gavranić', 'Gavrančić', 'Gavrić', 'Gagić', 'Gagričić', 'Gajanić', 'Gajetić', 'Gajić', 'Gajičić', 'Gajtanić', 'Galetić', 'Galić', 'Galonić', 'Galonjić', 'Gambelić', 'Garačić', 'Gardić', 'Garić', 'Garotić', 'Gatarić', 'Gačić', 'Gadžić', 'Gašić', 'Gvozdenić', 'Gvozdić', 'Gvoić', 'Gvojić', 'Genčić', 'Gerzić', 'Gizdavić', 'Gilić', 'Glavendekić', 'Glavinić', 'Glavonić', 'Glavonjić', 'Glavčić', 'Glamočić', 'Gledić', 'Gležnić', 'Glibetić', 'Gligić', 'Gligorić', 'Gligurić', 'Glintić', 'Glišić', 'Gloginjić', 'Glomazić', 'Gluvajić', 'Glumičić', 'Gmizić', 'Gnjatić', 'Gobeljić', 'Gogić', 'Gojgić', 'Goncić', 'Goranić', 'Gorančić', 'Gordanić', 'Gordić', 'Goronjić', 'Gospavić', 'Gostić', 'Gostojić', 'Gocić', 'Gošnjić', 'Grabić', 'Grabovčić', 'Gradić', 'Gramić', 'Grandić', 'Granolić', 'Granulić', 'Graonić', 'Grašić', 'Grbić', 'Grečić', 'Grkinić', 'Grozdanić', 'Grozdić', 'Grokanić', 'Gromilić', 'Grubačić', 'Grubetić', 'Grubešić', 'Grubić', 'Grubišić', 'Grubješić', 'Grublješić', 'Grubnić', 'Gružanić', 'Grujanić', 'Grujić', 'Grujičić', 'Grumić', 'Guberinić', 'Gudurić', 'Gužvić', 'Gujaničić', 'Gurešić', 'Guconić', 'Gudžulić', 'Gušić', 'Dabarčić', 'Dabetić', 'Dabić', 'Davinić', 'Dajić', 'Dajlić', 'Damjanić', 'Dangić', 'Dangubić', 'Daničić', 'Danojlić', 'Dardić', 'Dafunić', 'Dačić', 'Dvokić', 'Dvorančić', 'Dvornić', 'Debelnogić', 'Devedžić', 'Dedić', 'Dejanić', 'Delić', 'Demić', 'Demonjić', 'Denić', 'Denkić', 'Denčić', 'Derajić', 'Deretić', 'Derikonjić', 'Deronjić', 'Desančić', 'Despenić', 'Despinić', 'Despić', 'Deurić', 'Dešić', 'Divić', 'Divnić', 'Divčić', 'Dikić', 'Diklić', 'Dikosavić', 'Dimanić', 'Dimitrić', 'Dimić', 'Dimkić', 'Dimčić', 'Dinić', 'Dinkić', 'Dinčić', 'Diskić', 'Dičić', 'Dobranić', 'Dobratić', 'Dobrić', 'Dobričić', 'Dovijanić', 'Dogandžić', 'Doganjić', 'Dodić', 'Dokić', 'Doknić', 'Dolinić', 'Dončić', 'Dorontić', 'Dostanić', 'Dostić', 'Dostičić', 'Dotlić', 'Dravić', 'Draganić', 'Draginčić', 'Dragić', 'Dragišić', 'Dragoljić', 'Dragonjić', 'Dragoslavić', 'Dragotić', 'Dragušić', 'Dražić', 'Drajić', 'Drakulić', 'Dramlić', 'Drangić', 'Draškić', 'Drezgić', 'Drekić', 'Drenić', 'Drinić', 'Drinčić', 'Družetić', 'Drulić', 'Drčelić', 'Dubajić', 'Dubačkić', 'Dubonjić', 'Dugalić', 'Dugić', 'Dugonjić', 'Dudić', 'Dukić', 'Dumanjić', 'Dumeljić', 'Dumitrikić', 'Dumnić', 'Dumonić', 'Dunčić', 'Dunjić', 'Duronjić', 'Dučić', 'Dušanić', 'Đajić', 'Đakušić', 'Đapić', 'Đekić', 'Đelić', 'Đelkapić', 'Đenadić', 'Đenisić', 'Đenić', 'Đerić', 'Đikić', 'Đinđić', 'Đokić', 'Đorđić', 'Đorić', 'Đuzić', 'Đujić', 'Đukarić', 'Đukelić', 'Đuketić', 'Đukić', 'Đuknić', 'Đuragić', 'Đurakić', 'Đurđić', 'Đuretić', 'Đurić', 'Đuričić', 'Đurišić', 'Đurkić', 'Đusić', 'Evđenić', 'Egarić', 'Egerić', 'Egić', 'Ekmečić', 'Ekmedžić', 'Ergić', 'Eremić', 'Erić', 'Erletić', 'Erčić', 'Žagrić', 'Žarić', 'Žarkić', 'Žepinić', 'Žeravić', 'Žeravčić', 'Žerajić', 'Žestić', 'Živanić', 'Živankić', 'Živić', 'Životić', 'Žigić', 'Žižić', 'Žikelić', 'Žikić', 'Žiletić', 'Žilić', 'Žmirić', 'Žmukić', 'Žmurić', 'Žugić', 'Žunić', 'Žutić', 'Žutobradić', 'Zaburnić', 'Zavišić', 'Zagorčić', 'Zakić', 'Zapukić', 'Zaradić', 'Zarić', 'Zatežić', 'Zaharić', 'Zbiljić', 'Zvekić', 'Zvizdić', 'Zdravić', 'Zdujić', 'Zebić', 'Zekavičić', 'Zekić', 'Zelić', 'Zimonjić', 'Zinaić', 'Zinajić', 'Zisić', 'Zjajić', 'Zjalić', 'Zjačić', 'Zlatić', 'Zličić', 'Zlovarić', 'Zojkić', 'Zokić', 'Zolotić', 'Zorbić', 'Zorić', 'Zoričić', 'Zorkić', 'Zrakić', 'Zrilić', 'Zrnić', 'Zubić', 'Zurnić', 'Ibrić', 'Ivanić', 'Ivantić', 'Ivančić', 'Ivezić', 'Ivetić', 'Ivić', 'Ivičić', 'Ivucić', 'Igić', 'Ignjatić', 'Ignjić', 'Ijačić', 'Ikić', 'Ikonić', 'Ilibašić', 'Ilijić', 'Ilikić', 'Ilinčić', 'Ilisić', 'Ilić', 'Iličić', 'Ilkić', 'Inđić', 'Irić', 'Ičelić', 'Jablančić', 'Javorić', 'Jagličić', 'Jagodić', 'Jakić', 'Jakišić', 'Jakonić', 'Jakšić', 'Jalić', 'Jandrić', 'Janikić', 'Janić', 'Janičić', 'Jankelić', 'Jankić', 'Janojkić', 'Jančić', 'Jančurić', 'Janjić', 'Janjušić', 'Jarić', 'Jasnić', 'Jašić', 'Jevdoksić', 'Jevđenić', 'Jeveričić', 'Jević', 'Jevrić', 'Jevtić', 'Jegdić', 'Jezdić', 'Jezerkić', 'Jelačić', 'Jelašić', 'Jelenić', 'Jelesić', 'Jelikić', 'Jelisavčić', 'Jelisić', 'Jelić', 'Jeličić', 'Jelušić', 'Jenić', 'Jergić', 'Jeremić', 'Jerinić', 'Jerinkić', 'Jerosimić', 'Jerotić', 'Jerčić', 'Jesretić', 'Jestrotić', 'Jeftenić', 'Jeftić', 'Ječmenić', 'Ješić', 'Jovakarić', 'Jovandić', 'Jovanetić', 'Jovanić', 'Jovankić', 'Jovančić', 'Jovadžić', 'Jovelić', 'Joveljić', 'Jovetić', 'Jovešić', 'Jovikić', 'Jović', 'Jovičić', 'Jovišić', 'Jovkić', 'Jovonić', 'Jovčić', 'Jozić', 'Jojić', 'Jojčić', 'Jokić', 'Jokičić', 'Joksić', 'Jolić', 'Jonikić', 'Jonić', 'Joničić', 'Jonkić', 'Jontić', 'Jončić', 'Jorgić', 'Jorgonić', 'Josić', 'Jocić', 'Juzbašić', 'Jukić', 'Jungić', 'Jurišić', 'Juškić', 'Kavalić', 'Kajganić', 'Kalabić', 'Kalajić', 'Kalajdžić', 'Kalendić', 'Kalenić', 'Kalinić', 'Kamperelić', 'Kandić', 'Kanlić', 'Kanjerić', 'Karavidić', 'Karagić', 'Karajčić', 'Karaklajić', 'Karaleić', 'Karalejić', 'Karalić', 'Karapandžić', 'Karatošić', 'Karaulić', 'Karadžić', 'Karić', 'Karišić', 'Karličić', 'Katanić', 'Katić', 'Kaćurić', 'Kačaniklić', 'Kašerić', 'Kvrgić', 'Kendrišić', 'Kentrić', 'Kepić', 'Kesić', 'Kečkić', 'Kijačić', 'Kimčetić', 'Kiselčić', 'Kitanić', 'Kitić', 'Kitonjić', 'Kičić', 'Klevernić', 'Klepić', 'Klinić', 'Klipić', 'Klisarić', 'Klisurić', 'Kličarić', 'Kljajić', 'Kljakić', 'Knežić', 'Kovanušić', 'Kovandžić', 'Kovarbašić', 'Kovačić', 'Kovinić', 'Kovinčić', 'Kovjanić', 'Kovjenić', 'Kovljenić', 'Kozić', 'Kojanić', 'Kojić', 'Kojičić', 'Kojčić', 'Kojundžić', 'Kolavčić', 'Kolarić', 'Kolačarić', 'Količić', 'Kolundžić', 'Koljančić', 'Komadinić', 'Komarčić', 'Komlenić', 'Komnenić', 'Kondić', 'Kontić', 'Konculić', 'Konjikušić', 'Koraksić', 'Kordić', 'Korugić', 'Koružić', 'Kosanić', 'Kosić', 'Kosnić', 'Kosorić', 'Kostić', 'Kotarlić', 'Kotlajić', 'Kočić', 'Kodžopeljić', 'Košarić', 'Košpić', 'Košutić', 'Kravarušić', 'Kravić', 'Kragić', 'Krainčanić', 'Krantić', 'Krasavčić', 'Krasić', 'Krezić', 'Krejić', 'Kremić', 'Kremonjić', 'Krestić', 'Krivošić', 'Krkeljić', 'Krkić', 'Krkobabić', 'Krnetić', 'Krnjajić', 'Krnjeušić', 'Krompić', 'Krotić', 'Krpić', 'Krsmanić', 'Krsmić', 'Krstajić', 'Krstekanić', 'Krstinić', 'Krstić', 'Krstičić', 'Krstonić', 'Krstonošić', 'Krtinić', 'Krunić', 'Kruškonjić', 'Kršić', 'Kuveljić', 'Kudrić', 'Kuzmić', 'Kujavić', 'Kujačić', 'Kujundžić', 'Kukrić', 'Kulezić', 'Kulizić', 'Kulišić', 'Kulundžić', 'Kuljančić', 'Kuljić', 'Kumrić', 'Kureljušić', 'Kurilić', 'Kursulić', 'Kurucić', 'Kurčubić', 'Kusonić', 'Kusonjić', 'Kusturić', 'Kutlačić', 'Kutlešić', 'Kušić', 'Kušljić', 'Labotić', 'Lavrnić', 'Lažetić', 'Lazendić', 'Lazetić', 'Lazić', 'Lazičić', 'Lazukić', 'Lajšić', 'Laketić', 'Lakić', 'Lalić', 'Lambić', 'Lapčić', 'Lastić', 'Latinčić', 'Leburić', 'Ležaić', 'Ležajić', 'Lekanić', 'Lekić', 'Lemaić', 'Lemajić', 'Leposavić', 'Lesendrić', 'Lečić', 'Leštarić', 'Lijeskić', 'Likodrić', 'Likušić', 'Lilić', 'Lipovčić', 'Lisičić', 'Lišančić', 'Lovrić', 'Lozanić', 'Lojaničić', 'Lolić', 'Lomić', 'Lopandić', 'Lubardić', 'Lubinić', 'Luburić', 'Lugonjić', 'Lužaić', 'Lužajić', 'Lukajić', 'Lukačić', 'Lukendić', 'Lukić', 'Lukičić', 'Lunić', 'Lutkić', 'Lučić', 'Ljamić', 'Ljeganušić', 'Ljotić', 'Ljubanić', 'Ljubić', 'Ljubičić', 'Ljubišić', 'Ljušić', 'Ljuškić', 'Maglić', 'Majkić', 'Makarić', 'Makivić', 'Makragić', 'Maksić', 'Malavrazić', 'Malbašić', 'Malenčić', 'Maletić', 'Malešić', 'Malinić', 'Mališić', 'Malobabić', 'Malušić', 'Maljugić', 'Maljčić', 'Mandarić', 'Mandinić', 'Mandić', 'Mandušić', 'Manić', 'Mančić', 'Manjenčić', 'Maravić', 'Marinčić', 'Marić', 'Maričić', 'Markagić', 'Markelić', 'Markeljić', 'Markulić', 'Marodić', 'Martić', 'Marunić', 'Marunkić', 'Marušić', 'Marčetić', 'Marčić', 'Masalušić', 'Maslarić', 'Maslić', 'Maslovarić', 'Matarugić', 'Matejić', 'Materić', 'Matić', 'Matičić', 'Matušić', 'Maćešić', 'Maćić', 'Mačić', 'Mačkić', 'Mačužić', 'Mašić', 'Medić', 'Medurić', 'Mektić', 'Mesulić', 'Mijalčić', 'Mijanić', 'Mijačić', 'Mijić', 'Mijucić', 'Mikarić', 'Mikelić', 'Miketić', 'Mikić', 'Mikičić', 'Mikonjić', 'Mikulić', 'Miladić', 'Milakić', 'Milačić', 'Milekić', 'Milenić', 'Miletić', 'Mileusnić', 'Milešić', 'Milijić', 'Milikić', 'Milikšić', 'Milinić', 'Milinčić', 'Milisavić', 'Miličić', 'Milić', 'Milišić', 'Milkić', 'Miloičić', 'Milojić', 'Milojičić', 'Milojkić', 'Milojčić', 'Milotić', 'Milunić', 'Milušić', 'Milčić', 'Miljanić', 'Mindić', 'Minić', 'Minčić', 'Miovčić', 'Miodanić', 'Mionić', 'Miražić', 'Mirić', 'Mirjanić', 'Mirkić', 'Mirosavić', 'Mirčetić', 'Mirčić', 'Misojčić', 'Mitić', 'Mitranić', 'Mitrekanić', 'Mitrić', 'Mitrušić', 'Mićić', 'Mihaljčić', 'Miholjčić', 'Mišeljić', 'Mišić', 'Miškić', 'Mišurić', 'Mladić', 'Mladžić', 'Mojsić', 'Mokrić', 'Momić', 'Moračić', 'Moretić', 'Morokvašić', 'Motičić', 'Mrakić', 'Mračić', 'Mrdić', 'Mrkić', 'Mrkonjić', 'Mrkušić', 'Mrkšić', 'Mudrinić', 'Mudrić', 'Munišić', 'Murganić', 'Mutavdžić', 'Mutibarić', 'Mučibabić', 'Mušikić', 'Navalušić', 'Nagradić', 'Nagulić', 'Nadaškić', 'Najdić', 'Najkić', 'Nakalamić', 'Nakić', 'Narančić', 'Narandžić', 'Nastasić', 'Nastić', 'Nebrigić', 'Nevajdić', 'Nevenić', 'Negoicić', 'Nedinić', 'Nedić', 'Nekić', 'Nemanjić', 'Nenadić', 'Nenić', 'Neoričić', 'Nešić', 'Nikezić', 'Niketić', 'Nikitić', 'Nikoletić', 'Nikolešić', 'Nikolić', 'Nikolčić', 'Nikšić', 'Ninić', 'Ninčić', 'Ničić', 'Nišavić', 'Nišić', 'Novalušić', 'Novarlić', 'Novačikić', 'Nović', 'Novičić', 'Novčić', 'Nožinić', 'Nojkić', 'Njegić', 'Njegrić', 'Nježić', 'Obrenić', 'Odavić', 'Ozimić', 'Ojdanić', 'Ojkić', 'Oketić', 'Okolić', 'Okulić', 'Olarić', 'Olić', 'Olujić', 'Oljačić', 'Opalić', 'Oparušić', 'Opačić', 'Oprikić', 'Oprić', 'Opricić', 'Oraovčić', 'Orlandić', 'Orlić', 'Osmajlić', 'Ostojić', 'Ocokoljić', 'Odžić', 'Pavić', 'Pavičić', 'Pavlekić', 'Pavličić', 'Pavčić', 'Padić', 'Pajagić', 'Pajić', 'Pajičić', 'Pajkić', 'Pajtić', 'Palalić', 'Palangetić', 'Paligorić', 'Palić', 'Paninčić', 'Panić', 'Panišić', 'Pantelić', 'Pantić', 'Pančić', 'Pandžić', 'Papić', 'Paprić', 'Papulić', 'Paramentić', 'Paraušić', 'Parivodić', 'Parlić', 'Parojčić', 'Patrnogić', 'Paunić', 'Pašić', 'Pejić', 'Pejičić', 'Pejušić', 'Pejčić', 'Pelagić', 'Pendić', 'Penezić', 'Penčić', 'Pepić', 'Perenić', 'Perić', 'Peričić', 'Perišić', 'Perjaničić', 'Perkić', 'Perotić', 'Peruničić', 'Perčić', 'Petkanić', 'Petrikić', 'Petrić', 'Petričić', 'Petronić', 'Petrušić', 'Peulić', 'Pecić', 'Pečeničić', 'Pešić', 'Pikić', 'Pilindavić', 'Piljagić', 'Piperčić', 'Pirivatrić', 'Pirić', 'Pisarić', 'Pitulić', 'Pjanić', 'Pjević', 'Plavić', 'Plavkić', 'Plavljanić', 'Plavšić', 'Plazinić', 'Planinčić', 'Planić', 'Platanić', 'Plačić', 'Plemić', 'Pleskonjić', 'Plećić', 'Plintić', 'Plisnić', 'Ploskić', 'Pločić', 'Pljakić', 'Pljevaljčić', 'Pobulić', 'Podinić', 'Podraščić', 'Podrić', 'Poznanić', 'Poznić', 'Pojkić', 'Polić', 'Polomčić', 'Polugić', 'Ponjavić', 'Pop Lazić', 'Popadić', 'Poparić', 'Popčić', 'Potrebić', 'Poštić', 'Pravdić', 'Pražić', 'Predić', 'Prekić', 'Prelić', 'Prendić', 'Prešić', 'Pržić', 'Pribić', 'Pribišić', 'Prigodić', 'Prijić', 'Prikić', 'Prišić', 'Prodanić', 'Prokić', 'Prokopić', 'Prolić', 'Protić', 'Prošić', 'Pruginić', 'Prunić', 'Pršendić', 'Pualić', 'Puvalić', 'Puvačić', 'Pudarić', 'Punišić', 'Purešić', 'Purić', 'Purišić', 'Puslojić', 'Pušeljić', 'Ravilić', 'Radančić', 'Radeljić', 'Radetić', 'Radešić', 'Radivojšić', 'Radikić', 'Radisavić', 'Radić', 'Radičić', 'Radišić', 'Radnić', 'Radoičić', 'Radojičić', 'Radojkić', 'Radojčić', 'Radonić', 'Radonjić', 'Radosavkić', 'Radotić', 'Radukić', 'Radulić', 'Raduljčić', 'Raducić', 'Radušić', 'Razumenić', 'Railić', 'Raičić', 'Rajačić', 'Rajić', 'Rajičić', 'Rajlić', 'Rajčetić', 'Rajčić', 'Rajšić', 'Rakezić', 'Raketić', 'Rakinić', 'Rakitić', 'Rakić', 'Rakonić', 'Raletić', 'Ralić', 'Raljić', 'Ramić', 'Ranđić', 'Ranisavić', 'Rankić', 'Rančić', 'Raonić', 'Rapaić', 'Rapajić', 'Rasulić', 'Ratkelić', 'Raulić', 'Racić', 'Račić', 'Rašetić', 'Rašić', 'Rašljić', 'Regodić', 'Regulić', 'Rekalić', 'Reljić', 'Remetić', 'Rendulić', 'Repašić', 'Resimić', 'Redžić', 'Ribarić', 'Riboškić', 'Riđošić', 'Riznić', 'Rinčić', 'Risimić', 'Ristanić', 'Ristić', 'Rmandić', 'Rnić', 'Rogić', 'Roglić', 'Rogonjić', 'Rogulić', 'Rodić', 'Rozgić', 'Rokvić', 'Roknić', 'Roksandić', 'Roksić', 'Roljić', 'Romanić', 'Romić', 'Rosić', 'Roškić', 'Ruvidić', 'Rudić', 'Rudonjić', 'Ružić', 'Ružičić', 'Ružojčić', 'Rumenić', 'Rundić', 'Runjajić', 'Rusalić', 'Rutešić', 'Rutonić', 'Ruškić', 'Sabljić', 'Savandić', 'Savatić', 'Savelić', 'Saveljić', 'Savić', 'Savičić', 'Savkić', 'Savurdić', 'Savčić', 'Salatić', 'Samardžić', 'Sandić', 'Sapardić', 'Saramandić', 'Sarić', 'Satarić', 'Svetličić', 'Svilarić', 'Svojić', 'Sekanić', 'Sekulić', 'Selenić', 'Sendrić', 'Senić', 'Seničić', 'Sentić', 'Setenčić', 'Sibinkić', 'Sibinčić', 'Sikimić', 'Simanić', 'Simendić', 'Simetić', 'Simić', 'Simurdić', 'Sinđelić', 'Sinđić', 'Sinkić', 'Sitničić', 'Sjeničić', 'Skakić', 'Skelić', 'Skendžić', 'Skerlić', 'Skokić', 'Skočajić', 'Skočić', 'Skrobić', 'Skulić', 'Slavić', 'Slavnić', 'Sladić', 'Slović', 'Smilić', 'Smiljanić', 'Smiljić', 'Smiljkić', 'Smoljanić', 'Smrekić', 'Sovrlić', 'Sovtić', 'Sojkić', 'Sokić', 'Soknić', 'Soldatić', 'Sorajić', 'Soskić', 'Sofijanić', 'Sofranić', 'Sofrenić', 'Sofronić', 'Spaić', 'Spakić', 'Sparić', 'Spasenić', 'Spasić', 'Spenčić', 'Sperlić', 'Spirić', 'Spremić', 'Spužić', 'Sredić', 'Sretić', 'Stavrić', 'Stajić', 'Stajkić', 'Stajčić', 'Stajšić', 'Stakić', 'Stakušić', 'Stamatić', 'Stambolić', 'Stamenić', 'Stamenčić', 'Stanarčić', 'Stanetić', 'Stanikić', 'Stanisavić', 'Stanić', 'Staničić', 'Stanišić', 'Stankić', 'Stanovčić', 'Stanojčić', 'Stanušić', 'Stančetić', 'Stančić', 'Stašić', 'Stevandić', 'Stevanetić', 'Stevanić', 'Stevelić', 'Stević', 'Stevčić', 'Stegić', 'Stegnjaić', 'Stegnjajić', 'Stekić', 'Steljić', 'Stepandić', 'Stepanić', 'Stepić', 'Stijačić', 'Stijepić', 'Stikić', 'Stjepić', 'Stožinić', 'Stojanić', 'Stojankić', 'Stojančić', 'Stojačić', 'Stojić', 'Stojičić', 'Stojkić', 'Stojnić', 'Stojčić', 'Stojšić', 'Stokanić', 'Stokić', 'Stolić', 'Stoparić', 'Stopić', 'Stošić', 'Strajnić', 'Strahinić', 'Strahinjić', 'Strinić', 'Subotić', 'Suvajdžić', 'Sumenić', 'Sunarić', 'Surlić', 'Suručić', 'Tadić', 'Tajsić', 'Tamindžić', 'Tanasić', 'Tanić', 'Tankosić', 'Tančić', 'Tarabić', 'Tasić', 'Tatišić', 'Tvrdišić', 'Teodosić', 'Tepić', 'Tepšić', 'Terzić', 'Teslić', 'Tešanić', 'Tešankić', 'Tešendić', 'Tešinić', 'Tešić', 'Tijanić', 'Timilić', 'Timotić', 'Tirić', 'Tirnanić', 'Tmušić', 'Tovarišić', 'Todić', 'Todorić', 'Todosić', 'Tojić', 'Tokalić', 'Toljagić', 'Tomanić', 'Tomecić', 'Tominčić', 'Tomić', 'Tomičić', 'Tomonjić', 'Tomčić', 'Tontić', 'Tončić', 'Topić', 'Topličić', 'Topolić', 'Toskić', 'Tošanić', 'Tošić', 'Travorić', 'Traparić', 'Trenčić', 'Trivalić', 'Trivić', 'Trivunić', 'Trivunčić', 'Trijić', 'Trikić', 'Trindić', 'Tripić', 'Trifunjagić', 'Trišić', 'Trmčić', 'Trninić', 'Trnić', 'Trošić', 'Trubajić', 'Trudić', 'Trujić', 'Trujkić', 'Tubonjić', 'Tukelić', 'Tumarić', 'Tupajić', 'Turajlić', 'Turnić', 'Turudić', 'Turunčić', 'Tutić', 'Tutorić', 'Tutulić', 'Tufegdžić', 'Tucić', 'Ćajić', 'Ćalić', 'Ćatić', 'Ćebić', 'Ćelić', 'Ćeranić', 'Ćipranić', 'Ćirić', 'Ćirjanić', 'Ćojbašić', 'Ćopić', 'Ćorić', 'Ćosić', 'Ćuić', 'Ćujić', 'Ćupić', 'Ćurdić', 'Ćurić', 'Ćurčić', 'Ćušić', 'Ubavić', 'Ubavkić', 'Uvalić', 'Uverić', 'Uglješić', 'Ugrinić', 'Ugrinčić', 'Ugričić', 'Udovičić', 'Udovčić', 'Umeljić', 'Umetić', 'Umiljendić', 'Uršikić', 'Ustić', 'Utvić', 'Ušendić', 'Farkić', 'Fatić', 'Femić', 'Filipić', 'Fotirić', 'Fotić', 'Frtunić', 'Hadži Antić', 'Hadži Jovančić', 'Hadži Nikolić', 'Hadži Ristić', 'Hadži Tančić', 'Hadžić', 'Hinić', 'Hristić', 'Cajić', 'Cakić', 'Carić', 'Caričić', 'Cvejić', 'Cvetić', 'Cvijetić', 'Cvijić', 'Cvikić', 'Cvišić', 'Cenić', 'Cenkić', 'Civišić', 'Civrić', 'Ciglić', 'Ciklušić', 'Cicvarić', 'Cmiljanić', 'Cmolić', 'Conić', 'Crnovčić', 'Cukanić', 'Cukić', 'Cuparić', 'Čabrić', 'Čavić', 'Čajić', 'Čalenić', 'Čalić', 'Čamagić', 'Čantrić', 'Čaprnjić', 'Čarapić', 'Čarnić', 'Čvokić', 'Čvorić', 'Čeleketić', 'Čemerikić', 'Čečarić', 'Čivčić', 'Čikarić', 'Čikić', 'Čiplić', 'Čipčić', 'Čičić', 'Čkovrić', 'Čobelić', 'Čobeljić', 'Čović', 'Čojić', 'Čojčić', 'Čolanić', 'Čolić', 'Čomić', 'Čonkić', 'Čonjagić', 'Čorbić', 'Čotrić', 'Čočurić', 'Čubrić', 'Čudić', 'Čukarić', 'Čukić', 'Čumić', 'Čupeljić', 'Čuperkić', 'Čupić', 'Čuturić', 'Džavrić', 'Džajić', 'Džambić', 'Džadžić', 'Dželebdžić', 'Džikić', 'Džinić', 'Džodić', 'Džombić', 'Džomić', 'Džonić', 'Šakić', 'Šakotić', 'Šalinić', 'Šamatić', 'Šantić', 'Šapić', 'Šaponić', 'Šaponjić', 'Šapurić', 'Šarančić', 'Šarić', 'Šarkić', 'Šaronjić', 'Šašić', 'Švabić', 'Ševarlić', 'Šević', 'Ševkušić', 'Šestić', 'Šibalić', 'Šijakinjić', 'Šijačić', 'Šikanić', 'Šikanjić', 'Šimšić', 'Šipetić', 'Šišić', 'Škobić', 'Škodrić', 'Škondrić', 'Škorić', 'Škrbić', 'Škrebić', 'Škulić', 'Škundrić', 'Šljapić', 'Šljivić', 'Šljukić', 'Šmigić', 'Šobajić', 'Šobačić', 'Šorgić', 'Šoškić', 'Špirić', 'Štakić', 'Štulić', 'Šubakić', 'Šubarić', 'Šubić', 'Šuleić', 'Šulejić', 'Šuletić', 'Šulkić', 'Šuluburić', 'Šuljagić', 'Šumatić', 'Šunderić', 'Šunkić', 'Šunjevarić', 'Šutuljić', 'Šušić', 'Šušulić',
);
}
Provider/sr_Latn_RS/Address.php 0000644 00000012246 15152066430 0012451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sr_Latn_RS;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('#####');
protected static $streetPrefix = array(
'Bulevar',
);
protected static $street = array(
'Kralja Milana', 'Cara Dušana', 'Nikole Tesle', 'Mihajla Pupina', 'Nikole Pašića',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}',
'{{streetPrefix}} {{street}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/sr-el/%D0%93%D1%80%D0%B0%D0%B4_%D1%83_%D0%A1%D1%80%D0%B1%D0%B8%D1%98%D0%B8
*/
protected static $cityNames = array(
'Beograd', 'Valjevo', 'Vranje', 'Zaječar', 'Zrenjanin', 'Jagodina', 'Kragujevac', 'Kraljevo', 'Kruševac', 'Leskovac', 'Loznica', 'Niš', 'Novi Pazar', 'Novi Sad', 'Pančevo', 'Požarevac', 'Priština', 'Smederevo', 'Sombor', 'Sremska Mitrovica', 'Subotica', 'Užice', 'Čačak', 'Šabac',
);
/**
* @link https://github.com/umpirsky/country-list/blob/master/country/cldr/sr_Latn/country.php
*/
protected static $country = array(
'Ostrvo Asension', 'Andora', 'Ujedinjeni Arapski Emirati', 'Avganistan', 'Antigva i Barbuda', 'Angvila', 'Albanija', 'Armenija', 'Holandski Antili', 'Angola', 'Antarktika', 'Argentina', 'Američka Samoa', 'Austrija', 'Australija', 'Aruba', 'Alandska ostrva', 'Azerbejdžan', 'Bosna i Hercegovina', 'Barbados', 'Bangladeš', 'Belgija', 'Burkina Faso', 'Bugarska', 'Bahrein', 'Burundi', 'Benin', 'Sv. Bartolomej', 'Bermuda', 'Brunej', 'Bolivija', 'Brazil', 'Bahami', 'Butan', 'Buve Ostrva', 'Bocvana', 'Belorusija', 'Belise', 'Kanada', 'Kokos (Keling) Ostrva', 'Demokratska Republika Kongo', 'Centralno Afrička Republika', 'Kongo', 'Švajcarska', 'Obala Slonovače', 'Kukova Ostrva', 'Čile', 'Kamerun', 'Kina', 'Kolumbija', 'Ostrvo Kliperton', 'Kostarika', 'Srbija i Crna Gora', 'Kuba', 'Kape Verde', 'Božićna Ostrva', 'Kipar', 'Češka', 'Nemačka', 'Dijego Garsija', 'Džibuti', 'Danska', 'Dominika', 'Dominikanska Republika', 'Alžir', 'Seuta i Melilja', 'Ekvador', 'Estonija', 'Egipat', 'Zapadna Sahara', 'Eritreja', 'Španija', 'Etiopija', 'Evropska unija', 'Finska', 'Fidži', 'Folklandska Ostrva', 'Mikronezija', 'Farska Ostrva', 'Francuska', 'Gabon', 'Velika Britanija', 'Grenada', 'Gruzija', 'Francuska Gvajana', 'Gurnsi', 'Gana', 'Gibraltar', 'Grenland', 'Gambija', 'Gvineja', 'Gvadelupe', 'Ekvatorijalna Gvineja', 'Grčka', 'Južna Džordžija i Južna Sendvič Ostrva', 'Gvatemala', 'Guam', 'Gvineja-Bisao', 'Gvajana', 'Hong Kong (S. A. R. Kina)', 'Herd i Mekdonald Ostrva', 'Honduras', 'Hrvatska', 'Haiti', 'Mađarska', 'Kanarska ostrva', 'Indonezija', 'Irska', 'Izrael', 'Ostrvo Man', 'Indija', 'Britansko Indijska Okeanska Teritorija', 'Irak', 'Iran', 'Island', 'Italija', 'Džersi', 'Jamajka', 'Jordan', 'Japan', 'Kenija', 'Kirgizstan', 'Kambodža', 'Kiribati', 'Komorska Ostrva', 'Sent Kits i Nevis', 'Severna Koreja', 'Južna Koreja', 'Kuvajt', 'Kajmanska Ostrva', 'Kazahstan', 'Laos', 'Liban', 'Sent Lucija', 'Lihtenštajn', 'Šri Lanka', 'Liberija', 'Lesoto', 'Litvanija', 'Luksemburg', 'Letonija', 'Libija', 'Maroko', 'Monako', 'Moldavija', 'Crna Gora', 'Sv. Martin', 'Madagaskar', 'Maršalska Ostrva', 'Makedonija', 'Mali', 'Mijanmar', 'Mongolija', 'Makao (S. A. R. Kina)', 'Severna Marijanska Ostrva', 'Martinik', 'Mauritanija', 'Monserat', 'Malta', 'Mauricius', 'Maldivi', 'Malavi', 'Meksiko', 'Malezija', 'Mozambik', 'Namibija', 'Nova Kaledonija', 'Niger', 'Norfolk Ostrvo', 'Nigerija', 'Nikaragva', 'Holandija', 'Norveška', 'Nepal', 'Nauru', 'Niue', 'Novi Zeland', 'Oman', 'Panama', 'Peru', 'Francuska Polinezija', 'Papua Nova Gvineja', 'Filipini', 'Pakistan', 'Poljska', 'Sen Pjer i Mikelon', 'Pitcairn', 'Porto Riko', 'Palestinska Teritorija', 'Portugal', 'Palau', 'Paragvaj', 'Katar', 'Ostala okeanija', 'Rejunion', 'Rumunija', 'Srbija', 'Rusija', 'Ruanda', 'Saudijska Arabija', 'Solomonska Ostrva', 'Sejšeli', 'Sudan', 'Švedska', 'Singapur', 'Sveta Jelena', 'Slovenija', 'Svalbard i Janmajen Ostrva', 'Slovačka', 'Sijera Leone', 'San Marino', 'Senegal', 'Somalija', 'Surinam', 'Sao Tome i Principe', 'Salvador', 'Sirija', 'Svazilend', 'Tristan da Kunja', 'Turks i Kajkos Ostrva', 'Čad', 'Francuske Južne Teritorije', 'Togo', 'Tajland', 'Tadžikistan', 'Tokelau', 'Istočni Timor', 'Turkmenistan', 'Tunis', 'Tonga', 'Turska', 'Trinidad i Tobago', 'Tuvalu', 'Tajvan', 'Tanzanija', 'Ukrajina', 'Uganda', 'Manja Udaljena Ostrva SAD', 'Sjedinjene Američke Države', 'Urugvaj', 'Uzbekistan', 'Vatikan', 'Sent Vinsent i Grenadini', 'Venecuela', 'Britanska Devičanska Ostrva', 'S.A.D. Devičanska Ostrva', 'Vijetnam', 'Vanuatu', 'Valis i Futuna Ostrva', 'Samoa', 'Jemen', 'Majote', 'Južnoafrička Republika', 'Zambija', 'Zimbabve',
);
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/id_ID/Company.php 0000644 00000002063 15152066430 0011430 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\id_ID;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}} {{lastName}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
);
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Jenis_badan_usaha
*/
protected static $companyPrefix = array('PT', 'CV', 'UD', 'PD', 'Perum');
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Jenis_badan_usaha
*/
protected static $companySuffix = array('(Persero) Tbk', 'Tbk');
/**
* Get company prefix
*
* @return string company prefix
*/
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
/**
* Get company suffix
*
* @return string company suffix
*/
public static function companySuffix()
{
return static::randomElement(static::$companySuffix);
}
}
Provider/id_ID/PhoneNumber.php 0000644 00000002556 15152066430 0012253 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\id_ID;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
// regional numbers
'02# #### ###',
'02## #### ###',
'03## #### ###',
'04## #### ###',
'05## #### ###',
'06## #### ###',
'07## #### ###',
'09## #### ###',
'02# #### ####',
'02## #### ####',
'03## #### ####',
'04## #### ####',
'05## #### ####',
'06## #### ####',
'07## #### ####',
'09## #### ####',
// mobile numbers
'08## ### ###', // 0811 XXX XXX, 10 digits, very old
'08## #### ###', // 0811 XXXX XXX, 11 digits
'08## #### ####', // 0811 XXXX XXXX, 12 digits
// international numbers
'(+62) 8## ### ###',
'(+62) 2# #### ###',
'(+62) 2## #### ###',
'(+62) 3## #### ###',
'(+62) 4## #### ###',
'(+62) 5## #### ###',
'(+62) 6## #### ###',
'(+62) 7## #### ###',
'(+62) 8## #### ###',
'(+62) 9## #### ###',
'(+62) 2# #### ####',
'(+62) 2## #### ####',
'(+62) 3## #### ####',
'(+62) 4## #### ####',
'(+62) 5## #### ####',
'(+62) 6## #### ####',
'(+62) 7## #### ####',
'(+62) 8## #### ####',
'(+62) 9## #### ####',
);
}
Provider/id_ID/Person.php 0000644 00000032321 15152066430 0011270 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\id_ID;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}} {{suffix}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}} {{suffix}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}} {{suffix}}',
);
/**
* @link http://www.nama.web.id/search.php?gender=male&origin=Indonesia+-+Jawa&letter=&submit=Search
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Abyasa', 'Ade', 'Adhiarja', 'Adiarja', 'Adika', 'Adikara', 'Adinata',
'Aditya', 'Agus', 'Ajiman', 'Ajimat', 'Ajimin', 'Ajiono', 'Akarsana',
'Alambana', 'Among', 'Anggabaya', 'Anom', 'Argono', 'Aris', 'Arta',
'Artanto', 'Artawan', 'Arsipatra', 'Asirwada', 'Asirwanda', 'Aslijan',
'Asmadi', 'Asman', 'Asmianto', 'Asmuni', 'Aswani', 'Atma', 'Atmaja',
'Bagas', 'Bagiya', 'Bagus', 'Bagya', 'Bahuraksa', 'Bahuwarna',
'Bahuwirya', 'Bajragin', 'Bakda', 'Bakiadi', 'Bakianto', 'Bakidin',
'Bakijan', 'Bakiman', 'Bakiono', 'Bakti', 'Baktiadi', 'Baktianto',
'Baktiono', 'Bala', 'Balamantri', 'Balangga', 'Balapati', 'Balidin',
'Balijan', 'Bambang', 'Banara', 'Banawa', 'Banawi', 'Bancar', 'Budi',
'Cagak', 'Cager', 'Cahyadi', 'Cahyanto', 'Cahya', 'Cahyo', 'Cahyono',
'Caket', 'Cakrabirawa', 'Cakrabuana', 'Cakrajiya', 'Cakrawala',
'Cakrawangsa', 'Candra', 'Chandra', 'Candrakanta', 'Capa', 'Caraka',
'Carub', 'Catur', 'Caturangga', 'Cawisadi', 'Cawisono', 'Cawuk',
'Cayadi', 'Cecep', 'Cemani', 'Cemeti', 'Cemplunk', 'Cengkal', 'Cengkir',
'Dacin', 'Dadap', 'Dadi', 'Dagel', 'Daliman', 'Dalimin', 'Daliono',
'Damar', 'Damu', 'Danang', 'Daniswara', 'Danu', 'Danuja', 'Dariati',
'Darijan', 'Darimin', 'Darmaji', 'Darman', 'Darmana', 'Darmanto',
'Darsirah', 'Dartono', 'Daru', 'Daruna', 'Daryani', 'Dasa', 'Digdaya',
'Dimas', 'Dimaz', 'Dipa', 'Dirja', 'Drajat', 'Dwi', 'Dono', 'Dodo',
'Edi', 'Eka', 'Elon', 'Eluh', 'Eman', 'Emas', 'Embuh', 'Emong',
'Empluk', 'Endra', 'Enteng', 'Estiawan', 'Estiono', 'Eko', 'Edi',
'Edison', 'Edward', 'Elvin', 'Erik', 'Emil', 'Ega', 'Emin', 'Eja',
'Gada', 'Gadang', 'Gaduh', 'Gaiman', 'Galak', 'Galang', 'Galar',
'Galih', 'Galiono', 'Galuh', 'Galur', 'Gaman', 'Gamani', 'Gamanto',
'Gambira', 'Gamblang', 'Ganda', 'Gandewa', 'Gandi', 'Gandi', 'Ganep',
'Gangsa', 'Gangsar', 'Ganjaran', 'Gantar', 'Gara', 'Garan', 'Garang',
'Garda', 'Gatot', 'Gatra', 'Gilang', 'Galih', 'Ghani', 'Gading',
'Hairyanto', 'Hardana', 'Hardi', 'Harimurti', 'Harja', 'Harjasa',
'Harjaya', 'Harjo', 'Harsana', 'Harsanto', 'Harsaya', 'Hartaka',
'Hartana', 'Harto', 'Hasta', 'Heru', 'Himawan', 'Hadi', 'Halim',
'Hasim', 'Hasan', 'Hendra', 'Hendri', 'Heryanto', 'Hamzah', 'Hari',
'Imam', 'Indra', 'Irwan', 'Irsad', 'Ikhsan', 'Irfan', 'Ian', 'Ibrahim',
'Ibrani', 'Ismail', 'Irnanto', 'Ilyas', 'Ibun', 'Ivan', 'Ikin', 'Ihsan',
'Jabal', 'Jaeman', 'Jaga', 'Jagapati', 'Jagaraga', 'Jail', 'Jaiman',
'Jaka', 'Jarwa', 'Jarwadi', 'Jarwi', 'Jasmani', 'Jaswadi', 'Jati',
'Jatmiko', 'Jaya', 'Jayadi', 'Jayeng', 'Jinawi', 'Jindra', 'Joko',
'Jumadi', 'Jumari', 'Jamal', 'Jamil', 'Jais', 'Jefri', 'Johan', 'Jono',
'Kacung', 'Kajen', 'Kambali', 'Kamidin', 'Kariman', 'Karja', 'Karma',
'Karman', 'Karna', 'Karsa', 'Karsana', 'Karta', 'Kasiran', 'Kasusra',
'Kawaca', 'Kawaya', 'Kayun', 'Kemba', 'Kenari', 'Kenes', 'Kuncara',
'Kunthara', 'Kusuma', 'Kadir', 'Kala', 'Kalim', 'Kurnia', 'Kanda',
'Kardi', 'Karya', 'Kasim', 'Kairav', 'Kenzie', 'Kemal', 'Kamal', 'Koko',
'Labuh', 'Laksana', 'Lamar', 'Lanang', 'Langgeng', 'Lanjar', 'Lantar',
'Lega', 'Legawa', 'Lembah', 'Liman', 'Limar', 'Luhung', 'Lukita',
'Luluh', 'Lulut', 'Lurhur', 'Luwar', 'Luwes', 'Latif', 'Lasmanto',
'Lukman', 'Luthfi', 'Leo', 'Luis', 'Lutfan', 'Lasmono', 'Laswi',
'Mahesa', 'Makara', 'Makuta', 'Manah', 'Maras', 'Margana', 'Mariadi',
'Marsudi', 'Martaka', 'Martana', 'Martani', 'Marwata', 'Maryadi',
'Maryanto', 'Mitra', 'Mujur', 'Mulya', 'Mulyanto', 'Mulyono', 'Mumpuni',
'Muni', 'Mursita', 'Murti', 'Mustika', 'Maman', 'Mahmud', 'Mahdi',
'Mahfud', 'Malik', 'Muhammad', 'Mustofa', 'Marsito', 'Mursinin',
'Nalar', 'Naradi', 'Nardi', 'Niyaga', 'Nrima', 'Nugraha', 'Nyana',
'Narji', 'Nasab', 'Nasrullah', 'Nasim', 'Najib', 'Najam', 'Nyoman',
'Olga', 'Ozy', 'Omar', 'Opan', 'Oskar', 'Oman', 'Okto', 'Okta', 'Opung',
'Paiman', 'Panca', 'Pangeran', 'Pangestu', 'Pardi', 'Parman', 'Perkasa',
'Praba', 'Prabu', 'Prabawa', 'Prabowo', 'Prakosa', 'Pranata', 'Pranawa',
'Prasetya', 'Prasetyo', 'Prayitna', 'Prayoga', 'Prayogo', 'Purwadi',
'Purwa', 'Purwanto', 'Panji', 'Pandu', 'Paiman', 'Prima', 'Putu',
'Raden', 'Raditya', 'Raharja', 'Rama', 'Rangga', 'Reksa', 'Respati',
'Rusman', 'Rosman', 'Rahmat', 'Rahman', 'Rendy', 'Reza', 'Rizki',
'Ridwan', 'Rudi', 'Raden', 'Radit', 'Radika', 'Rafi', 'Rafid', 'Raihan',
'Salman', 'Saadat', 'Saiful', 'Surya', 'Slamet', 'Samsul', 'Soleh',
'Simon', 'Sabar', 'Sabri', 'Sidiq', 'Satya', 'Setya', 'Saka', 'Sakti',
'Taswir', 'Tedi', 'Teddy', 'Taufan', 'Taufik', 'Tomi', 'Tasnim',
'Teguh', 'Tasdik', 'Timbul', 'Tirta', 'Tirtayasa', 'Tri', 'Tugiman',
'Umar', 'Usman', 'Uda', 'Umay', 'Unggul', 'Utama', 'Umaya', 'Upik',
'Viktor', 'Vino', 'Vinsen', 'Vero', 'Vega', 'Viman', 'Virman',
'Wahyu', 'Wira', 'Wisnu', 'Wadi', 'Wardi', 'Warji', 'Waluyo', 'Wakiman',
'Wage', 'Wardaya', 'Warsa', 'Warsita', 'Warta', 'Wasis', 'Wawan',
'Xanana', 'Yahya', 'Yusuf', 'Yosef', 'Yono', 'Yoga',
);
/**
* @link http://namafb.com/2010/08/12/top-1000-nama-populer-indonesia/
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Ade', 'Agnes', 'Ajeng', 'Amalia', 'Anita', 'Ayu', 'Aisyah', 'Ana',
'Ami', 'Ani', 'Azalea', 'Aurora', 'Alika', 'Anastasia', 'Amelia',
'Almira', 'Bella', 'Betania', 'Belinda', 'Citra', 'Cindy', 'Chelsea',
'Clara', 'Cornelia', 'Cinta', 'Cinthia', 'Ciaobella', 'Cici', 'Carla',
'Calista', 'Devi', 'Dewi','Dian', 'Diah', 'Diana', 'Dina', 'Dinda',
'Dalima', 'Eka', 'Eva', 'Endah', 'Elisa', 'Eli', 'Ella', 'Ellis',
'Elma', 'Elvina', 'Fitria', 'Fitriani', 'Febi', 'Faizah', 'Farah',
'Farhunnisa', 'Fathonah', 'Gabriella', 'Gasti', 'Gawati', 'Genta',
'Ghaliyati', 'Gina', 'Gilda', 'Halima', 'Hesti', 'Hilda', 'Hafshah',
'Hamima', 'Hana', 'Hani', 'Hasna', 'Humaira', 'Ika', 'Indah', 'Intan',
'Irma', 'Icha', 'Ida', 'Ifa', 'Ilsa', 'Ina', 'Ira', 'Iriana', 'Jamalia',
'Janet', 'Jane', 'Julia', 'Juli', 'Jessica', 'Jasmin', 'Jelita',
'Kamaria', 'Kamila', 'Kani', 'Karen', 'Karimah', 'Kartika', 'Kasiyah',
'Keisha', 'Kezia', 'Kiandra', 'Kayla', 'Kania', 'Lala', 'Lalita',
'Latika', 'Laila', 'Laras', 'Lidya', 'Lili', 'Lintang', 'Maria', 'Mala',
'Maya', 'Maida', 'Maimunah', 'Melinda', 'Mila', 'Mutia', 'Michelle',
'Malika', 'Nadia', 'Nadine', 'Nabila', 'Natalia', 'Novi', 'Nova',
'Nurul', 'Nilam', 'Najwa', 'Olivia', 'Ophelia', 'Oni', 'Oliva', 'Padma',
'Putri', 'Paramita', 'Paris', 'Patricia', 'Paulin', 'Puput', 'Puji',
'Pia', 'Puspa', 'Puti', 'Putri', 'Padmi', 'Qori', 'Queen', 'Ratih',
'Ratna', 'Restu', 'Rini', 'Rika', 'Rina', 'Rahayu', 'Rahmi', 'Rachel',
'Rahmi', 'Raisa', 'Raina', 'Sarah', 'Sari', 'Siti', 'Siska', 'Suci',
'Syahrini', 'Septi', 'Sadina', 'Safina', 'Sakura', 'Salimah', 'Salwa',
'Salsabila', 'Samiah', 'Shania', 'Sabrina', 'Silvia', 'Shakila',
'Talia', 'Tami', 'Tira', 'Tiara', 'Titin', 'Tania', 'Tina', 'Tantri',
'Tari', 'Titi', 'Uchita', 'Unjani', 'Ulya', 'Uli', 'Ulva', 'Umi',
'Usyi', 'Vanya', 'Vanesa', 'Vivi', 'Vera', 'Vicky', 'Victoria',
'Violet', 'Winda', 'Widya', 'Wulan', 'Wirda', 'Wani', 'Yani', 'Yessi',
'Yulia', 'Yuliana', 'Yuni', 'Yunita', 'Yance', 'Zahra', 'Zalindra',
'Zaenab', 'Zulfa', 'Zizi', 'Zulaikha', 'Zamira', 'Zelda', 'Zelaya',
);
/**
* @link http://namafb.com/2010/08/12/top-1000-nama-populer-indonesia/
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Daftar_marga_suku_Batak_di_Toba
*/
protected static $lastNameMale = array(
'Adriansyah', 'Ardianto', 'Anggriawan', 'Budiman', 'Budiyanto',
'Damanik', 'Dongoran', 'Dabukke', 'Firmansyah', 'Firgantoro',
'Gunarto', 'Gunawan', 'Hardiansyah', 'Habibi', 'Hakim', 'Halim',
'Haryanto', 'Hidayat', 'Hidayanto', 'Hutagalung', 'Hutapea', 'Hutasoit',
'Irawan', 'Iswahyudi', 'Kuswoyo', 'Januar', 'Jailani', 'Kurniawan',
'Kusumo', 'Latupono', 'Lazuardi', 'Maheswara', 'Mahendra', 'Mustofa',
'Mansur', 'Mandala', 'Megantara', 'Maulana', 'Maryadi', 'Mangunsong',
'Manullang', 'Marpaung', 'Marbun', 'Narpati', 'Natsir', 'Nugroho',
'Najmudin', 'Nashiruddin', 'Nainggolan', 'Nababan', 'Napitupulu',
'Pangestu', 'Putra', 'Pranowo', 'Prabowo', 'Pratama', 'Prasetya',
'Prasetyo', 'Pradana', 'Pradipta', 'Prakasa', 'Permadi', 'Prasasta',
'Prayoga', 'Ramadan', 'Rajasa', 'Rajata', 'Saptono', 'Santoso',
'Saputra', 'Saefullah', 'Setiawan', 'Suryono', 'Suwarno', 'Siregar',
'Sihombing', 'Salahudin', 'Sihombing', 'Samosir', 'Saragih', 'Sihotang',
'Simanjuntak', 'Sinaga', 'Simbolon', 'Sitompul', 'Sitorus', 'Sirait',
'Siregar', 'Situmorang', 'Tampubolon', 'Thamrin', 'Tamba', 'Tarihoran',
'Utama', 'Uwais', 'Wahyudin', 'Waluyo', 'Wibowo', 'Winarno', 'Wibisono',
'Wijaya', 'Widodo', 'Wacana', 'Waskita', 'Wasita', 'Zulkarnain',
);
/**
* @link http://namafb.com/2010/08/12/top-1000-nama-populer-indonesia/
*/
protected static $lastNameFemale = array(
'Agustina', 'Andriani', 'Anggraini', 'Aryani', 'Astuti',
'Fujiati', 'Farida', 'Handayani', 'Hassanah', 'Hartati', 'Hasanah',
'Haryanti', 'Hariyah', 'Hastuti', 'Halimah', 'Kusmawati', 'Kuswandari',
'Laksmiwati', 'Laksita', 'Lestari', 'Lailasari', 'Mandasari',
'Mardhiyah', 'Mayasari', 'Melani', 'Mulyani', 'Maryati', 'Nurdiyanti',
'Novitasari', 'Nuraini', 'Nasyidah', 'Nasyiah', 'Namaga', 'Palastri',
'Pudjiastuti', 'Puspasari', 'Puspita', 'Purwanti', 'Pratiwi',
'Purnawati', 'Pertiwi', 'Permata', 'Prastuti', 'Padmasari', 'Rahmawati',
'Rahayu', 'Riyanti', 'Rahimah', 'Suartini', 'Sudiati', 'Suryatmi',
'Susanti', 'Safitri', 'Oktaviani', 'Utami', 'Usamah', 'Usada',
'Uyainah', 'Yuniar', 'Yuliarti', 'Yulianti', 'Yolanda', 'Wahyuni',
'Wijayanti', 'Widiastuti', 'Winarsih', 'Wulandari', 'Wastuti', 'Zulaika',
);
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Gelar_akademik
*/
protected static $titleMale = array('dr.', 'drg.', 'Dr.', 'Drs.', 'Ir.', 'H.');
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Gelar_akademik
*/
protected static $titleFemale = array('dr.', 'drg.', 'Dr.', 'Hj.');
/**
* For academic title
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Gelar_akademik
*/
private static $suffix = array('S.Ked', 'S.Gz', 'S.Pt', 'S.IP', 'S.E.I',
'S.E.', 'S.Kom', 'S.H.', 'S.T.', 'S.Pd', 'S.Psi', 'S.I.Kom',
'S.Sos', 'S.Farm', 'M.M.', 'M.Kom.', 'M.TI.', 'M.Pd', 'M.Farm', 'M.Ak', );
/**
* Return last name
*
* @param string|null $gender male or female or null for any
*
* @return string last name
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
}
if ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
$lastNameRandomElement = static::randomElement(static::$lastNameFormat);
return $this->generator->parse($lastNameRandomElement);
}
/**
* Return last name for male
*
* @access public
* @return string last name
*/
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
/**
* Return last name for female
*
* @access public
* @return string last name
*/
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
/**
* For academic title
*
* @access public
* @return string suffix
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/id_ID/Address.php 0000644 00000032773 15152066430 0011422 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\id_ID;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
/**
* @link http://bandung.go.id/images/download/daftarruasjalan.htm
**/
protected static $street = array(
"Abang", "Abdul", "Abdul Muis", "Abdul Rahmat", "Abdul. Muis", "Abdullah",
"Aceh", "Achmad", "Achmad Yani", "Acordion", "Adisucipto",
"Adisumarmo", "Agus Salim", "Ahmad Dahlan", "Antapani Lama", "Arifin",
"Asia Afrika", "Astana Anyar", "B.Agam 1", "B.Agam Dlm", "BKR",
"Baabur Royan", "Baan", "Babadak", "Babadan", "Babah",
"Babakan", "Bacang", "Badak", "Bagas Pati", "Bagis Utama",
"Bagonwoto ", "Bah Jaya", "Baha", "Bahagia", "Bahagia ",
"Baiduri", "Baik", "Baing", "Baja", "Baja Raya",
"Bak Air", "Bak Mandi", "Bakaru", "Bakau", "Bakau Griya Utama",
"Bakhita", "Bakin", "Bakit ", "Bakti", "Baladewa",
"Bambon", "Bambu", "Banal", "Banceng Pondok", "Banda",
"Bank Dagang Negara", "Bappenas", "Bara", "Bara Tambar", "Baranang",
"Baranang Siang", "Baranang Siang Indah", "Baranangsiang", "Barasak", "Barat",
"Basket", "Basmol Raya", "Basoka", "Basoka Raya", "Bass",
"Basudewo", "Basuki", "Basuki Rahmat ", "Bata Putih", "Batako",
"Baung", "Bawal", "Baya Kali Bungur", "Bayam", "Bayan",
"Bazuka Raya", "Bhayangkara", "Camar", "Casablanca", "Cemara",
"Cihampelas", "Cikapayang", "Cikutra Barat", "Cikutra Timur", "Ciumbuleuit",
"Ciwastra", "Cokroaminoto", "Cut Nyak Dien", "Daan", "Dago",
"Dahlia", "Dewi Sartika", "Dipatiukur", "Dipenogoro", "Diponegoro",
"Dr. Junjunan", "Eka", "Ekonomi", "Elang", "Fajar",
"Flora", "Flores", "Gading", "Gajah", "Gajah Mada",
"Gambang", "Gardujati", "Gatot Subroto", "Gedebage Selatan", "Gegerkalong Hilir",
"Gotong Royong", "Gremet", "HOS. Cjokroaminoto (Pasirkaliki)", "Haji", "Halim",
"Hang", "Hasanuddin", "Honggowongso", "Ikan", "Imam",
"Imam Bonjol", "Industri", "Ir. H. Juanda", "Jagakarsa", "Jakarta",
"Jaksa", "Jambu", "Jamika", "Jayawijaya", "Jend. A. Yani",
"Jend. Sudirman", "Juanda", "K.H. Maskur", "K.H. Wahid Hasyim (Kopo)", "Kali",
"Kalimalang", "Kalimantan", "Karel S. Tubun", "Kartini", "Katamso",
"Kebangkitan Nasional", "Kebonjati", "Ketandan", "Ki Hajar Dewantara",
"Kiaracondong", "Krakatau", "Kusmanto", "Kyai Gede", "Kyai Mojo", "Labu",
"Lada", "Laksamana", "Laswi", "Lembong", "Lumban Tobing",
"M.T. Haryono", "Madiun", "Madrasah", "Mahakam", "Merdeka",
"Moch. Ramdan", "Moch. Toha", "Moch. Yamin", "Monginsidi", "Mulyadi",
"Muwardi", "Nakula", "Nanas", "Nangka", "Orang",
"Otista", "Otto", "PHH. Mustofa", "Pacuan Kuda", "Padang",
"Padma", "Pahlawan", "Panjaitan", "Pasir Koja", "Pasirkoja",
"Pasteur", "Pattimura", "Pelajar Pejuang 45", "Perintis Kemerdekaan", "Peta",
"Qrisdoren", "R.E. Martadinata", "R.M. Said", "Raden", "Raden Saleh",
"Radio", "Rajawali", "Rajawali Barat", "Rajawali Timur", "Rajiman",
"Raya Setiabudhi", "Raya Ujungberung", "Reksoninten", "Ronggowarsito",
"Rumah Sakit", "S. Parman", "Sadang Serang", "Salak", "Salam", "Salatiga",
"Sam Ratulangi", "Samanhudi", "Sampangan", "Sentot Alibasa", "Setia Budi",
"Setiabudhi", "Siliwangi", "Soekarno Hatta", "Sudiarto", "Sudirman",
"Sugiono", "Sugiyopranoto", "Suharso", "Sukabumi", "Sukajadi",
"Sumpah Pemuda", "Sunaryo", "Suniaraja", "Supomo", "Supono",
"Suprapto", "Surapati", "Suryo", "Suryo Pranoto", "Sutami",
"Sutan Syahrir", "Sutarjo", "Sutarto", "Sutoyo", "Taman",
"Tambak", "Tambun", "Tangkuban Perahu", "Tentara Pelajar", "Ters. Buah Batu",
"Ters. Jakarta", "Ters. Kiaracondong", "Ters. Pasir Koja", "Teuku Umar",
"Thamrin", "Tubagus Ismail", "Ujung", "Uluwatu", "Umalas", "Untung Suropati",
"Urip Sumoharjo", "Veteran", "Villa", "W.R. Supratman", "Wahid",
"Wahid Hasyim", "Wahidin", "Wahidin Sudirohusodo", "Warga", "Wora Wari",
"Yap Tjwan Bing", "Yoga", "Yogyakarta", "Yohanes", "Yos",
"Yos Sudarso", "Yosodipuro", "Zamrud",
);
protected static $streetPrefix = array(
"Ds.", "Dk.", "Gg.", "Jln.", "Jr.", "Kpg.", "Ki.", "Psr."
);
/**
* @link http://kodepos.nomor.net/_kodepos.php?_i=provinsi-kodepos
*/
protected static $state = array(
'Aceh', 'Sumatera Utara', 'Sumatera Barat', 'Jambi', 'Bangka Belitung', 'Riau',
'Kepulauan Riau', 'Bengkulu', 'Sumatera Selatan', 'Lampung', 'Banten',
'DKI Jakarta', 'Jawa Barat', 'Jawa Tengah', 'Jawa Timur', 'Nusa Tenggara Timur',
'DI Yogyakarta', 'Bali', 'Nusa Tenggara Barat', 'Kalimantan Barat',
'Kalimantan Tengah', 'Kalimantan Selatan', 'Kalimantan Timur',
'Kalimantan Utara', 'Sulawesi Selatan', 'Sulawesi Utara', 'Gorontalo',
'Sulawesi Tengah', 'Sulawesi Barat', 'Sulawesi Tenggara', 'Maluku',
'Maluku Utara', 'Papua Barat', 'Papua'
);
/**
* Abbreviated State Names.
* Currently this is all just a guesswork, but should be highly accurate
* @var array
*/
protected static $stateAbbr = array(
'Aceh', 'SumUt', 'SumBar', 'Jambi', 'BaBel', 'Riau', 'KepR', 'Bengkulu', 'SumSel',
'Lampung', 'Banten', 'DKI', 'JaBar', 'JaTeng', 'JaTim', 'NTT', 'DIY',
'Bali', 'NTB', 'KalBar', 'KalTeng', 'KalSel', 'KalTim', 'KalUt', 'SulSel',
'SulUt', 'Gorontalo', 'SulTeng', 'SulBar', 'SulTra', 'Maluku', 'MalUt',
'PapBar', 'Papua'
);
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Daftar_negara-negara_di_dunia
**/
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Afrika Selatan', 'Albania', 'Aljazair',
'Amerika Serikat', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Antartika
'Antarktika',
'Antigua and Barbuda',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Antillen_Belanda
'Antillen Belanda',
'Arab Saudi', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria',
'Azerbaijan', 'Bahama', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belanda',
'Belarus', 'Belgia', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Bosnia_dan_Herzegovina
'Bosnia dan Herzegovina',
'Botswana', 'Brasil', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso',
'Burundi', 'Chili', 'Cina', 'Cocos (Keeling)', 'Denmark', 'Djibouti',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Dominica
'Dominika',
'Ekuador', 'El Salvador', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Federasi Rusia', 'Fiji', 'Filipina', 'Finlandia', 'Gabon', 'Gambia',
'Georgia',
// http://id.wikipedia.org/wiki/South_Georgia_and_the_South_Sandwich_Islands
'Georgia Selatan dan Kepulauan Sandwich Selatan',
'Ghana', 'Gibraltar', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam',
'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea Ekuatorial', 'Guinea-Bissau',
'Guyana', 'Guyana Prancis', 'Haiti', 'Honduras', 'Hong Kong',
'Hongaria', 'India', 'Indonesia', 'Inggris Raya', 'Irak', 'Iran',
'Irlandia', 'Islandia', 'Israel', 'Italia', 'Jamaika', 'Jepang',
'Jerman', 'Jersey', 'Jordan', 'Kaledonia baru', 'Kamboja', 'Kamerun',
'Kanada', 'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kepulauan Cayman', 'Kepulauan Cook',
'Kepulauan Falkland (Malvinas)', 'Kepulauan Faroe',
'Kepulauan Mariana Utara', 'Kepulauan Marshall', 'Kepulauan Pitcairn',
'Kepulauan Solomon',
// http://id.wikipedia.org/wiki/United_States_Minor_Outlying_Islands
'Kepulauan Terluar Kecil Amerika Serikat',
'Kepulauan Turks dan Caicos',
// http://id.wikipedia.org/wiki/United_States_Virgin_Islands
'Kepulauan Virgin Amerika Serikat',
'Kepulauan Virgin Inggris', 'Kiribati', 'Kolombia', 'Komoro', 'Kongo', 'Korea',
'Korea', 'Kosta Rika', 'Kroasia',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Cuba
'Kuba',
'Kuwait', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya',
'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg', 'Madagaskar', 'Makau', 'Makedonia',
'Maladewa', 'Malawi', 'Malaysia', 'Mali', 'Malta', 'Maroko',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Martinique
'Martinik',
'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Meksiko', 'Mesir', 'Mikronesia', 'Moldova',
'Monako', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Mozambik', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Niger', 'Nigeria', 'Nikaragua', 'Niue', 'Norwegia',
'Oman', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Cote_d%27Ivoire
'Pantai Gading',
'Papua Nugini', 'Paraguay', 'Peru', 'Polandia', 'Polinesia Prancis', 'Portugal',
'Prancis', 'Puerto Rico',
// http://ms.wikipedia.org/wiki/Pulau_Bouvet
'Pulau Bouvet',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Pulau_Heard_dan_Kepulauan_McDonald
'Pulau Heard dan Kepulauan McDonald',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Isle_of_Man
'Pulau Man',
'Pulau Natal', 'Pulau Norfolk', 'Qatar', 'Republik Afrika Tengah',
'Republik Ceko',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Chad
'Republik Chad',
'Republik Demokratik Rakyat Laos', 'Republik Dominika', 'Republik Kirgizstan',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Reunion
'Réunion',
'Rumania', 'Rwanda', 'Sahara Barat', 'Saint Barthelemy', 'Saint Helena',
'Saint Kitts dan Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin',
'Saint Pierre dan Miquelon', 'Saint Vincent dan Grenadines', 'Samoa',
'Samoa Amerika', 'San Marino', 'Sao Tome dan Principe', 'Selandia baru',
'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapura', 'Siprus',
'Slovakia (Republik Slovak)', 'Slovenia', 'Somalia', 'Spanyol', 'Sri Lanka',
'Sudan', 'Suriah', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland',
'Swedia', 'Swiss', 'Taiwan', 'Tajikistan',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Cape_Verde
'Tanjung Verde',
'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga',
'Trinidad dan Tobago', 'Tunisia', 'Turki', 'Turkmenistan', 'Tuvalu', 'Uganda',
'Ukraina', 'Uni Emirat Arab', 'Uruguay', 'Uzbekistan', 'Vanuatu',
// http://id.wikipedia.org/wiki/Holy_See
'Vatikan',
'Venezuela', 'Vietnam', 'Wallis dan Futuna', 'Wilayah Palestina',
// http://id.wikipedia.org/wiki/United_States_Virgin_Islands
'Wilayah Samudra Hindia Britania',
'Wilayah Selatan Perancis', 'Yaman', 'Yunani', 'Zambia', 'Zimbabwe'
);
/**
* @link http://id.wikipedia.org/wiki/Daftar_kabupaten_dan_kota_Indonesia#Daftar_kota
*/
protected static $cityNames = array(
"Administrasi Jakarta Barat", "Administrasi Jakarta Pusat",
"Administrasi Jakarta Selatan", "Administrasi Jakarta Timur",
"Administrasi Jakarta Utara", "Ambon", "Balikpapan", "Banda Aceh",
"Bandar Lampung", "Bandung", "Banjar", "Banjarbaru", "Banjarmasin",
"Batam", "Batu", "Bau-Bau", "Bekasi",
"Bengkulu", "Bima", "Binjai", "Bitung",
"Blitar", "Bogor", "Bontang", "Bukittinggi",
"Cilegon", "Cimahi", "Cirebon", "Denpasar",
"Depok", "Dumai", "Gorontalo", "Gunungsitoli",
"Jambi", "Jayapura", "Kediri", "Kendari",
"Kotamobagu", "Kupang", "Langsa", "Lhokseumawe",
"Lubuklinggau", "Madiun", "Magelang", "Makassar",
"Malang", "Manado", "Mataram", "Medan",
"Metro", "Mojokerto", "Padang", "Padangpanjang",
"Padangsidempuan", "Pagar Alam", "Palangka Raya", "Palembang",
"Palopo", "Palu", "Pangkal Pinang", "Parepare",
"Pariaman", "Pasuruan", "Payakumbuh", "Pekalongan",
"Pekanbaru", "Pematangsiantar", "Pontianak", "Prabumulih",
"Probolinggo", "Sabang", "Salatiga", "Samarinda",
"Sawahlunto", "Semarang", "Serang", "Sibolga",
"Singkawang", "Solok", "Sorong", "Subulussalam",
"Sukabumi", "Sungai Penuh", "Surabaya", "Surakarta",
"Tangerang", "Tangerang Selatan", "Tanjung Pinang", "Tanjungbalai",
"Tarakan", "Tasikmalaya", "Tebing Tinggi", "Tegal",
"Ternate", "Tidore Kepulauan", "Tomohon", "Tual",
"Yogyakarta",
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{street}} No. {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}} {{postcode}}, {{stateAbbr}}",
);
protected static $postcode = array('%####');
/**
* @example 'Kalimantan Tengah'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'Banten'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public function city()
{
$format = static::randomElement(static::$cityFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public static function buildingNumber()
{
return static::numberBetween(1, 999);
}
}
Provider/id_ID/Internet.php 0000644 00000001152 15152066430 0011610 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\id_ID;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
/**
* @var array some email domains
*/
protected static $freeEmailDomain = array(
'gmail.com', 'yahoo.com', 'gmail.co.id', 'yahoo.co.id',
);
/**
* General tld and local tld
*
* @link http://idwebhost.com/
* @link http://domain.id/
*/
protected static $tld = array(
'com', 'net', 'org', 'asia', 'tv', 'biz', 'info', 'in', 'name', 'co',
'ac.id', 'sch.id', 'go.id', 'mil.id', 'co.id', 'or.id', 'web.id',
'my.id', 'biz.id', 'desa.id',
);
}
Provider/fi_FI/Company.php 0000644 00000010376 15152066430 0011442 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fi_FI;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} and {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Ainoa', 'Adaptiivinen', 'Automatisoitu', 'Avoin', 'Avoimen lähdekoodin', 'Digitalisoitu', 'Dynaaminen', 'Erikoistunut', 'Ennakoiva', 'Ergonominen', 'Hallittu', 'Hajautettu', 'Horisontaalinen', 'Integroitu', 'Innovatiivinen', 'Jaettava', 'Keskittynyt', 'Käyttäjäystävällinen', 'Laajenettu', 'Laajennettava', 'Lievittävä', 'Maailmanlaajuinen', 'Muokattava', 'Monitoroitu', 'Monikerroksinen', 'Ohjelmoitava', 'Optimoitu', 'Organisoitu', 'Orgaaninen', 'Rinnastettava', 'Räätälöitävä', 'Saumaton', 'Tasapainotettava', 'Täysin yhteensopiva', 'Yhteensopiva', 'Yksinomainen', 'Vaiheittainen', 'Virtuaalinen', 'Visionäärinen', 'Valinnainen', 'Verkostoitunut'
),
array(
'24/7', '3. sukupolven', '4. sukupolven', '5. sukupolven', '6. sukupolven', 'alueellinen', 'analysoiva', 'assymmetrinen', 'asynkroninen', 'asiakaslähtöinen', 'dynaaminen', 'globaali', 'heuristinen', 'hybridi', 'inkrementaalinen', 'interaktiivinen', 'kahtiajakautuva', 'kaksisuuntainen', 'konkreettinen', 'korkean tason', 'logistinen', 'johdonmukainen', 'maksimaalinen', 'moniajettava', 'multimedia', 'optimaalinen', 'optimoiva', 'omistautunut', 'paikallinen', 'reaaliaikainen', 'seuraavan sukupolven', 'skaalautuva', 'systeeminen'
),
array(
'algoritmi', 'yhteisö', 'analysaattori', 'sovellus', 'lähestymistapa', 'arkkitehtuuri', 'arkisto', 'ryhmä', 'sovitin', 'benchmark', 'kapasiteetti', 'tietokanta', 'piiri', 'emulaatio', 'konsepti', 'firmware', 'rakenne', 'funktio', 'rauta', 'help-desk', 'hierarkia', 'hubi', 'implementaatio', 'intranet', 'malli', 'ohjelmisto', 'ratkaisu', 'strategia', 'menestys', 'projekti', 'tuote', 'tuki', 'www-sivusto', 'synergia', 'protokolla', 'koodaus', 'ennuste', 'joustavuus', 'extranet', 'salaus', 'kompleksisuus', 'ydin', 'asenne', 'liitto', 'internetratkaisu', 'asennus', 'monitorointi', 'infrastruktuuri'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implementoi', 'käyttää', 'integroi', 'optimoi', 'kehittää', 'muuntaa', 'omaksuu', 'mahdollistaa', 'orkestoi', 'uudelleenkeksii', 'kerää', 'kokoaa', 'kasvattaa', 'parantaa', 'helpottaa', 'toimittaa', 'antaa', 'täyttää', 'vapauttaa', 'ajaa', 'jatkaa', 'mullistaa', 'iteroi', 'generoi', 'hyödyntää', 'brandaa', 'muokkaa', 'kasvattaa', 'kytkee', 'innovoi', 'viljelee', 'visualisoi'
),
array(
'maailmanluokan', '24/7', 'maailmanlaajuisia', 'interaktiivisia', 'seksikkäitä', 'rikkaita', 'visionäärisiä', 'parhaita', 'viraaleja', 'dynaamisia', 'strategisia', 'vallankumouksellisia', '24/365', 'e-bisnes', 'virtuaalisia', 'intuitiivisia', 'ennakoivia', 'kitkattomia', 'jaettuja', 'reaaliaikaisia', 'huippuluokan', 'tehokkaita', 'suorituskykyisiä', 'pystyviä', 'laajennettavissa olevia', 'venyviä', 'yhteisvaikutteisia', 'seuraavan sukupolven', 'plug-and-play', 'yhteistyökykyisiä', 'kustomoituja', 'langattomia', 'selkeitä', 'avoimen lähdekoodin'
),
array(
'kanavia', 'silmämunia', 'ratkaisuja', 'e-palveluja', 'portaaleja', 'teknologioita', 'käyttäjiä', 'verkkoja', 'palveluita', 'ohjelmia', 'web-ohjelmistoja', 'kokemuksia', 'systeemejä', 'rajapintoja', 'yhteisöjä', 'markkinarakoja', 'skeemoja', 'arkkitehtuureja', 'malleja', 'sisältöä', 'mainoksia'
)
);
protected static $companySuffix = array('OY', 'AB', 'OY AB', 'RY', 'OYj', 'Tmi.', 'Inc.', 'Ltd');
/**
* @example 'Ainoa 3.sukupolven ohjelmisto'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'hyödyntää maailmanlaajuisia yhteisöjä'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/fi_FI/PhoneNumber.php 0000644 00000000651 15152066430 0012251 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fi_FI;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+358 (40) ### ####',
'+358 (50) ### ####',
'+358 40 ### ####',
'+358 50 ### ####',
'040 ### ####',
'050 ### ####',
'###-########',
'### #######',
'040-#######',
'050-#######',
'(###) #######'
);
}
Provider/fi_FI/Person.php 0000644 00000034261 15152066430 0011301 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fi_FI;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aleksi', 'Anssi', 'Antero', 'Antti', 'Ari', 'Arttu', 'Daniel', 'Eero', 'Eetu', 'Elias', 'Elmo', 'Emil', 'Erkki',
'Hampus', 'Hannu', 'Harri', 'Heikki', 'Helmi', 'Henri', 'Hermanni', 'Ilja', 'Jaakko', 'Jake', 'Jani', 'Janne',
'Jari', 'Jarno', 'Jere', 'Jeremy', 'Jesper', 'Jesse', 'Jimi', 'Joakim', 'Joel', 'Joona', 'Joonas', 'Juha',
'Juho', 'Jukka', 'Julius', 'Jussi', 'Justus', 'Juuso', 'Kalle', 'Kasperi', 'Konsta', 'Kristian', 'Lassi', 'Leevi',
'Leo', 'Levin', 'Luca', 'Lukas', 'Magnus', 'Marko', 'Markus', 'Matias', 'Matti', 'Miika', 'Mika', 'Mikael',
'Mikko', 'Neo', 'Nico', 'Niklas', 'Niko', 'Oliver', 'Oskari', 'Ossi', 'Otto', 'Paavo', 'Pasi', 'Patrik',
'Paulus', 'Peetu', 'Pekka', 'Pertti', 'Petri', 'Petteri', 'Pyry', 'Rami', 'Rasmus', 'Riku', 'Risto', 'Roope',
'Saku', 'Sami', 'Samu', 'Samuel', 'Samuli', 'Santeri', 'Taneli', 'Tatu', 'Teemu', 'Teppo', 'Tero', 'Timo',
'Tomi', 'Tommi', 'Topi', 'Touko', 'Tuomas', 'Tuomo', 'Tuukka', 'Tuukka', 'Valtteri', 'Veli', 'Viljo', 'Ville',
'Aake', 'Aapeli', 'Aapo', 'Aappo', 'Aarni', 'Aaro', 'Aatto', 'Aatu', 'Akseli', 'Aku', 'Antton', 'Artturi',
'Aune', 'Beeda', 'Briitta', 'Eeli', 'Eelis', 'Eemeli', 'Ekku', 'Eljas', 'Erkko', 'Iiro', 'Ilmari', 'Isto',
'Jirko', 'Joonatan', 'Jore', 'Junnu', 'Jusu', 'Kaste', 'Kauto', 'Luukas', 'Nuutti', 'Onni', 'Osmo', 'Pekko',
'Sampo', 'Santtu', 'Sauli', 'Simo,', 'Sisu', 'Teijo', 'Unto', 'Urho', 'Veeti', 'Veikko', 'Vilho', 'Werneri', 'Wiljami',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Aada', 'Ada', 'Aina', 'Aino', 'Aki', 'Aliisa', 'Amalia', 'Amanda', 'Amelia', 'Amira', 'Anissa', 'Anita', 'Anna',
'Anne', 'Anni', 'Anniina', 'Annu', 'Anu', 'Asta', 'Atte', 'Atte', 'Aura', 'Aurora', 'Bella', 'Cara',
'Celina', 'Christa', 'Christel', 'Clara', 'Cornelia', 'Dani', 'Eija', 'Elea', 'Elina', 'Elisa', 'Elise', 'Ella',
'Ellen', 'Elma', 'Emilia', 'Emma', 'Emmi', 'Enna', 'Erja', 'Esa', 'Essi', 'Eva', 'Eveliina', 'Fanni',
'Fiona', 'Hanna', 'Heidi', 'Heli', 'Helinä', 'Henna', 'Hilda', 'Hilja', 'Hilla', 'Hilma', 'Iida', 'Iina',
'Iiris', 'Ilona', 'Inka', 'Inkeri', 'Inna', 'Isabella', 'Jade', 'Jami', 'Janette', 'Janika', 'Janina', 'Janita',
'Janna', 'Janni', 'Jasmiina', 'Jenna', 'Jenni', 'Jessica', 'Johanna', 'Joni', 'Jonna', 'Julia', 'Juulia', 'Kaija',
'Karla', 'Karri', 'Kati', 'Katja', 'Katri', 'Kia', 'Kimi', 'Kirsi', 'Krista', 'Lari', 'Laura', 'Lauri',
'Lea', 'Lila', 'Linnea', 'Lotta', 'Lumina', 'Maarit', 'Maia', 'Maija', 'Maiju', 'Maisa', 'Mari', 'Maria',
'Meeri', 'Meri', 'Mette', 'Mia', 'Milla', 'Mimi', 'Mimosa', 'Minna', 'Mira', 'Mirella', 'Miska', 'Nadja',
'Natalia', 'Nea', 'Neea', 'Nella', 'Nia', 'Niina', 'Noora', 'Olga', 'Olivia', 'Oona', 'Outi', 'Paula',
'Pauliina', 'Petra', 'Pia', 'Piia', 'Pinja', 'Päivi', 'Reeta', 'Reetta', 'Riikka', 'Riina', 'Ritva', 'Roni',
'Ronja', 'Sanna', 'Sari', 'Satu', 'Seija', 'Sirpa', 'Siru', 'Susanna', 'Tanja', 'Tara', 'Taru', 'Tea',
'Terhi', 'Tiia', 'Tiina', 'Tiiu', 'Tinja', 'Veera', 'Vili', 'Vilma', 'Wilma', 'Aamu', 'Aliina', 'Annilotta',
'Eerika', 'Eeva', 'Eevi', 'Eliina', 'Elviira', 'Emmaliina', 'Enni', 'Ennika', 'Helmiina', 'Henniina',
'Hertta', 'Hilppa', 'Iia', 'Iita', 'Jadessa', 'Jemina', 'Jenika', 'Jermia', 'Jooa', 'Juttamari', 'Kaisla',
'Kaisu', 'Loviisa', 'Malla', 'Martta', 'Matleena', 'Miina', 'Mimmu', 'Minea', 'Minttu', 'Mirva', 'Nelli', 'Ninni',
'Oliivia', 'Peppi', 'Pihla', 'Pirkko', 'Riia', 'Roosa', 'Taika', 'Venla', 'Viivi', 'Vilja',
);
protected static $lastName = array(
'Aakula', 'Aalto', 'Aaltonen', 'Aarnio', 'Aaronen', 'Aavikkola', 'Ahmala', 'Aho', 'Ahokas', 'Ahola', 'Ahomaa', 'Ahonen', 'Ahoniemi', 'Ahopelto', 'Ahovaara', 'Ahtila', 'Ahtiluoto', 'Ahtio', 'Ahtisaari', 'Ahto', 'Ahtola', 'Ahtonen', 'Ahtorinne', 'Aija', 'Aijala', 'Ainola', 'Aitio', 'Aitolahti', 'Aitomaa', 'Aittasalmi', 'Akkala', 'Akkanen', 'Alahuhta', 'Alajoki', 'Alajärvi', 'Alanen', 'Alatalo', 'Alasalmi', 'Alapuro', 'Alhola', 'Alijoki', 'Ankkala', 'Ankkuri', 'Annala', 'Annunen', 'Anttila', 'Anttinen', 'Anttonen', 'Ara', 'Arhila', 'Arhinmäki', 'Arhosuo,', 'Arinen', 'Arjamaa', 'Arjanen', 'Arkkila', 'Armio', 'Arnio', 'Aronen', 'Arosuo', 'Arponen', 'Arvola', 'Asikainen', 'Astala', 'Attila', 'Aunela', 'Aura', 'Auramies', 'Auranen', 'Autio', 'Auvinen', 'Auvola', 'Avonius', 'Avotie',
'Bräysy',
'Davidsainen', 'Dufva',
'Eerikäinen', 'Eerola', 'Einel', 'Eino', 'Einola', 'Einonen', 'Ekman', 'Ekola', 'Ellilä', 'Ellinen', 'Elomaa', 'Eloharju', 'Eloranta', 'Eno', 'Enola', 'Enäjärvi', 'Erkinjuntti', 'Erkkilä', 'Erkkinen', 'Erkko', 'Erkkola', 'Ernamo', 'Erola', 'Eronen', 'Ervola', 'Eräharju', 'Erämaja', 'Eränen', 'Eskelinen', 'Eskelä', 'Eskola', 'Evelä', 'Evilä',
'Filppula', 'Finni', 'Frändilä', 'Fränti',
'Haahka', 'Haahkola', 'Haanpää', 'Haapakorpi', 'Haapala', 'Haapanen', 'Haaparanta', 'Haapasalmi', 'Haapasalo', 'Haapkylä', 'Haapoja', 'Haataja', 'Haavisto', 'Haikala', 'Haikara', 'Hakala', 'Hakkarainen', 'Hakki', 'Hakula', 'Halinen', 'Halkola', 'Halkonen', 'Halla', 'Hallaper', 'Hallapuro', 'Hallikainen', 'Hallila', 'Hallonen', 'Halme', 'Halmela', 'Halmelahti', 'Halonen', 'Halttunen', 'Hammas', 'Hanhela', 'Hanhinen', 'Hannula', 'Hannunen', 'Hapola', 'Harjamäki', 'Harju', 'Harjula', 'Harjunpää', 'Harkimo', 'Hautakangas', 'Hautakoski', 'Hautala', 'Hautamäki', 'Haverinen', 'Havukoski', 'Heikkilä', 'Heikkinen', 'Heimola', 'Heinälä', 'Heiskanen', 'Heiskari', 'Helenius', 'Helinen', 'Helismaa', 'Helmel', 'Helovirta', 'Helppolainen', 'Helstel', 'Hellgren', 'Hentinen', 'Hento', 'Hepomäki', 'Heponen', 'Herranen', 'Hervanta', 'Hervanto', 'Hekkaharju', 'Hiesu', 'Hietala', 'Hietanen', 'Hiltunen', 'Heintikainen', 'Hirvelä', 'Hirvi', 'Hirvikangas', 'Hirvonen', 'Hoikkala', 'Hoikkanen', 'Holappa', 'Holkeri', 'Hongisto', 'Honkanen', 'Hovi', 'Huhta', 'Huhtala', 'Hukkala', 'Huopainen', 'Huotari', 'Huovinen', 'Huttunen', 'Huuhka', 'Huurinainen', 'Huusko', 'Huvinen', 'Hyppölä', 'Hyppönen', 'Hytölä', 'Hyypiä', 'Hyyppä', 'Häkkinen', 'Häkämies', 'Hämäläinen', 'Hänninen', 'Härkönen',
'Ihalainen', 'Ikola', 'Ikonen', 'Ilmarinen', 'Ilomäki', 'Iloniemi', 'Ilvesniemi', 'Immonen', 'Inkeri', 'Inkinen', 'Isoluoma', 'Isomäki', 'Isotalo', 'Itkonen', 'Itävaara', 'Itävuori',
'Jaakkola', 'Jaakkonen', 'Jaakonmaa', 'Jaatinen', 'Jakkila', 'Jalonen', 'Jauhiainen', 'Jauho', 'Joenhaara', 'Johto', 'Jokelainen', 'Jokihaara', 'Jokimies', 'Jokinen', 'Jortikka', 'Joru', 'Junkkari', 'Juntti', 'Juppi', 'Jurva', 'Jurvala', 'Jurvanen', 'Jussila', 'Juustinen', 'Juuti', 'Juvanen', 'Juvonen', 'Jylhä', 'Jänis', 'Jäppinen', 'Järvelä', 'Jääskeläinen',
'Kaakko', 'Kaikkonen', 'Kainulainen', 'Kaista', 'Kaivola', 'Kakkola', 'Kakkonen', 'Kalinainen', 'Kalkkinen', 'Kalliala', 'Kallio', 'Kaillomäki', 'Kalmo', 'Kalvo', 'Kamari', 'Kamppinen', 'Kanala', 'Kangaskorte', 'Kangassalo', 'Kannelmaa', 'Kannelmäki', 'Kantele', 'Kantola', 'Kapanen', 'Karalahti', 'Karhu', 'Karjalainen', 'Karpela', 'Karppinen', 'Karukoski', 'Karvonen', 'Katainen', 'Kataja', 'Kauhala', 'Kaukovaara', 'Kauppala', 'Kauppinen', 'Kaurismäki', 'Kekkonen', 'Kerava', 'Kerttula', 'Keskinen', 'Keskioja', 'Ketola', 'Ketonen', 'Kettula', 'Kieli', 'Kiianen', 'Kiille', 'Kimalainen', 'Kiiski', 'Kinnula', 'Kinnunen', 'Kiskonen', 'Kissala', 'Kivi', 'Kiviniemi', 'Kivistö', 'Koirala', 'Koivisto', 'Koivula', 'Koivulehto', 'Koivuniemi', 'Kokkonen', 'Kolehmainen', 'Komulainen', 'Konttinen', 'Kontunen', 'Korhonen', 'Koriseva', 'Kortesjärvi', 'Koskela', 'Koskelainen', 'Kosonen', 'Kotanen', 'Koukkula', 'Kouvonen', 'Kovalainen', 'Krapu', 'Krekelä', 'Kujala', 'Kujanpää', 'Kukkala', 'Kukkamäki', 'Kukkonen', 'Kultala', 'Kumpula', 'Kumpulainen', 'Kunnas', 'Kuoppala', 'Kuosmanen', 'Kurkela', 'Kurki', 'Kuusijärvi', 'Kyllönen', 'Kynsijärvi', 'Kynsilehto', 'Kärki', 'Kärkkäinen',
'Laakkola', 'Laakkonen', 'Laakso', 'Laaksonen', 'Laatikainen', 'Lahdenpää', 'Laine', 'Lainela', 'Lakka', 'Lampinen', 'Lappalainen', 'Lassinen', 'Laurila', 'Lauronen', 'Lavola', 'Lehmälä', 'Lehtimäki', 'Lehtinen', 'Lehtisalo', 'Lehto', 'Lehtonen', 'Leino', 'Lepistö', 'Lepomäki', 'Leppilampi', 'Leppäkorpi', 'Leppälä', 'Leppävirta', 'Leskinen', 'Liimatainen', 'Lind', 'Linnala', 'Linnamäki', 'Lippo', 'Litmanen', 'Litvala', 'Liukkonen', 'Loiri', 'Lukkari', 'Lumme', 'Luoma', 'Luukkonen', 'Lyly', 'Lyytikäinen', 'Lähteenmäki', 'Lämsä',
'Maahinen', 'Made', 'Maijala', 'Makkonen', 'Malmi', 'Malmivaara', 'Mannila', 'Manninen', 'Mannonen', 'Mansikka-aho', 'Mansikkaoja', 'Marila', 'Marjala', 'Marjamäki', 'Marjola', 'Marjomaa', 'Marjonen', 'Markkanen', 'Markkula', 'Markuksela', 'Markus', 'Martikainen', 'Marttinen', 'Masala', 'Masanen', 'Matomäki', 'Mattila', 'Maunula', 'Maunola', 'Melasniemi', 'Merelä', 'Merilä', 'Meriläinen', 'Merimaa', 'Metsoja', 'Metsälampi', 'Metsäoja', 'Mielonen', 'Miettinen', 'Mikkola', 'Mikkonen', 'Muhonen', 'Mujunen', 'Murola', 'Mustapää', 'Mustonen', 'Muurinen', 'Myllymäki', 'Myllypuro', 'Myllys', 'Mylläri', 'Mäenpää', 'Mäkelä', 'Mäki', 'Mäkinen', 'Mäntylä', 'Määttä', 'Möttönen',
'Naula', 'Naulapää', 'Neuvonen', 'Nevala', 'Niemelä', 'Niemi', 'Nieminen', 'Niemistö', 'Niinimaa', 'Niinistö', 'Niiranen', 'Nikkanen', 'Nikkilä', 'Nikula', 'Nikulainen', 'Niskala', 'Nisukangas', 'Niukkanen', 'Nokelainen', 'Nokkonen', 'Notkonen', 'Nousiainen', 'Nukka', 'Nummelin', 'Nuotio', 'Nurkkala', 'Nurmela', 'Nurmi', 'Nurminiemi', 'Nurminen', 'Nuutti', 'Nykänen', 'Nyman', 'Närvälä', 'Näätänen',
'Oikkonen', 'Oikonen', 'Oinonen', 'Oja', 'Ojala', 'Ojamäki', 'Ojanen', 'Ojaniemi', 'Oksala', 'Oksanen', 'Ollikainen', 'Ollila', 'Ollinen', 'Oravainen', 'Oravala', 'Otsamo', 'Outinen', 'Ovaska',
'Paajanen', 'Paakkanen', 'Paananen', 'Paasikivi', 'Paasilinna', 'Paasonen', 'Paavola', 'Pahajoki', 'Pahkasalo', 'Pajumäki', 'Pajunen', 'Pakarinen', 'Pakkala', 'Pakola', 'Pallas', 'Paloheimo', 'Palola', 'Palomäki', 'Parkkonen', 'Pekkala', 'Pekkarinen', 'Pelkonen', 'Peltomaa', 'Pennanen', 'Pennilä', 'Pentikäinen', 'Penttilä', 'Perniö', 'Pesola', 'Pesonen', 'Peuranen', 'Peuraniemi', 'Pietilä', 'Piippola', 'Piirainen', 'Pikkarainen', 'Pirttijärvi', 'Pirttikangas', 'Pitkämäki', 'Pohtamo', 'Porkkala', 'Poronen', 'Poropudas', 'Puhakainenä', 'Puhakka', 'Pukkila', 'Pulli', 'Puolakka', 'Puuperä', 'Pyykkö', 'Pyykkönen', 'Päivälä', 'Päivärinta', 'Pääkkönen', 'Pöllönen', 'Pöntinen', 'Pöysti',
'Raappana', 'Raatikainen', 'Raatila', 'Rahka', 'Rahkala', 'Raiskio', 'Raitanen', 'Raittila', 'Rajamäki', 'Ramu', 'Ranta', 'Rantamaa', 'Rapala', 'Rasila', 'Rasmus', 'Rauhala', 'Rauhanen', 'Rautaporras', 'Rautavirta', 'Rautio', 'Rehu', 'Reinikainen', 'Reinikka', 'Rekomaa', 'Repo', 'Repola', 'Riihimäki', 'Riikonen', 'Rimmanen', 'Rinne', 'Rinta', 'Rintamäki', 'Ristilä', 'Ritari', 'Rokko', 'Ronkainen', 'Roponen', 'Ruhanen', 'Rumpunen', 'Runtti', 'Ruohoniemi', 'Ruonala', 'Ruonansuu', 'Ruotsalainen', 'Ruuhonen', 'Ruuskari', 'Ruusula', 'Ruutti', 'Ryhänen', 'Ryti', 'Ryysyläinen', 'Räikkönen', 'Räisänen', 'Räsänen',
'Saanila', 'Saarela', 'Saarenheimo', 'Saari', 'Saarikivi', 'Saarnio', 'Saarnivaara', 'Saastamoinen', 'Saikkonen', 'Saksala', 'Salenius', 'Salmela', 'Salmelainen', 'Salo', 'Salolainen', 'Salonen', 'Saloranta', 'Samulin', 'Sannala', 'Santanen', 'Saraste', 'Sarasvuo', 'Saukko', 'Savioja', 'Savolainen', 'Selänne', 'Seppelin', 'Seppänen', 'Seppälä', 'Servo', 'Setänen', 'Siekkinen', 'Sievinen', 'Sihvonen', 'Siira', 'Siltonen', 'Sikala', 'Silakka', 'Sillanpää', 'Siltala', 'Silvennoinen', 'Simo', 'Simonen', 'Sinnemäki', 'Sipilä', 'Sipola', 'Sirkesalo', 'Sirviö', 'Raiski', 'Soikkeli', 'Soini', 'Sonninen', 'Soppela', 'Sorajoki', 'Sormunen', 'Sorsa', 'Suhonen', 'Suikkala', 'Summanen', 'Suomela', 'Suominen', 'Suosalo', 'Susiluoto', 'Sutinen', 'Suuronen', 'Suutarinen', 'Suvela', 'Sydänmäki', 'Syrjä', 'Syrjälä', 'Säkkinen', 'Särkkä',
'Taavettila', 'Taavila', 'Taavitsainen', 'Taipale', 'Takkala', 'Takkula', 'Tamminen', 'Tammisto', 'Tanskanen', 'Tapio', 'Tapola', 'Tarvainen', 'Taskinen', 'Tastula', 'Tauriainen', 'Tenkanen', 'Teppo', 'Tervo', 'Tervonen', 'Teräsniska', 'Tiainen', 'Tiilikainen', 'Timonen', 'Toijala', 'Toikkanen', 'Toivanen', 'Tokkola', 'Tolonen', 'Torkkeli', 'Tuisku', 'Tukiainen', 'Tulkki', 'Tuomela', 'Tuominen', 'Tuomisto', 'Tuppurainen', 'Turpeinen', 'Turunen', 'Tuutti', 'Tynkkynen', 'Typpö', 'Tyrninen', 'Törrö', 'Törrönen',
'Ukkola', 'Ulvila', 'Unhola', 'Uosukainen', 'Urhonen', 'Uronen', 'Urpalainen', 'Urpilainen', 'Utriainen', 'Uusikari', 'Uusikylä', 'Uusisalmi', 'Uusitalo',
'Vaara', 'Vahala', 'Vahanen', 'Vahvanen', 'Vainio', 'Valjakka', 'Valo', 'Valtanen', 'Vanhanen', 'Vanhoja', 'Varjus', 'Vartiainen', 'Vasala', 'Vauhkonen', 'Veijonen', 'Veini', 'Vennala', 'Vennamo', 'Vepsäläinen', 'Vesa', 'Vesuri', 'Veteläinen', 'Vierikko', 'Vihtanen', 'Viikate', 'Viinanen', 'Viinikka', 'Vilhola', 'Viljanen', 'Vilkkula', 'Vilpas', 'Virkkula', 'Virkkunen', 'Virolainen', 'Virtala', 'Voutilainen', 'Vuokko', 'Vuorenpää', 'Vuorikoski', 'Vuorinen', 'Vähälä', 'Väisälä', 'Väisänen', 'Välimaa', 'Välioja', 'Väyrynen', 'Väätänen',
'Wettenranta', 'Wiitanen', 'Wirtanen', 'Wiskari',
'Ylijälä', 'Yliannala', 'Ylijoki', 'Ylikangas', 'Ylioja', 'Ylitalo', 'Ylppö', 'Yläjoki', 'Yrjänen', 'Yrjänä', 'Yrjölä', 'Yrttiaho', 'Yömaa',
'Äijälä', 'Ämmälä', 'Änäkkälä', 'Äyräs', 'Äärynen',
'Översti', 'Öysti', 'Öörni'
);
protected static $titleMale = array('Hra.', 'Tri.');
protected static $titleFemale = array('Rva.', 'Nti.', 'Tri.');
}
Provider/fi_FI/Address.php 0000644 00000011543 15152066430 0011416 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fi_FI;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('Pohjois', 'Etelä', 'Itä', 'Länsi', 'Uusi', 'Uus');
protected static $citySuffix = array('kylä', 'niemi', 'järvi', 'joki', 'lampi', 'mäki', 'vesi', 'niemi', 'harju', 'lahti', 'harju', 'salmi', 'koski', 'pudas', 'saari');
protected static $buildingNumber = array('####', '###', '##', '#', '#');
protected static $streetSuffix = array(
'tie', 'kuja', 'polku', 'kierros', 'kulma', 'katu', 'kaarre', 'kaari', 'rinne', 'kaarto', 'haka', 'silta', 'rinne', 'töyry'
);
protected static $postcode = array('#####');
protected static $state = array(
'Ahvenanmaa', 'Etelä-Karjala', 'Etelä-Pohjanmaa', 'Etelä-Savo', 'Kainuu', 'Kanta-Häme', 'Keski-Pohjanmaa', 'Keski-Suomi', 'Kymenlaakso', 'Lappi', 'Pirkanmaa', 'Pohjanmaa', 'Pohjois-Karjala', 'Pohjois-Pohjanmaa', 'Pohjois-Savo', 'Päijät-Häme', 'Satakunta', 'Uusimaa', 'Varsinais-Suomi'
);
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Alankomaat', 'Albania', 'Algeria', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua ja Barbuda', 'Argentiina', 'Armenia', 'Australia', 'Azerbaidẑan',
'Bahama', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belgia', 'Belize', 'Benin', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia ja Hertsegovina', 'Botswana', 'Brasilia', 'Brunel', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Chile', 'Costa Rica',
'Djibouti', 'Dominica', 'Dominikaaninen tasavalta',
'Ecuador', 'Egypti', 'El Salvador', 'Eritrea', 'Espanja', 'Etelä-Afrikka', 'Etelä-Korea', 'Etelä-Sudan', 'Etiopia', 'Fidẑi', 'Filippiinit',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Ghana', 'Grenada', 'Guatemala', 'Guinea-Bissau', 'Guinea', 'Guyana',
'Haiti', 'Honduras',
'Indonesia', 'Intia', 'Irak', 'Iran', 'Irlanti', 'Islanti', 'Israel', 'Italia', 'Itä-Timor', 'Itävalta',
'Jamaika', 'Japani', 'Jemen', 'Jordania',
'Kambodẑa', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kap Verde', 'Kazakstan', 'Kenia', 'Keski-Afrikan tasavalta', 'Kiina', 'Kirgisia', 'Kiribati', 'Kolumbia', 'Komorit', 'Kongon demokraattinen tasavalta', 'Kongon tasavalta', 'Kosovo', 'Kreikka', 'Kroatia', 'Kuuba', 'Kuwait', 'Kypros',
'Laos', 'Latvia', 'Lesotho', 'Libanon', 'Liberai', 'Libya', 'Lichtenstein', 'Liettua', 'Luxemburg',
'Madagaskar', 'Makedonia', 'Malawi', 'Malediivit', 'Malesia', 'Mali', 'Malta', 'Marokko', 'Marshallinsaaret', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Meksiko', 'Mikronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Mosambik', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Nigeria', 'Niger', 'Norja', 'Norsunluurannikko',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papua-Uusi-Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Pohjois-Korea', 'Portugali', 'Puola', 'Päiväntasaajan Guinea',
'Qatar',
'Ranska', 'Romania', 'Ruanda', 'Ruotsi',
'Saint Kitts ja Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Vincent ja Grenadiinit', 'Saksa', 'Salomonsaaret', 'Sambia', 'Samoa', 'San Marino', 'São Tomé ja Príncipe', 'Saudi-Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychellit', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia', 'Somalia', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suomi', 'Suriname', 'Swazimaa', 'Sveitsi', 'Syyria',
'Tadẑikistan', 'Tansania', 'Tanska', 'Thaimaa', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad ja Tobago', 'Tšad', 'Tšekki', 'Tunisia', 'Turkki', 'Turkmenistan', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraina', 'Unkari', 'Uruguay', 'Uusi-Seelanti', 'Uzbekistan',
'Valko-Venäjä', 'Vanuatu', 'Vatikaanivaltio', 'Venzuela', 'Venäjä', 'Vietnam', 'Viro',
'Yhdistyneet Arabiemiirikunnat', 'Yhdistynyt kuningaskunta', 'Yhdysvallat',
'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}}-{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}}-{{firstName}}',
'{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}}{{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}} {{secondaryAddress}}'
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}, {{state}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('###');
/**
* @example 'Pohjois'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example '123'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Pohjois-Pohjanmaa'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
}
Provider/fi_FI/Internet.php 0000644 00000000477 15152066430 0011625 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fi_FI;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'jippii.fi', 'luukku.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'fi');
}
Provider/ro_MD/PhoneNumber.php 0000644 00000001435 15152066430 0012276 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_MD;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'a## # ## ##',
'(022) ### ###',
'+373 60 ### ###',
'+373 65 0## ###',
'+373 67 ### ###',
'+373 68 ### ###',
'+373 69 ### ###',
'+373 78 ### ###',
'+373 79 ### ###',
'+373 77 4## ###',
'+373 77 7## ###',
'+373 77 8## ###',
'+373 77 9## ###',
'(373) 60 ### ###',
'(373) 65 0## ###',
'(373) 67 ### ###',
'(373) 68 ### ###',
'(373) 69 ### ###',
'(373) 78 ### ###',
'(373) 79 ### ###',
'(373) 77 4## ###',
'(373) 77 7## ###',
'(373) 77 8## ###',
'(373) 77 9## ###',
);
}
Provider/ro_MD/Person.php 0000644 00000026717 15152066430 0011334 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_MD;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
// http://en.wikipedia.org/wiki/Romanian_name, prefixes are for more formal purposes
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}'
);
//http://ro.wikipedia.org/wiki/List%C4%83_de_prenume_rom%C3%A2ne%C8%99ti#Feminine
protected static $firstNameFemale = array(
'Ada', 'Adela', 'Adelaida', 'Adelina', 'Adina', 'Adriana', 'Agata', 'Aglaia', 'Agripina', 'Aida', 'Alberta', 'Albertina', 'Alexandra', 'Alexandrina', 'Alida', 'Alina', 'Alice', 'Alis', 'Alma',
'Amalia', 'Amelia', 'Amanda', 'Ana', 'Anabela', 'Anaida', 'Anamaria', 'Anastasia', 'Anca', 'Ancuța', 'Anda', 'Andra', 'Andrada', 'Andreea', 'Anemona', 'Aneta', 'Angela', 'Anghelina', 'Anica',
'Anișoara', 'Antoaneta', 'Antonia', 'Antonela', 'Anuța', 'Ariadna', 'Ariana', 'Arina', 'Aristița', 'Artemisa', 'Astrid', 'Atena', 'Augustina', 'Aura', 'Aurelia', 'Aureliana', 'Aurica', 'Aurora',
'Beatrice', 'Betina', 'Bianca', 'Blanduzia', 'Bogdana', 'Brândușa', 'Camelia', 'Carina', 'Carla', 'Carmen', 'Carmina', 'Carolina', 'Casandra', 'Casiana', 'Caterina', 'Catinca', 'Catrina', 'Catrinel',
'Cătălina', 'Cecilia', 'Celia', 'Cerasela', 'Cezara', 'Cipriana', 'Clara', 'Clarisa', 'Claudia', 'Clementina', 'Cleopatra', 'Codrina', 'Codruța', 'Constantina', 'Constanța', 'Consuela', 'Coralia',
'Corina', 'Cornelia', 'Cosmina', 'Crenguța', 'Crina', 'Cristina', 'Daciana', 'Dafina', 'Daiana', 'Dalia', 'Dana', 'Daniela', 'Daria', 'Dariana', 'Delia', 'Demetra', 'Denisa', 'Despina', 'Diana',
'Dida', 'Didina', 'Dimitrina', 'Dina', 'Dochia', 'Doina', 'Domnica', 'Dora', 'Doriana', 'Dorina', 'Dorli', 'Draga', 'Dumitra', 'Dumitrana', 'Ecaterina', 'Eftimia', 'Elena', 'Eleonora', 'Eliana',
'Elisabeta', 'Elisaveta', 'Eliza', 'Elodia', 'Elvira', 'Emilia', 'Emanuela', 'Erica', 'Estera', 'Eufrosina', 'Eugenia', 'Eusebia', 'Eva', 'Evanghelina', 'Evelina', 'Fabia', 'Fabiana', 'Felicia',
'Filofteia', 'Fiona', 'Flavia', 'Floare', 'Floarea', 'Flora', 'Floriana', 'Florica', 'Florina', 'Florentina', 'Florența', 'Francesca', 'Frusina', 'Gabriela', 'Geanina', 'Gențiana', 'Georgeta',
'Georgia', 'Georgiana', 'Geta', 'Gherghina', 'Gianina', 'Gina', 'Giorgiana', 'Grațiana', 'Grațiela', 'Hortensia', 'Henrieta', 'Heracleea', 'Iasmina', 'Ica', 'Ileana', 'Ilinca', 'Ilona', 'Ina',
'Ioana', 'Ioanina', 'Iolanda', 'Ionela', 'Ionelia', 'Iosefina', 'Irina', 'Iridenta', 'Iris', 'Isabela', 'Iulia', 'Iuliana', 'Iustina', 'Ivona', 'Izabela', 'Jana', 'Janeta', 'Janina', 'Jasmina',
'Jeana', 'Julia', 'Julieta', 'Larisa', 'Laura', 'Laurenția', 'Lavinia', 'Lăcrămioara', 'Leana', 'Lelia', 'Leontina', 'Leopoldina', 'Letiția', 'Lia', 'Liana', 'Lidia', 'Ligia', 'Lili', 'Liliana',
'Lioara', 'Livia', 'Loredana', 'Lorelei', 'Lorena', 'Luana', 'Lucia', 'Luciana', 'Lucreția', 'Ludovica', 'Ludmila', 'Luiza', 'Luminița', 'Magdalena', 'Maia', 'Manuela', 'Mara', 'Marcela', 'Marga',
'Margareta', 'Marcheta', 'Maria', 'Mariana', 'Maricica', 'Marilena', 'Marina', 'Marinela', 'Marioara', 'Marta', 'Matilda', 'Malvina', 'Mădălina', 'Mălina', 'Mărioara', 'Măriuca', 'Melania', 'Melina',
'Mihaela', 'Milena', 'Mina', 'Minodora', 'Mioara', 'Mirabela', 'Mirela', 'Mirona', 'Miruna', 'Mona', 'Monalisa', 'Monica', 'Nadia', 'Narcisa', 'Natalia', 'Natașa', 'Noemi', 'Nicoleta', 'Niculina',
'Nidia', 'Nora', 'Norica', 'Oana', 'Octavia', 'Octaviana', 'Ofelia', 'Olga', 'Olimpia', 'Olivia', 'Ortansa', 'Otilia', 'Ozana', 'Pamela', 'Paraschiva', 'Paula', 'Paulica', 'Paulina', 'Patricia',
'Petronela', 'Petruța', 'Pompilia', 'Profira', 'Rada', 'Rafila', 'Raluca', 'Ramona', 'Rebeca', 'Renata', 'Rica', 'Roberta', 'Robertina', 'Rodica', 'Romanița', 'Romina', 'Roza', 'Rozalia', 'Roxana',
'Roxelana', 'Ruxanda', 'Ruxandra', 'Sabina', 'Sabrina', 'Safta', 'Salomea', 'Sanda', 'Saveta', 'Savina', 'Sânziana', 'Semenica', 'Severina', 'Sidonia', 'Silvia', 'Silvana', 'Silviana',
'Simina', 'Simona', 'Smaranda', 'Sofia', 'Sonia', 'Sorana', 'Sorina', 'Speranța', 'Stana', 'Stanca', 'Stela', 'Steliana', 'Steluța', 'Suzana', 'Svetlana', 'Ștefana', 'Ștefania', 'Tamara', 'Tania',
'Tatiana', 'Teea', 'Teodora', 'Teodosia', 'Teona', 'Tiberia', 'Timea', 'Tinca', 'Tincuța', 'Tudora', 'Tudorița', 'Tudosia', 'Valentina', 'Valeria', 'Vanesa', 'Varvara', 'Vasilica', 'Venera', 'Vera',
'Veronica', 'Veta', 'Vicenția', 'Victoria', 'Violeta', 'Viorela', 'Viorica', 'Virginia', 'Viviana', 'Voichița', 'Xenia', 'Zaharia', 'Zamfira', 'Zaraza', 'Zenobia', 'Zenovia', 'Zina', 'Zoe'
);
//http://ro.wikipedia.org/wiki/List%C4%83_de_prenume_rom%C3%A2ne%C8%99ti#Feminine
protected static $firstNameMale = array(
'Achim', 'Adam', 'Adelin', 'Adonis', 'Adrian', 'Adi', 'Agnos', 'Albert', 'Alex', 'Alexandru', 'Alexe', 'Aleodor', 'Alin', 'Alistar', 'Amedeu', 'Amza', 'Anatolie', 'Andrei', 'Angel', 'Anghel', 'Antim',
'Anton', 'Antonie', 'Antoniu', 'Arian', 'Aristide', 'Arsenie', 'Augustin', 'Aurel', 'Aurelian', 'Aurică', 'Avram', 'Axinte', 'Barbu', 'Bartolomeu', 'Basarab', 'Bănel', 'Bebe', 'Beniamin', 'Benone',
'Bernard', 'Bogdan', 'Brăduț', 'Bucur', 'Caius', 'Camil', 'Cantemir', 'Carol', 'Casian', 'Cazimir', 'Călin', 'Cătălin', 'Cedrin', 'Cezar', 'Ciprian', 'Claudiu', 'Codin', 'Codrin', 'Codruț', 'Cornel',
'Corneliu', 'Corvin', 'Constantin', 'Cosmin', 'Costache', 'Costel', 'Costin', 'Crin', 'Cristea', 'Cristian', 'Cristobal', 'Cristofor', 'Dacian', 'Damian', 'Dan', 'Daniel', 'Darius', 'David',
'Decebal', 'Denis', 'Dinu', 'Dominic', 'Dorel', 'Dorian', 'Dorin', 'Dorinel', 'Doru', 'Dragoș', 'Ducu', 'Dumitru', 'Edgar', 'Edmond', 'Eduard', 'Eftimie', 'Emil', 'Emilian', 'Emanoil', 'Emanuel',
'Emanuil', 'Eremia', 'Eric', 'Ernest', 'Eugen', 'Eusebiu', 'Eustațiu', 'Fabian', 'Felix', 'Filip', 'Fiodor', 'Flaviu', 'Florea', 'Florentin', 'Florian', 'Florin', 'Francisc', 'Frederic',
'Gabi', 'Gabriel', 'Gelu', 'George', 'Georgel', 'Georgian', 'Ghenadie', 'Gheorghe', 'Gheorghiță', 'Ghiță', 'Gică', 'Gicu', 'Giorgian', 'Grațian', 'Gregorian', 'Grigore',
'Haralamb', 'Haralambie', 'Horațiu', 'Horea', 'Horia', 'Iacob', 'Iancu', 'Ianis', 'Ieremia', 'Ilarie', 'Ilarion', 'Ilie', 'Inocențiu', 'Ioan', 'Ion', 'Ionel', 'Ionică', 'Ionuț', 'Iosif', 'Irinel',
'Iulian', 'Iuliu', 'Iurie', 'Iustin', 'Iustinian', 'Ivan', 'Jan', 'Jean', 'Jenel', 'Ladislau', 'Lascăr', 'Laurențiu', 'Laurian', 'Lazăr', 'Leonard', 'Leontin', 'Lică', 'Liviu', 'Lorin', 'Luca',
'Lucențiu', 'Lucian', 'Lucrețiu', 'Ludovic', 'Manole', 'Marcel', 'Marcu', 'Marian', 'Marin', 'Marius', 'Martin', 'Matei', 'Maxim', 'Maximilian', 'Mădălin', 'Mihai', 'Mihail', 'Mihnea', 'Mircea',
'Miron', 'Mitică', 'Mitruț', 'Mugur', 'Mugurel', 'Nae', 'Narcis', 'Nechifor', 'Nelu', 'Nichifor', 'Nicoară', 'Nicodim', 'Nicolae', 'Nicolaie', 'Nicu', 'Nicuță', 'Niculiță', 'Nicușor', 'Norbert',
'Norman', 'Octav', 'Octavian', 'Octaviu', 'Olimpian', 'Olimpiu', 'Oliviu', 'Ovidiu', 'Pamfil', 'Panait', 'Panagachie', 'Paul', 'Pavel', 'Pătru', 'Petre', 'Petrică', 'Petrișor', 'Petru', 'Petruț',
'Pompiliu', 'Radu', 'Rafael', 'Rareș', 'Raul', 'Răducu', 'Răzvan', 'Relu', 'Remus', 'Robert', 'Romeo', 'Romulus', 'Sabin', 'Sandu', 'Sava', 'Sebastian', 'Sergiu', 'Sever', 'Severin', 'Silvian',
'Silviu', 'Simi', 'Simion', 'Sinică', 'Sorin', 'Stan', 'Stancu', 'Stelian', 'Sandu', 'Șerban', 'Ștefan', 'Teodor', 'Teofil', 'Teohari', 'Theodor', 'Tiberiu', 'Timotei', 'Titus', 'Todor', 'Toma',
'Traian', 'Tudor', 'Valentin', 'Valeriu', 'Valter', 'Vasile', 'Vasilică', 'Veniamin', 'Vicențiu', 'Victor', 'Vincențiu', 'Viorel', 'Visarion', 'Vlad', 'Vladimir', 'Vlaicu', 'Voicu', 'Zamfir', 'Zeno'
);
//courtesy of Florin LIPAN, at nume.ottomotor.ro
protected static $lastName = array(
'Achim', 'Adam', 'Albu', 'Aldea', 'Alexa', 'Alexandrescu', 'Alexandru', 'Alexe', 'Andrei', 'Anghel', 'Antal', 'Anton', 'Apostol', 'Ardelean', 'Ardeleanu', 'Avram',
'Baciu', 'Badea', 'Balan', 'Balint', 'Banica', 'Banu', 'Barbu', 'Barbulescu', 'Bejan', 'Biro', 'Blaga', 'Boboc', 'Bodea', 'Bogdan', 'Bota', 'Botezatu', 'Bratu', 'Bucur', 'Buda', 'Bunea', 'Burlacu',
'Calin', 'Catana', 'Cazacu', 'Chiriac', 'Chirila', 'Chirita', 'Chis', 'Chivu', 'Ciobanu', 'Ciocan', 'Cojocaru', 'Coman', 'Constantin', 'Constantinescu', 'Cornea', 'Cosma', 'Costache',
'Costea', 'Costin', 'Covaci', 'Cozma', 'Craciun', 'Cretu', 'Crisan', 'Cristea', 'Cristescu', 'Croitoru', 'Cucu',
'Damian', 'Dan', 'Danciu', 'Danila', 'Dascalu', 'David', 'Diaconescu', 'Diaconu', 'Dima', 'Dinca', 'Dinu', 'Dobre', 'Dobrescu', 'Dogaru', 'Dragan', 'Draghici',
'Dragoi', 'Dragomir', 'Dumitrache', 'Dumitrascu', 'Dumitrescu', 'Dumitriu', 'Dumitru', 'Duta',
'Enache', 'Ene', 'Farcas', 'Filimon', 'Filip', 'Florea', 'Florescu', 'Fodor', 'Fratila',
'Gabor', 'Gal', 'Ganea', 'Gavrila', 'Georgescu', 'Gheorghe', 'Gheorghita', 'Gheorghiu', 'Gherman', 'Ghita', 'Giurgiu', 'Grecu', 'Grigoras', 'Grigore', 'Grigorescu', 'Grosu', 'Groza',
'Horvath', 'Iacob', 'Iancu', 'Ichim', 'Ignat', 'Ilie', 'Iliescu', 'Ion', 'Ionescu', 'Ionita', 'Iordache', 'Iorga', 'Iosif', 'Irimia', 'Ispas', 'Istrate', 'Ivan', 'Ivascu',
'Kiss', 'Kovacs', 'Lazar', 'Luca', 'Lungu', 'Lupu', 'Macovei', 'Maftei', 'Man', 'Manea', 'Manolache', 'Manole', 'Marcu', 'Marginean', 'Marian', 'Marin', 'Marinescu', 'Martin', 'Mateescu',
'Matei', 'Maxim', 'Mazilu', 'Micu', 'Mihai', 'Mihaila', 'Mihailescu', 'Mihalache', 'Mihalcea', 'Milea', 'Militaru', 'Mircea', 'Mirea', 'Miron', 'Miu', 'Mocanu', 'Moga', 'Moise', 'Moldovan',
'Moldoveanu', 'Molnar', 'Morar', 'Moraru', 'Muntean', 'Munteanu', 'Muresan', 'Musat', 'Nagy', 'Nastase', 'Neacsu', 'Neagoe', 'Neagu', 'Neamtu', 'Nechita', 'Necula', 'Nedelcu',
'Negoita', 'Negrea', 'Negru', 'Nemes', 'Nica', 'Nicoara', 'Nicolae', 'Nicolescu', 'Niculae', 'Niculescu', 'Nistor', 'Nita', 'Nitu',
'Oancea', 'Olariu', 'Olaru', 'Oltean', 'Olteanu', 'Oprea', 'Opris', 'Paduraru', 'Pana', 'Panait', 'Paraschiv', 'Parvu', 'Pasca', 'Pascu', 'Patrascu', 'Paun', 'Pavel', 'Petcu', 'Peter',
'Petre', 'Petrea', 'Petrescu', 'Pintea', 'Pintilie', 'Pirvu', 'Pop', 'Popa', 'Popescu', 'Popovici', 'Preda', 'Prodan', 'Puiu', 'Radoi', 'Radu', 'Radulescu', 'Roman', 'Rosca', 'Rosu',
'Rotaru', 'Rus', 'Rusu', 'Sabau', 'Sandor', 'Sandu', 'Sarbu', 'Sava', 'Savu', 'Serban', 'Sima', 'Simion', 'Simionescu', 'Simon', 'Sirbu', 'Soare', 'Solomon', 'Staicu', 'Stan',
'Stanciu', 'Stancu', 'Stanescu', 'Stefan', 'Stefanescu', 'Stoian', 'Stoica', 'Stroe', 'Suciu', 'Szabo', 'Szasz', 'Szekely', 'Tamas', 'Tanase', 'Tataru', 'Teodorescu', 'Toader',
'Toma', 'Tomescu', 'Toth', 'Trandafir', 'Trif', 'Trifan', 'Tudor', 'Tudorache', 'Tudose', 'Turcu', 'Ungureanu', 'Ursu', 'Vaduva', 'Varga', 'Vasile', 'Vasilescu', 'Vasiliu', 'Veres',
'Vintila', 'Visan', 'Vlad', 'Voicu', 'Voinea', 'Zaharia', 'Zamfir'
);
protected static $titleMale = array('dl.', 'ing.', 'dr.');
protected static $titleFemale = array('d-na.', 'd-șoara', 'ing.', 'dr.');
}
Provider/ro_MD/Address.php 0000644 00000016645 15152066430 0011452 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_MD;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#', '#/#', '#A', '#B');
protected static $apartmentNumber = array('#', '##');
protected static $floor = array('#', '##');
protected static $block = array('#', '##', 'A', 'B', 'C', 'D');
protected static $blockSegment = array('A', 'B', 'C', 'D');
protected static $streetPrefix = array(
'Str.', 'B-dul.', 'Aleea', 'Calea', 'P-ța', 'Str-la'
);
// random selection of seemingly frequently used streets and naming categories
protected static $streetPlainName = array(
// historical events
'Eroilor', 'Independenței', 'Lenin', 'Unirii', '31 August 1989', 'Sovietului',
// historical people
'Mihai Viteazul', 'Mircea cel Bătrân', 'Mitropolitul Varlaam', 'Traian', 'Decebal', 'Alexandru cel Bun', 'Alexandri V.', 'Arhangelul Mihail',
// national and international people names
'Veronica Micle', 'Ion Creangă', 'Mihai Eminescu', 'B. P. Hașdeu',
// nature-related
'Cireșilor', 'Frasinului', 'Salcâmilor', 'Brăduțului', 'Frunzișului', 'Castanilor', 'Mesteacănului', 'Florilor', 'Pădurii', 'Piersicului', 'Trandafirilor',
// work-related
'Croitorilor', 'Meșterilor', 'Zidarilor', 'Păcurari', 'Muncii', 'Învățătorului',
// geography related
'Chisinau', 'Paris'
);
protected static $postcode = array('####');
// http://ro.wikipedia.org/wiki/Lista_ora%C8%99elor_din_Republica_Moldova
protected static $cityNames = array(
'Chișinău', 'Tiraspol', 'Bălți', 'Tighina', 'Râbnița', 'Cahul', 'Ungheni', 'Soroca',
'Orhei', 'Dubăsari', 'Comrat', 'Ceadâr-Lunga', 'Strășeni', 'Căușeni', 'Drochia', 'Slobozia',
'Edineț', 'Vulcănești', 'Durlești', 'Hâncești', 'Ialoveni', 'Fălești', 'Călărași', 'Codru',
'Taraclia', 'Florești', 'Cimișlia', 'Sângerei', 'Dnestrovsc', 'Nisporeni', 'Grigoriopol',
'Basarabeasca', 'Râșcani', 'Glodeni', 'Camenca', 'Rezina', 'Leova', 'Cricova', 'Dondușeni',
'Ocnița', 'Briceni', 'Otaci', 'Anenii Noi', 'Ștefan Vodă', 'Cupcini', 'Sângera', 'Criuleni',
'Telenești', 'Șoldănești', 'Tvardița', 'Lipcani', 'Vadul lui Vodă', 'Iargara', 'Căinari',
'Cantemir', 'Vatra', 'Biruința', 'Crasnoe', 'Cornești', 'Costești', 'Mărculești', 'Ghindești',
'Tiraspolul Nou', 'Frunză', 'Bucovăț', 'Maiac'
);
// http://ro.wikipedia.org/wiki/Lista_statelor_lumii#Lista_statelor_lumii
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Africa de Sud', 'Albania', 'Algeria', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua și Barbuda', 'Arabia Saudită', 'Argentina', 'Armenia', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaidjan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgia', 'Belize', 'Benin', 'Bhutan', 'Birmania', 'Bolivia', 'Bosnia și Herțegovina', 'Botswana', 'Brazilia', 'Brunei', 'Bulgaria',
'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cambodgia', 'Camerun', 'Canada', 'Capul Verde', 'Cehia', 'Republica Centrafricană', 'Chile', 'Republica Populară Chineză', 'Ciad', 'Cipru', 'Columbia', 'Comore',
'Republica Democrată Congo', 'Republica Congo', 'Coreea de Nord', 'Coreea de Sud', 'Costa Rica', 'Coasta de Fildeș', 'Croația', 'Cuba', 'Danemarca', 'Djibouti', 'Dominica',
'Republica Dominicană', 'Ecuador', 'Egipt', 'El Salvador', 'Elveția', 'Emiratele Arabe Unite', 'Eritreea', 'Estonia', 'Etiopia', 'Fiji', 'Filipine', 'Finlanda', 'Franța', 'Gabon', 'Gambia',
'Georgia', 'Germania', 'Ghana', 'Grecia', 'Grenada', 'Guatemala', 'Guineea', 'Guineea-Bissau', 'Guineea Ecuatorială', 'Guyana', 'Haiti', 'Honduras',
'India', 'Indonezia', 'Iordania', 'Irak', 'Iran', 'Republica Irlanda', 'Islanda', 'Israel', 'Italia', 'Jamaica', 'Japonia', 'Kazahstan', 'Kenya', 'Kirghizstan', 'Kiribati', 'Kuweit',
'Laos', 'Lesotho', 'Letonia', 'Liban', 'Liberia', 'Libia', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Luxemburg', 'Republica Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaezia', 'Maldive', 'Mali', 'Malta',
'Maroc', 'Insulele Marshall', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mexic', 'Statele Federate ale Microneziei', 'Republica Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Mozambic', 'Muntenegru', 'Namibia', 'Nauru',
'Nepal', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Norvegia', 'Noua Zeelandă', 'Olanda', 'Oman', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papua Noua Guinee', 'Paraguay', 'Peru', 'Polonia', 'Portugalia',
'Qatar', 'Regatul Unit', 'România', 'Rusia', 'Rwanda', 'Samoa', 'San Marino', 'São Tomé și Príncipe', 'São Tomé e Príncipe', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sfânta Lucia',
'Sfântul Cristofor și Nevis', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Siria', 'Slovacia', 'Slovenia', 'Insulele Solomon', 'Somalia', 'Spania', 'Sri Lanka',
'Statele Unite ale Americii', 'Sudan', 'Sudanul de Sud', 'Suedia', 'Surinam', 'Swaziland', 'Tadjikistan', 'Tanzania', 'Thailanda', 'Timorul de Est', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad-Tobago',
'Tunisia', 'Turcia', 'Turkmenistan', 'Tuvalu', 'Ucraina', 'Uganda', 'Ungaria', 'Uruguay', 'Uzbekistan', 'Vanuatu', 'Vatican', 'Venezuela', 'Vietnam', 'Yemen', 'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
'Mun. {{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{streetPlainName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, ap. {{apartmentNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, et. {{floor}}, ap. {{apartmentNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, sc. {{blockSegment}}, et. {{floor}}, ap. {{apartmentNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}}, CP {{postcode}}",
);
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public static function block()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$block));
}
public function blockSegment()
{
return static::randomElement(static::$blockSegment);
}
public static function floor()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$floor));
}
public static function apartmentNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$apartmentNumber));
}
public function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Independenței'
*/
public function streetPlainName()
{
return static::randomElement(static::$streetPlainName);
}
/**
* @example 'Splaiul Independenței'
*/
public function streetName()
{
$format = static::randomElement(static::$streetNameFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public function streetAddress()
{
$format = static::randomElement(static::$streetAddressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
}
Provider/pt_PT/PhoneNumber.php 0000644 00000002151 15152066430 0012320 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_PT;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Telephone_numbers_in_Portugal
*/
protected static $formats = array(
'+351 91#######',
'+351 92#######',
'+351 93#######',
'+351 96#######',
'+351 21#######',
'+351 22#######',
'+351 23#######',
'+351 24#######',
'+351 25#######',
'+351 26#######',
'+351 27#######',
'+351 28#######',
'+351 29#######',
'91#######',
'92#######',
'93#######',
'96#######',
'21#######',
'22#######',
'23#######',
'24#######',
'25#######',
'26#######',
'27#######',
'28#######',
'29#######',
);
protected static $mobileNumberPrefixes = array(
'91#######',
'92#######',
'93#######',
'96#######',
);
public static function mobileNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$mobileNumberPrefixes));
}
}
Provider/pt_PT/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011514 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_PT;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'PT', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/pt_PT/Person.php 0000644 00000015035 15152066430 0011351 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_PT;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} de {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} de {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} de {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} de {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} de {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} de {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}} {{lastName}}',
);
/** @link http://goo.gl/v6bScG document with all pt abreviations **/
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dr.', 'Exmo.', 'Eng.', 'Eng.º', 'Ex.', 'Exº');
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Dra.', 'Exma', 'Eng.ª', 'Exª');
protected static $firstEightDigitsFormat = array(
'1#######',
'2#######',
'3#######',
'45######',
'5#######',
'6#######',
'70######',
'71######',
'72######',
'77######',
'79######',
'8#######' ,
'90######',
'98######',
'99######'
);
/**
* Taxpayer Identification Number (NIF in Portugal)
*
* @link http://pt.wikipedia.org/wiki/N%C3%BAmero_de_identifica%C3%A7%C3%A3o_fiscal
*
* @return string 9 digit number
*/
public static function taxpayerIdentificationNumber()
{
$firstEightDigits = static::numerify(static::randomElement(static::$firstEightDigitsFormat));
$lastDigit = static::dvCalcMod11($firstEightDigits);
return $firstEightDigits.$lastDigit;
}
/**
* Generate module
*
* @link http://pt.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADgito_verificador
*
* @param string $number number
*
* @return int
*/
public static function dvCalcMod11($number)
{
$base = 9;
$sum = 0;
$factor = 2;
for ($i = strlen($number); $i > 0; $i--) {
$numbers[$i] = substr($number, $i - 1, 1);
$partial[$i] = $numbers[$i] * $factor;
$sum += $partial[$i];
if ($factor == $base) {
$factor = 1;
}
$factor++;
}
$res = $sum % 11;
if ($res == 0 || $res == 1) {
$digit = 0;
} else {
$digit = 11 - $res;
}
return $digit;
}
/**
*
* @link http://nomesportugueses.blogspot.pt/2012/01/lista-dos-cem-nomes-mais-usados-em.html
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Rodrigo', 'João', 'Martim', 'Afonso', 'Tomás', 'Gonçalo', 'Francisco', 'Tiago',
'Diogo', 'Guilherme', 'Pedro', 'Miguel', 'Rafael', 'Gabriel', 'Santiago', 'Dinis',
'David', 'Duarte', 'José', 'Simão', 'Daniel', 'Lucas', 'Gustavo', 'André', 'Denis',
'Salvador', 'António', 'Vasco', 'Henrique', 'Lourenço', 'Manuel', 'Eduardo', 'Bernardo',
'Leandro', 'Luís', 'Diego', 'Leonardo', 'Alexandre', 'Rúben', 'Mateus', 'Ricardo',
'Vicente', 'Filipe', 'Bruno', 'Nuno', 'Carlos', 'Rui', 'Hugo', 'Samuel', 'Álvaro',
'Matias', 'Fábio', 'Ivo', 'Paulo', 'Jorge', 'Xavier', 'Marco', 'Isaac', 'Raúl','Benjamim',
'Renato', 'Artur', 'Mário', 'Frederico', 'Cristiano', 'Ivan', 'Sérgio', 'Micael',
'Vítor', 'Edgar', 'Kevin', 'Joaquim', 'Igor', 'Ângelo', 'Enzo', 'Valentim', 'Flávio',
'Joel', 'Fernando', 'Sebastião', 'Tomé', 'César', 'Cláudio', 'Nelson', 'Lisandro', 'Jaime',
'Gil', 'Mauro', 'Sandro', 'Hélder', 'Matheus', 'William', 'Gaspar', 'Márcio',
'Martinho', 'Emanuel', 'Marcos', 'Telmo', 'Davi', 'Wilson'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Maria', 'Leonor', 'Matilde', 'Mariana', 'Ana', 'Beatriz', 'Inês', 'Lara', 'Carolina', 'Margarida',
'Joana', 'Sofia', 'Diana', 'Francisca', 'Laura', 'Sara', 'Madalena', 'Rita', 'Mafalda', 'Catarina',
'Luana', 'Marta', 'Íris', 'Alice', 'Bianca', 'Constança', 'Gabriela', 'Eva', 'Clara', 'Bruna', 'Daniela',
'Iara', 'Filipa', 'Vitória', 'Ariana', 'Letícia', 'Bárbara', 'Camila', 'Rafaela', 'Carlota', 'Yara',
'Núria', 'Raquel', 'Ema', 'Helena', 'Benedita', 'Érica', 'Isabel', 'Nicole', 'Lia', 'Alícia', 'Mara',
'Jéssica', 'Soraia', 'Júlia', 'Luna', 'Victória', 'Luísa', 'Teresa', 'Miriam', 'Adriana', 'Melissa',
'Andreia', 'Juliana', 'Alexandra', 'Yasmin', 'Tatiana', 'Leticia', 'Luciana', 'Eduarda', 'Cláudia',
'Débora', 'Fabiana', 'Renata', 'Kyara', 'Kelly', 'Irina', 'Mélanie', 'Nádia', 'Cristiana', 'Liliana',
'Patrícia', 'Vera', 'Doriana', 'Ângela', 'Mia', 'Erica', 'Mónica', 'Isabela', 'Salomé', 'Cátia',
'Verónica', 'Violeta', 'Lorena', 'Érika', 'Vanessa', 'Iris', 'Anna', 'Viviane', 'Rebeca', 'Neuza',
);
protected static $lastName = array(
'Abreu', 'Almeida', 'Alves', 'Amaral', 'Amorim', 'Andrade', 'Anjos', 'Antunes', 'Araújo', 'Assunção',
'Azevedo', 'Baptista', 'Barbosa', 'Barros', 'Batista', 'Borges', 'Branco', 'Brito', 'Campos', 'Cardoso',
'Carneiro', 'Carvalho', 'Castro', 'Coelho', 'Correia', 'Costa', 'Cruz', 'Cunha', 'Domingues', 'Esteves',
'Faria', 'Fernandes', 'Ferreira', 'Figueiredo', 'Fonseca', 'Freitas', 'Garcia', 'Gaspar', 'Gomes',
'Gonçalves', 'Guerreiro', 'Henriques', 'Jesus', 'Leal', 'Leite', 'Lima', 'Lopes', 'Loureiro', 'Lourenço',
'Macedo', 'Machado', 'Magalhães', 'Maia', 'Marques', 'Martins', 'Matias', 'Matos', 'Melo', 'Mendes',
'Miranda', 'Monteiro', 'Morais', 'Moreira', 'Mota', 'Moura', 'Nascimento', 'Neto', 'Neves', 'Nogueira',
'Nunes', 'Oliveira', 'Pacheco', 'Paiva', 'Pereira', 'Pinheiro', 'Pinho', 'Pinto', 'Pires', 'Ramos',
'Reis', 'Ribeiro', 'Rocha', 'Rodrigues', 'Santos', 'Silva', 'Simões', 'Soares', 'Sousa',
'Sá', 'Tavares', 'Teixeira', 'Torres', 'Valente', 'Vaz', 'Vicente', 'Vieira',
);
}
Provider/pt_PT/Address.php 0000644 00000015570 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pt_PT;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetPrefix = array('Av.', 'Avenida', 'R.', 'Rua', 'Travessa', 'Largo');
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} St. {{firstName}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} São. {{firstName}}',
'{{streetPrefix}} de {{lastName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}',
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}',
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}, {{secondaryAddress}}',
);
/** @link http://www.univ-ab.pt/PINTAC/carta_normas.htm address example in letters **/
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
/** @link http://www.mapadeportugal.net/indicecidades.asp **/
private static $cities = array(
'Abrantes', 'Agualva-Cacém', 'Águeda', 'Albufeira', 'Alcácer do Sal', 'Alcobaça', 'Almada', 'Almeirim', 'Alverca do Ribatejo', 'Amadora', 'Amarante', 'Amora', 'Anadia', 'Angra do Heroísmo', 'Aveiro', 'Barcelos', 'Barreiro',
'Beja', 'Braga', 'Bragança', 'Caldas da Rainha', 'Camara de Lobos', 'Cantanhede', 'Cartaxo', 'Castelo Branco', 'Chaves', 'Coimbra', 'Covilhã', 'Elvas', 'Entroncamento', 'Ermesinde', 'Esmoriz', 'Espinho', 'Esposende', 'Estarreja',
'Estremoz', 'Évora', 'Fafe', 'Faro', 'Fátima', 'Felgueiras', 'Fiães', 'Figueira da Foz', 'Freamunde', 'Funchal', 'Fundão', 'Gafanha da Nazaré', 'Gondomar', 'Gouveia', 'Guarda', 'Guimarães', 'Horta', 'Ílhavo', 'Lagoa', 'Lagos', 'Lamego',
'Leiria', 'Lisboa', 'Lixa', 'Loulé', 'Loures', 'Lourosa', 'Macedo de Cavaleiros', 'Machico', 'Maia', 'Mangualde', 'Marco de Canaveses', 'Marinha Grande',
'Matosinhos', 'Mealhada', 'Miranda do Douro', 'Mirandela', 'Montemor-o-Novo', 'Montijo', 'Moura', 'Odivelas', 'Olhão da Restauração', 'Oliveira de Azeméis', 'Oliveira do Hospital', 'Ourém', 'Ovar', 'Paços de Ferreira',
'Paredes', 'Penafiel', 'Peniche', 'Peso da Régua', 'Pinhel', 'Pombal', 'Ponta Delgada', 'Ponte de Sor', 'Portalegre', 'Portimão', 'Porto', 'Porto Santo', 'Póvoa de Santa Iria', 'Póvoa de Varzim', 'Quarteira', 'Queluz', 'Ribeira Grande', 'Rio Maior',
'Rio Tinto', 'Sacavém', 'Santa Comba Dão', 'Santa Cruz', 'Santa Maria da Feira', 'Santana', 'Santarém', 'Santiago do Cacém', 'Santo Tirso',
'São João da Madeira', 'São Mamede de Infesta', 'Seia', 'Seixal', 'Setúbal', 'Silves', 'Sines', 'Tarouca', 'Tavira', 'Tomar', 'Tondela', 'Torres Novas', 'Torres Vedras', 'Valbom', 'Vale de Cambra', 'Valongo', 'Valpaços', 'Vendas Novas',
'Viana do Castelo', 'Vila do Conde', 'Vila Franca de Xira', 'Vila Nova de Famalicão', 'Vila Nova de Foz Côa', 'Vila Nova de Gaia', 'Vila Praia da Vitória', 'Vila Real', 'Vila Real de Santo António', 'Viseu', 'Vizela'
);
protected static $postcode = array(
'%##0-###', '%##0',
'%##1-###', '%##1',
'%##4-###', '%##4',
'%##5-###', '%##5',
'%##9-###', '%##9',
);
protected static $buildingNumber = array('nº %', 'nº %%','nº %%%', '%', '%#', '%##');
protected static $secondaryAddressFormats = array(
'Bloco %', 'Bl. %',
'%º Dir.', '%#º Dir.', '%º Dr.', '%#º Dr.',
'%º Esq.', '%#º Esq.', '%º Eq.', '%#º Eq.',
);
/**
* @example '6º Dir.'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/** @link http://www.indexmundi.com/pt/ **/
protected static $country = array(
'Afeganistão', 'África do Sul', 'Albânia', 'Alemanha', 'Andorra',
'Angola', 'Antigua e Barbuda', 'Arabia Saudita', 'Argélia',
'Argentina', 'Armênia', 'Austrália', 'Áustria', 'Azerbaijão',
'Bahamas', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Barein', 'Belize', 'Benin',
'Bielorrússia', 'Birmânia', 'Bolívia', 'Bósnia e Herzegovina',
'Botsuana', 'Brasil', 'Brunei', 'Bulgária', 'Burkina Faso',
'Burundi', 'Butão', 'Bélgica', 'Cabo Verde', 'Camboja', 'Camarões',
'Canadá', 'Cazaquistão', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Chipre',
'Colômbia', 'Comoras', 'Congo', 'Coréia do Norte', 'Coréia do Sul',
'Costa Rica', 'Costa do Marfim', 'Croácia', 'Cuba', 'Dinamarca',
'Djibouti', 'Domênica', 'Equador', 'Egito', 'El Salvador',
'Emirados Árabes Unidos', 'Eritrea', 'Eslováquia', 'Eslovênia',
'Espanha', 'Estados Unidos da América', 'Estónia', 'Etiópia',
'Filipinas', 'Finlândia', 'Fiji','França', 'Gabão', 'Gâmbia',
'Georgia', 'Gana', 'Granada', 'Grécia', 'Guatemala',
'Guiné Equatorial', 'Guiné Bissau', 'Guiana', 'Haiti', 'Honduras',
'Hungria', 'Índia', 'Indonésia', 'Iraque', 'Irlanda', 'Irã',
'Islândia', 'Ilhas Marshall', 'Ilhas Maurício', 'Ilhas Salomão',
'Ilhas Samoa', 'Israel', 'Itália', 'Jamaica', 'Japão', 'Jordânia',
'Kiribati', 'Kwait', 'Laos', 'Lesoto', 'Letónia', 'Libéria', 'Líbia',
'Liechtenstein', 'Lituânia', 'Luxemburgo', 'Líbano', 'Macedónia',
'Madagascar', 'Malásia', 'Malauí', 'Maldivas', 'Mali', 'Malta',
'Marrocos', 'Mauritânia', 'Micronésia', 'Moldávia', 'Mongólia',
'Montenegro', 'Moçambique', 'México', 'Mónaco', 'Namíbia', 'Nauru',
'Nepal', 'Nicarágua', 'Nigéria', 'Noruega', 'Nova Guiné',
'Nova Zelândia', 'Níger', 'Omã', 'Qatar', 'Quênia','Quirguistão',
'Paquistão', 'Palaos', 'Panamá', 'Papua Nova Guiné', 'Paraguai',
'Países Baixos', 'Peru', 'Polónia', 'Portugal', 'Reino Unido',
'Reino Unido da Grã Bretanha e Irlanda do Norte',
'República Centroafricana', 'República Checa',
'República Democrática do Congo', 'República Dominicana', 'Ruanda',
'Romênia', 'Rússia', 'São Cristovão e Neves', 'San Marino',
'São Vicente e as Granadinas', 'Santa Luzia', 'São Tomé e Príncipe',
'Senegal', 'Sérvia', 'Seychelles', 'Serra Leoa', 'Singapura', 'Síria',
'Somália', 'Sri Lanka', 'Suazilândia', 'Sudão', 'Suécia', 'Suiça',
'Suriname', 'Tailândia', 'Tanzânia', 'Tajiquistão', 'Timor Leste',
'Togo', 'Tonga', 'Trinidad e Tobago', 'Turcomenistão', 'Turquia',
'Tuvalu', 'Tunísia', 'Ucrânia', 'Uganda', 'Uruguai', 'Uzbequistão',
'Vaticano', 'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnã', 'Yemen', 'Zâmbia',
'Zimbábue'
);
/**
* @example 'Avenida' ' Rua'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Aveiro' 'Oliveira de Azeméis'
*/
public function city()
{
return static::randomElement(static::$cities);
}
}
Provider/es_ES/Company.php 0000644 00000020603 15152066430 0011456 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}}-{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} y {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} de {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} y {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}} y {{lastName}}',
'{{lastName}} de {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Adaptive', 'Advanced', 'Ameliorated', 'Assimilated', 'Automated', 'Balanced', 'Business-focused', 'Centralized', 'Cloned', 'Compatible', 'Configurable', 'Cross-group', 'Cross-platform', 'Customer-focused', 'Customizable', 'Decentralized', 'De-engineered', 'Devolved', 'Digitized', 'Distributed', 'Diverse', 'Down-sized', 'Enhanced', 'Enterprise-wide', 'Ergonomic', 'Exclusive', 'Expanded', 'Extended', 'Facetoface', 'Focused', 'Front-line', 'Fully-configurable', 'Function-based', 'Fundamental', 'Future-proofed', 'Grass-roots', 'Horizontal', 'Implemented', 'Innovative', 'Integrated', 'Intuitive', 'Inverse', 'Managed', 'Mandatory', 'Monitored', 'Multi-channelled', 'Multi-lateral', 'Multi-layered', 'Multi-tiered', 'Networked', 'Object-based', 'Open-architected', 'Open-source', 'Operative', 'Optimized', 'Optional', 'Organic', 'Organized', 'Persevering', 'Persistent', 'Phased', 'Polarised', 'Pre-emptive', 'Proactive', 'Profit-focused', 'Profound', 'Programmable', 'Progressive', 'Public-key', 'Quality-focused', 'Reactive', 'Realigned', 'Re-contextualized', 'Re-engineered', 'Reduced', 'Reverse-engineered', 'Right-sized', 'Robust', 'Seamless', 'Secured', 'Self-enabling', 'Sharable', 'Stand-alone', 'Streamlined', 'Switchable', 'Synchronised', 'Synergistic', 'Synergized', 'Team-oriented', 'Total', 'Triple-buffered', 'Universal', 'Up-sized', 'Upgradable', 'User-centric', 'User-friendly', 'Versatile', 'Virtual', 'Visionary', 'Vision-oriented'
),
array(
'24hour', '24/7', '3rdgeneration', '4thgeneration', '5thgeneration', '6thgeneration', 'actuating', 'analyzing', 'assymetric', 'asynchronous', 'attitude-oriented', 'background', 'bandwidth-monitored', 'bi-directional', 'bifurcated', 'bottom-line', 'clear-thinking', 'client-driven', 'client-server', 'coherent', 'cohesive', 'composite', 'context-sensitive', 'contextually-based', 'content-based', 'dedicated', 'demand-driven', 'didactic', 'directional', 'discrete', 'disintermediate', 'dynamic', 'eco-centric', 'empowering', 'encompassing', 'even-keeled', 'executive', 'explicit', 'exuding', 'fault-tolerant', 'foreground', 'fresh-thinking', 'full-range', 'global', 'grid-enabled', 'heuristic', 'high-level', 'holistic', 'homogeneous', 'human-resource', 'hybrid', 'impactful', 'incremental', 'intangible', 'interactive', 'intermediate', 'leadingedge', 'local', 'logistical', 'maximized', 'methodical', 'mission-critical', 'mobile', 'modular', 'motivating', 'multimedia', 'multi-state', 'multi-tasking', 'national', 'needs-based', 'neutral', 'nextgeneration', 'non-volatile', 'object-oriented', 'optimal', 'optimizing', 'radical', 'real-time', 'reciprocal', 'regional', 'responsive', 'scalable', 'secondary', 'solution-oriented', 'stable', 'static', 'systematic', 'systemic', 'system-worthy', 'tangible', 'tertiary', 'transitional', 'uniform', 'upward-trending', 'user-facing', 'value-added', 'web-enabled', 'well-modulated', 'zeroadministration', 'zerodefect', 'zerotolerance'
),
array(
'ability', 'access', 'adapter', 'algorithm', 'alliance', 'analyzer', 'application', 'approach', 'architecture', 'archive', 'artificialintelligence', 'array', 'attitude', 'benchmark', 'budgetarymanagement', 'capability', 'capacity', 'challenge', 'circuit', 'collaboration', 'complexity', 'concept', 'conglomeration', 'contingency', 'core', 'customerloyalty', 'database', 'data-warehouse', 'definition', 'emulation', 'encoding', 'encryption', 'extranet', 'firmware', 'flexibility', 'focusgroup', 'forecast', 'frame', 'framework', 'function', 'functionalities', 'GraphicInterface', 'groupware', 'GraphicalUserInterface', 'hardware', 'help-desk', 'hierarchy', 'hub', 'implementation', 'info-mediaries', 'infrastructure', 'initiative', 'installation', 'instructionset', 'interface', 'internetsolution', 'intranet', 'knowledgeuser', 'knowledgebase', 'localareanetwork', 'leverage', 'matrices', 'matrix', 'methodology', 'middleware', 'migration', 'model', 'moderator', 'monitoring', 'moratorium', 'neural-net', 'openarchitecture', 'opensystem', 'orchestration', 'paradigm', 'parallelism', 'policy', 'portal', 'pricingstructure', 'processimprovement', 'product', 'productivity', 'project', 'projection', 'protocol', 'securedline', 'service-desk', 'software', 'solution', 'standardization', 'strategy', 'structure', 'success', 'superstructure', 'support', 'synergy', 'systemengine', 'task-force', 'throughput', 'time-frame', 'toolset', 'utilisation', 'website', 'workforce'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implement', 'utilize', 'integrate', 'streamline', 'optimize', 'evolve', 'transform', 'embrace', 'enable', 'orchestrate', 'leverage', 'reinvent', 'aggregate', 'architect', 'enhance', 'incentivize', 'morph', 'empower', 'envisioneer', 'monetize', 'harness', 'facilitate', 'seize', 'disintermediate', 'synergize', 'strategize', 'deploy', 'brand', 'grow', 'target', 'syndicate', 'synthesize', 'deliver', 'mesh', 'incubate', 'engage', 'maximize', 'benchmark', 'expedite', 'reintermediate', 'whiteboard', 'visualize', 'repurpose', 'innovate', 'scale', 'unleash', 'drive', 'extend', 'engineer', 'revolutionize', 'generate', 'exploit', 'transition', 'e-enable', 'iterate', 'cultivate', 'matrix', 'productize', 'redefine', 'recontextualize'
),
array(
'clicks-and-mortar', 'value-added', 'vertical', 'proactive', 'robust', 'revolutionary', 'scalable', 'leading-edge', 'innovative', 'intuitive', 'strategic', 'e-business', 'mission-critical', 'sticky', 'one-to-one', '24/7', 'end-to-end', 'global', 'B2B', 'B2C', 'granular', 'frictionless', 'virtual', 'viral', 'dynamic', '24/365', 'best-of-breed', 'killer', 'magnetic', 'bleeding-edge', 'web-enabled', 'interactive', 'dot-com', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficient', 'front-end', 'distributed', 'seamless', 'extensible', 'turn-key', 'world-class', 'open-source', 'cross-platform', 'cross-media', 'synergistic', 'bricks-and-clicks', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrated', 'impactful', 'wireless', 'transparent', 'next-generation', 'cutting-edge', 'user-centric', 'visionary', 'customized', 'ubiquitous', 'plug-and-play', 'collaborative', 'compelling', 'holistic', 'rich'
),
array(
'synergies', 'web-readiness', 'paradigms', 'markets', 'partnerships', 'infrastructures', 'platforms', 'initiatives', 'channels', 'eyeballs', 'communities', 'ROI', 'solutions', 'e-tailers', 'e-services', 'action-items', 'portals', 'niches', 'technologies', 'content', 'vortals', 'supply-chains', 'convergence', 'relationships', 'architectures', 'interfaces', 'e-markets', 'e-commerce', 'systems', 'bandwidth', 'infomediaries', 'models', 'mindshare', 'deliverables', 'users', 'schemas', 'networks', 'applications', 'metrics', 'e-business', 'functionalities', 'experiences', 'webservices', 'methodologies'
)
);
protected static $companyPrefix = array('Asociación', 'Centro', 'Corporación', 'Empresa', 'Gestora', 'Global', 'Grupo', 'Viajes', 'Air');
protected static $companySuffix = array('e Hijo', 'e Hija', 'e Hijos', 'y Asoc.', 'y Flia.', 'SRL', 'SA', 'S. de H.');
/**
* @example 'Grupo'
*/
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/es_ES/PhoneNumber.php 0000644 00000001164 15152066430 0012273 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+34 9## ## ####',
'+34 9## ######',
'+34 9########',
'+34 9##-##-####',
'+34 9##-######',
'9## ## ####',
'9## ######',
'9########',
'9##-##-####',
'9##-######',
'+34 6## ## ####',
'+34 6## ######',
'+34 6########',
'+34 6##-##-####',
'+34 6##-######',
'6## ## ####',
'6## ######',
'6########',
'6##-##-####',
'6##-######',
);
}
Provider/es_ES/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011464 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'ES', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/es_ES/Person.php 0000644 00000027045 15152066430 0011325 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
/**
*
* {@link} http://www.ine.es/daco/daco42/nombyapel/nombyapel.htm
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adam', 'Adria', 'Adrian', 'Aitor', 'Alberto', 'Aleix', 'Alejandro', 'Alex', 'Alonso', 'Alvaro', 'Ander', 'Andres',
'Angel', 'Antonio', 'Arnau', 'Asier', 'Biel', 'Bruno', 'Carlos', 'Cesar', 'Cristian', 'Daniel', 'Dario', 'David',
'Diego', 'Eduardo', 'Enrique', 'Eric', 'Erik', 'Fernando', 'Francisco', 'Francisco Javier', 'Gabriel', 'Gael', 'Gerard', 'Gonzalo',
'Guillem', 'Guillermo', 'Hector', 'Hugo', 'Ian', 'Ignacio', 'Iker', 'Isaac', 'Ismael', 'Ivan', 'Izan', 'Jaime',
'Jan', 'Javier', 'Jesus', 'Joel', 'Jon', 'Jordi', 'Jorge', 'Jose', 'Jose Antonio', 'Jose Manuel', 'Juan', 'Juan Jose',
'Leo', 'Lucas', 'Luis', 'Manuel', 'Marc', 'Marco', 'Marcos', 'Mario', 'Martin', 'Mateo', 'Miguel', 'Miguel Angel',
'Mohamed', 'Nicolas', 'Oliver', 'Omar', 'Oriol', 'Oscar', 'Pablo', 'Pedro', 'Pol', 'Rafael', 'Raul', 'Rayan',
'Roberto', 'Rodrigo', 'Ruben', 'Samuel', 'Santiago', 'Saul', 'Sergio', 'Unai', 'Victor', 'Yago', 'Yeray',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abril', 'Adriana', 'Africa', 'Aina', 'Ainara', 'Ainhoa', 'Aitana', 'Alba', 'Alejandra', 'Alexandra', 'Alexia', 'Alicia', 'Alma',
'Ana', 'Andrea', 'Ane', 'Angela', 'Anna', 'Ariadna', 'Aroa', 'Aya', 'Beatriz', 'Berta', 'Blanca', 'Candela',
'Carla', 'Carlota', 'Carmen', 'Carolina', 'Celia', 'Clara', 'Claudia', 'Cristina', 'Daniela', 'Diana', 'Elena', 'Elsa',
'Emma', 'Erika', 'Eva', 'Fatima', 'Gabriela', 'Helena', 'Ines', 'Irene', 'Iria', 'Isabel', 'Jana', 'Jimena',
'Joan', 'Julia', 'Laia', 'Lara', 'Laura', 'Leire', 'Leyre', 'Lidia', 'Lola', 'Lucia', 'Luna', 'Malak',
'Manuela', 'Mar', 'Mara', 'Maria', 'Marina', 'Marta', 'Marti', 'Martina', 'Mireia', 'Miriam', 'Nadia', 'Nahia',
'Naia', 'Naiara', 'Natalia', 'Nayara', 'Nerea', 'Nil', 'Noa', 'Noelia', 'Nora', 'Nuria', 'Olivia', 'Ona',
'Paola', 'Patricia', 'Pau', 'Paula', 'Raquel', 'Rocio', 'Salma', 'Sandra', 'Sara', 'Silvia', 'Sofia', 'Teresa',
'Valentina', 'Valeria', 'Vega', 'Vera', 'Victoria', 'Yaiza', 'Zoe',
);
protected static $lastName = array(
'Abad', 'Abeyta', 'Abrego', 'Abreu', 'Acevedo', 'Acosta', 'Acuña', 'Adame', 'Adorno', 'Agosto', 'Aguado', 'Aguayo', 'Aguilar', 'Aguilera', 'Aguirre', 'Alanis', 'Alaniz', 'Alarcón', 'Alba', 'Alcala', 'Alcaraz', 'Alcántar', 'Alejandro', 'Alemán', 'Alfaro', 'Alfonso', 'Alicea', 'Almanza', 'Almaraz', 'Almonte', 'Alonso', 'Alonzo', 'Altamirano', 'Alva', 'Alvarado', 'Amador', 'Amaya', 'Anaya', 'Andreu', 'Andrés', 'Anguiano', 'Angulo', 'Antón', 'Aparicio', 'Apodaca', 'Aponte', 'Aragón', 'Aranda', 'Araña', 'Arce', 'Archuleta', 'Arellano', 'Arenas', 'Arevalo', 'Arguello', 'Arias', 'Armas', 'Armendáriz', 'Armenta', 'Armijo', 'Arredondo', 'Arreola', 'Arriaga', 'Arribas', 'Arroyo', 'Arteaga', 'Asensio', 'Atencio', 'Avilés', 'Ayala', 'Baca', 'Badillo', 'Baeza', 'Bahena', 'Balderas', 'Ballesteros', 'Banda', 'Barajas', 'Barela', 'Barragán', 'Barraza', 'Barrera', 'Barreto', 'Barrientos', 'Barrios', 'Barroso', 'Batista', 'Bautista', 'Bañuelos', 'Becerra', 'Beltrán', 'Benavides', 'Benavídez', 'Benito', 'Benítez', 'Bermejo', 'Bermúdez', 'Bernal', 'Berríos', 'Blanco', 'Blasco', 'Blázquez', 'Bonilla', 'Borrego', 'Botello', 'Bravo', 'Briones', 'Briseño', 'Brito', 'Bueno', 'Burgos', 'Bustamante', 'Bustos', 'Báez', 'Bétancourt', 'Caballero', 'Cabello', 'Cabrera', 'Cabán', 'Cadena', 'Caldera', 'Calderón', 'Calero', 'Calvillo', 'Calvo', 'Camacho', 'Camarillo', 'Campos', 'Canales', 'Candelaria', 'Cano', 'Cantú', 'Caraballo', 'Carbajal', 'Carballo', 'Carbonell', 'Cardenas', 'Cardona', 'Carmona', 'Caro', 'Carranza', 'Carrasco', 'Carrasquillo', 'Carrera', 'Carrero', 'Carretero', 'Carreón', 'Carrillo', 'Carrion', 'Carrión', 'Carvajal', 'Casado', 'Casanova', 'Casares', 'Casas', 'Casillas', 'Castañeda', 'Castaño', 'Castellano', 'Castellanos', 'Castillo', 'Castro', 'Casárez', 'Cavazos', 'Cazares', 'Ceballos', 'Cedillo', 'Ceja', 'Centeno', 'Cepeda', 'Cerda', 'Cervantes', 'Cervántez', 'Chacón', 'Chapa', 'Chavarría', 'Chávez', 'Cintrón', 'Cisneros', 'Clemente', 'Cobo', 'Collado', 'Collazo', 'Colunga', 'Colón', 'Concepción', 'Conde', 'Contreras', 'Cordero', 'Cornejo', 'Corona', 'Coronado', 'Corral', 'Corrales', 'Correa', 'Cortes', 'Cortez', 'Cortés', 'Costa', 'Cotto', 'Covarrubias', 'Crespo', 'Cruz', 'Cuellar', 'Cuenca', 'Cuesta', 'Cuevas', 'Curiel', 'Córdoba', 'Córdova', 'De la cruz', 'De la fuente', 'De la torre', 'Del río', 'Delacrúz', 'Delafuente', 'Delagarza', 'Delao', 'Delapaz', 'Delarosa', 'Delatorre', 'Deleón', 'Delgadillo', 'Delgado', 'Delrío', 'Delvalle', 'Diez', 'Domenech', 'Domingo', 'Domínguez', 'Domínquez', 'Duarte', 'Dueñas', 'Duran', 'Dávila', 'Díaz', 'Echevarría', 'Elizondo', 'Enríquez', 'Escalante', 'Escamilla', 'Escobar', 'Escobedo', 'Escribano', 'Escudero', 'Esparza', 'Espinal', 'Espino', 'Espinosa', 'Espinoza', 'Esquibel', 'Esquivel', 'Esteban', 'Esteve', 'Estrada', 'Estévez', 'Expósito', 'Fajardo', 'Farías', 'Feliciano', 'Fernández', 'Ferrer', 'Fierro', 'Figueroa', 'Flores', 'Flórez', 'Fonseca', 'Font', 'Franco', 'Frías', 'Fuentes', 'Gaitán', 'Galarza', 'Galindo', 'Gallardo', 'Gallego', 'Gallegos', 'Galván', 'Galán', 'Gamboa', 'Gamez', 'Gaona', 'Garay', 'García', 'Garibay', 'Garica', 'Garrido', 'Garza', 'Gastélum', 'Gaytán', 'Gil', 'Gimeno', 'Giménez', 'Girón', 'Godoy', 'Godínez', 'Gonzales', 'González', 'Gracia', 'Granado', 'Granados', 'Griego', 'Grijalva', 'Guajardo', 'Guardado', 'Guerra', 'Guerrero', 'Guevara', 'Guillen', 'Gurule', 'Gutiérrez', 'Guzmán', 'Gálvez', 'Gómez', 'Haro', 'Henríquez', 'Heredia', 'Hernandes', 'Hernando', 'Hernádez', 'Hernández', 'Herrera', 'Herrero', 'Hidalgo', 'Hinojosa', 'Holguín', 'Huerta', 'Hurtado', 'Ibarra', 'Ibáñez', 'Iglesias', 'Irizarry', 'Izquierdo', 'Jaime', 'Jaimes', 'Jaramillo', 'Jasso', 'Jiménez', 'Jimínez', 'Juan', 'Jurado', 'Juárez', 'Jáquez', 'Laboy', 'Lara', 'Laureano', 'Leal', 'Lebrón', 'Ledesma', 'Leiva', 'Lemus', 'Lerma', 'Leyva', 'León', 'Limón', 'Linares', 'Lira', 'Llamas', 'Llorente', 'Loera', 'Lomeli', 'Longoria', 'Lorente', 'Lorenzo', 'Lovato', 'Loya', 'Lozada', 'Lozano', 'Lucas', 'Lucero', 'Lucio', 'Luevano', 'Lugo', 'Luis', 'Luján', 'Luna', 'Luque', 'Lázaro', 'López', 'Macias', 'Macías', 'Madera', 'Madrid', 'Madrigal', 'Maestas', 'Magaña', 'Malave', 'Maldonado', 'Manzanares', 'Manzano', 'Marco', 'Marcos', 'Mares', 'Marrero', 'Marroquín', 'Martos', 'Martí', 'Martín', 'Martínez', 'Marín', 'Mas', 'Mascareñas', 'Mata', 'Mateo', 'Mateos', 'Matos', 'Matías', 'Maya', 'Mayorga', 'Medina', 'Medrano', 'Mejía', 'Melgar', 'Meléndez', 'Mena', 'Menchaca', 'Mendoza', 'Menéndez', 'Meraz', 'Mercado', 'Merino', 'Mesa', 'Meza', 'Miguel', 'Millán', 'Miramontes', 'Miranda', 'Mireles', 'Mojica', 'Molina', 'Mondragón', 'Monroy', 'Montalvo', 'Montañez', 'Montaño', 'Montemayor', 'Montenegro', 'Montero', 'Montes', 'Montez', 'Montoya', 'Mora', 'Moral', 'Morales', 'Moran', 'Moreno', 'Mota', 'Moya', 'Munguía', 'Murillo', 'Muro', 'Muñiz', 'Muñoz', 'Muñóz', 'Márquez', 'Méndez', 'Naranjo', 'Narváez', 'Nava', 'Navarrete', 'Navarro', 'Navas', 'Nazario', 'Negrete', 'Negrón', 'Nevárez', 'Nieto', 'Nieves', 'Niño', 'Noriega', 'Nájera', 'Núñez', 'Ocampo', 'Ocasio', 'Ochoa', 'Ojeda', 'Oliva', 'Olivares', 'Olivas', 'Oliver', 'Olivera', 'Olivo', 'Olivárez', 'Olmos', 'Olvera', 'Ontiveros', 'Oquendo', 'Ordoñez', 'Ordóñez', 'Orellana', 'Ornelas', 'Orosco', 'Orozco', 'Orta', 'Ortega', 'Ortiz', 'Ortíz', 'Osorio', 'Otero', 'Ozuna', 'Pabón', 'Pacheco', 'Padilla', 'Padrón', 'Pagan', 'Palacios', 'Palomino', 'Palomo', 'Pantoja', 'Pardo', 'Paredes', 'Parra', 'Partida', 'Pascual', 'Pastor', 'Patiño', 'Paz', 'Pedraza', 'Pedroza', 'Pelayo', 'Peláez', 'Perales', 'Peralta', 'Perea', 'Pereira', 'Peres', 'Peña', 'Pichardo', 'Pineda', 'Pizarro', 'Piña', 'Piñeiro', 'Plaza', 'Polanco', 'Polo', 'Ponce', 'Pons', 'Porras', 'Portillo', 'Posada', 'Pozo', 'Prado', 'Preciado', 'Prieto', 'Puente', 'Puga', 'Puig', 'Pulido', 'Páez', 'Pérez', 'Quesada', 'Quezada', 'Quintana', 'Quintanilla', 'Quintero', 'Quiroz', 'Quiñones', 'Quiñónez', 'Rael', 'Ramos', 'Ramírez', 'Ramón', 'Rangel', 'Rascón', 'Raya', 'Razo', 'Redondo', 'Regalado', 'Reina', 'Rendón', 'Rentería', 'Requena', 'Reséndez', 'Rey', 'Reyes', 'Reyna', 'Reynoso', 'Rico', 'Riera', 'Rincón', 'Riojas', 'Rivas', 'Rivera', 'Rivero', 'Robledo', 'Robles', 'Roca', 'Rocha', 'Rodarte', 'Rodrigo', 'Rodrígez', 'Rodríguez', 'Rodríquez', 'Roig', 'Rojas', 'Rojo', 'Roldan', 'Roldán', 'Rolón', 'Romero', 'Romo', 'Román', 'Roque', 'Ros', 'Rosa', 'Rosado', 'Rosales', 'Rosario', 'Rosas', 'Roybal', 'Rubio', 'Rueda', 'Ruelas', 'Ruiz', 'Ruvalcaba', 'Ruíz', 'Ríos', 'Saavedra', 'Saiz', 'Salas', 'Salazar', 'Salcedo', 'Salcido', 'Saldaña', 'Saldivar', 'Salgado', 'Salinas', 'Salvador', 'Samaniego', 'Sanabria', 'Sanches', 'Sancho', 'Sandoval', 'Santacruz', 'Santamaría', 'Santana', 'Santiago', 'Santillán', 'Santos', 'Sanz', 'Sarabia', 'Sauceda', 'Saucedo', 'Sedillo', 'Segovia', 'Segura', 'Sepúlveda', 'Serna', 'Serra', 'Serrano', 'Serrato', 'Sevilla', 'Sierra', 'Silva', 'Simón', 'Sisneros', 'Sola', 'Solano', 'Soler', 'Soliz', 'Solorio', 'Solorzano', 'Solís', 'Soria', 'Soriano', 'Sosa', 'Sotelo', 'Soto', 'Suárez', 'Sáenz', 'Sáez', 'Sánchez', 'Tafoya', 'Tamayo', 'Tamez', 'Tapia', 'Tejada', 'Tejeda', 'Tello', 'Terrazas', 'Terán', 'Tijerina', 'Tirado', 'Toledo', 'Tomas', 'Toro', 'Torres', 'Tovar', 'Trejo', 'Treviño', 'Trujillo', 'Téllez', 'Tórrez', 'Ulibarri', 'Ulloa', 'Urbina', 'Ureña', 'Uribe', 'Urrutia', 'Urías', 'Vaca', 'Valadez', 'Valdez', 'Valdivia', 'Valdés', 'Valencia', 'Valentín', 'Valenzuela', 'Valero', 'Valladares', 'Valle', 'Vallejo', 'Valles', 'Valverde', 'Vanegas', 'Varela', 'Vargas', 'Vega', 'Vela', 'Velasco', 'Velásquez', 'Velázquez', 'Venegas', 'Vera', 'Verdugo', 'Verduzco', 'Vergara', 'Vicente', 'Vidal', 'Viera', 'Vigil', 'Vila', 'Villa', 'Villagómez', 'Villalba', 'Villalobos', 'Villalpando', 'Villanueva', 'Villar', 'Villareal', 'Villarreal', 'Villaseñor', 'Villegas', 'Vásquez', 'Vázquez', 'Vélez', 'Véliz', 'Ybarra', 'Yáñez', 'Zambrano', 'Zamora', 'Zamudio', 'Zapata', 'Zaragoza', 'Zarate', 'Zavala', 'Zayas', 'Zelaya', 'Zepeda', 'Zúñiga', 'de Anda', 'de Jesús', 'Águilar', 'Álvarez', 'Ávalos', 'Ávila'
);
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dn.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Srita.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
private static $suffix = array('Hijo', 'Segundo', 'Tercero');
/**
* @example 'Hijo'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/es_ES/Address.php 0000644 00000013632 15152066430 0011441 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('San', 'Vall', "L'", 'Villa', 'El', 'Los', 'La', 'Las', 'O', 'A', 'Os', 'As');
protected static $citySuffix = array('del Vallès', 'del Penedès', 'del Bages', 'de Ulla', 'de Lemos', 'del Mirador', 'de Arriba', 'de la Sierra', 'del Barco', 'de San Pedro', 'del Pozo', 'del Puerto', 'de las Torres', 'Alta', 'Baja', 'Medio');
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetPrefix = array(
'Calle', 'Avenida', 'Plaza', 'Paseo', 'Ronda', 'Travesia', 'Camino', 'Carrer', 'Avinguda', 'Plaça', 'Passeig', 'Travessera', 'Rúa', 'Praza', 'Ruela', 'Camiño'
);
protected static $postcode = array('#####');
protected static $community = array(
'Andalucía', 'Aragón', 'Principado de Asturias', 'Illes Balears', 'Canarias', 'Cantabria', 'Castilla y León', 'Castilla - La Mancha', 'Cataluña', 'Comunitat Valenciana', 'Extremadura', 'Galicia', 'Comunidad de Madrid', 'Región de Murcia', 'Comunidad Foral de Navarra', 'País Vasco', 'La Rioja', 'Ceuta', 'Melilla'
);
protected static $state = array(
'A Coruña', 'Alava', 'Albacete', 'Alicante', 'Almería', 'Asturias', 'Avila', 'Badajoz', 'Barcelona', 'Burgos', 'Cáceres', 'Cádiz', 'Cantabria', 'Castellón', 'Ceuta', 'Ciudad Real', 'Cuenca', 'Córdoba', 'Girona', 'Granada', 'Guadalajara', 'Guipuzkoa', 'Huelva', 'Huesca', 'Illes Balears', 'Jaén', 'La Rioja', 'Las Palmas', 'León', 'Lleida', 'Lugo', 'Málaga', 'Madrid', 'Melilla', 'Murcia', 'Navarra', 'Ourense', 'Palencia', 'Pontevedra', 'Salamanca', 'Segovia', 'Sevilla', 'Soria', 'Sta Cruz De Tenerife', 'Tarragona', 'Teruel', 'Toledo', 'Valencia', 'Valladolid', 'Vizcaya', 'Zamora', 'Zaragoza'
);
protected static $country = array(
'Afganistán','Albania','Alemania','Andorra','Angola','Antigua y Barbuda','Arabia Saudí','Argelia','Argentina','Armenia','Australia','Austria','Azerbaiyán',
'Bahamas','Bangladés','Barbados','Baréin','Belice','Benín','Bielorrusia','Birmania','Bolivia','Bosnia-Herzegovina','Botsuana','Brasil','Brunéi Darusalam','Bulgaria','Burkina Faso','Burundi','Bután','Bélgica',
'Cabo Verde','Camboya','Camerún','Canadá','Catar','Chad','Chile','China','Chipre','Ciudad del Vaticano','Colombia','Comoras','Congo','Corea del Norte','Corea del Sur','Costa Rica','Costa de Marfil','Croacia','Cuba',
'Dinamarca','Dominica',
'Ecuador','Egipto','El Salvador','Emiratos Árabes Unidos','Eritrea','Eslovaquia','Eslovenia','España','Estados Unidos de América','Estonia','Etiopía',
'Filipinas','Finlandia','Fiyi','Francia',
'Gabón','Gambia','Georgia','Ghana','Granada','Grecia','Guatemala','Guinea','Guinea Ecuatorial','Guinea-Bisáu','Guyana',
'Haití','Honduras','Hungría',
'India','Indonesia','Irak','Irlanda','Irán','Islandia','Islas Marshall','Islas Salomón','Israel','Italia',
'Jamaica','Japón','Jordania',
'Kazajistán','Kenia','Kirguistán','Kiribati','Kuwait',
'Laos','Lesoto','Letonia','Liberia','Libia','Liechtenstein','Lituania','Luxemburgo','Líbano',
'Macedonia','Madagascar','Malasia','Malaui','Maldivas','Mali','Malta','Marruecos','Mauricio','Mauritania','Micronesia','Moldavia','Mongolia','Montenegro','Mozambique','México','Mónaco',
'Namibia','Nauru','Nepal','Nicaragua','Nigeria','Noruega','Nueva Zelanda','Níger',
'Omán',
'Pakistán','Palaos','Panamá','Papúa Nueva Guinea','Paraguay','Países Bajos','Perú','Polonia','Portugal',
'Reino Unido','Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte','República Centroafricana','República Checa','República Democrática del Congo','República Dominicana','Ruanda','Rumanía','Rusia',
'Samoa','San Cristóbal y Nieves','San Marino','San Vicente y las Granadinas','Santa Lucía','Santo Tomé y Príncipe','Senegal','Serbia','Seychelles','Sierra Leona','Singapur','Siria','Somalia','Sri Lanka','Suazilandia','Sudáfrica','Sudán','Suecia','Suiza','Surinam',
'Tailandia','Tanzania','Tayikistán','Timor Oriental','Togo','Tonga','Trinidad y Tobago','Turkmenistán','Turquía','Tuvalu','Túnez',
'Ucrania','Uganda','Uruguay','Uzbekistán',
'Vanuatu','Venezuela','Vietnam',
'Yemen','Yibuti',
'Zambia','Zimbabue'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{lastName}} {{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{lastName}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{firstName}}',
'{{streetPrefix}} {{lastName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}, {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{postcode}}, {{city}}"
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Bajos', 'Ático #º', 'Entre suelo #º', 'Bajo #º', '#º', '#º A', '#º B', '#º C', '#º D', '#º E', '#º F', '##º A', '##º B', '##º C', '##º D', '##º E', '##º F', '#º #º', '##º #º');
/**
* @example 'Avenida'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Villa'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example '3ºA'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Barcelona'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'Comunidad de Madrid'
*/
public static function community()
{
return static::randomElement(static::$community);
}
}
Provider/es_ES/Internet.php 0000644 00000000572 15152066430 0011643 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_ES;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.com', 'hotmail.es', 'yahoo.com', 'yahoo.es', 'live.com', 'hispavista.com', 'latinmail.com', 'terra.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'org', 'es', 'es', 'es', 'com.es');
}
Provider/File.php 0000644 00000137356 15152066430 0007747 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class File extends \Faker\Provider\Base
{
/**
* MIME types from the apache.org file. Some types are truncated.
*
* @var array Map of MIME types => file extension(s)
* @link http://svn.apache.org/repos/asf/httpd/httpd/trunk/docs/conf/mime.types
*/
protected static $mimeTypes = array(
'application/atom+xml' => 'atom',
'application/ecmascript' => 'ecma',
'application/emma+xml' => 'emma',
'application/epub+zip' => 'epub',
'application/java-archive' => 'jar',
'application/java-vm' => 'class',
'application/javascript' => 'js',
'application/json' => 'json',
'application/jsonml+json' => 'jsonml',
'application/lost+xml' => 'lostxml',
'application/mathml+xml' => 'mathml',
'application/mets+xml' => 'mets',
'application/mods+xml' => 'mods',
'application/mp4' => 'mp4s',
'application/msword' => array('doc', 'dot'),
'application/octet-stream' => array(
'bin',
'dms',
'lrf',
'mar',
'so',
'dist',
'distz',
'pkg',
'bpk',
'dump',
'elc',
'deploy'
),
'application/ogg' => 'ogx',
'application/omdoc+xml' => 'omdoc',
'application/pdf' => 'pdf',
'application/pgp-encrypted' => 'pgp',
'application/pgp-signature' => array('asc', 'sig'),
'application/pkix-pkipath' => 'pkipath',
'application/pkixcmp' => 'pki',
'application/pls+xml' => 'pls',
'application/postscript' => array('ai', 'eps', 'ps'),
'application/pskc+xml' => 'pskcxml',
'application/rdf+xml' => 'rdf',
'application/reginfo+xml' => 'rif',
'application/rss+xml' => 'rss',
'application/rtf' => 'rtf',
'application/sbml+xml' => 'sbml',
'application/vnd.adobe.air-application-installer-package+zip' => 'air',
'application/vnd.adobe.xdp+xml' => 'xdp',
'application/vnd.adobe.xfdf' => 'xfdf',
'application/vnd.ahead.space' => 'ahead',
'application/vnd.dart' => 'dart',
'application/vnd.data-vision.rdz' => 'rdz',
'application/vnd.dece.data' => array('uvf', 'uvvf', 'uvd', 'uvvd'),
'application/vnd.dece.ttml+xml' => array('uvt', 'uvvt'),
'application/vnd.dece.unspecified' => array('uvx', 'uvvx'),
'application/vnd.dece.zip' => array('uvz', 'uvvz'),
'application/vnd.denovo.fcselayout-link' => 'fe_launch',
'application/vnd.dna' => 'dna',
'application/vnd.dolby.mlp' => 'mlp',
'application/vnd.dpgraph' => 'dpg',
'application/vnd.dreamfactory' => 'dfac',
'application/vnd.ds-keypoint' => 'kpxx',
'application/vnd.dvb.ait' => 'ait',
'application/vnd.dvb.service' => 'svc',
'application/vnd.dynageo' => 'geo',
'application/vnd.ecowin.chart' => 'mag',
'application/vnd.enliven' => 'nml',
'application/vnd.epson.esf' => 'esf',
'application/vnd.epson.msf' => 'msf',
'application/vnd.epson.quickanime' => 'qam',
'application/vnd.epson.salt' => 'slt',
'application/vnd.epson.ssf' => 'ssf',
'application/vnd.ezpix-album' => 'ez2',
'application/vnd.ezpix-package' => 'ez3',
'application/vnd.fdf' => 'fdf',
'application/vnd.fdsn.mseed' => 'mseed',
'application/vnd.fdsn.seed' => array('seed', 'dataless'),
'application/vnd.flographit' => 'gph',
'application/vnd.fluxtime.clip' => 'ftc',
'application/vnd.hal+xml' => 'hal',
'application/vnd.hydrostatix.sof-data' => 'sfd-hdstx',
'application/vnd.ibm.minipay' => 'mpy',
'application/vnd.ibm.secure-container' => 'sc',
'application/vnd.iccprofile' => array('icc', 'icm'),
'application/vnd.igloader' => 'igl',
'application/vnd.immervision-ivp' => 'ivp',
'application/vnd.kde.karbon' => 'karbon',
'application/vnd.kde.kchart' => 'chrt',
'application/vnd.kde.kformula' => 'kfo',
'application/vnd.kde.kivio' => 'flw',
'application/vnd.kde.kontour' => 'kon',
'application/vnd.kde.kpresenter' => array('kpr', 'kpt'),
'application/vnd.kde.kspread' => 'ksp',
'application/vnd.kde.kword' => array('kwd', 'kwt'),
'application/vnd.kenameaapp' => 'htke',
'application/vnd.kidspiration' => 'kia',
'application/vnd.kinar' => array('kne', 'knp'),
'application/vnd.koan' => array('skp', 'skd', 'skt', 'skm'),
'application/vnd.kodak-descriptor' => 'sse',
'application/vnd.las.las+xml' => 'lasxml',
'application/vnd.llamagraphics.life-balance.desktop' => 'lbd',
'application/vnd.llamagraphics.life-balance.exchange+xml' => 'lbe',
'application/vnd.lotus-1-2-3' => '123',
'application/vnd.lotus-approach' => 'apr',
'application/vnd.lotus-freelance' => 'pre',
'application/vnd.lotus-notes' => 'nsf',
'application/vnd.lotus-organizer' => 'org',
'application/vnd.lotus-screencam' => 'scm',
'application/vnd.mozilla.xul+xml' => 'xul',
'application/vnd.ms-artgalry' => 'cil',
'application/vnd.ms-cab-compressed' => 'cab',
'application/vnd.ms-excel' => array(
'xls',
'xlm',
'xla',
'xlc',
'xlt',
'xlw'
),
'application/vnd.ms-excel.addin.macroenabled.12' => 'xlam',
'application/vnd.ms-excel.sheet.binary.macroenabled.12' => 'xlsb',
'application/vnd.ms-excel.sheet.macroenabled.12' => 'xlsm',
'application/vnd.ms-excel.template.macroenabled.12' => 'xltm',
'application/vnd.ms-fontobject' => 'eot',
'application/vnd.ms-htmlhelp' => 'chm',
'application/vnd.ms-ims' => 'ims',
'application/vnd.ms-lrm' => 'lrm',
'application/vnd.ms-officetheme' => 'thmx',
'application/vnd.ms-pki.seccat' => 'cat',
'application/vnd.ms-pki.stl' => 'stl',
'application/vnd.ms-powerpoint' => array('ppt', 'pps', 'pot'),
'application/vnd.ms-powerpoint.addin.macroenabled.12' => 'ppam',
'application/vnd.ms-powerpoint.presentation.macroenabled.12' => 'pptm',
'application/vnd.ms-powerpoint.slide.macroenabled.12' => 'sldm',
'application/vnd.ms-powerpoint.slideshow.macroenabled.12' => 'ppsm',
'application/vnd.ms-powerpoint.template.macroenabled.12' => 'potm',
'application/vnd.ms-project' => array('mpp', 'mpt'),
'application/vnd.ms-word.document.macroenabled.12' => 'docm',
'application/vnd.ms-word.template.macroenabled.12' => 'dotm',
'application/vnd.ms-works' => array('wps', 'wks', 'wcm', 'wdb'),
'application/vnd.ms-wpl' => 'wpl',
'application/vnd.ms-xpsdocument' => 'xps',
'application/vnd.mseq' => 'mseq',
'application/vnd.musician' => 'mus',
'application/vnd.oasis.opendocument.chart' => 'odc',
'application/vnd.oasis.opendocument.chart-template' => 'otc',
'application/vnd.oasis.opendocument.database' => 'odb',
'application/vnd.oasis.opendocument.formula' => 'odf',
'application/vnd.oasis.opendocument.formula-template' => 'odft',
'application/vnd.oasis.opendocument.graphics' => 'odg',
'application/vnd.oasis.opendocument.graphics-template' => 'otg',
'application/vnd.oasis.opendocument.image' => 'odi',
'application/vnd.oasis.opendocument.image-template' => 'oti',
'application/vnd.oasis.opendocument.presentation' => 'odp',
'application/vnd.oasis.opendocument.presentation-template' => 'otp',
'application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet' => 'ods',
'application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet-template' => 'ots',
'application/vnd.oasis.opendocument.text' => 'odt',
'application/vnd.oasis.opendocument.text-master' => 'odm',
'application/vnd.oasis.opendocument.text-template' => 'ott',
'application/vnd.oasis.opendocument.text-web' => 'oth',
'application/vnd.olpc-sugar' => 'xo',
'application/vnd.oma.dd2+xml' => 'dd2',
'application/vnd.openofficeorg.extension' => 'oxt',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.presentationml.presentation' => 'pptx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.presentationml.slide' => 'sldx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.presentationml.slideshow' => 'ppsx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.presentationml.template' => 'potx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.spreadsheetml.sheet' => 'xlsx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.spreadsheetml.template' => 'xltx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.document' => 'docx',
'application/vnd.openxmlformats-officedocument.wordprocessingml.template' => 'dotx',
'application/vnd.pvi.ptid1' => 'ptid',
'application/vnd.quark.quarkxpress' => array(
'qxd',
'qxt',
'qwd',
'qwt',
'qxl',
'qxb'
),
'application/vnd.realvnc.bed' => 'bed',
'application/vnd.recordare.musicxml' => 'mxl',
'application/vnd.recordare.musicxml+xml' => 'musicxml',
'application/vnd.rig.cryptonote' => 'cryptonote',
'application/vnd.rim.cod' => 'cod',
'application/vnd.rn-realmedia' => 'rm',
'application/vnd.rn-realmedia-vbr' => 'rmvb',
'application/vnd.route66.link66+xml' => 'link66',
'application/vnd.sailingtracker.track' => 'st',
'application/vnd.seemail' => 'see',
'application/vnd.sema' => 'sema',
'application/vnd.semd' => 'semd',
'application/vnd.semf' => 'semf',
'application/vnd.shana.informed.formdata' => 'ifm',
'application/vnd.shana.informed.formtemplate' => 'itp',
'application/vnd.shana.informed.interchange' => 'iif',
'application/vnd.shana.informed.package' => 'ipk',
'application/vnd.simtech-mindmapper' => array('twd', 'twds'),
'application/vnd.smaf' => 'mmf',
'application/vnd.stepmania.stepchart' => 'sm',
'application/vnd.sun.xml.calc' => 'sxc',
'application/vnd.sun.xml.calc.template' => 'stc',
'application/vnd.sun.xml.draw' => 'sxd',
'application/vnd.sun.xml.draw.template' => 'std',
'application/vnd.sun.xml.impress' => 'sxi',
'application/vnd.sun.xml.impress.template' => 'sti',
'application/vnd.sun.xml.math' => 'sxm',
'application/vnd.sun.xml.writer' => 'sxw',
'application/vnd.sun.xml.writer.global' => 'sxg',
'application/vnd.sun.xml.writer.template' => 'stw',
'application/vnd.sus-calendar' => array('sus', 'susp'),
'application/vnd.svd' => 'svd',
'application/vnd.symbian.install' => array('sis', 'sisx'),
'application/vnd.syncml+xml' => 'xsm',
'application/vnd.syncml.dm+wbxml' => 'bdm',
'application/vnd.syncml.dm+xml' => 'xdm',
'application/vnd.tao.intent-module-archive' => 'tao',
'application/vnd.tcpdump.pcap' => array('pcap', 'cap', 'dmp'),
'application/vnd.tmobile-livetv' => 'tmo',
'application/vnd.trid.tpt' => 'tpt',
'application/vnd.triscape.mxs' => 'mxs',
'application/vnd.trueapp' => 'tra',
'application/vnd.ufdl' => array('ufd', 'ufdl'),
'application/vnd.uiq.theme' => 'utz',
'application/vnd.umajin' => 'umj',
'application/vnd.unity' => 'unityweb',
'application/vnd.uoml+xml' => 'uoml',
'application/vnd.vcx' => 'vcx',
'application/vnd.visio' => array('vsd', 'vst', 'vss', 'vsw'),
'application/vnd.visionary' => 'vis',
'application/vnd.vsf' => 'vsf',
'application/vnd.wap.wbxml' => 'wbxml',
'application/vnd.wap.wmlc' => 'wmlc',
'application/vnd.wap.wmlscriptc' => 'wmlsc',
'application/vnd.webturbo' => 'wtb',
'application/vnd.wolfram.player' => 'nbp',
'application/vnd.wordperfect' => 'wpd',
'application/vnd.wqd' => 'wqd',
'application/vnd.wt.stf' => 'stf',
'application/vnd.xara' => 'xar',
'application/vnd.xfdl' => 'xfdl',
'application/voicexml+xml' => 'vxml',
'application/widget' => 'wgt',
'application/winhlp' => 'hlp',
'application/wsdl+xml' => 'wsdl',
'application/wspolicy+xml' => 'wspolicy',
'application/x-7z-compressed' => '7z',
'application/x-bittorrent' => 'torrent',
'application/x-blorb' => array('blb', 'blorb'),
'application/x-bzip' => 'bz',
'application/x-cdlink' => 'vcd',
'application/x-cfs-compressed' => 'cfs',
'application/x-chat' => 'chat',
'application/x-chess-pgn' => 'pgn',
'application/x-conference' => 'nsc',
'application/x-cpio' => 'cpio',
'application/x-csh' => 'csh',
'application/x-debian-package' => array('deb', 'udeb'),
'application/x-dgc-compressed' => 'dgc',
'application/x-director' => array(
'dir',
'dcr',
'dxr',
'cst',
'cct',
'cxt',
'w3d',
'fgd',
'swa'
),
'application/x-font-ttf' => array('ttf', 'ttc'),
'application/x-font-type1' => array('pfa', 'pfb', 'pfm', 'afm'),
'application/x-font-woff' => 'woff',
'application/x-freearc' => 'arc',
'application/x-futuresplash' => 'spl',
'application/x-gca-compressed' => 'gca',
'application/x-glulx' => 'ulx',
'application/x-gnumeric' => 'gnumeric',
'application/x-gramps-xml' => 'gramps',
'application/x-gtar' => 'gtar',
'application/x-hdf' => 'hdf',
'application/x-install-instructions' => 'install',
'application/x-iso9660-image' => 'iso',
'application/x-java-jnlp-file' => 'jnlp',
'application/x-latex' => 'latex',
'application/x-lzh-compressed' => array('lzh', 'lha'),
'application/x-mie' => 'mie',
'application/x-mobipocket-ebook' => array('prc', 'mobi'),
'application/x-ms-application' => 'application',
'application/x-ms-shortcut' => 'lnk',
'application/x-ms-wmd' => 'wmd',
'application/x-ms-wmz' => 'wmz',
'application/x-ms-xbap' => 'xbap',
'application/x-msaccess' => 'mdb',
'application/x-msbinder' => 'obd',
'application/x-mscardfile' => 'crd',
'application/x-msclip' => 'clp',
'application/x-msdownload' => array('exe', 'dll', 'com', 'bat', 'msi'),
'application/x-msmediaview' => array(
'mvb',
'm13',
'm14'
),
'application/x-msmetafile' => array('wmf', 'wmz', 'emf', 'emz'),
'application/x-rar-compressed' => 'rar',
'application/x-research-info-systems' => 'ris',
'application/x-sh' => 'sh',
'application/x-shar' => 'shar',
'application/x-shockwave-flash' => 'swf',
'application/x-silverlight-app' => 'xap',
'application/x-sql' => 'sql',
'application/x-stuffit' => 'sit',
'application/x-stuffitx' => 'sitx',
'application/x-subrip' => 'srt',
'application/x-sv4cpio' => 'sv4cpio',
'application/x-sv4crc' => 'sv4crc',
'application/x-t3vm-image' => 't3',
'application/x-tads' => 'gam',
'application/x-tar' => 'tar',
'application/x-tcl' => 'tcl',
'application/x-tex' => 'tex',
'application/x-tex-tfm' => 'tfm',
'application/x-texinfo' => array('texinfo', 'texi'),
'application/x-tgif' => 'obj',
'application/x-ustar' => 'ustar',
'application/x-wais-source' => 'src',
'application/x-x509-ca-cert' => array('der', 'crt'),
'application/x-xfig' => 'fig',
'application/x-xliff+xml' => 'xlf',
'application/x-xpinstall' => 'xpi',
'application/x-xz' => 'xz',
'application/x-zmachine' => 'z1',
'application/xaml+xml' => 'xaml',
'application/xcap-diff+xml' => 'xdf',
'application/xenc+xml' => 'xenc',
'application/xhtml+xml' => array('xhtml', 'xht'),
'application/xml' => array('xml', 'xsl'),
'application/xml-dtd' => 'dtd',
'application/xop+xml' => 'xop',
'application/xproc+xml' => 'xpl',
'application/xslt+xml' => 'xslt',
'application/xspf+xml' => 'xspf',
'application/xv+xml' => array('mxml', 'xhvml', 'xvml', 'xvm'),
'application/yang' => 'yang',
'application/yin+xml' => 'yin',
'application/zip' => 'zip',
'audio/adpcm' => 'adp',
'audio/basic' => array('au', 'snd'),
'audio/midi' => array('mid', 'midi', 'kar', 'rmi'),
'audio/mp4' => 'mp4a',
'audio/mpeg' => array(
'mpga',
'mp2',
'mp2a',
'mp3',
'm2a',
'm3a'
),
'audio/ogg' => array('oga', 'ogg', 'spx'),
'audio/vnd.dece.audio' => array('uva', 'uvva'),
'audio/vnd.rip' => 'rip',
'audio/webm' => 'weba',
'audio/x-aac' => 'aac',
'audio/x-aiff' => array('aif', 'aiff', 'aifc'),
'audio/x-caf' => 'caf',
'audio/x-flac' => 'flac',
'audio/x-matroska' => 'mka',
'audio/x-mpegurl' => 'm3u',
'audio/x-ms-wax' => 'wax',
'audio/x-ms-wma' => 'wma',
'audio/x-pn-realaudio' => array('ram', 'ra'),
'audio/x-pn-realaudio-plugin' => 'rmp',
'audio/x-wav' => 'wav',
'audio/xm' => 'xm',
'image/bmp' => 'bmp',
'image/cgm' => 'cgm',
'image/g3fax' => 'g3',
'image/gif' => 'gif',
'image/ief' => 'ief',
'image/jpeg' => array('jpeg', 'jpg', 'jpe'),
'image/ktx' => 'ktx',
'image/png' => 'png',
'image/prs.btif' => 'btif',
'image/sgi' => 'sgi',
'image/svg+xml' => array('svg', 'svgz'),
'image/tiff' => array('tiff', 'tif'),
'image/vnd.adobe.photoshop' => 'psd',
'image/vnd.dece.graphic' => array('uvi', 'uvvi', 'uvg', 'uvvg'),
'image/vnd.dvb.subtitle' => 'sub',
'image/vnd.djvu' => array('djvu', 'djv'),
'image/vnd.dwg' => 'dwg',
'image/vnd.dxf' => 'dxf',
'image/vnd.fastbidsheet' => 'fbs',
'image/vnd.fpx' => 'fpx',
'image/vnd.fst' => 'fst',
'image/vnd.fujixerox.edmics-mmr' => 'mmr',
'image/vnd.fujixerox.edmics-rlc' => 'rlc',
'image/vnd.ms-modi' => 'mdi',
'image/vnd.ms-photo' => 'wdp',
'image/vnd.net-fpx' => 'npx',
'image/vnd.wap.wbmp' => 'wbmp',
'image/vnd.xiff' => 'xif',
'image/webp' => 'webp',
'image/x-3ds' => '3ds',
'image/x-cmu-raster' => 'ras',
'image/x-cmx' => 'cmx',
'image/x-freehand' => array('fh', 'fhc', 'fh4', 'fh5', 'fh7'),
'image/x-icon' => 'ico',
'image/x-mrsid-image' => 'sid',
'image/x-pcx' => 'pcx',
'image/x-pict' => array('pic', 'pct'),
'image/x-portable-anymap' => 'pnm',
'image/x-portable-bitmap' => 'pbm',
'image/x-portable-graymap' => 'pgm',
'image/x-portable-pixmap' => 'ppm',
'image/x-rgb' => 'rgb',
'image/x-tga' => 'tga',
'image/x-xbitmap' => 'xbm',
'image/x-xpixmap' => 'xpm',
'image/x-xwindowdump' => 'xwd',
'message/rfc822' => array('eml', 'mime'),
'model/iges' => array('igs', 'iges'),
'model/mesh' => array('msh', 'mesh', 'silo'),
'model/vnd.collada+xml' => 'dae',
'model/vnd.dwf' => 'dwf',
'model/vnd.gdl' => 'gdl',
'model/vnd.gtw' => 'gtw',
'model/vnd.mts' => 'mts',
'model/vnd.vtu' => 'vtu',
'model/vrml' => array('wrl', 'vrml'),
'model/x3d+binary' => 'x3db',
'model/x3d+vrml' => 'x3dv',
'model/x3d+xml' => 'x3d',
'text/cache-manifest' => 'appcache',
'text/calendar' => array('ics', 'ifb'),
'text/css' => 'css',
'text/csv' => 'csv',
'text/html' => array('html', 'htm'),
'text/n3' => 'n3',
'text/plain' => array(
'txt',
'text',
'conf',
'def',
'list',
'log',
'in'
),
'text/prs.lines.tag' => 'dsc',
'text/richtext' => 'rtx',
'text/sgml' => array('sgml', 'sgm'),
'text/tab-separated-values' => 'tsv',
'text/troff' => array(
't',
'tr',
'roff',
'man',
'me',
'ms'
),
'text/turtle' => 'ttl',
'text/uri-list' => array('uri', 'uris', 'urls'),
'text/vcard' => 'vcard',
'text/vnd.curl' => 'curl',
'text/vnd.curl.dcurl' => 'dcurl',
'text/vnd.curl.scurl' => 'scurl',
'text/vnd.curl.mcurl' => 'mcurl',
'text/vnd.dvb.subtitle' => 'sub',
'text/vnd.fly' => 'fly',
'text/vnd.fmi.flexstor' => 'flx',
'text/vnd.graphviz' => 'gv',
'text/vnd.in3d.3dml' => '3dml',
'text/vnd.in3d.spot' => 'spot',
'text/vnd.sun.j2me.app-descriptor' => 'jad',
'text/vnd.wap.wml' => 'wml',
'text/vnd.wap.wmlscript' => 'wmls',
'text/x-asm' => array('s', 'asm'),
'text/x-fortran' => array('f', 'for', 'f77', 'f90'),
'text/x-java-source' => 'java',
'text/x-opml' => 'opml',
'text/x-pascal' => array('p', 'pas'),
'text/x-nfo' => 'nfo',
'text/x-setext' => 'etx',
'text/x-sfv' => 'sfv',
'text/x-uuencode' => 'uu',
'text/x-vcalendar' => 'vcs',
'text/x-vcard' => 'vcf',
'video/3gpp' => '3gp',
'video/3gpp2' => '3g2',
'video/h261' => 'h261',
'video/h263' => 'h263',
'video/h264' => 'h264',
'video/jpeg' => 'jpgv',
'video/jpm' => array('jpm', 'jpgm'),
'video/mj2' => 'mj2',
'video/mp4' => 'mp4',
'video/mpeg' => array('mpeg', 'mpg', 'mpe', 'm1v', 'm2v'),
'video/ogg' => 'ogv',
'video/quicktime' => array('qt', 'mov'),
'video/vnd.dece.hd' => array('uvh', 'uvvh'),
'video/vnd.dece.mobile' => array('uvm', 'uvvm'),
'video/vnd.dece.pd' => array('uvp', 'uvvp'),
'video/vnd.dece.sd' => array('uvs', 'uvvs'),
'video/vnd.dece.video' => array('uvv', 'uvvv'),
'video/vnd.dvb.file' => 'dvb',
'video/vnd.fvt' => 'fvt',
'video/vnd.mpegurl' => array('mxu', 'm4u'),
'video/vnd.ms-playready.media.pyv' => 'pyv',
'video/vnd.uvvu.mp4' => array('uvu', 'uvvu'),
'video/vnd.vivo' => 'viv',
'video/webm' => 'webm',
'video/x-f4v' => 'f4v',
'video/x-fli' => 'fli',
'video/x-flv' => 'flv',
'video/x-m4v' => 'm4v',
'video/x-matroska' => array('mkv', 'mk3d', 'mks'),
'video/x-mng' => 'mng',
'video/x-ms-asf' => array('asf', 'asx'),
'video/x-ms-vob' => 'vob',
'video/x-ms-wm' => 'wm',
'video/x-ms-wmv' => 'wmv',
'video/x-ms-wmx' => 'wmx',
'video/x-ms-wvx' => 'wvx',
'video/x-msvideo' => 'avi',
'video/x-sgi-movie' => 'movie',
);
/**
* Get a random MIME type
*
* @return string
* @example 'video/avi'
*/
public static function mimeType()
{
return static::randomElement(array_keys(static::$mimeTypes));
}
/**
* Get a random file extension (without a dot)
*
* @example avi
* @return string
*/
public static function fileExtension()
{
$random_extension = static::randomElement(array_values(static::$mimeTypes));
return is_array($random_extension) ? static::randomElement($random_extension) : $random_extension;
}
/**
* Copy a random file from the source directory to the target directory and returns the filename/fullpath
*
* @param string $sourceDirectory The directory to look for random file taking
* @param string $targetDirectory
* @param boolean $fullPath Whether to have the full path or just the filename
* @return string
*/
public static function file($sourceDirectory = '/tmp', $targetDirectory = '/tmp', $fullPath = true)
{
if (!is_dir($sourceDirectory)) {
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Source directory %s does not exist or is not a directory.', $sourceDirectory));
}
if (!is_dir($targetDirectory)) {
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Target directory %s does not exist or is not a directory.', $targetDirectory));
}
if ($sourceDirectory == $targetDirectory) {
throw new \InvalidArgumentException('Source and target directories must differ.');
}
// Drop . and .. and reset array keys
$files = array_filter(array_values(array_diff(scandir($sourceDirectory), array('.', '..'))), function ($file) use ($sourceDirectory) {
return is_file($sourceDirectory . DIRECTORY_SEPARATOR . $file) && is_readable($sourceDirectory . DIRECTORY_SEPARATOR . $file);
});
if (empty($files)) {
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Source directory %s is empty.', $sourceDirectory));
}
$sourceFullPath = $sourceDirectory . DIRECTORY_SEPARATOR . static::randomElement($files);
$destinationFile = Uuid::uuid() . '.' . pathinfo($sourceFullPath, PATHINFO_EXTENSION);
$destinationFullPath = $targetDirectory . DIRECTORY_SEPARATOR . $destinationFile;
if (false === copy($sourceFullPath, $destinationFullPath)) {
return false;
}
return $fullPath ? $destinationFullPath : $destinationFile;
}
}
Provider/fr_FR/Company.php 0000644 00000011442 15152066430 0011457 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
use Faker\Calculator\Luhn;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
/**
* @var array French company name formats.
*/
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
);
/**
* @var array French catch phrase formats.
*/
protected static $catchPhraseFormats = array(
'{{catchPhraseNoun}} {{catchPhraseVerb}} {{catchPhraseAttribute}}',
);
/**
* @var array French nouns (used by the catch phrase format).
*/
protected static $noun = array(
'la sécurité', 'le plaisir', 'le confort', 'la simplicité', "l'assurance", "l'art", 'le pouvoir', 'le droit',
'la possibilité', "l'avantage", 'la liberté'
);
/**
* @var array French verbs (used by the catch phrase format).
*/
protected static $verb = array(
'de rouler', "d'avancer", "d'évoluer", 'de changer', "d'innover", 'de louer', "d'atteindre vos buts",
'de concrétiser vos projets'
);
/**
* @var array End of sentences (used by the catch phrase format).
*/
protected static $attribute = array(
'de manière efficace', 'plus rapidement', 'plus facilement', 'plus simplement', 'en toute tranquilité',
'avant-tout', 'autrement', 'naturellement', 'à la pointe', 'sans soucis', "à l'état pur",
'à sa source', 'de manière sûre', 'en toute sécurité'
);
/**
* @var array Company suffixes.
*/
protected static $companySuffix = array('SA', 'S.A.', 'SARL', 'S.A.R.L.', 'S.A.S.', 'et Fils');
protected static $siretNicFormats = array('####', '0###', '00#%');
/**
* Returns a random catch phrase noun.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseNoun()
{
return static::randomElement(static::$noun);
}
/**
* Returns a random catch phrase attribute.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseAttribute()
{
return static::randomElement(static::$attribute);
}
/**
* Returns a random catch phrase verb.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseVerb()
{
return static::randomElement(static::$verb);
}
/**
* Generates a french catch phrase.
*
* @return string
*/
public function catchPhrase()
{
do {
$format = static::randomElement(static::$catchPhraseFormats);
$catchPhrase = ucfirst($this->generator->parse($format));
if ($this->isCatchPhraseValid($catchPhrase)) {
break;
}
} while (true);
return $catchPhrase;
}
/**
* Generates a siret number (14 digits) that passes the Luhn check.
*
* @see http://fr.wikipedia.org/wiki/Syst%C3%A8me_d'identification_du_r%C3%A9pertoire_des_%C3%A9tablissements
* @return string
*/
public function siret($formatted = true)
{
$siret = $this->siren(false);
$nicFormat = static::randomElement(static::$siretNicFormats);
$siret .= $this->numerify($nicFormat);
$siret .= Luhn::computeCheckDigit($siret);
if ($formatted) {
$siret = substr($siret, 0, 3) . ' ' . substr($siret, 3, 3) . ' ' . substr($siret, 6, 3) . ' ' . substr($siret, 9, 5);
}
return $siret;
}
/**
* Generates a siren number (9 digits) that passes the Luhn check.
*
* @see http://fr.wikipedia.org/wiki/Syst%C3%A8me_d%27identification_du_r%C3%A9pertoire_des_entreprises
* @return string
*/
public function siren($formatted = true)
{
$siren = $this->numerify('%#######');
$siren .= Luhn::computeCheckDigit($siren);
if ($formatted) {
$siren = substr($siren, 0, 3) . ' ' . substr($siren, 3, 3) . ' ' . substr($siren, 6, 3);
}
return $siren;
}
/**
* @var array An array containing string which should not appear twice in a catch phrase.
*/
protected static $wordsWhichShouldNotAppearTwice = array('sécurité', 'simpl');
/**
* Validates a french catch phrase.
*
* @param string $catchPhrase The catch phrase to validate.
*
* @return boolean (true if valid, false otherwise)
*/
protected static function isCatchPhraseValid($catchPhrase)
{
foreach (static::$wordsWhichShouldNotAppearTwice as $word) {
// Fastest way to check if a piece of word does not appear twice.
$beginPos = strpos($catchPhrase, $word);
$endPos = strrpos($catchPhrase, $word);
if ($beginPos !== false && $beginPos != $endPos) {
return false;
}
}
return true;
}
}
Provider/fr_FR/PhoneNumber.php 0000644 00000003376 15152066430 0012302 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
// Phone numbers can't start by 00 in France
// 01 is the most common prefix
protected static $formats = array(
'+33 (0)1 ## ## ## ##',
'+33 (0)1 ## ## ## ##',
'+33 (0)2 ## ## ## ##',
'+33 (0)3 ## ## ## ##',
'+33 (0)4 ## ## ## ##',
'+33 (0)5 ## ## ## ##',
'+33 (0)6 ## ## ## ##',
'+33 (0)7 ## ## ## ##',
'+33 (0)8 ## ## ## ##',
'+33 (0)9 ## ## ## ##',
'+33 1 ## ## ## ##',
'+33 1 ## ## ## ##',
'+33 2 ## ## ## ##',
'+33 3 ## ## ## ##',
'+33 4 ## ## ## ##',
'+33 5 ## ## ## ##',
'+33 6 ## ## ## ##',
'+33 7 ## ## ## ##',
'+33 8 ## ## ## ##',
'+33 9 ## ## ## ##',
'01########',
'01########',
'02########',
'03########',
'04########',
'05########',
'06########',
'07########',
'08########',
'09########',
'01 ## ## ## ##',
'01 ## ## ## ##',
'02 ## ## ## ##',
'03 ## ## ## ##',
'04 ## ## ## ##',
'05 ## ## ## ##',
'06 ## ## ## ##',
'07 ## ## ## ##',
'08 ## ## ## ##',
'09 ## ## ## ##',
);
// Mobile phone numbers start by 06 and 07
// 06 is the most common prefix
protected static $mobileFormats = array(
'+33 6 ## ## ## ##',
'+33 7 ## ## ## ##',
'06########',
'07########',
'06 ## ## ## ##',
'07 ## ## ## ##',
);
/**
* @example '0601020304'
*/
public static function mobileNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$mobileFormats));
}
}
Provider/fr_FR/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011464 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'FR', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/fr_FR/Text.php 0000644 00002600537 15152066430 0011010 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* The Project Gutenberg EBook of Madame Bovary, by Gustave Flaubert
*
* This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
* almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
* re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
* with this eBook or online at www.gutenberg.net
*
* Title: Madame Bovary
* Author: Gustave Flaubert
* Release Date: November 26, 2004 [EBook #14155]
* [Last updated: November 28, 2011]
* Language: French
*
* *** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK MADAME BOVARY ***
*
* Produced by Ebooks libres et gratuits at http://www.ebooksgratuits.com
*
* Gustave Flaubert
* MADAME BOVARY
* (1857)
*
* @see http://www.gutenberg.org/cache/epub/14155/pg14155.txt
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
PREMIÈRE PARTIE
I
Nous étions à l'Étude, quand le Proviseur entra, suivi d'un
nouveau habillé en bourgeois et d'un garçon de classe qui portait
un grand pupitre. Ceux qui dormaient se réveillèrent, et chacun se
leva comme surpris dans son travail.
Le Proviseur nous fit signe de nous rasseoir; puis, se tournant
vers le maître d'études:
-- Monsieur Roger, lui dit-il à demi-voix, voici un élève que je
vous recommande, il entre en cinquième. Si son travail et sa
conduite sont méritoires, il passera dans les grands, où l'appelle
son âge.
Resté dans l'angle, derrière la porte, si bien qu'on l'apercevait
à peine, le nouveau était un gars de la campagne, d'une quinzaine
d'années environ, et plus haut de taille qu'aucun de nous tous. Il
avait les cheveux coupés droit sur le front, comme un chantre de
village, l'air raisonnable et fort embarrassé. Quoiqu'il ne fût
pas large des épaules, son habit-veste de drap vert à boutons
noirs devait le gêner aux entournures et laissait voir, par la
fente des parements, des poignets rouges habitués à être nus. Ses
jambes, en bas bleus, sortaient d'un pantalon jaunâtre très tiré
par les bretelles. Il était chaussé de souliers forts, mal cirés,
garnis de clous.
On commença la récitation des leçons. Il les écouta de toutes ses
oreilles, attentif comme au sermon, n'osant même croiser les
cuisses, ni s'appuyer sur le coude, et, à deux heures, quand la
cloche sonna, le maître d'études fut obligé de l'avertir, pour
qu'il se mît avec nous dans les rangs.
Nous avions l'habitude, en entrant en classe, de jeter nos
casquettes par terre, afin d'avoir ensuite nos mains plus libres;
il fallait, dès le seuil de la porte, les lancer sous le banc, de
façon à frapper contre la muraille en faisant beaucoup de
poussière; c'était là le genre.
Mais, soit qu'il n'eût pas remarqué cette manoeuvre ou qu'il n'eut
osé s'y soumettre, la prière était finie que le nouveau tenait
encore sa casquette sur ses deux genoux. C'était une de ces
coiffures d'ordre composite, où l'on retrouve les éléments du
bonnet à poil, du chapska, du chapeau rond, de la casquette de
loutre et du bonnet de coton, une de ces pauvres choses, enfin,
dont la laideur muette a des profondeurs d'expression comme le
visage d'un imbécile. Ovoïde et renflée de baleines, elle
commençait par trois boudins circulaires; puis s'alternaient,
séparés par une bande rouge, des losanges de velours et de poils
de lapin; venait ensuite une façon de sac qui se terminait par un
polygone cartonné, couvert d'une broderie en soutache compliquée,
et d'où pendait, au bout d'un long cordon trop mince, un petit
croisillon de fils d'or, en manière de gland. Elle était neuve; la
visière brillait.
-- Levez-vous, dit le professeur.
Il se leva; sa casquette tomba. Toute la classe se mit à rire.
Il se baissa pour la reprendre. Un voisin la fit tomber d'un coup
de coude, il la ramassa encore une fois.
-- Débarrassez-vous donc de votre casque, dit le professeur, qui
était un homme d'esprit.
Il y eut un rire éclatant des écoliers qui décontenança le pauvre
garçon, si bien qu'il ne savait s'il fallait garder sa casquette à
la main, la laisser par terre ou la mettre sur sa tête. Il se
rassit et la posa sur ses genoux.
-- Levez-vous, reprit le professeur, et dites-moi votre nom.
Le nouveau articula, d'une voix bredouillante, un nom
inintelligible.
-- Répétez!
Le même bredouillement de syllabes se fit entendre, couvert par
les huées de la classe.
-- Plus haut! cria le maître, plus haut!
Le nouveau, prenant alors une résolution extrême, ouvrit une
bouche démesurée et lança à pleins poumons, comme pour appeler
quelqu'un, ce mot: Charbovari.
Ce fut un vacarme qui s'élança d'un bond, monta en crescendo, avec
des éclats de voix aigus (on hurlait, on aboyait, on trépignait,
on répétait: Charbovari! Charbovari!), puis qui roula en notes
isolées, se calmant à grand-peine, et parfois qui reprenait tout à
coup sur la ligne d'un banc où saillissait encore çà et là, comme
un pétard mal éteint, quelque rire étouffé.
Cependant, sous la pluie des pensums, l'ordre peu à peu se
rétablit dans la classe, et le professeur, parvenu à saisir le nom
de Charles Bovary, se l'étant fait dicter, épeler et relire,
commanda tout de suite au pauvre diable d'aller s'asseoir sur le
banc de paresse, au pied de la chaire. Il se mit en mouvement,
mais, avant de partir, hésita.
-- Que cherchez-vous? demanda le professeur.
-- Ma cas... fit timidement le nouveau, promenant autour de lui
des regards inquiets.
-- Cinq cents vers à toute la classe! exclamé d'une voix furieuse,
arrêta, comme le _Quos ego_, une bourrasque nouvelle. -- Restez
donc tranquilles! continuait le professeur indigné, et s'essuyant
le front avec son mouchoir qu'il venait de prendre dans sa toque:
Quant à vous, le nouveau, vous me copierez vingt fois le verbe
_ridiculus sum_.
Puis, d'une voix plus douce:
-- Eh! vous la retrouverez, votre casquette; on ne vous l'a pas
volée!
Tout reprit son calme. Les têtes se courbèrent sur les cartons, et
le nouveau resta pendant deux heures dans une tenue exemplaire,
quoiqu'il y eût bien, de temps à autre, quelque boulette de papier
lancée d'un bec de plume qui vînt s'éclabousser sur sa figure.
Mais il s'essuyait avec la main, et demeurait immobile, les yeux
baissés.
Le soir, à l'Étude, il tira ses bouts de manches de son pupitre,
mit en ordre ses petites affaires, régla soigneusement son papier.
Nous le vîmes qui travaillait en conscience, cherchant tous les
mots dans le dictionnaire et se donnant beaucoup de mal. Grâce,
sans doute, à cette bonne volonté dont il fit preuve, il dut de ne
pas descendre dans la classe inférieure; car, s'il savait
passablement ses règles, il n'avait guère d'élégance dans les
tournures. C'était le curé de son village qui lui avait commencé
le latin, ses parents, par économie, ne l'ayant envoyé au collège
que le plus tard possible.
Son père, M. Charles-Denis-Bartholomé Bovary, ancien aide-
chirurgien-major, compromis, vers 1812, dans des affaires de
conscription, et forcé, vers cette époque, de quitter le service,
avait alors profité de ses avantages personnels pour saisir au
passage une dot de soixante mille francs, qui s'offrait en la
fille d'un marchand bonnetier, devenue amoureuse de sa tournure.
Bel homme, hâbleur, faisant sonner haut ses éperons, portant des
favoris rejoints aux moustaches, les doigts toujours garnis de
bagues et habillé de couleurs voyantes, il avait l'aspect d'un
brave, avec l'entrain facile d'un commis voyageur. Une fois marié,
il vécut deux ou trois ans sur la fortune de sa femme, dînant
bien, se levant tard, fumant dans de grandes pipes en porcelaine,
ne rentrant le soir qu'après le spectacle et fréquentant les
cafés. Le beau-père mourut et laissa peu de chose; il en fut
indigné, se lança dans la fabrique, y perdit quelque argent, puis
se retira dans la campagne, où il voulut faire valoir. Mais, comme
il ne s'entendait guère plus en culture qu'en indiennes, qu'il
montait ses chevaux au lieu de les envoyer au labour, buvait son
cidre en bouteilles au lieu de le vendre en barriques, mangeait
les plus belles volailles de sa cour et graissait ses souliers de
chasse avec le lard de ses cochons, il ne tarda point à
s'apercevoir qu'il valait mieux planter là toute spéculation.
Moyennant deux cents francs par an, il trouva donc à louer dans un
village, sur les confins du pays de Caux et de la Picardie, une
sorte de logis moitié ferme, moitié maison de maître; et, chagrin,
rongé de regrets, accusant le ciel, jaloux contre tout le monde,
il s'enferma dès l'âge de quarante-cinq ans, dégoûté des hommes,
disait-il, et décidé à vivre en paix.
Sa femme avait été folle de lui autrefois; elle l'avait aimé avec
mille servilités qui l'avaient détaché d'elle encore davantage.
Enjouée jadis, expansive et tout aimante, elle était, en
vieillissant, devenue (à la façon du vin éventé qui se tourne en
vinaigre) d'humeur difficile, piaillarde, nerveuse. Elle avait
tant souffert, sans se plaindre, d'abord, quand elle le voyait
courir après toutes les gotons de village et que vingt mauvais
lieux le lui renvoyaient le soir, blasé et puant l'ivresse! Puis
l'orgueil s'était révolté. Alors elle s'était tue, avalant sa rage
dans un stoïcisme muet, qu'elle garda jusqu'à sa mort. Elle était
sans cesse en courses, en affaires. Elle allait chez les avoués,
chez le président, se rappelait l'échéance des billets, obtenait
des retards; et, à la maison, repassait, cousait, blanchissait,
surveillait les ouvriers, soldait les mémoires, tandis que, sans
s'inquiéter de rien, Monsieur, continuellement engourdi dans une
somnolence boudeuse dont il ne se réveillait que pour lui dire des
choses désobligeantes, restait à fumer au coin du feu, en crachant
dans les cendres.
Quand elle eut un enfant, il le fallut mettre en nourrice. Rentré
chez eux, le marmot fut gâté comme un prince. Sa mère le
nourrissait de confitures; son père le laissait courir sans
souliers, et, pour faire le philosophe, disait même qu'il pouvait
bien aller tout nu, comme les enfants des bêtes. À l'encontre des
tendances maternelles, il avait en tête un certain idéal viril de
l'enfance, d'après lequel il tâchait de former son fils, voulant
qu'on l'élevât durement, à la spartiate, pour lui faire une bonne
constitution. Il l'envoyait se coucher sans feu, lui apprenait à
boire de grands coups de rhum et à insulter les processions. Mais,
naturellement paisible, le petit répondait mal à ses efforts. Sa
mère le traînait toujours après elle; elle lui découpait des
cartons, lui racontait des histoires, s'entretenait avec lui dans
des monologues sans fin, pleins de gaietés mélancoliques et de
chatteries babillardes. Dans l'isolement de sa vie, elle reporta
sur cette tête d'enfant toutes ses vanités éparses, brisées. Elle
rêvait de hautes positions, elle le voyait déjà grand, beau,
spirituel, établi, dans les ponts et chaussées ou dans la
magistrature. Elle lui apprit à lire, et même lui enseigna, sur un
vieux piano qu'elle avait, à chanter deux ou trois petites
romances. Mais, à tout cela, M. Bovary, peu soucieux des lettres,
disait que ce n'était pas la peine! Auraient-ils jamais de quoi
l'entretenir dans les écoles du gouvernement, lui acheter une
charge ou un fonds de commerce? D'ailleurs, avec du toupet, un
homme réussit toujours dans le monde. Madame Bovary se mordait les
lèvres, et l'enfant vagabondait dans le village.
Il suivait les laboureurs, et chassait, à coups de motte de terre,
les corbeaux qui s'envolaient. Il mangeait des mûres le long des
fossés, gardait les dindons avec une gaule, fanait à la moisson,
courait dans le bois, jouait à la marelle sous le porche de
l'église les jours de pluie, et, aux grandes fêtes, suppliait le
bedeau de lui laisser sonner les cloches, pour se pendre de tout
son corps à la grande corde et se sentir emporter par elle dans sa
volée.
Aussi poussa-t-il comme un chêne. Il acquit de fortes mains, de
belles couleurs.
À douze ans, sa mère obtint que l'on commençât ses études. On en
chargea le curé. Mais les leçons étaient si courtes et si mal
suivies, qu'elles ne pouvaient servir à grand-chose. C'était aux
moments perdus qu'elles se donnaient, dans la sacristie, debout, à
la hâte, entre un baptême et un enterrement; ou bien le curé
envoyait chercher son élève après l'Angélus, quand il n'avait pas
à sortir. On montait dans sa chambre, on s'installait: les
moucherons et les papillons de nuit tournoyaient autour de la
chandelle. Il faisait chaud, l'enfant s'endormait; et le bonhomme,
s'assoupissant les mains sur son ventre, ne tardait pas à ronfler,
la bouche ouverte. D'autres fois, quand M. le curé, revenant de
porter le viatique à quelque malade des environs, apercevait
Charles qui polissonnait dans la campagne, il l'appelait, le
sermonnait un quart d'heure et profitait de l'occasion pour lui
faire conjuguer son verbe au pied d'un arbre. La pluie venait les
interrompre, ou une connaissance qui passait. Du reste, il était
toujours content de lui, disait même que le jeune homme avait
beaucoup de mémoire.
Charles ne pouvait en rester là. Madame fut énergique. Honteux, ou
fatigué plutôt, Monsieur céda sans résistance, et l'on attendit
encore un an que le gamin eût fait sa première communion.
Six mois se passèrent encore; et, l'année d'après, Charles fut
définitivement envoyé au collège de Rouen, où son père l'amena
lui-même, vers la fin d'octobre, à l'époque de la foire Saint-
Romain.
Il serait maintenant impossible à aucun de nous de se rien
rappeler de lui. C'était un garçon de tempérament modéré, qui
jouait aux récréations, travaillait à l'étude, écoutant en classe,
dormant bien au dortoir, mangeant bien au réfectoire. Il avait
pour correspondant un quincaillier en gros de la rue Ganterie, qui
le faisait sortir une fois par mois, le dimanche, après que sa
boutique était fermée, l'envoyait se promener sur le port à
regarder les bateaux, puis le ramenait au collège dès sept heures,
avant le souper. Le soir de chaque jeudi, il écrivait une longue
lettre à sa mère, avec de l'encre rouge et trois pains à cacheter;
puis il repassait ses cahiers d'histoire, ou bien lisait un vieux
volume d'Anacharsis qui traînait dans l'étude. En promenade, il
causait avec le domestique, qui était de la campagne comme lui.
À force de s'appliquer, il se maintint toujours vers le milieu de
la classe; une fois même, il gagna un premier accessit d'histoire
naturelle. Mais à la fin de sa troisième, ses parents le
retirèrent du collège pour lui faire étudier la médecine,
persuadés qu'il pourrait se pousser seul jusqu'au baccalauréat.
Sa mère lui choisit une chambre, au quatrième, sur l'Eau-de-Robec,
chez un teinturier de sa connaissance: Elle conclut les
arrangements pour sa pension, se procura des meubles, une table et
deux chaises, fit venir de chez elle un vieux lit en merisier, et
acheta de plus un petit poêle en fonte, avec la provision de bois
qui devait chauffer son pauvre enfant. Puis elle partit au bout de
la semaine, après mille recommandations de se bien conduire,
maintenant qu'il allait être abandonné à lui-même.
Le programme des cours, qu'il lut sur l'affiche, lui fit un effet
d'étourdissement: cours d'anatomie, cours de pathologie, cours de
physiologie, cours de pharmacie, cours de chimie, et de botanique,
et de clinique, et de thérapeutique, sans compter l'hygiène ni la
matière médicale, tous noms dont il ignorait les étymologies et
qui étaient comme autant de portes de sanctuaires pleins
d'augustes ténèbres.
Il n'y comprit rien; il avait beau écouter, il ne saisissait pas.
Il travaillait pourtant, il avait des cahiers reliés, il suivait
tous les cours; il ne perdait pas une seule visite. Il
accomplissait sa petite tâche quotidienne à la manière du cheval
de manège, qui tourne en place les yeux bandés, ignorant de la
besogne qu'il broie.
Pour lui épargner de la dépense, sa mère lui envoyait chaque
semaine, par le messager, un morceau de veau cuit au four, avec
quoi il déjeunait le matin; quand il était rentré de l'hôpital,
tout en battant la semelle contre le mur. Ensuite il fallait
courir aux leçons, à l'amphithéâtre, à l'hospice, et revenir chez
lui, à travers toutes les rues. Le soir, après le maigre dîner de
son propriétaire, il remontait à sa chambre et se remettait au
travail, dans ses habits mouillés qui fumaient sur son corps,
devant le poêle rougi.
Dans les beaux soirs d'été; à l'heure où les rues tièdes sont
vides, quand les servantes, jouent au volant sur le seuil des
portes, il ouvrait sa fenêtre et s'accoudait. La rivière, qui fait
de ce quartier de Rouen comme une ignoble petite Venise, coulait
en bas, sous lui, jaune, violette ou bleue, entre ses ponts et ses
grilles. Des ouvriers, accroupis au bord, lavaient leurs bras dans
l'eau. Sur des perches partant du haut des greniers, des écheveaux
de coton séchaient à l'air. En face, au-delà des toits, le grand
ciel pur s'étendait, avec le soleil rouge se couchant. Qu'il
devait faire bon là-bas! Quelle fraîcheur sous la hêtraie! Et il
ouvrait les narines pour aspirer les bonnes odeurs de la campagne,
qui ne venaient pas jusqu'à lui.
Il maigrit, sa taille s'allongea, et sa figure prit une sorte
d'expression dolente qui la rendit presque intéressante.
Naturellement, par nonchalance; il en vint à se délier de toutes
les résolutions qu'il s'était faites. Une fois, il manqua la
visite, le lendemain son cours, et, savourant la paresse, peu à
peu, n'y retourna plus.
Il prit l'habitude du cabaret, avec la passion des dominos.
S'enfermer chaque soir dans un sale appartement public, pour y
taper sur des tables de marbre de petits os de mouton marqués de
points noirs, lui semblait un acte précieux de sa liberté, qui le
rehaussait d'estime vis-à-vis de lui-même. C'était comme
l'initiation au monde, l'accès des plaisirs défendus; et, en
entrant, il posait la main sur le bouton de la porte avec une joie
presque sensuelle. Alors, beaucoup de choses comprimées en lui, se
dilatèrent; il apprit par coeur des couplets qu'il chantait aux
bienvenues, s'enthousiasma pour Béranger, sut faire du punch et
connut enfin l'amour.
Grâce à ces travaux préparatoires, il échoua complètement à son
examen d'officier de santé. On l'attendait le soir même à la
maison pour fêter son succès.
Il partit à pied et s'arrêta vers l'entrée du village, où il fit
demander sa mère, lui conta tout. Elle l'excusa, rejetant l'échec
sur l'injustice des examinateurs, et le raffermit un peu, se
chargeant d'arranger les choses. Cinq ans plus tard seulement,
M. Bovary connut la vérité; elle était vieille, il l'accepta, ne
pouvant d'ailleurs supposer qu'un homme issu de lui fût un sot.
Charles se remit donc au travail et prépara sans discontinuer les
matières de son examen, dont il apprit d'avance toutes les
questions par coeur. Il fut reçu avec une assez bonne note. Quel
beau jour pour sa mère! On donna un grand dîner.
Où irait-il exercer son art? À Tostes. Il n'y avait là qu'un vieux
médecin. Depuis longtemps madame Bovary guettait sa mort, et le
bonhomme n'avait point encore plié bagage, que Charles était
installé en face, comme son successeur.
Mais ce n'était pas tout que d'avoir élevé son fils, de lui avoir
fait apprendre la médecine et découvert Tostes pour l'exercer: il
lui fallait une femme. Elle lui en trouva une: la veuve d'un
huissier de Dieppe, qui avait quarante-cinq ans et douze cents
livres de rente.
Quoiqu'elle fût laide, sèche comme un cotret, et bourgeonnée comme
un printemps, certes madame Dubuc ne manquait pas de partis à
choisir. Pour arriver à ses fins, la mère Bovary fut obligée de
les évincer tous, et elle déjoua même fort habilement les
intrigues d'un charcutier qui était soutenu par les prêtres.
Charles avait entrevu dans le mariage l'avènement d'une condition
meilleure, imaginant qu'il serait plus libre et pourrait disposer
de sa personne et de son argent. Mais sa femme fut le maître; il
devait devant le monde dire ceci, ne pas dire cela, faire maigre
tous les vendredis, s'habiller comme elle l'entendait, harceler
par son ordre les clients qui ne payaient pas. Elle décachetait
ses lettres, épiait ses démarches, et l'écoutait, à travers la
cloison, donner ses consultations dans son cabinet, quand il y
avait des femmes.
Il lui fallait son chocolat tous les matins, des égards à n'en
plus finir. Elle se plaignait sans cesse de ses nerfs, de sa
poitrine, de ses humeurs. Le bruit des pas lui faisait mal; on
s'en allait, la solitude lui devenait odieuse; revenait-on près
d'elle, c'était pour la voir mourir, sans doute. Le soir, quand
Charles rentrait, elle sortait de dessous ses draps ses longs bras
maigres, les lui passait autour du cou, et, l'ayant fait asseoir
au bord du lit, se mettait à lui parler de ses chagrins: il
l'oubliait, il en aimait une autre! On lui avait bien dit qu'elle
serait malheureuse; et elle finissait en lui demandant quelque
sirop pour sa santé et un peu plus d'amour.
II
Une nuit, vers onze heures, ils furent réveillés par le bruit d'un
cheval qui s'arrêta juste à la porte. La bonne ouvrit la lucarne
du grenier et parlementa quelque temps avec un homme resté en bas,
dans la rue. Il venait chercher le médecin; il avait une lettre.
Nastasie descendit les marches en grelottant, et alla ouvrir la
serrure et les verrous, l'un après l'autre. L'homme laissa son
cheval, et, suivant la bonne, entra tout à coup derrière elle. Il
tira de dedans son bonnet de laine à houppes grises, une lettre
enveloppée dans un chiffon, et la présenta délicatement à Charles,
qui s'accouda sur l'oreiller pour la lire. Nastasie, près du lit,
tenait la lumière. Madame, par pudeur, restait tournée vers la
ruelle et montrait le dos.
Cette lettre, cachetée d'un petit cachet de cire bleue, suppliait
M. Bovary de se rendre immédiatement à la ferme des Bertaux, pour
remettre une jambe cassée. Or il y a, de Tostes aux Bertaux, six
bonnes lieues de traverse, en passant par Longueville et Saint-
Victor. La nuit était noire. Madame Bovary jeune redoutait les
accidents pour son mari. Donc il fut décidé que le valet d'écurie
prendrait les devants. Charles partirait trois heures plus tard,
au lever de la lune. On enverrait un gamin à sa rencontre, afin de
lui montrer le chemin de la ferme et d'ouvrir les clôtures devant
lui.
Vers quatre heures du matin, Charles, bien enveloppé dans son
manteau, se mit en route pour les Bertaux. Encore endormi par la
chaleur du sommeil, il se laissait bercer au trot pacifique de sa
bête. Quand elle s'arrêtait d'elle-même devant ces trous entourés
d'épines que l'on creuse au bord des sillons, Charles se
réveillant en sursaut, se rappelait vite la jambe cassée, et il
tâchait de se remettre en mémoire toutes les fractures qu'il
savait. La pluie ne tombait plus; le jour commençait à venir, et,
sur les branches des pommiers sans feuilles, des oiseaux se
tenaient immobiles, hérissant leurs petites plumes au vent froid
du matin. La plate campagne s'étalait à perte de vue, et les
bouquets d'arbres autour des fermes faisaient, à intervalles
éloignés, des taches d'un violet noir sur cette grande surface
grise, qui se perdait à l'horizon dans le ton morne du ciel.
Charles, de temps à autre, ouvrait les yeux; puis, son esprit se
fatiguant et le sommeil revenant de soi-même, bientôt il entrait
dans une sorte d'assoupissement où, ses sensations récentes se
confondant avec des souvenirs, lui-même se percevait double, à la
fois étudiant et marié, couché dans son lit comme tout à l'heure,
traversant une salle d'opérés comme autrefois. L'odeur chaude des
cataplasmes se mêlait dans sa tête à la verte odeur de la rosée;
il entendait rouler sur leur tringle les anneaux de fer des lits
et sa femme dormir... Comme il passait par Vassonville, il
aperçut, au bord d'un fossé, un jeune garçon assis sur l'herbe.
-- Êtes-vous le médecin? demanda l'enfant.
Et, sur la réponse de Charles, il prit ses sabots à ses mains et
se mit à courir devant lui.
L'officier de santé, chemin faisant, comprit aux discours de son
guide que M. Rouault devait être un cultivateur des plus aisés. Il
s'était cassé la jambe, la veille au soir, en revenant de faire
les Rois, chez un voisin. Sa femme était morte depuis deux ans. Il
n'avait avec lui que sa demoiselle, qui l'aidait à tenir la
maison.
Les ornières devinrent plus profondes. On approchait des Bertaux.
Le petit gars, se coulant alors par un trou de haie, disparut,
puis, il revint au bout d'une cour en ouvrir la barrière. Le
cheval glissait sur l'herbe mouillée; Charles se baissait pour
passer sous les branches. Les chiens de garde à la niche aboyaient
en tirant sur leur chaîne. Quand il entra dans les Bertaux, son
cheval eut peur et fit un grand écart.
C'était une ferme de bonne apparence. On voyait dans les écuries,
par le dessus des portes ouvertes, de gros chevaux de labour qui
mangeaient tranquillement dans des râteliers neufs. Le long des
bâtiments s'étendait un large fumier, de la buée s'en élevait, et,
parmi les poules et les dindons, picoraient dessus cinq ou six
paons, luxe des basses-cours cauchoises. La bergerie était longue,
la grange était haute, à murs lisses comme la main. Il y avait
sous le hangar deux grandes charrettes et quatre charrues, avec
leurs fouets, leurs colliers, leurs équipages complets, dont les
toisons de laine bleue se salissaient à la poussière fine qui
tombait des greniers. La cour allait en montant; plantée d'arbres
symétriquement espacés, et le bruit gai d'un troupeau d'oies
retentissait près de la mare.
Une jeune femme, en robe de mérinos bleu garnie de trois volants,
vint sur le seuil de la maison pour recevoir M. Bovary, qu'elle
fit entrer dans la cuisine, où flambait un grand feu. Le déjeuner
des gens bouillonnait alentour, dans des petits pots de taille
inégale. Des vêtements humides séchaient dans l'intérieur de la
cheminée. La pelle, les pincettes et le bec du soufflet, tous de
proportion colossale, brillaient comme de l'acier poli, tandis que
le long des murs s'étendait une abondante batterie de cuisine, où
miroitait inégalement la flamme claire du foyer, jointe aux
premières lueurs du soleil arrivant par les carreaux.
Charles monta, au premier, voir le malade. Il le trouva dans son
lit, suant sous ses couvertures et ayant rejeté bien loin son
bonnet de coton. C'était un gros petit homme de cinquante ans, à
la peau blanche, à l'oeil bleu, chauve sur le devant de la tête,
et qui portait des boucles d'oreilles. Il avait à ses côtés, sur
une chaise, une grande carafe d'eau-de-vie, dont il se versait de
temps à autre pour se donner du coeur au ventre; mais, dès qu'il
vit le médecin, son exaltation tomba, et, au lieu de sacrer comme
il faisait depuis douze heures, il se prit à geindre faiblement.
La fracture était simple, sans complication d'aucune espèce.
Charles n'eût osé en souhaiter de plus facile. Alors, se rappelant
les allures de ses maîtres auprès du lit des blessés, il
réconforta le patient avec toutes sortes de bons mots; caresses
chirurgicales qui sont comme l'huile dont on graisse les
bistouris. Afin d'avoir des attelles, on alla chercher, sous la
charreterie, un paquet de lattes. Charles en choisit une, la coupa
en morceaux et la polit avec un éclat de vitre, tandis que la
servante déchirait des draps pour faire des bandes, et que
mademoiselle Emma tâchait à coudre des coussinets. Comme elle fut
longtemps avant de trouver son étui, son père s'impatienta; elle
ne répondit rien; mais, tout en cousant, elle se piquait les
doigts, qu'elle portait ensuite à sa bouche pour les sucer.
Charles fut surpris de la blancheur de ses ongles. Ils étaient
brillants, fins du bout, plus nettoyés que les ivoires de Dieppe,
et taillés en amande. Sa main pourtant n'était pas belle, point
assez pâle peut-être, et un peu sèche aux phalanges; elle était
trop longue aussi, et sans molles inflexions de lignes sur les
contours. Ce qu'elle avait de beau, c'étaient les yeux; quoiqu'ils
fussent bruns, ils semblaient noirs à cause des cils, et son
regard arrivait franchement à vous avec une hardiesse candide.
Une fois le pansement fait, le médecin fut invité, par M. Rouault
lui-même, à prendre un morceau avant de partir.
Charles descendit dans la salle, au rez-de-chaussée. Deux
couverts, avec des timbales d'argent, y étaient mis sur une petite
table, au pied d'un grand lit à baldaquin revêtu d'une indienne à
personnages représentant des Turcs. On sentait une odeur d'iris et
de draps humides, qui s'échappait de la haute armoire en bois de
chêne, faisant face à la fenêtre. Par terre, dans les angles,
étaient rangés, debout, des sacs de blé. C'était le trop-plein du
grenier proche, où l'on montait par trois marches de pierre. Il y
avait, pour décorer l'appartement, accrochée à un clou, au milieu
du mur dont la peinture verte s'écaillait sous le salpêtre, une
tête de Minerve au crayon noir, encadrée de dorure, et qui portait
au bas, écrit en lettres gothiques: «À mon cher papa.»
On parla d'abord du malade, puis du temps qu'il faisait, des
grands froids, des loups qui couraient les champs, la nuit.
Mademoiselle Rouault ne s'amusait guère à la campagne, maintenant
surtout qu'elle était chargée presque à elle seule des soins de la
ferme. Comme la salle était fraîche, elle grelottait tout en
mangeant, ce qui découvrait un peu ses lèvres charnues, qu'elle
avait coutume de mordillonner à ses moments de silence.
Son cou sortait d'un col blanc, rabattu. Ses cheveux, dont les
deux bandeaux noirs semblaient chacun d'un seul morceau, tant ils
étaient lisses, étaient séparés sur le milieu de la tête par une
raie fine, qui s'enfonçait légèrement selon la courbe du crâne;
et, laissant voir à peine le bout de l'oreille, ils allaient se
confondre par derrière en un chignon abondant, avec un mouvement
ondé vers les tempes, que le médecin de campagne remarqua là pour
la première fois de sa vie. Ses pommettes étaient roses. Elle
portait, comme un homme, passé entre deux boutons de son corsage,
un lorgnon d'écaille.
Quand Charles, après être monté dire adieu au père Rouault, rentra
dans la salle avant de partir, il la trouva debout, le front
contre la fenêtre, et qui regardait dans le jardin, où les échalas
des haricots avaient été renversés par le vent. Elle se retourna.
-- Cherchez-vous quelque chose? demanda-t-elle.
-- Ma cravache, s'il vous plaît, répondit-il.
Et il se mit à fureter sur le lit, derrière les portes, sous les
chaises; elle était tombée à terre, entre les sacs et la muraille.
Mademoiselle Emma l'aperçut; elle se pencha sur les sacs de blé.
Charles, par galanterie, se précipita et, comme il allongeait
aussi son bras dans le même mouvement, il sentit sa poitrine
effleurer le dos de la jeune fille, courbée sous lui. Elle se
redressa toute rouge et le regarda par-dessus l'épaule, en lui
tendant son nerf de boeuf.
Au lieu de revenir aux Bertaux trois jours après, comme il l'avait
promis, c'est le lendemain même qu'il y retourna, puis deux fois
la semaine régulièrement, sans compter les visites inattendues
qu'il faisait de temps à autre, comme par mégarde.
Tout, du reste, alla bien; la guérison s'établit selon les règles,
et quand, au bout de quarante-six jours, on vit le père Rouault
qui s'essayait à marcher seul dans sa masure, on commença à
considérer M. Bovary comme un homme de grande capacité. Le père
Rouault disait qu'il n'aurait pas été mieux guéri par les premiers
médecins d'Yvetot ou même de Rouen.
Quant à Charles, il ne chercha point à se demander pourquoi il
venait aux Bertaux avec plaisir. Y eût-il songé, qu'il aurait sans
doute attribué son zèle à la gravité du cas, ou peut-être au
profit qu'il en espérait. Était-ce pour cela, cependant, que ses
visites à la ferme faisaient, parmi les pauvres occupations de sa
vie, une exception charmante? Ces jours-là il se levait de bonne
heure, partait au galop, poussait sa bête, puis il descendait pour
s'essuyer les pieds sur l'herbe, et passait ses gants noirs avant
d'entrer. Il aimait à se voir arriver dans la cour, à sentir
contre son épaule la barrière qui tournait, et le coq qui chantait
sur le mur, les garçons qui venaient à sa rencontre. Il aimait la
grange et les écuries; il aimait le père Rouault; qui lui tapait
dans la main en l'appelant son sauveur; il aimait les petits
sabots de mademoiselle Emma sur les dalles lavées de la cuisine;
ses talons hauts la grandissaient un peu, et, quand elle marchait
devant lui, les semelles de bois, se relevant vite, claquaient
avec un bruit sec contre le cuir de la bottine.
Elle le reconduisait toujours jusqu'à la première marche du
perron. Lorsqu'on n'avait pas encore amené son cheval, elle
restait là. On s'était dit adieu, on ne parlait plus; le grand air
l'entourait, levant pêle-mêle les petits cheveux follets de sa
nuque, ou secouant sur sa hanche les cordons de son tablier, qui
se tortillaient comme des banderoles. Une fois, par un temps de
dégel, l'écorce des arbres suintait dans la cour, la neige sur les
couvertures des bâtiments se fondait. Elle était sur le seuil;
elle alla chercher son ombrelle, elle l'ouvrit. L'ombrelle, de
soie gorge de pigeon, que traversait le soleil, éclairait de
reflets mobiles la peau blanche de sa figure. Elle souriait là-
dessous à la chaleur tiède; et on entendait les gouttes d'eau, une
à une, tomber sur la moire tendue.
Dans les premiers temps que Charles fréquentait les Bertaux,
madame Bovary jeune ne manquait pas de s'informer du malade, et
même sur le livre qu'elle tenait en partie double, elle avait
choisi pour M. Rouault une belle page blanche. Mais quand elle sut
qu'il avait une fille, elle alla aux informations; et elle apprit
que mademoiselle Rouault, élevée au couvent, chez les Ursulines,
avait reçu, comme on dit, une belle éducation, qu'elle savait, en
conséquence, la danse, la géographie, le dessin, faire de la
tapisserie et toucher du piano. Ce fut le comble!
-- C'est donc pour cela, se disait-elle, qu'il a la figure si
épanouie quand il va la voir, et qu'il met son gilet neuf, au
risque de l'abîmer à la pluie? Ah! cette femme! cette femme!...
Et elle la détesta, d'instinct. D'abord, elle se soulagea par des
allusions, Charles ne les comprit pas; ensuite, par des réflexions
incidentes qu'il laissait passer de peur de l'orage; enfin, par
des apostrophes à brûle-pourpoint auxquelles il ne savait que
répondre.
-- D'où vient qu'il retournait aux Bertaux, puisque M. Rouault
était guéri et que ces gens-là n'avaient pas encore payé? Ah!
c'est qu'il y avait là-bas une personne, quelqu'un qui savait
causer, une brodeuse, un bel esprit. C'était là ce qu'il aimait:
il lui fallait des demoiselles de ville! -- Et elle reprenait:
-- La fille au père Rouault, une demoiselle de ville! Allons donc!
leur grand-père était berger, et ils ont un cousin qui a failli
passer par les assises pour un mauvais coup, dans une dispute. Ce
n'est pas la peine de faire tant de fla-fla, ni de se montrer le
dimanche à l'église avec une robe de soie, comme une comtesse.
Pauvre bonhomme, d'ailleurs, qui sans les colzas de l'an passé,
eût été bien embarrassé de payer ses arrérages!
Par lassitude, Charles cessa de retourner aux Bertaux. Héloïse lui
avait fait jurer qu'il n'irait plus, la main sur son livre de
messe, après beaucoup de sanglots et de baisers, dans une grande
explosion d'amour. Il obéit donc; mais la hardiesse de son désir
protesta contre la servilité de sa conduite, et, par une sorte
d'hypocrisie naïve, il estima que cette défense de la voir était
pour lui comme un droit de l'aimer. Et puis la veuve était maigre;
elle avait les dents longues; elle portait en toute saison un
petit châle noir dont la pointe lui descendait entre les
omoplates; sa taille dure était engainée dans des robes en façon
de fourreau, trop courtes, qui découvraient ses chevilles, avec
les rubans de ses souliers larges s'entrecroisant sur des bas
gris.
La mère de Charles venait les voir de temps à autre; mais, au bout
de quelques jours, la bru semblait l'aiguiser à son fil; et alors,
comme deux couteaux, elles étaient à le scarifier par leurs
réflexions et leurs observations. Il avait tort de tant manger!
Pourquoi toujours offrir la goutte au premier venu? Quel
entêtement que de ne pas vouloir porter de flanelle!
Il arriva qu'au commencement du printemps, un notaire
d'Ingouville, détenteur de fonds de la veuve Dubuc, s'embarqua,
par une belle marée, emportant avec lui tout l'argent de son
étude. Héloïse, il est vrai, possédait encore, outre une part de
bateau évaluée six mille francs, sa maison de la rue Saint-
François; et cependant, de toute cette fortune que l'on avait fait
sonner si haut, rien, si ce n'est un peu de mobilier et quelques
nippes, n'avait paru dans le ménage. Il fallut tirer la chose au
clair. La maison de Dieppe se trouva vermoulue d'hypothèques
jusque dans ses pilotis; ce qu'elle avait mis chez le notaire,
Dieu seul le savait, et la part de barque n'excéda point mille
écus. Elle avait donc menti, la bonne dame! Dans son exaspération,
M. Bovary père, brisant une chaise contre les pavés, accusa sa
femme d'avoir fait le malheur de leur fils en l'attelant à une
haridelle semblable, dont les harnais ne valaient pas la peau. Ils
vinrent à Tostes. On s'expliqua. Il y eut des scènes. Héloïse, en
pleurs, se jetant dans les bras de son mari, le conjura de la
défendre de ses parents. Charles voulut parler pour elle. Ceux-ci
se fâchèrent, et ils partirent.
Mais le coup était porté. Huit jours après, comme elle étendait du
linge dans sa cour, elle fut prise d'un crachement de sang, et le
lendemain, tandis que Charles avait le dos tourné pour fermer le
rideau de la fenêtre, elle dit: «Ah! mon Dieu!» poussa un soupir
et s'évanouit. Elle était morte! Quel étonnement!
Quand tout fut fini au cimetière, Charles rentra chez lui. Il ne
trouva personne en bas; il monta au premier, dans la chambre, vit
sa robe encore accrochée au pied de l'alcôve; alors, s'appuyant
contre le secrétaire, il resta jusqu'au soir perdu dans une
rêverie douloureuse. Elle l'avait aimé, après tout.
III
Un matin, le père Rouault vint apporter à Charles le payement de
sa jambe remise: soixante et quinze francs en pièces de quarante
sous, et une dinde. Il avait appris son malheur, et l'en consola
tant qu'il put.
-- Je sais ce que c'est! disait-il en lui frappant sur l'épaule;
j'ai été comme vous, moi aussi! Quand j'ai eu perdu ma pauvre
défunte, j'allais dans les champs pour être tout seul; je tombais
au pied d'un arbre, je pleurais, j'appelais le bon Dieu, je lui
disais des sottises; j'aurais voulu être comme les taupes, que je
voyais aux branches, qui avaient des vers leur grouillant dans le
ventre, crevé, enfin. Et quand je pensais que d'autres, à ce
moment-là, étaient avec leurs bonnes petites femmes à les tenir
embrassées contre eux, je tapais de grands coups par terre avec
mon bâton; j'étais quasiment fou, que je ne mangeais plus; l'idée
d'aller seulement au café me dégoûtait, vous ne croiriez pas. Eh
bien, tout doucement, un jour chassant l'autre, un printemps sur
un hiver et un automne par-dessus un été, ça a coulé brin à brin,
miette à miette; ça s'en est allé, c'est parti, c'est descendu, je
veux dire, car il vous reste toujours quelque chose au fond, comme
qui dirait... un poids, là, sur la poitrine! Mais, puisque c'est
notre sort à tous, on ne doit pas non plus se laisser dépérir, et,
parce que d'autres sont morts, vouloir mourir... Il faut vous
secouer, monsieur Bovary; ça se passera! Venez nous voir; ma fille
pense à vous de temps à autre, savez-vous bien, et elle dit comme
ça que vous l'oubliez. Voilà le printemps bientôt; nous vous
ferons tirer un lapin dans la garenne, pour vous dissiper un peu.
Charles suivit son conseil. Il retourna aux Bertaux; il retrouva
tout comme la veille, comme il y avait cinq mois, c'est-à-dire.
Les poiriers déjà étaient en fleur, et le bonhomme Rouault, debout
maintenant, allait et venait, ce qui rendait la ferme plus animée.
Croyant qu'il était de son devoir de prodiguer au médecin le plus
de politesses possible, à cause de sa position douloureuse, il le
pria de ne point se découvrir la tête, lui parla à voix basse,
comme s'il eût été malade, et même fit semblant de se mettre en
colère de ce que l'on n'avait pas apprêté à son intention quelque
chose d'un peu plus léger que tout le reste, tels que des petits
pots de crème ou des poires cuites. Il conta des histoires.
Charles se surprit à rire; mais le souvenir de sa femme, lui
revenant tout à coup, l'assombrit.
On apporta le café; il n'y pensa plus.
Il y pensa moins, à mesure qu'il s'habituait à vivre seul.
L'agrément nouveau de l'indépendance lui rendit bientôt la
solitude plus supportable. Il pouvait changer maintenant les
heures de ses repas, rentrer ou sortir sans donner de raisons, et,
lorsqu'il était bien fatigué, s'étendre de ses quatre membres,
tout en large, dans son lit. Donc, il se choya, se dorlota et
accepta les consolations qu'on lui donnait. D'autre part, la mort
de sa femme ne l'avait pas mal servi dans son métier, car on avait
répété durant un mois: «Ce pauvre jeune homme! quel malheur!» Son
nom s'était répandu, sa clientèle s'était accrue; et puis il
allait aux Bertaux tout à son aise. Il avait un espoir sans but,
un bonheur vague; il se trouvait la figure plus agréable en
brossant ses favoris devant son miroir.
Il arriva un jour vers trois heures; tout le monde était aux
champs; il entra dans la cuisine, mais n'aperçut point d'abord
Emma; les auvents étaient fermés. Par les fentes du bois, le
soleil allongeait sur les pavés de grandes raies minces, qui se
brisaient à l'angle des meubles et tremblaient au plafond. Des
mouches, sur la table, montaient le long des verres qui avaient
servi, et bourdonnaient en se noyant au fond, dans le cidre resté.
Le jour qui descendait par la cheminée, veloutant la suie de la
plaque, bleuissait un peu les cendres froides. Entre la fenêtre et
le foyer, Emma cousait; elle n'avait point de fichu, on voyait sur
ses épaules nues de petites gouttes de sueur.
Selon la mode de la campagne, elle lui proposa de boire quelque
chose. Il refusa, elle insista, et enfin lui offrit, en riant, de
prendre un verre de liqueur avec elle. Elle alla donc chercher
dans l'armoire une bouteille de curaçao, atteignit deux petits
verres, emplit l'un jusqu'au bord, versa à peine dans l'autre, et,
après avoir trinqué, le porta à sa bouche. Comme il était presque
vide, elle se renversait pour boire; et, la tête en arrière, les
lèvres avancées, le cou tendu, elle riait de ne rien sentir,
tandis que le bout de sa langue, passant entre ses dents fines,
léchait à petits coups le fond du verre.
Elle se rassit et elle reprit son ouvrage, qui était un bas de
coton blanc où elle faisait des reprises; elle travaillait le
front baissé; elle ne parlait pas, Charles non plus. L'air,
passant par le dessous de la porte, poussait un peu de poussière
sur les dalles; il la regardait se traîner, et il entendait
seulement le battement intérieur de sa tête, avec le cri d'une
poule, au loin, qui pondait dans les cours. Emma, de temps à
autre, se rafraîchissait les joues en y appliquant la paume de ses
mains; qu'elle refroidissait après cela sur la pomme de fer des
grands chenets.
Elle se plaignit d'éprouver, depuis le commencement de la saison,
des étourdissements; elle demanda si les bains de mer lui seraient
utiles; elle se mit à causer du couvent, Charles de son collège,
les phrases leur vinrent. Ils montèrent dans sa chambre. Elle lui
fit voir ses anciens cahiers de musique, les petits livres qu'on
lui avait donnés en prix et les couronnes en feuilles de chêne,
abandonnées dans un bas d'armoire. Elle lui parla encore de sa
mère, du cimetière, et même lui montra dans le jardin la plate-
bande dont elle cueillait les fleurs, tous les premiers vendredis
de chaque mois, pour les aller mettre sur sa tombe. Mais le
jardinier qu'ils avaient n'y entendait rien; on était si mal
servi! Elle eût bien voulu, ne fût-ce au moins que pendant
l'hiver, habiter la ville, quoique la longueur des beaux jours
rendît peut-être la campagne plus ennuyeuse encore durant l'été; -
- et, selon ce qu'elle disait, sa voix était claire, aiguë, ou se
couvrant de langueur tout à coup, traînait des modulations qui
finissaient presque en murmures, quand elle se parlait à elle-
même, -- tantôt joyeuse, ouvrant des yeux naïfs, puis les
paupières à demi closes, le regard noyé d'ennui, la pensée
vagabondant.
Le soir, en s'en retournant, Charles reprit une à une les phrases
qu'elle avait dites, tâchant de se les rappeler, d'en compléter le
sens, afin de se faire la portion d'existence qu'elle avait vécu
dans le temps qu'il ne la connaissait pas encore. Mais jamais il
ne put la voir en sa pensée, différemment qu'il ne l'avait vue la
première fois, ou telle qu'il venait de la quitter tout à l'heure.
Puis il se demanda ce qu'elle deviendrait, si elle se marierait,
et à qui? hélas! le père Rouault était bien riche, et elle!... si
belle! Mais la figure d'Emma revenait toujours se placer devant
ses yeux, et quelque chose de monotone comme le ronflement d'une
toupie bourdonnait à ses oreilles: «Si tu te mariais, pourtant! si
tu te mariais!» La nuit, il ne dormit pas, sa gorge était serrée,
il avait soif; il se leva pour aller boire à son pot à l'eau et il
ouvrit la fenêtre; le ciel était couvert d'étoiles, un vent chaud
passait, au loin des chiens aboyaient. Il tourna la tête du côté
des Bertaux.
Pensant qu'après tout l'on ne risquait rien, Charles se promit de
faire la demande quand l'occasion s'en offrirait; mais, chaque
fois qu'elle s'offrit, la peur de ne point trouver les mots
convenables lui collait les lèvres.
Le père Rouault n'eût pas été fâché qu'on le débarrassât de sa
fille, qui ne lui servait guère dans sa maison. Il l'excusait
intérieurement, trouvant qu'elle avait trop d'esprit pour la
culture, métier maudit du ciel, puisqu'on n'y voyait jamais de
millionnaire. Loin d'y avoir fait fortune, le bonhomme y perdait
tous les ans; car, s'il excellait dans les marchés, où il se
plaisait aux ruses du métier, en revanche la culture proprement
dite, avec le gouvernement intérieur de la ferme, lui convenait
moins qu'à personne. Il ne retirait pas volontiers ses mains de
dedans ses poches, et n'épargnait point la dépense pour tout ce
qui regardait sa vie, voulant être bien nourri, bien chauffé, bien
couché. Il aimait le gros cidre, les gigots saignants, les glorias
longuement battus. Il prenait ses repas dans la cuisine, seul, en
face du feu, sur une petite table qu'on lui apportait toute
servie, comme au théâtre.
Lorsqu'il s'aperçut donc que Charles avait les pommettes rouges
près de sa fille, ce qui signifiait qu'un de ces jours on la lui
demanderait en mariage, il rumina d'avance toute l'affaire. Il le
trouvait bien un peu gringalet, et ce n'était pas là un gendre
comme il l'eût souhaité; mais on le disait de bonne conduite,
économe, fort instruit, et sans doute qu'il ne chicanerait pas
trop sur la dot. Or, comme le père Rouault allait être forcé de
vendre vingt-deux acres de son bien, qu'il devait beaucoup au
maçon, beaucoup au bourrelier, que l'arbre du pressoir était à
remettre:
-- S'il me la demande, se dit-il; je la lui donne.
À l'époque de la Saint-Michel, Charles était venu passer trois
jours aux Bertaux. La dernière journée s'était écoulée comme les
précédentes, à reculer de quart d'heure en quart d'heure. Le père
Rouault lui fit la conduite; ils marchaient dans un chemin creux,
ils s'allaient quitter; c'était le moment. Charles se donna
jusqu'au coin de la haie, et enfin, quand on l'eut dépassée:
-- Maître Rouault, murmura-t-il, je voudrais bien vous dire
quelque chose.
Ils s'arrêtèrent. Charles se taisait.
-- Mais contez-moi votre histoire! est-ce que je ne sais pas tout?
dit le père Rouault, en riant doucement.
-- Père Rouault..., père Rouault..., balbutia Charles.
-- Moi, je ne demande pas mieux, continua le fermier. Quoique sans
doute la petite soit de mon idée, il faut pourtant lui demander
son avis. Allez-vous-en donc; je m'en vais retourner chez nous. Si
c'est oui, entendez-moi bien, vous n'aurez pas besoin de revenir,
à cause du monde, et, d'ailleurs, ça la saisirait trop. Mais pour
que vous ne vous mangiez pas le sang, je pousserai tout grand
l'auvent de la fenêtre contre le mur: vous pourrez le voir par
derrière, en vous penchant sur la haie.
Et il s'éloigna.
Charles attacha son cheval à un arbre. Il courut se mettre dans le
sentier; il attendit. Une demi-heure se passa, puis il compta dix-
neuf minutes à sa montre. Tout à coup un bruit se fit contre le
mur; l'auvent s'était rabattu, la cliquette tremblait encore.
Le lendemain, dès neuf heures, il était à la ferme. Emma rougit
quand il entra, tout en s'efforçant de rire un peu; par
contenance. Le père Rouault embrassa son futur gendre. On remit à
causer des arrangements d'intérêt; on avait, d'ailleurs, du temps
devant soi, puisque le mariage ne pouvait décemment avoir lieu
avant la fin du deuil de Charles, c'est-à-dire vers le printemps
de l'année prochaine.
L'hiver se passa dans cette attente. Mademoiselle Rouault s'occupa
de son trousseau. Une partie en fut commandée à Rouen, et elle se
confectionna des chemises et des bonnets de nuit, d'après des
dessins de modes qu'elle emprunta. Dans les visites que Charles
faisait à la ferme, on causait des préparatifs de la noce; on se
demandait dans quel appartement se donnerait le dîner; on rêvait à
la quantité de plats qu'il faudrait et quelles seraient les
entrées.
Emma eût, au contraire, désiré se marier à minuit, aux flambeaux;
mais le père Rouault ne comprit rien à cette idée. Il y eut donc
une noce, où vinrent quarante-trois personnes, où l'on resta seize
heures à table, qui recommença le lendemain et quelque peu les
jours suivants.
IV
Les conviés arrivèrent de bonne heure dans des voitures, carrioles
à un cheval, chars à bancs à deux roues, vieux cabriolets sans
capote, tapissières à rideaux de cuir, et les jeunes gens des
villages les plus voisins dans des charrettes où ils se tenaient
debout, en rang, les mains appuyées sur les ridelles pour ne pas
tomber, allant au trot et secoués dur. Il en vint de dix lieues
loin, de Goderville, de Normanville, et de Cany. On avait invité
tous les parents des deux familles, on s'était raccommodé avec les
amis brouillés, on avait écrit à des connaissances perdues de vue
depuis longtemps.
De temps à autre, on entendait des coups de fouet derrière la
haie; bientôt la barrière s'ouvrait: c'était une carriole qui
entrait. Galopant jusqu'à la première marche du perron, elle s'y
arrêtait court, et vidait son monde, qui sortait par tous les
côtés en se frottant les genoux et en s'étirant les bras. Les
dames, en bonnet, avaient des robes à la façon de la ville, des
chaînes de montre en or, des pèlerines à bouts croisés dans la
ceinture, ou de petits fichus de couleur attachés dans le dos avec
une épingle, et qui leur découvraient le cou par derrière. Les
gamins, vêtus pareillement à leurs papas, semblaient incommodés
par leurs habits neufs (beaucoup même étrennèrent ce jour-là la
première paire de bottes de leur existence), et l'on voyait à côté
d'eux, ne soufflant mot dans la robe blanche de sa première
communion rallongée pour la circonstance, quelque grande fillette
de quatorze ou seize ans, leur cousine ou leur soeur aînée sans
doute, rougeaude, ahurie, les cheveux gras de pommade à la rose,
et ayant bien peur de salir ses gants. Comme il n'y avait point
assez de valets d'écurie pour dételer toutes les voitures, les
messieurs retroussaient leurs manches et s'y mettaient eux-mêmes.
Suivant leur position sociale différente, ils avaient des habits,
des redingotes, des vestes, des habits-vestes: -- bons habits,
entourés de toute la considération d'une famille, et qui ne
sortaient de l'armoire que pour les solennités; redingotes à
grandes basques flottant au vent, à collet cylindrique, à poches
larges comme des sacs; vestes de gros drap, qui accompagnaient
ordinairement quelque casquette cerclée de cuivre à sa visière;
habits-vestes très courts, ayant dans le dos deux boutons
rapprochés comme une paire d'yeux, et dont les pans semblaient
avoir été coupés à même un seul bloc, par la hache du charpentier.
Quelques-uns encore (mais ceux-là, bien sûr, devaient dîner au bas
bout de la table) portaient des blouses de cérémonie, c'est-à-dire
dont le col était rabattu sur les épaules, le dos froncé à petits
plis et la taille attachée très bas par une ceinture cousue.
Et les chemises sur les poitrines bombaient comme des cuirasses!
Tout le monde était tondu à neuf, les oreilles s'écartaient des
têtes, on était rasé de près; quelques-uns même qui s'étaient
levés dès avant l'aube, n'ayant pas vu clair à se faire la barbe,
avaient des balafres en diagonale sous le nez, ou, le long des
mâchoires, des pelures d'épiderme larges comme des écus de trois
francs, et qu'avait enflammées le grand air pendant la route, ce
qui marbrait un peu de plaques roses toutes ces grosses faces
blanches épanouies.
La mairie se trouvant à une demi-lieue de la ferme, on s'y rendit
à pied, et l'on revint de même, une fois la cérémonie faite à
l'église. Le cortège, d'abord uni comme une seule écharpe de
couleur, qui ondulait dans la campagne, le long de l'étroit
sentier serpentant entre les blés verts, s'allongea bientôt et se
coupa en groupes différents, qui s'attardaient à causer. Le
ménétrier allait en tête, avec son violon empanaché de rubans à la
coquille; les mariés venaient ensuite, les parents, les amis tout
au hasard, et les enfants restaient derrière, s'amusant à arracher
les clochettes des brins d'avoine, ou à se jouer entre eux, sans
qu'on les vît. La robe d'Emma, trop longue, traînait un peu par le
bas; de temps à autre, elle s'arrêtait pour la tirer, et alors
délicatement, de ses doigts gantés, elle enlevait les herbes rudes
avec les petits dards des chardons, pendant que Charles, les mains
vides, attendait qu'elle eût fini. Le père Rouault, un chapeau de
soie neuf sur la tête et les parements de son habit noir lui
couvrant les mains jusqu'aux ongles, donnait le bras à madame
Bovary mère. Quant à M. Bovary père, qui, méprisant au fond tout
ce monde-là, était venu simplement avec une redingote à un rang de
boutons d'une coupe militaire, il débitait des galanteries
d'estaminet à une jeune paysanne blonde. Elle saluait, rougissait,
ne savait que répondre. Les autres gens de la noce causaient de
leurs affaires ou se faisaient des niches dans le dos, s'excitant
d'avance à la gaieté; et, en y prêtant l'oreille, on entendait
toujours le crin-crin du ménétrier qui continuait à jouer dans la
campagne. Quand il s'apercevait qu'on était loin derrière lui, il
s'arrêtait à reprendre haleine, cirait longuement de colophane son
archet, afin que les cordes grinçassent mieux, et puis il se
remettait à marcher, abaissant et levant tour à tour le manche de
son violon, pour se bien marquer la mesure à lui-même. Le bruit de
l'instrument faisait partir de loin les petits oiseaux.
C'était sous le hangar de la charreterie que la table était
dressée. Il y avait dessus quatre aloyaux, six fricassées de
poulets, du veau à la casserole, trois gigots, et, au milieu, un
joli cochon de lait rôti, flanqué de quatre andouilles à
l'oseille. Aux angles, se dressait l'eau de vie dans des carafes.
Le cidre doux en bouteilles poussait sa mousse épaisse autour des
bouchons, et tous les verres, d'avance, avaient été remplis de vin
jusqu'au bord. De grands plats de crème jaune, qui flottaient
d'eux-mêmes au moindre choc de la table, présentaient, dessinés
sur leur surface unie, les chiffres des nouveaux époux en
arabesques de nonpareille. On avait été chercher un pâtissier à
Yvetot, pour les tourtes et les nougats. Comme il débutait dans le
pays, il avait soigné les choses; et il apporta, lui-même, au
dessert, une pièce montée qui fit pousser des cris. À la base,
d'abord, c'était un carré de carton bleu figurant un temple avec
portiques, colonnades et statuettes de stuc tout autour, dans des
niches constellées d'étoiles en papier doré; puis se tenait au
second étage un donjon en gâteau de Savoie, entouré de menues
fortifications en angélique, amandes, raisins secs, quartiers
d'oranges; et enfin, sur la plate-forme supérieure, qui était une
prairie verte où il y avait des rochers avec des lacs de
confitures et des bateaux en écales de noisettes, on voyait un
petit Amour, se balançant à une escarpolette de chocolat, dont les
deux poteaux étaient terminés par deux boutons de rose naturels,
en guise de boules, au sommet.
Jusqu'au soir, on mangea. Quand on était trop fatigué d'être
assis, on allait se promener dans les cours ou jouer une partie de
bouchon dans la grange; puis on revenait à table. Quelques-uns,
vers la fin, s'y endormirent et ronflèrent. Mais, au café, tout se
ranima; alors on entama des chansons, on fit des tours de force,
on portait des poids, on passait sous son pouce, on essayait à
soulever les charrettes sur ses épaules, on disait des gaudrioles;
on embrassait les dames. Le soir, pour partir, les chevaux gorgés
d'avoine jusqu'aux naseaux, eurent du mal à entrer dans les
brancards; ils ruaient, se cabraient, les harnais se cassaient,
leurs maîtres juraient ou riaient; et toute la nuit, au clair de
la lune, par les routes du pays, il y eut des carrioles emportées
qui couraient au grand galop, bondissant dans les saignées,
sautant par-dessus les mètres de cailloux, s'accrochant aux talus,
avec des femmes qui se penchaient en dehors de la portière pour
saisir les guides.
Ceux qui restèrent aux Bertaux passèrent la nuit à boire dans la
cuisine. Les enfants s'étaient endormis sous les bancs.
La mariée avait supplié son père qu'on lui épargnât les
plaisanteries d'usage. Cependant, un mareyeur de leurs cousins
(qui même avait apporté, comme présent de noces, une paire de
soles) commençait à souffler de l'eau avec sa bouche par le trou
de la serrure, quand le père Rouault arriva juste à temps pour
l'en empêcher, et lui expliqua que la position grave de son gendre
ne permettait pas de telles inconvenances. Le cousin, toutefois,
céda difficilement à ces raisons. En dedans de lui-même, il accusa
le père Rouault d'être fier, et il alla se joindre dans un coin à
quatre ou cinq autres des invités qui, ayant eu par hasard
plusieurs fois de suite à table les bas morceaux des viandes,
trouvaient aussi qu'on les avait mal reçus, chuchotaient sur le
compte de leur hôte et souhaitaient sa ruine à mots couverts.
Madame Bovary mère n'avait pas desserré les dents de la journée.
On ne l'avait consultée ni sur la toilette de la bru, ni sur
l'ordonnance du festin; elle se retira de bonne heure. Son époux,
au lieu de la suivre, envoya chercher des cigares à Saint-Victor
et fuma jusqu'au jour, tout en buvant des grogs au kirsch, mélange
inconnu à la compagnie, et qui fut pour lui comme la source d'une
considération plus grande encore.
Charles n'était point de complexion facétieuse, il n'avait pas
brillé pendant la noce. Il répondit médiocrement aux pointes,
calembours, mots à double entente, compliments et gaillardises que
l'on se fit un devoir de lui décocher dès le potage.
Le lendemain, en revanche, il semblait un autre homme. C'est lui
plutôt que l'on eût pris pour la vierge de la veille, tandis que
la mariée ne laissait rien découvrir où l'on pût deviner quelque
chose. Les plus malins ne savaient que répondre, et ils la
considéraient, quand elle passait près d'eux, avec des tensions
d'esprit démesurées. Mais Charles ne dissimulait rien. Il
l'appelait ma femme, la tutoyait, s'informait d'elle à chacun, la
cherchait partout, et souvent il l'entraînait dans les cours, où
on l'apercevait de loin, entre les arbres, qui lui passait le bras
sous la taille et continuait à marcher à demi penché sur elle, en
lui chiffonnant avec sa tête la guimpe de son corsage.
Deux jours après la noce, les époux s'en allèrent: Charles, à
cause de ses malades, ne pouvait s'absenter plus longtemps. Le
père Rouault les fit reconduire dans sa carriole et les accompagna
lui-même jusqu'à Vassonville. Là, il embrassa sa fille une
dernière fois, mit pied à terre et reprit sa route. Lorsqu'il eut
fait cent pas environ, il s'arrêta, et, comme il vit la carriole
s'éloignant, dont les roues tournaient dans la poussière, il
poussa un gros soupir. Puis il se rappela ses noces, son temps
d'autrefois, la première grossesse de sa femme; il était bien
joyeux, lui aussi, le jour qu'il l'avait emmenée de chez son père
dans sa maison, quand il la portait en croupe en trottant sur la
neige; car on était aux environs de Noël et la campagne était
toute blanche; elle le tenait par un bras, à l'autre était
accroché son panier; le vent agitait les longues dentelles de sa
coiffure cauchoise, qui lui passaient quelquefois sur la bouche,
et, lorsqu'il tournait la tête, il voyait près de lui, sur son
épaule, sa petite mine rosée qui souriait silencieusement, sous la
plaque d'or de son bonnet. Pour se réchauffer les doigts, elle les
lui mettait, de temps en temps, dans la poitrine. Comme c'était
vieux tout cela! Leur fils, à présent, aurait trente ans! Alors il
regarda derrière lui, il n'aperçut rien sur la route. Il se sentit
triste comme une maison démeublée; et, les souvenirs tendres se
mêlant aux pensées noires dans sa cervelle obscurcie par les
vapeurs de la bombance, il eut bien envie un moment d'aller faire
un tour du côté de l'église. Comme il eut peur, cependant, que
cette vue ne le rendît plus triste encore, il s'en revint tout
droit chez lui.
M. et madame Charles arrivèrent à Tostes, vers six heures. Les
voisins se mirent aux fenêtres pour voir la nouvelle femme de leur
médecin.
La vieille bonne se présenta, lui fit ses salutations, s'excusa de
ce que le dîner n'était pas prêt, et engagea Madame, en attendant,
à prendre connaissance de sa maison.
V
La façade de briques était juste à l'alignement de la rue, ou de
la route plutôt. Derrière la porte se trouvaient accrochés un
manteau à petit collet, une bride, une casquette de cuir noir, et,
dans un coin, à terre, une paire de houseaux encore couverts de
boue sèche. À droite était la salle, c'est-à-dire l'appartement où
l'on mangeait et où l'on se tenait. Un papier jaune-serin, relevé
dans le haut par une guirlande de fleurs pâles, tremblait tout
entier sur sa toile mal tendue; des rideaux de calicot blanc,
bordés d'un galon rouge, s'entrecroisaient le long des fenêtres,
et sur l'étroit chambranle de la cheminée resplendissait une
pendule à tête d'Hippocrate, entre deux flambeaux d'argent plaqué,
sous des globes de forme ovale. De l'autre côté du corridor était
le cabinet de Charles, petite pièce de six pas de large environ,
avec une table, trois chaises et un fauteuil de bureau. Les tomes
du Dictionnaire des sciences médicales, non coupés, mais dont la
brochure avait souffert dans toutes les ventes successives par où
ils avaient passé, garnissaient presque à eux seuls, les six
rayons d'une bibliothèque en bois de sapin. L'odeur des roux
pénétrait à travers la muraille, pendant les consultations, de
même que l'on entendait de la cuisine, les malades tousser dans le
cabinet et débiter toute leur histoire. Venait ensuite, s'ouvrant
immédiatement sur la cour, où se trouvait l'écurie, une grande
pièce délabrée qui avait un four, et qui servait maintenant de
bûcher, de cellier, de garde-magasin, pleine de vieilles
ferrailles, de tonneaux vides, d'instruments de culture hors de
service, avec quantité d'autres choses poussiéreuses dont il était
impossible de deviner l'usage.
Le jardin, plus long que large, allait, entre deux murs de bauge
couverts d'abricots en espalier, jusqu'à une haie d'épines qui le
séparait des champs. Il y avait au milieu un cadran solaire en
ardoise, sur un piédestal de maçonnerie; quatre plates-bandes
garnies d'églantiers maigres entouraient symétriquement le carré
plus utile des végétations sérieuses. Tout au fond, sous les
sapinettes, un curé de plâtre lisait son bréviaire.
Emma monta dans les chambres. La première n'était point meublée;
mais la seconde, qui était la chambre conjugale, avait un lit
d'acajou dans une alcôve à draperie rouge. Une boîte en
coquillages décorait la commode; et, sur le secrétaire, près de la
fenêtre, il y avait, dans une carafe, un bouquet de fleurs
d'oranger, noué par des rubans de satin blanc. C'était un bouquet
de mariée, le bouquet de l'autre! Elle le regarda. Charles s'en
aperçut, il le prit et l'alla porter au grenier, tandis qu'assise
dans un fauteuil (on disposait ses affaires autour d'elle), Emma
songeait à son bouquet de mariage, qui était emballé dans un
carton, et se demandait, en rêvant, ce qu'on en ferait; si par
hasard elle venait à mourir.
Elle s'occupa, les premiers jours, à méditer des changements dans
sa maison. Elle retira les globes des flambeaux, fit coller des
papiers neufs, repeindre l'escalier et faire des bancs dans le
jardin, tout autour du cadran solaire; elle demanda même comment
s'y prendre pour avoir un bassin à jet d'eau avec des poissons.
Enfin son mari, sachant qu'elle aimait à se promener en voiture,
trouva un boc d'occasion, qui, ayant une fois des lanternes neuves
et des gardes-crotte en cuir piqué, ressembla presque à un
tilbury.
Il était donc heureux et sans souci de rien au monde. Un repas en
tête-à-tête, une promenade le soir sur la grande route, un geste
de sa main sur ses bandeaux, la vue de son chapeau de paille
accroché à l'espagnolette d'une fenêtre, et bien d'autres choses
encore où Charles n'avait jamais soupçonné de plaisir, composaient
maintenant la continuité de son bonheur. Au lit, le matin, et côte
à côté sur l'oreiller, il regardait la lumière du soleil passer
parmi le duvet de ses joues blondes, que couvraient à demi les
pattes escalopées de son bonnet. Vus de si près, ses yeux lui
paraissaient agrandis, surtout quand elle ouvrait plusieurs fois
de suite ses paupières en s'éveillant; noirs à l'ombre et bleu
foncé au grand jour, ils avaient comme des couches de couleurs
successives, et qui plus épaisses dans le fond, allaient en
s'éclaircissant vers la surface de l'émail. Son oeil, à lui, se
perdait dans ces profondeurs, et il s'y voyait en petit jusqu'aux
épaules, avec le foulard qui le coiffait et le haut de sa chemise
entrouvert. Il se levait. Elle se mettait à la fenêtre pour le
voir partir; et elle restait accoudée sur le bord, entre deux pots
de géraniums, vêtue de son peignoir, qui était lâche autour
d'elle. Charles, dans la rue, bouclait ses éperons sur la borne;
et elle continuait à lui parler d'en haut, tout en arrachant avec
sa bouche quelque bribe de fleur ou de verdure qu'elle soufflait
vers lui, et qui voltigeant, se soutenant, faisant dans l'air des
demi-cercles comme un oiseau, allait, avant de tomber, s'accrocher
aux crins mal peignés de la vieille jument blanche, immobile à la
porte. Charles, à cheval, lui envoyait un baiser; elle répondait
par un signe, elle refermait la fenêtre, il partait. Et alors, sur
la grande route qui étendait sans en finir son long ruban de
poussière, par les chemins creux où les arbres se courbaient en
berceaux, dans les sentiers dont les blés lui montaient jusqu'aux
genoux, avec le soleil sur ses épaules et l'air du matin à ses
narines, le coeur plein des félicités de la nuit, l'esprit
tranquille, la chair contente, il s'en allait ruminant son
bonheur, comme ceux qui mâchent encore, après dîner, le goût des
truffes qu'ils digèrent.
Jusqu'à présent, qu'avait-il eu de bon dans l'existence? Était-ce
son temps de collège, où il restait enfermé entre ces hauts murs,
seul au milieu de ses camarades plus riches ou plus forts que lui
dans leurs classes, qu'il faisait rire par son accent, qui se
moquaient de ses habits, et dont les mères venaient au parloir
avec des pâtisseries dans leur manchon? Était-ce plus tard,
lorsqu'il étudiait la médecine et n'avait jamais la bourse assez
ronde pour payer la contredanse à quelque petite ouvrière qui fût
devenue sa maîtresse? Ensuite il avait vécu pendant quatorze mois
avec la veuve, dont les pieds, dans le lit, étaient froids comme
des glaçons. Mais, à présent, il possédait pour la vie cette jolie
femme qu'il adorait. L'univers, pour lui, n'excédait pas le tour
soyeux de son jupon; et il se reprochait de ne pas l'aimer, il
avait envie de la revoir; il s'en revenait vite, montait
l'escalier; le coeur battant. Emma, dans sa chambre, était à faire
sa toilette; il arrivait à pas muets, il la baisait dans le dos,
elle poussait un cri.
Il ne pouvait se retenir de toucher continuellement à son peigne,
à ses bagues, à son fichu; quelquefois, il lui donnait sur les
joues de gros baisers à pleine bouche, ou c'étaient de petits
baisers à la file tout le long de son bras nu, depuis le bout des
doigts jusqu'à l'épaule; et elle le repoussait, à demi souriante
et ennuyée, comme on fait à un enfant qui se pend après vous.
Avant qu'elle se mariât, elle avait cru avoir de l'amour; mais le
bonheur qui aurait dû résulter de cet amour n'étant pas venu, il
fallait qu'elle se fût trompée, songeait-elle. Et Emma cherchait à
savoir ce que l'on entendait au juste dans la vie par les mots de
félicité, de passion et d'ivresse, qui lui avaient paru si beaux
dans les livres.
VI
Elle avait lu Paul et Virginie et elle avait rêvé la maisonnette
de bambous, le nègre Domingo, le chien Fidèle, mais surtout
l'amitié douce de quelque bon petit frère, qui va chercher pour
vous des fruits rouges dans des grands arbres plus hauts que des
clochers, ou qui court pieds nus sur le sable, vous apportant un
nid d'oiseau.
Lorsqu'elle eut treize ans, son père l'amena lui-même à la ville,
pour la mettre au couvent. Ils descendirent dans une auberge du
quartier Saint-Gervais, où ils eurent à leur souper des assiettes
peintes qui représentaient l'histoire de mademoiselle de la
Vallière. Les explications légendaires, coupées çà et là par
l'égratignure des couteaux, glorifiaient toutes la religion, les
délicatesses du coeur et les pompes de la Cour.
Loin de s'ennuyer au couvent les premiers temps, elle se plut dans
la société des bonnes soeurs, qui, pour l'amuser, la conduisaient
dans la chapelle, où l'on pénétrait du réfectoire par un long
corridor. Elle jouait fort peu durant les récréations, comprenait
bien le catéchisme, et c'est elle qui répondait toujours à M. le
vicaire dans les questions difficiles. Vivant donc sans jamais
sortir de la tiède atmosphère des classes et parmi ces femmes au
teint blanc portant des chapelets à croix de cuivre, elle
s'assoupit doucement à la langueur mystique qui s'exhale des
parfums de l'autel, de la fraîcheur des bénitiers et du
rayonnement des cierges. Au lieu de suivre la messe, elle
regardait dans son livre les vignettes pieuses bordées d'azur, et
elle aimait la brebis malade, le Sacré-Coeur percé de flèches
aiguës, ou le pauvre Jésus, qui tombe en marchant sur sa croix.
Elle essaya, par mortification, de rester tout un jour sans
manger. Elle cherchait dans sa tête quelque voeu à accomplir.
Quand elle allait à confesse, elle inventait de petits péchés afin
de rester là plus longtemps, à genoux dans l'ombre, les mains
jointes, le visage à la grille sous le chuchotement du prêtre. Les
comparaisons de fiancé, d'époux, d'amant céleste et de mariage
éternel qui reviennent dans les sermons lui soulevaient au fond de
l'âme des douceurs inattendues.
Le soir, avant la prière, on faisait dans l'étude une lecture
religieuse. C'était, pendant la semaine, quelque résumé d'Histoire
sainte ou les Conférences de l'abbé Frayssinous, et, le dimanche,
des passages du Génie du christianisme, par récréation. Comme elle
écouta, les premières fois, la lamentation sonore des mélancolies
romantiques se répétant à tous les échos de la terre et de
l'éternité! Si son enfance se fût écoulée dans l'arrière-boutique
d'un quartier marchand, elle se serait peut-être ouverte alors aux
envahissements lyriques de la nature, qui, d'ordinaire, ne nous
arrivent que par la traduction des écrivains. Mais elle
connaissait trop la campagne; elle savait le bêlement des
troupeaux, les laitages, les charrues. Habituée aux aspects
calmes, elle se tournait, au contraire, vers les accidentés. Elle
n'aimait la mer qu'à cause de ses tempêtes, et la verdure
seulement lorsqu'elle était clairsemée parmi les ruines. Il
fallait qu'elle pût retirer des choses une sorte de profit
personnel; et elle rejetait comme inutile tout ce qui ne
contribuait pas à la consommation immédiate de son coeur, -- étant
de tempérament plus sentimentale qu'artiste, cherchant des
émotions et non des paysages.
Il y avait au couvent une vieille fille qui venait tous les mois,
pendant huit jours, travailler à la lingerie. Protégée par
l'archevêché comme appartenant à une ancienne famille de
gentilshommes ruinés sous la Révolution, elle mangeait au
réfectoire à la table des bonnes soeurs, et faisait avec elles,
après le repas, un petit bout de causette avant de remonter à son
ouvrage. Souvent les pensionnaires s'échappaient de l'étude pour
l'aller voir. Elle savait par coeur des chansons galantes du
siècle passé, qu'elle chantait à demi-voix, tout en poussant son
aiguille. Elle contait des histoires, vous apprenait des
nouvelles, faisait en ville vos commissions, et prêtait aux
grandes, en cachette, quelque roman qu'elle avait toujours dans
les poches de son tablier, et dont la bonne demoiselle elle-même
avalait de longs chapitres, dans les intervalles de sa besogne. Ce
n'étaient qu'amours, amants, amantes, dames persécutées
s'évanouissant dans des pavillons solitaires, postillons qu'on tue
à tous les relais, chevaux qu'on crève à toutes les pages, forêts
sombres, troubles du coeur, serments, sanglots, larmes et baisers,
nacelles au clair de lune, rossignols dans les bosquets, messieurs
braves comme des lions, doux comme des agneaux, vertueux comme on
ne l'est pas, toujours bien mis, et qui pleurent comme des urnes.
Pendant six mois, à quinze ans, Emma se graissa donc les mains à
cette poussière des vieux cabinets de lecture. Avec Walter Scott,
plus tard, elle s'éprit de choses historiques, rêva bahuts, salle
des gardes et ménestrels. Elle aurait voulu vivre dans quelque
vieux manoir, comme ces châtelaines au long corsage, qui, sous le
trèfle des ogives, passaient leurs jours, le coude sur la pierre
et le menton dans la main, à regarder venir du fond de la campagne
un cavalier à plume blanche qui galope sur un cheval noir. Elle
eut dans ce temps-là le culte de Marie Stuart, et des vénérations
enthousiastes à l'endroit des femmes illustres ou infortunées.
Jeanne d'Arc, Héloïse, Agnès Sorel, la belle Ferronnière et
Clémence Isaure, pour elle, se détachaient comme des comètes sur
l'immensité ténébreuse de l'histoire, où saillissaient encore çà
et là, mais plus perdus dans l'ombre et sans aucun rapport entre
eux, saint Louis avec son chêne, Bayard mourant, quelques
férocités de Louis XI, un peu de Saint-Barthélemy, le panache du
Béarnais, et toujours le souvenir des assiettes peintes où Louis
XIV était vanté.
À la classe de musique, dans les romances qu'elle chantait, il
n'était question que de petits anges aux ailes d'or, de madones,
de lagunes, de gondoliers, pacifiques compositions qui lui
laissaient entrevoir, à travers la niaiserie du style et les
imprudences de la note, l'attirante fantasmagorie des réalités
sentimentales. Quelques-unes de ses camarades apportaient au
couvent les keepsakes qu'elles avaient reçus en étrennes. Il les
fallait cacher, c'était une affaire; on les lisait au dortoir.
Maniant délicatement leurs belles reliures de satin, Emma fixait
ses regards éblouis sur le nom des auteurs inconnus qui avaient
signé, le plus souvent, comtes ou vicomtes, au bas de leurs
pièces.
Elle frémissait, en soulevant de son haleine le papier de soie des
gravures, qui se levait à demi plié et retombait doucement contre
la page. C'était, derrière la balustrade d'un balcon, un jeune
homme en court manteau qui serrait dans ses bras une jeune fille
en robe blanche, portant une aumônière à sa ceinture; ou bien les
portraits anonymes des ladies anglaises à boucles blondes, qui,
sous leur chapeau de paille rond, vous regardent avec leurs grands
yeux clairs. On en voyait d'étalées dans des voitures, glissant au
milieu des parcs, où un lévrier sautait devant l'attelage que
conduisaient au trot deux petits postillons en culotte blanche.
D'autres, rêvant sur des sofas près d'un billet décacheté,
contemplaient la lune, par la fenêtre entrouverte, à demi drapée
d'un rideau noir. Les naïves, une larme sur la joue, becquetaient
une tourterelle à travers les barreaux d'une cage gothique, ou,
souriant la tête sur l'épaule, effeuillaient une marguerite de
leurs doigts pointus, retroussés comme des souliers à la poulaine.
Et vous y étiez aussi, sultans à longues pipes, pâmés sous des
tonnelles, aux bras des bayadères, djiaours, sabres turcs, bonnets
grecs, et vous surtout, paysages blafards des contrées
dithyrambiques, qui souvent nous montrez à la fois des palmiers,
des sapins, des tigres à droite, un lion à gauche, des minarets
tartares à l'horizon, au premier plan des ruines romaines, puis
des chameaux accroupis; -- le tout encadré d'une forêt vierge bien
nettoyée, et avec un grand rayon de soleil perpendiculaire
tremblotant dans l'eau, où se détachent en écorchures blanches,
sur un fond d'acier gris, de loin en loin, des cygnes qui nagent.
Et l'abat-jour du quinquet, accroché dans la muraille au-dessus de
la tête d'Emma, éclairait tous ces tableaux du monde, qui
passaient devant elle les uns après les autres, dans le silence du
dortoir et au bruit lointain de quelque fiacre attardé qui roulait
encore sur les boulevards.
Quand sa mère mourut, elle pleura beaucoup les premiers jours.
Elle se fit faire un tableau funèbre avec les cheveux de la
défunte, et, dans une lettre qu'elle envoyait aux Bertaux, toute
pleine de réflexions tristes sur la vie, elle demandait qu'on
l'ensevelît plus tard dans le même tombeau. Le bonhomme la crut
malade et vint la voir. Emma fut intérieurement satisfaite de se
sentir arrivée du premier coup à ce rare idéal des existences
pâles, où ne parviennent jamais les coeurs médiocres. Elle se
laissa donc glisser dans les méandres lamartiniens, écouta les
harpes sur les lacs, tous les chants de cygnes mourants, toutes
les chutes de feuilles, les vierges pures qui montent au ciel, et
la voix de l'Éternel discourant dans les vallons. Elle s'en
ennuya, n'en voulut point convenir, continua par habitude, ensuite
par vanité, et fut enfin surprise de se sentir apaisée, et sans
plus de tristesse au coeur que de rides sur son front.
Les bonnes religieuses, qui avaient si bien présumé de sa
vocation, s'aperçurent avec de grands étonnements que mademoiselle
Rouault semblait échapper à leur soin. Elles lui avaient, en
effet, tant prodigué les offices, les retraites, les neuvaines et
les sermons, si bien prêché le respect que l'on doit aux saints et
aux martyrs, et donné tant de bons conseils pour la modestie du
corps et le salut de son âme, qu'elle fit comme les chevaux que
l'on tire par la bride: elle s'arrêta court et le mors lui sortit
des dents. Cet esprit, positif au milieu de ses enthousiasmes, qui
avait aimé l'église pour ses fleurs, la musique pour les paroles
des romances, et la littérature pour ses excitations
passionnelles, s'insurgeait devant les mystères de la foi, de même
qu'elle s'irritait davantage contre la discipline, qui était
quelque chose d'antipathique à sa constitution. Quand son père la
retira de pension, on ne fut point fâché de la voir partir. La
supérieure trouvait même qu'elle était devenue, dans les derniers
temps, peu révérencieuse envers la communauté.
Emma, rentrée chez elle, se plut d'abord au commandement des
domestiques, prit ensuite la campagne en dégoût et regretta son
couvent. Quand Charles vint aux Bertaux pour la première fois,
elle se considérait comme fort désillusionnée, n'ayant plus rien à
apprendre, ne devant plus rien sentir.
Mais l'anxiété d'un état nouveau, ou peut-être l'irritation causée
par la présence de cet homme, avait suffi à lui faire croire
qu'elle possédait enfin cette passion merveilleuse qui jusqu'alors
s'était tenue comme un grand oiseau au plumage rose planant dans
la splendeur des ciels poétiques; -- et elle ne pouvait s'imaginer
à présent que ce calme où elle vivait fût le bonheur qu'elle avait
rêvé.
VII
Elle songeait quelquefois que c'étaient là pourtant les plus beaux
jours de sa vie, la lune de miel, comme on disait. Pour en goûter
la douceur, il eût fallu, sans doute, s'en aller vers ces pays à
noms sonores où les lendemains de mariage ont de plus suaves
paresses! Dans des chaises de poste, sous des stores de soie
bleue, on monte au pas des routes escarpées, écoutant la chanson
du postillon, qui se répète dans la montagne avec les clochettes
des chèvres et le bruit sourd de la cascade. Quand le soleil se
couche, on respire au bord des golfes le parfum des citronniers;
puis, le soir, sur la terrasse des villas, seuls et les doigts
confondus, on regarde les étoiles en faisant des projets. Il lui
semblait que certains lieux sur la terre devaient produire du
bonheur, comme une plante particulière au sol et qui pousse mal
tout autre part. Que ne pouvait-elle s'accouder sur le balcon des
chalets suisses ou enfermer sa tristesse dans un cottage écossais,
avec un mari vêtu d'un habit de velours noir à longues basques, et
qui porte des bottes molles, un chapeau pointu et des manchettes!
Peut-être aurait-elle souhaité faire à quelqu'un la confidence de
toutes ces choses. Mais comment dire un insaisissable malaise, qui
change d'aspect comme les nuées, qui tourbillonne comme le vent?
Les mots lui manquaient donc, l'occasion, la hardiesse.
Si Charles l'avait voulu cependant, s'il s'en fût douté, si son
regard, une seule fois, fût venu à la rencontre de sa pensée, il
lui semblait qu'une abondance subite se serait détachée de son
coeur, comme tombe la récolte d'un espalier quand on y porte la
main. Mais, à mesure que se serrait davantage l'intimité de leur
vie; un détachement intérieur se faisait qui la déliait de lui.
La conversation de Charles était plate comme un trottoir de rue,
et les idées de tout le monde y défilaient dans leur costume
ordinaire, sans exciter d'émotion, de rire ou de rêverie. Il
n'avait jamais été curieux, disait-il, pendant qu'il habitait
Rouen, d'aller voir au théâtre les acteurs de Paris. Il ne savait
ni nager, ni faire des armes, ni tirer le pistolet, et il ne put,
un jour, lui expliquer un terme d'équitation qu'elle avait
rencontré dans un roman.
Un homme, au contraire, ne devait-il pas, tout connaître, exceller
en des activités multiples, vous initier aux énergies de la
passion, aux raffinements de la vie, à tous les mystères? Mais il
n'enseignait rien, celui-là, ne savait rien, ne souhaitait rien.
Il la croyait heureuse; et elle lui en voulait de ce calme si bien
assis, de cette pesanteur sereine, du bonheur même qu'elle lui
donnait.
Elle dessinait quelquefois; et c'était pour Charles un grand
amusement que de rester là, tout debout à la regarder penchée sur
son carton, clignant des yeux afin de mieux voir son ouvrage, ou
arrondissant, sur son pouce, des boulettes de mie de pain. Quant
au piano, plus les doigts y couraient vite, plus il
s'émerveillait. Elle frappait sur les touches avec aplomb, et
parcourait du haut en bas tout le clavier sans s'interrompre.
Ainsi secoué par elle, le vieil instrument, dont les cordes
frisaient, s'entendait jusqu'au bout du village si la fenêtre
était ouverte, et souvent le clerc de l'huissier qui passait sur
la grande route, nu-tête et en chaussons, s'arrêtait à l'écouter,
sa feuille de papier à la main.
Emma, d'autre part; savait conduire sa maison. Elle envoyait aux
malades le compte des visites, dans des lettres bien tournées, qui
ne sentaient pas la facture. Quand ils avaient, le dimanche,
quelque voisin à dîner, elle trouvait moyen d'offrir un plat
coquet, s'entendait à poser sur des feuilles de vigne les
pyramides de reines-claudes, servait renversés les pots de
confitures dans une assiette, et même elle parlait d'acheter des
rince-bouche pour le dessert. Il rejaillissait de tout cela
beaucoup de considération sur Bovary.
Charles finissait par s'estimer davantage de ce qu'il possédait
une pareille femme. Il montrait avec orgueil, dans la salle, deux
petits croquis d'elle, à la mine de plomb, qu'il avait fait
encadrer de cadres très larges et suspendus contre le papier de la
muraille à de longs cordons verts. Au sortir de la messe, on le
voyait sur sa porte avec de belles pantoufles en tapisserie.
Il rentrait tard, à dix heures, minuit quelquefois. Alors il
demandait à manger, et, comme la bonne était couchée, c'était Emma
qui le servait. Il retirait sa redingote pour dîner plus à son
aise. Il disait les uns après les autres tous les gens qu'il avait
rencontrés, les villages où il avait été, les ordonnances qu'il
avait écrites, et satisfait de lui-même, il mangeait le reste du
miroton, épluchait son fromage, croquait une pomme, vidait sa
carafe, puis s'allait mettre au lit, se couchait sur le dos et
ronflait.
Comme il avait eu longtemps l'habitude du bonnet de coton, son
foulard ne lui tenait pas aux oreilles; aussi ses cheveux, le
matin, étaient rabattus pêle-mêle sur sa figure et blanchis par le
duvet de son oreiller, dont les cordons se dénouaient pendant la
nuit. Il portait toujours de fortes bottes, qui avaient au cou-de-
pied deux plis épais obliquant vers les chevilles, tandis que le
reste de l'empeigne se continuait en ligne droite, tendu comme par
un pied de bois. Il disait que c'était bien assez bon pour la
campagne.
Sa mère l'approuvait en cette économie; car elle le venait voir
comme autrefois, lorsqu'il y avait eu chez elle quelque bourrasque
un peu violente; et cependant madame Bovary mère semblait prévenue
contre sa bru. Elle lui trouvait un genre trop relevé pour leur
position de fortune; le bois, le sucre et la chandelle filaient
comme dans une grande maison, et la quantité de braise qui se
brûlait à la cuisine aurait suffi pour vingt-cinq plats! Elle
rangeait son linge dans les armoires et lui apprenait à surveiller
le boucher quand il apportait la viande. Emma recevait ces leçons;
madame Bovary les prodiguait; et les mots de ma fille et de ma
mère s'échangeaient tout le long du jour, accompagnés d'un petit
frémissement des lèvres, chacune lançant des paroles douces d'une
voix tremblante de colère.
Du temps de madame Dubuc, la vieille femme se sentait encore la
préférée; mais, à présent, l'amour de Charles pour Emma lui
semblait une désertion de sa tendresse, un envahissement sur ce
qui lui appartenait; et elle observait le bonheur de son fils avec
un silence triste, comme quelqu'un de ruiné qui regarde, à travers
les carreaux, des gens attablés dans son ancienne maison. Elle lui
rappelait, en manière de souvenirs, ses peines et ses sacrifices,
et, les comparant aux négligences d'Emma, concluait qu'il n'était
point raisonnable de l'adorer d'une façon si exclusive.
Charles ne savait que répondre; il respectait sa mère, et il
aimait infiniment sa femme; il considérait le jugement de l'une
comme infaillible, et cependant il trouvait l'autre irréprochable.
Quand madame Bovary était partie, il essayait de hasarder
timidement, et dans les mêmes termes, une ou deux des plus
anodines observations qu'il avait entendu faire à sa maman; Emma,
lui prouvant d'un mot qu'il se trompait, le renvoyait à ses
malades.
Cependant, d'après des théories qu'elle croyait bonnes, elle
voulut se donner de l'amour. Au clair de lune, dans le jardin,
elle récitait tout ce qu'elle savait par coeur de rimes
passionnées et lui chantait en soupirant des adagios
mélancoliques; mais elle se trouvait ensuite aussi calme
qu'auparavant, et Charles n'en paraissait ni plus amoureux ni plus
remué.
Quand elle eut ainsi un peu battu le briquet sur son coeur sans en
faire jaillir une étincelle, incapable, du reste, de comprendre ce
qu'elle n'éprouvait pas, comme de croire à tout ce qui ne se
manifestait point par des formes convenues, elle se persuada sans
peine que la passion de Charles n'avait plus rien d'exorbitant.
Ses expansions étaient devenues régulières; il l'embrassait à de
certaines heures. C'était une habitude parmi les autres, et comme
un dessert prévu d'avance, après la monotonie du dîner.
Un garde-chasse, guéri par Monsieur, d'une fluxion de poitrine,
avait donné à Madame une petite levrette d'Italie; elle la prenait
pour se promener, car elle sortait quelquefois, afin d'être seule
un instant et de n'avoir plus sous les yeux l'éternel jardin avec
la route poudreuse.
Elle allait jusqu'à la hêtraie de Banneville, près du pavillon
abandonné qui fait l'angle du mur, du côté des champs. Il y a dans
le saut-de-loup, parmi les herbes, de longs roseaux à feuilles
coupantes.
Elle commençait par regarder tout alentour, pour voir si rien
n'avait changé depuis la dernière fois qu'elle était venue. Elle
retrouvait aux mêmes places les digitales et les ravenelles, les
bouquets d'orties entourant les gros cailloux, et les plaques de
lichen le long des trois fenêtres, dont les volets toujours clos
s'égrenaient de pourriture, sur leurs barres de fer rouillées. Sa
pensée, sans but d'abord, vagabondait au hasard, comme sa
levrette, qui faisait des cercles dans la campagne, jappait après
les papillons jaunes, donnait la chasse aux musaraignes; ou
mordillait les coquelicots sur le bord d'une pièce de blé. Puis
ses idées peu à peu se fixaient, et, assise sur le gazon, qu'elle
fouillait à petits coups avec le bout de son ombrelle, Emma se
répétait:
-- Pourquoi, mon Dieu! me suis-je mariée?
Elle se demandait s'il n'y aurait pas eu moyen, par d'autres
combinaisons du hasard, de rencontrer un autre homme; et elle
cherchait à imaginer quels eussent été ces événements non
survenus, cette vie différente, ce mari qu'elle ne connaissait
pas. Tous, en effet, ne ressemblaient pas à celui-là. Il aurait pu
être beau, spirituel, distingué, attirant, tels qu'ils étaient
sans doute, ceux qu'avaient épousés ses anciennes camarades du
couvent. Que faisaient-elles maintenant? À la ville, avec le bruit
des rues, le bourdonnement des théâtres et les clartés du bal,
elles avaient des existences où le coeur se dilate, où les sens
s'épanouissent. Mais elle, sa vie était froide comme un grenier
dont la lucarne est au nord, et l'ennui, araignée silencieuse,
filait sa toile dans l'ombre à tous les coins de son coeur. Elle
se rappelait les jours de distribution de prix, où elle montait
sur l'estrade pour aller chercher ses petites couronnes. Avec ses
cheveux en tresse, sa robe blanche et ses souliers de prunelle
découverts, elle avait une façon gentille, et les messieurs, quand
elle regagnait sa place, se penchaient pour lui faire des
compliments; la cour était pleine de calèches, on lui disait adieu
par les portières, le maître de musique passait en saluant, avec
sa boîte à violon. Comme c'était loin, tout cela! comme c'était
loin!
Elle appelait Djali, la prenait entre ses genoux, passait ses
doigts sur sa longue tête fine et lui disait:
-- Allons, baisez maîtresse, vous qui n'avez pas de chagrins.
Puis, considérant la mine mélancolique du svelte animal qui
bâillait avec lenteur, elle s'attendrissait, et, le comparant à
elle-même, lui parlait tout haut, comme à quelqu'un d'affligé que
l'on console.
Il arrivait parfois des rafales de vent, brises de la mer qui,
roulant d'un bond sur tout le plateau du pays de Caux,
apportaient, jusqu'au loin dans les champs, une fraîcheur salée.
Les joncs sifflaient à ras de terre, et les feuilles des hêtres
bruissaient en un frisson rapide, tandis que les cimes, se
balançant toujours, continuaient leur grand murmure. Emma serrait
son châle contre ses épaules et se levait.
Dans l'avenue, un jour vert rabattu par le feuillage éclairait la
mousse rase qui craquait doucement sous ses pieds. Le soleil se
couchait; le ciel était rouge entre les branches, et les troncs
pareils des arbres plantés en ligne droite semblaient une
colonnade brune se détachant sur un fond d'or; une peur la
prenait, elle appelait Djali, s'en retournait vite à Tostes par la
grande route, s'affaissait dans un fauteuil, et de toute la soirée
ne parlait pas.
Mais, vers la fin de septembre, quelque chose d'extraordinaire
tomba dans sa vie: elle fut invitée à la Vaubyessard, chez le
marquis d'Andervilliers.
Secrétaire d'État sous la Restauration, le Marquis, cherchant à
rentrer dans la vie politique, préparait de longue main sa
candidature à la Chambre des députés. Il faisait, l'hiver, de
nombreuses distributions de fagots, et, au Conseil général,
réclamait avec exaltation toujours des routes pour son
arrondissement. Il avait eu, lors des grandes chaleurs, un abcès
dans la bouche, dont Charles l'avait soulagé comme par miracle, en
y donnant à point un coup de lancette. L'homme d'affaires, envoyé
à Tostes pour payer l'opération, conta, le soir, qu'il avait vu
dans le jardinet du médecin des cerises superbes. Or, les
cerisiers poussaient mal à la Vaubyessard, M. le Marquis demanda
quelques boutures à Bovary, se fit un devoir de l'en remercier
lui-même, aperçut Emma, trouva qu'elle avait une jolie taille et
qu'elle ne saluait point en paysanne; si bien qu'on ne crut pas au
château outrepasser les bornes de la condescendance, ni d'autre
part commettre une maladresse, en invitant le jeune ménage.
Un mercredi, à trois heures, M. et madame Bovary, montés dans leur
boc, partirent pour la Vaubyessard, avec une grande malle attachée
par derrière et une boîte à chapeau qui était posée devant le
tablier. Charles avait, de plus, un carton entre les jambes.
Ils arrivèrent à la nuit tombante, comme on commençait à allumer
des lampions dans le parc, afin d'éclairer les voitures.
VIII
Le château, de construction moderne, à l'Italienne, avec deux
ailes avançant et trois perrons, se déployait au bas d'une immense
pelouse où paissaient quelques vaches, entre des bouquets de
grands arbres espacés, tandis que des bannettes d'arbustes,
rhododendrons, seringas et boules-de-neige bombaient leurs touffes
de verdure inégales sur la ligne courbe du chemin sablé. Une
rivière passait sous un pont; à travers la brume, on distinguait
des bâtiments à toit de chaume, éparpillés dans la prairie, que
bordaient en pente douce deux coteaux couverts de bois, et par
derrière, dans les massifs, se tenaient, sur deux lignes
parallèles, les remises et les écuries, restes conservés de
l'ancien château démoli.
Le boc de Charles s'arrêta devant le perron du milieu; des
domestiques parurent; le Marquis s'avança, et, offrant son bras à
la femme du médecin, l'introduisit dans le vestibule.
Il était pavé de dalles en marbre, très haut, et le bruit des pas,
avec celui des voix, y retentissait comme dans une église. En face
montait un escalier droit, et à gauche une galerie donnant sur le
jardin conduisait à la salle de billard dont on entendait, dès la
porte, caramboler les boules d'ivoire. Comme elle la traversait
pour aller au salon, Emma vit autour du jeu des hommes à figure
grave, le menton posé sur de hautes cravates, décorés tous, et qui
souriaient silencieusement, en poussant leur queue. Sur la
boiserie sombre du lambris, de grands cadres dorés portaient, au
bas de leur bordure, des noms écrits en lettres noires. Elle lut:
«Jean-Antoine d'Andervilliers d'Yverbonville, comte de la
Vaubyessard et baron de la Fresnaye, tué à la bataille de Coutras,
le 20 octobre 1587.» Et sur un autre: «Jean-Antoine-Henry-Guy
d'Andervilliers de la Vaubyessard, amiral de France et chevalier
de l'ordre de Saint-Michel, blessé au combat de la Hougue-Saint-
Vaast, le 29 mai 1692, mort à la Vaubyessard le 23 janvier 1693.»
Puis on distinguait à peine ceux qui suivaient, car la lumière des
lampes, rabattue sur le tapis vert du billard, laissait flotter
une ombre dans l'appartement. Brunissant les toiles horizontales,
elle se brisait contre elles en arêtes fines, selon les
craquelures du vernis; et de tous ces grands carrés noirs bordés
d'or sortaient, çà et là, quelque portion plus claire de la
peinture, un front pâle, deux yeux qui vous regardaient, des
perruques se déroulant sur l'épaule poudrée des habits rouges, ou
bien la boucle d'une jarretière au haut d'un mollet rebondi.
Le Marquis ouvrit la porte du salon; une des dames se leva (la
Marquise elle-même), vint à la rencontre d'Emma et la fit asseoir
près d'elle, sur une causeuse, où elle se mit à lui parler
amicalement, comme si elle la connaissait depuis longtemps.
C'était une femme de la quarantaine environ, à belles épaules, à
nez busqué, à la voix traînante, et portant, ce soir-là, sur ses
cheveux châtains, un simple fichu de guipure qui retombait par
derrière, en triangle. Une jeune personne blonde se tenait à côté,
dans une chaise à dossier long; et des messieurs, qui avaient une
petite fleur à la boutonnière de leur habit, causaient avec les
dames, tout autour de la cheminée.
À sept heures, on servit le dîner. Les hommes, plus nombreux,
s'assirent à la première table, dans le vestibule, et les dames à
la seconde, dans la salle à manger, avec le Marquis et la
Marquise.
Emma se sentit, en entrant, enveloppée par un air chaud, mélange
du parfum des fleurs et du beau linge, du fumet des viandes et de
l'odeur des truffes. Les bougies des candélabres allongeaient des
flammes sur les cloches d'argent; les cristaux à facettes,
couverts d'une buée mate, se renvoyaient des rayons pâles; des
bouquets étaient en ligne sur toute la longueur de la table, et,
dans les assiettes à large bordure, les serviettes, arrangées en
manière de bonnet d'évêque, tenaient entre le bâillement de leurs
deux plis chacune un petit pain de forme ovale. Les pattes rouges
des homards dépassaient les plats; de gros fruits dans des
corbeilles à jour s'étageaient sur la mousse; les cailles avaient
leurs plumes, des fumées montaient; et, en bas de soie, en culotte
courte, en cravate blanche, en jabot, grave comme un juge, le
maître d'hôtel, passant entre les épaules des convives les plats
tout découpés, faisait d'un coup de sa cuiller sauter pour vous le
morceau qu'on choisissait. Sur le grand poêle de porcelaine à
baguette de cuivre, une statue de femme drapée jusqu'au menton
regardait immobile la salle pleine de monde.
Madame Bovary remarqua que plusieurs dames n'avaient pas mis leurs
gants dans leur verre.
Cependant, au haut bout de la table, seul parmi toutes ces femmes,
courbé sur son assiette remplie, et la serviette nouée dans le dos
comme un enfant, un vieillard mangeait, laissant tomber de sa
bouche des gouttes de sauce. Il avait les yeux éraillés et portait
une petite queue enroulée d'un ruban noir. C'était le beau-père du
marquis, le vieux duc de Laverdière, l'ancien favori du comte
d'Artois, dans le temps des parties de chasse au Vaudreuil, chez
le marquis de Conflans, et qui avait été, disait-on, l'amant de la
reine Marie-Antoinette entre MM. de Coigny et de Lauzun. Il avait
mené une vie bruyante de débauches, pleine de duels, de paris, de
femmes enlevées, avait dévoré sa fortune et effrayé toute sa
famille. Un domestique, derrière sa chaise, lui nommait tout haut,
dans l'oreille, les plats qu'il désignait du doigt en bégayant; et
sans cesse les yeux d'Emma revenaient d'eux-mêmes sur ce vieil
homme à lèvres pendantes comme sur quelque chose d'extraordinaire
et d'auguste. Il avait vécu à la Cour et couché dans le lit des
reines!
On versa du vin de Champagne à la glace. Emma frissonna de toute
sa peau en sentant ce froid dans sa bouche. Elle n'avait jamais vu
de grenades ni mangé d'ananas. Le sucre en poudre même lui parut
plus blanc et plus fin qu'ailleurs.
Les dames, ensuite, montèrent dans leurs chambres s'apprêter pour
le bal.
Emma fit sa toilette avec la conscience méticuleuse d'une actrice
à son début. Elle disposa ses cheveux d'après les recommandations
du coiffeur, et elle entra dans sa robe de barège, étalée sur le
lit. Le pantalon de Charles le serrait au ventre.
-- Les sous-pieds vont me gêner pour danser, dit-il.
-- Danser? reprit Emma.
-- Oui!
-- Mais tu as perdu la tête! on se moquerait de toi, reste à ta
place. D'ailleurs, c'est plus convenable pour un médecin, ajouta-
t-elle.
Charles se tut. Il marchait de long en large, attendant qu'Emma
fût habillée.
Il la voyait par derrière, dans la glace, entre deux flambeaux.
Ses yeux noirs semblaient plus noirs. Ses bandeaux, doucement
bombés vers les oreilles, luisaient d'un éclat bleu; une rose à
son chignon tremblait sur une tige mobile, avec des gouttes d'eau
factices au bout de ses feuilles. Elle avait une robe de safran
pâle, relevée par trois bouquets de roses pompon mêlées de
verdure.
Charles vint l'embrasser sur l'épaule.
-- Laisse-moi! dit-elle, tu me chiffonnes.
On entendit une ritournelle de violon et les sons d'un cor. Elle
descendit l'escalier, se retenant de courir.
Les quadrilles étaient commencés. Il arrivait du monde. On se
poussait. Elle se plaça près de la porte, sur une banquette.
Quand la contredanse fut finie, le parquet resta libre pour les
groupes d'hommes causant debout et les domestiques en livrée qui
apportaient de grands plateaux. Sur la ligne des femmes assises,
les éventails peints s'agitaient, les bouquets cachaient à demi le
sourire des visages, et les flacons à bouchon d'or tournaient dans
des mains entrouvertes dont les gants blancs marquaient la forme
des ongles et serraient la chair au poignet. Les garnitures de
dentelles, les broches de diamants, les bracelets à médaillon
frissonnaient aux corsages, scintillaient aux poitrines,
bruissaient sur les bras nus. Les chevelures, bien collées sur les
fronts et tordues à la nuque, avaient, en couronnes, en grappes ou
en rameaux, des myosotis, du jasmin, des fleurs de grenadier, des
épis ou des bleuets. Pacifiques à leurs places, des mères à figure
renfrognée portaient des turbans rouges.
Le coeur d'Emma lui battit un peu lorsque, son cavalier la tenant
par le bout des doigts, elle vint se mettre en ligne et attendit
le coup d'archet pour partir. Mais bientôt l'émotion disparut; et,
se balançant au rythme de l'orchestre, elle glissait en avant,
avec des mouvements légers du cou. Un sourire lui montait aux
lèvres à certaines délicatesses du violon, qui jouait seul,
quelquefois, quand les autres instruments se taisaient; on
entendait le bruit clair des louis d'or qui se versaient à côté,
sur le tapis des tables; puis tout reprenait à la fois, le cornet
à pistons lançait un éclat sonore, les pieds retombaient en
mesure, les jupes se bouffaient et frôlaient, les mains se
donnaient, se quittaient; les mêmes yeux, s'abaissant devant vous,
revenaient se fixer sur les vôtres.
Quelques hommes (une quinzaine) de vingt-cinq à quarante ans,
disséminés parmi les danseurs ou causant à l'entrée des portes, se
distinguaient de la foule par un air de famille, quelles que
fussent leurs différences d'âge, de toilette ou de figure.
Leurs habits, mieux faits, semblaient d'un drap plus souple, et
leurs cheveux, ramenés en boucles vers les tempes, lustrés par des
pommades plus fines. Ils avaient le teint de la richesse, ce teint
blanc que rehaussent la pâleur des porcelaines, les moires du
satin, le vernis des beaux meubles, et qu'entretient dans sa santé
un régime discret de nourritures exquises. Leur cou tournait à
l'aise sur des cravates basses; leurs favoris longs tombaient sur
des cols rabattus; ils s'essuyaient les lèvres à des mouchoirs
brodés d'un large chiffre, d'où sortait une odeur suave. Ceux qui
commençaient à vieillir avaient l'air jeune, tandis que quelque
chose de mûr s'étendait sur le visage des jeunes. Dans leurs
regards indifférents flottait la quiétude de passions
journellement assouvies; et, à travers leurs manières douces,
perçait cette brutalité particulière que communique la domination
de choses à demi faciles, dans lesquelles la force s'exerce et où
la vanité s'amuse, le maniement des chevaux de race et la société
des femmes perdues.
À trois pas d'Emma, un cavalier en habit bleu causait Italie avec
une jeune femme pâle, portant une parure de perles. Ils vantaient
la grosseur des piliers de Saint-Pierre, Tivoli, le Vésuve,
Castellamare et les Cassines, les roses de Gênes, le Colisée au
clair de lune. Emma écoutait de son autre oreille une conversation
pleine de mots qu'elle ne comprenait pas. On entourait un tout
jeune homme qui avait battu, la semaine d'avant, Miss Arabelle et
Romulus, et gagné deux mille louis à sauter un fossé, en
Angleterre. L'un se plaignait de ses coureurs qui engraissaient;
un autre, des fautes d'impression qui avaient dénaturé le nom de
son cheval.
L'air du bal était lourd; les lampes pâlissaient. On refluait dans
la salle de billard. Un domestique monta sur une chaise et cassa
deux vitres; au bruit des éclats de verre, madame Bovary tourna la
tête et aperçut dans le jardin, contre les carreaux, des faces de
paysans qui regardaient. Alors le souvenir des Bertaux lui arriva.
Elle revit la ferme, la mare bourbeuse, son père en blouse sous
les pommiers, et elle se revit elle-même, comme autrefois,
écrémant avec son doigt les terrines de lait dans la laiterie.
Mais, aux fulgurations de l'heure présente, sa vie passée, si
nette jusqu'alors, s'évanouissait tout entière, et elle doutait
presque de l'avoir vécue. Elle était là; puis autour du bal, il
n'y avait plus que de l'ombre, étalée sur tout le reste. Elle
mangeait alors une glace au marasquin, qu'elle tenait de la main
gauche dans une coquille de vermeil, et fermait à demi les yeux,
la cuiller entre les dents.
Une dame, près d'elle, laissa tomber son éventail. Un danseur
passait.
-- Que vous seriez bon, monsieur, dit la dame, de vouloir bien
ramasser mon éventail, qui est derrière ce canapé!
Le monsieur s'inclina, et, pendant qu'il faisait le mouvement
d'étendre son bras, Emma vit la main de la jeune dame qui jetait
dans son chapeau quelque chose de blanc, plié en triangle. Le
monsieur, ramenant l'éventail, l'offrit à la dame,
respectueusement; elle le remercia d'un signe de tête et se mit à
respirer son bouquet.
Après le souper, où il y eut beaucoup de vins d'Espagne et de vins
du Rhin, des potages à la bisque et au lait d'amandes, des
puddings à la Trafalgar et toutes sortes de viandes froides avec
des gelées alentour qui tremblaient dans les plats, les voitures,
les unes après les autres, commencèrent à s'en aller. En écartant
du coin le rideau de mousseline, on voyait glisser dans l'ombre la
lumière de leurs lanternes. Les banquettes s'éclaircirent;
quelques joueurs restaient encore; les musiciens rafraîchissaient,
sur leur langue, le bout de leurs doigts; Charles dormait à demi,
le dos appuyé contre une porte.
À trois heures du matin, le cotillon commença. Emma ne savait pas
valser. Tout le monde valsait, mademoiselle d'Andervilliers elle-
même et la marquise; il n'y avait plus que les hôtes du château,
une douzaine de personnes à peu près.
Cependant, un des valseurs, qu'on appelait familièrement vicomte,
et dont le gilet très ouvert semblait moulé sur la poitrine, vint
une seconde fois encore inviter madame Bovary, l'assurant qu'il la
guiderait et qu'elle s'en tirerait bien.
Ils commencèrent lentement, puis allèrent plus vite. Ils
tournaient: tout tournait autour d'eux, les lampes, les meubles,
les lambris, et le parquet, comme un disque sur un pivot. En
passant auprès des portes, la robe d'Emma, par le bas, s'éraflait
au pantalon; leurs jambes entraient l'une dans l'autre; il
baissait ses regards vers elle, elle levait les siens vers lui;
une torpeur la prenait, elle s'arrêta. Ils repartirent; et, d'un
mouvement plus rapide, le vicomte, l'entraînant, disparut avec
elle jusqu'au bout de la galerie, où, haletante, elle faillit
tomber, et, un instant, s'appuya la tête sur sa poitrine. Et puis,
tournant toujours, mais plus doucement, il la reconduisit à sa
place; elle se renversa contre la muraille et mit la main devant
ses yeux.
Quand elle les rouvrit, au milieu du salon, une dame assise sur un
tabouret avait devant elle trois valseurs agenouillés. Elle
choisit le Vicomte, et le violon recommença.
On les regardait. Ils passaient et revenaient, elle immobile du
corps et le menton baissé, et lui toujours dans sa même pose, la
taille cambrée, le coude arrondi, la bouche en avant. Elle savait
valser, celle-là! Ils continuèrent longtemps et fatiguèrent tous
les autres.
On causa quelques minutes encore, et, après les adieux ou plutôt
le bonjour, les hôtes du château s'allèrent coucher.
Charles se traînait à la rampe, les genoux lui rentraient dans le
corps. Il avait passé cinq heures de suite, tout debout devant les
tables, à regarder jouer au whist sans y rien comprendre. Aussi
poussa-t-il un grand soupir de satisfaction lorsqu'il eut retiré
ses bottes.
Emma mit un châle sur ses épaules, ouvrit la fenêtre et s'accouda.
La nuit était noire. Quelques gouttes de pluie tombaient. Elle
aspira le vent humide qui lui rafraîchissait les paupières. La
musique du bal bourdonnait encore à ses oreilles, et elle faisait
des efforts pour se tenir éveillée, afin de prolonger l'illusion
de cette vie luxueuse qu'il lui faudrait tout à l'heure
abandonner.
Le petit jour parut. Elle regarda les fenêtres du château,
longuement, tâchant de deviner quelles étaient les chambres de
tous ceux qu'elle avait remarqués la veille. Elle aurait voulu
savoir leurs existences, y pénétrer, s'y confondre.
Mais elle grelottait de froid. Elle se déshabilla et se blottit
entre les draps, contre Charles qui dormait.
Il y eut beaucoup de monde au déjeuner. Le repas dura dix minutes;
on ne servit aucune liqueur, ce qui étonna le médecin. Ensuite
mademoiselle d'Andervilliers ramassa des morceaux de brioche dans
une bannette, pour les porter aux cygnes sur la pièce d'eau, et on
s'alla promener dans la serre chaude, où des plantes bizarres,
hérissées de poils, s'étageaient en pyramides sous des vases
suspendus, qui, pareils à des nids de serpents trop pleins,
laissaient retomber, de leurs bords, de longs cordons verts
entrelacés. L'orangerie, que l'on trouvait au bout, menait à
couvert jusqu'aux communs du château. Le Marquis, pour amuser la
jeune femme, la mena voir les écuries. Au-dessus des râteliers en
forme de corbeille, des plaques de porcelaine portaient en noir le
nom des chevaux. Chaque bête s'agitait dans sa stalle, quand on
passait près d'elle, en claquant de la langue. Le plancher de la
sellerie luisait à l'oeil comme le parquet d'un salon. Les harnais
de voiture étaient dressés dans le milieu sur deux colonnes
tournantes, et les mors, les fouets, les étriers, les gourmettes
rangés en ligne tout le long de la muraille.
Charles, cependant, alla prier un domestique d'atteler son boc. On
l'amena devant le perron, et, tous les paquets y étant fourrés,
les époux Bovary firent leurs politesses au Marquis et à la
Marquise, et repartirent pour Tostes.
Emma, silencieuse, regardait tourner les roues. Charles, posé sur
le bord extrême de la banquette, conduisait les deux bras écartés,
et le petit cheval trottait l'amble dans les brancards, qui
étaient trop larges pour lui. Les guides molles battaient sur sa
croupe en s'y trempant d'écume, et la boîte ficelée derrière le
boc donnait contre la caisse de grands coups réguliers.
Ils étaient sur les hauteurs de Thibourville, lorsque devant eux,
tout à coup, des cavaliers passèrent en riant, avec des cigares à
la bouche. Emma crut reconnaître le Vicomte: elle se détourna, et
n'aperçut à l'horizon que le mouvement des têtes s'abaissant et
montant, selon la cadence inégale du trot ou du galop.
Un quart de lieue plus loin, il fallut s'arrêter pour raccommoder,
avec de la corde, le reculement qui était rompu.
Mais Charles, donnant au harnais un dernier coup d'oeil, vit
quelque chose par terre, entre les jambes de son cheval; et il
ramassa un porte-cigares tout bordé de soie verte et blasonné à
son milieu comme la portière d'un carrosse.
-- Il y a même deux cigares dedans, dit-il; ce sera pour ce soir,
après dîner.
-- Tu fumes donc? demanda-t-elle.
-- Quelquefois, quand l'occasion se présente.
Il mit sa trouvaille dans sa poche et fouetta le bidet.
Quand ils arrivèrent chez eux, le dîner n'était point prêt. Madame
s'emporta. Nastasie répondit insolemment.
-- Partez! dit Emma. C'est se moquer, je vous chasse.
Il y avait pour dîner de la soupe à l'oignon, avec un morceau de
veau à l'oseille. Charles, assis devant Emma, dit en se frottant
les mains d'un air heureux:
-- Cela fait plaisir de se retrouver chez soi!
On entendait Nastasie qui pleurait. Il aimait un peu cette pauvre
fille. Elle lui avait, autrefois, tenu société pendant bien des
soirs, dans les désoeuvrements de son veuvage. C'était sa première
pratique, sa plus ancienne connaissance du pays.
-- Est-ce que tu l'as renvoyée pour tout de bon? dit-il enfin.
-- Oui. Qui m'en empêche? répondit-elle.
Puis ils se chauffèrent dans la cuisine, pendant qu'on apprêtait
leur chambre. Charles se mit à fumer. Il fumait en avançant les
lèvres, crachant à toute minute, se reculant à chaque bouffée.
-- Tu vas te faire mal, dit-elle dédaigneusement.
Il déposa son cigare, et courut avaler, à la pompe, un verre d'eau
froide. Emma, saisissant le porte-cigares, le jeta vivement au
fond de l'armoire.
La journée fut longue, le lendemain! Elle se promena dans son
jardinet, passant et revenant par les mêmes allées, s'arrêtant
devant les plates-bandes, devant l'espalier, devant le curé de
plâtre, considérant avec ébahissement toutes ces choses
d'autrefois qu'elle connaissait si bien. Comme le bal déjà lui
semblait loin! Qui donc écartait, à tant de distance, le matin
d'avant-hier et le soir d'aujourd'hui? Son voyage à la Vaubyessard
avait fait un trou dans sa vie, à la manière de ces grandes
crevasses qu'un orage, en une seule nuit, creuse quelquefois dans
les montagnes. Elle se résigna pourtant; elle serra pieusement
dans la commode sa belle toilette et jusqu'à ses souliers de
satin, dont la semelle s'était jaunie à la cire glissante du
parquet. Son coeur était comme eux: au frottement de la richesse,
il s'était placé dessus quelque chose qui ne s'effacerait pas.
Ce fut donc une occupation pour Emma que le souvenir de ce bal.
Toutes les fois que revenait le mercredi, elle se disait en
s'éveillant: «Ah! il y a huit jours... il y a quinze jours..., il
y a trois semaines, j'y étais!» Et peu à peu, les physionomies se
confondirent dans sa mémoire, elle oublia l'air des contredanses,
elle ne vit plus si nettement les livrées et les appartements;
quelques détails s'en allèrent; mais le regret lui resta.
IX
Souvent, lorsque Charles était sorti, elle allait prendre dans
l'armoire, entre les plis du linge où elle l'avait laissé, le
porte-cigares en soie verte.
Elle le regardait, l'ouvrait, et même elle flairait l'odeur de sa
doublure, mêlée de verveine et de tabac. À qui appartenait-il?...
Au Vicomte. C'était peut-être un cadeau de sa maîtresse. On avait
brodé cela sur quelque métier de palissandre, meuble mignon que
l'on cachait à tous les yeux, qui avait occupé bien des heures et
où s'étaient penchées les boucles molles de la travailleuse
pensive. Un souffle d'amour avait passé parmi les mailles du
canevas; chaque coup d'aiguille avait fixé là une espérance ou un
souvenir, et tous ces fils de soie entrelacés n'étaient que la
continuité de la même passion silencieuse. Et puis le Vicomte, un
matin, l'avait emporté avec lui. De quoi avait-on parlé, lorsqu'il
restait sur les cheminées à large chambranle, entre les vases de
fleurs et les pendules Pompadour? Elle était à Tostes. Lui, il
était à Paris, maintenant; là-bas! Comment était ce Paris? Quel
nom démesuré! Elle se le répétait à demi-voix, pour se faire
plaisir; il sonnait à ses oreilles comme un bourdon de cathédrale,
il flamboyait à ses yeux jusque sur l'étiquette de ses pots de
pommade.
La nuit, quand les mareyeurs, dans leurs charrettes, passaient
sous ses fenêtres en chantant la Marjolaine, elle s'éveillait, et
écoutant le bruit des roues ferrées, qui, à la sortie du pays,
s'amortissait vite sur la terre:
-- Ils y seront demain! se disait-elle.
Et elle les suivait dans sa pensée, montant et descendant les
côtes, traversant les villages, filant sur la grande route à la
clarté des étoiles. Au bout d'une distance indéterminée, il se
trouvait toujours une place confuse où expirait son rêve.
Elle s'acheta un plan de Paris, et, du bout de son doigt, sur la
carte, elle faisait des courses dans la capitale. Elle remontait
les boulevards, s'arrêtant à chaque angle, entre les lignes des
rues, devant les carrés blancs qui figurent les maisons. Les yeux
fatigués à la fin, elle fermait ses paupières, et elle voyait dans
les ténèbres se tordre au vent des becs de gaz, avec des marche-
pieds de calèches, qui se déployaient à grand fracas devant le
péristyle des théâtres.
Elle s'abonna à la Corbeille, journal des femmes, et au Sylphe des
salons. Elle dévorait, sans en rien passer, tous les comptes
rendus de premières représentations, de courses et de soirées,
s'intéressait au début d'une chanteuse, à l'ouverture d'un
magasin. Elle savait les modes nouvelles, l'adresse des bons
tailleurs, les jours de Bois ou d'Opéra. Elle étudia, dans Eugène
Sue, des descriptions d'ameublements; elle lut Balzac et George
Sand, y cherchant des assouvissements imaginaires pour ses
convoitises personnelles. À table même, elle apportait son livre,
et elle tournait les feuillets, pendant que Charles mangeait en
lui parlant. Le souvenir du Vicomte revenait toujours dans ses
lectures. Entre lui et les personnages inventés, elle établissait
des rapprochements. Mais le cercle dont il était le centre peu à
peu s'élargit autour de lui, et cette auréole qu'il avait,
s'écartant de sa figure, s'étala plus au loin, pour illuminer
d'autres rêves.
Paris, plus vague que l'Océan, miroitait donc aux yeux d'Emma dans
une atmosphère vermeille. La vie nombreuse qui s'agitait en ce
tumulte y était cependant divisée par parties, classée en tableaux
distincts. Emma n'en apercevait que deux ou trois qui lui
cachaient tous les autres, et représentaient à eux seuls
l'humanité complète. Le monde des ambassadeurs marchait sur des
parquets luisants, dans des salons lambrissés de miroirs, autour
de tables ovales couvertes d'un tapis de velours à crépines d'or.
Il y avait là des robes à queue, de grands mystères, des angoisses
dissimulées sous des sourires. Venait ensuite la société des
duchesses; on y était pâle; on se levait à quatre heures; les
femmes, pauvres anges! portaient du point d'Angleterre au bas de
leur jupon, et les hommes, capacités méconnues sous des dehors
futiles, crevaient leurs chevaux par partie de plaisir, allaient
passer à Bade la saison d'été, et, vers la quarantaine enfin,
épousaient des héritières. Dans les cabinets de restaurant où l'on
soupe après minuit riait, à la clarté des bougies, la foule
bigarrée des gens de lettres et des actrices. Ils étaient, ceux-
là, prodigues comme des rois, pleins d'ambitions idéales et de
délires fantastiques. C'était une existence au-dessus des autres,
entre ciel et terre, dans les orages, quelque chose de sublime.
Quant au reste du monde, il était perdu, sans place précise, et
comme n'existant pas. Plus les choses, d'ailleurs, étaient
voisines, plus sa pensée s'en détournait. Tout ce qui l'entourait
immédiatement, campagne ennuyeuse, petits bourgeois imbéciles,
médiocrité de l'existence, lui semblait une exception dans le
monde, un hasard particulier où elle se trouvait prise, tandis
qu'au delà s'étendait à perte de vue l'immense pays des félicités
et des passions. Elle confondait, dans son désir, les sensualités
du luxe avec les joies du coeur, l'élégance des habitudes et les
délicatesses du sentiment. Ne fallait-il pas à l'amour, comme aux
plantes indiennes, des terrains préparés, une température
particulière? Les soupirs au clair de lune, les longues étreintes,
les larmes qui coulent sur les mains qu'on abandonne, toutes les
fièvres de la chair et les langueurs de la tendresse ne se
séparaient donc pas du balcon des grands châteaux qui sont pleins
de loisirs, d'un boudoir à stores de soie avec un tapis bien
épais, des jardinières remplies, un lit monté sur une estrade, ni
du scintillement des pierres précieuses et des aiguillettes de la
livrée.
Le garçon de la poste, qui, chaque matin, venait panser la jument,
traversait le corridor avec ses gros sabots; sa blouse avait des
trous, ses pieds étaient nus dans des chaussons. C'était là le
groom en culotte courte dont il fallait se contenter! Quand son
ouvrage était fini, il ne revenait plus de la journée; car
Charles, en rentrant, mettait lui-même son cheval à l'écurie,
retirait la selle et passait le licou, pendant que la bonne
apportait une botte de paille et la jetait, comme elle le pouvait,
dans la mangeoire.
Pour remplacer Nastasie (qui enfin partit de Tostes, en versant
des ruisseaux de larmes), Emma prit à son service une jeune fille
de quatorze ans, orpheline et de physionomie douce. Elle lui
interdit les bonnets de coton, lui apprit qu'il fallait vous
parler à la troisième personne, apporter un verre d'eau dans une
assiette, frapper aux portes avant d'entrer, et à repasser, à
empeser, à l'habiller, voulut en faire sa femme de chambre. La
nouvelle bonne obéissait sans murmure pour n'être point renvoyée;
et, comme Madame, d'habitude, laissait la clef au buffet,
Félicité, chaque soir prenait une petite provision de sucre
qu'elle mangeait toute seule, dans son lit, après avoir fait sa
prière.
L'après-midi, quelquefois, elle allait causer en face avec les
postillons. Madame se tenait en haut, dans son appartement.
Elle portait une robe de chambre tout ouverte, qui laissait voir,
entre les revers à châle du corsage, une chemisette plissée avec
trois boutons d'or. Sa ceinture était une cordelière à gros
glands, et ses petites pantoufles de couleur grenat avaient une
touffe de rubans larges, qui s'étalait sur le cou-de-pied. Elle
s'était acheté un buvard, une papeterie, un porte-plume et des
enveloppes, quoiqu'elle n'eût personne à qui écrire; elle
époussetait son étagère, se regardait dans la glace, prenait un
livre, puis, rêvant entre les lignes, le laissait tomber sur ses
genoux. Elle avait envie de faire des voyages ou de retourner
vivre à son couvent. Elle souhaitait à la fois mourir et habiter
Paris.
Charles, à la neige à la pluie, chevauchait par les chemins de
traverse. Il mangeait des omelettes sur la table des fermes,
entrait son bras dans des lits humides, recevait au visage le jet
tiède des saignées écoutait des râles, examinait des cuvettes,
retroussait bien du linge sale; mais il trouvait, tous les soirs,
un feu flambant, la table servie, des meubles souples, et une
femme en toilette fine, charmante et sentant frais, à ne savoir
même d'où venait cette odeur, ou si ce n'était pas sa peau qui
parfumait sa chemise.
Elle le charmait par quantité de délicatesses: c'était tantôt une
manière nouvelle de façonner pour les bougies des bobèches de
papier, un volant qu'elle changeait à sa robe, ou le nom
extraordinaire d'un mets bien simple, et que la bonne avait
manqué, mais que Charles, jusqu'au bout, avalait avec plaisir.
Elle vit à Rouen des dames qui portaient à leur montre un paquet
de breloques; elle acheta des breloques. Elle voulut sur sa
cheminée deux grands vases de verre bleu, et, quelque temps après,
un nécessaire d'ivoire, avec un dé de vermeil. Moins Charles
comprenait ces élégances, plus il en subissait la séduction. Elles
ajoutaient quelque chose au plaisir de ses sens et à la douceur de
son foyer. C'était comme une Poussière d'or qui sablait tout du
long le petit sentier de sa vie.
Il se portait bien, il avait bonne mine; sa réputation était
établie tout à fait. Les campagnards le chérissaient parce qu'il
n'était pas fier. Il caressait les enfants, n'entrait jamais au
cabaret, et, d'ailleurs, inspirait de la confiance par sa
moralité. Il réussissait particulièrement dans les catarrhes et
maladies de poitrine. Craignant beaucoup de tuer son monde,
Charles, en effet, n'ordonnait guère que des potions calmantes, de
temps à autre de l'émétique, un bain de pieds ou des sangsues. Ce
n'est pas que la chirurgie lui fît peur; il vous saignait les gens
largement, comme des chevaux, et il avait pour l'extraction des
dents une poigne d'enfer.
Enfin, pour se tenir au courant, il prit un abonnement à la Ruche
médicale, journal nouveau dont il avait reçu le prospectus. Il en
lisait, un peu après son dîner; mais la chaleur de l'appartement,
jointe à la digestion, faisait qu'au bout de cinq minutes il
s'endormait; et il restait là, le menton sur ses deux mains, et
les cheveux étalés comme une crinière jusqu'au pied de la lampe.
Emma le regardait en haussant les épaules. Que n'avait-elle, au
moins, pour mari un de ces hommes d'ardeurs taciturnes qui
travaillent la nuit dans les livres, et portent enfin, à soixante
ans, quand vient l'âge des rhumatismes, une brochette de croix,
sur leur habit noir, mal fait. Elle aurait voulu que ce nom de
Bovary, qui était le sien, fût illustre, le voir étalé chez les
libraires, répété dans les journaux, connu par toute la France.
Mais Charles n'avait point d'ambition! Un médecin d'Yvetot, avec
qui dernièrement il s'était trouvé en consultation, l'avait
humilié quelque peu, au lit même du malade, devant les parents
assemblés. Quand Charles lui raconta, le soir, cette anecdote,
Emma s'emporta bien haut contre le confrère. Charles en fut
attendri. Il la baisa au front avec une larme. Mais elle était
exaspérée de honte, elle avait envie de le battre, elle alla dans
le corridor ouvrir la fenêtre et huma l'air frais pour se calmer.
-- Quel pauvre homme! quel pauvre homme! disait-elle tout bas, en
se mordant les lèvres.
Elle se sentait, d'ailleurs, plus irritée de lui. Il prenait, avec
l'âge, des allures épaisses; il coupait, au dessert, le bouchon
des bouteilles vides; il se passait, après manger, la langue sur
les dents; il faisait, en avalant sa soupe, un gloussement à
chaque gorgée, et, comme il commençait d'engraisser, ses yeux,
déjà petits, semblaient remontés vers les tempes par la
bouffissure de ses pommettes.
Emma, quelquefois, lui rentrait dans son gilet la bordure rouge de
ses tricots, rajustait sa cravate, ou jetait à l'écart les gants
déteints qu'il se disposait à passer; et ce n'était pas, comme il
croyait, pour lui; c'était pour elle-même, par expansion
d'égoïsme, agacement nerveux. Quelquefois aussi, elle lui parlait
des choses qu'elles avait lues, comme d'un passage de roman, d'une
pièce nouvelle, ou de l'anecdote du grand monde que l'on racontait
dans le feuilleton; car, enfin, Charles était quelqu'un, une
oreille toujours ouverte, une approbation toujours prête. Elle
faisait bien des confidences à sa levrette! Elle en eût fait aux
bûches de la cheminée et au balancier de la pendule.
Au fond de son âme, cependant, elle attendait un événement. Comme
les matelots en détresse, elle promenait sur la solitude de sa vie
des yeux désespérés, cherchant au loin quelque voile blanche dans
les brumes de l'horizon. Elle ne savait pas quel serait ce hasard,
le vent qui le pousserait jusqu'à elle, vers quel rivage il la
mènerait, s'il était chaloupe ou vaisseau à trois ponts, chargé
d'angoisses ou plein de félicités jusqu'aux sabords. Mais, chaque
matin, à son réveil, elle l'espérait pour la journée, et elle
écoutait tous les bruits, se levait en sursaut, s'étonnait qu'il
ne vînt pas; puis, au coucher du soleil, toujours plus triste,
désirait être au lendemain.
Le printemps reparut. Elle eut des étouffements aux premières
chaleurs, quand les poiriers fleurirent.
Dès le commencement de juillet, elle compta sur ses doigts combien
de semaines lui restaient pour arriver au mois d'octobre, pensant
que le marquis d'Andervilliers, peut-être, donnerait encore un bal
à la Vaubyessard. Mais tout septembre s'écoula sans lettres ni
visites.
Après l'ennui de cette déception, son coeur de nouveau resta vide,
et alors la série des mêmes journées recommença.
Elles allaient donc maintenant se suivre ainsi à la file, toujours
pareilles, innombrables, et n'apportant rien! Les autres
existences, si plates qu'elles fussent, avaient du moins la chance
d'un événement. Une aventure amenait parfois des péripéties à
l'infini, et le décor changeait. Mais, pour elle, rien n'arrivait,
Dieu l'avait voulu! L'avenir était un corridor tout noir, et qui
avait au fond sa porte bien fermée.
Elle abandonna la musique. Pourquoi jouer? qui l'entendrait?
Puisqu'elle ne pourrait jamais, en robe de velours à manches
courtes, sur un piano d'Érard, dans un concert, battant de ses
doigts légers les touches d'ivoire, sentir, comme une brise,
circuler autour d'elle un murmure d'extase, ce n'était pas la
peine de s'ennuyer à étudier. Elle laissa dans l'armoire ses
cartons à dessin et la tapisserie. À quoi bon? à quoi bon? La
couture l'irritait.
-- J'ai tout lu, se disait-elle.
Et elle restait à faire rougir les pincettes, ou regardant la
pluie tomber.
Comme elle était triste le dimanche, quand on sonnait les vêpres!
Elle écoutait, dans un hébétement attentif, tinter un à un les
coups fêlés de la cloche. Quelque chat sur les toits, marchant
lentement, bombait son dos aux rayons pâles du soleil. Le vent,
sur la grande route, soufflait des traînées de poussière. Au loin,
parfois, un chien hurlait: et la cloche, à temps égaux, continuait
sa sonnerie monotone qui se perdait dans la campagne.
Cependant on sortait de l'église. Les femmes en sabots cirés, les
paysans en blouse neuve, les petits enfants qui sautillaient nu-
tête devant eux, tout rentrait chez soi. Et, jusqu'à la nuit, cinq
ou six hommes, toujours les mêmes, restaient à jouer au bouchon,
devant la grande porte de l'auberge.
L'hiver fut froid. Les carreaux, chaque matin, étaient chargés de
givre, et la lumière, blanchâtre à travers eux, comme par des
verres dépolis, quelquefois ne variait pas de la journée. Dès
quatre heures du soir, il fallait allumer la lampe.
Les jours qu'il faisait beau, elle descendait dans le jardin. La
rosée avait laissé sur les choux des guipures d'argent avec de
longs fils clairs qui s'étendaient de l'un à l'autre. On
n'entendait pas d'oiseaux, tout semblait dormir, l'espalier
couvert de paille et la vigne comme un grand serpent malade sous
le chaperon du mur, où l'on voyait, en s'approchant, se traîner
des cloportes à pattes nombreuses. Dans les sapinettes, près de la
haie, le curé en tricorne qui lisait son bréviaire avait perdu le
pied droit et même le plâtre, s'écaillant à la gelée, avait fait
des gales blanches sur sa figure.
Puis elle remontait, fermait la porte, étalait les charbons, et,
défaillant à la chaleur du foyer, sentait l'ennui plus lourd qui
retombait sur elle. Elle serait bien descendue causer avec la
bonne, mais une pudeur la retenait.
Tous les jours, à la même heure, le maître d'école, en bonnet de
soie noire, ouvrait les auvents de sa maison, et le garde-
champêtre passait, portant son sabre sur sa blouse. Soir et matin,
les chevaux de la poste, trois par trois, traversaient la rue pour
aller boire à la mare. De temps à autre, la porte d'un cabaret
faisait tinter sa sonnette, et, quand il y avait du vent; l'on
entendait grincer sur leurs deux tringles les petites cuvettes en
cuivre du perruquier, qui servaient d'enseigne à sa boutique. Elle
avait pour décoration une vieille gravure de modes collée contre
un carreau et un buste de femme en cire, dont les cheveux étaient
jaunes. Lui aussi, le perruquier, il se lamentait de sa vocation
arrêtée, de son avenir perdu, et, rêvant quelque boutique dans une
grande. ville, comme à Rouen par exemple, sur le port, près du
théâtre, il restait toute la journée à se promener en long, depuis
la mairie jusqu'à l'église, sombre, et attendant la clientèle.
Lorsque madame Bovary levait les yeux, elle le voyait toujours là,
comme une sentinelle en faction, avec son bonnet grec sur
l'oreille et sa veste de lasting.
Dans l'après-midi, quelquefois, une tête d'homme apparaissait
derrière les vitres de la salle, tête hâlée, à favoris noirs, et
qui souriait lentement d'un large sourire doux à dents blanches.
Une valse aussitôt commençait, et, sur l'orgue, dans un petit
salon, des danseurs hauts comme le doigt, femmes en turban rose,
Tyroliens en jaquette, singes en habit noir, messieurs en culotte
courte, tournaient, tournaient entre les fauteuils, les canapés,
les consoles, se répétant dans les morceaux de miroir que
raccordait à leurs angles un filet de papier doré. L'homme faisait
aller sa manivelle, regardant à droite, à gauche et vers les
fenêtres. De temps à autre, tout en lançant contre la borne un
long jet de salive brune, il soulevait du genou son instrument,
dont la bretelle dure lui fatiguait l'épaule; et, tantôt dolente
et traînarde, ou joyeuse et précipitée, la musique de la boîte
s'échappait en bourdonnant à travers un rideau de taffetas rose,
sous une grille de cuivre en arabesque. C'étaient des airs que
l'on jouait ailleurs sur les théâtres; que l'on chantait dans les
salons, que l'on dansait le soir sous des lustres éclairés, échos
du monde qui arrivaient jusqu'à Emma. Des sarabandes à n'en plus
finir se déroulaient dans sa tête; et, comme une bayadère sur les
fleurs d'un tapis, sa pensée bondissait avec les notes, se
balançait de rêve en rêve, de tristesse en tristesse. Quand
l'homme avait reçu l'aumône dans sa casquette, il rabattait une
vieille couverture de laine bleue, passait son orgue sur son dos
et s'éloignait d'un pas lourd. Elle le regardait partir.
Mais c'était surtout aux heures des repas qu'elle n'en pouvait
plus, dans cette petite salle au rez-de-chaussée, avec le poêle
qui fumait, la porte qui criait, les murs qui suintaient, les
pavés humides; toute l'amertume de l'existence, lui semblait
servie sur son assiette, et, à la fumée du bouilli, il montait du
fond de son âme comme d'autres bouffées d'affadissement. Charles
était long à manger; elle grignotait quelques noisettes, ou bien,
appuyée du coude, s'amusait, avec la pointe de son couteau, à
faire des raies sur la toile cirée.
Elle laissait maintenant tout aller dans son ménage, et madame
Bovary mère, lorsqu'elle vint passer à Tostes une partie du
carême, s'étonna fort de ce changement. Elle, en effet, si
soigneuse autrefois et délicate, elle restait à présent des
journées entières sans s'habiller, portait des bas de coton gris,
s'éclairait à la chandelle. Elle répétait qu'il fallait
économiser, puisqu'ils n'étaient pas riches, ajoutant qu'elle
était très contente, très heureuse, que Tostes lui plaisait
beaucoup, et autres discours nouveaux qui fermaient la bouche à la
belle-mère. Du reste, Emma ne semblait plus disposée à suivre ses
conseils; une fois même, madame Bovary s'étant avisée de prétendre
que les maîtres devaient surveiller la religion de leurs
domestiques, elle lui avait répondu d'un oeil si colère et avec un
sourire tellement froid, que la bonne femme ne s'y frotta plus.
Emma devenait difficile, capricieuse. Elle se commandait des plats
pour elle, n'y touchait point, un jour ne buvait que du lait pur,
et, le lendemain, des tasses de thé à la douzaine. Souvent elle
s'obstinait à ne pas sortir, puis elle suffoquait, ouvrait les
fenêtres, s'habillait en robe légère. Lorsqu'elle avait bien
rudoyé sa servante, elle lui faisait des cadeaux ou l'envoyait se
promener chez les voisines, de même qu'elle jetait parfois aux
pauvres toutes les pièces blanches de sa bourse, quoiqu'elle ne
fût guère tendre cependant, ni facilement accessible à l'émotion
d'autrui, comme la plupart des gens issus de campagnards, qui
gardent toujours à l'âme quelque chose de la callosité des mains
paternelles.
Vers la fin de février, le père Rouault, en souvenir de sa
guérison, apporta lui-même à son gendre une dinde superbe, et il
resta trois jours à Tostes. Charles étant à ses malades, Emma lui
tint compagnie. Il fuma dans la chambre, cracha sur les chenets,
causa culture, veaux, vaches, volailles et conseil municipal; si
bien qu'elle referma la porte, quand il fut parti, avec un
sentiment de satisfaction qui la surprit elle-même. D'ailleurs,
elle ne cachait plus son mépris pour rien, ni pour personne; et
elle se mettait quelquefois à exprimer des opinions singulières,
blâmant ce que l'on approuvait, et approuvant des choses perverses
ou immorales: ce qui faisait ouvrir de grands yeux à son mari.
Est-ce que cette misère durerait toujours? est-ce qu'elle n'en
sortirait pas? Elle valait bien cependant toutes celles qui
vivaient heureuses! Elle avait vu des duchesses à la Vaubyessard
qui avaient la taille plus lourde et les façons plus communes, et
elle exécrait l'injustice de Dieu; elle s'appuyait la tête aux
murs pour pleurer; elle enviait les existences tumultueuses, les
nuits masquées, les insolents plaisirs avec tous les éperduments
qu'elle ne connaissait pas et qu'ils devaient donner.
Elle pâlissait et avait des battements de coeur. Charles lui
administra de la valériane et des bains de camphre. Tout ce que
l'on essayait semblait l'irriter davantage.
En de certains jours, elle bavardait avec une abondance fébrile; à
ces exaltations succédaient tout à coup des torpeurs où elle
restait sans parler, sans bouger. Ce qui la ranimait alors,
c'était de se répandre sur les bras un flacon d'eau de Cologne.
Comme elle se plaignait de Tostes continuellement, Charles imagina
que la cause de sa maladie était sans doute dans quelque influence
locale, et, s'arrêtant à cette idée, il songea sérieusement à
aller s'établir ailleurs.
Dès lors, elle but du vinaigre pour se faire maigrir, contracta
une petite toux sèche et perdit complètement l'appétit.
Il en coûtait à Charles d'abandonner Tostes après quatre ans de
séjour et au moment où il commençait à s'y poser. S'il le fallait,
cependant! Il la conduisit à Rouen voir son ancien maître. C'était
une maladie nerveuse: on devait la changer d'air.
Après s'être tourné de côté et d'autre, Charles apprit qu'il y
avait dans l'arrondissement de Neufchâtel, un fort bourg nommé
Yonville-l'Abbaye, dont le médecin, qui était un réfugié polonais,
venait de décamper la semaine précédente. Alors il écrivit au
pharmacien de l'endroit pour savoir quel était le chiffre de la
population, la distance où se trouvait le confrère le plus voisin,
combien par année gagnait son prédécesseur, etc.; et, les réponses
ayant été satisfaisantes, il se résolut à déménager vers le
printemps, si la santé d'Emma ne s'améliorait pas.
Un jour qu'en prévision de son départ elle faisait des rangements
dans un tiroir, elle se piqua les doigts à quelque chose. C'était
un fil de fer de son bouquet de mariage. Les boutons d'oranger
étaient jaunes de poussière, et les rubans de satin, à liséré
d'argent, s'effiloquaient par le bord. Elle le jeta dans le feu.
Il s'enflamma plus vite qu'une paille sèche. Puis ce fut comme un
buisson rouge sur les cendres, et qui se rongeait lentement. Elle
le regarda brûler. Les petites baies de carton éclataient, les
fils d'archal se tordaient, le galon se fondait; et les corolles
de papier, racornies, se balançant le long de la plaque comme des
papillons noirs, enfin s'envolèrent par la cheminée.
Quand on partit de Tostes, au mois de mars, madame Bovary était
enceinte.
DEUXIÈME PARTIE
I
Yonville-l'Abbaye (ainsi nommé à cause d'une ancienne abbaye de
Capucins dont les ruines n'existent même plus) est un bourg à huit
lieues de Rouen, entre la route d'Abbeville et celle de Beauvais,
au fond d'une vallée qu'arrose la Rieule, petite rivière qui se
jette dans l'Andelle, après avoir fait tourner trois moulins vers
son embouchure, et où il y a quelques truites, que les garçons, le
dimanche, s'amusent à pêcher à la ligne.
On quitte la grande route à la Boissière et l'on continue à plat
jusqu'au haut de la côte des Leux, d'où l'on découvre la vallée.
La rivière qui la traverse en fait comme deux régions de
physionomie distincte: tout ce qui est à gauche est en herbage,
tout ce qui est à droite est en labour. La prairie s'allonge sous
un bourrelet de collines basses pour se rattacher par derrière aux
pâturages du pays de Bray, tandis que, du côté de l'est, la
plaine, montant doucement, va s'élargissant et étale à perte de
vue ses blondes pièces de blé. L'eau qui court au bord de l'herbe
sépare d'une raie blanche la couleur des prés et celle des
sillons, et la campagne ainsi ressemble à un grand manteau déplié
qui a un collet de velours vert, bordé d'un galon d'argent.
Au bout de l'horizon, lorsqu'on arrive, on a devant soi les chênes
de la forêt d'Argueil, avec les escarpements de la côte Saint-
Jean, rayés du haut en bas par de longues traînées rouges,
inégales; ce sont les traces des pluies, et ces tons de brique,
tranchant en filets minces sur la couleur grise de la montagne,
viennent de la quantité de sources ferrugineuses qui coulent au
delà, dans le pays d'alentour.
On est ici sur les confins de la Normandie, de la Picardie et de
l'Île-de-France, contrée bâtarde où le langage est sans
accentuation, comme le paysage sans caractère. C'est là que l'on
fait les pires fromages de Neufchâtel de tout l'arrondissement,
et, d'autre part, la culture y est coûteuse, parce qu'il faut
beaucoup de fumier pour engraisser ces terres friables pleines de
sable et de cailloux.
Jusqu'en 1835, il n'y avait point de route praticable pour arriver
à Yonville; mais on a établi vers cette époque un chemin de grande
vicinalité qui relie la route d'Abbeville à celle d'Amiens, et
sert quelquefois aux rouliers allant de Rouen dans les Flandres.
Cependant, Yonville-l'Abbaye est demeuré stationnaire, malgré ses
débouchés nouveaux. Au lieu d'améliorer les cultures, on s'y
obstine encore aux herbages, quelque dépréciés qu'ils soient, et
le bourg paresseux, s'écartant de la plaine, a continué
naturellement à s'agrandir vers la rivière. On l'aperçoit de loin,
tout couché en long sur la rive, comme un gardeur de vaches qui
fait la sieste au bord de l'eau.
Au bas de la côte, après le pont, commence une chaussée plantée de
jeunes trembles, qui vous mène en droite ligne jusqu'aux premières
maisons du pays. Elles sont encloses de haies, au milieu de cours
pleines de bâtiments épars, pressoirs, charreteries et
bouilleries, disséminés sous les arbres touffus portant des
échelles, des gaules ou des faux accrochées dans leur branchage.
Les toits de chaume, comme des bonnets de fourrure rabattus sur
des yeux, descendent jusqu'au tiers à peu près des fenêtres
basses, dont les gros verres bombés sont garnis d'un noeud dans le
milieu, à la façon des culs de bouteilles. Sur le mur de plâtre
que traversent en diagonale des lambourdes noires, s'accroche
parfois quelque maigre poirier, et les rez-de-chaussée ont à leur
porte une petite barrière tournante pour les défendre des
poussins, qui viennent picorer, sur le seuil, des miettes de pain
bis trempé de cidre. Cependant les cours se font plus étroites,
les habitations se rapprochent, les haies disparaissent; un fagot
de fougères se balance sous une fenêtre au bout d'un manche à
balai; il y a la forge d'un maréchal et ensuite un charron avec
deux ou trois charrettes neuves, en dehors, qui empiètent sur la
route. Puis, à travers une claire-voie, apparaît une maison
blanche au delà d'un rond de gazon que décore un Amour, le doigt
posé sur la bouche; deux vases en fonte sont à chaque bout du
perron; des panonceaux brillent à la porte; c'est la maison du
notaire, et la plus belle du pays.
L'église est de l'autre côté de la rue, vingt pas plus loin, à
l'entrée de la place. Le petit cimetière qui l'entoure, clos d'un
mur à hauteur d'appui, est si bien rempli de tombeaux, que les
vieilles pierres à ras du sol font un dallage continu, où l'herbe
a dessiné de soi-même des carrés verts réguliers. L'église a été
rebâtie à neuf dans les dernières années du règne de Charles X. La
voûte en bois commence à se pourrir par le haut, et, de place en
place, a des enfonçures noires dans sa couleur bleue. Au-dessus de
la porte, où seraient les orgues, se tient un jubé pour les
hommes, avec un escalier tournant qui retentit sous les sabots.
Le grand jour, arrivant par les vitraux tout unis, éclaire
obliquement les bancs rangés en travers de la muraille, que
tapisse çà et là quelque paillasson cloué, ayant au-dessous de lui
ces mots en grosses lettres: «Banc de M. un tel.» Plus loin, à
l'endroit où le vaisseau se rétrécit, le confessionnal fait
pendant à une statuette de la Vierge, vêtue d'une robe de satin,
coiffée d'un voile de tulle semé d'étoiles d'argent, et tout
empourprée aux pommettes comme une idole des îles Sandwich; enfin
une copie de la Sainte Famille, envoi du ministre de l'intérieur,
dominant le maître-autel entre quatre chandeliers, termine au fond
la perspective. Les stalles du choeur, en bois de sapin, sont
restées sans être peintes.
Les halles, c'est-à-dire un toit de tuiles supporté par une
vingtaine de poteaux, occupent à elles seules la moitié environ de
la grande place d'Yonville. La mairie, construite sur les dessins
d'un architecte de Paris, est une manière de temple grec qui fait
l'angle, à côté de la maison du pharmacien. Elle a, au rez-de-
chaussée, trois colonnes ioniques et, au premier étage, une
galerie à plein cintre, tandis que le tympan qui la termine est
rempli par un coq gaulois, appuyé d'une patte sur la Charte et
tenant de l'autre les balances de la justice.
Mais ce qui attire le plus les yeux, c'est, en face de l'auberge
du Lion d'or, la pharmacie de M. Homais! Le soir, principalement,
quand son quinquet est allumé et que les bocaux rouges et verts
qui embellissent sa devanture allongent au loin, sur le sol, leurs
deux clartés de couleur; alors, à travers elles, comme dans des
feux du Bengale, s'entrevoit l'ombre du pharmacien, accoudé sur
son pupitre. Sa maison, du haut en bas, est placardée
d'inscriptions écrites en anglaise, en ronde, en moulée: «Eaux de
Vichy, de Seltz et de Barèges, robs dépuratifs, médecine Raspail,
racahout des Arabes, pastilles Darcet, pâte Regnault, bandages;
bains, chocolats de santé, etc.» Et l'enseigne, qui tient toute la
largeur de la boutique, porte en lettres d'or: Homais, pharmacien.
Puis, au fond de la boutique, derrière les grandes balances
scellées sur le comptoir, le mot laboratoire se déroule au-dessus
d'une porte vitrée qui, à moitié de sa hauteur, répète encore une
fois Homais, en lettres d'or, sur un fond noir.
Il n'y a plus ensuite rien à voir dans Yonville. La rue (la
seule), longue d'une portée de fusil et bordée de quelques
boutiques, s'arrête court au tournant de la route. Si on la laisse
sur la droite et que l'on suive le bas de la côte Saint-Jean,
bientôt on arrive au cimetière.
Lors du choléra, pour l'agrandir, on a abattu un pan de mur et
acheté trois acres de terre à côté; mais toute cette portion
nouvelle est presque inhabitée, les tombes, comme autrefois,
continuant à s'entasser vers la porte. Le gardien, qui est en même
temps fossoyeur et bedeau à l'église (tirant ainsi des cadavres de
la paroisse un double bénéfice), a profité, du terrain vide pour y
semer des pommes de terre. D'année en année, cependant, son petit
champ se rétrécit, et, lorsqu'il survient une épidémie, il ne sait
pas s'il doit se réjouir des décès ou s'affliger des sépultures.
-- Vous vous nourrissez des morts, Lestiboudois! lui dit enfin un
jour, M. le curé.
Cette parole sombre le fit réfléchir; elle l'arrêta pour quelque
temps; mais, aujourd'hui encore, il continue la culture de ses
tubercules, et même soutient avec aplomb qu'ils poussent
naturellement.
Depuis les événements que l'on va raconter; rien, en effet, n'a
changé à Yonville. Le drapeau tricolore de fer-blanc tourne
toujours au haut du clocher de l'église; la boutique du marchand
de nouveautés agite encore au vent ses deux banderoles d'indienne;
les foetus du pharmacien, comme des paquets d'amadou blanc, se
pourrissent de plus en plus dans leur alcool bourbeux, et, au-
dessus de la grande porte de l'auberge, le vieux lion d'or,
déteint par les pluies, montre toujours aux passants sa frisure de
caniche.
Le soir que les époux Bovary devaient arriver à Yonville, madame
veuve Lefrançois, la maîtresse de cette auberge, était si fort
affairée, qu'elle suait à grosses gouttes en remuant ses
casseroles. C'était le lendemain jour de marché dans le bourg. Il
fallait d'avance tailler les viandes, vider les poulets, faire de
la soupe et du café. Elle avait, de plus, le repas de ses
pensionnaires, celui du médecin, de sa femme et de leur bonne; le
billard retentissait d'éclats de rire; trois meuniers, dans la
petite salle, appelaient pour qu'on leur apportât de l'eau-de-vie;
le bois flambait, la braise craquait, et, sur la longue table de
la cuisine, parmi les quartiers de mouton cru, s'élevaient des
piles d'assiettes qui tremblaient aux secousses du billot où l'on
hachait des épinards. On entendait, dans la basse-cour, crier les
volailles que la servante poursuivait pour leur couper le cou.
Un homme en pantoufles de peau verte, quelque peu marqué de petite
vérole et coiffé d'un bonnet de velours à gland d'or, se chauffait
le dos contre la cheminée. Sa figure n'exprimait rien que la
satisfaction de soi-même, et il avait l'air aussi calme dans la
vie que le chardonneret suspendu au-dessus de sa tête, dans une
cage d'osier: c'était le pharmacien.
-- Artémise! criait la maîtresse d'auberge, casse de la bourrée,
emplis les carafes, apporte de l'eau-de-vie, dépêche-toi! Au
moins, si je savais quel dessert offrir à la société que vous
attendez! Bonté divine! les commis du déménagement recommencent
leur tintamarre dans le billard! Et leur charrette qui est restée
sous la grande porte! L'Hirondelle est capable de la défoncer en
arrivant! Appelle Polyte pour qu'il la remise!... Dire que, depuis
le matin, monsieur Homais, ils ont peut-être fait quinze parties
et bu huit pots de cidre!... Mais ils vont me déchirer le tapis,
continuait-elle en les regardant de loin, son écumoire à la main.
-- Le mal ne serait pas grand, répondit M. Homais vous en
achèteriez un autre.
-- Un autre billard! exclama la veuve.
-- Puisque celui-là ne tient plus, madame Lefrançois; je vous le
répète, vous vous faites tort! vous vous faites grand tort! Et
puis les amateurs, à présent, veulent des blouses étroites et des
queues lourdes. On ne joue plus la bille; tout est changé! Il faut
marcher avec son siècle! Regardez Tellier, plutôt...
L'hôtesse devint rouge de dépit. Le pharmacien ajouta:
-- Son billard, vous avez beau dire, est plus mignon que le vôtre;
et qu'on ait l'idée, par exemple de monter une poule patriotique
pour la Pologne ou les inondés de Lyon...
-- Ce ne sont pas des gueux comme lui qui nous font peur!
interrompit l'hôtesse, en haussant ses grosses épaules. Allez!
allez! monsieur Homais, tant que le Lion d'or vivra, on y viendra.
Nous avons du foin dans nos bottes, nous autres! Au lieu qu'un de
ces marins vous verrez le Café français fermé, et avec une belle
affiche sur les auvents!... Changer mon billard, continuait-elle
en se parlant à elle-même, lui qui m'est si commode pour ranger ma
lessive, et sur lequel, dans le temps de la chasse, j'ai mis
coucher jusqu'à six voyageurs!... Mais ce lambin d'Hivert qui
n'arrive pas!
-- L'attendez-vous pour le dîner de vos messieurs? demanda le
pharmacien.
-- L'attendre? Et M. Binet donc! À six heures battant vous allez
le voir entrer, car son pareil n'existe pas sur la terre pour
l'exactitude. Il lui faut toujours sa place dans la petite salle!
On le tuerait plutôt que de le faire dîner ailleurs! et dégoûté
qu'il est! et si difficile pour le cidre! Ce n'est pas comme
M. Léon; lui, il arrive quelquefois à sept heures, sept heures et
demie même; il ne regarde seulement pas à ce qu'il mange. Quel bon
jeune homme! jamais un mot plus haut que l'autre.
-- C'est qu'il y a bien de la différence, voyez-vous, entre
quelqu'un qui a reçu de l'éducation et un ancien carabinier qui
est percepteur.
Six heures sonnèrent. Binet entra.
Il était vêtu d'une redingote bleue, tombant droit d'elle-même
tout autour de son corps maigre, et sa casquette de cuir, à pattes
nouées par des cordons sur le sommet de sa tête, laissait voir,
sous la visière relevée, un front chauve, qu'avait déprimé
l'habitude du casque. Il portait un gilet de drap noir, un col de
crin, un pantalon gris, et, en toute saison, des bottes bien
cirées qui avaient deux renflements parallèles, à cause de la
saillie de ses orteils. Pas un poil ne dépassait la ligne de son
collier blond, qui, contournant la mâchoire, encadrait comme la
bordure d'une plate-bande sa longue figure terne, dont les yeux
étaient petits et le nez busqué. Fort à tous les jeux de cartes,
bon chasseur et possédant une belle écriture, il avait chez lui un
tour, où il s'amusait à tourner des ronds de serviette dont il
encombrait sa maison, avec la jalousie d'un artiste et l'égoïsme
d'un bourgeois.
Il se dirigea vers la petite salle; mais il fallut d'abord en
faire sortir les trois meuniers; et, pendant tout le temps que
l'on fut à mettre son couvert, Binet resta silencieux à sa place,
auprès du poêle; puis il ferma la porte et retira sa casquette,
comme d'usage.
-- Ce ne sont pas les civilités qui lui useront la langue! dit le
pharmacien, dès qu'il fut seul avec l'hôtesse.
-- Jamais il ne cause davantage, répondit-elle; il est venu ici,
la semaine dernière, deux voyageurs en draps, des garçons pleins
d'esprit qui contaient, le soir, un tas de farces que j'en
pleurais de rire; eh bien, il restait là, comme une alose, sans
dire un mot.
-- Oui, fit le pharmacien, pas d'imagination, pas de saillies,
rien de ce qui constitue l'homme de société!
-- On dit pourtant qu'il a des moyens, objecta l'hôtesse.
-- Des moyens? répliqua M. Homais; lui! des moyens? Dans sa
partie, c'est possible, ajouta-t-il d'un ton plus calme.
Et il reprit:
-- Ah! qu'un négociant qui a des relations considérables, qu'un
jurisconsulte, un médecin, un pharmacien soient tellement absorbés
qu'ils en deviennent fantasques et bourrus même, je le comprends;
on en cite des traits dans les histoires! Mais, au moins, c'est
qu'ils pensent à quelque chose. Moi, par exemple, combien de fois
m'est-il arrivé de chercher ma plume sur mon bureau pour écrire
une étiquette, et de trouver, en définitive, que je l'avais placée
à mon oreille!
Cependant, madame Lefrançois alla sur le seuil regarder si
l'Hirondelle n'arrivait pas. Elle tressaillit. Un homme vêtu de
noir entra tout à coup dans la cuisine. On distinguait, aux
dernières lueurs du crépuscule, qu'il avait la figure rubiconde et
le corps athlétique.
-- Qu'y a-t-il pour votre service, monsieur le curé? demanda la
maîtresse d'auberge, tout en atteignant sur la cheminée un des
flambeaux de cuivre qui s'y trouvaient rangés en colonnade avec
leurs chandelles; voulez-vous prendre quelque chose? un doigt de
cassis, un verre de vin?
L'ecclésiastique refusa fort civilement. Il venait chercher son
parapluie, qu'il avait oublié l'autre jour au couvent d'Ernemont,
et, après avoir prié madame Lefrançois de le lui faire remettre au
presbytère dans la soirée, il sortit pour se rendre à l'église, où
l'on sonnait l'Angelus.
Quand le pharmacien n'entendit plus sur la place le bruit de ses
souliers, il trouva fort inconvenante sa conduite de tout à
l'heure. Ce refus d'accepter un rafraîchissement lui semblait une
hypocrisie des plus odieuses; les prêtres godaillaient tous sans
qu'on les vît, et cherchaient à ramener le temps de la dîme.
L'hôtesse prit la défense de son curé:
-- D'ailleurs, il en plierait quatre comme vous sur son genou. Il
a, l'année dernière, aidé nos gens à rentrer la paille; il en
portait jusqu'à six bottes à la fois, tant il est fort!
-- Bravo! dit le pharmacien. Envoyez donc vos filles en confesse à
des gaillards d'un tempérament pareil! Moi, si j'étais le
gouvernement, je voudrais qu'on saignât les prêtres une fois par
mois. Oui, madame Lefrançois, tous les mois, une large
phlébotomie, dans l'intérêt de la police et des moeurs!
-- Taisez-vous donc, monsieur Homais! vous êtes un impie! vous
n'avez pas de religion!
Le pharmacien répondit:
-- J'ai une religion, ma religion, et même j'en ai plus qu'eux
tous, avec leurs momeries et leurs jongleries! J'adore Dieu, au
contraire! je crois en l'Être suprême, à un Créateur, quel qu'il
soit, peu m'importe, qui nous a placés ici-bas pour y remplir nos
devoirs de citoyen et de père de famille; mais je n'ai pas besoin
d'aller, dans une église, baiser des plats d'argent, et engraisser
de ma poche un tas de farceurs qui se nourrissent mieux que nous!
Car on peut l'honorer aussi bien dans un bois, dans un champ, ou
même en contemplant la voûte éthérée, comme les anciens. Mon Dieu,
à moi, c'est le Dieu de Socrate, de Franklin, de Voltaire et de
Béranger! Je suis pour la Profession de foi du vicaire savoyard et
les immortels principes de 89! Aussi, je n'admets pas un bonhomme
de bon Dieu qui se promène dans son parterre la canne à la main,
loge ses amis dans le ventre des baleines, meurt en poussant un
cri et ressuscite au bout de trois jours: choses absurdes en
elles-mêmes et complètement opposées, d'ailleurs, à toutes les
lois de la physique; ce qui nous démontre, en passant, que les
prêtres ont toujours croupi dans une ignorance turpide, où ils
s'efforcent d'engloutir avec eux les populations.
Il se tut, cherchant des yeux un public autour de lui, car, dans
son effervescence, le pharmacien un moment s'était cru en plein
conseil municipal. Mais la maîtresse d'auberge ne l'écoutait plus;
elle tendait son oreille à un roulement éloigné. On distingua le
bruit d'une voiture mêlé à un claquement de fers lâches qui
battaient la terre, et l'Hirondelle enfin s'arrêta devant la
porte.
C'était un coffre jaune porté par deux grandes roues qui, montant
jusqu'à la hauteur de la bâche, empêchaient les voyageurs de voir
la route et leur salissaient les épaules. Les petits carreaux de
ses vasistas étroits tremblaient dans leurs châssis quand la
voiture était fermée, et gardaient des taches de boue, çà et là,
parmi leur vieille couche de poussière, que les pluies d'orage
même ne lavaient pas tout à fait. Elle était attelée de trois
chevaux, dont le premier en arbalète, et, lorsqu'on descendait les
côtes, elle touchait du fond en cahotant.
Quelques bourgeois d'Yonville arrivèrent sur la place; ils
parlaient tous à la fois, demandant des nouvelles, des
explications et des bourriches; Hivert ne savait auquel répondre.
C'était lui qui faisait à la ville les commissions du pays. Il
allait dans les boutiques, rapportait des rouleaux de cuir au
cordonnier, de la ferraille au maréchal, un baril de harengs pour
sa maîtresse, des bonnets de chez la modiste, des toupets de chez
le coiffeur; et, le long de la route, en s'en revenant, il
distribuait ses paquets, qu'il jetait par-dessus les clôtures des
cours, debout sur son siège, et criant à pleine poitrine, pendant
que ses chevaux allaient tout seuls.
Un accident l'avait retardé: la levrette de madame Bovary s'était
enfuie à travers champs. On l'avait sifflée un grand quart
d'heure. Hivert même était retourné d'une demi-lieue en arrière,
croyant l'apercevoir à chaque minute; mais il avait fallu
continuer la route. Emma avait pleuré, s'était emportée; elle
avait accusé Charles de ce malheur. M. Lheureux, marchand
d'étoffes, qui se trouvait avec elle dans la voiture, avait essayé
de la consoler par quantité d'exemples de chiens perdus,
reconnaissant leur maître au bout de longues années. On en citait
un, disait-il, qui était revenu de Constantinople à Paris. Un
autre avait fait cinquante lieues en ligne droite et passé quatre
rivières à la nage; et son père à lui-même avait possédé un
caniche qui, après douze ans d'absence, lui avait tout à coup
sauté sur le dos, un soir, dans la rue, comme il allait dîner en
ville.
II
Emma descendit la première, puis Félicité, M. Lheureux, une
nourrice, et l'on fut obligé de réveiller Charles dans son coin,
où il s'était endormi complètement dès que la nuit était venue.
Homais se présenta; il offrit ses hommages à Madame, ses civilités
à Monsieur, dit qu'il était charmé d'avoir pu leur rendre quelque
service, et ajouta d'un air cordial qu'il avait osé s'inviter lui-
même, sa femme d'ailleurs étant absente.
Madame Bovary, quand elle fut dans la cuisine, s'approcha de la
cheminée. Du bout de ses deux doigts, elle prit sa robe à la
hauteur du genou, et, l'ayant ainsi remontée jusqu'aux chevilles,
elle tendit à la flamme, par-dessus le gigot qui tournait, son
pied chaussé d'une bottine noire. Le feu l'éclairait en entier,
pénétrant d'une lumière crue la trame de sa robe, les pores égaux
de sa peau blanche et même les paupières de ses yeux qu'elle
clignait de temps à autre. Une grande couleur rouge passait sur
elle, selon le souffle du vent qui venait par la porte
entrouverte.
De l'autre côté de la cheminée, un jeune homme à chevelure blonde
la regardait silencieusement.
Comme il s'ennuyait beaucoup à Yonville, où il était clerc chez
maître Guillaumin, souvent M. Léon Dupuis (c'était lui, le second
habitué du Lion d'or) reculait l'instant de son repas, espérant
qu'il viendrait quelque voyageur à l'auberge avec qui causer dans
la soirée. Les jours que sa besogne était finie il lui fallait
bien, faute de savoir que faire, arriver à l'heure exacte, et
subir depuis la soupe jusqu'au fromage le tête-à-tête de Binet. Ce
fut donc avec joie qu'il accepta la proposition de l'hôtesse de
dîner en la compagnie des nouveaux venus, et l'on passa dans la
grande salle, où madame Lefrançois, par pompe, avait fait dresser
les quatre couverts.
Homais demanda la permission de garder son bonnet grec, de peur
des coryzas.
Puis, se tournant vers sa voisine:
-- Madame, sans doute, est un peu lasse? On est si
épouvantablement cahoté dans notre Hirondelle!
-- Il est vrai, répondit Emma; mais le dérangement m'amuse
toujours; j'aime à changer de place.
-- C'est une chose si maussade, soupira le clerc, que de vivre
cloué aux mêmes endroits!
-- Si vous étiez comme moi, dit Charles, sans cesse obligé d'être
à cheval...
-- Mais, reprit Léon. s'adressant à madame Bovary, rien n'est plus
agréable, il me semble; quand on le peut, ajouta-t-il.
-- Du reste, disait l'apothicaire, l'exercice de la médecine n'est
pas fort pénible en nos contrées; car l'état de nos routes permet
l'usage du cabriolet, et, généralement, l'on paye assez bien, les
cultivateurs étant aisés. Nous avons, sous le rapport médical, à
part les cas ordinaires d'entérite, bronchite, affections
bilieuses, etc., de temps à autre quelques fièvres intermittentes
à la moisson, mais, en somme, peu de choses graves, rien de
spécial à noter, si ce n'est beaucoup d'humeurs froides, et qui
tiennent sans doute aux déplorables conditions hygiéniques de nos
logements de paysan. Ah! vous trouverez bien des préjugés à
combattre, monsieur Bovary; bien des entêtements de la routine, où
se heurteront quotidiennement tous les efforts de votre science;
car on a recours encore aux neuvaines, aux reliques, au curé,
plutôt que de venir naturellement chez le médecin ou chez le
pharmacien. Le climat, pourtant, n'est point, à vrai dire,
mauvais, et même nous comptons dans la commune quelques
nonagénaires. Le thermomètre (j'en ai fait les observations)
descend en hiver jusqu'à quatre degrés, et, dans la forte saison,
touche vingt-cinq, trente centigrades tout au plus, ce qui nous
donne vingt-quatre Réaumur au maximum, ou autrement cinquante-
quatre Fahrenheit (mesure anglaise), pas davantage! -- et, en
effet, nous sommes abrités des vents du nord par la forêt
d'Argueil d'une part, des vents d'ouest par la côte Saint-Jean de
l'autre, et cette chaleur, cependant, qui à cause de la vapeur
d'eau dégagée par la rivière et la présence considérable de
bestiaux dans les prairies, lesquels exhalent, comme vous savez,
beaucoup d'ammoniaque, c'est-à-dire azote, hydrogène et oxygène
(non, azote et hydrogène seulement), et qui, pompant à elle
l'humus de la terre, confondant toutes ces émanations différentes,
les réunissant en un faisceau, pour ainsi dire, et se combinant de
soi-même avec l'électricité répandue dans l'atmosphère, lorsqu'il
y en a, pourrait à la longue, comme dans les pays tropicaux,
engendrer des miasmes insalubres; -- cette chaleur, dis-je, se
trouve justement tempérée du côté où elle vient, ou plutôt d'où
elle viendrait, c'est-à-dire du côté sud, par les vents de sud-
est, lesquels, s'étant rafraîchis d'eux-mêmes en passant sur la
Seine, nous arrivent quelquefois tout d'un coup, comme des brises
de Russie!
-- Avez-vous du moins quelques Promenades dans les environs?
continuait madame Bovary parlant au jeune homme.
-- Oh! fort peu, répondit-il. Il y a un endroit que l'on nomme la
Pâture, sur le haut de la côte, à la lisière de la forêt.
Quelquefois, le dimanche, je vais là, et j'y reste avec un livre,
à regarder le soleil couchant.
-- Je ne trouve rien d'admirable comme les soleils couchants,
reprit-elle, mais au bord de la mer, surtout.
-- Oh! j'adore la mer, dit M. Léon.
-- Et puis ne vous semble-t-il pas, répliqua madame Bovary, que
l'esprit vogue plus librement sur cette étendue sans limites, dont
la contemplation vous élève l'âme et donne des idées d'infini,
d'idéal?
-- Il en est de même des paysages de montagnes, reprit Léon. J'ai
un cousin qui a voyagé en Suisse l'année dernière, et qui me
disait qu'on ne peut se figurer la poésie des lacs, le charme des
cascades, l'effet gigantesque des glaciers. On voit des pins d'une
grandeur incroyable, en travers des torrents, des cabanes
suspendues sur des précipices, et, à mille pieds sous vous, des
vallées entières, quand les nuages s'entrouvrent. Ces spectacles
doivent enthousiasmer, disposer à la prière, à l'extase! Aussi je
ne m'étonne plus de ce musicien célèbre qui, pour exciter mieux
son imagination, avait coutume d'aller jouer du piano devant
quelque site imposant.
-- Vous faites de la musique? demanda-t-elle.
-- Non, mais je l'aime beaucoup, répondit-il.
-- Ah! ne l'écoutez pas, madame Bovary, interrompit Homais en se
penchant sur son assiette, c'est modestie pure. -- Comment, mon
cher! Eh! l'autre jour, dans votre chambre, vous chantiez _l'Ange
gardien_ à ravir. Je vous entendais du laboratoire; vous détachiez
cela comme un acteur.
Léon, en effet, logeait chez le pharmacien, où il avait une petite
pièce au second étage, sur la place. Il rougit à ce compliment de
son propriétaire, qui déjà s'était tourné vers le médecin et lui
énumérait les uns après les autres les principaux habitants
d'Yonville. Il racontait des anecdotes, donnait des
renseignements; on ne savait pas au juste la fortune du notaire,
et il y avait la maison Tuvache qui faisait beaucoup d'embarras.
Emma reprit:
-- Et quelle musique préférez-vous?
-- Oh! la musique allemande, celle qui porte à rêver.
-- Connaissez-vous les Italiens?
-- Pas encore; mais je les verrai l'année prochaine, quand j'irai
habiter Paris, pour finir mon droit.
-- C'est comme j'avais l'honneur, dit le pharmacien, de l'exprimer
à M. votre époux, à propos de ce pauvre Yanoda qui s'est enfui;
vous vous trouverez, grâce aux folies qu'il a faites, jouir d'une
des maisons les plus confortables d'Yonville. Ce qu'elle a
principalement de commode pour un médecin, c'est une porte sur
l'Allée, qui permet d'entrer et de sortir sans être vu.
D'ailleurs, elle est fournie de tout ce qui est agréable à un
ménage: buanderie, cuisine avec office, salon de famille,
fruitier, etc. C'était un gaillard qui n'y regardait pas! Il
s'était fait construire, au bout du jardin, à côté de l'eau, une
tonnelle tout exprès pour boire de la bière en été, et si Madame
aime le jardinage, elle pourra...
-- Ma femme ne s'en occupe guère, dit Charles; elle aime mieux,
quoiqu'on lui recommande l'exercice, toujours rester dans sa
chambre, à lire.
-- C'est comme moi, répliqua Léon; quelle meilleure chose, en
effet, que d'être le soir au coin du feu avec un livre, pendant
que le vent bat les carreaux, que la lampe brûle?...
-- N'est-ce pas? dit-elle, en fixant sur lui ses grands yeux noirs
tout ouverts.
-- On ne songe à rien, continuait-il, les heures passent. On se
promène immobile dans des pays que l'on croit voir, et votre
pensée, s'enlaçant à la fiction, se joue dans les détails ou
poursuit le contour des aventures. Elle se mêle aux personnages;
il semble que c'est vous qui palpitez sous leurs costumes.
-- C'est vrai! c'est vrai! disait-elle.
-- Vous est-il arrivé parfois, reprit Léon, de rencontrer dans un
livre une idée vague que l'on a eue, quelque image obscurcie qui
revient de loin, et comme l'exposition entière de votre sentiment
le plus délié?
-- J'ai éprouvé cela, répondit-elle.
-- C'est pourquoi, dit-il, j'aime surtout les poètes. Je trouve
les vers plus tendres que la prose, et qu'ils font bien mieux
pleurer.
-- Cependant ils fatiguent à la longue, reprit Emma; et
maintenant, au contraire, j'adore les histoires qui se suivent
tout d'une haleine, où l'on a peur. Je déteste les héros communs
et les sentiments tempérés, comme il y en a dans la nature.
-- En effet, observa le clerc, ces ouvrages ne touchant pas le
coeur, s'écartent, il me semble, du vrai but de l'Art. Il est si
doux, parmi les désenchantements de la vie, de pouvoir se reporter
en idée sur de nobles caractères, des affections pures et des
tableaux de bonheur. Quant à moi, vivant ici, loin du monde, c'est
ma seule distraction; mais Yonville offre si peu de ressources!
-- Comme Tostes, sans doute, reprit Emma; aussi j'étais toujours
abonnée à un cabinet de lecture.
-- Si Madame veut me faire l'honneur d'en user, dit le pharmacien,
qui venait d'entendre ces derniers mots, j'ai moi-même à sa
disposition une bibliothèque composée des meilleurs auteurs:
Voltaire, Rousseau, Delille, Walter Scott, l'Écho des feuilletons,
etc., et je reçois, de plus, différentes feuilles périodiques,
parmi lesquelles le Fanal de Rouen, quotidiennement, ayant
l'avantage d'en être le correspondant pour les circonscriptions de
Buchy, Forges, Neufchâtel, Yonville et les alentours.
Depuis deux heures et demie, on était à table; car la servante
Artémise, traînant nonchalamment sur les carreaux ses savates de
lisière, apportait les assiettes les unes après les autres,
oubliait tout, n'entendait à rien et sans cesse laissait
entrebâillée la porte du billard, qui battait contre le mur du
bout de sa clenche.
Sans qu'il s'en aperçût, tout en causant, Léon avait posé son pied
sur un des barreaux de la chaise où madame Bovary était assise.
Elle portait une petite cravate de soie bleue, qui tenait droit
comme une fraise un col de batiste tuyauté; et, selon les
mouvements de tête qu'elle faisait, le bas de son visage
s'enfonçait dans le linge ou en sortait avec douceur. C'est ainsi,
l'un près de l'autre, pendant que Charles et le pharmacien
devisaient, qu'ils entrèrent dans une de ces vagues conversations
où le hasard des phrases vous ramène toujours au centre fixe d'une
sympathie commune. Spectacles de Paris, titres de romans,
quadrilles nouveaux, et le monde qu'ils ne connaissaient pas,
Tostes où elle avait vécu, Yonville où ils étaient, ils
examinèrent tout, parlèrent de tout jusqu'à la fin du dîner.
Quand le café fut servi, Félicité s'en alla préparer la chambre
dans la nouvelle maison, et les convives bientôt levèrent le
siège. Madame Lefrançois dormait auprès des cendres, tandis que le
garçon d'écurie, une lanterne à la main, attendait M. et madame
Bovary pour les conduire chez eux. Sa chevelure rouge était
entremêlée de brins de paille, et il boitait de la jambe gauche.
Lorsqu'il eut pris de son autre main le parapluie de M. le curé,
l'on se mit en marche.
Le bourg était endormi. Les piliers des halles allongeaient de
grandes ombres. La terre était toute grise, comme par une nuit
d'été.
Mais, la maison du médecin se trouvant à cinquante pas de
l'auberge, il fallut presque aussitôt se souhaiter le bonsoir, et
la compagnie se dispersa.
Emma, dès le vestibule, sentit tomber sur ses épaules, comme un
linge humide, le froid du plâtre. Les murs étaient neufs, et les
marches de bois craquèrent. Dans la chambre, au premier, un jour
blanchâtre passait par les fenêtres sans rideaux. On entrevoyait
des cimes d'arbres, et plus loin la prairie, à demi noyée dans le
brouillard, qui fumait au clair de la lune, selon le cours de la
rivière. Au milieu de l'appartement, pêle-mêle, il y avait des
tiroirs de commode, des bouteilles, des tringles, des bâtons dorés
avec des matelas sur des chaises et des cuvettes sur le parquet, -
- les deux hommes qui avaient apporté, les meubles ayant tout
laissé là, négligemment.
C'était la quatrième fois qu'elle couchait dans un endroit
inconnu. La première avait été le jour de son entrée au couvent,
la seconde celle de son arrivée à Tostes, la troisième à la
Vaubyessard, la quatrième était celle-ci; et chacune s'était
trouvée faire dans sa vie comme l'inauguration d'une phase
nouvelle. Elle ne croyait pas que les choses pussent se
représenter les mêmes à des places différentes, et, puisque la
portion vécue avait été mauvaise, sans doute ce qui restait à
consommer serait meilleur.
III
Le lendemain, à son réveil, elle aperçut le clerc sur la place.
Elle était en peignoir. Il leva la tête et la salua. Elle fit une
inclination rapide et referma la fenêtre.
Léon attendit pendant tout le jour que six heures du soir fussent
arrivées; mais, en entrant à l'auberge, il ne trouva personne que
M. Binet, attablé.
Ce dîner de la veille était pour lui un événement considérable;
jamais, jusqu'alors, il n'avait causé pendant deux heures de suite
avec une dame. Comment donc avoir pu lui exposer, et en un tel
langage, quantité de choses qu'il n'aurait pas si bien dites
auparavant? il était timide d'habitude et gardait cette réserve
qui participe à la fois de la pudeur et de la dissimulation. On
trouvait à Yonville qu'il avait des manières comme il faut. Il
écoutait raisonner les gens mûrs, et ne paraissait point exalté en
politique, chose remarquable pour un jeune homme. Puis il
possédait des talents, il peignait à l'aquarelle, savait lire la
clef de sol, et s'occupait volontiers de littérature après son
dîner, quand il ne jouait pas aux cartes. M Homais le considérait
pour son instruction; madame Homais l'affectionnait pour sa
complaisance, car souvent il accompagnait au jardin les petits
Homais, marmots toujours barbouillés, fort mal élevés et quelque
peu lymphatiques, comme leur mère. Ils avaient pour les soigner,
outre la bonne, Justin, l'élève en pharmacie, un arrière-cousin de
M. Homais que l'on avait pris dans la maison par charité, et qui
servait en même temps de domestique.
L'apothicaire se montra le meilleur des voisins. Il renseigna
madame Bovary sur les fournisseurs, fit venir son marchand de
cidre tout exprès, goûta la boisson lui-même, et veilla dans la
cave à ce que la futaille fut bien placée; il indiqua encore la
façon de s'y prendre pour avoir une provision de beurre à bon
marché, et conclut un arrangement avec Lestiboudois, le
sacristain, qui, outre ses fonctions sacerdotales et mortuaires,
soignait les principaux jardins d'Yonville à l'heure ou à l'année,
selon le goût des personnes.
Le besoin de s'occuper d'autrui ne poussait pas seul le pharmacien
à tant de cordialité obséquieuse, et il y avait là-dessous un
plan.
Il avait enfreint la loi du 19 ventôse an XI, article Ier, qui
défend à tout individu non porteur de diplôme l'exercice de la
médecine; si bien que, sur des dénonciations ténébreuses, Homais
avait été mandé à Rouen, près M le procureur du roi, en son
cabinet particulier. Le magistrat l'avait reçu debout, dans sa
robe, hermine à l'épaule et toque en tête. C'était le matin, avant
l'audience. On entendait dans le corridor passer les fortes bottes
des gendarmes, et comme un bruit lointain de grosses serrures qui
se fermaient. Les oreilles du pharmacien lui tintèrent à croire
qu'il allait tomber d'un coup de sang; il entrevit des culs de
basse-fosse, sa famille en pleurs, la pharmacie vendue, tous les
bocaux disséminés; et il fut obligé d'entrer dans un café prendre
un verre de rhum avec de l'eau de Seltz, pour se remettre les
esprits.
Peu à peu, le souvenir de cette admonition s'affaiblit, et il
continuait, comme autrefois, à donner des consultations anodines
dans son arrière-boutique. Mais le maire lui en voulait, des
confrères étaient jaloux, il fallait tout craindre; en s'attachant
M. Bovary par des politesses, c'était gagner sa gratitude, et
empêcher qu'il ne parlât plus tard, s'il s'apercevait de quelque
chose. Aussi, tous les matins, Homais lui apportait le journal, et
souvent, dans l'après-midi, quittait un instant la pharmacie pour
aller chez l'officier de santé faire la conversation.
Charles était triste: la clientèle n'arrivait pas. Il demeurait
assis pendant de longues heures, sans parler, allait dormir dans
son cabinet ou regardait coudre sa femme. Pour se distraire, il
s'employa chez lui comme homme de peine, et même il essaya de
peindre le grenier avec un reste de couleur que les peintres
avaient laissé. Mais les affaires d'argent le préoccupaient. Il en
avait tant dépensé pour les réparations de Tostes, pour les
toilettes de Madame et pour le déménagement, que toute la dot,
plus de trois mille écus, s'était écoulée en deux ans. Puis, que
de choses endommagées ou perdues dans le transport de Tostes à
Yonville, sans compter le curé de plâtre, qui, tombant de la
charrette à un cahot trop fort, s'était écrasé en mille morceaux
sur le pavé de Quincampoix!
Un souci meilleur vint le distraire, à savoir la grossesse de sa
femme. À mesure que le terme en approchait, il la chérissait
davantage. C'était un autre lien de la chair s'établissant et
comme le sentiment continu d'une union plus complexe. Quand il
voyait de loin sa démarche paresseuse et sa taille tourner
mollement sur ses hanches sans corset, quand vis-à-vis l'un de
l'autre il la contemplait tout à l'aise et qu'elle prenait,
assise, des poses fatiguées dans son fauteuil, alors son bonheur
ne se tenait plus; il se levait, il l'embrassait, passait ses
mains sur sa figure, l'appelait petite maman, voulait la faire
danser, et débitait, moitié riant, moitié pleurant, toutes sortes
de plaisanteries caressantes qui lui venaient à l'esprit. L'idée
d'avoir engendré le délectait. Rien ne lui manquait à présent. Il
connaissait l'existence humaine tout du long, et il s'y attablait
sur les deux coudes avec sérénité.
Emma d'abord sentit un grand étonnement, puis eut envie d'être
délivrée, pour savoir quelle chose c'était que d'être mère. Mais,
ne pouvant faire les dépenses qu'elle voulait, avoir un berceau en
nacelle avec des rideaux de soie rose et des béguins brodés, elle
renonça au trousseau dans un accès d'amertume, et le commanda d'un
seul coup à une ouvrière du village, sans rien choisir ni
discuter. Elle ne s'amusa donc pas à ces préparatifs où la
tendresse des mères se met en appétit, et son affection, dès
l'origine, en fut peut-être atténuée de quelque chose:
Cependant, comme Charles, à tous les repas, parlait du marmot,
bientôt elle y songea d'une façon plus continue.
Elle souhaitait un fils; il serait fort et brun, elle
l'appellerait Georges; et cette idée d'avoir pour enfant un mâle
était comme la revanche en espoir de toutes ses impuissances
passées. Un homme, au moins, est libre; il peut parcourir les
passions et les pays, traverser les obstacles, mordre aux bonheurs
les plus lointains. Mais une femme est empêchée continuellement.
Inerte et flexible à la fois, elle a contre elle les mollesses de
la chair avec les dépendances de la loi. Sa volonté, comme le
voile de son chapeau retenu par un cordon, palpite à tous les
vents; il y a toujours quelque désir qui entraîne, quelque
convenance qui retient.
Elle accoucha un dimanche, vers six heures, au soleil levant.
-- C'est une fille! dit Charles.
Elle tourna la tête et s'évanouit,
Presque aussitôt, madame Homais accourut et l'embrassa, ainsi que
la mère Lefrançois, du Lion d'or. Le pharmacien, en homme discret,
lui adressa seulement quelques félicitations provisoires, par la
porte entrebâillée. Il voulut voir l'enfant, et le trouva bien
conformé.
Pendant sa convalescence, elle s'occupa beaucoup à chercher un nom
pour sa fille. D'abord, elle passa en revue tous ceux qui avaient
des terminaisons italiennes, tels que Clara, Louisa, Amanda,
Atala; elle aimait assez Galsuinde, plus encore Yseult ou
Léocadie. Charles désirait qu'on appelât l'enfant comme sa mère;
Emma s'y opposait. On parcourut le calendrier d'un bout à l'autre,
et l'on consulta les étrangers.
-- M. Léon; disait le pharmacien, avec qui j'en causais l'autre
jour, s'étonne que vous ne choisissiez point Madeleine, qui est
excessivement à la mode maintenant.
Mais la mère Bovary se récria bien fort sur ce nom de pécheresse.
M. Homais, quant à lui, avait en prédilection tous ceux qui
rappelaient un grand homme, un fait illustre ou une conception
généreuse, et c'est dans ce système-là qu'il avait baptisé ses
quatre enfants. Ainsi, Napoléon représentait la gloire et Franklin
la liberté; Irma, peut-être, était une concession au romantisme;
mais Athalie, un hommage au plus immortel chef-d'oeuvre de la
scène française. Car ses convictions philosophiques n'empêchaient
pas ses admirations artistiques, le penseur chez lui n'étouffait
point l'homme sensible; il savait établir des différences, faire
la part de l'imagination et celle du fanatisme. De cette tragédie,
par exemple, il blâmait les idées, mais il admirait le style; il
maudissait la conception, mais il applaudissait à tous les
détails, et s'exaspérait contre les personnages, en
s'enthousiasmant de leurs discours. Lorsqu'il lisait les grands
morceaux, il était transporté; mais, quand il songeait que les
calotins en tiraient avantage pour leur boutique, il était désolé,
et dans cette confusion de sentiments où il s'embarrassait, il
aurait voulu tout à la fois pouvoir couronner Racine de ses deux
mains et discuter avec lui pendant un bon quart d'heure.
Enfin, Emma se souvint qu'au château de la Vaubyessard elle avait
entendu la marquise appeler Berthe une jeune femme; dès lors ce
nom-là fut choisi, et, comme le père Rouault ne pouvait venir, on
pria M. Homais d'être parrain. Il donna pour cadeaux tous produits
de son établissement, à savoir: six boîtes de jujubes, un bocal
entier de racahout, trois coffins de pâte à la guimauve, et, de
plus, six bâtons de sucre candi qu'il avait retrouvés dans un
placard. Le soir de la cérémonie, il y eut un grand dîner; le curé
s'y trouvait; on s'échauffa. M. Homais, vers les liqueurs, entonna
le Dieu des bonnes gens. M. Léon chanta une barcarolle, et madame
Bovary mère, qui était la marraine, une romance du temps de
l'Empire; enfin M. Bovary père exigea que l'on descendît l'enfant,
et se mit à le baptiser avec un verre de champagne qu'il lui
versait de haut sur la tête. Cette dérision du premier des
sacrements indigna l'abbé Bournisien; le père Bovary répondit par
une citation de la _Guerre des dieux_, le curé voulut partir; les
dames suppliaient; Homais s'interposa; et l'on parvint à faire
rasseoir l'ecclésiastique, qui reprit tranquillement, dans sa
soucoupe, sa demi-tasse de café à moitié bue.
M. Bovary père resta encore un mois à Yonville, dont il éblouit
les habitants par un superbe bonnet de police à galons d'argent,
qu'il portait le matin, pour fumer sa pipe sur la place. Ayant
aussi l'habitude de boire beaucoup d'eau-de-vie, souvent il
envoyait la servante au Lion d'or lui en acheter une bouteille,
que l'on inscrivait au compte de son fils; et il usa, pour
parfumer ses foulards, toute la provision d'eau de Cologne
qu'avait sa bru.
Celle-ci ne se déplaisait point dans sa compagnie. Il avait couru
le monde: il parlait de Berlin, de Vienne, de Strasbourg, de son
temps d'officier, des maîtresses qu'il avait eues, des grands
déjeuners qu'il avait faits; puis il se montrait aimable, et
parfois même, soit dans l'escalier ou au jardin, il lui saisissait
la taille en s'écriant:
-- Charles, prends garde à toi!
Alors la mère Bovary s'effraya pour le bonheur de son fils, et,
craignant que son époux, à la longue, n'eût une influence immorale
sur les idées de la jeune femme, elle se hâta de presser le
départ. Peut-être avait-elle des inquiétudes plus sérieuses.
M. Bovary était homme à ne rien respecter.
Un jour, Emma fut prise tout à coup du besoin de voir sa petite
fille, qui avait été mise en nourrice chez la femme du menuisier;
et, sans regarder à l'almanach si les six semaines de la Vierge
duraient encore, elle s'achemina vers la demeure de Rolet, qui se
trouvait à l'extrémité du village, au bas de la côte, entre la
grande route et les prairies.
Il était midi; les maisons avaient leurs volets fermés, et les
toits d'ardoises, qui reluisaient sous la lumière âpre du ciel
bleu, semblaient à la crête de leurs pignons faire pétiller des
étincelles. Un vent lourd soufflait. Emma se sentait faible en
marchant; les cailloux du trottoir la blessaient; elle hésita si
elle ne s'en retournerait pas chez elle, ou entrerait quelque part
pour s'asseoir.
À ce moment, M. Léon sortit d'une porte voisine avec une liasse de
papiers sous son bras. Il vint la saluer et se mit à l'ombre
devant la boutique de Lheureux, sous la tente grise qui avançait.
Madame Bovary dit qu'elle allait voir son enfant, mais qu'elle
commençait à être lasse.
-- Si..., reprit Léon, n'osant poursuivre.
-- Avez-vous affaire quelque part? demanda-t-elle.
Et, sur la réponse du clerc, elle le pria de l'accompagner. Dès le
soir, cela fut connu dans Yonville, et madame Tuvache, la femme du
maire, déclara devant sa servante que madame Bovary se
compromettait.
Pour arriver chez la nourrice il fallait, après la rue, tourner à
gauche, comme pour gagner le cimetière, et suivre, entre des
maisonnettes et des cours, un petit sentier que bordaient des
troènes. Ils étaient en fleur et les véroniques aussi, les
églantiers, les orties, et les ronces légères qui s'élançaient des
buissons. Par le trou des haies, on apercevait, dans les masures,
quelque pourceau sur un fumier, ou des vaches embricolées,
frottant leurs cornes contre le tronc des arbres. Tous les deux,
côte à côte, ils marchaient doucement, elle s'appuyant sur lui et
lui retenant son pas qu'il mesurait sur les siens; devant eux, un
essaim de mouches voltigeait, en bourdonnant dans l'air chaud.
Ils reconnurent la maison à un vieux noyer qui l'ombrageait. Basse
et couverte de tuiles brunes, elle avait en dehors, sous la
lucarne de son grenier, un chapelet d'oignons suspendu. Des
bourrées, debout contre la clôture d'épines, entouraient un carré
de laitues, quelques pieds de lavande et des pots à fleurs montés
sur des rames. De l'eau sale coulait en s'éparpillant sur l'herbe,
et il y avait tout autour plusieurs guenilles indistinctes, des
bas de tricot, une camisole d'indienne rouge, et un grand drap de
toile épaisse étalé en long sur la haie. Au bruit de la barrière,
la nourrice parut, tenant sur son bras un enfant qui tétait. Elle
tirait de l'autre main un pauvre marmot chétif, couvert de
scrofules au visage, le fils d'un bonnetier de Rouen, que ses
parents trop occupés de leur négoce laissaient à la campagne.
-- Entrez, dit-elle; votre petite est là qui dort.
La chambre, au rez-de-chaussée, la seule du logis, avait au fond
contre la muraille un large lit sans rideaux, tandis que le pétrin
occupait le côté de la fenêtre, dont une vitre était raccommodée
avec un soleil de papier bleu. Dans l'angle, derrière la porte,
des brodequins à clous luisants étaient rangés sous la dalle du
lavoir, près d'une bouteille pleine d'huile qui portait une plume
à son goulot; un Mathieu Laensberg traînait sur la cheminée
poudreuse, parmi des pierres à fusil, des bouts de chandelle et
des morceaux d'amadou. Enfin la dernière superfluité de cet
appartement était une Renommée soufflant dans des trompettes,
image découpée sans doute à même quelque prospectus de parfumerie,
et que six pointes à sabot clouaient au mur.
L'enfant d'Emma dormait à terre, dans un berceau d'osier. Elle la
prit avec la couverture qui l'enveloppait, et se mit à chanter
doucement en se dandinant.
Léon se promenait dans la chambre; il lui semblait étrange de voir
cette belle dame en robe de nankin, tout au milieu de cette
misère. Madame Bovary devint rouge; il se détourna, croyant que
ses yeux peut-être avaient eu quelque impertinence. Puis elle
recoucha la petite, qui venait de vomir sur sa collerette. La
nourrice aussitôt vint l'essuyer, protestant qu'il n'y paraîtrait
pas.
-- Elle m'en fait bien d'autres, disait-elle, et je ne suis
occupée qu'à la rincer continuellement! Si vous aviez donc la
complaisance de commander à Camus l'épicier, qu'il me laisse
prendre un peu de savon lorsqu'il m'en faut? ce serait même plus
commode pour vous, que je ne dérangerais pas.
-- C'est bien, c'est bien! dit Emma. Au revoir, mère Rolet!
Et elle sortit, en essuyant ses pieds sur le seuil.
La bonne femme l'accompagna jusqu'au bout de la cour, tout en
parlant du mal qu'elle avait à se relever la nuit.
-- J'en suis si rompue quelquefois, que je m'endors sur ma chaise;
aussi, vous devriez pour le moins me donner une petite livre de
café moulu qui me ferait un mois et que je prendrais le matin avec
du lait.
Après avoir subi ses remerciements, madame Bovary s'en alla; et
elle était quelque peu avancée dans le sentier, lorsqu'à un bruit
de sabots elle tourna la tête: c'était la nourrice!
-- Qu'y a-t-il?
Alors la paysanne, la tirant à l'écart, derrière un orme, se mit à
lui parler de son mari, qui, avec son métier et six francs par an
que le capitaine...
-- Achevez plus vite, dit Emma.
-- Eh bien, reprit la nourrice poussant des soupirs entre chaque
mot, j'ai peur qu'il ne se fasse une tristesse de me voir prendre
du café toute seule; vous savez, les hommes...
-- Puisque vous en aurez, répétait Emma, je vous en donnerai!...
Vous m'ennuyez!
-- Hélas! ma pauvre chère dame, c'est qu'il a, par suite de ses
blessures, des crampes terribles à la poitrine. Il dit même que le
cidre l'affaiblit.
-- Mais dépêchez-vous, mère Rolet!
-- Donc, reprit celle-ci faisant une révérence, si ce n'était pas
trop vous demander..., -- elle salua encore une fois, -- quand
vous voudrez, -- et son regard suppliait, -- un cruchon d'eau-de-
vie, dit-elle enfin, et j'en frotterai les pieds de votre petite,
qui les a tendres comme la langue.
Débarrassée de la nourrice, Emma reprit le bras de M. Léon. Elle
marcha rapidement pendant quelque temps; puis elle se ralentit, et
son regard qu'elle promenait devant elle rencontra l'épaule du
jeune homme, dont la redingote avait un collet de velours noir.
Ses cheveux châtains tombaient dessus, plats et bien peignés. Elle
remarqua ses ongles, qui étaient plus longs qu'on ne les portait à
Yonville. C'était une des grandes occupations du clerc que de les
entretenir; et il gardait, à cet usage, un canif tout particulier
dans son écritoire. Ils s'en revinrent à Yonville en suivant le
bord de l'eau. Dans la saison chaude, la berge plus élargie
découvrait jusqu'à leur base les murs des jardins, qui avaient un
escalier de quelques marches descendant à la rivière. Elle coulait
sans bruit, rapide et froide à l'oeil; de grandes herbes minces
s'y courbaient ensemble, selon le courant qui les poussait, et
comme des chevelures vertes abandonnées s'étalaient dans sa
limpidité. Quelquefois, à la pointe des joncs ou sur la feuille
des nénuphars, un insecte à pattes fines marchait ou se posait. Le
soleil traversait d'un rayon les petits globules bleus des ondes
qui se succédaient en se crevant; les vieux saules ébranchés
miraient dans l'eau leur écorce grise; au delà, tout alentour, la
prairie semblait vide. C'était l'heure du dîner dans les fermes,
et la jeune femme et son compagnon n'entendaient en marchant que
la cadence de leurs pas sur la terre du sentier, les paroles
qu'ils se disaient, et le frôlement de la robe d'Emma qui
bruissait tout autour d'elle.
Les murs des jardins, garnis à leur chaperon de morceaux de
bouteilles, étaient chauds comme le vitrage d'une serre. Dans les
briques, des ravenelles avaient poussé; et, du bord de son
ombrelle déployée, madame Bovary, tout en passant, faisait
s'égrener en poussière jaune un peu de leurs fleurs flétries, ou
bien quelque branche des chèvrefeuilles et des clématites qui
pendaient en dehors traînait un moment sur la soie, en
s'accrochant aux effilés.
Ils causaient d'une troupe de danseurs espagnols, que l'on
attendait bientôt sur le théâtre de Rouen.
-- Vous irez? demanda-t-elle.
-- Si je le peux, répondit-il.
N'avaient-ils rien autre chose à se dire? Leurs yeux pourtant
étaient pleins d'une causerie plus sérieuse; et, tandis qu'ils
s'efforçaient à trouver des phrases banales, ils sentaient une
même langueur les envahir tous les deux; c'était comme un murmure
de l'âme, profond, continu, qui dominait celui des voix. Surpris
d'étonnement à cette suavité nouvelle, ils ne songeaient pas à
s'en raconter la sensation ou à en découvrir la cause. Les
bonheurs futurs, comme les rivages des tropiques, projettent sur
l'immensité qui les précède leurs mollesses natales, une brise
parfumée, et l'on s'assoupit dans cet enivrement sans même
s'inquiéter de l'horizon que l'on n'aperçoit pas.
La terre, à un endroit, se trouvait effondrée par le pas des
bestiaux, il fallut marcher sur de grosses pierres vertes,
espacées dans la boue. Souvent elle s'arrêtait une minute à
regarder où poser sa bottine, -- et, chancelant sur le caillou qui
tremblait, les coudes en l'air, la taille penchée, l'oeil indécis,
elle riait alors, de peur de tomber dans les flaques d'eau.
Quand ils furent arrivés devant son jardin madame Bovary poussa la
petite barrière, monta les marches en courant et disparut.
Léon rentra à son étude. Le patron était absent; il jeta un coup
d'oeil sur les dossiers, puis se tailla une plume, prit enfin son
chapeau et s'en alla.
Il alla sur la Pâture, au haut de la côte d'Argueil, à l'entrée de
la forêt; il se coucha par terre sous les sapins, et regarda le
ciel à travers ses doigts.
-- Comme je m'ennuie! se disait-il, comme je m'ennuie!
Il se trouvait à plaindre de vivre dans ce village, avec Homais
pour ami et M. Guillaumin pour maître.
Ce dernier, tout occupé d'affaires, portant des lunettes à
branches d'or et favoris rouges sur cravate blanche, n'entendait
rien aux délicatesses de l'esprit, quoiqu'il affectât un genre
raide et anglais qui avait ébloui le clerc dans les premiers
temps. Quant à la femme du pharmacien, c'était la meilleure épouse
de Normandie, douce comme un mouton, chérissant ses enfants, son
père, sa mère, ses cousins, pleurant aux maux d'autrui, laissant
tout aller dans son ménage, et détestant les corsets; -- mais si
lente à se mouvoir, si ennuyeuse à écouter, d'un aspect si commun
et d'une conversation si restreinte, qu'il n'avait jamais songé,
quoiqu'elle eût trente ans, qu'il en eût vingt, qu'ils couchassent
porte à porte, et qu'il lui parlât chaque jour, qu'elle pût être
une femme pour quelqu'un, ni qu'elle possédât de son sexe autre
chose que la robe.
Et ensuite, qu'y avait-il? Binet, quelques marchands, deux ou
trois cabaretiers, le curé, et enfin M. Tuvache, le maire, avec
ses deux fils, gens cossus, bourrus, obtus, cultivant leurs terres
eux-mêmes, faisant des ripailles en famille, dévots d'ailleurs, et
d'une société tout à fait insupportable.
Mais, sur le fond commun de tous ces visages humains, la figure
d'Emma se détachait isolée et plus lointaine cependant; car il
sentait entre elle et lui comme de vagues abîmes.
Au commencement, il était venu chez elle plusieurs fois dans la
compagnie du pharmacien, Charles n'avait point paru extrêmement
curieux de le recevoir; et Léon ne savait comment s'y prendre
entre la peur d'être indiscret et le désir d'une intimité qu'il
estimait presque impossible.
IV
Dès les premiers froids, Emma quitta sa chambre pour habiter la
salle, longue pièce à plafond bas où il y avait, sur la cheminée,
un polypier touffu s'étalant contre la glace. Assise dans son
fauteuil, près de la fenêtre, elle voyait passer les gens du
village sur le trottoir.
Léon, deux fois par jour, allait de son étude au Lion d'or. Emma,
de loin, l'entendait venir; elle se penchait en écoutant, et le
jeune homme glissait derrière le rideau, toujours vêtu de même
façon et sans détourner la tête. Mais au crépuscule, lorsque, le
menton dans sa main gauche, elle avait abandonné sur ses genoux sa
tapisserie commencée, souvent elle tressaillait à l'apparition de
cette ombre glissant tout à coup. Elle se levait et commandait
qu'on mît le couvert.
M Homais arrivait pendant le dîner. Bonnet grec à la main, il
entrait à pas muets pour ne déranger personne et toujours en
répétant la même phrase: «Bonsoir la compagnie!» Puis, quand il
s'était posé à sa place, contre la table, entre les deux époux, il
demandait au médecin des nouvelles de ses malades, et celui-ci le
consultait sur la probabilité des honoraires. Ensuite, on causait
de ce qu'il y avait dans le journal. Homais, à cette heure-là, le
savait presque par coeur; et il le rapportait intégralement, avec
les réflexions du journaliste et toutes les histoires des
catastrophes individuelles arrivées en France ou à l'étranger.
Mais, le sujet se tarissant, il ne tardait pas à lancer quelques
observations sur les mets qu'il voyait. Parfois même, se levant à
demi, il indiquait délicatement à Madame le morceau le plus
tendre, ou, se tournant vers la bonne, lui adressait des conseils
pour la manipulation des ragoûts et l'hygiène des assaisonnements;
il parlait arome, osmazôme, sucs et gélatine d'une façon à
éblouir. La tête d'ailleurs plus remplie de recettes que sa
pharmacie ne l'était de bocaux, Homais excellait à faire quantité
de confitures, vinaigres et liqueurs douces, et il connaissait
aussi toutes les inventions nouvelles de caléfacteurs économiques,
avec l'art de conserver les fromages et de soigner les vins
malades.
À huit heures, Justin venait le chercher pour fermer la pharmacie.
Alors M. Homais le regardait d'un oeil narquois, surtout si
Félicité se trouvait là, s'étant aperçu que son élève
affectionnait la maison du médecin.
-- Mon gaillard, disait-il, commence à avoir des idées, et je
crois, diable m'emporte, qu'il est amoureux de votre bonne!
Mais un défaut plus grave, et qu'il lui reprochait, c'était
d'écouter continuellement les conversations. Le dimanche, par
exemple, on ne pouvait le faire sortir du salon, où madame Homais
l'avait appelé pour prendre les enfants, qui s'endormaient dans
les fauteuils, en tirant avec leurs dos les housses de calicot,
trop larges.
Il ne venait pas grand monde à ces soirées du pharmacien, sa
médisance et ses opinions politiques ayant écarté de lui
successivement différentes personnes respectables. Le clerc ne
manquait pas de s'y trouver. Dès qu'il entendait la sonnette, il
courait au-devant de madame Bovary, prenait son châle, et posait à
l'écart, sous le bureau de la pharmacie, les grosses pantoufles de
lisière qu'elle portait sur sa chaussure, quand il y avait de la
neige.
On faisait d'abord quelques parties de trente-et-un; ensuite
M. Hornais jouait à l'écarté avec Emma; Léon, derrière elle, lui
donnait des avis. Debout et les mains sur le dossier de sa chaise,
il regardait les dents de son peigne qui mordaient son chignon. À
chaque mouvement qu'elle faisait pour jeter les cartes, sa robe du
côté droit remontait. De ses cheveux retroussés, il descendait une
couleur brune sur son dos, et qui, s'apâlissant graduellement, peu
à peu se perdait dans l'ombre. Son vêtement, ensuite, retombait
des deux côtés sur le siège, en bouffant, plein de plis, et
s'étalait jusqu'à terre. Quand Léon parfois sentait la semelle de
sa botte poser dessus, il s'écartait, comme s'il eût marché sur
quelqu'un.
Lorsque la partie de cartes était finie, l'apothicaire et le
médecin jouaient aux dominos, et Emma changeant de place,
s'accoudait sur la table, à feuilleter l'Illustration. Elle avait
apporté son journal de modes. Léon se mettait près d'elle; ils
regardaient ensemble les gravures et s'attendaient au bas des
pages. Souvent elle le priait de lui lire des vers; Léon les
déclamait d'une voix traînante et qu'il faisait expirer
soigneusement aux passages d'amour. Mais le bruit des dominos le
contrariait; M. Homais y était fort, il battait Charles à plein
double-six. Puis, les trois centaines terminées, ils
s'allongeaient tous deux devant le foyer et ne tardaient pas à
s'endormir. Le feu se mourait dans les cendres; la théière était
vide; Léon lisait encore. Emma l'écoutait, en faisant tourner
machinalement l'abat-jour de la lampe, où étaient peints sur la
gaze des pierrots dans des voitures et des danseuses de corde,
avec leurs balanciers. Léon s'arrêtait, désignant d'un geste son
auditoire endormi, alors ils se parlaient à voix basse, et la
conversation qu'ils avaient leur semblait plus douce, parce
qu'elle n'était pas entendue.
Ainsi s'établit entre eux une sorte d'association, un commerce
continuel de livres et de romances; M. Bovary, peu jaloux, ne s'en
étonnait pas.
Il reçut pour sa fête une belle tête phrénologique, toute
marquetée de chiffres jusqu'au thorax et peinte en bleu. C'était
une attention du clerc. Il en avait bien d'autres, jusqu'à lui
faire, à Rouen, ses commissions; et le livre d'un romancier ayant
mis à la mode la manie des plantes grasses, Léon en achetait pour
Madame, qu'il rapportait sur ses genoux, dans l'Hirondelle, tout
en se piquant les doigts à leurs poils durs.
Elle fit ajuster, contre sa croisée, une planchette à balustrade
pour tenir ses potiches. Le clerc eut aussi son jardinet suspendu;
ils s'apercevaient soignant leurs fleurs à leur fenêtre.
Parmi les fenêtres du village, il y en avait une encore plus
souvent occupée; car, le dimanche, depuis le matin jusqu'à la
nuit, et chaque après-midi, si le temps était clair, on voyait à
la lucarne d'un grenier le profil maigre de M. Binet penché sur
son tour, dont le ronflement monotone s'entendait jusqu'au Lion
d'or
Un soir, en rentrant, Léon trouva dans sa chambre un tapis de
velours et de laine avec des feuillages sur fond pâle, il appela
madame Homais, M Homais, Justin, les enfants, la cuisinière, il en
parla à son patron; tout le monde désira connaître ce tapis;
pourquoi la femme du médecin faisait-elle au clerc des
générosités? Cela parut drôle, et l'on pensa définitivement
qu'elle devait être sa bonne amie.
Il le donnait à croire, tant il vous entretenait sans cesse de ses
charmes et de son esprit, si bien que Binet lui répondit une fois
fort brutalement:
-- Que m'importe, à moi, puisque je ne suis pas de sa société!
Il se torturait à découvrir par quel moyen lui faire sa
déclaration; et, toujours hésitant entre la crainte de lui
déplaire et la honte d'être si pusillanime, il en pleurait de
découragement et de désirs. Puis il prenait des décisions
énergiques; il écrivait des lettres qu'il déchirait, s'ajournait à
des époques qu'il reculait. Souvent il se mettait en marche, dans
le projet de tout oser; mais cette résolution l'abandonnait bien
vite en la présence d'Emma, et, quand Charles, survenant,
l'invitait à monter dans son boc pour aller voir ensemble quelque
malade aux environs, il acceptait aussitôt, saluait Madame et s'en
allait. Son mari, n'était-ce pas quelque chose d'elle?
Quant à Emma, elle ne s'interrogea point pour savoir si elle
l'aimait. L'amour, croyait-elle, devait arriver tout à coup, avec
de grands éclats et des fulgurations, -- ouragan des cieux qui
tombe sur la vie, la bouleverse, arrache les volontés comme des
feuilles et emporte à l'abîme le coeur entier. Elle ne savait pas
que, sur la terrasse des maisons, la pluie fait des lacs quand les
gouttières sont bouchées, et elle fût ainsi demeurée en sa
sécurité, lorsqu'elle découvrit subitement une lézarde dans le
mur.
V
Ce fut un dimanche de février, une après-midi qu'il neigeait.
Ils étaient tous, M et madame Bovary, Homais et M. Léon, partis
voir, à une demi-lieue d'Yonville, dans la vallée, une filature de
lin que l'on établissait. L'apothicaire avait emmené avec lui
Napoléon et Athalie, pour leur faire faire de l'exercice, et
Justin les accompagnait, portant des parapluies sur son épaule.
Rien pourtant n'était moins curieux que cette curiosité Un grand
espace de terrain vide, où se trouvaient pêle-mêle, entre des tas
de sable et de cailloux, quelques roues d'engrenage déjà
rouillées, entourait un long bâtiment quadrangulaire que perçaient
quantité de petites fenêtres. Il n'était pas achevé d'être bâti,
et l'on voyait le ciel à travers les lambourdes de la toiture.
Attaché à la poutrelle du pignon, un bouquet de paille entremêlé
d'épis faisait claquer au vent ses rubans tricolores.
Homais parlait. Il expliquait à la compagnie l'importance future
de cet établissement, supputait la force des planchers,
l'épaisseur des murailles, et regrettait beaucoup de n'avoir pas
de canne métrique, comme M. Binet en possédait une pour son usage
particulier.
Emma, qui lui donnait le bras, s'appuyait un peu sur son épaule,
et elle regardait le disque du soleil irradiant au loin, dans la
brume, sa pâleur éblouissante; mais elle tourna la tête: Charles
était là. Il avait sa casquette enfoncée sur ses sourcils, et ses
deux grosses lèvres tremblotaient, ce qui ajoutait à son visage
quelque chose de stupide; son dos même, son dos tranquille était
irritant à voir, et elle y trouvait étalée sur la redingote toute
la platitude du personnage.
Pendant qu'elle le considérait, goûtant ainsi dans son irritation
une sorte de volupté dépravée, Léon s'avança d'un pas. Le froid
qui le pâlissait semblait déposer sur sa figure une langueur plus
douce; entre sa cravate et son cou, le col de la chemise, un peu
lâche, laissait voir la peau; un bout d'oreille dépassait sous une
mèche de cheveux, et son grand oeil bleu, levé vers les nuages,
parut à Emma plus limpide et plus beau que ces lacs des montagnes
où le ciel se mire.
-- Malheureux! s'écria tout à coup l'apothicaire.
Et il courut à son fils, qui venait de se précipiter dans un tas
de chaux pour peindre ses souliers en blanc. Aux reproches dont on
l'accablait, Napoléon se prit à pousser des hurlements, tandis que
Justin lui essuyait ses chaussures avec un torchis de paille. Mais
il eût fallu un couteau; Charles offrit le sien.
-- Ah! se dit-elle, il porte un couteau dans sa poche, comme un
paysan!
Le givre tombait; et l'on s'en retourna vers Yonville.
Madame Bovary, le soir, n'alla pas chez ses voisins, et, quand
Charles fut parti, lorsqu'elle se sentit seule, le parallèle
recommença dans la netteté d'une sensation presque immédiate et
avec cet allongement de perspective que le souvenir donne aux
objets. Regardant de son lit le feu clair qui brûlait, elle voyait
encore, comme là-bas, Léon debout, faisant plier d'une main sa
badine et tenant de l'autre Athalie, qui suçait tranquillement un
morceau de glace. Elle le trouvait charmant; elle ne pouvait s'en
détacher; elle se rappela ses autres attitudes en d'autres jours,
des phrases qu'il avait dites, le son de sa voix, toute sa
personne; et elle répétait, en avançant ses lèvres comme pour un
baiser:
-- Oui, charmant! charmant!... N'aime-t-il pas? se demanda-t-elle.
Qui donc?... mais c'est moi!
Toutes les preuves à la fois s'en étalèrent, son coeur bondit. La
flamme de la cheminée faisait trembler au plafond une clarté
joyeuse; elle se tourna sur le dos en s'étirant les bras.
Alors commença l'éternelle lamentation: «Oh! si le ciel l'avait
voulu! Pourquoi n'est-ce pas? Qui empêchait donc?...»
Quand Charles, à minuit, rentra, elle eut l'air de s'éveiller, et,
comme il fit du bruit en se déshabillant, elle se plaignit de la
migraine; puis demanda nonchalamment ce qui s'était passé dans la
soirée.
-- M. Léon, dit-il, est remonté de bonne heure.
Elle ne put s'empêcher de sourire, et elle s'endormit l'âme
remplie d'un enchantement nouveau.
Le lendemain, à la nuit tombante, elle reçut la visite du sieur
Lheureux, marchand de nouveautés. C'était un homme habile que ce
boutiquier,
Né Gascon, mais devenu Normand, il doublait sa faconde méridionale
de cautèle cauchoise. Sa figure grasse, molle et sans barbe,
semblait teinte par une décoction de réglisse claire, et sa
chevelure blanche rendait plus vif encore l'éclat rude de ses
petits yeux noirs. On ignorait ce qu'il avait été jadis:
porteballe, disaient les uns, banquier à Routot, selon les autres.
Ce qu'il y a de sûr, c'est qu'il faisait, de tête, des calculs
compliqués, à effrayer Binet lui-même. Poli jusqu'à
l'obséquiosité, il se tenait toujours les reins à demi courbés,
dans la position de quelqu'un qui salue ou qui invite.
Après avoir laissé à la porte son chapeau garni d'un crêpe, il
posa sur la table un carton vert, et commença par se plaindre à
Madame, avec force civilités, d'être resté jusqu'à ce jour sans
obtenir sa confiance. Une pauvre boutique comme la sienne n'était
pas faite pour attirer une élégante; il appuya sur le mot. Elle
n'avait pourtant, qu'à commander, et il se chargerait de lui
fournir ce qu'elle voudrait, tant en mercerie que lingerie,
bonneterie ou nouveautés; car il allait à la ville quatre fois par
mois, régulièrement. Il était en relation avec les plus fortes
maisons. On pouvait parler de lui aux Trois Frères, à la Barbe
d'or ou au Grand Sauvage, tous ces messieurs le connaissaient
comme leur poche! Aujourd'hui donc, il venait montrer à Madame, en
passant, différents articles qu'il se trouvait avoir, grâce à une
occasion des plus rares. Et il retira de la boîte une demi-
douzaine de cols brodés.
Madame Bovary les examina.
-- Je n'ai besoin de rien, dit-elle.
Alors M. Lheureux exhiba délicatement trois écharpes algériennes,
plusieurs paquets d'aiguilles anglaises, une paire de pantoufles
en paille, et, enfin, quatre coquetiers en coco, ciselés à jour
par des forçats. Puis, les deux mains sur la table, le cou tendu,
la taille penchée; il suivait, bouche béante, le regard d'Emma,
qui se promenait indécis parmi ces marchandises. De temps à autre
comme pour en chasser la poussière, il donnait un coup d'ongle sur
la soie des écharpes, dépliées, dans toute leur longueur; et elles
frémissaient avec un bruit léger, en faisant, à la lumière
verdâtre du crépuscule, scintiller, comme de petites étoiles, les
paillettes d'or de leur tissu.
-- Combien coûtent-elles?
--Une misère, répondit-il, une, misère; mais rien ne presse; quand
vous voudrez; nous ne sommes pas des juifs!
Elle réfléchit quelques instants, et finit encore, par remercier
M. Lheureux, qui répliqua sans s'émouvoir.
-- Eh bien; nous nous entendrons plus tard; avec les dames je me
suis toujours arrangé, si ce n'est avec la mienne, cependant!
Emma sourit.
-- C'était pour vous dire, reprit-il d'un air bonhomme après sa
plaisanterie, que ce n'est pas l'argent qui m'inquiète... Je vous
en donnerais, s'il le fallait.
Elle eut un geste de surprise.
-- Ah! fit-il vivement et à voix basse, je n'aurais pas besoin
d'aller loin pour vous en trouver; comptez-y!
Et il se mit à demander des nouvelles du père Tellier, le maître
du Café Français, que M. Bovary soignait alors.
-- Qu'est-ce qu'il a donc, le père Tellier?... Il tousse qu'il en
secoue toute sa maison, et j'ai bien peur que prochainement il ne
lui faille plutôt un paletot de sapin qu'une camisole de flanelle?
Il a fait tant de bamboches quand il était jeune! Ces gens-là,
madame, n'avaient pas le moindre ordre! il s'est calciné avec
l'eau-de-vie! Mais c'est fâcheux tout de même de voir une
connaissance s'en aller.
Et, tandis qu'il rebouclait son carton, il discourait ainsi sur la
clientèle du médecin.
-- C'est le temps, sans doute, dit-il en regardant les carreaux
avec une figure rechignée, qui est la cause de ces maladies-là!
Moi aussi, je ne me sens pas en mon assiette; il faudra même un de
ces jours que je vienne consulter Monsieur, pour une douleur que
j'ai dans le dos. Enfin, au revoir, madame Bovary; à votre
disposition; serviteur très humble!
Et il referma la porte doucement
Emma se fit servir à dîner dans sa chambre, au coin du feu, sur un
plateau; elle fut longue à manger; tout lui sembla bon.
-- Comme j'ai été sage! se disait-elle en songeant aux écharpes.
Elle entendit des pas dans l'escalier: c'était Léon. Elle se leva,
et prit sur la commode; parmi des torchons à ourler, le premier de
la pile. Elle semblait fort occupée quand il parut.
La conversation fut languissante, madame Bovary l'abandonnant à
chaque minute, tandis qu'il demeurait lui-même comme tout
embarrassé. Assis sur une chaise basse, près de la cheminée, il
faisait tourner dans ses doigts l'étui d'ivoire; elle poussait son
aiguille, ou, de temps à autre, avec son ongle, fronçait les plis
de la toile. Elle ne parlait pas; il se taisait, captivé par son
silence, comme il l'eût été par ses paroles.
-- Pauvre garçon! pensait-elle.
-- En quoi lui déplais-je? se demandait-il.
Léon, cependant, finit par dire qu'il devait, un de ces jours,
aller à Rouen, pour une affaire de son étude...
-- Votre abonnement de musique est terminé, dois-je le reprendre?
-- Non, répondit-elle.
-- Pourquoi?
-- Parce que...
Et, pinçant ses lèvres, elle tira lentement une longue aiguillée
de fil gris.
Cet ouvrage irritait Léon. Les doigts d'Emma semblaient s'y
écorcher par le bout; il lui vint en tête une phrase galante, mais
qu'il ne risqua pas.
-- Vous l'abandonnez donc? reprit-il.
-- Quoi? dit-elle vivement; la musique? Ah! mon Dieu, oui! n'ai-je
pas ma maison à tenir, mon mari à soigner, mille choses enfin,
bien des devoirs qui passent auparavant!
Elle regarda la pendule. Charles était en retard. Alors elle fit
la soucieuse. Deux ou trois fois même elle répéta:
-- Il est si bon!
Le clerc affectionnait M. Bovary. Mais cette tendresse à son
endroit l'étonna d'une façon désagréable; néanmoins il continua
son éloge, qu'il entendait faire à chacun, disait-il, et surtout
au pharmacien.
-- Ah! c'est un brave homme, reprit Emma.
-- Certes, reprit le clerc:
Et il se mit à parler de madame Homais, dont la tenue fort
négligée leur apprêtait à rire ordinairement.
-- Qu'est-ce que cela fait? interrompit Emma. Une bonne mère de
famille ne s'inquiète pas de sa toilette.
Puis elle retomba dans son silence.
Il en fut de même les jours suivants; ses discours, ses manières,
tout changea. On la vit prendre à coeur son ménage, retourner à
l'église régulièrement et tenir sa servante avec plus de sévérité.
Elle retira Berthe de nourrice. Félicité l'amenait quand il venait
des visites, et madame Bovary la déshabillait afin de faire voir
ses membres. Elle déclarait adorer les enfants; c'était sa
consolation, sa joie, sa folie, et elle accompagnait ses caresses
d'expansions lyriques, qui, à d'autres qu'à des Yonvillais,
eussent rappelé la Sachette de Notre-Dame de Paris.
Quand Charles rentrait, il trouvait auprès des cendres ses
pantoufles à chauffer. Ses gilets maintenant ne manquaient plus de
doublure, ni ses chemises de boutons, et même il y avait plaisir à
considérer dans l'armoire tous les bonnets de coton rangés par
piles égales. Elle ne rechignait plus, comme autrefois, à faire
des tours dans le jardin; ce qu'il proposait était toujours
consenti, bien qu'elle ne devinât pas les volontés auxquelles elle
se soumettait sans un murmure; -- et lorsque Léon le voyait au
coin du feu, après le dîner, les deux mains sur son ventre, les
deux pieds sur les chenets, la joue rougie par la digestion, les
yeux humides de bonheur, avec l'enfant qui se traînait sur le
tapis, et cette femme à taille mince qui par-dessus le dossier du
fauteuil venait le baiser au front:
-- Quelle folie! se disait-il, et comment arriver jusqu'à elle?
Elle lui parut donc si vertueuse et inaccessible, que toute
espérance, même la plus vague, l'abandonna.
Mais, par ce renoncement, il la plaçait en des conditions
extraordinaires. Elle se dégagea, pour lui, des qualités
charnelles dont il n'avait rien à obtenir; et elle alla, dans son
coeur, montant toujours et s'en détachant, à la manière magnifique
d'une apothéose qui s'envole. C'était un de ces sentiments purs
qui n'embarrassent pas l'exercice de la vie, que l'on cultive
parce qu'ils sont rares; et dont la perte affligerait plus que la
possession n'est réjouissante.
Emma maigrit, ses joues pâlirent, sa figure s'allongea. Avec ses
bandeaux noirs, ses grands yeux, son nez droit, sa démarche
d'oiseau, et toujours silencieuse maintenant, ne semblait-elle pas
traverser l'existence en y touchant à peine, et porter au front la
vague empreinte de quelque prédestination sublime? Elle était si
triste et si calme, si douce à la fois et si réservée, que l'on se
sentait près d'elle pris par un charme glacial, comme l'on
frissonne dans les églises sous le parfum des fleurs mêlé au froid
des marbres. Les autres même n'échappaient point à cette
séduction. Le pharmacien disait:
-- C'est une femme de grands moyens et qui ne serait pas déplacée
dans une sous-préfecture.
Les bourgeoises admiraient son économie, les clients sa politesse,
les pauvres sa charité.
Mais elle était pleine de convoitises, de rage, de haine. Cette
robe aux plis droits cachait un coeur bouleversé, et ces lèvres si
pudiques n'en racontaient pas la tourmente. Elle était amoureuse
de Léon, et elle recherchait la solitude, afin de pouvoir plus à
l'aise se délecter en son image. La vue de sa personne troublait
la volupté de cette méditation. Emma palpitait au bruit de ses
pas; puis, en sa présence, l'émotion tombait, et il ne lui restait
ensuite qu'un immense étonnement qui se finissait en tristesse.
Léon ne savait pas, lorsqu'il sortait de chez elle désespéré,
qu'elle se levait derrière lui afin de le voir dans la rue. Elle
s'inquiétait de ses démarches, elle épiait son visage; elle
inventa toute une histoire pour trouver prétexte à visiter sa
chambre. La femme du pharmacien lui semblait bien heureuse de
dormir sous le même toit; et ses pensées continuellement
s'abattaient sur cette maison, comme les pigeons du Lion d'or qui
venaient tremper là, dans les gouttières, leurs pattes roses et
leurs ailes blanches. Mais plus Emma s'apercevait de son amour,
plus elle le refoulait, afin qu'il ne parût pas, et pour le
diminuer. Elle aurait voulu que Léon s'en doutât; et elle
imaginait des hasards, des catastrophes qui l'eussent facilité. Ce
qui la retenait, sans doute, c'était la paresse ou l'épouvante, et
la pudeur aussi. Elle songeait qu'elle l'avait repoussé trop loin,
qu'il n'était plus temps, que tout était perdu. Puis l'orgueil, la
joie de se dire: «je suis vertueuse», et de se regarder dans la
glace en prenant des poses résignées, la consolait un peu du
sacrifice qu'elle croyait faire.
Alors, les appétits de la chair, les convoitises d'argent et les
mélancolies de la passion, tout se confondit dans une même
souffrance; -- et, au lieu d'en détourner sa pensée; elle l'y
attachait davantage, s'excitant à la douleur et en cherchant
partout les occasions. Elle s'irritait d'un plat mal servi ou
d'une porte entrebâillée, gémissait du velours qu'elle n'avait
pas, du bonheur qui lui manquait, de ses rêves trop hauts, de sa
maison trop étroite.
Ce qui l'exaspérait, c'est que Charles n'avait pas l'air de se
douter de son supplice. La conviction où il était de la rendre
heureuse lui semblait une insulte imbécile, et sa sécurité, là-
dessus, de l'ingratitude. Pour qui donc était-elle sage? N'était-
il pas, lui, obstacle à toute félicité, la cause de toute misère,
et comme l'ardillon pointu de cette courroie complexe qui la
bouclait de tous côtés?
Donc, elle reporta sur lui seul la haine nombreuse qui résultait
de ses ennuis, et chaque effort pour l'amoindrir ne servait qu'à
l'augmenter; car cette peine inutile s'ajoutait aux autres motifs
de désespoir et contribuait encore plus à l'écartement. Sa propre
douceur à elle-même lui donnait des rébellions. La médiocrité
domestique la poussait à des fantaisies luxueuses, la tendresse
matrimoniale en des désirs adultères. Elle aurait voulu que
Charles la battît, pour pouvoir plus justement le détester, s'en
venger. Elle s'étonnait parfois des conjectures atroces qui lui
arrivaient à la pensée; et il fallait continuer à sourire,
s'entendre répéter qu'elle était heureuse, faire semblant de
l'être, le laisser croire!
Elle avait des dégoûts, cependant, de cette hypocrisie. Des
tentations la prenaient de s'enfuir avec Léon, quelque part, bien
loin, pour essayer une destinée nouvelle; mais aussitôt il
s'ouvrait dans son âme un gouffre vague, plein d'obscurité.
-- D'ailleurs, il ne m'aime plus, pensait-elle; que devenir? quel
secours attendre, quelle consolation, quel allégement?
Elle restait brisée, haletante, inerte, sanglotant à voix basse et
avec des larmes qui coulaient.
-- Pourquoi ne point le dire à Monsieur? lui demandait la
domestique, lorsqu'elle entrait pendant ces crises.
-- Ce sont les nerfs, répondait Emma; ne lui en parle pas, tu
l'affligerais.
-- Ah! oui, reprenait Félicité, vous êtes justement comme la
Guérine, la fille au père Guérin, le pêcheur du Pollet, que j'ai
connue à Dieppe, avant de venir chez vous. Elle était si triste,
si triste, qu'à la voir debout sur le seuil de sa maison, elle
vous faisait l'effet d'un drap d'enterrement tendu devant la
porte. Son mal, à ce qu'il paraît, était une manière de brouillard
qu'elle avait dans la tête, et les médecins n'y pouvaient rien, ni
le curé non plus. Quand ça la prenait trop fort, elle s'en allait
toute seule sur le bord de la mer, si bien que le lieutenant de la
douane, en faisant sa tournée, souvent la trouvait étendue à plat
ventre et pleurant sur les galets. Puis, après son mariage, ça lui
a passé, dit-on.
-- Mais, moi, reprenait Emma, c'est après le mariage que ça m'est
venu.
VI
Un soir que la fenêtre était ouverte, et que, assise au bord, elle
venait de regarder Lestiboudois, le bedeau, qui taillait le buis,
elle entendit tout à coup sonner l'Angelus.
On était au commencement d'avril, quand les primevères sont
écloses; un vent tiède se roule sur les plates-bandes labourées,
et les jardins, comme des femmes, semblent faire leur toilette
pour les fêtes de l'été. Par les barreaux de la tonnelle et au
delà tout alentour, on voyait la rivière dans la prairie, où elle
dessinait sur l'herbe des sinuosités vagabondes. La vapeur du soir
passait entre les peupliers sans feuilles, estompant leurs
contours d'une teinte violette, plus pâle et plus transparente
qu'une gaze subtile arrêtée sur leurs branchages. Au loin, des
bestiaux marchaient; on n'entendait ni leurs pas, ni leurs
mugissements; et la cloche, sonnant toujours, continuait dans les
airs sa lamentation pacifique.
À ce tintement répété, la pensée de la jeune femme s'égarait dans
ses vieux souvenirs de jeunesse et de pension. Elle se rappela les
grands chandeliers, qui dépassaient sur l'autel les vases pleins
de fleurs et le tabernacle à colonnettes. Elle aurait voulu, comme
autrefois, être encore confondue dans la longue ligne des voiles
blancs, que marquaient de noir ça et là les capuchons raides des
bonnes soeurs inclinées sur leur prie-Dieu; le dimanche, à la
messe, quand elle relevait sa tête, elle apercevait le doux visage
de la Vierge parmi les tourbillons bleuâtres de l'encens qui
montait. Alors un attendrissement la saisit; elle se sentit molle
et tout abandonnée, comme un duvet d'oiseau qui tournoie dans la
tempête; et ce fut sans en avoir conscience qu'elle s'achemina
vers l'église, disposée à n'importe quelle dévotion, pourvu
qu'elle y absorbât son âme et que l'existence entière y disparût.
Elle rencontra, sur la place, Lestiboudois, qui s'en revenait;
car, pour ne pas rogner la journée, il préférait interrompre sa
besogne puis la reprendre, si bien qu'il tintait l'Angelus selon
sa commodité. D'ailleurs, la sonnerie, faite plus tôt, avertissait
les gamins de l'heure du catéchisme.
Déjà quelques-uns, qui se trouvaient arrivés, jouaient aux billes
sur les dalles du cimetière. D'autres, à califourchon sur le mur,
agitaient leurs jambes, en fauchant avec leurs sabots les grandes
orties poussées entre la petite enceinte et les dernières tombes.
C'était la seule place qui fût verte; tout le reste n'était que
pierres, et couvert continuellement d'une poudre fine, malgré le
balai de la sacristie.
Les enfants en chaussons couraient là comme sur un parquet fait
pour eux, et on entendait les éclats de leurs voix à travers le
bourdonnement de la cloche. Il diminuait avec les oscillations de
la grosse corde qui, tombant des hauteurs du clocher, traînait à
terre par le bout. Des hirondelles passaient en poussant de petits
cris, coupaient l'air au tranchant de leur vol, et rentraient vite
dans leurs nids jaunes, sous les tuiles du larmier. Au fond de
l'église, une lampe brûlait, c'est-à-dire une mèche de veilleuse
dans un verre suspendu. Sa lumière, de loin, semblait une tache
blanchâtre qui tremblait sur l'huile. Un long rayon de soleil
traversait toute la nef et rendait plus sombres encore les bas-
côtés et les angles.
-- Où est le curé? demanda madame Bovary à un jeune garçon qui
s'amusait à secouer le tourniquet dans son trou trop lâche.
-- Il va venir, répondit-il.
En effet, la porte du presbytère grinça, l'abbé Bournisien parut;
les enfants, pêle-mêle, s'enfuirent dans l'église.
-- Ces polissons-là! murmura l'ecclésiastique, toujours les mêmes!
Et, ramassant un catéchisme en lambeaux qu'il venait de heurter
avec son pied:
-- Ça ne respecte rien!
Mais, dès qu'il aperçut madame Bovary:
-- Excusez-moi, dit-il, je ne vous remettais pas.
Il fourra le catéchisme dans sa poche et s'arrêta, continuant à
balancer entre deux doigts la lourde clef de la sacristie.
La lueur du soleil couchant qui frappait, en plein son visage
pâlissait le lasting de sa soutane, luisante sous les coudes,
effiloquée par le bas. Des taches de graisse et de tabac suivaient
sur sa poitrine large la ligne des petits boutons, et elles
devenaient plus nombreuses en s'écartant de son rabat, où
reposaient les plis abondants de sa peau rouge; elle était semée
de macules jaunes qui disparaissaient dans les poils rudes de sa
barbe grisonnante. Il venait de dîner et respirait bruyamment.
-- Comment vous portez-vous? ajouta-t-il.
-- Mal, répondit Emma; je souffre.
-- Eh bien, moi aussi, reprit l'ecclésiastique. Ces premières
chaleurs, n'est-ce pas, vous amollissent étonnamment? Enfin, que
voulez-vous! nous sommes nés pour souffrir, comme dit saint Paul.
Mais, M. Bovary, qu'est-ce qu'il en pense?
-- Lui! fit-elle avec un geste de dédain.
-- Quoi! répliqua le bonhomme tout étonné, il ne vous ordonne pas
quelque chose?
-- Ah! dit Emma, ce ne sont pas les remèdes de la terre qu'il me
faudrait.
Mais le curé, de temps à autre, regardait dans l'église, où tous
les gamins agenouillés se poussaient de l'épaule, et tombaient
comme des capucins de cartes.
-- Je voudrais savoir..., reprit-elle.
-- Attends, attends, Riboudet, cria l'ecclésiastique d'une voix
colère, je m'en vas aller te chauffer les oreilles, mauvais
galopin!
Puis, se tournant vers Emma:
-- C'est le fils de Boudet le charpentier; ses parents sont à leur
aise et lui laissent faire ses fantaisies. Pourtant il apprendrait
vite, s'il le voulait, car il est plein d'esprit. Et moi
quelquefois, par plaisanterie, je l'appelle donc Riboudet (comme
la côte que l'on prend pour aller à Maromme), et je dis même: mon
Riboudet. Ah! ah! Mont-Riboudet! L'autre jour, j'ai rapporté ce
mot-là à Monseigneur, qui en a ri... il a daigné en rire. -- Et
M. Bovary, comment va-t-il?
Elle semblait ne pas entendre. Il continua:
-- Toujours fort occupé, sans doute? car nous sommes certainement,
lui et moi, les deux personnes de la paroisse qui avons le plus à
faire. Mais lui, il est le médecin des corps, ajouta-t-il avec un
rire épais, et moi, je le suis des âmes!
Elle fixa sur le prêtre des yeux suppliants.
-- Oui..., dit-elle, vous soulagez toutes les misères.
-- Ah! ne m'en parlez pas, madame Bovary! Ce matin même, il a
fallu que j'aille dans le Bas-Diauville pour une vache qui avait
l'enfle; ils croyaient que c'était un sort. Toutes leurs vaches,
je ne sais comment... Mais, pardon! Longuermarre et Boudet! sac à
papier! voulez-vous bien finir!
Et, d'un bond, il s'élança dans l'église.
Les gamins, alors, se pressaient autour du grand pupitre,
grimpaient sur le tabouret du chantre, ouvraient le missel; et
d'autres, à pas de loup, allaient se hasarder bientôt jusque dans
le confessionnal. Mais le curé, soudain, distribua sur tous une
grêle de soufflets. Les prenant par le collet de la veste, il les
enlevait de terre et les reposait à deux genoux sur les pavés du
choeur, fortement, comme s'il eût voulu les y planter.
-- Allez, dit-il quand il fut revenu près d'Emma, et en déployant
son large mouchoir d'indienne, dont il mit un angle entre ses
dents, les cultivateurs sont bien à plaindre!
-- Il y en a d'autres, répondit-elle.
-- Assurément! les ouvriers des villes, par exemple.
-- Ce ne sont pas eux...
-- Pardonnez-moi! j'ai connu là de pauvres mères de famille, des
femmes vertueuses, je vous assure, de véritables saintes, qui
manquaient même de pain.
-- Mais celles, reprit Emma (et les coins de sa bouche se
tordaient en parlant), celles, monsieur le curé, qui ont du pain,
et qui n'ont pas...
-- De feu l'hiver, dit le prêtre.
-- Eh! qu'importe?
-- Comment! qu'importe? Il me semble, à moi, que lorsqu'on est
bien chauffé, bien nourri..., car enfin...
-- Mon Dieu! mon Dieu! soupirait-elle.
-- Vous vous trouvez gênée? fit-il, en s'avançant d'un air
inquiet; c'est la digestion, sans doute? Il faut rentrer chez
vous, madame Bovary, boire un peu de thé; ça vous fortifiera, ou
bien un verre d'eau fraîche avec de la cassonade.
-- Pourquoi?
Et elle avait l'air de quelqu'un qui se réveille d'un songe.
-- C'est que vous passiez la main sur votre front. J'ai cru qu'un
étourdissement vous prenait.
Puis, se ravisant:
-- Mais vous me demandiez quelque chose? Qu'est-ce donc? Je ne
sais plus.
-- Moi? Rien..., rien..., répétait Emma.
Et son regard, qu'elle promenait autour d'elle, s'abaissa
lentement sur le vieillard à soutane. Ils se considéraient tous
les deux, face à face, sans parler.
-- Alors, madame Bovary, dit-il enfin, faites excuse, mais le
devoir avant tout, vous savez; il faut que j'expédie mes
garnements. Voilà les premières communions qui vont venir. Nous
serons encore surpris, j'en ai peur! Aussi, à partir de
l'Ascension, je les tiens recta tous les mercredis une heure de
plus. Ces pauvres enfants! on ne saurait les diriger trop tôt dans
la voie du Seigneur, comme, du reste, il nous l'a recommandé lui-
même par la bouche de son divin Fils... Bonne santé, madame; mes
respects à monsieur votre mari!
Et il entra dans l'église, en faisant dès la porte une
génuflexion.
Emma le vit qui disparaissait entre la double ligne des bancs,
marchant à pas lourds, la tête un peu penchée sur l'épaule, et
avec ses deux mains entrouvertes, qu'il portait en dehors.
Puis elle tourna sur ses talons, tout d'un bloc comme une statue
sur un pivot, et prit le chemin de sa maison. Mais la grosse voix
du curé, la voix claire des gamins arrivaient encore à son oreille
et continuaient derrière elle:
-- Êtes-vous chrétien?
-- Oui, je suis chrétien.
-- Qu'est-ce qu'un chrétien?
-- C'est celui qui, étant baptisé..., baptisé..., baptisé.
Elle monta les marches de son escalier en se tenant à la rampe,
et, quand elle fut dans sa chambre, se laissa tomber dans un
fauteuil.
Le jour blanchâtre des carreaux s'abaissait doucement avec des
ondulations. Les meubles à leur place semblaient devenus plus
immobiles et se perdre dans l'ombre comme dans un océan ténébreux.
La cheminée était éteinte, la pendule battait toujours, et Emma
vaguement s'ébahissait à ce calme des choses, tandis qu'il y avait
en elle-même tant de bouleversements. Mais, entre la fenêtre et la
table à ouvrage, la petite Berthe était là, qui chancelait sur ses
bottines de tricot, et essayait de se rapprocher de sa mère, pour
lui saisir, par le bout, les rubans de son tablier.
-- Laisse-moi! dit celle-ci en l'écartant avec la main.
La petite fille bientôt revint plus près encore contre ses genoux;
et, s'y appuyant des bras, elle levait vers elle son gros oeil
bleu, pendant qu'un filet de salive pure découlait de sa lèvre sur
la soie du tablier.
-- Laisse-moi! répéta la jeune femme tout irritée.
Sa figure épouvanta l'enfant, qui se mit à crier.
-- Eh! laisse-moi donc! fit-elle en la repoussant du coude.
Berthe alla tomber au pied de la commode, contre la patère de
cuivre; elle s'y coupa la joue, le sang sortit. Madame Bovary se
précipita pour la relever, cassa le cordon de la sonnette, appela
la servante de toutes ses forces, et elle allait commencer à se
maudire, lorsque Charles parut. C'était l'heure du dîner, il
rentrait.
-- Regarde donc, cher ami, lui dit Emma d'une voix tranquille:
voilà la petite qui, en jouant, vient de se blesser par terre.
Charles la rassura, le cas n'était point grave, et il alla
chercher du diachylum.
Madame Bovary ne descendit, pas dans la salle; elle voulut
demeurer seule à garder son enfant. Alors, en la contemplant
dormir, ce qu'elle conservait d'inquiétude se dissipa par degrés,
et elle se parut à elle-même bien sotte et bien bonne de s'être
troublée tout à l'heure pour si peu de chose. Berthe, en effet, ne
sanglotait plus. Sa respiration, maintenant, soulevait
insensiblement la couverture de coton. De grosses larmes
s'arrêtaient au coin de ses paupières à demi closes, qui
laissaient voir entre les cils deux prunelles pâles, enfoncées; le
sparadrap, collé sur sa joue, en tirait obliquement la peau
tendue.
-- C'est une chose étrange, pensait Emma, comme cette enfant est
laide!
Quand Charles, à onze heures du soir, revint de la pharmacie (où
il avait été remettre, après le dîner, ce qui lui restait du
diachylum), il trouva sa femme debout auprès du berceau.
-- Puisque je t'assure que ce ne sera rien, dit-il en la baisant
au front; ne te tourmente pas, pauvre chérie, tu te rendras
malade!
Il était resté longtemps chez l'apothicaire. Bien qu'il ne s'y fût
pas montré fort ému, M. Homais, néanmoins, s'était efforcé de le
raffermir, de lui remonter le moral.
Alors on avait causé des dangers divers qui menaçaient l'enfance
et de l'étourderie des domestiques. Madame Homais en savait
quelque chose, ayant encore sur la poitrine les marques d'une
écuellée de braise qu'une cuisinière, autrefois, avait laissée
tomber dans son sarrau. Aussi ces bons parents prenaient-ils
quantité de précautions. Les couteaux jamais n'étaient affilés, ni
les appartements cirés. Il y avait aux fenêtres des grilles en fer
et aux chambranles de fortes barres. Les petits Homais, malgré
leur indépendance, ne pouvaient remuer sans un surveillant
derrière eux; au moindre rhume, leur père les bourrait de
pectoraux, et jusqu'à plus de quatre ans ils portaient tous,
impitoyablement, des bourrelets matelassés. C'était, il est vrai,
une manie de madame Homais; son époux en était intérieurement
affligé, redoutant pour les organes de l'intellect les résultats
possibles d'une pareille compression, et il s'échappait jusqu'à
lui dire:
--Tu prétends donc en faire des Caraïbes ou des Botocudos?
Charles, cependant, avait essayé plusieurs fois d'interrompre la
conversation.
-- J'aurais à vous entretenir, avait-il soufflé bas à l'oreille du
clerc, qui se mit à marcher devant lui dans l'escalier.
-- Se douterait-il de quelque chose? se demandait Léon. Il avait
des battements de coeur et se perdait en conjectures.
Enfin Charles, ayant fermé la porte, le pria de voir lui-même à
Rouen quels pouvaient être les prix d'un beau daguerréotype;
c'était une surprise sentimentale qu'il réservait à sa femme, une
attention fine, son portrait en habit noir. Mais il voulait
auparavant savoir à quoi s'en tenir; ces démarches ne devaient pas
embarrasser M. Léon, puisqu'il allait à la ville toutes les
semaines, à peu près.
Dans quel but? Homais soupçonnait là-dessous quelque histoire de
jeune homme, une intrigue. Mais il se trompait; Léon ne
poursuivait aucune amourette. Plus que jamais il était triste, et
madame Lefrançois s'en apercevait bien à la quantité de nourriture
qu'il laissait maintenant sur son assiette. Pour en savoir plus
long, elle interrogea le percepteur; Binet répliqua, d'un ton
rogue, qu'il n'était point payé par la police.
Son camarade, toutefois, lui paraissait fort singulier; car
souvent Léon se renversait sur sa chaise en écartant les bras, et
se plaignait vaguement de l'existence.
-- C'est que vous ne prenez point assez de distractions, disait le
percepteur.
-- Lesquelles?
-- Moi, à votre place, j'aurais un tour!
-- Mais je ne sais pas tourner, répondait le clerc.
-- Oh! c'est vrai! faisait l'autre en caressant sa mâchoire, avec
un air de dédain mêlé de satisfaction.
Léon était las d'aimer sans résultat; puis il commençait à sentir
cet accablement que vous cause la répétition de la même vie,
lorsque aucun intérêt ne la dirige et qu'aucune espérance ne la
soutient. Il était si ennuyé d'Yonville et des Yonvillais, que la
vue de certaines gens, de certaines maisons l'irritait à n'y
pouvoir tenir; et le pharmacien, tout bonhomme qu'il était, lui
devenait complètement insupportable. Cependant, la perspective
d'une situation nouvelle l'effrayait autant qu'elle le séduisait.
Cette appréhension se tourna vite en impatience, et Paris alors
agita pour lui, dans le lointain, la fanfare de ses bals masqués
avec le rire de ses grisettes. Puisqu'il devait y terminer son
droit, pourquoi ne partait-il pas? qui l'empêchait? Et il se mit à
faire des préparatifs intérieurs: il arrangea d'avance ses
occupations. Il se meubla, dans sa tête, un appartement. Il y
mènerait une vie d'artiste! Il y prendrait des leçons de guitare!
Il aurait une robe de chambre, un béret basque, des pantoufles de
velours bleu! Et même il admirait déjà sur sa cheminée deux
fleurets en sautoir, avec une tête de mort et la guitare au-
dessus.
La chose difficile était le consentement de sa mère; rien pourtant
ne paraissait plus raisonnable. Son patron même l'engageait à
visiter une autre étude, où il pût se développer davantage.
Prenant donc un parti moyen, Léon chercha quelque place de second
clerc à Rouen, n'en trouva pas, et écrivit enfin à sa mère une
longue lettre détaillée, où il exposait les raisons d'aller
habiter Paris immédiatement. Elle y consentit.
Il ne se hâta point. Chaque jour, durant tout un mois, Hivert
transporta pour lui d'Yonville à Rouen, de Rouen à Yonville, des
coffres, des valises, des paquets; et, quand Léon eut remonté sa
garde-robe, fait rembourrer ses trois fauteuils, acheté une
provision de foulards, pris en un mot plus de dispositions que
pour un voyage autour du monde, il s'ajourna de semaine en
semaine, jusqu'à ce qu'il reçût une seconde lettre maternelle où
on le pressait de partir, puisqu'il désirait, avant les vacances,
passer son examen.
Lorsque le moment fut venu des embrassades, madame Homais pleura;
Justin sanglotait; Homais, en homme fort, dissimula son émotion;
il voulut lui-même porter le paletot de son ami jusqu'à la grille
du notaire, qui emmenait Léon à Rouen dans sa voiture. Ce dernier
avait juste le temps de faire ses adieux à M. Bovary.
Quand il fut au haut de l'escalier, il s'arrêta, tant il se
sentait hors d'haleine. À son entrée, madame Bovary se leva
vivement.
-- C'est encore moi! dit Léon.
-- J'en étais sûre!
Elle se mordit les lèvres, et un flot de sang lui courut sous la
peau, qui se colora tout en rose, depuis la racine des cheveux
jusqu'au bord de sa collerette. Elle restait debout, s'appuyant de
l'épaule contre la boiserie.
-- Monsieur n'est donc pas là? reprit-il.
-- Il est absent.
Elle répéta:
-- Il est absent.
Alors il y eut un silence. Ils se regardèrent; et leurs pensées,
confondues dans la même angoisse, s'étreignaient étroitement,
comme deux poitrines palpitantes.
-- Je voudrais bien embrasser Berthe, dit Léon.
Emma descendit quelques marches, et elle appela Félicité.
Il jeta vite autour de lui un large coup d'oeil qui s'étala sur
les murs, les étagères, la cheminée, comme pour pénétrer tout,
emporter tout.
Mais elle rentra, et la servante amena Berthe, qui secouait au
bout d'une ficelle un moulin à vent la tête en bas.
Léon la baisa sur le cou à plusieurs reprises.
-- Adieu, pauvre enfant! adieu, chère petite, adieu! Et il la
remit à sa mère.
-- Emmenez-la, dit celle-ci.
Ils restèrent seuls.
Madame Bovary, le dos tourné, avait la figure posée contre un
carreau; Léon tenait sa casquette à la main et la battait
doucement le long de sa cuisse.
-- Il va pleuvoir, dit Emma.
-- J'ai un manteau, répondit-il.
-- Ah!
Elle se détourna, le menton baissé et le front en avant. La
lumière y glissait comme sur un marbre, jusqu'à la courbe des
sourcils, sans que l'on pût savoir ce qu'Emma regardait à
l'horizon ni ce qu'elle pensait au fond d'elle-même.
-- Allons, adieu! soupira-t-il.
Elle releva sa tête d'un mouvement brusque:
-- Oui, adieu..., partez!
Ils s'avancèrent l'un vers l'autre; il tendit la main, elle
hésita.
-- À l'anglaise donc, fit-elle abandonnant la sienne tout en
s'efforçant de rire.
Léon la sentit entre ses doigts, et la substance même de tout son
être lui semblait descendre dans cette paume humide.
Puis il ouvrit la main; leurs yeux se rencontrèrent encore, et il
disparut.
Quand il fut sous les halles, il s'arrêta, et il se cacha derrière
un pilier, afin de contempler une dernière fois cette maison
blanche avec ses quatre jalousies vertes. Il crut voir une ombre
derrière la fenêtre, dans la chambre; mais le rideau, se
décrochant de la patère comme si personne n'y touchait, remua
lentement ses longs plis obliques, qui d'un seul bond s'étalèrent
tous, et il resta droit, plus immobile qu'un mur de plâtre. Léon
se mit à courir.
Il aperçut de loin, sur la route, le cabriolet de son patron, et à
côté un homme en serpillière qui tenait le cheval. Homais et
M. Guillaumin causaient ensemble. On l'attendait.
-- Embrassez-moi, dit l'apothicaire les larmes aux yeux. Voilà
votre paletot, mon bon ami; prenez garde au froid! Soignez-vous!
ménagez-vous!
-- Allons, Léon, en voiture! dit le notaire.
Homais se pencha sur le garde-crotte, et d'une voix entrecoupée
par les sanglots, laissa tomber ces deux mots tristes:
-- Bon voyage!
-- Bonsoir, répondit M. Guillaumin. Lâchez tout! Ils partirent, et
Homais s'en retourna.
Madame Bovary avait ouvert sa fenêtre sur le jardin, et elle
regardait les nuages.
Ils s'amoncelaient au couchant du côté de Rouen, et roulaient vite
leurs volutes noires, d'où dépassaient par derrière les grandes
lignes du soleil, comme les flèches d'or d'un trophée suspendu,
tandis que le reste du ciel vide avait la blancheur d'une
porcelaine. Mais une rafale de vent fit se courber les peupliers,
et tout à coup la pluie tomba; elle crépitait sur les feuilles
vertes. Puis le soleil reparut, les poules chantèrent, des
moineaux battaient des ailes dans les buissons humides, et les
flaques d'eau sur le sable emportaient en s'écoulant les fleurs
roses d'un acacia.
-- Ah! qu'il doit être loin déjà! pensa-t-elle.
M. Homais, comme de coutume, vint à six heures et demie, pendant
le dîner.
-- Eh bien, dit-il en s'asseyant, nous avons donc tantôt embarqué
notre jeune homme?
-- Il paraît! répondit le médecin.
Puis, se tournant sur sa chaise:
-- Et quoi de neuf chez vous?
-- Pas grand-chose. Ma femme, seulement, a été, cette après-midi,
un peu émue. Vous savez, les femmes, un rien les trouble! la
mienne surtout! Et l'on aurait tort de se révolter là contre,
puisque leur organisation nerveuse est beaucoup plus malléable que
la nôtre.
-- Ce pauvre Léon! disait Charles, comment va-t-il vivre à
Paris?... S'y accoutumera-t-il?
Madame Bovary soupira.
-- Allons donc! dit le pharmacien en claquant de la langue, les
parties fines chez le traiteur! les bals masqués! le champagne!
tout cela va rouler, je vous assure.
-- Je ne crois pas qu'il se dérange, objecta Bovary.
-- Ni moi! reprit vivement M. Homais, quoiqu'il lui faudra
pourtant suivre les autres, au risque de passer pour un jésuite.
Et vous ne savez pas la vie que mènent ces farceurs-là, dans le
quartier Latin, avec les actrices! Du reste, les étudiants sont
fort bien vus à Paris. Pour peu qu'ils aient quelque talent
d'agrément, on les reçoit dans les meilleures sociétés, et il y a
même des dames du faubourg Saint-Germain qui en deviennent
amoureuses, ce qui leur fournit, par la suite, les occasions de
faire de très beaux mariages.
-- Mais, dit le médecin, j'ai peur pour lui que... là-bas...
-- Vous avez raison, interrompit l'apothicaire, c'est le revers de
la médaille! et l'on y est obligé continuellement d'avoir la main
posée sur son gousset. Ainsi, vous êtes dans un jardin public, je
suppose; un quidam se présente, bien mis, décoré même, et qu'on
prendrait pour un diplomate; il vous aborde; vous causez; il
s'insinue, vous offre une prise ou vous ramasse votre chapeau.
Puis on se lie davantage; il vous mène au café, vous invite à
venir dans sa maison de campagne, vous fait faire, entre deux
vins, toutes sortes de connaissances, et, les trois quarts du
temps ce n'est que pour flibuster votre bourse ou vous entraîner
en des démarches pernicieuses.
-- C'est vrai, répondit Charles; mais je pensais surtout aux
maladies, à la fièvre typhoïde, par exemple, qui attaque les
étudiants de la province.
Emma tressaillit.
-- À cause du changement de régime, continua le pharmacien, et de
la perturbation qui en résulte dans l'économie générale. Et puis,
l'eau de Paris, voyez-vous! les mets de restaurateurs, toutes ces
nourritures épicées finissent par vous échauffer le sang et ne
valent pas, quoi qu'on en dise, un bon pot-au-feu. J'ai toujours,
quant à moi, préféré la cuisine bourgeoise: c'est plus sain!
Aussi, lorsque j'étudiais à Rouen la pharmacie, je m'étais mis en
pension dans une pension; je mangeais avec les professeurs.
Et il continua donc à exposer ses opinions générales et ses
sympathies personnelles, jusqu'au moment où Justin vint le
chercher pour un lait de poule qu'il fallait faire.
-- Pas un instant de répit! s'écria-t-il, toujours à la chaîne! Je
ne peux sortir une minute! Il faut, comme un cheval de labour,
être à suer sang et eau! Quel collier de misère!
Puis, quand il fut sur la porte:
-- À propos, dit-il, savez-vous la nouvelle?
-- Quoi donc?
-- C'est qu'il est fort probable, reprit Homais en dressant ses
sourcils et en prenant une figure des plus sérieuses, que les
comices agricoles de la Seine-Inférieure se tiendront cette année
à Yonville-l'Abbaye. Le bruit, du moins, en circule. Ce matin, le
journal en touchait quelque chose. Ce serait pour notre
arrondissement de la dernière importance! Mais nous en causerons
plus tard. J'y vois, je vous remercie; Justin a la lanterne.
VII
Le lendemain fut, pour Emma, une journée funèbre. Tout lui parut
enveloppé par une atmosphère noire qui flottait confusément sur
l'extérieur des choses, et le chagrin s'engouffrait dans son âme
avec des hurlements doux, comme fait le vent d'hiver dans les
châteaux abandonnés. C'était cette rêverie que l'on a sur ce qui
ne reviendra plus, la lassitude qui vous prend après chaque fait
accompli, cette douleur enfin que vous apportent l'interruption de
tout mouvement accoutumé, la cessation brusque d'une vibration
prolongée.
Comme au retour de la Vaubyessard, quand les quadrilles
tourbillonnaient dans sa tête, elle avait une mélancolie morne, un
désespoir engourdi. Léon réapparaissait plus grand, plus beau,
plus suave, plus vague; quoiqu'il fût séparé d'elle, il ne l'avait
pas quittée, il était là, et les murailles de la maison semblaient
garder son ombre. Elle ne pouvait détacher sa vue de ce tapis où
il avait marché, de ces meubles vides où il s'était assis. La
rivière coulait toujours, et poussait lentement ses petits flots
le long de la berge glissante. Ils s'y étaient promenés bien des
fois, à ce même murmure des ondes, sur les cailloux couverts de
mousse. Quels bons soleils ils avaient eus! quelles bonnes après-
midi, seuls, à l'ombre, dans le fond du jardin! Il lisait tout
haut, tête nue, posé sur un tabouret de bâtons secs; le vent frais
de la prairie faisait trembler les pages du livre et les capucines
de la tonnelle... Ah! il était parti, le seul charme de sa vie, le
seul espoir possible d'une félicité! Comment n'avait-elle pas
saisi ce bonheur-là, quand il se présentait! Pourquoi ne l'avoir
pas retenu à deux mains, à deux genoux, quand il voulait s'enfuir?
Et elle se maudit de n'avoir pas aimé Léon; elle eut soif de ses
lèvres. L'envie la prit de courir le rejoindre, de se jeter dans
ses bras, de lui dire: «C'est moi, je suis à toi!» Mais Emma
s'embarrassait d'avance aux difficultés de l'entreprise, et ses
désirs, s'augmentant d'un regret, n'en devenaient que plus actifs.
Dès lors, ce souvenir de Léon fut comme le centre de son ennui; il
y pétillait plus fort que, dans un steppe de Russie, un feu de
voyageurs abandonné sur la neige. Elle se précipitait vers lui,
elle se blottissait contre, elle remuait délicatement ce foyer
près de s'éteindre, elle allait cherchant tout autour d'elle ce
qui pouvait l'aviver davantage; et les réminiscences les plus
lointaines comme les plus immédiates occasions, ce qu'elle
éprouvait avec ce qu'elle imaginait, ses envies de volupté qui se
dispersaient, ses projets de bonheur qui craquaient au vent comme
des branchages morts, sa vertu stérile, ses espérances tombées, la
litière domestique, elle ramassait tout, prenait tout, et faisait
servir tout à réchauffer sa tristesse.
Cependant les flammes s'apaisèrent, soit que la provision d'elle-
même s'épuisât, ou que l'entassement fût trop considérable.
L'amour, peu à peu, s'éteignit par l'absence, le regret s'étouffa
sous l'habitude; et cette lueur d'incendie qui empourprait son
ciel pâle se couvrit de plus d'ombre et s'effaça par degrés. Dans
l'assoupissement de sa conscience, elle prit même les répugnances
du mari pour des aspirations vers l'amant, les brûlures de la
haine pour des réchauffements de la tendresse; mais, comme
l'ouragan soufflait toujours, et que la passion se consuma
jusqu'aux cendres, et qu'aucun secours ne vint, qu'aucun soleil ne
parut, il fut de tous côtés nuit complète, et elle demeura perdue
dans un froid horrible qui la traversait.
Alors les mauvais jours de Tostes recommencèrent. Elle s'estimait
à présent beaucoup plus malheureuse: car elle avait l'expérience
du chagrin, avec la certitude qu'il ne finirait pas.
Une femme qui s'était imposé de si grands sacrifices pouvait bien
se passer des fantaisies. Elle s'acheta un prie-Dieu gothique, et
elle dépensa en un mois pour quatorze francs de citrons à se
nettoyer les ongles; elle écrivit à Rouen, afin d'avoir une robe
en cachemire bleu; elle choisit chez Lheureux la plus belle de ses
écharpes; elle se la nouait à la taille par-dessus sa robe de
chambre; et, les volets fermés, avec un livre à la main, elle
restait étendue sur un canapé dans cet accoutrement.
Souvent, elle variait sa coiffure: elle se mettait à la chinoise,
en boucles molles, en nattes tressées; elle se fit une raie sur le
côté de la tête et roula ses cheveux en dessous, comme un homme.
Elle voulut apprendre l'italien: elle acheta des dictionnaires,
une grammaire, une provision de papier blanc. Elle essaya des
lectures sérieuses, de l'histoire et de la philosophie. La nuit,
quelquefois, Charles se réveillait en sursaut, croyant qu'on
venait le chercher pour un malade:
-- J'y vais, balbutiait-il.
Et c'était le bruit d'une allumette qu'Emma frottait afin de
rallumer la lampe. Mais il en était de ses lectures comme de ses
tapisseries, qui, toutes commencées encombraient son armoire; elle
les prenait, les quittait, passait à d'autres.
Elle avait des accès, où on l'eût poussée facilement à des
extravagances. Elle soutint un jour, contre son mari, qu'elle
boirait bien un grand demi-verre d'eau-de-vie, et, comme Charles
eut la bêtise de l'en défier, elle avala l'eau-de-vie jusqu'au
bout.
Malgré ses airs évaporés (c'était le mot des bourgeoises
d'Yonville), Emma pourtant ne paraissait pas joyeuse, et,
d'habitude, elle gardait aux coins de la bouche cette immobile
contraction qui plisse la figure des vieilles filles et celle des
ambitieux déchus. Elle était pâle partout, blanche comme du linge;
la peau du nez se tirait vers les narines, ses yeux vous
regardaient d'une manière vague. Pour s'être découvert trois
cheveux gris sur les tempes, elle parla beaucoup de sa vieillesse.
Souvent des défaillances la prenaient. Un jour même, elle eut un
crachement de sang, et, comme Charles s'empressait, laissant
apercevoir son inquiétude:
-- Ah bah! répondit-elle, qu'est-ce que cela fait?
Charles s'alla réfugier dans son cabinet; et il pleura, les deux
coudes sur la table, assis dans son fauteuil de bureau, sous la
tête phrénologique.
Alors il écrivit à sa mère pour la prier de venir, et ils eurent
ensemble de longues conférences au sujet d'Emma.
À quoi se résoudre? que faire, puisqu'elle se refusait à tout
traitement?
-- Sais-tu ce qu'il faudrait à ta femme? reprenait la mère Bovary.
Ce seraient des occupations forcées, des ouvrages manuels! Si elle
était comme tant d'autres, contrainte à gagner son pain, elle
n'aurait pas ces vapeurs-là, qui lui viennent d'un tas d'idées
qu'elle se fourre dans la tête, et du désoeuvrement où elle vit.
-- Pourtant elle s'occupe, disait Charles.
-- Ah! elle s'occupe! À quoi donc? À lire des romans, de mauvais
livres, des ouvrages qui sont contre la religion et dans lesquels
on se moque des prêtres par des discours tirés de Voltaire. Mais
tout cela va loin, mon pauvre enfant, et quelqu'un qui n'a pas de
religion finit toujours par tourner mal.
Donc, il fut résolu que l'on empêcherait Emma de lire des romans.
L'entreprise ne semblait point facile. La bonne dame s'en chargea:
elle devait quand elle passerait par Rouen, aller en personne chez
le loueur de livres et lui représenter qu'Emma cessait ses
abonnements. N'aurait-on pas le droit d'avertir la police, si le
libraire persistait quand même dans son métier d'empoisonneur?
Les adieux de la belle-mère et de la bru furent secs. Pendant les
trois semaines qu'elles étaient restées ensemble, elles n'avaient
pas échangé quatre paroles, à part les informations et compliments
quand elles se rencontraient à table, et le soir avant de se
mettre au lit.
Madame Bovary mère partit un mercredi, qui était jour de marché à
Yonville.
La Place, dès le matin, était encombrée par une file de charrettes
qui, toutes à cul et les brancards en l'air, s'étendaient le long
des maisons depuis l'église, jusqu'à l'auberge. De l'autre côté,
il y avait des baraques de toile où l'on vendait des cotonnades,
des couvertures et des bas de laine, avec des licous pour les
chevaux et des paquets de rubans bleus, qui par le bout
s'envolaient au vent. De la grosse quincaillerie s'étalait par
terre, entre les pyramides d'oeufs et les bannettes de fromages,
d'où sortaient des pailles gluantes; près des machines à blé, des
poules qui gloussaient dans des cages plates passaient leurs cous
par les barreaux. La foule, s'encombrant au même endroit sans en
vouloir bouger, menaçait quelquefois de rompre la devanture de la
pharmacie. Les mercredis, elle ne désemplissait pas et l'on s'y
poussait, moins pour acheter des médicaments que pour prendre des
consultations, tant était fameuse la réputation du sieur Homais
dans les villages circonvoisins. Son robuste aplomb avait fasciné
les campagnards. Ils le regardaient comme un plus grand médecin
que tous les médecins.
Emma était accoudée à sa fenêtre (elle s'y mettait souvent: la
fenêtre, en province, remplace les théâtres et la promenade), et
elle s'amusait à considérer la cohue des rustres, lorsqu'elle
aperçut un monsieur vêtu d'une redingote de velours vert. Il était
ganté de gants jaunes, quoiqu'il fût chaussé de fortes guêtres; et
il se dirigeait vers la maison du médecin, suivi d'un paysan
marchant la tête basse d'un air tout réfléchi.
-- Puis-je voir Monsieur? demanda-t-il à Justin, qui causait sur
le seuil avec Félicité.
Et, le prenant pour le domestique de la maison:
-- Dites-lui que M. Rodolphe Boulanger de la Huchette est là.
Ce n'était point par vanité territoriale que le nouvel arrivant
avait ajouté à son nom la particule, mais afin de se faire mieux
connaître. La Huchette, en effet, était un domaine près
d'Yonville, dont il venait d'acquérir le château, avec deux fermes
qu'il cultivait lui-même, sans trop se gêner cependant. Il vivait,
en garçon, et passait pour avoir au moins quinze mille livres de
rentes!
Charles entra dans la salle. M. Boulanger lui présenta son homme,
qui voulait être saigné parce qu'il éprouvait des fourmis le long
du corps.
-- Ça me purgera, objectait-il à tous les raisonnements.
Bovary commanda donc d'apporter une bande et une cuvette, et pria
Justin de la soutenir. Puis, s'adressant au villageois déjà blême:
-- N'ayez point peur, mon brave.
-- Non, non, répondit l'autre, marchez toujours!
Et, d'un air fanfaron, il tendit son gros bras. Sous la piqûre de
la lancette, le sang jaillit et alla s'éclabousser contre la
glace.
-- Approche le vase! exclama Charles.
-- Guête! disait le paysan, on jurerait une petite fontaine qui
coule! Comme j'ai le sang rouge! ce doit être bon signe, n'est-ce
pas?
-- Quelquefois, reprit l'officier de santé, l'on n'éprouve rien au
commencement, puis la syncope se déclare, et plus particulièrement
chez les gens bien constitués, comme celui-ci.
Le campagnard, à ces mots, lâcha l'étui qu'il tournait entre ses
doigts. Une saccade de ses épaules fit craquer le dossier de la
chaise. Son chapeau tomba.
-- Je m'en doutais, dit Bovary en appliquant son doigt sur la
veine.
La cuvette commençait à trembler aux mains de Justin; ses genoux
chancelèrent, il devint pâle.
-- Ma femme! ma femme! appela Charles.
D'un bond, elle descendit l'escalier.
-- Du vinaigre! cria-t-il. Ah! mon Dieu, deux à la fois!
Et, dans son émotion, il avait peine à poser la compresse.
-- Ce n'est rien, disait tout tranquillement M. Boulanger, tandis
qu'il prenait Justin entre ses bras.
Et il l'assit sur la table, lui appuyant le dos contre la
muraille.
Madame Bovary se mit à lui retirer sa cravate. Il y avait un noeud
aux cordons de la chemise; elle resta quelques minutes à remuer
ses doigts légers dans le cou du jeune garçon; ensuite elle versa
du vinaigre sur son mouchoir de batiste; elle lui en mouillait les
tempes à petits coups et elle soufflait dessus, délicatement.
Le charretier se réveilla; mais la syncope de Justin durait
encore, et ses prunelles disparaissaient dans leur sclérotique
pâle, comme des fleurs bleues dans du lait.
-- Il faudrait, dit Charles, lui cacher cela.
Madame Bovary prit la cuvette. Pour la mettre sous la table, dans
le mouvement qu'elle fit en s'inclinant, sa robe (c'était une robe
d'été à quatre volants, de couleur jaune, longue de taille, large
de jupe), sa robe s'évasa autour d'elle sur les carreaux de la
salle; -- et, comme Emma, baissée; chancelait un peu en écartant
les bras, le gonflement de l'étoffe se crevait de place en place,
selon les inflexions de son corsage. Ensuite elle alla prendre une
carafe d'eau, et elle faisait fondre des morceaux de sucre lorsque
le pharmacien arriva. La servante l'avait été chercher dans
l'algarade; en apercevant son élève les yeux ouverts, il reprit
haleine. Puis, tournant autour de lui, il le regardait de haut en
bas.
-- Sot! disait-il; petit sot, vraiment! sot en trois lettres!
Grand-chose, après tout, qu'une phlébotomie! et un gaillard qui
n'a peur de rien! une espèce d'écureuil, tel que vous le voyez,
qui monte locher des noix à des hauteurs vertigineuses. Ah! oui,
parle, vante-toi! voilà de belles dispositions à exercer plus tard
la pharmacie; car tu peux te trouver appelé en des circonstances
graves, par-devant les tribunaux, afin d'y éclairer la conscience
des magistrats; et il faudra pourtant garder son sang-froid,
raisonner, se montrer homme, ou bien passer pour un imbécile!
Justin ne répondait pas. L'apothicaire continuait:
-- Qui t'a prié de venir? Tu importunes toujours monsieur et
madame! Les mercredis, d'ailleurs, ta présence m'est plus
indispensable. Il y a maintenant vingt personnes à la maison. J'ai
tout quitté à cause de l'intérêt que je te porte. Allons, va-t'en!
cours! attends-moi, et surveille les bocaux!
Quand Justin, qui se rhabillait, fut parti, l'on causa quelque peu
des évanouissements. Madame Bovary n'en avait jamais eu.
-- C'est extraordinaire pour une dame! dit M. Boulanger. Du reste,
il y a des gens bien délicats. Ainsi j'ai vu, dans une rencontre,
un témoin perdre connaissance rien qu'au bruit des pistolets que
l'on chargeait.
-- Moi, dit l'apothicaire, la vue du sang des autres ne me fait
rien du tout; mais l'idée seulement du mien qui coule suffirait à
me causer des défaillances, si j'y réfléchissais trop.
Cependant M. Boulanger congédia son domestique, en l'engageant à
se tranquilliser l'esprit, puisque sa fantaisie était passée.
-- Elle m'a procuré l'avantage de votre connaissance, ajouta-t-il.
Et il regardait Emma durant cette phrase.
Puis il déposa trois francs sur le coin de la table, salua
négligemment et s'en alla.
Il fut bientôt de l'autre côté de la rivière (c'était son chemin
pour s'en retourner à la Huchette); et Emma l'aperçut dans la
prairie, qui marchait sous les peupliers, se ralentissant de temps
à autre, comme quelqu'un qui réfléchit.
-- Elle est fort gentille! se disait-il; elle est fort gentille,
cette femme du médecin! De belles dents, les yeux noirs, le pied
coquet, et de la tournure comme une Parisienne. D'où diable sort-
elle? Où donc l'a-t-il trouvée, ce gros garçon-là?
M. Rodolphe Boulanger avait trente-quatre ans; il était de
tempérament brutal et d'intelligence perspicace, ayant d'ailleurs
beaucoup fréquenté les femmes, et s'y connaissant bien. Celle-là
lui avait paru jolie; il y rêvait donc, et à son mari.
-- Je le crois très bête. Elle en est fatiguée sans doute. Il
porte des ongles sales et une barbe de trois jours. Tandis qu'il
trottine à ses malades, elle reste à ravauder des chaussettes. Et
on s'ennuie! on voudrait habiter la ville, danser la polka tous
les soirs! Pauvre petite femme! Ça bâille après l'amour, comme une
carpe après l'eau sur une table de cuisine. Avec trois mots de
galanterie, cela vous adorerait; j'en suis sûr! ce serait tendre!
charmant!... Oui, mais comment s'en débarrasser ensuite?
Alors les encombrements du plaisir, entrevus en perspective, le
firent, par contraste, songer à sa maîtresse. C'était une
comédienne de Rouen, qu'il entretenait; et, quand il se fut arrêté
sur cette image, dont il avait, en souvenir même, des
rassasiements:
-- Ah! madame Bovary, pensa-t-il, est bien plus jolie qu'elle,
plus fraîche surtout. Virginie, décidément, commence à devenir
trop grosse. Elle est si fastidieuse avec ses joies. Et,
d'ailleurs, quelle manie de salicoques!
La campagne était déserte, et Rodolphe n'entendait autour de lui
que le battement régulier des herbes qui fouettaient sa chaussure,
avec le cri des grillons tapis au loin sous les avoines; il
revoyait Emma dans la salle, habillée comme il l'avait vue, et il
la déshabillait.
-- Oh! je l'aurai! s'écria-t-il en écrasant, d'un coup de bâton,
une motte de terre devant lui.
Et aussitôt il examina la partie politique de l'entreprise. Il se
demandait:
-- Où se rencontrer? par quel moyen? On aura continuellement le
marmot sur les épaules, et la bonne, les voisins, le mari, toute
sorte de tracasseries considérables. Ah bah! dit-il, on y perd
trop de temps!
Puis il recommença:
-- C'est qu'elle a des yeux qui vous entrent au coeur comme des
vrilles. Et ce teint pâle!... Moi, qui adore les femmes pâles!
Au haut de la côte d'Argueil, sa résolution était prise
-- Il n'y a plus qu'à chercher les occasions. Eh bien, j'y
passerai quelquefois, je leur enverrai du gibier, de la volaille;
je me ferai saigner, s'il le faut; nous deviendrons amis, je les
inviterai chez moi... Ah! parbleu! ajouta-t-il, voilà les comices
bientôt; elle y sera, je la verrai. Nous commencerons, et
hardiment, car c'est le plus sûr.
VIII
Ils arrivèrent, en effet, ces fameux Comices! Dès le matin de la
solennité, tous les habitants, sur leurs portes, s'entretenaient
des préparatifs; on avait enguirlandé de lierres le fronton de la
mairie; une tente dans un pré était dressée pour le festin, et, au
milieu de la Place, devant l'église, une espèce de bombarde devait
signaler l'arrivée de M. le préfet et le nom des cultivateurs
lauréats. La garde nationale de Buchy (il n'y en avait point à
Yonville) était venue s'adjoindre au corps des pompiers, dont
Binet était le capitaine. Il portait ce jour-là un col encore plus
haut que de coutume; et, sanglé dans sa tunique, il avait le buste
si roide et immobile, que toute la partie vitale de sa personne
semblait être descendue dans ses deux jambes, qui se levaient en
cadence, à pas marqués, d'un seul mouvement. Comme une rivalité
subsistait entre le percepteur et le colonel, l'un et l'autre,
pour montrer leurs talents, faisaient à part manoeuvrer leurs
hommes. On voyait alternativement passer et repasser les
épaulettes rouges et les plastrons noirs. Cela ne finissait pas et
toujours recommençait! Jamais il n'y avait eu pareil déploiement
de pompe! Plusieurs bourgeois, dès la veille, avaient lavé leurs
maisons; des drapeaux tricolores pendaient aux fenêtres
entrouvertes; tous les cabarets étaient pleins; et, par le beau
temps qu'il faisait, les bonnets empesés, les croix d'or et les
fichus de couleur paraissaient plus blancs que neige, miroitaient
au soleil clair, et relevaient de leur bigarrure éparpillée la
sombre monotonie des redingotes et des bourgerons bleus. Les
fermières des environs retiraient, en descendant de cheval, la
grosse épingle qui leur serrait autour du corps leur robe
retroussée de peur des taches; et les maris, au contraire, afin de
ménager leurs chapeaux, gardaient par-dessus des mouchoirs de
poche, dont ils tenaient un angle entre les dents.
La foule arrivait dans la grande rue par les deux bouts du
village. Il s'en dégorgeait des ruelles, des allées, des maisons,
et l'on entendait de temps à autre retomber le marteau des portes,
derrière les bourgeoises en gants de fil, qui sortaient pour aller
voir la fête. Ce que l'on admirait surtout, c'étaient deux longs
ifs couverts de lampions qui flanquaient une estrade où s'allaient
tenir les autorités; et il y avait de plus, contre les quatre
colonnes de la mairie, quatre manières de gaules, portant chacune
un petit étendard de toile verdâtre, enrichi d'inscriptions en
lettres d'or. On lisait sur l'un: «Au Commerce»; sur l'autre: «À
l'Agriculture»; sur le troisième: «À l'Industrie»; et sur le
quatrième: «Aux Beaux-Arts».
Mais la jubilation qui épanouissait tous les visages paraissait
assombrir madame Lefrançois, l'aubergiste. Debout sur les marches
de sa cuisine, elle murmurait dans son menton:
-- Quelle bêtise! quelle bêtise avec leur baraque de toile!
Croient-ils que le préfet sera bien aise de dîner là-bas, sous une
tente, comme un saltimbanque? Ils appellent ces embarras-là, faire
le bien du pays! Ce n'était pas la peine, alors, d'aller chercher
un gargotier à Neufchâtel! Et pour qui? pour des vachers! des va-
nu-pieds!...
L'apothicaire passa. Il portait un habit noir, un pantalon de
nankin, des souliers de castor, et par extraordinaire un chapeau,
-- un chapeau bas de forme.
-- Serviteur! dit-il; excusez-moi, je suis pressé.
Et comme la grosse veuve lui demanda où il allait:
-- Cela vous semble drôle, n'est-ce pas? moi qui reste toujours
plus confiné dans mon laboratoire que le rat du bonhomme dans son
fromage.
-- Quel fromage? fit l'aubergiste.
-- Non, rien! ce n'est rien! reprit Homais. Je voulais vous
exprimer seulement, madame Lefrançois, que je demeure d'habitude
tout reclus chez moi. Aujourd'hui cependant, vu la circonstance,
il faut bien que...
-- Ah! vous allez là-bas? dit-elle avec un air de dédain.
-- Oui, j'y vais, répliqua l'apothicaire étonné; ne fais-je point
partie de la commission consultative?
La mère Lefrançois le considéra quelques minutes, et finit par
répondre en souriant:
-- C'est autre chose! Mais qu'est-ce que la culture vous regarde?
vous vous y entendez donc?
-- Certainement, je m'y entends, puisque je suis pharmacien,
c'est-à-dire chimiste! et la chimie, madame Lefrançois, ayant pour
objet la connaissance de l'action réciproque et moléculaire de
tous les corps de la nature, il s'ensuit que l'agriculture se
trouve comprise dans son domaine! Et, en effet, composition des
engrais, fermentation des liquides, analyse des gaz et influence
des miasmes, qu'est-ce que tout cela, je vous le demande, si ce
n'est de la chimie pure et simple?
L'aubergiste ne répondit rien. Homais continua:
-- Croyez-vous qu'il faille, pour être agronome, avoir soi-même
labouré la terre ou engraissé des volailles? Mais il faut
connaître plutôt la constitution des substances dont il s'agit,
les gisements géologiques, les actions atmosphériques, la qualité
des terrains, des minéraux, des eaux, la densité des différents
corps et leur capillarité! que sais-je? Et il faut posséder à fond
tous ses principes d'hygiène, pour diriger, critiquer la
construction des bâtiments, le régime des animaux, l'alimentation
des domestiques! il faut encore, madame Lefrançois, posséder la
botanique; pouvoir discerner les plantes, entendez-vous, quelles
sont les salutaires d'avec les délétères, quelles les
improductives et quelles les nutritives, s'il est bon de les
arracher par-ci et de les ressemer par-là, de propager les unes,
de détruire les autres; bref, il faut se tenir au courant de la
science par les brochures et papiers publics, être toujours en
haleine, afin d'indiquer les améliorations...
L'aubergiste ne quittait point des yeux la porte du café Français,
et le pharmacien poursuivit:
-- Plût à Dieu que nos agriculteurs fussent des chimistes, ou que
du moins ils écoutassent davantage les conseils de la science!
Ainsi, moi, j'ai dernièrement écrit un fort opuscule, un mémoire
de plus de soixante et douze pages, intitulé: Du cidre, de sa
fabrication et de ses effets; suivi de quelques réflexions
nouvelles à ce sujet, que j'ai envoyé à la Société agronomique de
Rouen; ce qui m'a même valu l'honneur d'être reçu parmi ses
membres, section d'agriculture, classe de pomologie; eh bien, si
mon ouvrage avait été livré à la publicité...
Mais l'apothicaire s'arrêta, tant madame Lefrançois paraissait
préoccupée.
-- Voyez-les donc! disait-elle, on n'y comprend rien! une gargote
semblable!
Et, avec des haussements d'épaules qui tiraient sur sa poitrine
les mailles de son tricot, elle montrait des deux mains le cabaret
de son rival, d'où sortaient alors des chansons.
-- Du reste, il n'en a pas pour longtemps, ajouta-t-elle; avant
huit jours, tout est fini.
Homais se recula de stupéfaction. Elle descendit ses trois
marches, et, lui parlant à l'oreille:
-- Comment! vous ne savez pas cela? On va le saisir cette semaine.
C'est Lheureux qui le fait vendre. Il l'a assassiné de billets.
-- Quelle épouvantable catastrophe! s'écria l'apothicaire, qui
avait toujours des expressions congruentes à toutes les
circonstances imaginables.
L'hôtesse donc se mit à lui raconter cette histoire, qu'elle
savait par Théodore, le domestique de M. Guillaumin, et, bien
qu'elle exécrât Tellier, elle blâmait Lheureux. C'était un
enjôleur, un rampant...
-- Ah! tenez, dit-elle, le voilà sous les halles; il salue madame
Bovary, qui a un chapeau vert. Elle est même au bras de
M. Boulanger.
-- Madame Bovary! fit Homais. Je m'empresse d'aller lui offrir mes
hommages. Peut-être qu'elle sera bien aise d'avoir une place dans
l'enceinte, sous le péristyle.
Et, sans écouter la mère Lefrançois, qui le rappelait pour lui en
conter plus long, le pharmacien s'éloigna d'un pas rapide, sourire
aux lèvres et jarret tendu, distribuant de droite et de gauche
quantité de salutations et emplissant beaucoup d'espace avec les
grandes basques de son habit noir, qui flottaient au vent derrière
lui.
Rodolphe, l'ayant aperçu de loin, avait pris un train rapide; mais
madame Bovary s'essouffla; il se ralentit donc et lui dit en
souriant, d'un ton brutal:
-- C'est pour éviter ce gros homme: vous savez, l'apothicaire.
Elle lui donna un coup de coude.
-- Qu'est-ce que cela signifie? se demanda-t-il.
Et il la considéra du coin de l'oeil, tout en continuant à
marcher.
Son profil était si calme, que l'on n'y devinait rien. Il se
détachait en pleine lumière, dans l'ovale de sa capote qui avait
des rubans pâles ressemblant à des feuilles de roseau. Ses yeux
aux longs cils courbes regardaient devant elle, et, quoique bien
ouverts, ils semblaient un peu bridés par les pommettes, à cause
du sang, qui battait doucement sous sa peau fine. Une couleur rose
traversait la cloison de son nez. Elle inclinait la tête sur
l'épaule, et l'on voyait entre ses lèvres le bout nacré de ses
dents blanches.
-- Se moque-t-elle de moi? songeait Rodolphe.
Ce geste d'Emma pourtant n'avait été qu'un avertissement; car
M. Lheureux les accompagnait, et il leur parlait de temps à autre,
comme pour entrer en conversation:
-- Voici une journée superbe! tout le monde est dehors! les vents
sont à l'est.
Et madame Bovary, non plus que Rodolphe, ne lui répondait guère,
tandis qu'au moindre mouvement qu'ils faisaient, il se rapprochait
en disant: «Plaît-il?» et portait la main à son chapeau.
Quand ils furent devant la maison du maréchal, au lieu de suivre
la route jusqu'à la barrière, Rodolphe, brusquement, prit un
sentier, entraînant madame Bovary; il cria:
-- Bonsoir, M. Lheureux! au plaisir!
-- Comme vous l'avez congédié! dit-elle en riant.
-- Pourquoi, reprit-il, se laisser envahir par les autres? et,
puisque, aujourd'hui, j'ai le bonheur d'être avec vous...
Emma rougit. Il n'acheva point sa phrase. Alors il parla du beau
temps et du plaisir de marcher sur l'herbe. Quelques marguerites
étaient repoussées.
-- Voici de gentilles pâquerettes, dit-il, et de quoi fournir bien
des oracles à toutes les amoureuses du pays.
Il ajouta:
-- Si j'en cueillais. Qu'en pensez-vous?
-- Est-ce que vous êtes amoureux? fit-elle en toussant un peu.
-- Eh! eh! qui sait? répondit Rodolphe.
Le pré commençait à se remplir, et les ménagères vous heurtaient
avec leurs grands parapluies, leurs paniers et leurs bambins.
Souvent il fallait se déranger devant une longue file de
campagnardes, servantes en bas-bleus, à souliers plats, à bagues
d'argent, et qui sentaient le lait, quand on passait près d'elles.
Elles marchaient en se tenant par la main, et se répandaient ainsi
sur toute la longueur de la prairie, depuis la ligne des trembles
jusqu'à la tente du banquet. Mais c'était le moment de l'examen,
et les cultivateurs, les uns après les autres, entraient dans une
manière d'hippodrome que formait une longue corde portée sur des
bâtons.
Les bêtes étaient là, le nez tourné vers la ficelle, et alignant
confusément leurs croupes inégales. Des porcs assoupis enfonçaient
en terre leur groin; des veaux beuglaient; des brebis bêlaient;
les vaches, un jarret replié, étalaient leur ventre sur le gazon,
et, ruminant lentement, clignaient leurs paupières lourdes, sous
les moucherons qui bourdonnaient autour d'elles. Des charretiers,
les bras nus, retenaient par le licou des étalons cabrés, qui
hennissaient à pleins naseaux du côté des juments. Elles restaient
paisibles, allongeant la tête et la crinière pendante, tandis que
leurs poulains se reposaient à leur ombre, ou venaient les téter
quelquefois; et, sur la longue ondulation de tous ces corps
tassés, on voyait se lever au vent, comme un flot, quelque
crinière blanche, ou bien saillir des cornes aiguës, et des têtes
d'hommes qui couraient. À l'écart, en dehors des lices, cent pas
plus loin, il y avait un grand taureau noir muselé, portant un
cercle de fer à la narine, et qui ne bougeait pas plus qu'une bête
de bronze. Un enfant en haillons le tenait par une corde.
Cependant, entre les deux rangées, des messieurs s'avançaient d'un
pas lourd, examinant chaque animal, puis se consultaient à voix
basse. L'un d'eux, qui semblait plus considérable, prenait, tout
en marchant, quelques notes sur un album. C'était le président du
jury: M. Derozerays de la Panville. Sitôt qu'il reconnut Rodolphe,
il s'avança vivement, et lui dit en souriant d'un air aimable:
-- Comment, monsieur Boulanger, vous nous abandonnez?
Rodolphe protesta qu'il allait venir, mais quand le président eut
disparu:
-- Ma foi, non, reprit-il, je n'irai pas; votre compagnie vaut
bien la sienne.
Et, tout en se moquant des comices, Rodolphe, pour circuler plus à
l'aise, montrait au gendarme sa pancarte bleue, et même il
s'arrêtait parfois devant quelque beau sujet, que madame Bovary
n'admirait guère. Il s'en aperçut, et alors se mit à faire des
plaisanteries sur les dames d'Yonville, à propos de leur toilette;
puis il s'excusa lui-même du négligé de la sienne. Elle avait
cette incohérence de choses communes et recherchées, où le
vulgaire, d'habitude, croit entrevoir la révélation d'une
existence excentrique, les désordres du sentiment, les tyrannies
de l'art, et toujours un certain mépris des conventions sociales,
ce qui le séduit ou l'exaspère. Ainsi sa chemise de batiste à
manchettes plissées bouffait au hasard du vent, dans l'ouverture
de son gilet, qui était de coutil gris, et son pantalon à larges
raies découvrait aux chevilles ses bottines de nankin, claquées de
cuir verni. Elles étaient si vernies, que l'herbe s'y reflétait.
Il foulait avec elles les crottins de cheval, une main dans la
poche de sa veste et son chapeau de paille mis de côté.
-- D'ailleurs, ajouta-t-il, quand on habite la campagne...
-- Tout est peine perdue, dit Emma.
-- C'est vrai! répliqua Rodolphe. Songer que pas un seul de ces
braves gens n'est capable de comprendre même la tournure d'un
habit!
Alors ils parlèrent de la médiocrité provinciale, des existences
qu'elle étouffait, des illusions qui s'y perdaient.
-- Aussi, disait Rodolphe, je m'enfonce dans une tristesse...
-- Vous! fit-elle avec étonnement. Mais je vous croyais très gai?
-- Ah! oui, d'apparence, parce qu'au milieu du monde je sais
mettre sur mon visage un masque railleur; et cependant que de
fois, à la vue d'un cimetière, au clair de lune, je me suis
demandé si je ne ferais pas mieux d'aller rejoindre ceux qui sont
à dormir...
-- Oh! Et vos amis? dit-elle. Vous n'y pensez pas.
-- Mes amis? lesquels donc? en ai-je? Qui s'inquiète de moi?
Et il accompagna ces derniers mots d'une sorte de sifflement entre
ses lèvres.
Mais ils furent obligés de s'écarter l'un de l'autre, à cause d'un
grand échafaudage de chaises qu'un homme portait derrière eux. Il
en était si surchargé, que l'on apercevait seulement la pointe de
ses sabots, avec le bout de ses deux bras, écartés droit. C'était
Lestiboudois, le fossoyeur, qui charriait dans la multitude les
chaises de l'église. Plein d'imagination pour tout ce qui
concernait ses intérêts, il avait découvert ce moyen de tirer
parti des comices; et son idée lui réussissait, car il ne savait
plus auquel, entendre. En effet, les villageois, qui avaient
chaud, se disputaient ces sièges dont la paille sentait l'encens,
et s'appuyaient contre leurs gros dossiers salis par la cire des
cierges, avec une certaine vénération.
Madame Bovary reprit le bras de Rodolphe; il continua comme se
parlant à lui-même:
-- Oui! tant de choses m'ont manqué! toujours seul! Ah! si j'avais
eu un but dans la vie, si j'eusse rencontré une affection, si
j'avais trouvé quelqu'un... Oh! comme j'aurais dépensé toute
l'énergie dont je suis capable, j'aurais surmonté tout, brisé
tout!
-- Il me semble pourtant, dit Emma, que vous n'êtes guère à
plaindre.
-- Ah! vous trouvez? fit Rodolphe.
-- Car enfin..., reprit-elle, vous êtes libre.
Elle hésita:
-- Riche.
-- Ne vous moquez pas de moi, répondit-il.
Et elle jurait qu'elle ne se moquait pas, quand un coup de canon
retentit; aussitôt, on se poussa, pêle-mêle, vers le village.
C'était une fausse alerte. M. le préfet n'arrivait pas; et les
membres du jury se trouvaient fort embarrassés, ne sachant s'il
fallait commencer la séance ou bien attendre encore.
Enfin, au fond de la Place, parut un grand landau de louage,
traîné par deux chevaux maigres, que fouettait à tour de bras un
cocher en chapeau blanc. Binet n'eut que le temps de crier: «Aux
armes!» et le colonel de l'imiter. On courut vers les faisceaux.
On se précipita. Quelques-uns même oublièrent leur col. Mais
l'équipage préfectoral sembla deviner cet embarras, et les deux
rosses accouplées, se dandinant sur leur chaînette, arrivèrent au
petit trot devant le péristyle de la mairie, juste au moment où la
garde nationale et les pompiers s'y déployaient, tambour battant,
et marquant le pas.
-- Balancez! cria Binet.
-- Halte! cria le colonel. Par file à gauche!
Et, après, un port d'armes où le cliquetis des capucines, se
déroulant, sonna comme un chaudron de cuivre qui dégringole les
escaliers, tous les fusils retombèrent.
Alors on vit descendre du carrosse un monsieur vêtu d'un habit
court à broderie d'argent, chauve sur le front, portant toupet à
l'occiput, ayant le teint blafard et l'apparence des plus
bénignes. Ses deux yeux, fort gros et couverts de paupières
épaisses, se fermaient à demi pour considérer la multitude, en
même temps qu'il levait son nez pointu et faisait sourire sa
bouche rentrée. Il reconnut le maire à son écharpe, et lui exposa
que M. le préfet n'avait pu venir. Il était, lui, un conseiller de
préfecture; puis il ajouta quelques excuses. Tuvache y répondit
par des civilités, l'autre s'avoua confus; et ils restaient ainsi,
face à face, et leurs fronts se touchant presque, avec les membres
du jury tout alentour, le conseil municipal, les notables, la
garde nationale et la foule. M. le conseiller, appuyant contre sa
poitrine son petit tricorne noir, réitérait ses salutations,
tandis que Tuvache, courbé comme un arc, souriait aussi, bégayait,
cherchait ses phrases, protestait de son dévouement à la
monarchie, et de l'honneur que l'on faisait à Yonville.
Hippolyte, le garçon de l'auberge, vint prendre par la bride les
chevaux du cocher, et tout en boitant de son pied bot, il les
conduisit sous le porche du Lion d'or, où beaucoup de paysans
s'amassèrent à regarder la voiture. Le tambour battit, l'obusier
tonna, et les messieurs à la file montèrent s'asseoir sur
l'estrade, dans les fauteuils en utrecht rouge qu'avait prêtés
madame Tuvache.
Tous ces gens-là se ressemblaient. Leurs molles figures blondes,
un peu hâlées par le soleil, avaient la couleur du cidre doux, et
leurs favoris bouffants s'échappaient de grands cols roides, que
maintenaient des cravates blanches à rosette bien étalée. Tous les
gilets étaient de velours, à châle; toutes les montres portaient
au bout d'un long ruban quelque cachet ovale en cornaline; et l'on
appuyait ses deux mains sur ses deux cuisses, en écartant avec
soin la fourche du pantalon, dont le drap non décati reluisait
plus brillamment que le cuir des fortes bottes.
Les dames de la société se tenaient derrière, sous le vestibule,
entre les colonnes, tandis que le commun de la foule était en
face, debout, ou bien assis sur des chaises. En effet,
Lestiboudois avait apporté là toutes celles qu'il avait déménagées
de la prairie, et même il courait à chaque minute en chercher
d'autres dans l'église, et causait un tel encombrement par son
commerce, que l'on avait grand-peine à parvenir jusqu'au petit
escalier de l'estrade.
-- Moi, je trouve, dit M. Lheureux (s'adressant au pharmacien, qui
passait pour gagner sa place), que l'on aurait dû planter là deux
mâts vénitiens: avec quelque chose d'un peu sévère et de riche
comme nouveautés, c'eût été d'un fort joli coup d'oeil.
-- Certes, répondit Homais. Mais, que voulez-vous! c'est le maire
qui a tout pris sous son bonnet. Il n'a pas grand goût, ce pauvre
Tuvache, et il est même complètement dénué de ce qui s'appelle le
génie des arts.
Cependant Rodolphe, avec madame Bovary, était monté au premier
étage de la mairie, dans la salle des délibérations, et, comme
elle était vide, il avait déclaré que l'on y serait bien pour
jouir du spectacle plus à son aise. Il prit trois tabourets autour
de la table ovale, sous le buste du monarque, et, les ayant
approchés de l'une des fenêtres, ils s'assirent l'un près de
l'autre.
Il y eut une agitation sur l'estrade, de longs chuchotements, des
pourparlers. Enfin, M. le Conseiller se leva. On savait maintenant
qu'il s'appelait Lieuvain, et l'on se répétait son nom de l'un à
l'autre, dans la foule. Quand il eut donc collationné quelques
feuilles et appliqué dessus son oeil pour y mieux voir, il
commença:
«Messieurs,
Qu'il me soit permis d'abord (avant de vous entretenir de l'objet
de cette réunion d'aujourd'hui, et ce sentiment, j'en suis sûr,
sera partagé par vous tous), qu'il me soit permis, dis-je de
rendre justice à l'administration supérieure, au gouvernement, au
monarque, messieurs, à notre souverain, à ce roi bien-aimé à qui
aucune branche de la prospérité publique ou particulière n'est
indifférente, et qui dirige à la fois d'une main si ferme et si
sage le char de l'État parmi les périls incessants d'une mer
orageuse, sachant d'ailleurs faire respecter la paix comme la
guerre, l'industrie, le commerce, l'agriculture et les beaux-
arts.»
-- Je devrais, dit Rodolphe, me reculer un peu.
-- Pourquoi? dit Emma.
Mais, à ce moment, la voix du Conseiller s'éleva d'un ton
extraordinaire. Il déclamait:
«Le temps n'est plus, messieurs, où la discorde civile
ensanglantait nos places publiques, où le propriétaire, le
négociant, l'ouvrier lui-même, en s'endormant le soir d'un sommeil
paisible, tremblaient de se voir réveillés tout à coup au bruit
des tocsins incendiaires, où les maximes les plus subversives
sapaient audacieusement les bases...»
-- C'est qu'on pourrait, reprit Rodolphe, m'apercevoir d'en bas;
puis j'en aurais pour quinze jours à donner des excuses, et, avec
ma mauvaise réputation...
-- Oh! vous vous calomniez, dit Emma.
-- Non, non, elle est exécrable, je vous jure.
«Mais messieurs, poursuivait le Conseiller, que si, écartant de
mon souvenir ces sombres tableaux, je reporte mes yeux sur la
situation actuelle de notre belle patrie: qu'y vois-je? Partout
fleurissent le commerce et les arts; partout des voies nouvelles
de communication, comme autant d'artères nouvelles dans le corps
de l'État, y établissent des rapports nouveaux; nos grands centres
manufacturiers ont repris leur activité; la religion, plus
affermie, sourit à tous les coeurs; nos ports sont pleins, la
confiance renaît, et enfin la France respire!...»
-- Du reste, ajouta Rodolphe, peut-être, au point de vue du monde,
a-t-on raison?
-- Comment cela? fit-elle.
-- Eh quoi! dit-il, ne savez-vous pas qu'il y a des âmes sans
cesse tourmentées? Il leur faut tour à tour le rêve et l'action,
les passions les plus pures, les jouissances les plus furieuses,
et l'on se jette ainsi dans toutes sortes de fantaisies, de
folies.
Alors elle le regarda comme on contemple un voyageur qui a passé
par des pays extraordinaires, et elle reprit:
-- Nous n'avons pas même cette distraction, nous autres pauvres
femmes!
-- Triste distraction car on n'y trouve pas le bonheur.
-- Mais le trouve-t-on jamais? demanda-t-elle.
-- Oui, il se rencontre un jour, répondit-il.
«Et c'est là ce que vous avez compris, disait le Conseiller. Vous,
agriculteurs et ouvriers des campagnes; vous, pionniers pacifiques
d'une oeuvre toute de civilisation! vous, hommes de progrès et de
moralité! vous avez compris, dis-je, que les orages politiques
sont encore plus redoutables vraiment que les désordres de
l'atmosphère...»
-- Il se rencontre un jour, répéta Rodolphe, un jour, tout à coup,
et quand on en désespérait. Alors des horizons s'entrouvrent,
c'est comme une voix qui crie: «Le voilà!» Vous sentez le besoin
de faire à cette personne la confidence de votre vie; de lui
donner tout, de lui sacrifier tout! On ne s'explique pas, on se
devine. On s'est entrevu dans ses rêves. (Et il la regardait.)
Enfin, il est là, ce trésor que l'on a tant cherché, là, devant
vous; il brille, il étincelle. Cependant on en doute encore, on
n'ose y croire; on en reste ébloui, comme si l'on sortait des
ténèbres à la lumière.
Et, en achevant ces mots; Rodolphe ajouta la pantomime à sa
phrase. Il se passa la main sur le visage, tel qu'un homme pris
d'étourdissement; puis il la laissa retomber sur celle d'Emma.
Elle retira la sienne. Mais le Conseiller lisait toujours:
«Et qui s'en étonnerait, messieurs? Celui-là seul qui serait assez
aveugle, assez plongé (je ne crains pas de le dire), assez plongé
dans les préjugés d'un autre âge pour méconnaître encore l'esprit
des populations agricoles. Où trouver, en effet, plus de
patriotisme que dans les campagnes, plus de dévouement à la cause
publique, plus d'intelligence en un mot? Et je n'entends pas,
messieurs, cette intelligence superficielle, vain ornement des
esprits oisifs, mais plus de cette intelligence profonde et
modérée, qui s'applique par-dessus toute chose à poursuivre des
buts utiles, contribuant ainsi au bien de chacun, à l'amélioration
commune et au soutien des États, fruit du respect des lois et de
la pratique des devoirs...»
-- Ah! encore, dit Rodolphe. Toujours les devoirs, je suis assommé
de ces mots-là. Ils sont un tas de vieilles ganaches en gilet de
flanelle, et de bigotes à chaufferette et à chapelet, qui
continuellement nous chantent aux oreilles: «Le devoir! le
devoir!» Eh! parbleu! le devoir, c'est de sentir ce qui est grand,
de chérir ce qui est beau, et non pas d'accepter toutes les
conventions de la société, avec les ignominies qu'elle nous
impose.
-- Cependant..., cependant..., objectait madame Bovary.
-- Eh non! pourquoi déclamer contre les passions? Ne sont-elles
pas la seule belle chose qu'il y ait sur la terre, la source de
l'héroïsme, de l'enthousiasme, de la poésie, de la musique, des
arts, de tout enfin?
-- Mais il faut bien, dit Emma, suivre un peu l'opinion du monde
et obéir à sa morale.
-- Ah! c'est qu'il y en a deux, répliqua-t-il. La petite, la
convenue, celle des hommes, celle qui varie sans cesse et qui
braille si fort, s'agite en bas, terre à terre, comme ce
rassemblement d'imbéciles que vous voyez. Mais l'autre,
l'éternelle, elle est tout autour et au-dessus, comme le paysage
qui nous environne et le ciel bleu qui nous éclaire.
M. Lieuvain venait de s'essuyer la bouche avec son mouchoir de
poche. Il reprit:
«Et qu'aurais-je à faire, messieurs, de vous démontrer ici
l'utilité de l'agriculture? Qui donc pourvoit à nos besoins? qui
donc fournit à notre subsistance? N'est-ce pas l'agriculteur?
L'agriculteur, messieurs, qui, ensemençant d'une main laborieuse
les sillons féconds des campagnes, fait naître le blé, lequel
broyé est mis en poudre au moyen d'ingénieux appareils, en sort
sous le nom de farine, et, de là, transporté dans les cités, est
bientôt rendu chez le boulanger, qui en confectionne un aliment
pour le pauvre comme pour le riche. N'est-ce pas l'agriculteur
encore qui engraisse, pour nos vêtements, ses abondants troupeaux
dans les pâturages? Car comment nous vêtirions-nous, car comment
nous nourririons-nous sans l'agriculteur? Et même, messieurs, est-
il besoin d'aller si loin chercher des exemples? Qui n'a souvent
réfléchi à toute l'importance que l'on retire de ce modeste
animal, ornement de nos basses-cours, qui fournit à la fois un
oreiller moelleux pour nos couches, sa chair succulente pour nos
tables, et des oeufs? Mais je n'en finirais pas, s'il fallait
énumérer les uns après les autres les différents produits que la
terre bien cultivée, telle qu'une mère généreuse, prodigue à ses
enfants. Ici, c'est la vigne; ailleurs, ce sont les pommiers à
cidre; là, le colza; plus loin, les fromages; et le lin;
messieurs, n'oublions pas le lin! qui a pris dans ces dernières
années un accroissement considérable et sur lequel j'appellerai
plus particulièrement votre attention.»
Il n'avait pas besoin de l'appeler: car toutes les bouches de la
multitude se tenaient ouvertes, comme pour boire ses paroles.
Tuvache, à côté de lui, l'écoutait en écarquillant les yeux;
M. Derozerays, de temps à autre, fermait doucement les paupières;
et, plus loin, le pharmacien, avec son fils Napoléon entre ses
jambes, bombait sa main contre son oreille pour ne pas perdre une
seule syllabe. Les autres membres du jury balançaient lentement
leur menton dans leur gilet, en signe d'approbation. Les pompiers,
au bas de l'estrade, se reposaient sur leurs baïonnettes; et
Binet, immobile, restait le coude en dehors, avec la pointe du
sabre en l'air. Il entendait peut-être, mais il ne devait rien
apercevoir, à cause de la visière de son casque qui lui descendait
sur le nez. Son lieutenant, le fils cadet du sieur Tuvache, avait
encore exagéré le sien; car il en portait un énorme et qui lui
vacillait sur la tête, en laissant dépasser un bout de son foulard
d'indienne. Il souriait là-dessous avec une douceur tout
enfantine, et sa petite figure pâle, où des gouttes ruisselaient,
avait une expression de jouissance, d'accablement et de sommeil
La place jusqu'aux maisons était comble de monde. On voyait des
gens accoudés à toutes les fenêtres, d'autres debout sur toutes
les portes, et Justin, devant la devanture de la pharmacie,
paraissait tout fixé dans la contemplation de ce qu'il regardait.
Malgré le silence, la voix de M. Lieuvain se perdait dans l'air.
Elle vous arrivait par lambeaux de phrases, qu'interrompait, çà et
là le bruit des chaises dans la foule; puis on entendait, tout à
coup, partir derrière soi un long mugissement de boeuf, ou bien
les bêlements des agneaux qui se répondaient au coin des rues. En
effet, les vachers et les bergers avaient poussé leurs bêtes
jusque-là, et elles beuglaient de temps à autre, tout en arrachant
avec leur langue quelque bribe de feuillage qui leur pendait sur
le museau.
Rodolphe s'était rapproché d'Emma, et il disait d'une voix basse,
en parlant vite:
-- Est-ce que cette conjuration du monde ne vous révolte pas? Est-
il un seul sentiment qu'il ne condamne? Les instincts les plus
nobles, les sympathies les plus pures sont persécutés, calomniés,
et, s'il se rencontre enfin deux pauvres âmes, tout est organisé
pour qu'elles ne puissent se joindre. Elles essayeront cependant,
elles battront des ailes, elles s'appelleront. Oh! n'importe, tôt
ou tard, dans six mois, dix ans, elles se réuniront, s'aimeront,
parce que la fatalité l'exige et qu'elles sont nées l'une pour
l'autre.
Il se tenait les bras croisés sur ses genoux, et, ainsi levant la
figure vers Emma, il la regardait de près, fixement. Elle
distinguait dans ses yeux des petits rayons d'or s'irradiant tout
autour de ses pupilles noires, et même elle sentait le parfum de
la pommade qui lustrait sa chevelure. Alors une mollesse la
saisit, elle se rappela ce vicomte qui l'avait fait valser à la
Vaubyessard, et dont la barbe exhalait, comme ces cheveux-là,
cette odeur de vanille et de citron; et, machinalement, elle
entreferma les paupières pour la mieux respirer: Mais, dans ce
geste qu'elle fit en se cambrant sur sa chaise, elle aperçut au
loin, tout au fond de l'horizon, la vieille diligence
l'Hirondelle, qui descendait lentement la côte des Leux, en
traînant après soi un long panache de poussière. C'était dans
cette voiture jaune que Léon, si souvent, était revenu vers elle;
et par cette route là-bas qu'il était parti pour toujours! Elle
crut le voir en face, à sa fenêtre; puis tout se confondit, des
nuages passèrent; il lui sembla qu'elle tournait encore dans la
valse, sous le feu des lustres, au bras du vicomte, et que Léon
n'était pas loin, qui allait venir ... et cependant elle sentait
toujours la tête de Rodolphe à côté d'elle. La douceur de cette
sensation pénétrait ainsi ses désirs d'autrefois, et comme des
grains de sable sous un coup de vent, ils tourbillonnaient dans la
bouffée subtile du parfum qui se répandait sur son âme. Elle
ouvrit les narines à plusieurs reprises, fortement, pour aspirer
la fraîcheur des lierres autour des chapiteaux. Elle retira ses
gants, elle s'essuya les mains; puis, avec son mouchoir, elle
s'éventait la figure, tandis qu'à travers le battement de ses
tempes elle entendait la rumeur de la foule et la voix du
Conseiller qui psalmodiait ses phrases.
Il disait:
«Continuez! persévérez! n'écoutez ni les suggestions de la
routine, ni les conseils trop hâtifs d'un empirisme téméraire!
Appliquez-vous surtout à l'amélioration du sol, aux bons engrais,
au développement des races chevalines, bovines, ovines et
porcines! Que ces comices soient pour vous comme des arènes
pacifiques où le vainqueur, en en sortant, tendra la main au
vaincu et fraternisera avec lui, dans l'espoir d'un succès
meilleur! Et vous, vénérables serviteurs! humbles domestiques,
dont aucun gouvernement jusqu'à ce jour n'avait pris en
considération les pénibles labeurs, venez recevoir la récompense
de vos vertus silencieuses, et soyez convaincus que l'état,
désormais, a les yeux fixés sur vous, qu'il vous encourage, qu'il
vous protège, qu'il fera droit à vos justes réclamations et
allégera, autant qu'il est en lui, le fardeau de vos pénibles
sacrifices!».
M. Lieuvain se rassit alors; M. Derozerays se leva, commençant un
autre discours. Le sien peut-être, ne fut point aussi fleuri que
celui du Conseiller; mais il se recommandait par un caractère de
style plus positif, c'est-à-dire par des connaissances plus
spéciales et des considérations plus relevées. Ainsi, l'éloge du
gouvernement y tenait moins de place; la religion et l'agriculture
en occupaient davantage. On y voyait le rapport de l'une et de
l'autre, et comment elles avaient concouru toujours à la
civilisation. Rodolphe, avec madame Bovary, causait rêves,
pressentiments, magnétisme. Remontant au berceau des sociétés,
l'orateur vous dépeignait ces temps farouches où les hommes
vivaient de glands, au fond des bois. Puis ils avaient quitté la
dépouille des bêtes; endossé le drap, creusé des sillons, planté
la vigne. Était-ce un bien, et n'y avait-il pas dans cette
découverte plus d'inconvénients que d'avantages? M. Derozerays se
posait ce problème. Du magnétisme, peu à peu, Rodolphe en était
venu aux affinités, et, tandis que M. le président citait
Cincinnatus à sa charrue, Dioclétien plantant ses choux, et les
empereurs de la Chine inaugurant l'année par des semailles, le
jeune homme expliquait à la jeune femme que ces attractions
irrésistibles tiraient leur cause de quelque existence antérieure.
-- Ainsi, nous, disait-il, pourquoi nous sommes-nous connus? quel
hasard l'a voulu? C'est qu'à travers l'éloignement, sans doute,
comme deux fleuves qui coulent pour se rejoindre, nos pentes
particulières nous avaient poussés l'un vers l'autre.
Et il saisit sa main; elle ne la retira pas.
«Ensemble de bonnes cultures!» cria le président.
-- Tantôt, par exemple, quand je suis venu chez vous...
«À M. Bizet, de Quincampoix.»
-- Savais-je que je vous accompagnerais?
«Soixante et dix francs!»
-- Cent fois même j'ai voulu partir, et je vous ai suivie, je suis
resté.
«Fumiers.»
-- Comme je resterais ce soir, demain, les autres jours, toute ma
vie!
«À M. Caron, d'Argueil, une médaille d'or!»
-- Car jamais je n'ai trouvé dans la société de personne un charme
aussi complet.
«À M. Bain, de Givry-Saint-Martin!»
-- Aussi, moi, j'emporterai votre souvenir.
«Pour un bélier mérinos...»
-- Mais vous m'oublierez, j'aurai passé comme une ombre.
«À M. Belot, de Notre-Dame...»
-- Oh! non, n'est-ce pas, je serai quelque chose dans votre
pensée, dans votre vie?
«Race porcine, prix ex aequo: à MM. Lehérissé et Cullembourg;
soixante francs!»
Rodolphe lui serrait la main, et il la sentait toute chaude et
frémissante comme une tourterelle captive qui veut reprendre sa
volée; mais, soit qu'elle essayât de la dégager ou bien qu'elle
répondît à cette pression, elle fit un mouvement des doigts; il
s'écria:
-- Oh! merci! Vous ne me repoussez pas! Vous êtes bonne! vous
comprenez que je suis à vous! Laissez que je vous voie, que je
vous contemple!
Un coup de vent qui arriva par les fenêtres fronça le tapis de la
table, et, sur la Place, en bas, tous les grands bonnets des
paysannes se soulevèrent, comme des ailes de papillons blancs qui
s'agitent.
«Emploi de tourteaux de graines oléagineuses», continua le
président.
Il se hâtait:
«Engrais flamand, -- culture du lin, -- drainage, -- baux à longs
termes, -- services de domestiques.»
Rodolphe ne parlait plus. Ils se regardaient. Un désir suprême
faisait frissonner leurs lèvres sèches; et mollement, sans effort,
leurs doigts se confondirent.
«Catherine-Nicaise-Élisabeth Leroux, de Sassetot-la-Guerrière,
pour cinquante-quatre ans de service dans la même ferme, une
médaille d'argent -- du prix de vingt-cinq francs!»
«Où est-elle, Catherine Leroux?» répéta le Conseiller.
Elle ne se présentait pas, et l'on entendait des voix qui
chuchotaient:
-- Vas-y!
-- Non.
-- À gauche!
-- N'aie pas peur!
-- Ah! qu'elle est bête!
-- Enfin y est-elle? s'écria Tuvache.
-- Oui!... la voilà!
-- Qu'elle approche donc!
Alors on vit s'avancer sur l'estrade une petite vieille femme de
maintien craintif, et qui paraissait se ratatiner dans ses pauvres
vêtements. Elle avait aux pieds de grosses galoches de bois, et,
le long des hanches, un grand tablier bleu. Son visage maigre,
entouré d'un béguin sans bordure, était plus plissé de rides
qu'une pomme de reinette flétrie, et des manches de sa camisole
rouge dépassaient deux longues mains, à articulations noueuses. La
poussière des granges, la potasse des lessives et le suint des
laines les avaient si bien encroûtées, éraillées, durcies,
qu'elles semblaient sales quoiqu'elles fussent rincées d'eau
claire; et, à force d'avoir servi, elles restaient entrouvertes,
comme pour présenter d'elles-mêmes l'humble témoignage de tant de
souffrances subies. Quelque chose d'une rigidité monacale relevait
l'expression de sa figure. Rien de triste ou d'attendri
n'amollissait ce regard pâle. Dans la fréquentation des animaux,
elle avait pris leur mutisme et leur placidité. C'était la
première fois qu'elle se voyait au milieu d'une compagnie si
nombreuse; et, intérieurement effarouchée par les drapeaux, par
les tambours, par les messieurs en habit noir et par la croix
d'honneur du Conseiller, elle demeurait tout immobile, ne sachant
s'il fallait s'avancer ou s'enfuir, ni pourquoi la foule la
poussait et pourquoi les examinateurs lui souriaient. Ainsi se
tenait, devant ces bourgeois épanouis, ce demi-siècle de
servitude.
-- Approchez, vénérable Catherine-Nicaise-Élisabeth Leroux! dit
M. le Conseiller, qui avait pris des mains du président la liste
des lauréats.
Et tour à tour examinant la feuille de papier, puis la vieille
femme, il répétait d'un ton paternel:
-- Approchez, approchez!
-- Êtes-vous sourde? dit Tuvache, en bondissant sur son fauteuil.
Et il se mit là lui crier dans l'oreille:
-- Cinquante-quatre ans de service! Une médaille d'argent! Vingt-
cinq francs! C'est pour vous.
Puis, quand elle eut sa médaille, elle la considéra. Alors un
sourire de béatitude se répandit sur sa figure, et on l'entendit
qui marmottait en s'en allant:
-- Je la donnerai au curé de chez nous, pour qu'il me dise des
messes.
-- Quel fanatisme! exclama le pharmacien, en se penchant vers le
notaire.
La séance était finie; la foule se dispersa; et, maintenant que
les discours étaient lus, chacun reprenait son rang et tout
rentrait dans la coutume: les maîtres rudoyaient les domestiques,
et ceux-ci frappaient les animaux, triomphateurs indolents qui
s'en retournaient à l'étable, une couronne verte entre les cornes.
Cependant les gardes nationaux étaient montés au premier étage de
la mairie, avec des brioches embrochées à leurs baïonnettes, et le
tambour du bataillon qui portait un panier de bouteilles. Madame
Bovary prit le bras de Rodolphe; il la reconduisit chez elle; ils
se séparèrent devant sa porte; puis il se promena seul dans la
prairie, tout en attendant l'heure du banquet.
Le festin fut long, bruyant, mal servi; l'on était si tassé, que
l'on avait peine à remuer les coudes, et les planches étroites qui
servaient de bancs faillirent se rompre sous le poids des
convives. Ils mangeaient abondamment. Chacun s'en donnait pour sa
quote-part. La sueur coulait sur tous les fronts; et une vapeur
blanchâtre, comme la buée d'un fleuve par un matin d'automne,
flottait au-dessus de la table, entre les quinquets suspendus.
Rodolphe, le dos appuyé contre le calicot de la tente, pensait si
fort à Emma, qu'il n'entendait rien. Derrière lui, sur le gazon,
des domestiques empilaient des assiettes sales; ses voisins
parlaient, il ne leur répondait pas; on lui emplissait son verre,
et un silence s'établissait dans sa pensée, malgré les
accroissements de la rumeur. Il rêvait à ce qu'elle avait dit et à
la forme de ses lèvres; sa figure, comme en un miroir magique,
brillait sur la plaque des shakos; les plis de sa robe
descendaient le long des murs, et des journées d'amour se
déroulaient à l'infini dans les perspectives de l'avenir.
Il la revit le soir, pendant le feu d'artifice; mais elle était
avec son mari, madame Homais et le pharmacien, lequel se
tourmentait beaucoup sur le danger des fusées perdues; et, à
chaque moment, il quittait la compagnie pour aller faire à Binet
des recommandations.
Les pièces pyrotechniques envoyées à l'adresse du sieur Tuvache
avaient, par excès de précaution, été enfermées dans sa cave;
aussi la poudre humide ne s'enflammait guère, et le morceau
principal, qui devait figurer un dragon se mordant la queue, rata
complètement. De temps à autre, il partait une pauvre chandelle
romaine; alors la foule béante poussait une clameur où se mêlait
le cri des femmes à qui l'on chatouillait la taille pendant
l'obscurité. Emma, silencieuse, se blottissait doucement contre
l'épaule de Charles; puis, le menton levé, elle suivait dans le
ciel noir le jet lumineux des fusées. Rodolphe la contemplait à la
lueur des lampions qui brûlaient.
Ils s'éteignirent peu à peu. Les étoiles s'allumèrent. Quelques
gouttes de pluie vinrent à tomber. Elle noua son fichu sur sa tête
nue.
À ce moment, le fiacre du Conseiller sortit de l'auberge. Son
cocher, qui était ivre, s'assoupit tout à coup; et l'on apercevait
de loin, par-dessus la capote, entre les deux lanternes, la masse
de son corps qui se balançait de droite et de gauche selon le
tangage des soupentes.
-- En vérité, dit l'apothicaire, on devrait bien sévir contre
l'ivresse! Je voudrais que l'on inscrivît, hebdomadairement, à la
porte de la mairie, sur un tableau ad hoc, les noms de tous ceux
qui, durant la semaine, se seraient intoxiqués avec des alcools.
D'ailleurs, sous le rapport de la statistique, on aurait là comme
des annales patentes qu'on irait au besoin... Mais excusez.
Et il courut encore vers le capitaine.
Celui-ci rentrait à sa maison. Il allait revoir son tour.
-- Peut-être ne feriez-vous pas mal, lui dit Homais, d'envoyer un
de vos hommes ou d'aller vous-même...
--Laissez-moi donc tranquille, répondit le percepteur, puisqu'il
n'y a rien!
-- Rassurez-vous, dit l'apothicaire, quand il fut revenu près de
ses amis. M. Binet m'a certifié que les mesures étaient prises.
Nulle flammèche ne sera tombée. Les pompes sont pleines. Allons
dormir.
-- Ma foi! j'en ai besoin, fit madame Homais qui bâillait
considérablement; mais, n'importe, nous avons eu pour notre fête
une bien belle journée.
Rodolphe répéta d'une voix basse et avec un regard tendre:
-- Oh! oui, bien belle!
Et, s'étant salués, on se tourna le dos.
Deux jours après, dans le Fanal de Rouen il y avait un grand
article sur les comices. Homais l'avait composé, de verve, dès le
lendemain:
«Pourquoi ces festons, ces fleurs, ces guirlandes? Où courait
cette foule comme les flots d'une mer en furie, sous les torrents
d'un soleil tropical qui répandait sa chaleur sur nos guérets?»
Ensuite, il parlait de la condition des paysans. Certes, le
gouvernement faisait beaucoup, mais, pas assez! «Du courage! lui
criait-il; mille réformes sont indispensables, accomplissons-les.»
Puis, abordant l'entrée du Conseiller, il n'oubliait point «l'air
martial de notre milice», ni «nos plus sémillantes villageoises»,
ni «les vieillards à tête chauve, sorte de patriarches qui étaient
là, et dont quelques-uns, débris de nos immortelles phalanges,
sentaient encore battre leurs coeurs au son mâle des tambours.» Il
se citait des premiers parmi les membres du jury, et même il
rappelait, dans une note, que M. Homais, pharmacien, avait envoyé
un mémoire sur le cidre à la Société d'agriculture. Quand il
arrivait à la distribution des récompenses, il dépeignait la joie
des lauréats en traits dithyrambiques. Le père embrassait son
fils, le frère le frère, l'époux l'épouse. Plus d'un montrait avec
orgueil son humble médaille, et sans doute, revenu chez lui, près
de sa bonne ménagère, il l'aura suspendue en pleurant aux murs
discrets de sa chaumine.
«Vers six heures, un banquet, dressé dans l'herbage de
M. Liégeard, a réuni les principaux assistants de la fête. La plus
grande cordialité n'a cessé d'y régner. Divers toasts ont été
portés: M. Lieuvain, au monarque! M. Tuvache, au préfet!
M. Derozerays, à l'agriculture! M. Homais, à l'industrie et aux
beaux-arts, ces deux soeurs! M. Leplichey, aux améliorations! Le
soir, un brillant feu d'artifice a tout à coup illuminé les airs.
On eût dit un véritable kaléidoscope, un vrai décor d'Opéra, et un
moment notre petite localité, a pu se croire transportée au milieu
d'un rêve des Mille et une Nuits.
«Constatons qu'aucun événement fâcheux n'est venu troubler cette
réunion de famille.»
Et il ajoutait: «On y a seulement remarqué l'absence du clergé.
Sans doute les sacristies entendent le progrès d'une autre
manière. Libre à vous, messieurs de Loyola!»
IX
Six semaines s'écoulèrent. Rodolphe ne revint pas. Un soir, enfin,
il parut.
Il s'était dit, le lendemain des comices:
-- N'y retournons pas de sitôt, ce serait une faute.
Et, au bout de la semaine, il était parti pour la chasse. Après la
chasse, il avait songé qu'il était trop tard, puis il fit ce
raisonnement:
-- Mais, si du premier jour elle m'a aimé, elle doit, par
l'impatience de me revoir, m'aimer davantage. Continuons donc!
Et il comprit que son calcul avait été bon lorsque, en entrant
dans la salle, il aperçut Emma pâlir.
Elle était seule. Le jour tombait. Les petits rideaux de
mousseline, le long des vitres, épaississaient le crépuscule, et
la dorure du baromètre, sur qui frappait un rayon de soleil,
étalait des feux dans la glace, entre les découpures du polypier.
Rodolphe resta debout; et à peine si Emma répondit à ses premières
phrases de politesse.
-- Moi, dit-il, j'ai eu des affaires. J'ai été malade.
-- Gravement? s'écria-t-elle.
-- Eh bien, fit Rodolphe en s'asseyant à ses côtés sur un
tabouret, non!... C'est que je n'ai pas voulu revenir.
-- Pourquoi?
-- Vous ne devinez pas?
Il la regarda encore une fois, mais d'une façon si violente
qu'elle baissa la tête en rougissant. Il reprit:
-- Emma...
-- Monsieur! fit-elle en s'écartant un peu.
-- Ah! vous voyez bien, répliqua-t-il d'une voix mélancolique, que
j'avais raison de vouloir ne pas revenir; car ce nom, ce nom qui
remplit mon âme et qui m'est échappé, vous me l'interdisez! Madame
Bovary!... Eh! tout le monde vous appelle comme cela!... Ce n'est
pas votre nom, d'ailleurs; c'est le nom d'un autre!
Il répéta:
-- D'un autre!
Et il se cacha la figure entre les mains.
-- Oui, je pense à vous continuellement!... Votre souvenir me
désespère! Ah! pardon!... Je vous quitte... Adieu!... J'irai
loin..., si loin, que vous n'entendrez plus parler de moi!... Et
cependant..., aujourd'hui..., je ne sais quelle force encore m'a
poussé vers vous! Car on ne lutte pas contre le ciel, on ne
résiste point au sourire des anges! On se laisse entraîner par ce
qui est beau, charmant, adorable!
C'était la première fois qu'Emma s'entendait dire ces choses; et
son orgueil, comme quelqu'un qui se délasse dans une étuve,
s'étirait mollement et tout entier à la chaleur de ce langage.
-- Mais, si je ne suis pas venu, continua-t-il, si je n'ai pu vous
voir, ah! du moins j'ai bien contemplé ce qui vous entoure. La
nuit, toutes les nuits, je me relevais, j'arrivais jusqu'ici, je
regardais votre maison, le toit qui brillait sous la lune, les
arbres du jardin qui se balançaient à votre fenêtre, et une petite
lampe, une lueur, qui brillait à travers les carreaux, dans
l'ombre. Ah! vous ne saviez guère qu'il y avait là, si près et si
loin, un pauvre misérable...
Elle se tourna vers lui avec un sanglot.
-- Oh! vous êtes bon! dit-elle.
-- Non, je vous aime, voilà tout! Vous n'en doutez pas! Dites-le-
moi; un mot! un seul mot!
Et Rodolphe, insensiblement, se laissa glisser du tabouret jusqu'à
terre; mais on entendit un bruit de sabots dans la cuisine, et la
porte de la salle, il s'en aperçut, n'était pas fermée.
-- Que vous seriez charitable, poursuivit-il en se relevant, de
satisfaire une fantaisie!
C'était de visiter sa maison; il désirait la connaître; et, madame
Bovary n'y voyant point d'inconvénient, ils se levaient tous les
deux, quand Charles entra.
-- Bonjour, docteur, lui dit Rodolphe.
Le médecin, flatté de ce titre inattendu, se répandit en
obséquiosités, et l'autre en profita pour se remettre un peu.
-- Madame m'entretenait, fit-il donc, de sa santé...
Charles l'interrompit: il avait mille inquiétudes, en effet; les
oppressions de sa femme recommençaient. Alors Rodolphe demanda si
l'exercice du cheval ne serait pas bon.
-- Certes! excellent, parfait!... Voilà une idée! Tu devrais la
suivre.
Et, comme elle objectait qu'elle n'avait point de cheval,
M. Rodolphe en offrit un; elle refusa ses offres; il n'insista
pas; puis, afin de motiver sa visite, il conta que son charretier,
l'homme à la saignée, éprouvait toujours des étourdissements.
-- J'y passerai, dit Bovary.
-- Non, non, je vous l'enverrai; nous viendrons, ce sera plus
commode pour vous.
-- Ah! fort bien. Je vous remercie.
Et, dès qu'ils furent seuls:
-- Pourquoi n'acceptes-tu pas les propositions de M. Boulanger,
qui sont si gracieuses?
Elle prit un air boudeur, chercha mille excuses, et déclara
finalement que cela peut-être semblerait drôle.
-- Ah! je m'en moque pas mal! dit Charles en faisant une
pirouette. La santé avant tout! Tu as tort!
-- Eh! comment veux-tu que je monte à cheval, puisque je n'ai pas
d'amazone?
-- Il faut t'en commander une! répondit-il.
L'amazone la décida.
Quand le costume fut prêt, Charles écrivit à M. Boulanger que sa
femme était à sa disposition, et qu'ils comptaient sur sa
complaisance.
Le lendemain, à midi, Rodolphe arriva devant la porte de Charles
avec deux chevaux de maître. L'un portait des pompons roses aux
oreilles et une selle de femme en peau de daim.
Rodolphe avait mis de longues bottes molles, se disant que sans
doute elle n'en avait jamais vu de pareilles; en effet, Emma fut
charmée, de sa tournure, lorsqu'il apparut sur le palier avec son
grand habit de velours et sa culotte de tricot blanc. Elle était
prête, elle l'attendait.
Justin s'échappa de la pharmacie pour la voir, et l'apothicaire
aussi se dérangea. Il faisait à M. Boulanger des recommandations:
-- Un malheur arrive si vite! Prenez garde! Vos chevaux peut-être
sont fougueux!
Elle entendit du bruit au-dessus de sa tête: c'était Félicité qui
tambourinait contre les carreaux pour divertir la petite Berthe.
L'enfant envoya de loin un baiser; sa mère lui répondit d'un signe
avec le pommeau de sa cravache.
-- Bonne promenade! cria M. Homais. De la prudence, surtout! de la
prudence!
Et il agita son journal en les regardant s'éloigner.
Dès qu'il sentit la terre, le cheval d'Emma prit le galop.
Rodolphe galopait à côté d'elle. Par moments ils échangeaient une
parole. La figure un peu baissée, la main haute et le bras droit
déployé, elle s'abandonnait à la cadence du mouvement qui la
berçait sur la selle.
Au bas de la côte, Rodolphe lâcha les rênes; ils partirent
ensemble, d'un seul bond; puis, en haut, tout à coup, les chevaux
s'arrêtèrent, et son grand voile bleu retomba.
On était aux premiers jours d'octobre. Il y avait du brouillard
sur la campagne. Des vapeurs s'allongeaient à l'horizon, entre le
contour des collines; et d'autres, se déchirant, montaient, se
perdaient. Quelquefois, dans un écartement des nuées, sous un
rayon de soleil, on apercevait au loin les toits d'Yonville, avec
les jardins au bord de l'eau, les cours, les murs, et le clocher
de l'église. Emma fermait à demi les paupières pour reconnaître sa
maison, et jamais ce pauvre village où elle vivait ne lui avait
semblé si petit. De la hauteur où ils étaient, toute la vallée
paraissait un immense lac pâle, s'évaporant à l'air. Les massifs
d'arbres, de place en place, saillissaient comme des rochers
noirs; et les hautes lignes des peupliers, qui dépassaient la
brume, figuraient des grèves que le vent remuait.
À côté, sur la pelouse, entre les sapins, une lumière brune
circulait dans l'atmosphère tiède. La terre, roussâtre comme de la
poudre de tabac, amortissait le bruit des pas; et, du bout de
leurs fers, en marchant, les chevaux poussaient devant eux des
pommes de pin tombées.
Rodolphe et Emma suivirent ainsi la lisière du bois. Elle se
détournait de temps à autre afin d'éviter son regard, et alors
elle ne voyait que les troncs des sapins alignés, dont la
succession continue l'étourdissait un peu. Les chevaux
soufflaient. Le cuir des selles craquait.
Au moment où ils entrèrent dans la forêt, le soleil parut.
-- Dieu nous protège! dit Rodolphe.
-- Vous croyez? fit-elle.
-- Avançons! avançons! reprit-il.
Il claqua de la langue. Les deux bêtes couraient.
De longues fougères, au bord du chemin, se prenaient dans l'étrier
d'Emma. Rodolphe, tout en allant, se penchait et il les retirait à
mesure. D'autres fois, pour écarter les branches, il passait près
d'elle, et Emma sentait son genou lui frôler la jambe. Le ciel
était devenu bleu. Les feuilles ne remuaient pas. Il y avait de
grands espaces pleins de bruyères tout en fleurs; et des nappes de
violettes s'alternaient avec le fouillis des arbres, qui étaient
gris, fauves ou dorés, selon la diversité des feuillages. Souvent
on entendait, sous les buissons, glisser un petit battement
d'ailes, ou bien le cri rauque et doux des corbeaux, qui
s'envolaient dans les chênes.
Ils descendirent. Rodolphe attacha les chevaux. Elle allait
devant, sur la mousse, entre les ornières.
Mais sa robe trop longue l'embarrassait, bien qu'elle la portât
relevée par la queue, et Rodolphe, marchant derrière elle,
contemplait entre ce drap noir et la bottine noire, la délicatesse
de son bas blanc, qui lui semblait quelque chose de sa nudité.
Elle s'arrêta.
-- Je suis fatiguée, dit-elle.
-- Allons, essayez encore! reprit-il. Du courage!
Puis, cent pas plus loin, elle s'arrêta de nouveau; et, à travers
son voile, qui de son chapeau d'homme descendait obliquement sur
ses hanches, on distinguait son visage dans une transparence
bleuâtre, comme si elle eût nagé sous des flots d'azur.
-- Où allons-nous donc?
Il ne répondit rien. Elle respirait d'une façon saccadée. Rodolphe
jetait les yeux autour de lui et il se mordait la moustache.
Ils arrivèrent à un endroit plus large, où l'on avait abattu des
baliveaux. Ils s'assirent sur un tronc d'arbre renversé, et
Rodolphe se mit à lui parler de son amour.
Il ne l'effraya point d'abord par des compliments. Il fut calme,
sérieux, mélancolique.
Emma l'écoutait la tête basse, et tout en remuant, avec la pointe
de son pied, des copeaux par terre.
Mais, à cette phrase:
-- Est-ce que nos destinées maintenant ne sont pas communes.
-- Eh non! répondit-elle. Vous le savez bien. C'est impossible.
Elle se leva pour partir. Il la saisit au poignet. Elle s'arrêta.
Puis, l'ayant considéré quelques minutes d'un oeil amoureux et
tout humide, elle dit vivement:
-- Ah! tenez, n'en parlons plus... Où sont les chevaux?
Retournons.
Il eut un geste de colère et d'ennui. Elle répéta:
-- Où sont les chevaux? où sont les chevaux?
Alors, souriant d'un sourire étrange et la prunelle fixe, les
dents serrées, il s'avança en écartant les bras. Elle se recula
tremblante. Elle balbutiait:
-- Oh! vous me faites peur! vous me faites mal! Partons.
-- Puisqu'il le faut, reprit-il en changeant de visage.
Et il redevint aussitôt respectueux, caressant, timide. Elle lui
donna son bras. Ils s'en retournèrent. Il disait:
-- Qu'aviez-vous donc? Pourquoi? Je n'ai pas compris! Vous vous
méprenez, sans doute? Vous êtes dans mon âme comme une madone sur
un piédestal, à une place haute, solide et immaculée. Mais j'ai
besoin de vous pour vivre! J'ai besoin de vos yeux, de votre voix,
de votre pensée. Soyez mon amie, ma soeur, mon ange!
Et il allongeait son bras et lui en entourait la taille. Elle
tâchait de se dégager mollement. Il la soutenait ainsi, en
marchant.
Mais ils entendirent les deux chevaux qui broutaient le feuillage.
-- Oh! encore, dit Rodolphe. Ne partons pas! Restez!
Il l'entraîna plus loin, autour d'un petit étang, où des lentilles
d'eau faisaient une verdure sur les ondes. Des nénuphars flétris
se tenaient immobiles entre les joncs. Au bruit de leurs pas dans
l'herbe, des grenouilles sautaient pour se cacher.
-- J'ai tort, j'ai tort, disait-elle. Je suis folle de vous
entendre.
-- Pourquoi?... Emma! Emma!
-- Oh! Rodolphe!... fit lentement la jeune femme en se penchant
sur son épaule.
Le drap de sa robe s'accrochait au velours de l'habit. Elle
renversa son cou blanc, qui se gonflait d'un soupir; et,
défaillante, tout en pleurs, avec un long frémissement et se
cachant la figure, elle s'abandonna.
Les ombres du soir descendaient; le soleil horizontal, passant
entre les branches, lui éblouissait les yeux. Çà et là, tout
autour d'elle, dans les feuilles ou par terre, des taches
lumineuses tremblaient, comme si des colibris, en volant, eussent
éparpillé leurs plumes. Le silence était partout; quelque chose de
doux semblait sortir des arbres; elle sentait son coeur, dont les
battements recommençaient, et le sang circuler dans sa chair comme
un fleuve de lait. Alors, elle entendit tout au loin, au delà du
bois, sur les autres collines, un cri vague et prolongé, une voix
qui se traînait, et elle l'écoutait silencieusement, se mêlant
comme une musique aux dernières vibrations de ses nerfs émus.
Rodolphe, le cigare aux dents, raccommodait avec son canif une des
deux brides cassée.
Ils s'en revinrent à Yonville, par le même chemin. Ils revirent
sur la boue les traces de leurs chevaux, côte à côte, et les mêmes
buissons, les mêmes cailloux dans l'herbe. Rien autour d'eux
n'avait changé; et pour elle, cependant, quelque chose était
survenu de plus considérable que si les montagnes se fussent
déplacées. Rodolphe, de temps à autre, se penchait et lui prenait
sa main pour la baiser.
Elle était charmante, à cheval! Droite, avec sa taille mince, le
genou plié sur la crinière de sa bête et un peu colorée par le
grand air, dans la rougeur du soir.
En entrant dans Yonville, elle caracola sur les pavés. On la
regardait des fenêtres.
Son mari, au dîner, lui trouva bonne mine; mais elle eut l'air de
ne pas l'entendre lorsqu'il s'informa de sa promenade; et elle
restait le coude au bord de son assiette, entre les deux bougies
qui brûlaient.
-- Emma! dit-il.
-- Quoi?
-- Eh bien, j'ai passé cette après-midi chez M. Alexandre; il a
une ancienne pouliche encore fort belle, un peu couronnée
seulement, et qu'on aurait, je suis sûr, pour une centaine
d'écus...
Il ajouta:
-- Pensant même que cela te serait agréable, je l'ai retenue...,
je l'ai achetée... Ai-je bien fait? Dis-moi donc.
Elle remua la tête en signe d'assentiment; puis, un quart d'heure
après:
-- Sors-tu ce soir? demanda-t-elle.
-- Oui. Pourquoi?
-- Oh! rien, rien, mon ami.
Et, dès qu'elle fut débarrassée de Charles, elle monta s'enfermer
dans sa chambre.
D'abord, ce fut comme un étourdissement; elle voyait les arbres,
les chemins, les fossés, Rodolphe, et elle sentait encore
l'étreinte de ses bras, tandis que le feuillage frémissait et que
les joncs sifflaient.
Mais, en s'apercevant dans la glace, elle s'étonna de son visage.
Jamais elle n'avait eu les yeux si grands, si noirs, ni d'une
telle profondeur. Quelque chose de subtil épandu sur sa personne
la transfigurait.
Elle se répétait: «J'ai un amant! un amant!» se délectant à cette
idée comme à celle d'une autre puberté qui lui serait survenue.
Elle allait donc posséder enfin ces joies de l'amour, cette fièvre
du bonheur dont elle avait désespéré. Elle entrait dans quelque
chose de merveilleux où tout serait passion, extase, délire; une
immensité bleuâtre l'entourait, les sommets du sentiment
étincelaient sous sa pensée, et l'existence ordinaire
n'apparaissait qu'au loin, tout en bas, dans l'ombre, entre les
intervalles de ces hauteurs.
Alors elle se rappela les héroïnes des livres qu'elle avait lus,
et la légion lyrique de ces femmes adultères se mit à chanter dans
sa mémoire avec des voix de soeurs qui la charmaient. Elle
devenait elle-même comme une partie véritable de ces imaginations
et réalisait la longue rêverie de sa jeunesse, en se considérant
dans ce type d'amoureuse qu'elle avait tant envié. D'ailleurs,
Emma éprouvait une satisfaction de vengeance. N'avait-elle pas
assez souffert! Mais elle triomphait maintenant, et l'amour, si
longtemps contenu, jaillissait tout entier avec des
bouillonnements joyeux. Elle le savourait sans remords, sans
inquiétude, sans trouble.
La journée du lendemain se passa dans une douceur nouvelle. Ils se
firent des serments. Elle lui raconta ses tristesses. Rodolphe
l'interrompait par ses baisers; et elle lui demandait, en le
contemplant les paupières à demi closes, de l'appeler encore par
son nom et de répéter qu'il l'aimait. C'était dans la forêt, comme
la veille, sous une hutte de sabotiers. Les murs en étaient de
paille et le toit descendait si bas, qu'il fallait se tenir
courbé. Ils étaient assis l'un contre l'autre, sur un lit de
feuilles sèches.
À partir de ce jour-là, ils s'écrivirent régulièrement tous les
soirs. Emma portait sa lettre au bout du jardin, près de la
rivière, dans une fissure de la terrasse. Rodolphe venait l'y
chercher et en plaçait une autre, qu'elle accusait toujours d'être
trop courte.
Un matin, que Charles était sorti dès avant l'aube, elle fut prise
par la fantaisie de voir Rodolphe à l'instant. On pouvait arriver
promptement à la Huchette, y rester une heure et être rentré dans
Yonville que tout le monde encore serait endormi. Cette idée la
fit haleter de convoitise, et elle se trouva bientôt au milieu de
la prairie, où elle marchait à pas rapides, sans regarder derrière
elle.
Le jour commençait à paraître. Emma, de loin, reconnut la maison
de son amant, dont les deux girouettes à queue-d'aronde se
découpaient en noir sur le crépuscule pâle.
Après la cour de la ferme, il y avait un corps de logis qui devait
être le château. Elle y entra, comme si les murs, à son approche,
se fussent écartés d'eux-mêmes. Un grand escalier droit montait
vers un corridor. Emma tourna la clenche d'une porte, et tout à
coup, au fond de la chambre, elle aperçut un homme qui dormait.
C'était Rodolphe. Elle poussa un cri.
-- Te voilà! te voilà! répétait-il. Comment as-tu fait pour
venir?... Ah! ta robe est mouillée!
-- Je t'aime! répondit-elle en lui passant les bras autour du cou.
Cette première audace lui ayant réussi, chaque fois maintenant que
Charles sortait de bonne heure, Emma s'habillait vite et
descendait à pas de loup le perron qui conduisait au bord de
l'eau.
Mais, quand la planche aux vaches était levée, il fallait suivre
les murs qui longeaient la rivière; la berge était glissante; elle
s'accrochait de la main, pour ne pas tomber, aux bouquets de
ravenelles flétries. Puis elle prenait à travers des champs en
labour, où elle enfonçait, trébuchait et empêtrait ses bottines
minces. Son foulard, noué sur sa tête, s'agitait au vent dans les
herbages; elle avait peur des boeufs, elle se mettait à courir;
elle arrivait essoufflée, les joues roses, et exhalant de toute sa
personne un frais parfum de sève, de verdure et de grand air.
Rodolphe, à cette heure-là, dormait encore. C'était comme une
matinée de printemps qui entrait dans sa chambre.
Les rideaux jaunes, le long des fenêtres laissaient passer
doucement une lourde lumière blonde. Emma tâtonnait en clignant
des yeux, tandis que les gouttes de rosée suspendues à ses
bandeaux faisaient comme une auréole de topazes tout autour de sa
figure. Rodolphe, en riant, l'attirait à lui et il la prenait sur
son coeur.
Ensuite, elle examinait l'appartement, elle ouvrait les tiroirs
des meubles, elle se peignait avec son peigne et se regardait dans
le miroir à barbe. Souvent même, elle mettait entre ses dents le
tuyau d'une grosse pipe qui était sur la table de nuit, parmi des
citrons et des morceaux de sucre, près d'une carafe d'eau.
Il leur fallait un bon quart d'heure pour les adieux. Alors Emma
pleurait; elle aurait voulu ne jamais abandonner Rodolphe. Quelque
chose de plus fort qu'elle la poussait vers lui, si bien qu'un
jour, la voyant survenir à l'improviste, il fronça le visage comme
quelqu'un de contrarié.
-- Qu'as-tu donc? dit-elle. Souffres-tu? Parle-moi!
Enfin il déclara, d'un air sérieux, que ses visites devenaient
imprudentes et qu'elle se compromettait.
X
Peu à peu, ces craintes de Rodolphe la gagnèrent. L'amour l'avait
enivrée d'abord, et elle n'avait songé à rien au delà. Mais, à
présent qu'il était indispensable à sa vie, elle craignait d'en
perdre quelque chose, ou même qu'il ne fût troublé. Quand elle
s'en revenait de chez lui, elle jetait tout alentour des regards
inquiets, épiant chaque forme qui passait à l'horizon et chaque
lucarne du village d'où l'on pouvait l'apercevoir. Elle écoutait
les pas, les cris, le bruit des charrues; et elle s'arrêtait plus
blême et plus tremblante que les feuilles des peupliers qui se
balançaient sur sa tête.
Un matin, qu'elle s'en retournait ainsi, elle crut distinguer tout
à coup le long canon d'une carabine qui semblait la tenir en joue.
Il dépassait obliquement le bord d'un petit tonneau, à demi enfoui
entre les herbes, sur la marge d'un fossé. Emma, prête à défaillir
de terreur, avança cependant, et un homme sortit du tonneau, comme
ces diables à boudin qui se dressent du fond des boîtes. Il avait
des guêtres bouclées jusqu'aux genoux, sa casquette enfoncée
jusqu'aux yeux, les lèvres grelottantes et le nez rouge. C'était
le capitaine Binet, à l'affût des canards sauvages.
-- Vous auriez dû parler de loin! s'écria-t-il. Quand on aperçoit
un fusil, il faut toujours avertir.
Le percepteur, par là, tâchait de dissimuler la crainte qu'il
venait d'avoir; car, un arrêté préfectoral ayant interdit la
chasse aux canards autrement qu'en bateau, M. Binet, malgré son
respect pour les lois, se trouvait en contravention. Aussi
croyait-il à chaque minute entendre arriver le garde champêtre.
Mais cette inquiétude irritait son plaisir, et, tout seul dans son
tonneau, il s'applaudissait de son bonheur et de sa malice.
À la vue d'Emma, il parut soulagé d'un grand poids, et aussitôt,
entamant la conversation:
-- Il ne fait pas chaud, ça pique!
Emma ne répondit rien. Il poursuivit:
-- Et vous voilà sortie de bien bonne heure?
-- Oui, dit-elle en balbutiant; je viens de chez la nourrice où
est mon enfant.
-- Ah! fort bien! fort bien! Quant à moi, tel que vous me voyez,
dès la pointe du jour je suis là; mais le temps est si crassineux,
qu'à moins d'avoir la plume juste au bout...
-- Bonsoir, monsieur Binet, interrompit-elle en lui tournant les
talons.
-- Serviteur, madame, reprit-il d'un ton sec.
Et il rentra dans son tonneau.
Emma se repentit d'avoir quitté si brusquement le percepteur. Sans
doute, il allait faire des conjectures défavorables. L'histoire de
la nourrice était la pire excuse, tout le monde sachant bien à
Yonville que la petite Bovary, depuis un an, était revenue chez
ses parents. D'ailleurs, personne n'habitait aux environs; ce
chemin ne conduisait qu'à la Huchette; Binet donc avait deviné
d'où elle venait, et il ne se tairait pas, il bavarderait, c'était
certain! Elle resta jusqu'au soir à se torturer l'esprit dans tous
les projets de mensonges imaginables, et ayant sans cesse devant
les yeux cet imbécile à carnassière.
Charles, après le dîner, la voyant soucieuse, voulut, par
distraction, la conduire chez le pharmacien; et la première
personne qu'elle aperçut dans la pharmacie, ce fut encore lui, le
percepteur! Il était debout devant le comptoir, éclairé par la
lumière du bocal rouge, et il disait:
-- Donnez-moi, je vous prie, une demi-once de vitriol.
-- Justin, cria l'apothicaire, apporte-nous l'acide sulfurique.
Puis, à Emma, qui voulait monter dans l'appartement de madame
Homais:
-- Non, restez, ce n'est pas la peine, elle va descendre.
Chauffez-vous au poêle en attendant... Excusez-moi... Bonjour,
docteur (car le pharmacien se plaisait beaucoup a prononcer ce mot
docteur, comme si en l'adressant à un autre, il eût fait rejaillir
sur lui-même quelque chose de la pompe qu'il y trouvait)... Mais
prends garde de renverser les mortiers! va plutôt chercher les
chaises de la petite salle; tu sais bien qu'on ne dérange pas les
fauteuils du salon.
Et, pour remettre en place son fauteuil, Homais se précipitait
hors du comptoir, quand Binet lui demanda une demi-once d'acide de
sucre.
-- Acide de sucre? fit le pharmacien dédaigneusement. Je ne
connais pas, j'ignore! Vous voulez peut-être de l'acide oxalique?
C'est oxalique, n'est-il pas vrai?
Binet expliqua qu'il avait besoin d'un mordant pour composer lui-
même une eau de cuivre avec quoi dérouiller diverses garnitures de
chasse. Emma tressaillit. Le pharmacien se mit à dire:
-- En effet, le temps n'est pas propice, à cause de l'humidité.
-- Cependant, reprit le percepteur d'un air finaud, il y a des
personnes qui s'en arrangent.
Elle étouffait.
-- Donnez-moi encore...
-- Il ne s'en ira donc jamais! pensait-elle.
-- Une demi-once d'arcanson et de térébenthine, quatre onces de
cire jaune, et trois demi-onces de noir animal, s'il vous plaît,
pour nettoyer les cuirs vernis de mon équipement.
L'apothicaire commençait à tailler de la cire, quand madame Homais
parut avec Irma dans ses bras, Napoléon à ses côtés et Athalie qui
la suivait. Elle alla s'asseoir sur le banc de velours contre la
fenêtre, et le gamin s'accroupit sur un tabouret, tandis que sa
soeur aînée rôdait autour de la boîte à jujube, près de son petit
papa. Celui-ci emplissait des entonnoirs et bouchait des flacons,
il collait des étiquettes, il confectionnait des paquets. On se
taisait autour de lui; et l'on entendait seulement de temps à
autre tinter les poids dans les balances, avec quelques paroles
basses du pharmacien donnant des conseils à son élève.
-- Comment va votre jeune personne? demanda tout à coup madame
Homais.
-- Silence! exclama son mari, qui écrivait des chiffres sur le
cahier de brouillons.
-- Pourquoi ne l'avez-vous pas amenée? reprit-elle à demi-voix.
-- Chut! chut! fit Emma en désignant du doigt l'apothicaire.
Mais Binet, tout entier à la lecture de l'addition, n'avait rien
entendu probablement. Enfin il sortit. Alors Emma, débarrassée,
poussa un grand soupir.
-- Comme vous respirez fort! dit madame Homais.
-- Ah! c'est qu'il fait un peu chaud, répondit-elle.
Ils avisèrent donc, le lendemain, à organiser leurs rendez-vous;
Emma voulait corrompre sa servante par un cadeau; mais il eût
mieux valu découvrir à Yonville quelque maison discrète. Rodolphe
promit d'en chercher une.
Pendant tout l'hiver, trois ou quatre fois la semaine, à la nuit
noire, il arrivait dans le jardin. Emma, tout exprès, avait retiré
la clef de la barrière, que Charles crut perdue.
Pour l'avertir, Rodolphe jetait contre les persiennes une poignée
de sable. Elle se levait en sursaut; mais quelquefois il lui
fallait attendre, car Charles avait la manie de bavarder au coin
du feu, et il n'en finissait pas. Elle se dévorait d'impatience;
si ses yeux l'avaient pu, ils l'eussent fait sauter par les
fenêtres. Enfin, elle commençait sa toilette de nuit; puis, elle
prenait un livre et continuait à lire fort tranquillement, comme
si la lecture l'eût amusée. Mais Charles, qui était au lit,
l'appelait pour se coucher.
-- Viens donc, Emma, disait-il, il est temps.
-- Oui, j'y vais! répondait-elle.
Cependant, comme les bougies l'éblouissaient, il se tournait vers
le mur et s'endormait. Elle s'échappait en retenant son haleine,
souriante, palpitante, déshabillée.
Rodolphe avait un grand manteau; il l'en enveloppait tout entière,
et, passant le bras autour de sa taille, il l'entraînait sans
parler jusqu'au fond du jardin.
C'était sous la tonnelle, sur ce même banc de bâtons pourris où
autrefois Léon la regardait si amoureusement, durant les soirs
d'été. Elle ne pensait guère à lui maintenant.
Les étoiles brillaient à travers les branches du jasmin sans
feuilles. Ils entendaient derrière eux la rivière qui coulait, et,
de temps à autre, sur la berge, le claquement des roseaux secs.
Des massifs d'ombre, çà et là, se bombaient dans l'obscurité, et
parfois, frissonnant tous d'un seul mouvement, ils se dressaient
et se penchaient comme d'immenses vagues noires qui se fussent
avancées pour les recouvrir. Le froid de la nuit les faisait
s'étreindre davantage; les soupirs de leurs lèvres leur semblaient
plus forts; leurs yeux, qu'ils entrevoyaient à peine, leur
paraissaient plus grands, et, au milieu du silence, il y avait des
paroles dites tout bas qui tombaient sur leur âme avec une
sonorité cristalline et qui s'y répercutaient en vibrations
multipliées.
Lorsque la nuit était pluvieuse, ils s'allaient réfugier dans le
cabinet aux consultations, entre le hangar et l'écurie. Elle
allumait un des flambeaux de la cuisine, qu'elle avait caché
derrière les livres. Rodolphe s'installait là comme chez lui. La
vue de la bibliothèque et du bureau, de tout l'appartement enfin,
excitait sa gaieté; et il ne pouvait se retenir de faire sur
Charles quantité de plaisanteries qui embarrassaient Emma. Elle
eût désiré le voir plus sérieux, et même plus dramatique à
l'occasion, comme cette fois où elle crut entendre dans l'allée un
bruit de pas qui s'approchaient.
-- On vient! dit-elle.
Il souffla la lumière.
-- As-tu tes pistolets?
-- Pourquoi?
-- Mais... pour te défendre, reprit Emma.
-- Est-ce de ton mari? Ah! le pauvre garçon!
Et Rodolphe acheva sa phrase avec un geste qui signifiait: «Je
l'écraserais d'une chiquenaude.»
Elle fut ébahie de sa bravoure, bien qu'elle y sentît une sorte
d'indélicatesse et de grossièreté naïve qui la scandalisa.
Rodolphe réfléchit beaucoup à cette histoire de pistolets. Si elle
avait parlé sérieusement, cela était fort ridicule, pensait-il,
odieux même, car il n'avait, lui, aucune raison de haïr ce bon
Charles, n'étant pas ce qui s'appelle dévoré de jalousie; -- et, à
ce propos, Emma lui avait fait un grand serment qu'il ne trouvait
pas non plus du meilleur goût.
D'ailleurs, elle devenait bien sentimentale. Il avait fallu
échanger des miniatures, on s'était coupé des poignées de cheveux,
et elle demandait à présent une bague, un véritable anneau de
mariage, en signe d'alliance éternelle. Souvent elle lui parlait
des cloches du soir ou des voix de la nature; puis elle
l'entretenait de sa mère, à elle, et de sa mère, à lui. Rodolphe
l'avait perdue depuis vingt ans. Emma, néanmoins, l'en consolait
avec des mièvreries de langage, comme on eût fait à un marmot
abandonné, et même lui disait quelquefois, en regardant la lune:
-- Je suis sûre que là-haut, ensemble, elles approuvent notre
amour.
Mais elle était si jolie! il en avait possédé si peu d'une candeur
pareille! Cet amour sans libertinage était pour lui quelque chose
de nouveau, et qui, le sortant de ses habitudes faciles, caressait
à la fois son orgueil et sa sensualité. L'exaltation d'Emma, que
son bon sens bourgeois dédaignait, lui semblait au fond du coeur
charmante, puisqu'elle s'adressait à sa personne. Alors, sûr
d'être aimé, il ne se gêna pas, et insensiblement ses façons
changèrent.
Il n'avait plus, comme autrefois, de ces mots si doux qui la
faisaient pleurer, ni de ces véhémentes caresses qui la rendaient
folle; si bien que leur grand amour, où elle vivait plongée, parut
se diminuer sous elle, comme l'eau d'un fleuve qui s'absorberait
dans son lit, et elle aperçut la vase. Elle n'y voulut pas croire;
elle redoubla de tendresse; et Rodolphe, de moins en moins, cacha
son indifférence.
Elle ne savait pas si elle regrettait de lui avoir cédé, ou si
elle ne souhaitait point, au contraire, le chérir davantage.
L'humiliation de se sentir faible se tournait en une rancune que
les voluptés tempéraient. Ce n'était pas de l'attachement, c'était
comme une séduction permanente. Il la subjuguait. Elle en avait
presque peur.
Les apparences, néanmoins, étaient plus calmes que jamais,
Rodolphe ayant réussi à conduire l'adultère selon sa fantaisie;
et, au bout de six mois, quand le printemps arriva, ils se
trouvaient, l'un vis-à-vis de l'autre, comme deux mariés qui
entretiennent tranquillement une flamme domestique.
C'était l'époque où le père Rouault envoyait son dinde, en
souvenir de sa jambe remise. Le cadeau arrivait toujours avec une
lettre. Emma coupa la corde qui la retenait au panier, et lut les
lignes suivantes:
«Mes chers enfants,
«J'espère que la présente vous trouvera en bonne santé et que
celui-là vaudra bien les autres; car il me semble un peu plus
mollet, si j'ose dire, et plus massif. Mais, la prochaine fois,
par changement, je vous donnerai un coq, à moins que vous ne
teniez de préférence aux picots; et renvoyez-moi la bourriche,
s'il vous plaît, avec les deux anciennes. J'ai eu un malheur à ma
charreterie, dont la couverture, une nuit qu'il ventait fort,
s'est envolée dans les arbres. La récolte non plus n'a pas été
trop fameuse. Enfin, je ne sais pas quand j'irai vous voir. Ça
m'est tellement difficile de quitter maintenant la maison, depuis
que je suis seul, ma pauvre Emma!
«Et il y avait ici un intervalle entre les lignes, comme si le
bonhomme eût laissé tomber sa plume pour rêver quelque temps.
«Quant à moi, je vais bien, sauf un rhume que j'ai attrapé l'autre
jour à la foire d'Yvetot, où j'étais parti pour retenir un berger,
ayant mis le mien dehors, par suite de sa trop grande délicatesse
de bouche. Comme on est à plaindre avec tous ces brigands-là! Du
reste, c'était aussi un malhonnête.
«J'ai appris d'un colporteur qui, voyageant cet hiver par votre
pays, s'est fait arracher une dent, que Bovary travaillait
toujours dur. Ça ne m'étonne pas, et il m'a montré sa dent; nous
avons pris un café ensemble. Je lui ai demandé s'il t'avait vue,
il m'a dit que non, mais qu'il avait vu dans l'écurie deux
animaux, d'où je conclus que le métier roule. Tant mieux, mes
chers enfants, et que le bon Dieu vous envoie tout le bonheur
imaginable.
«Il me fait deuil de ne pas connaître encore ma bien-aimée petite-
fille Berthe Bovary. J'ai planté pour elle, dans le jardin, sous
ta chambre, un prunier de prunes d'avoine, et je ne veux pas qu'on
y touche, si ce n'est pour lui faire plus tard des compotes, que
je garderai dans l'armoire, à son intention, quand elle viendra.
«Adieu, mes chers enfants. Je t'embrasse, ma fille; vous aussi,
mon gendre, et la petite, sur les deux joues.
«Je suis, avec bien des compliments,
«Votre tendre père,
«THEODORE ROUAULT.»
Elle resta quelques minutes à tenir entre ses doigts ce gros
papier. Les fautes d'orthographe s'y enlaçaient les unes aux
autres, et Emma poursuivait la pensée douce qui caquetait tout au
travers comme une poule à demi cachée dans une haie d'épines. On
avait séché l'écriture avec les cendres du foyer, car un peu de
poussière grise glissa de la lettre sur sa robe, et elle crut
presque apercevoir son père se courbant vers l'âtre pour saisir
les pincettes. Comme il y avait longtemps qu'elle n'était plus
auprès de lui, sur l'escabeau, dans la cheminée, quand elle
faisait brûler le bout d'un bâton à la grande flamme des joncs
marins qui pétillaient!...
Elle se rappela des soirs d'été tout pleins de soleil. Les
poulains hennissaient quand on passait, et galopaient,
galopaient... Il y avait sous sa fenêtre une ruche à miel, et
quelquefois les abeilles, tournoyant dans la lumière, frappaient
contre les carreaux comme des balles d'or rebondissantes. Quel
bonheur dans ce temps-là! quelle liberté! quel espoir! quelle
abondance d'illusions! Il n'en restait plus maintenant! Elle en
avait dépensé à toutes les aventures de son âme, par toutes les
conditions successives, dans la virginité, dans le mariage et dans
l'amour; -- les perdant ainsi continuellement le long de sa vie,
comme un voyageur qui laisse quelque chose de sa richesse à toutes
les auberges de la route.
Mais qui donc la rendait si malheureuse? où était la catastrophe
extraordinaire qui l'avait bouleversée? Et elle releva la tête,
regardant autour d'elle, comme pour chercher la cause de ce qui la
faisait souffrir.
Un rayon d'avril chatoyait sur les porcelaines de l'étagère; le
feu brûlait; elle sentait sous ses pantoufles la douceur du tapis;
le jour était blanc, l'atmosphère tiède, et elle entendit son
enfant qui poussait des éclats de rire.
En effet, la petite fille se roulait alors sur le gazon, au milieu
de l'herbe qu'on fanait. Elle était couchée à plat ventre, au haut
d'une meule. Sa bonne la retenait par la jupe. Lestiboudois
ratissait à côté, et, chaque fois qu'il s'approchait, elle se
penchait en battant l'air de ses deux bras.
-- Amenez-la-moi! dit sa mère se précipitant pour l'embrasser.
Comme je t'aime, ma pauvre enfant! comme je t'aime!
Puis, s'apercevant qu'elle avait le bout des oreilles un peu sale,
elle sonna vite pour avoir de l'eau chaude, et la nettoya, la
changea de linge, de bas, de souliers, fit mille questions sur sa
santé, comme au retour d'un voyage, et enfin, la baisant encore et
pleurant un peu, elle la remit aux mains de la domestique, qui
restait fort ébahie devant cet excès de tendresse.
Rodolphe, le soir, la trouva plus sérieuse que d'habitude.
-- Cela se passera, jugea-t-il, c'est un caprice.
Et il manqua consécutivement à trois rendez-vous. Quand il revint,
elle se montra froide et presque dédaigneuse.
-- Ah! tu perds ton temps, ma mignonne...
Et il eut l'air de ne point remarquer ses soupirs mélancoliques,
ni le mouchoir qu'elle tirait.
C'est alors qu'Emma se repentit!
Elle se demanda même pourquoi donc elle exécrait Charles, et s'il
n'eût pas été meilleur de le pouvoir aimer. Mais il n'offrait pas
grande prise à ces retours du sentiment, si bien qu'elle demeurait
fort embarrassée dans sa velléité de sacrifice, lorsque
l'apothicaire vint à propos lui fournir une occasion.
XI
Il avait lu dernièrement l'éloge d'une nouvelle méthode pour la
cure des pieds-bots; et comme il était partisan du progrès, il
conçut cette idée patriotique que Yonville, pour se mettre au
niveau, devait avoir des opérations de stréphopodie.
-- Car, disait-il à Emma, que risque-t-on? Examinez (et il
énumérait, sur ses doigts, les avantages de la tentative); succès
presque certain, soulagement et embellissement du malade,
célébrité vite acquise à l'opérateur. Pourquoi votre mari, par
exemple, ne voudrait-il pas débarrasser ce pauvre Hippolyte, du
Lion d'or? Notez qu'il ne manquerait pas de raconter sa guérison à
tous les voyageurs, et puis (Homais baissait la voix et regardait
autour de lui) qui donc m'empêcherait d'envoyer au journal une
petite note là-dessus? Eh! mon Dieu! un article circule..., on en
parle..., cela finit par faire la boule de neige! Et qui sait? qui
sait?
En effet, Bovary pouvait réussir; rien n'affirmait à Emma qu'il ne
fût pas habile, et quelle satisfaction pour elle que de l'avoir
engagé à une démarche d'où sa réputation et sa fortune se
trouveraient accrues? Elle ne demandait qu'à s'appuyer sur quelque
chose de plus solide que l'amour.
Charles, sollicité par l'apothicaire et par elle, se laissa
convaincre. Il fit venir de Rouen le volume du docteur Duval, et,
tous les soirs, se prenant la tête entre les mains, il s'enfonçait
dans cette lecture.
Tandis qu'il étudiait les équins, les varus et les valgus, c'est-
à-dire la stréphocatopodie, la stréphendopodie et la
stréphexopodie (ou, pour parler mieux, les différentes déviations
du pied, soit en bas, en dedans ou en dehors), avec la
stréphypopodie et la stréphanopodie (autrement dit torsion en
dessous et redressement en haut), M. Homais par toute sorte de
raisonnements, exhortait le garçon d'auberge à se faire opérer.
-- À peine sentiras-tu, peut-être, une légère douleur; c'est une
simple piqûre comme une petite saignée, moins que l'extirpation de
certains cors.
Hippolyte, réfléchissant, roulait des yeux stupides.
-- Du reste, reprenait le pharmacien, ça ne me regarde pas! c'est
pour toi! par humanité pure! Je voudrais te voir, mon ami,
débarrassé de ta hideuse claudication, avec ce balancement de la
région lombaire, qui, bien que tu prétendes le contraire, doit te
nuire considérablement dans l'exercice de ton métier.
Alors Homais lui représentait combien il se sentirait ensuite plus
gaillard et plus ingambe, et même lui donnait à entendre qu'il
s'en trouverait mieux pour plaire aux femmes; et le valet d'écurie
se prenait à sourire lourdement. Puis il l'attaquait par la
vanité:
-- N'es-tu pas un homme, saprelotte? Que serait-ce donc, s'il
t'avait fallu servir, aller combattre sous les drapeaux?... Ah!
Hippolyte!
Et Homais s'éloignait, déclarant qu'il ne comprenait pas cet
entêtement, cet aveuglement à se refuser aux bienfaits de la
science.
Le malheureux céda, car ce fut comme une conjuration. Binet, qui
ne se mêlait jamais des affaires d'autrui, madame Lefrançois,
Artémise, les voisins, et jusqu'au maire, M. Tuvache, tout le
monde l'engagea, le sermonna, lui faisait honte; mais ce qui
acheva de le décider, c'est que ça ne lui coûterait rien. Bovary
se chargeait même de fournir la machine pour l'opération. Emma
avait eu l'idée de cette générosité; et Charles y consentit, se
disant au fond du coeur que sa femme était un ange.
Avec les conseils du pharmacien, et en recommençant trois fois, il
fit donc construire par le menuisier, aidé du serrurier, une
manière de boîte pesant huit livres environ, et où le fer, le
bois, la tôle, le cuir, les vis et les écrous ne se trouvaient
point épargnés.
Cependant, pour savoir quel tendon couper à Hippolyte, il fallait
connaître d'abord quelle espèce de pied-bot il avait.
Il avait un pied faisant avec la jambe une ligne presque droite,
ce qui ne l'empêchait pas d'être tourné en dedans, de sorte que
c'était un équin mêlé d'un peu de varus, ou bien un léger varus
fortement accusé d'équin. Mais, avec cet équin, large en effet
comme un pied de cheval, à peau rugueuse, à tendons secs, à gros
orteils, et où les ongles noirs figuraient les clous d'un fer, le
stréphopode, depuis le matin jusqu'à la nuit, galopait comme un
cerf. On le voyait continuellement sur la place, sautiller tout
autour des charrettes, en jetant en avant son support inégal. Il
semblait même plus vigoureux de cette jambe-là que de l'autre. À
force d'avoir servi, elle avait contracté comme des qualités
morales de patience et d'énergie, et quand on lui donnait quelque
gros ouvrage, il s'écorait dessus, préférablement.
Or, puisque c'était un équin, il fallait couper le tendon
d'Achille, quitte à s'en prendre plus tard au muscle tibial
antérieur pour se débarrasser du varus; car le médecin n'osait
d'un seul coup risquer deux opérations, et même il tremblait déjà,
dans la peur d'attaquer quelque région importante qu'il ne
connaissait pas.
Ni Ambroise Paré, appliquant pour la première fois depuis Celse,
après quinze siècles d'intervalle, la ligature immédiate d'une
artère; ni Dupuytren allant ouvrir un abcès à travers une couche
épaisse d'encéphale; ni Gensoul, quand il fit la première ablation
de maxillaire supérieur, n'avaient certes le coeur si palpitant,
la main si frémissante, l'intellect aussi tendu que M. Bovary
quand il approcha d'Hippolyte, son ténotome entre les doigts. Et,
comme dans les hôpitaux, on voyait à côté, sur une table, un tas
de charpie, des fils cirés, beaucoup de bandes, une pyramide de
bandes, tout ce qu'il y avait de bandes chez l'apothicaire.
C'était M. Homais qui avait organisé dès le matin tous ces
préparatifs, autant pour éblouir la multitude que pour
s'illusionner lui-même. Charles piqua la peau; on entendit un
craquement sec. Le tendon était coupé, l'opération était finie.
Hippolyte n'en revenait pas de surprise; il se penchait sur les
mains de Bovary pour les couvrir de baisers.
-- Allons, calme-toi, disait l'apothicaire, tu témoigneras plus
tard ta reconnaissance envers ton bienfaiteur!
Et il descendit conter le résultat à cinq ou six curieux qui
stationnaient dans la cour, et qui s'imaginaient qu'Hippolyte
allait reparaître marchant droit. Puis Charles, ayant bouclé son
malade dans le moteur mécanique, s'en retourna chez lui, où Emma,
tout anxieuse, l'attendait sur la porte. Elle lui sauta au cou;
ils se mirent à table; il mangea beaucoup, et même il voulut, au
dessert, prendre une tasse de café, débauche qu'il ne se
permettait que le dimanche lorsqu'il y avait du monde.
La soirée fut charmante, pleine de causeries, de rêves en commun.
Ils parlèrent de leur fortune future, d'améliorations à introduire
dans leur ménage, il voyait sa considération s'étendant, son bien-
être s'augmentant, sa femme l'aimant toujours; et elle se trouvait
heureuse de se rafraîchir dans un sentiment nouveau, plus sain,
meilleur, enfin d'éprouver quelque tendresse pour ce pauvre garçon
qui la chérissait. L'idée de Rodolphe, un moment, lui passa par la
tête; mais ses yeux se reportèrent sur Charles: elle remarqua même
avec surprise qu'il n'avait point les dents vilaines.
Ils étaient au lit lorsque M. Homais, malgré la cuisinière, entra
tout à coup dans la chambre, en tenant à la main une feuille de
papier fraîche écrite. C'était la réclame qu'il destinait au Fanal
de Rouen. Il la leur apportait à lire.
-- Lisez vous-même, dit Bovary.
Il lut:
-- «Malgré les préjugés qui recouvrent encore une partie de la
face de l'Europe comme un réseau, la lumière cependant commence à
pénétrer dans nos campagnes. C'est ainsi que, mardi, notre petite
cité d'Yonville s'est vue le théâtre d'une expérience chirurgicale
qui est en même temps un acte de haute philanthropie. M. Bovary,
un de nos praticiens les plus distingués...»
-- Ah! c'est trop! c'est trop! disait Charles, que l'émotion
suffoquait.
-- Mais non, pas du tout! comment donc!... «A opéré d'un pied-
bot...» Je n'ai pas mis le terme scientifique, parce que, vous
savez, dans un journal..., tout le monde peut-être ne comprendrait
pas; il faut que les masses...
-- En effet, dit Bovary. Continuez.
-- Je reprends, dit le pharmacien. «M. Bovary, un de nos
praticiens les plus distingués, a opéré d'un pied-bot le nommé
Hippolyte Tautain, garçon d'écurie depuis vingt-cinq ans à l'hôtel
du Lion d'or, tenu par madame veuve Lefrançois, sur la place
d'Armes. La nouveauté de la tentative et l'intérêt qui s'attachait
au sujet avaient attiré un tel concours de population, qu'il y
avait véritablement encombrement au seuil de l'établissement.
L'opération, du reste, s'est pratiquée comme par enchantement, et
à peine si quelques gouttes de sang sont venues sur la peau, comme
pour dire que le tendon rebelle venait enfin de céder sous les
efforts de l'art. Le malade, chose étrange (nous l'affirmons de
visu) n'accusa point de douleur. Son état, jusqu'à présent, ne
laisse rien à désirer. Tout porte à croire que la convalescence
sera courte; et qui sait même si, à la prochaine fête villageoise,
nous ne verrons pas notre brave Hippolyte figurer dans des danses
bachiques, au milieu d'un choeur de joyeux drilles, et ainsi
prouver à tous les yeux, par sa verve et ses entrechats, sa
complète guérison? Honneur donc aux savants généreux! honneur à
ces esprits infatigables qui consacrent leurs veilles à
l'amélioration ou bien au soulagement de leur espèce! Honneur!
trois fois honneur! N'est-ce pas le cas de s'écrier que les
aveugles verront, les sourds entendront et les boiteux marcheront!
Mais ce que le fanatisme autrefois promettait à ses élus, la
science maintenant l'accomplit pour tous les hommes! Nous
tiendrons nos lecteurs au courant des phases successives de cette
cure si remarquable.»
Ce qui n'empêcha pas que, cinq jours après, la mère Lefrançois
n'arrivât tout effarée en s'écriant:
-- Au secours! il se meurt!... J'en perds la tête!
Charles se précipita vers le Lion d'or, et le pharmacien qui
l'aperçut passant sur la place, sans chapeau, abandonna la
pharmacie. Il parut lui-même, haletant, rouge, inquiet, et
demandant à tous ceux qui montaient l'escalier:
-- Qu'a donc notre intéressant stréphopode?
Il se tordait, le stréphopode, dans des convulsions atroces, si
bien que le moteur mécanique où était enfermée sa jambe frappait
contre la muraille à la défoncer.
Avec beaucoup de précautions, pour ne pas déranger la position du
membre, on retira donc la boîte, et l'on vit un spectacle affreux.
Les formes du pied disparaissaient dans une telle bouffissure, que
la peau tout entière semblait près de se rompre, et elle était
couverte d'ecchymoses occasionnées par la fameuse machine.
Hippolyte déjà s'était plaint d'en souffrir; on n'y avait pris
garde; il fallut reconnaître qu'il n'avait pas eu tort
complètement; et on le laissa libre quelques heures. Mais à peine
l'oedème eut-il un peu disparu, que les deux savants jugèrent à
propos de rétablir le membre dans l'appareil, et en l'y serrant
davantage, pour accélérer les choses. Enfin, trois jours après,
Hippolyte n'y pouvant plus tenir, ils retirèrent encore une fois
la mécanique, tout en s'étonnant beaucoup du résultat qu'ils
aperçurent. Une tuméfaction livide s'étendait sur la jambe, et
avec des phlyctènes de place en place, par où suintait un liquide
noir. Cela prenait une tournure sérieuse. Hippolyte commençait à
s'ennuyer, et la mère Lefrançois l'installa dans la petite salle,
près de la cuisine, pour qu'il eût au moins quelque distraction.
Mais le percepteur, qui tous les jours y dînait, se plaignit avec
amertume d'un tel voisinage. Alors on transporta Hippolyte dans la
salle de billard.
Il était là, geignant sous ses grosses couvertures, pâle, la barbe
longue, les yeux caves, et, de temps à autre, tournant sa tête en
sueur sur le sale oreiller où s'abattaient les mouches. Madame
Bovary le venait voir. Elle lui apportait des linges pour ses
cataplasmes, et le consolait, l'encourageait. Du reste, il ne
manquait pas de compagnie, les jours de marché surtout, lorsque
les paysans autour de lui poussaient les billes du billard,
escrimaient avec les queues, fumaient, buvaient, chantaient,
braillaient.
-- Comment vas-tu? disaient-ils en lui frappant sur l'épaule. Ah!
tu n'es pas fier, à ce qu'il paraît! mais c'est ta faute. Il
faudrait faire ceci, faire cela.
Et on lui racontait des histoires de gens qui avaient tous été
guéris par d'autres remèdes que les siens; puis, en manière de
consolation, ils ajoutaient:
-- C'est que tu t'écoutes trop! lève-toi donc! tu te dorlotes
comme un roi! Ah! n'importe, vieux farceur! tu ne sens pas bon!
La gangrène, en effet, montait de plus en plus. Bovary en était
malade lui-même. Il venait à chaque heure, à tout moment.
Hippolyte le regardait avec des yeux pleins d'épouvante et
balbutiait en sanglotant:
-- Quand est-ce que je serai guéri?... Ah! sauvez-moi!... Que je
suis malheureux! que je suis malheureux!
Et le médecin s'en allait, toujours en lui recommandant la diète.
-- Ne l'écoute point, mon garçon, reprenait la mère Lefrançois;
ils t'ont déjà bien assez martyrisé? tu vas t'affaiblir encore.
Tiens, avale!
Et elle lui présentait quelque bon bouillon, quelque tranche de
gigot, quelque morceau de lard, et parfois des petits verres
d'eau-de-vie qu'il n'avait pas le courage de porter à ses lèvres.
L'abbé Bournisien, apprenant qu'il empirait, fit demander à le
voir. Il commença par le plaindre de son mal, tout en déclarant
qu'il fallait s'en réjouit, puisque c'était la volonté du
Seigneur, et profiter vite de l'occasion pour se réconcilier avec
le ciel.
-- Car, disait l'ecclésiastique d'un ton paterne, tu négligeais un
peu tes devoirs; on te voyait rarement à l'office divin; combien y
a-t-il d'années que tu ne t'es approché de la sainte table? Je
comprends que tes occupations, que le tourbillon du monde aient pu
t'écarter du soin de ton salut. Mais à présent, c'est l'heure d'y
réfléchir. Ne désespère pas cependant; j'ai connu de grands
coupables qui, près de comparaître devant Dieu (tu n'en es point
encore là, je le sais bien), avaient imploré sa miséricorde, et
qui certainement sont morts dans les meilleures dispositions.
Espérons que, tout comme eux, tu nous donneras de bons exemples!
Ainsi, par précaution, qui donc t'empêcherait de réciter matin et
soir un «Je vous salue, Marie, pleine de grâce», et un «Notre
Père, qui êtes aux cieux»? Oui fais cela! pour moi, pour
m'obliger. Qu'est-ce que ça coûte?... Me le promets-tu?
Le pauvre diable promit. Le curé revint les jours suivants. Il
causait avec l'aubergiste et même racontait des anecdotes
entremêlées de plaisanteries, de calembours qu'Hippolyte ne
comprenait pas. Puis, dès que la circonstance le permettait, il
retombait sur les matières de religion, en prenant une figure
convenable.
Son zèle parut réussir; car bientôt le stréphopode témoigna
l'envie d'aller en pèlerinage à Bon-Secours, s'il se guérissait: à
quoi M. Bournisien répondit qu'il ne voyait pas d'inconvénient;
deux précautions valaient mieux qu'une. On ne risquait rien.
L'apothicaire s'indigna contre ce qu'il appelait les manoeuvres du
prêtre; elles nuisaient, prétendait-il, à la convalescence
d'Hippolyte, et il répétait à madame Lefrançois:
-- Laissez-le! Laissez-le! vous lui perturbez le moral avec votre
mysticisme!
Mais la bonne femme ne voulait plus l'entendre. Il était la cause
de tout. Par esprit de contradiction, elle accrocha même au chevet
du malade un bénitier tout plein, avec une branche de buis.
Cependant la religion pas plus que la chirurgie ne paraissait le
secourir, et l'invincible pourriture allait montant toujours des
extrémités vers le ventre. On avait beau varier les potions et
changer les cataplasmes, les muscles chaque jour se décollaient
davantage, et enfin Charles répondit par un signe de tête
affirmatif quand la mère Lefrançois lui demanda si elle ne
pourrait point, en désespoir de cause, faire venir M. Canivet, de
Neufchâtel, qui était une célébrité.
Docteur en médecine, âgé de cinquante ans, jouissant d'une bonne
position et sûr de lui-même, le confrère ne se gêna pas pour rire
dédaigneusement lorsqu'il découvrit cette jambe gangrenée jusqu'au
genou. Puis, ayant déclaré net qu'il la fallait amputer, il s'en
alla chez le pharmacien déblatérer contre les ânes qui avaient pu
réduire un malheureux homme en un tel état. Secouant M. Homais par
le bouton de sa redingote, il vociférait dans la pharmacie:
-- Ce sont là des inventions de Paris! Voilà les idées de ces
messieurs de la Capitale! c'est comme le strabisme, le chloroforme
et la lithotritie, un tas de monstruosités que le gouvernement
devrait défendre! Mais on veut faire le malin, et l'on vous fourre
des remèdes sans s'inquiéter des conséquences. Nous ne sommes pas
si forts que cela, nous autres; nous ne sommes pas des savants,
des mirliflores, des jolis coeurs; nous sommes des praticiens, des
guérisseurs, et nous n'imaginerions pas d'opérer quelqu'un qui se
porte à merveille! Redresser des pieds-bots! est-ce qu'on peut
redresser les pieds-bots? c'est comme si l'on voulait, par
exemple, rendre droit un bossu!
Homais souffrait en écoutant ce discours, et il dissimulait son
malaise sous un sourire de courtisan, ayant besoin de ménager
M. Canivet, dont les ordonnances quelquefois arrivaient jusqu'à
Yonville; aussi ne prit-il pas la défense de Bovary, ne fit-il
même aucune observation, et, abandonnant ses principes, il
sacrifia sa dignité aux intérêts plus sérieux de sort négoce.
Ce fut dans le village un événement considérable que cette
amputation de cuisse par le docteur Canivet! Tous les habitants,
ce jour-là, s'étaient levés de meilleure heure, et la Grande-Rue,
bien que pleine de monde, avait quelque chose de lugubre comme
s'il se fût agi d'une exécution capitale. On discutait chez
l'épicier sur la maladie d'Hippolyte; les boutiques ne vendaient
rien, et madame Tuvache, la femme du maire, ne bougeait pas de sa
fenêtre, par l'impatience où elle était de voir venir l'opérateur.
Il arriva dans son cabriolet, qu'il conduisait lui-même. Mais, le
ressort du coté droit s'étant à la longue affaissé sous le poids
de sa corpulence, il se faisait que la voiture penchait un peu
tout en allant, et l'on apercevait sur l'autre coussin près de lui
une vaste boîte, recouverte de basane rouge, dont les trois
fermoirs de cuivre brillaient magistralement.
Quand il fut entré comme un tourbillon sous le porche du Lion
d'or, le docteur, criant très haut, ordonna de dételer son cheval,
puis il alla dans l'écurie voir s'il mangeait bien l'avoine; car,
en arrivant chez ses malades, il s'occupait d'abord de sa jument
et de son cabriolet. On disait même à ce propos: «Ah! M. Canivet,
c'est un original!» Et on l'estimait davantage pour cet
inébranlable aplomb. L'univers aurait pu crever jusqu'au dernier
homme, qu'il n'eût pas failli à la moindre de ses habitudes.
Homais se présenta.
-- Je compte sur vous, fit le docteur. Sommes-nous prêts? En
marche!
Mais l'apothicaire, en rougissant, avoua qu'il était trop sensible
pour assister à une pareille opération.
-- Quand on est simple spectateur, disait-il, l'imagination, vous
savez, se frappe! Et puis j'ai le système nerveux tellement...
-- Ah bah! interrompit Canivet, vous me paraissez, au contraire,
porté à l'apoplexie. Et, d'ailleurs, cela ne m'étonne pas; car,
vous autres, messieurs les pharmaciens, vous êtes continuellement
fourrés dans votre cuisine, ce qui doit finir par altérer votre
tempérament. Regardez-moi, plutôt: tous les jours, je me lève à
quatre heures, je fais ma barbe à l'eau froide (je n'ai jamais
froid), et je ne porte pas de flanelle, je n'attrape aucun rhume,
le coffre est bon! Je vis tantôt d'une manière, tantôt d'une
autre, en philosophe, au hasard de la fourchette. C'est pourquoi
je ne suis point délicat comme vous, et il m'est aussi
parfaitement égal de découper un chrétien que la première volaille
venue. Après ça, direz-vous, l'habitude..., l'habitude!...
Alors, sans aucun égard pour Hippolyte, qui suait d'angoisse entre
ses draps, ces messieurs engagèrent une conversation où
l'apothicaire compara le sang-froid d'un chirurgien à celui d'un
général; et ce rapprochement fut agréable à Canivet, qui se
répandit en paroles sur les exigences de son art. Il le
considérait comme un sacerdoce, bien que les officiers de santé le
déshonorassent. Enfin, revenant au malade, il examina les bandes
apportées par Homais, les mêmes qui avaient comparu lors du pied-
bot, et demanda quelqu'un pour lui tenir le membre. On envoya
chercher Lestiboudois, et M. Canivet, ayant retroussé ses manches,
passa dans la salle de billard, tandis que l'apothicaire restait
avec Artémise et l'aubergiste, plus pâles toutes les deux que leur
tablier, et l'oreille tendue contre la porte.
Bovary, pendant ce temps-là, n'osait bouger de sa maison. Il se
tenait en bas, dans la salle, assis au coin de la cheminée sans
feu, le menton sur sa poitrine, les mains jointes, les yeux fixes.
Quelle mésaventure! pensait-il, quel désappointement! Il avait
pris pourtant toutes les précautions imaginables. La fatalité s'en
était mêlée. N'importe! si Hippolyte plus tard venait à mourir,
c'est lui qui l'aurait assassiné. Et puis, quelle raison
donnerait-il dans les visites, quand on l'interrogerait? Peut-
être, cependant, s'était-il trompé en quelque chose? Il cherchait,
ne trouvait pas. Mais les plus fameux chirurgiens se trompaient
bien. Voilà ce qu'on ne voudrait jamais croire! on allait rire, au
contraire, clabauder! Cela se répandrait jusqu'à Forges! jusqu'à
Neufchâtel! jusqu'à Rouen! partout! Qui sait si des confrères
n'écriraient pas contre lui? Une polémique s'ensuivrait, il
faudrait répondre dans les journaux. Hippolyte même pouvait lui
faire un procès. Il se voyait déshonoré, ruiné, perdu! Et son
imagination, assaillie par une multitude d'hypothèses, ballottait
au milieu d'elles comme un tonneau vide emporté à la mer et qui
roule sur les flots.
Emma, en face de lui, le regardait; elle ne partageait pas son
humiliation, elle en éprouvait une autre: c'était de s'être
imaginé qu'un pareil homme pût valoir quelque chose, comme si
vingt fois déjà elle n'avait pas suffisamment aperçu sa
médiocrité.
Charles se promenait de long en large, dans la chambre. Ses bottes
craquaient sur le parquet.
-- Assieds-toi, dit-elle, tu m'agaces!
Il se rassit.
Comment donc avait-elle fait (elle qui était si intelligente!)
pour se méprendre encore une fois? Du reste, par quelle déplorable
manie avoir ainsi abîmé son existence en sacrifices continuels?
Elle se rappela tous ses instincts de luxe, toutes les privations
de son âme, les bassesses du mariage, du ménage, ses rêves tombant
dans la boue comme des hirondelles blessées, tout ce qu'elle avait
désiré, tout ce qu'elle s'était refusé, tout ce qu'elle aurait pu
avoir! et pourquoi? pourquoi?
Au milieu du silence qui emplissait le village, un cri déchirant
traversa l'air. Bovary devint pâle à s'évanouir. Elle fronça les
sourcils d'un geste nerveux, puis continua. C'était pour lui
cependant, pour cet être, pour cet homme qui ne comprenait rien,
qui ne sentait rien! car il était là, tout tranquillement, et sans
même se douter que le ridicule de son nom allait désormais la
salir comme lui. Elle avait fait des efforts pour l'aimer, et elle
s'était repentie en pleurant d'avoir cédé à un autre.
-- Mais c'était peut-être un valgus! exclama soudain Bovary, qui
méditait.
Au choc imprévu de cette phrase tombant sur sa pensée comme une
balle de plomb clins un plat d'argent, Emma tressaillant leva la
tête pour deviner ce qu'il voulait dire; et ils se regardèrent
silencieusement, presque ébahis de se voir, tant ils étaient par
leur conscience éloignés l'un de l'autre. Charles la considérait
avec le regard trouble d'un homme ivre, tout en écoutant,
immobile, les derniers cris de l'amputé qui se suivaient en
modulations traînantes, coupées de saccades aiguës, comme le
hurlement lointain de quelque bête qu'on égorge. Emma mordait ses
lèvres blêmes, et, roulant entre ses doigts un des brins du
polypier qu'elle avait cassé, elle fixait sur Charles la pointe
ardente de ses prunelles, comme deux flèches de feu prêtes à
partir. Tout en lui l'irritait maintenant, sa figure, son costume,
ce qu'il ne disait pas, sa personne entière, son existence enfin.
Elle se repentait, comme d'un crime, de sa vertu passée, et ce qui
en restait encore s'écroulait sous les coups furieux de son
orgueil. Elle se délectait dans toutes les ironies mauvaises de
l'adultère triomphant. Le souvenir de son amant revenait à elle
avec des attractions vertigineuses: elle y jetait son âme,
emportée vers cette image par un enthousiasme nouveau; et Charles
lui semblait aussi détaché de sa vie, aussi absent pour toujours,
aussi impossible et anéanti, que s'il allait mourir et qu'il eût
agonisé sous ses yeux.
Il se fit un bruit de pas sur le trottoir. Charles regarda; et, à
travers la jalousie baissée, il aperçut au bord des halles, en
plein soleil, le docteur Canivet qui s'essuyait le front avec son
foulard. Homais, derrière lui, portait à la main une grande boîte
rouge, et ils se dirigeaient tous les deux du côté de la
pharmacie.
Alors, par tendresse subite et découragement, Charles se tourna
vers sa femme en lui disant:
-- Embrasse-moi donc, ma bonne!
-- Laisse-moi! fit-elle, toute rouge de colère.
-- Qu'as-tu? qu'as-tu? répétait-il stupéfait. Calme-toi! reprends-
toi!... Tu sais bien que je t'aime! ... viens!
-- Assez! s'écria-t-elle d'un air terrible.
Et s'échappant de la salle, Emma ferma la porte si fort, que le
baromètre bondit de la muraille et s'écrasa par terre.
Charles s'affaissa dans son fauteuil, bouleversé, cherchant ce
qu'elle pouvait avoir, imaginant une maladie nerveuse, pleurant,
et sentant vaguement circuler autour de lui quelque chose de
funeste et d'incompréhensible.
Quand Rodolphe, le soir, arriva dans le jardin, il trouva sa
maîtresse qui l'attendait au bas du perron, sur la première
marche. Ils s'étreignirent, et toute leur rancune se fondit comme
une neige sous la chaleur de ce baiser.
XII
Ils recommencèrent à s'aimer. Souvent même, au milieu de la
journée, Emma lui écrivait tout à coup; puis, à travers les
carreaux, faisait un signe à Justin, qui, dénouant vite sa
serpillière, s'envolait à la Huchette. Rodolphe arrivait; c'était
pour lui dire qu'elle s'ennuyait, que son mari était odieux et son
existence affreuse!
-- Est-ce que j'y peux quelque chose? s'écria-t-il un jour,
impatienté.
-- Ah! si tu voulais! ...
Elle était assise par terre, entre ses genoux, les bandeaux
dénoués, le regard perdu.
-- Quoi donc? fit Rodolphe.
Elle soupira.
-- Nous irions vivre ailleurs..., quelque part...
-- Tu es folle, vraiment! dit-il en riant. Est-ce possible?
Elle revint là-dessus; il eut l'air de ne pas comprendre et
détourna la conversation.
Ce qu'il ne comprenait pas, c'était tout ce trouble dans une chose
aussi simple que l'amour. Elle avait un motif, une raison, et
comme un auxiliaire à son attachement.
Cette tendresse, en effet, chaque jour s'accroissait davantage
sous la répulsion du mari. Plus elle se livrait à l'un, plus elle
exécrait l'autre; jamais Charles ne lui paraissait aussi
désagréable, avoir les doigts aussi carrés, l'esprit aussi lourd,
les façons si communes qu'après ses rendez-vous avec Rodolphe,
quand ils se trouvaient ensemble. Alors, tout en faisant l'épouse
et la vertueuse, elle s'enflammait à l'idée de cette tête dont les
cheveux noirs se tournaient en une boucle vers le front hâlé, de
cette taille à la fois si robuste et si élégante, de cet homme
enfin qui possédait tant d'expérience dans la raison, tant
d'emportement dans le désir! C'était pour lui qu'elle se limait
les ongles avec un soin de ciseleur, et qu'il n'y avait jamais
assez de cold-cream sur sa peau, ni de patchouli dans ses
mouchoirs. Elle se chargeait de bracelets, de bagues, de colliers.
Quand il devait venir, elle emplissait de roses ses deux grands
vases de verre bleu, et disposait son appartement et sa personne
comme une courtisane qui attend un prince. Il fallait que la
domestique fût sans cesse à blanchir du linge; et, de toute la
journée, Félicité ne bougeait de la cuisine, où le petit Justin,
qui souvent lui tenait compagnie, la regardait travailler.
Le coude sur la longue planche où elle repassait, il considérait
avidement toutes ces affaires de femmes étalées autour de lui: les
jupons de basin, les fichus, les collerettes, et les pantalons à
coulisse, vastes de hanches et qui se rétrécissaient par le bas.
-- À quoi cela sert-il? demandait le jeune garçon en passant sa
main sur la crinoline ou les agrafes.
-- Tu n'as donc jamais rien vu? répondait en riant Félicité; comme
si ta patronne, madame Homais, n'en portait pas de pareils.
-- Ah bien oui! madame Homais!
Et il ajoutait d'un ton méditatif:
-- Est-ce que c'est une dame comme Madame?
Mais Félicité s'impatientait de le voir tourner ainsi tout autour
d'elle. Elle avait six ans de plus, et Théodore, le domestique de
M. Guillaumin, commençait à lui faire la cour.
-- Laisse-moi tranquille! disait-elle en déplaçant son pot
d'empois. Va-t'en plutôt piler des amandes; tu es toujours à
fourrager du côté des femmes; attends pour te mêler de ça, méchant
mioche, que tu aies de la barbe au menton.
-- Allons, ne vous fâchez pas, je m'en vais vous faire ses
bottines.
Et aussitôt, il atteignait sur le chambranle les chaussures
d'Emma, tout empâtées de crotte -- la crotte des rendez-vous --
qui se détachait en poudre sous ses doigts, et qu'il regardait
monter doucement dans un rayon de soleil.
-- Comme tu as peur de les abîmer! disait la cuisinière, qui n'y
mettait pas tant de façons quand elle les nettoyait elle-même,
parce que Madame, dès que l'étoffe n'était plus fraîche, les lui
abandonnait.
Emma en avait une quantité dans son armoire, et qu'elle gaspillait
à mesure, sans que jamais Charles se permît la moindre
observation.
C'est ainsi qu'il déboursa trois cents francs pour une jambe de
bois dont elle jugea convenable de faire cadeau à Hippolyte. Le
pilon en était garni de liège, et il y avait des articulations à
ressort, une mécanique compliquée recouverte d'un pantalon noir,
que terminait une botte vernie. Mais Hippolyte, n'osant à tous les
jours se servir d'une si belle jambe, supplia madame Bovary de lui
en procurer une autre plus commode. Le médecin, bien entendu, fit
encore les frais de cette acquisition.
Donc, le garçon d'écurie peu à peu recommença son métier. On le
voyait comme autrefois parcourir le village, et quand Charles
entendait de loin, sur les pavés, le bruit sec de son bâton, il
prenait bien vite une autre route.
C'était M. Lheureux, le marchand, qui s'était chargé de la
commande; cela lui fournit l'occasion de fréquenter Emma. Il
causait avec elle des nouveaux déballages de paris, de mille
curiosités féminines, se montrait fort complaisant, et jamais ne
réclamait d'argent. Emma s'abandonnait à cette facilité de
satisfaire tous ses caprices. Ainsi, elle voulut avoir, pour la
donner à Rodolphe, une fort belle cravache qui se trouvait à Rouen
dans un magasin de parapluies. M. Lheureux, la semaine d'après, la
lui posa sur sa table.
Mais le lendemain il se présenta chez elle avec une facture de
deux cent soixante et dix francs, sans compter les centimes. Emma
fut très embarrassée: tous les tiroirs du secrétaire étaient
vides; on devait plus de quinze jours à Lestiboudois, deux
trimestres à la servante, quantité d'autres choses encore, et
Bovary attendait impatiemment l'envoi de M. Derozerays, qui avait
coutume, chaque année, de le payer vers la Saint-Pierre.
Elle réussit d'abord à éconduire Lheureux; enfin il perdit
patience; on le poursuivait, ses capitaux étaient absents, et,
s'il ne rentrait dans quelques-uns, il serait forcé de lui
reprendre toutes les marchandises qu'elle avait.
-- Eh! reprenez-les! dit Emma.
-- Oh! c'est pour rire! répliqua-t-il. Seulement, je ne regrette
que la cravache. Ma foi! je la redemanderai à Monsieur.
-- Non! non! fit-elle.
-- Ah! je te tiens! pensa Lheureux.
Et, sûr de sa découverte, il sortit en répétant à demi-voix et
avec son petit sifflement habituel:
-- Soit! nous verrons! nous verrons!
Elle rêvait comment se tirer de là, quand la cuisinière entrant,
déposa sur la cheminée un petit rouleau de papier bleu, de la part
de M. Derozerays. Emma sauta dessus, l'ouvrit. Il y avait quinze
napoléons. C'était le compte. Elle entendit Charles dans
l'escalier; elle jeta l'or au fond de son tiroir et prit la clef.
Trois jours après, Lheureux reparut.
-- J'ai un arrangement à vous proposer, dit-il; si, au lieu de la
somme convenue, vous vouliez prendre...
-- La voilà, fit-elle en lui plaçant dans la main quatorze
napoléons.
Le marchand fut stupéfait. Alors, pour dissimuler son
désappointement, il se répandit en excuses et en offres de service
qu'Emma refusa toutes; puis elle resta quelques minutes palpant
dans la poche de son tablier les deux pièces de cent sous qu'il
lui avait rendues. Elle se promettait d'économiser, afin de rendre
plus tard...
-- Ah bah! songea-t-elle, il n'y pensera plus.
Outre la cravache à pommeau de vermeil, Rodolphe avait reçu un
cachet avec cette devise: _Amor nel cor_; de plus, une écharpe
pour se faire un cache-nez, et enfin un porte-cigares tout pareil
à celui du Vicomte, que Charles avait autrefois ramassé sur la
route et qu'Emma conservait. Cependant ces cadeaux l'humiliaient.
Il en refusa plusieurs; elle insista, et Rodolphe finit par obéir,
la trouvant tyrannique et trop envahissante.
Puis elle avait d'étranges idées:
-- Quand minuit sonnera, disait-elle, tu penseras à moi!
Et, s'il avouait n'y avoir point songé, c'étaient des reproches en
abondance, et qui se terminaient toujours par l'éternel mot:
-- M'aimes-tu?
-- Mais oui, je t'aime! répondait-il.
-- Beaucoup?
-- Certainement!
-- Tu n'en as pas aimé d'autres, hein?
-- Crois-tu m'avoir pris vierge? exclamait-il en riant.
Emma pleurait, et il s'efforçait de la consoler, enjolivant de
calembours ses protestations.
-- Oh! c'est que je t'aime! reprenait-elle, je t'aime à ne pouvoir
me passer de toi, sais-tu bien? J'ai quelquefois des envies de te
revoir où toutes les colères de l'amour me déchirent. Je me
demande: «Où est-il? Peut-être il parle à d'autres femmes? Elles
lui sourient, il s'approche...» Oh! non, n'est-ce pas, aucune ne
te plaît? Il y en a de plus belles; mais, moi, je sais mieux
aimer! Je suis ta servante et ta concubine! Tu es mon roi, mon
idole! tu es bon! tu es beau! tu es intelligent! tu es fort!
Il s'était tant de fois entendu dire ces choses, qu'elles
n'avaient pour lui rien d'original. Emma ressemblait à toutes les
maîtresses; et le charme de la nouveauté, peu à peu tombant comme
un vêtement, laissait voir à nu l'éternelle monotonie de la
passion, qui a toujours les mêmes formes et le même langage. Il ne
distinguait pas, cet homme si plein de pratique, la dissemblance
des sentiments sous la parité des expressions. Parce que des
lèvres libertines ou vénales lui avaient murmuré des phrases
pareilles, il ne croyait que faiblement à la candeur de celles-là;
on en devait rabattre, pensait-il, les discours exagérés cachant
les affections médiocres; comme si la plénitude de l'âme ne
débordait pas quelquefois par les métaphores les plus vides,
puisque personne, jamais, ne peut donner l'exacte mesure de ses
besoins, ni de ses conceptions, ni de ses douleurs, et que la
parole humaine est comme un chaudron fêlé où nous battons des
mélodies à faire danser les ours, quand on voudrait attendrir les
étoiles.
Mais, avec cette supériorité de critique appartenant à celui qui,
dans n'importe quel engagement, se tient en arrière, Rodolphe
aperçut en cet amour d'autres jouissances à exploiter. Il jugea
toute pudeur incommode. Il la traita sans façon. Il en fit quelque
chose de souple et de corrompu. C'était une sorte d'attachement
idiot plein d'admiration pour lui, de voluptés pour elle, une
béatitude qui l'engourdissait; et son âme s'enfonçait en cette
ivresse et s'y noyait, ratatinée, comme le duc de Clarence dans
son tonneau de malvoisie.
Par l'effet seul de ses habitudes amoureuses, madame Bovary
changea d'allures. Ses regards devinrent plus hardis, ses discours
plus libres; elle eut même l'inconvenance de se promener avec
M. Rodolphe, une cigarette à la bouche, comme pour narguer le
monde; enfin, ceux qui doutaient encore ne doutèrent plus quand on
la vit, un jour, descendre de l'Hirondelle, la taille serrée dans
un gilet, à la façon d'un homme; et madame Bovary mère, qui, après
une épouvantable scène avec son mari, était venue se réfugier chez
son fils, ne fut pas la bourgeoise la moins scandalisée. Bien
d'autres choses lui déplurent: d'abord Charles n'avait point
écouté ses conseils pour l'interdiction des romans; puis, le genre
de la maison lui déplaisait; elle se permit des observations, et
l'on se fâcha, une fois surtout, à propos de Félicité.
Madame Bovary mère, la veille au soir, en traversant le corridor,
l'avait surprise dans la compagnie d'un homme, un homme à collier
brun, d'environ quarante ans, et qui, au bruit de ses pas, s'était
vite échappé de la cuisine. Alors Emma se prit à rire; mais la
bonne dame s'emporta, déclarant qu'à moins de se moquer des
moeurs, on devait surveiller celles des domestiques.
-- De quel monde êtes-vous? dit la bru, avec un regard tellement
impertinent que madame Bovary lui demanda si elle ne défendait
point sa propre cause.
-- Sortez! fit la jeune femme se levant d'un bond.
-- Emma!... maman!... s'écriait Charles pour les rapatrier.
Mais elles s'étaient enfuies toutes les deux dans leur
exaspération. Emma trépignait en répétant:
-- Ah! quel savoir-vivre! quelle paysanne!
Il courut à sa mère; elle était hors des gonds, elle balbutiait:
-- C'est une insolente! une évaporée! pire, peut-être!
Et elle voulait partir immédiatement, si l'autre ne venait lui
faire des excuses. Charles retourna donc vers sa femme et la
conjura de céder; il se mit à genoux; elle finit par répondre:
-- Soit! j'y vais.
En effet, elle tendit la main à sa belle-mère avec une dignité de
marquise, en lui disant:
-- Excusez-moi, madame.
Puis, remontée chez elle, Emma se jeta tout à plat ventre sur son
lit, et elle y pleura comme un enfant, la tête enfoncée dans
l'oreiller.
Ils étaient convenus, elle et Rodolphe, qu'en cas d'événement
extraordinaire, elle attacherait à la persienne un petit chiffon
de papier blanc, afin que, si par hasard il se trouvait à
Yonville, il accourût dans la ruelle, derrière la maison. Emma fit
le signal; elle attendait depuis trois quarts d'heure, quand tout
à coup elle aperçut Rodolphe au coin des halles. Elle fut tentée
d'ouvrir la fenêtre, de l'appeler; mais déjà il avait disparu.
Elle retomba désespérée.
Bientôt pourtant il lui sembla que l'on marchait sur le trottoir.
C'était lui, sans doute; elle descendit l'escalier, traversa la
cour. Il était là, dehors. Elle se jeta dans ses bras.
-- Prends donc garde, dit-il.
-- Ah! si tu savais! reprit-elle.
Et elle se mit à lui raconter tout, à la hâte, sans suite,
exagérant les faits, en inventant plusieurs, et prodiguant les
parenthèses si abondamment qu'il n'y comprenait rien.
-- Allons, mon pauvre ange, du courage, console-toi, patience!
-- Mais voilà quatre ans que je patiente et que je souffre!... Un
amour comme le nôtre devrait s'avouer à la face du ciel! Ils sont
à me torturer. Je n'y tiens plus! Sauve-moi!
Elle se serrait contre Rodolphe. Ses yeux, pleins de larmes,
étincelaient comme des flammes sous l'onde; sa gorge haletait à
coups rapides; jamais il ne l'avait tant aimée; si bien qu'il en
perdit la tête et qu'il lui dit:
-- Que faut-il faire? que veux-tu?
-- Emmène-moi! s'écria-t-elle. Enlève-moi!... Oh! je t'en supplie!
Et elle se précipita sur sa bouche, comme pour y saisir le
consentement inattendu qui s'en exhalait dans un baiser.
-- Mais... reprit Rodolphe.
-- Quoi donc?
-- Et ta fille?
Elle réfléchit quelques minutes, puis répondit:
-- Nous la prendrons, tant pis!
-- Quelle femme! se dit-il en la regardant s'éloigner.
Car elle venait de s'échapper dans le jardin. On l'appelait.
La mère Bovary, les jours suivants, fut très étonnée de la
métamorphose de sa bru. En effet, Emma se montra plus docile, et
même poussa la déférence jusqu'à lui demander une recette pour
faire mariner des cornichons.
Était-ce afin de les mieux duper l'un et l'autre? ou bien voulait-
elle, par une sorte de stoïcisme voluptueux, sentir plus
profondément l'amertume des choses qu'elle allait abandonner? Mais
elle n'y prenait garde, au contraire; elle vivait comme perdue
dans la dégustation anticipée de son bonheur prochain. C'était
avec Rodolphe un éternel sujet de causeries. Elle s'appuyait sur
son épaule, elle murmurait:
-- Hein! quand nous serons dans la malle-poste!... Y songes-tu?
Est-ce possible? Il me semble qu'au moment où je sentirai la
voiture s'élancer, ce sera comme si nous montions en ballon, comme
si nous partions vers les nuages. Sais-tu que je compte les
jours?... Et toi?
Jamais madame Bovary ne fut aussi belle qu'à cette époque; elle
avait cette indéfinissable beauté qui résulte de la joie, de
l'enthousiasme, du succès, et qui n'est que l'harmonie du
tempérament avec les circonstances. Ses convoitises, ses chagrins,
l'expérience du plaisir et ses illusions toujours jeunes, comme
font aux fleurs le fumier, la pluie, les vents et le soleil,
l'avaient par gradations développée, et elle s'épanouissait enfin
dans la plénitude de sa nature. Ses paupières semblaient taillées
tout exprès pour ses longs regards amoureux où la prunelle se
perdait, tandis qu'un souffle fort écartait ses narines minces et
relevait le coin charnu de ses lèvres, qu'ombrageait à la lumière
un peu de duvet noir. On eût dit qu'un artiste habile en
corruptions avait disposé sur sa nuque la torsade de ses cheveux:
ils s'enroulaient en une masse lourde, négligemment, et selon les
hasards de l'adultère, qui les dénouait tous les jours. Sa voix
maintenant prenait des inflexions plus molles, sa taille aussi;
quelque chose de subtil qui vous pénétrait se dégageait même des
draperies de sa robe et de la cambrure de son pied. Charles, comme
aux premiers temps de son mariage, la trouvait délicieuse et tout
irrésistible.
Quand il rentrait au milieu de la nuit, il n'osait pas la
réveiller. La veilleuse de porcelaine arrondissait au plafond une
clarté tremblante, et les rideaux fermés du petit berceau
faisaient comme une hutte blanche qui se bombait dans l'ombre, au
bord du lit. Charles les regardait. Il croyait entendre l'haleine
légère de son enfant. Elle allait grandir maintenant; chaque
saison, vite, amènerait un progrès. Il la voyait déjà revenant de
l'école à la tombée du jour, toute rieuse, avec sa brassière
tachée d'encre, et portant au bras son panier; puis il faudrait la
mettre en pension, cela coûterait beaucoup; comment faire? Alors
il réfléchissait. Il pensait à louer une petite ferme aux
environs, et qu'il surveillerait lui-même, tous les matins, en
allant voir ses malades. Il en économiserait le revenu, il le
placerait à la caisse d'épargne; ensuite il achèterait des
actions, quelque part, n'importe où; d'ailleurs, la clientèle
augmenterait; il y comptait, car il voulait que Berthe fût bien
élevée, qu'elle eût des talents, qu'elle apprît le piano. Ah!
qu'elle serait jolie, plus tard, à quinze ans, quand, ressemblant
à sa mère, elle porterait comme elle, dans l'été, de grands
chapeaux de paille! On les prendrait de loin pour les deux soeurs.
Il se la figurait travaillant le soir auprès d'eux, sous la
lumière de la lampe; elle lui broderait des pantoufles; elle
s'occuperait du ménage; elle emplirait toute la maison de sa
gentillesse et de sa gaieté. Enfin, ils songeraient à son
établissement: on lui trouverait quelque brave garçon ayant un
état solide; il la rendrait heureuse; cela durerait toujours.
Emma ne dormait pas, elle faisait semblant d'être endormie; et,
tandis qu'il s'assoupissait à ses côtés, elle se réveillait en
d'autres rêves.
Au galop de quatre chevaux, elle était emportée depuis huit jours
vers un pays nouveau, d'où ils ne reviendraient plus. Ils
allaient, ils allaient, les bras enlacés, sans parler. Souvent, du
haut d'une montagne, ils apercevaient tout à coup quelque cité
splendide avec des dômes, des ponts, des navires, des forêts de
citronniers et des cathédrales de marbre blanc, dont les clochers
aigus portaient des nids de cigogne. On marchait au pas, à cause
des grandes dalles, et il y avait par terre des bouquets de fleurs
que vous offraient des femmes habillées en corset rouge. On
entendait sonner des cloches, hennir les mulets, avec le murmure
des guitares et le bruit des fontaines, dont la vapeur s'envolant
rafraîchissait des tas de fruits, disposés en pyramide au pied des
statues pâles, qui souriaient sous les jets d'eau. Et puis ils
arrivaient, un soir, dans un village de pêcheurs, où des filets
bruns séchaient au vent, le long de la falaise et des cabanes.
C'est là qu'ils s'arrêteraient pour vivre; ils habiteraient une
maison basse, à toit plat, ombragée d'un palmier, au fond d'un
golfe, au bord de la mer. Ils se promèneraient en gondole, ils se
balanceraient en hamac; et leur existence serait facile et large
comme leurs vêtements de soie, toute chaude et étoilée comme les
nuits douces qu'ils contempleraient. Cependant, sur l'immensité de
cet avenir qu'elle se faisait apparaître, rien de particulier ne
surgissait; les jours, tous magnifiques, se ressemblaient comme
des flots; et cela se balançait à l'horizon, infini, harmonieux,
bleuâtre et couvert de soleil. Mais l'enfant se mettait à tousser
dans son berceau, ou bien Bovary ronflait plus fort, et Emma ne
s'endormait que le matin, quand l'aube blanchissait les carreaux
et que déjà le petit Justin, sur la place, ouvrait les auvents de
la pharmacie.
Elle avait fait venir M. Lheureux et lui avait dit:
-- J'aurais besoin d'un manteau, un grand manteau, à long collet,
doublé.
-- Vous partez en voyage? demanda-t-il.
-- Non! mais..., n'importe, je compte sur vous, n'est-ce pas? et
vivement!
Il s'inclina.
-- Il me faudrait encore, reprit-elle, une caisse..., pas trop
lourde..., commode.
-- Oui, oui, j'entends, de quatre-vingt-douze centimètres environ
sur cinquante, comme on les fait à présent.
-- Avec un sac de nuit.
-- Décidément, pensa Lheureux, il y a du grabuge là-dessous.
-- Et tenez, dit madame Bovary en tirant sa montre de sa ceinture,
prenez cela; vous vous payerez dessus.
Mais le marchand s'écria qu'elle avait tort; ils se connaissaient;
est-ce qu'il doutait d'elle? Quel enfantillage! Elle insista
cependant pour qu'il prît au moins la chaîne, et déjà Lheureux
l'avait mise dans sa poche et s'en allait, quand elle le rappela.
-- Vous laisserez tout chez vous. Quant au manteau, -- elle eut
l'air de réfléchir, -- ne l'apportez pas non plus; seulement, vous
me donnerez l'adresse de l'ouvrier et avertirez qu'on le tienne à
ma disposition.
C'était le mois prochain qu'ils devaient s'enfuir. Elle partirait
d'Yonville comme pour aller faire des commissions à Rouen.
Rodolphe aurait retenu les places, pris des passeports, et même
écrit à Paris, afin d'avoir la malle entière jusqu'à Marseille, où
ils achèteraient une calèche et, de là, continueraient sans
s'arrêter, par la route de Gênes. Elle aurait eu soin d'envoyer
chez Lheureux son bagage, qui serait directement porté à
l'Hirondelle, de manière que personne ainsi n'aurait de soupçons;
et, dans tout cela, jamais il n'était question de son enfant.
Rodolphe évitait d'en parler; peut-être qu'elle n'y pensait pas.
Il voulut avoir encore deux semaines devant lui, pour terminer
quelques dispositions; puis, au bout de huit jours, il en demanda
quinze autres; puis il se dit malade; ensuite il fit un voyage; le
mois d'août se passa, et, après tous ces retards, ils arrêtèrent
que ce serait irrévocablement pour le 4 septembre, un lundi.
Enfin le samedi, l'avant-veille, arriva.
Rodolphe vint le soir, plus tôt que de coutume.
-- Tout est-il prêt? lui demanda-t-elle.
-- Oui.
Alors ils firent le tour d'une plate-bande, et allèrent s'asseoir
près de la terrasse, sur la margelle du mur.
-- Tu es triste, dit Emma.
-- Non, pourquoi?
Et cependant il la regardait singulièrement, d'une façon tendre.
-- Est-ce de t'en aller? reprit-elle, de quitter tes affections,
ta vie? Ah! je comprends... Mais, moi, je n'ai rien au monde! tu
es tout pour moi. Aussi je serai tout pour toi, je te serai une
famille, une patrie; je te soignerai, je t'aimerai.
-- Que tu es charmante! dit-il en la saisissant dans ses bras.
-- Vrai? fit-elle avec un rire de volupté. M'aimes-tu? Jure-le
donc!
-- Si je t'aime! si je t'aime! mais je t'adore, mon amour!
La lune, toute ronde et couleur de pourpre, se levait à ras de
terre, au fond de la prairie. Elle montait vite entre les branches
des peupliers, qui la cachaient de place en place, comme un rideau
noir, troué. Puis elle parut, éclatante de blancheur, dans le ciel
vide qu'elle éclairait; et alors, se ralentissant, elle laissa
tomber sur la rivière une grande tache, qui faisait une infinité
d'étoiles; et cette lueur d'argent semblait s'y tordre jusqu'au
fond, à la manière d'un serpent sans tête couvert d'écailles
lumineuses. Cela ressemblait aussi à quelque monstrueux
candélabre, d'où ruisselaient, tout du long, des gouttes de
diamant en fusion. La nuit douce s'étalait autour d'eux; des
nappes d'ombre emplissaient les feuillages. Emma, les yeux à demi
clos, aspirait avec de grands soupirs le vent frais qui soufflait.
Ils ne se parlaient pas, trop perdus qu'ils étaient dans
l'envahissement de leur rêverie. La tendresse des anciens jours
leur revenait au coeur, abondante et silencieuse comme la rivière
qui coulait, avec autant de mollesse qu'en apportait le parfum des
seringas, et projetait dans leur souvenir des ombres plus
démesurées et plus mélancoliques que celles des saules immobiles
qui s'allongeaient sur l'herbe. Souvent quelque bête nocturne,
hérisson ou belette, se mettant en chasse, dérangeait les
feuilles, ou bien on entendait par moments une pêche mûre qui
tombait toute seule de l'espalier.
-- Ah! la belle nuit! dit Rodolphe.
-- Nous en aurons d'autres! reprit Emma.
Et, comme se parlant à elle-même:
-- Oui, il fera bon voyager... Pourquoi ai-je le coeur triste,
cependant? Est-ce l'appréhension de l'inconnu..., l'effet des
habitudes quittées..., ou plutôt...? Non, c'est l'excès du
bonheur! Que je suis faible, n'est-ce pas? Pardonne-moi!
-- Il est encore temps! s'écria-t-il. Réfléchis, tu t'en
repentiras peut-être.
-- Jamais! fit-elle impétueusement.
Et, en se rapprochant de lui:
-- Quel malheur donc peut-il me survenir? Il n'y a pas de désert,
pas de précipice ni d'océan que je ne traverserais avec toi. À
mesure que nous vivrons ensemble, ce sera comme une étreinte
chaque jour plus serrée, plus complète! Nous n'aurons rien qui
nous trouble, pas de soucis, nul obstacle! Nous serons seuls, tout
à nous, éternellement... Parle donc, réponds-moi.
Il répondait à intervalles réguliers: «Oui... oui!...» Elle lui
avait passé les mains dans ses cheveux, et elle répétait d'une
voix enfantine, malgré de grosses larmes qui coulaient:
-- Rodolphe! Rodolphe!... Ah! Rodolphe, cher petit Rodolphe!
Minuit sonna.
-- Minuit! dit-elle. Allons, c'est demain! encore un jour!
Il se leva pour partir; et, comme si ce geste qu'il faisait eût
été le signal de leur fuite, Emma, tout à coup, prenant un air
gai:
-- Tu as les passeports?
-- Oui.
-- Tu n'oublies rien?
-- Non.
-- Tu en es sûr?
-- Certainement.
-- C'est à l'hôtel de Provence, n'est-ce pas, que tu
m'attendras?... à midi?
Il fit un signe de tête.
-- À demain, donc! dit Emma dans une dernière caresse.
Et elle le regarda s'éloigner.
Il ne se détournait pas. Elle courut après lui, et, se penchant au
bord de l'eau entre des broussailles:
-- À demain! s'écria-t-elle.
Il était déjà de l'autre côté de la rivière et marchait vite dans
la prairie.
Au bout de quelques minutes, Rodolphe s'arrêta; et, quand il la
vit avec son vêtement blanc peu à peu s'évanouir dans l'ombre
comme un fantôme, il fut pris d'un tel battement de coeur, qu'il
s'appuya contre un arbre pour ne pas tomber.
-- Quel imbécile je suis! fit-il en jurant épouvantablement.
N'importe, c'était une jolie maîtresse!
Et, aussitôt, la beauté d'Emma, avec tous les plaisirs de cet
amour, lui réapparurent. D'abord il s'attendrit, puis il se
révolta contre elle.
-- Car enfin, exclamait-il en gesticulant, je ne peux pas
m'expatrier, avoir la charge d'une enfant.
Il se disait ces choses pour s'affermir davantage.
-- Et, d'ailleurs, les embarras, la dépense... Ah! non, non, mille
fois non! cela eût été trop bête!
XIII
À peine arrivé chez lui, Rodolphe s'assit brusquement à son
bureau, sous la tête de cerf faisant trophée contre la muraille.
Mais, quand il eut la plume entre les doigts, il ne sut rien
trouver, si bien que, s'appuyant sur les deux coudes, il se mit à
réfléchir. Emma lui semblait être reculée dans un passé lointain,
comme si la résolution qu'il avait prise venait de placer entre
eux, tout à coup, un immense intervalle.
Afin de ressaisir quelque chose d'elle, il alla chercher dans
l'armoire, au chevet de son lit, une vieille boîte à biscuits de
Reims où il enfermait d'habitude ses lettres de femmes, et il s'en
échappa une odeur de poussière humide et de roses flétries.
D'abord il aperçut un mouchoir de poche, couvert de gouttelettes
pâles. C'était un mouchoir à elle, une fois qu'elle avait saigné
du nez, en promenade; il ne s'en souvenait plus. Il y avait
auprès, se cognant à tous les angles, la miniature donnée par
Emma; sa toilette lui parut prétentieuse et son regard en coulisse
du plus pitoyable effet; puis, à force de considérer cette image
et d'évoquer le souvenir du modèle, les traits d'Emma peu à peu se
confondirent en sa mémoire, comme si la figure vivante et la
figure peinte, se frottant l'une contre l'autre, se fussent
réciproquement effacées. Enfin il lut de ses lettres; elles
étaient pleines d'explications relatives à leur voyage, courtes,
techniques et pressantes comme des billets d'affaires. Il voulut
revoir les longues, celles d'autrefois; pour les trouver au fond
de la boîte, Rodolphe dérangea toutes les autres; et machinalement
il se mit à fouiller dans ce tas de papiers et de choses, y
retrouvant pêle-mêle des bouquets, une jarretière, un masque noir,
des épingles et des cheveux -- des cheveux! de bruns, de blonds;
quelques-uns même, s'accrochant à la ferrure de la boîte, se
cassaient quand on l'ouvrait.
Ainsi flânant parmi ses souvenirs, il examinait les écritures et
le style des lettres, aussi variés que leurs orthographes. Elles
étaient tendres ou joviales, facétieuses, mélancoliques; il y en
avait qui demandaient de l'amour et d'autres qui demandaient de
l'argent. À propos d'un mot, il se rappelait des visages, de
certains gestes, un son de voix; quelquefois pourtant il ne se
rappelait rien.
En effet, ces femmes, accourant à la fois dans sa pensée, s'y
gênaient les unes les autres et s'y rapetissaient, comme sous un
même niveau d'amour qui les égalisait. Prenant donc à poignée les
lettres confondues, il s'amusa pendant quelques minutes à les
faire tomber en cascades, de sa main droite dans sa main gauche.
Enfin, ennuyé, assoupi, Rodolphe alla reporter la boîte dans
l'armoire en se disant:
-- Quel tas de blagues!...
Ce qui résumait son opinion; car les plaisirs, comme des écoliers
dans la cour d'un collège, avaient tellement piétiné sur son
coeur, que rien de vert n'y poussait, et ce qui passait par là,
plus étourdi que les enfants, n'y laissait pas même, comme eux,
son nom gravé sur la muraille.
-- Allons, se dit-il, commençons!
Il écrivit:
«Du courage, Emma! du courage! Je ne veux pas faire le malheur de
votre existence...»
-- Après tout, c'est vrai, pensa Rodolphe; j'agis dans son
intérêt; je suis honnête.
«Avez-vous mûrement pesé votre détermination? Savez-vous l'abîme
où je vous entraînais, pauvre ange? Non, n'est-ce pas? Vous alliez
confiante et folle, croyant au bonheur, à l'avenir... Ah!
malheureux que nous sommes! insensés!»
Rodolphe s'arrêta pour trouver ici quelque bonne excuse.
-- Si je lui disais que toute ma fortune est perdue?... Ah! non,
et d'ailleurs, cela n'empêcherait rien. Ce serait à recommencer
plus tard. Est-ce qu'on peut faire entendre raison à des femmes
pareilles!
Il réfléchit, puis ajouta:
«Je ne vous oublierai pas, croyez-le bien, et j'aurai
continuellement pour vous un dévouement profond; mais, un jour,
tôt ou tard, cette ardeur (c'est là le sort des choses humaines)
se fût diminuée, sans doute! Il nous serait venu des lassitudes,
et qui sait même si je n'aurais pas eu l'atroce douleur d'assister
à vos remords et d'y participer moi-même, puisque je les aurais
causés. L'idée seule des chagrins qui vous arrivent me torture,
Emma! Oubliez-moi! Pourquoi faut-il que je vous aie connue?
Pourquoi étiez-vous si belle? Est-ce ma faute? O mon Dieu! non,
non, n'en accusez que la fatalité!»
-- Voilà un mot qui fait toujours de l'effet, se dit-il.
«Ah! si vous eussiez été une de ces femmes au coeur frivole comme
on en voit, certes, j'aurais pu, par égoïsme, tenter une
expérience alors sans danger pour vous. Mais cette exaltation
délicieuse, qui fait à la fois votre charme et votre tourment,
vous a empêchée de comprendre, adorable femme que vous êtes, la
fausseté de notre position future. Moi non plus, je n'y avais pas
réfléchi d'abord, et je me reposais à l'ombre de ce bonheur idéal,
comme à celle du mancenillier, sans prévoir les conséquences.»
-- Elle va peut-être croire que c'est par avarice que j'y
renonce... Ah! n'importe! tant pis, il faut en finir!
«Le monde est cruel, Emma. Partout où nous eussions été, il nous
aurait poursuivis. Il vous aurait fallu subir les questions
indiscrètes, la calomnie, le dédain, l'outrage peut-être.
L'outrage à vous! Oh!... Et moi qui voudrais vous faire asseoir
sur un trône! moi qui emporte votre pensée comme un talisman! Car
je me punis par l'exil de tout le mal que je vous ai fait. Je
pars. Où? Je n'en sais rien, je suis fou! Adieu! Soyez toujours
bonne! Conservez le souvenir du malheureux qui vous a perdue.
Apprenez mon nom à votre enfant, qu'il le redise dans ses
prières.»
La mèche des deux bougies tremblait. Rodolphe se leva pour aller
fermer la fenêtre, et, quand il se fut rassis:
-- Il me semble que c'est tout. Ah! encore ceci, de peur qu'elle
ne vienne à me relancer:
«Je serai loin quand vous lirez ces tristes lignes; car j'ai voulu
m'enfuir au plus vite afin d'éviter la tentation de vous revoir.
Pas de faiblesse! Je reviendrai; et peut-être que, plus tard, nous
causerons ensemble très froidement de nos anciennes amours.
Adieu!»
Et il y avait un dernier adieu, séparé en deux mots: À Dieu! ce
qu'il jugeait d'un excellent goût.
-- Comment vais-je signer, maintenant? se dit-il. Votre tout
dévoué?... Non. Votre ami?... Oui, c'est cela.
«Votre ami.»
Il relut sa lettre. Elle lui parut bonne.
-- Pauvre petite femme! pensa-t-il avec attendrissement. Elle va
me croire plus insensible qu'un roc; il eût fallu quelques larmes
là-dessus; mais, moi, je ne peux pas pleurer; ce n'est pas ma
faute. Alors, s'étant versé de l'eau dans un verre, Rodolphe y
trempa son doigt et il laissa tomber de haut une grosse goutte,
qui fit une tache pâle sur l'encre; puis, cherchant à cacheter la
lettre, le cachet _Amor nel cor_ se rencontra.
-- Cela ne va guère à la circonstance... Ah bah! n'importe!
Après quoi, il fuma trois pipes et s'alla coucher.
Le lendemain, quand il fut debout (vers deux heures environ, il
avait dormi tard), Rodolphe se fit cueillir une corbeille
d'abricots. Il disposa la lettre dans le fond, sous des feuilles
de vigne, et ordonna tout de suite à Girard, son valet de charrue,
de porter cela délicatement chez madame Bovary. Il se servait de
ce moyen pour correspondre avec elle, lui envoyant, selon la
saison, des fruits ou du gibier.
-- Si elle te demande de mes nouvelles, dit-il, tu répondras que
je suis parti en voyage. Il faut remettre le panier à elle-même,
en mains propres... Va, et prends garde!
Girard passa sa blouse neuve, noua son mouchoir autour des
abricots, et marchant à grands pas lourds dans ses grosses
galoches ferrées, prit tranquillement le chemin d'Yonville.
Madame Bovary, quand il arriva chez elle, arrangeait avec
Félicité, sur la table de la cuisine, un paquet de linge.
-- Voilà, dit le valet, ce que notre maître vous envoie.
Elle fut saisie d'une appréhension, et, tout en cherchant quelque
monnaie dans sa poche, elle considérait le paysan d'un oeil
hagard, tandis qu'il la regardait lui-même avec ébahissement, ne
comprenant pas qu'un pareil cadeau pût tant émouvoir quelqu'un.
Enfin il sortit. Félicité restait. Elle n'y tenait plus, elle
courut dans la salle comme pour y porter les abricots, renversa le
panier, arracha les feuilles, trouva la lettre, l'ouvrit, et,
comme s'il y avait eu derrière elle un effroyable incendie, Emma
se mit à fuir vers sa chambre, tout épouvantée.
Charles y était, elle l'aperçut; il lui parla, elle n'entendit
rien, et elle continua vivement à monter les marches; haletante,
éperdue, ivre, et toujours tenant cette horrible feuille de
papier, qui lui claquait dans les doigts comme une plaque de tôle.
Au second étage, elle s'arrêta devant la porte du grenier, qui
était fermée.
Alors elle voulut se calmer; elle se rappela la lettre; il fallait
la finir, elle n'osait pas. D'ailleurs, où? comment? on la
verrait.
-- Ah! non, ici, pensa-t-elle, je serai bien.
Emma poussa la porte et entra.
Les ardoises laissaient tomber d'aplomb une chaleur lourde, qui
lui serrait les tempes et l'étouffait; elle se traîna jusqu'à la
mansarde close, dont elle tira le verrou, et la lumière
éblouissante jaillit d'un bond.
En face, par-dessus les toits, la pleine campagne s'étalait à
perte de vue. En bas, sous elle, la place du village était vide;
les cailloux du trottoir scintillaient, les girouettes des maisons
se tenaient immobiles; au coin de la rue, il partit d'un étage
inférieur une sorte de ronflement à modulations stridentes.
C'était Binet qui tournait.
Elle s'était appuyée contre l'embrasure de la mansarde, et elle
relisait la lettre avec des ricanements de colère. Mais plus elle
y fixait d'attention, plus ses idées se confondaient. Elle le
revoyait, elle l'entendait, elle l'entourait de ses deux bras; et
des battements de coeur, qui la frappaient sous la poitrine comme
à grands coups de bélier, s'accéléraient l'un après l'autre, à
intermittences inégales. Elle jetait les yeux tout autour d'elle
avec l'envie que la terre croulât. Pourquoi n'en pas finir? Qui la
retenait donc? Elle était libre. Et elle s'avança, elle regarda
les pavés en se disant:
-- Allons! allons!
Le rayon lumineux qui montait d'en bas directement tirait vers
l'abîme le poids de son corps. Il lui semblait que le sol de la
place oscillant s'élevait le long des murs, et que le plancher
s'inclinait par le bout, à la manière d'un vaisseau qui tangue.
Elle se tenait tout au bord, presque suspendue, entourée d'un
grand espace. Le bleu du ciel l'envahissait, l'air circulait dans
sa tête creuse, elle n'avait qu'à céder, qu'à se laisser prendre;
et le ronflement du tour ne discontinuait pas, comme une voix
furieuse qui l'appelait.
-- Ma femme! ma femme! cria Charles.
Elle s'arrêta.
-- Où es-tu donc? Arrive!
L'idée qu'elle venait d'échapper à la mort faillit la faire
s'évanouir de terreur; elle ferma les yeux; puis elle tressaillit
au contact d'une main sur sa manche: c'était Félicité.
-- Monsieur vous attend, Madame; la soupe est servie.
Et il fallut descendre! il fallut se mettre à table!
Elle essaya de manger. Les morceaux l'étouffaient. Alors elle
déplia sa serviette comme pour en examiner les reprises et voulut
réellement s'appliquer à ce travail, compter les fils de la toile.
Tout à coup, le souvenir de la lettre lui revint. L'avait-elle
donc perdue? Où la retrouver? Mais elle éprouvait une telle
lassitude dans l'esprit, que jamais elle ne put inventer un
prétexte à sortir de table. Puis elle était devenue lâche; elle
avait peur de Charles; il savait tout, c'était sûr! En effet, il
prononça ces mots, singulièrement:
-- Nous ne sommes pas près, à ce qu'il paraît, de voir
M. Rodolphe.
-- Qui te l'a dit? fit-elle en tressaillant.
-- Qui me l'a dit? répliqua-t-il un peu surpris de ce ton brusque;
c'est Girard, que j'ai rencontré tout à l'heure à la porte du café
Français. Il est parti en voyage, ou il doit partir.
Elle eut un sanglot.
-- Quoi donc t'étonne? Il s'absente ainsi de temps à autre pour se
distraire, et, ma foi! je l'approuve. Quand on a de la fortune et
que l'on est garçon!... Du reste, il s'amuse joliment, notre ami!
c'est un farceur. M. Langlois m'a conté...
Il se tut par convenance, à cause de la domestique qui entrait.
Celle-ci replaça dans la corbeille les abricots répandus sur
l'étagère; Charles, sans remarquer la rougeur de sa femme, se les
fit apporter, en prit un et mordit à même.
-- Oh! parfait! disait-il. Tiens, goûte.
Et il tendit la corbeille, qu'elle repoussa doucement.
-- Sens donc: quelle odeur! fit-il en la lui passant sous le nez à
plusieurs reprises.
-- J'étouffe! s'écria-t-elle en se levant d'un bond.
Mais, par un effort de volonté, ce spasme disparut; puis:
-- Ce n'est rien! dit-elle, ce n'est rien! c'est nerveux! Assieds-
toi, mange!
Car elle redoutait qu'on ne fût à la questionner, à la soigner,
qu'on ne la quittât plus.
Charles, pour obéir, s'était rassis, et il crachait dans sa main
les noyaux des abricots, qu'il déposait ensuite dans son assiette.
Tout à coup, un tilbury bleu passa au grand trot sur la place.
Emma poussa un cri et tomba roide par terre, à la renverse.
En effet, Rodolphe, après bien des réflexions, s'était décidé à
partir pour Rouen. Or, comme il n'y a, de la Huchette à Buchy, pas
d'autre chemin que celui d'Yonville, il lui avait fallu traverser
le village, et Emma l'avait reconnu à la lueur des lanternes qui
coupaient comme un éclair le crépuscule.
Le pharmacien, au tumulte qui se faisait dans la maison, s'y
précipita. La table, avec toutes les assiettes, était renversée;
de la sauce, de la viande, les couteaux, la salière et l'huilier
jonchaient l'appartement; Charles appelait au secours; Berthe,
effarée, criait; et Félicité, dont les mains tremblaient, délaçait
Madame, qui avait le long du corps des mouvements convulsifs.
-- Je cours, dit l'apothicaire, chercher dans mon laboratoire, un
peu de vinaigre aromatique.
Puis, comme elle rouvrait les yeux en respirant le flacon:
-- J'en étais sûr, fit-il; cela vous réveillerait un mort.
-- Parle-nous! disait Charles, parle-nous! Remets-toi! C'est moi,
ton Charles qui t'aime! Me reconnais-tu? Tiens, voilà ta petite
fille: embrasse-la donc!
L'enfant avançait les bras vers sa mère pour se pendre à son cou.
Mais, détournant la tête, Emma dit d'une voix saccadée:
-- Non, non... personne!
Elle s'évanouit encore. On la porta sur son lit.
Elle restait étendue, la bouche ouverte, les paupières fermées,
les mains à plat, immobile, et blanche comme une statue de cire.
Il sortait de ses yeux deux ruisseaux de larmes qui coulaient
lentement sur l'oreiller.
Charles, debout, se tenait au fond de l'alcôve, et le pharmacien,
près de lui, gardait ce silence méditatif qu'il est convenable
d'avoir dans les occasions sérieuses de la vie.
-- Rassurez-vous, dit-il en lui poussant le coude, je crois que le
paroxysme est passé.
-- Oui, elle repose un peu maintenant! répondit Charles, qui la
regardait dormir. Pauvre femme!... pauvre femme!... la voilà
retombée!
Alors Homais demanda comment cet accident était survenu. Charles
répondit que cela l'avait saisie tout à coup, pendant qu'elle
mangeait des abricots.
-- Extraordinaire!... reprit le pharmacien. Mais il se pourrait
que les abricots eussent occasionné la syncope! Il y a des natures
si impressionnables à l'encontre de certaines odeurs! et ce serait
même une belle question à étudier, tant sous le rapport
pathologique que sous le rapport physiologique. Les prêtres en
connaissaient l'importance, eux qui ont toujours mêlé des aromates
à leurs cérémonies. C'est pour vous stupéfier l'entendement et
provoquer des extases, chose d'ailleurs facile à obtenir chez les
personnes du sexe, qui sont plus délicates que les autres. On en
cite qui s'évanouissent à l'odeur de la corne brûlée, du pain
tendre...
-- Prenez garde de l'éveiller! dit à voix basse Bovary.
-- Et non seulement, continua l'apothicaire, les humains sont en
butte à ces anomalies, mais encore les animaux. Ainsi, vous n'êtes
pas sans savoir l'effet singulièrement aphrodisiaque que produit
le nepeta cataria, vulgairement appelé herbe-au-chat, sur la gent
féline; et d'autre part, pour citer un exemple que je garantis
authentique, Bridoux (un de mes anciens camarades, actuellement
établi rue Malpalu) possède un chien qui tombe en convulsions dès
qu'on lui présente une tabatière. Souvent même il en fait
l'expérience devant ses amis, à son pavillon du bois Guillaume.
Croirait-on qu'un simple sternutatoire pût exercer de tels ravages
dans l'organisme d'un quadrupède? C'est extrêmement curieux,
n'est-il pas vrai?
-- Oui, dit Charles, qui n'écoutait pas.
-- Cela nous prouve, reprit l'autre en souriant avec un air de
suffisance bénigne, les irrégularités sans nombre du système
nerveux. Pour ce qui est de Madame, elle m'a toujours paru, je
l'avoue, une vraie sensitive. Aussi ne vous conseillerai-je point,
mon bon ami, aucun de ces prétendus remèdes qui, sous prétexte
d'attaquer les symptômes, attaquent le tempérament. Non, pas de
médicamentation oiseuse! du régime, voilà tout! des sédatifs, des
émollients, des dulcifiants. Puis, ne pensez-vous pas qu'il
faudrait peut-être frapper l'imagination?
-- En quoi? comment? dit Bovary.
-- Ah! c'est là la question! Telle est effectivement la question:
_That is the question!_ comme je lisais dernièrement dans le
journal.
Mais Emma, se réveillant, s'écria:
-- Et la lettre? et la lettre?
On crut qu'elle avait le délire; elle l'eut à partir de minuit:
une fièvre cérébrale s'était déclarée.
Pendant quarante-trois jours, Charles ne la quitta pas. Il
abandonna tous ses malades; il ne se couchait plus, il était
continuellement à lui tâter le pouls, à lui poser des sinapismes,
des compresses d'eau froide. Il envoyait Justin jusqu'à Neufchâtel
chercher de la glace; la glace se fondait en route; il le
renvoyait. Il appela M. Canivet en consultation; il fit venir de
Rouen le docteur Larivière, son ancien maître; il était désespéré.
Ce qui l'effrayait le plus, c'était l'abattement d'Emma; car elle
ne parlait pas, n'entendait rien et même semblait ne point
souffrir, -- comme si son corps et son âme se fussent ensemble
reposés de toutes leurs agitations.
Vers le milieu d'octobre, elle put se tenir assise dans son lit,
avec des oreillers derrière elle. Charles pleura quand il la vit
manger sa première tartine de confitures. Les forces lui
revinrent; elle se levait quelques heures pendant l'après-midi,
et, un jour qu'elle se sentait mieux, il essaya de lui faire
faire, à son bras, un tour de promenade dans le jardin. Le sable
des allées disparaissait sous les feuilles mortes; elle marchait
pas à pas, en traînant ses pantoufles, et, s'appuyant de l'épaule
contre Charles, elle continuait à sourire.
Ils allèrent ainsi jusqu'au fond, près de la terrasse. Elle se
redressa lentement, se mit la main devant ses yeux, pour regarder;
elle regarda au loin, tout au loin; mais il n'y avait à l'horizon
que de grands feux d'herbe, qui fumaient sur les collines.
-- Tu vas te fatiguer, ma chérie, dit Bovary.
Et, la poussant doucement pour la faire entrer sous la tonnelle:
-- Assieds-toi donc sur ce banc: tu seras bien.
-- Oh! non, pas là, pas là! fit-elle d'une voix défaillante.
Elle eut un étourdissement, et dès le soir, sa maladie recommença,
avec une allure plus incertaine, il est vrai, et des caractères
plus complexes. Tantôt elle souffrait au coeur, puis dans la
poitrine, dans le cerveau, dans les membres; il lui survint des
vomissements où Charles crut apercevoir les premiers symptômes
d'un cancer.
Et le pauvre garçon, par là-dessus, avait des inquiétudes
d'argent!
XIV
D'abord, il ne savait comment faire pour dédommager M. Homais de
tous les médicaments pris chez lui; et, quoiqu'il eût pu, comme
médecin, ne pas les payer, néanmoins il rougissait un peu de cette
obligation. Puis la dépense du ménage, à présent que la cuisinière
était maîtresse, devenait effrayante; les notes pleuvaient dans la
maison; les fournisseurs murmuraient; M. Lheureux, surtout, le
harcelait. En effet, au plus fort de la maladie d'Emma, celui-ci,
profitant de la circonstance pour exagérer sa facture, avait vite
apporté le manteau, le sac de nuit, deux caisses au lieu d'une,
quantité d'autres choses encore. Charles eut beau dire qu'il n'en
avait pas besoin, le marchand répondit arrogamment qu'on lui avait
commandé tous ces articles et qu'il ne les reprendrait pas;
d'ailleurs, ce serait contrarier Madame dans sa convalescence;
Monsieur réfléchirait; bref, il était résolu à le poursuivre en
justice plutôt que d'abandonner ses droits et que d'emporter ses
marchandises. Charles ordonna par la suite de les renvoyer à son
magasin; Félicité oublia; il avait d'autres soucis; on n'y pensa
plus; M. Lheureux revint à la charge, et, tour à tour menaçant et
gémissant, manoeuvra de telle façon, que Bovary finit par
souscrire un billet à six mois d'échéance. Mais à peine eut-il
signé ce billet, qu'une idée audacieuse lui surgit: c'était
d'emprunter mille francs à M. Lheureux. Donc, il demanda, d'un air
embarrassé, s'il n'y avait pas moyen de les avoir, ajoutant que ce
serait pour un an et au taux que l'on voudrait. Lheureux courut à
sa boutique, en rapporta les écus et dicta un autre billet, par
lequel Bovary déclarait devoir payer à son ordre, le Ier septembre
prochain, la somme de mille soixante et dix francs; ce qui, avec
les cent quatre-vingts déjà stipulés, faisait juste douze cent
cinquante. Ainsi, prêtant à six pour cent, augmenté d'un quart de
commission, et les fournitures lui rapportant un bon tiers pour le
moins, cela devait, en douze mois, donner cent trente francs de
bénéfice; et il espérait que l'affaire ne s'arrêterait pas là,
qu'on ne pourrait payer les billets, qu'on les renouvellerait, et
que son pauvre argent, s'étant nourri chez le médecin comme dans
une maison de santé, lui reviendrait, un jour, considérablement
plus dodu, et gros à faire craquer le sac.
Tout, d'ailleurs, lui réussissait. Il était adjudicataire d'une
fourniture de cidre pour l'hôpital de Neufchâtel; M. Guillaumin
lui promettait des actions dans les tourbières de Grumesnil, et il
rêvait d'établir un nouveau service de diligences entre Argueil et
Rouen, qui ne tarderait pas, sans doute, à ruiner la guimbarde du
Lion d'or, et qui, marchant plus vite, étant à prix plus bas et
portant plus de bagages, lui mettrait ainsi dans les mains tout le
commerce d'Yonville.
Charles se demanda plusieurs fois par quel moyen, l'année
prochaine, pouvoir rembourser tant d'argent; et il cherchait,
imaginait des expédients, comme de recourir à son père ou de
vendre quelque chose. Mais son père serait sourd, et il n'avait,
lui, rien à vendre. Alors il découvrait de tels embarras, qu'il
écartait vite de sa conscience un sujet de méditation aussi
désagréable. Il se reprochait d'en oublier Emma; comme si, toutes
ses pensées appartenant à cette femme, c'eût été lui dérober
quelque chose que de n'y pas continuellement réfléchir.
L'hiver fut rude. La convalescence de Madame fut longue. Quand il
faisait beau, on la poussait dans son fauteuil auprès de la
fenêtre, celle qui regardait la Place; car elle avait maintenant
le jardin en antipathie, et la persienne de ce côté restait
constamment fermée. Elle voulut que l'on vendît le cheval; ce
qu'elle aimait autrefois, à présent lui déplaisait. Toutes ses
idées paraissaient se borner au soin d'elle-même. Elle restait
dans son lit à faire de petites collations, sonnait sa domestique
pour s'informer de ses tisanes ou pour causer avec elle. Cependant
la neige sur le toit des halles jetait dans la chambre un reflet
blanc, immobile; ensuite ce fut la pluie qui tombait. Et Emma
quotidiennement attendait, avec une sorte d'anxiété, l'infaillible
retour d'événements minimes, qui pourtant ne lui importaient
guère. Le plus considérable était, le soir, l'arrivée de
l'Hirondelle. Alors l'aubergiste criait et d'autres voix
répondaient, tandis que le falot d'Hippolyte, qui cherchait des
coffres sur la bâche, faisait comme une étoile dans l'obscurité. À
midi, Charles rentrait; ensuite il sortait; puis elle prenait un
bouillon, et, vers cinq heures, à la tombée du jour, les enfants
qui s'en revenaient de la classe, traînant leurs sabots sur le
trottoir, frappaient tous avec leurs règles la cliquette des
auvents, les uns après les autres.
C'était à cette heure-là que M. Bournisien venait la voir. Il
s'enquérait de sa santé, lui apportait des nouvelles et
l'exhortait à la religion dans un petit bavardage câlin qui ne
manquait pas d'agrément. La vue seule de sa soutane la
réconfortait.
Un jour qu'au plus fort de sa maladie elle s'était crue
agonisante, elle avait demandé la communion; et, à mesure que l'on
faisait dans sa chambre les préparatifs pour le sacrement, que
l'on disposait en autel la commode encombrée de sirops et que
Félicité semait par terre des fleurs de dahlia, Emma sentait
quelque chose de fort passant sur elle, qui la débarrassait de ses
douleurs, de toute perception, de tout sentiment. Sa chair allégée
ne pesait plus, une autre vie commençait; il lui sembla que son
être, montant vers Dieu, allait s'anéantir dans cet amour comme un
encens allumé qui se dissipe en vapeur. On aspergea d'eau bénite
les draps du lit; le prêtre retira du saint ciboire la blanche
hostie; et ce fut en défaillant d'une joie céleste qu'elle avança
les lèvres pour accepter le corps du Sauveur qui se présentait.
Les rideaux de son alcôve se gonflaient mollement, autour d'elle,
en façon de nuées, et les rayons des deux cierges brûlant sur la
commode lui parurent être des gloires éblouissantes. Alors elle
laissa retomber sa tête, croyant entendre dans les espaces le
chant des harpes séraphiques et apercevoir en un ciel d'azur, sur
un trône d'or, au milieu des saints tenant des palmes vertes, Dieu
le Père tout éclatant de majesté, et qui d'un signe faisait
descendre vers la terre des anges aux ailes de flamme pour
l'emporter dans leurs bras.
Cette vision splendide demeura dans sa mémoire comme la chose la
plus belle qu'il fût possible de rêver; si bien qu'à présent elle
s'efforçait d'en ressaisir la sensation, qui continuait cependant,
mais d'une manière moins exclusive et avec une douceur aussi
profonde. Son âme, courbatue d'orgueil, se reposait enfin dans
l'humilité chrétienne; et, savourant le plaisir d'être faible,
Emma contemplait en elle-même la destruction de sa volonté, qui
devait faire aux envahissements de la grâce une large entrée. Il
existait donc à la place du bonheur des félicités plus grandes, un
autre amour au-dessus de tous les amours, sans intermittence ni
fin, et qui s'accroîtrait éternellement! Elle entrevit, parmi les
illusions de son espoir, un état de pureté flottant au-dessus de
la terre, se confondant avec le ciel, et où elle aspira d'être.
Elle voulut devenir une sainte. Elle acheta des chapelets, elle
porta des amulettes; elle souhaitait avoir dans sa chambre, au
chevet de sa couche, un reliquaire enchâssé d'émeraudes, pour le
baiser tous les soirs.
Le Curé s'émerveillait de ces dispositions, bien que la religion
d'Emma, trouvait-il, pût, à force de ferveur, finir par friser
l'hérésie et même l'extravagance. Mais, n'étant pas très versé
dans ces matières sitôt qu'elles dépassaient une certaine mesure,
il écrivit à M. Boulard, libraire de Monseigneur, de lui envoyer
quelque chose de fameux pour une personne du sexe, qui était
pleine d'esprit. Le libraire, avec autant d'indifférence que s'il
eût expédié de la quincaillerie à des nègres, vous emballa pêle-
mêle tout ce qui avait cours pour lors dans le négoce des livres
pieux. C'étaient de petits manuels par demandes et par réponses,
des pamphlets d'un ton rogue dans la manière de M. de Maistre, et
des espèces de romans à cartonnage rose et à style douceâtre,
fabriqués par des séminaristes troubadours ou des bas bleus
repenties. Il y avait le _Pensez-y bien_; _l'Homme du monde aux
pieds de Marie_, par M. de, décoré de plusieurs ordres; _des
Erreurs de Voltaire, à l'usage des jeunes gens_, etc.
Madame Bovary n'avait pas encore l'intelligence assez nette pour
s'appliquer sérieusement à n'importe quoi; d'ailleurs, elle
entreprit ces lectures avec trop de précipitation. Elle s'irrita
contre les prescriptions du culte; l'arrogance des écrits
polémiques lui déplut par leur acharnement à poursuivre des gens
qu'elle ne connaissait pas; et les contes profanes relevés de
religion lui parurent écrits dans une telle ignorance du monde,
qu'ils l'écartèrent insensiblement des vérités dont elle attendait
la preuve. Elle persista pourtant, et, lorsque le volume lui
tombait des mains, elle se croyait prise par la plus fine
mélancolie catholique qu'une âme éthérée pût concevoir.
Quant au souvenir de Rodolphe, elle l'avait descendu tout au fond
de son coeur; et il restait là, plus solennel et plus immobile
qu'une momie de roi dans un souterrain. Une exhalaison s'échappait
de ce grand amour embaumé et qui, passant à travers tout,
parfumait de tendresse l'atmosphère d'immaculation où elle voulait
vivre. Quand elle se mettait à genoux sur son prie-Dieu gothique,
elle adressait au Seigneur les mêmes paroles de suavité qu'elle
murmurait jadis à son amant, dans les épanchements de l'adultère.
C'était pour faire venir la croyance; mais aucune délectation ne
descendait des cieux, et elle se relevait, les membres fatigués,
avec le sentiment vague d'une immense duperie. Cette recherche,
pensait-elle, n'était qu'un mérite de plus; et dans l'orgueil de
sa dévotion, Emma se comparait à ces grandes dames d'autrefois,
dont elle avait rêvé la gloire sur un portrait de la Vallière, et
qui, traînant avec tant de majesté la queue chamarrée de leurs
longues robes, se retiraient en des solitudes pour y répandre aux
pieds du Christ toutes les larmes d'un coeur que l'existence
blessait.
Alors, elle se livra à des charités excessives. Elle cousait des
habits pour les pauvres; elle envoyait du bois aux femmes en
couches; et Charles, un jour en rentrant, trouva dans la cuisine
trois vauriens attablés qui mangeaient un potage. Elle fit revenir
à la maison sa petite fille, que son mari, durant sa maladie,
avait renvoyée chez la nourrice. Elle voulut lui apprendre à lire;
Berthe avait beau pleurer, elle ne s'irritait plus. C'était un
parti pris de résignation, une indulgence universelle. Son
langage, à propos de tout, était plein d'expressions idéales. Elle
disait à son enfant:
-- Ta colique est-elle passée, mon ange?
Madame Bovary mère ne trouvait rien à blâmer, sauf peut-être cette
manie de tricoter des camisoles pour les orphelins, au lieu de
raccommoder ses torchons. Mais, harassée de querelles domestiques,
la bonne femme se plaisait en cette maison tranquille, et même
elle y demeura jusques après Pâques, afin d'éviter les sarcasmes
du père Bovary, qui ne manquait pas, tous les vendredis saints, de
se commander une andouille.
Outre la compagnie de sa belle-mère, qui la raffermissait un peu
par sa rectitude de jugement et ses façons graves, Emma, presque
tous les jours, avait encore d'autres sociétés. C'était madame
Langlois, madame Caron, madame Dubreuil, madame Tuvache et,
régulièrement, de deux à cinq heures, l'excellente madame Homais,
qui n'avait jamais voulu croire, celle-là, à aucun des cancans que
l'on débitait sur sa voisine. Les petits Homais aussi venaient la
voir; Justin les accompagnait. Il montait avec eux dans la
chambre, et il restait debout près de la porte, immobile, sans
parler. Souvent même, madame Bovary, n'y prenant garde, se mettait
à sa toilette. Elle commençait par retirer son peigne, en secouant
sa tête d'un mouvement brusque; et, quand il aperçut la première
fois cette chevelure entière qui descendait jusqu'aux jarrets en
déroulant ses anneaux noirs, ce fut pour lui, le pauvre enfant,
comme l'entrée subite dans quelque chose d'extraordinaire et de
nouveau dont la splendeur l'effraya.
Emma, sans doute, ne remarquait pas ses empressements silencieux
ni ses timidités. Elle ne se doutait point que l'amour, disparu de
sa vie, palpitait là, près d'elle, sous cette chemise de grosse
toile, dans ce coeur d'adolescent ouvert aux émanations de sa
beauté. Du reste, elle enveloppait tout maintenant d'une telle
indifférence, elle avait des paroles si affectueuses et des
regards si hautains, des façons si diverses, que l'on ne
distinguait plus l'égoïsme de la charité, ni la corruption de la
vertu. Un soir, par exemple, elle s'emporta contre sa domestique,
qui lui demandait à sortir et balbutiait en cherchant un prétexte;
puis tout à coup:
-- Tu l'aimes donc? dit-elle.
Et, sans attendre la réponse de Félicité, qui rougissait elle
ajouta d'un air triste:
-- Allons, cours-y! amuse-toi!
Elle fit, au commencement du printemps, bouleverser le jardin d'un
bout à l'autre, malgré les observations de Bovary; il fut heureux,
cependant de lui voir enfin manifester une volonté quelconque.
Elle en témoigna davantage à mesure qu'elle se rétablissait.
D'abord, elle trouva moyen d'expulser la mère Rolet, la nourrice,
qui avait pris l'habitude, pendant sa convalescence, de venir trop
souvent à la cuisine avec ses deux nourrissons et son
pensionnaire, plus endenté qu'un cannibale. Puis elle se dégagea
de la famille Homais, congédia successivement toutes les autres
visites et même fréquenta l'église avec moins d'assiduité, à la
grande approbation de l'apothicaire, qui lui dit alors
amicalement:
-- Vous donniez un peu dans la calotte!
M. Bournisien, comme autrefois, survenait tous les jours, en
sortant du catéchisme. Il préférait rester dehors, à prendre l'air
au milieu du bocage, il appelait ainsi la tonnelle. C'était
l'heure où Charles rentrait. Ils avaient chaud; on apportait du
cidre doux, et ils buvaient ensemble au complet rétablissement de
Madame.
Binet se trouvait là, c'est-à-dire un peu plus bas, contre le mur
de la terrasse, à pêcher des écrevisses. Bovary l'invitait à se
rafraîchir, et il s'entendait parfaitement à déboucher les
cruchons.
-- Il faut, disait-il en promenant autour de lui et jusqu'aux
extrémités du paysage un regard satisfait, tenir ainsi la
bouteille d'aplomb sur la table, et, après que les ficelles sont
coupées, pousser le liège à petits coups, doucement, doucement,
comme on fait, d'ailleurs, à l'eau de Seltz, dans les restaurants.
Mais le cidre, pendant sa démonstration, souvent leur jaillissait
en plein visage, et alors l'ecclésiastique, avec un rire opaque,
ne manquait jamais cette plaisanterie:
-- Sa bonté saute aux yeux!
Il était brave homme, en effet, et même, un jour, ne fut point
scandalisé du pharmacien, qui conseillait à Charles, pour
distraire Madame, de la mener au théâtre de Rouen voir l'illustre
ténor Lagardy. Homais s'étonnant de ce silence, voulut savoir son
opinion, et le prêtre déclara qu'il regardait la musique comme
moins dangereuse pour les moeurs que la littérature.
Mais le pharmacien prit la défense des lettres. Le théâtre,
prétendait-il, servait à fronder les préjugés, et, sous le masque
du plaisir, enseignait la vertu.
-- _Castigat ridendo mores_, monsieur Bournisien! Ainsi, regardez
la plupart des tragédies de Voltaire; elles sont semées habilement
de réflexions philosophiques qui en font pour le peuple une
véritable école de morale et de diplomatie.
-- Moi, dit Binet, j'ai vu autrefois une pièce intitulée le _Gamin
de Paris_, où l'on remarque le caractère d'un vieux général qui
est vraiment tapé! Il rembarre un fils de famille qui avait séduit
une ouvrière, qui à la fin...
-- Certainement! continuait Homais, il y a la mauvaise littérature
comme il y a la mauvaise pharmacie, mais condamner en bloc le plus
important des beaux arts me paraît une balourdise, une idée
gothique, digne de ces temps abominables où l'on enfermait
Galilée.
-- Je sais bien, objecta le Curé, qu'il existe de bons ouvrages,
de bons auteurs; cependant, ne serait-ce que ces personnes de sexe
différent réunies dans un appartement enchanteur, orné de pompes
mondaines, et puis ces déguisements païens, ce fard, ces
flambeaux, ces voix efféminées, tout cela doit finir par engendrer
un certain libertinage d'esprit et vous donner des pensées
déshonnêtes, des tentations impures. Telle est du moins l'opinion
de tous les Pères. Enfin, ajouta-t-il en prenant subitement un ton
de voix mystique, tandis qu'il roulait sur son pouce une prise de
tabac, si l'Église a condamné les spectacles, c'est qu'elle avait
raison; il faut nous soumettre à ses décrets.
-- Pourquoi, demanda l'apothicaire, excommunie-t-elle les
comédiens? car, autrefois, ils concouraient ouvertement aux
cérémonies du culte. Oui, on jouait, on représentait au milieu du
choeur des espèces de farces appelées mystères, dans lesquelles
les lois de la décence souvent se trouvaient offensées.
L'ecclésiastique se contenta de pousser un gémissement, et le
pharmacien poursuivit:
-- C'est comme dans la Bible; il y a... savez-vous..., plus d'un
détail... piquant, des choses... vraiment... gaillardes!
Et, sur un geste d'irritation que faisait M. Bournisien:
-- Ah! vous conviendrez que ce n'est pas un livre à mettre entre
les mains d'une jeune personne, et je serais fâché qu'Athalie...
-- Mais ce sont les protestants, et non pas nous, s'écria l'autre
impatienté, qui recommandent la Bible!
-- N'importe! dit Homais, je m'étonne que, de nos jours, en un
siècle de lumières, on s'obstine encore à proscrire un délassement
intellectuel qui est inoffensif, moralisant et même hygiénique
quelquefois, n'est-ce pas, docteur?
-- Sans doute, répondit le médecin nonchalamment, soit que, ayant
les mêmes idées, il voulût n'offenser personne, ou bien qu'il
n'eût pas d'idées.
La conversation semblait finie, quand le pharmacien jugea
convenable de pousser une dernière botte.
-- J'en ai connu, des prêtres, qui s'habillaient en bourgeois pour
aller voir gigoter des danseuses.
-- Allons donc! fit le curé.
-- Ah! j'en ai connu!
Et, séparant les syllabes de sa phrase, Homais répéta:
-- J'en -- ai -- connu.
-- Eh bien! ils avaient tort, dit Bournisien résigné à tout
entendre.
-- Parbleu! ils en font bien d'autres! exclama l'apothicaire.
-- Monsieur!... reprit l'ecclésiastique avec des yeux si
farouches, que le pharmacien en fut intimidé.
-- Je veux seulement dire, répliqua-t-il alors d'un ton moins
brutal, que la tolérance est le plus sûr moyen d'attirer les âmes
à la religion.
-- C'est vrai! c'est vrai! concéda le bonhomme en se rasseyant sur
sa chaise.
Mais il n'y resta que deux minutes. Puis, dès qu'il fut parti,
M. Homais dit au médecin:
-- Voilà ce qui s'appelle une prise de bec! Je l'ai roulé, vous
avez vu, d'une manière!... Enfin, croyez-moi, conduisez Madame au
spectacle, ne serait-ce que pour faire une fois dans votre vie
enrager un de ces corbeaux-là, saprelotte! Si quelqu'un pouvait me
remplacer, je vous accompagnerais moi-même. Dépêchez-vous! Lagardy
ne donnera qu'une seule représentation; il est engagé en
Angleterre à des appointements considérables. C'est, à ce qu'on
assure, un fameux lapin! il roule sur l'or! il mène avec lui trois
maîtresses et son cuisinier! Tous ces grands artistes brûlent la
chandelle par les deux bouts; il leur faut une existence
dévergondée qui excite un peu l'imagination. Mais ils meurent à
l'hôpital, parce qu'ils n'ont pas eu l'esprit, étant jeunes, de
faire des économies. Allons, bon appétit; à demain!
Cette idée de spectacle germa vite dans la tête de Bovary; car
aussitôt il en fit part à sa femme, qui refusa tout d'abord,
alléguant la fatigue, le dérangement, la dépense; mais, par
extraordinaire, Charles ne céda pas, tant il jugeait cette
récréation lui devoir être profitable. Il n'y voyait aucun
empêchement; sa mère leur avait expédié trois cents francs sur
lesquels il ne comptait plus, les dettes courantes n'avaient rien
d'énorme, et l'échéance des billets à payer au sieur Lheureux
était encore si longue, qu'il n'y fallait pas songer. D'ailleurs,
imaginant qu'elle y mettait de la délicatesse, Charles insista
davantage; si bien qu'elle finit, à force d'obsessions, par se
décider. Et, le lendemain, à huit heures, ils s'emballèrent dans
l'hirondelle.
L'apothicaire, que rien ne retenait à Yonville, mais qui se
croyait contraint de n'en pas bouger, soupira en les voyant
partir.
-- Allons, bon voyage! leur dit-il, heureux mortels que vous êtes!
Puis, s'adressant à Emma, qui portait une robe de soie bleue à
quatre falbalas:
-- Je vous trouve jolie comme un Amour! Vous allez faire florès à
Rouen.
La diligence descendait à l'hôtel de la Croix rouge, sur la place
Beauvoisine. C'était une de ces auberges comme il y en a dans tous
les faubourgs de province, avec de grandes écuries et de petites
chambres à coucher, où l'on voit au milieu de la cour des poules
picorant l'avoine sous les cabriolets crottés des commis
voyageurs; -- bons vieux gîtes à balcon de bois vermoulu qui
craquent au vent dans les nuits d'hiver, continuellement pleins de
monde, de vacarme et de mangeaille, dont les tables noires sont
poissées par les glorias, les vitres épaisses jaunies par les
mouches, les serviettes humides tachées par le vin bleu; et qui,
sentant toujours le village, comme des valets de ferme habillés en
bourgeois, ont un café sur la rue, et du côté de la campagne un
jardin à légumes. Charles immédiatement se mit en courses. Il
confondit l'avant-scène avec les galeries, le parquet avec les
loges, demanda des explications, ne les comprit pas, fut renvoyé
du contrôleur au directeur, revint à l'auberge, retourna au
bureau, et, plusieurs fois ainsi, arpenta toute la longueur de la
ville, depuis le théâtre jusqu'au boulevard.
Madame s'acheta un chapeau, des gants, un bouquet. Monsieur
craignait beaucoup de manquer le commencement; et, sans avoir eu
le temps d'avaler un bouillon, ils se présentèrent devant les
portes du théâtre, qui étaient encore fermées.
XV
La foule stationnait contre le mur, parquée symétriquement entre
des balustrades. À l'angle des rues voisines, de gigantesques
affiches répétaient en caractères baroques: «_Lucie de
Lamermoor_... Lagardy... Opéra..., etc.» Il faisait beau; on avait
chaud; la sueur coulait dans les frisures, tous les mouchoirs
tirés épongeaient les fronts rouges; et parfois un vent tiède, qui
soufflait de la rivière, agitait mollement la bordure des tentes
en coutil suspendues à la porte des estaminets. Un peu plus bas,
cependant, on était rafraîchi par un courant d'air glacial qui
sentait le suif, le cuir et l'huile. C'était l'exhalaison de la
rue des Charrettes, pleine de grands magasins noirs où l'on roule
des barriques.
De peur de paraître ridicule, Emma voulut, avant d'entrer, faire
un tour de promenade sur le port, et Bovary, par prudence, garda
les billets à sa main, dans la poche de son pantalon, qu'il
appuyait contre son ventre.
Un battement de coeur la prit dès le vestibule. Elle sourit
involontairement de vanité, en voyant la foule qui se précipitait
à droite par l'autre corridor, tandis qu'elle montait l'escalier
des premières. Elle eut plaisir, comme un enfant, à pousser de son
doigt les larges portes tapissées; elle aspira de toute sa
poitrine l'odeur poussiéreuse des couloirs, et, quand elle fut
assise dans sa loge, elle se cambra la taille avec une
désinvolture de duchesse.
La salle commençait à se remplir, on tirait les lorgnettes de
leurs étuis, et les abonnés, s'apercevant de loin, se faisaient
des salutations. Ils venaient se délasser dans les beaux-arts des
inquiétudes de la vente; mais, n'oubliant point les affaires, ils
causaient encore cotons, trois-six ou indigo. On voyait là des
têtes de vieux, inexpressives et pacifiques, et qui, blanchâtres
de chevelure et de teint, ressemblaient à des médailles d'argent
ternies par une vapeur de plomb. Les jeunes beaux se pavanaient au
parquet, étalant, dans l'ouverture de leur gilet, leur cravate
rose ou vert pomme; et madame Bovary les admirait d'en haut,
appuyant sur des badines à pomme d'or la paume tendue de leurs
gants jaunes.
Cependant, les bougies de l'orchestre s'allumèrent; le lustre
descendit du plafond, versant, avec le rayonnement de ses
facettes, une gaieté subite dans la salle; puis les musiciens
entrèrent les uns après les autres, et ce fut d'abord un long
charivari de basses ronflant, de violons grinçant, de pistons
trompettant, de flûtes et de flageolets qui piaulaient. Mais on
entendit trois coups sur la scène; un roulement de timbales
commença, les instruments de cuivre plaquèrent des accords, et le
rideau, se levant, découvrit un paysage.
C'était le carrefour d'un bois, avec une fontaine, à gauche,
ombragée par un chêne. Des paysans et des seigneurs, le plaid sur
l'épaule, chantaient tous ensemble une chanson de chasse; puis il
survint un capitaine qui invoquait l'ange du mal en levant au ciel
ses deux bras; un autre parut; ils s'en allèrent, et les chasseurs
reprirent.
Elle se retrouvait dans les lectures de sa jeunesse, en plein
Walter Scott. Il lui semblait entendre, à travers le brouillard,
le son des cornemuses écossaises se répéter sur les bruyères.
D'ailleurs, le souvenir du roman facilitant l'intelligence du
libretto, elle suivait l'intrigue phrase à phrase, tandis que
d'insaisissables pensées qui lui revenaient, se dispersaient,
aussitôt, sous les rafales de la musique. Elle se laissait aller
au bercement des mélodies et se sentait elle-même vibrer de tout
son être comme si les archets des violons se fussent promenés sur
ses nerfs. Elle n'avait pas assez d'yeux pour contempler les
costumes, les décors, les personnages, les arbres peints qui
tremblaient quand on marchait, et les toques de velours, les
manteaux, les épées, toutes ces imaginations qui s'agitaient dans
l'harmonie comme dans l'atmosphère d'un autre monde. Mais une
jeune femme s'avança en jetant une bourse à un écuyer vert. Elle
resta seule, et alors on entendit une flûte qui faisait comme un
murmure de fontaine ou comme des gazouillements d'oiseau. Lucie
entama d'un air brave sa cavatine en sol majeur; elle se plaignait
d'amour, elle demandait des ailes. Emma, de même, aurait voulu,
fuyant la vie, s'envoler dans une étreinte. Tout à coup, Edgar-
Lagardy parut.
Il avait une de ces pâleurs splendides qui donnent quelque chose
de la majesté des marbres aux races ardentes du Midi. Sa taille
vigoureuse était prise dans un pourpoint de couleur brune; un
petit poignard ciselé lui battait sur la cuisse gauche, et il
roulait des regards langoureusement en découvrant ses dents
blanches. On disait qu'une princesse polonaise, l'écoutant un soir
chanter sur la plage de Biarritz, où il radoubait des chaloupes,
en était devenue amoureuse. Elle s'était ruinée à cause de lui. Il
l'avait plantée là pour d'autres femmes, et cette célébrité
sentimentale ne laissait pas que de servir à sa réputation
artistique. Le cabotin diplomate avait même soin de faire toujours
glisser dans les réclames une phrase poétique sur la fascination
de sa personne et la sensibilité de son âme. Un bel organe, un
imperturbable aplomb, plus de tempérament que d'intelligence et
plus d'emphase que de lyrisme, achevaient de rehausser cette
admirable nature de charlatan, où il y avait du coiffeur et du
toréador.
Dès la première scène, il enthousiasma. Il pressait Lucie dans ses
bras, il la quittait, il revenait, il semblait désespéré: il avait
des éclats de colère, puis des râles élégiaques d'une douceur
infinie, et les notes s'échappaient de son cou nu, pleines de
sanglots et de baisers. Emma se penchait pour le voir, égratignant
avec ses ongles le velours de sa loge. Elle s'emplissait le coeur
de ces lamentations mélodieuses qui se traînaient à
l'accompagnement des contrebasses, comme des cris de naufragés
dans le tumulte d'une tempête. Elle reconnaissait tous les
enivrements et les angoisses dont elle avait manqué mourir. La
voix de la chanteuse ne lui semblait être que le retentissement de
sa conscience, et cette illusion qui la charmait quelque chose
même de sa vie. Mais personne sur la terre ne l'avait aimée d'un
pareil amour. Il ne pleurait pas comme Edgar, le dernier soir, au
clair de lune, lorsqu'ils se disaient: «À demain; à demain!...» La
salle craquait sous les bravos; on recommença la strette entière;
les amoureux parlaient des fleurs de leur tombe, de serments,
d'exil, de fatalité, d'espérances, et quand ils poussèrent l'adieu
final, Emma jeta un cri aigu, qui se confondit avec la vibration
des derniers accords.
-- Pourquoi donc, demanda Bovary, ce seigneur est-il à la
persécuter?
-- Mais non, répondit-elle; c'est son amant.
-- Pourtant il jure de se venger sur sa famille, tandis que
l'autre, celui qui est venu tout à l'heure, disait:
«J'aime Lucie et je m'en crois aimé.» D'ailleurs, il est parti
avec son père, bras dessus, bras dessous. Car c'est bien son père,
n'est-ce pas, le petit laid qui porte une plume de coq à son
chapeau?
Malgré les explications d'Emma, dès le duo récitatif où Gilbert
expose à son maître Ashton ses abominables manoeuvres, Charles, en
voyant le faux anneau de fiançailles qui doit abuser Lucie, crut
que c'était un souvenir d'amour envoyé par Edgar. Il avouait, du
reste, ne pas comprendre l'histoire, -- à cause de la musique --
qui nuisait beaucoup aux paroles.
-- Qu'importe? dit Emma; tais-toi!
-- C'est que j'aime, reprit-il en se penchant sur son épaule, à me
rendre compte, tu sais bien.
-- Tais-toi! tais-toi! fit-elle impatientée.
Lucie s'avançait, à demi soutenue par ses femmes, une couronne
d'oranger dans les cheveux, et plus pâle que le satin blanc de sa
robe. Emma rêvait au jour de son mariage; et elle se revoyait là-
bas, au milieu des blés, sur le petit sentier, quand on marchait
vers l'église. Pourquoi donc n'avait-elle pas, comme celle-là,
résisté, supplié? Elle était joyeuse, au contraire, sans
s'apercevoir de l'abîme où elle se précipitait... Ah! si, dans la
fraîcheur de sa beauté, avant les souillures du mariage et la
désillusion de l'adultère, elle avait pu placer sa vie sur quelque
grand coeur solide, alors la vertu, la tendresse, les voluptés et
le devoir se confondant, jamais elle ne serait descendue d'une
félicité si haute. Mais ce bonheur-là, sans doute, était un
mensonge imaginé pour le désespoir de tout désir. Elle connaissait
à présent la petitesse des passions que l'art exagérait.
S'efforçant donc d'en détourner sa pensée, Emma voulait ne plus
voir dans cette reproduction de ses douleurs qu'une fantaisie
plastique bonne à amuser les yeux, et même elle souriait
intérieurement d'une pitié dédaigneuse, quand au fond du théâtre,
sous la portière de velours, un homme apparut en manteau noir.
Son grand chapeau à l'espagnole tomba dans un geste qu'il fit; et
aussitôt les instruments et les chanteurs entonnèrent le sextuor.
Edgar, étincelant de furie, dominait tous les autres de sa voix
plus claire. Ashton lui lançait en notes graves des provocations
homicides, Lucie poussait sa plainte aiguë, Arthur modulait à
l'écart des sons moyens, et la basse-taille du ministre ronflait
comme un orgue, tandis que les voix de femmes, répétant ses
paroles, reprenaient en choeur, délicieusement. Ils étaient tous
sur la même ligne à gesticuler; et la colère, la vengeance, la
jalousie, la terreur, la miséricorde et la stupéfaction
s'exhalaient à la fois de leurs bouches entrouvertes. L'amoureux
outragé brandissait son épée nue; sa collerette de guipure se
levait par saccades, selon les mouvements de sa poitrine, et il
allait de droite et de gauche, à grands pas, faisant sonner contre
les planches les éperons vermeils de ses bottes molles, qui
s'évasaient à la cheville. Il devait avoir, pensait-elle, un
intarissable amour, pour en déverser sur la foule à si larges
effluves. Toutes ses velléités de dénigrement s'évanouissaient
sous la poésie du rôle qui l'envahissait, et, entraînée vers
l'homme par l'illusion du personnage, elle tâcha de se figurer sa
vie, cette vie retentissante, extraordinaire, splendide, et
qu'elle aurait pu mener cependant, si le hasard l'avait voulu. Ils
se seraient connus, ils se seraient aimés! Avec lui, par tous les
royaumes de l'Europe, elle aurait voyagé de capitale en capitale,
partageant ses fatigues et son orgueil, ramassant les fleurs qu'on
lui jetait, brodant elle-même ses costumes; puis, chaque soir, au
fond d'une loge, derrière la grille à treillis d'or, elle eût
recueilli, béante, les expansions de cette âme qui n'aurait chanté
que pour elle seule; de la scène, tout en jouant, il l'aurait
regardée. Mais une folie la saisit: il la regardait, c'est sûr!
Elle eut envie de courir dans ses bras pour se réfugier en sa
force, comme dans l'incarnation de l'amour même, et de lui dire,
de s'écrier: «Enlève-moi, emmène-moi, partons! À toi, à toi!
toutes mes ardeurs et tous mes rêves!»
Le rideau se baissa.
L'odeur du gaz se mêlait aux haleines; le vent des éventails
rendait l'atmosphère plus étouffante. Emma voulut sortir; la foule
encombrait les corridors, et elle retomba dans son fauteuil avec
des palpitations qui la suffoquaient. Charles, ayant peur de la
voir s'évanouir, courut à la buvette lui chercher un verre
d'orgeat.
Il eut grand-peine à regagner sa place, car on lui heurtait les
coudes à tous les pas, à cause du verre qu'il tenait entre ses
mains, et même il en versa les trois quarts sur les épaules d'une
Rouennaise en manches courtes, qui, sentant le liquide froid lui
couler dans les reins, jeta des cris de paon, comme si on l'eût
assassinée. Son mari, qui était un filateur, s'emporta contre le
maladroit; et, tandis qu'avec son mouchoir elle épongeait les
taches sur sa belle robe de taffetas cerise, il murmurait d'un ton
bourru les mots d'indemnité, de frais, de remboursement. Enfin,
Charles arriva près de sa femme, en lui disant tout essoufflé:
-- J'ai cru, ma foi, que j'y resterais! Il y a un monde!... un
monde!...
Il ajouta:
-- Devine un peu qui j'ai rencontré là-haut? M. Léon!
-- Léon?
-- Lui-même! Il va venir te présenter ses civilités.
Et, comme il achevait ces mots, l'ancien clerc d'Yonville entra
dans la loge.
Il tendit sa main avec un sans-façon de gentilhomme: et madame
Bovary machinalement avança la sienne, sans doute obéissant à
l'attraction d'une volonté plus forte. Elle ne l'avait pas sentie
depuis ce soir de printemps où il pleuvait sur les feuilles
vertes, quand ils se dirent adieu, debout au bord de la fenêtre.
Mais, vite, se rappelant à la convenance de la situation, elle
secoua dans un effort cette torpeur de ses souvenirs et se mit à
balbutier des phrases rapides.
-- Ah! bonjour... Comment! vous voilà?
-- Silence! cria une voix du parterre, car le troisième acte
commençait.
-- Vous êtes donc à Rouen?
-- Oui.
-- Et depuis quand?
-- À la porte! à la porte!
On se tournait vers eux; ils se turent.
Mais, à partir de ce moment, elle n'écouta plus; et le choeur des
conviés, la scène d'Ashton et de son valet, le grand duo en ré
majeur, tout passa pour elle dans l'éloignement, comme si les
instruments fussent devenus moins sonores et les personnages plus
reculés; elle se rappelait les parties de cartes chez le
pharmacien, et la promenade chez la nourrice, les lectures sous la
tonnelle, les tête-à-tête au coin du feu, tout ce pauvre amour si
calme et si long, si discret, si tendre, et qu'elle avait oublié
cependant. Pourquoi donc revenait-il? quelle combinaison
d'aventures le replaçait dans sa vie? Il se tenait derrière elle,
s'appuyant de l'épaule contre la cloison; et, de temps à autre,
elle se sentait frissonner sous le souffle tiède de ses narines
qui lui descendait dans la chevelure.
-- Est-ce que cela vous amuse? dit-il en se penchant sur elle de
si près, que la pointe de sa moustache lui effleura la joue.
Elle répondit nonchalamment:
-- Oh! mon Dieu, non! pas beaucoup.
Alors il fit la proposition de sortir du théâtre, pour aller
prendre des glaces quelque part.
-- Ah! pas encore! restons! dit Bovary. Elle a les cheveux
dénoués: cela promet d'être tragique.
Mais la scène de la folie n'intéressait point Emma, et le jeu de
la chanteuse lui parut exagéré.
-- Elle crie trop fort, dit-elle en se tournant vers Charles, qui
écoutait.
-- Oui... peut-être... un peu, répliqua-t-il, indécis entre la
franchise de son plaisir et le respect qu'il portait aux opinions
de sa femme.
Puis Léon dit en soupirant
-- Il fait une chaleur...
-- Insupportable! c'est vrai.
-- Es-tu gênée? demanda Bovary.
-- Oui, j'étouffe; partons.
M. Léon posa délicatement sur ses épaules son long châle de
dentelle, et ils allèrent tous les trois s'asseoir sur le port, en
plein air, devant le vitrage d'un café.
Il fut d'abord question de sa maladie, bien qu'Emma interrompît
Charles de temps à autre, par crainte, disait-elle, d'ennuyer
M. Léon; et celui-ci leur raconta qu'il venait à Rouen passer deux
ans dans une forte étude, afin de se rompre aux affaires, qui
étaient différentes en Normandie de celles que l'on traitait à
Paris. Puis il s'informa de Berthe, de la famille Homais, de la
mère Lefrançois; et, comme ils n'avaient, en présence du mari,
rien de plus à se dire, bientôt la conversation s'arrêta.
Des gens qui sortaient du spectacle passèrent sur le trottoir,
tout fredonnant ou braillant à plein gosier: O bel ange, ma Lucie!
Alors Léon, pour faire le dilettante, se mit à parler musique. Il
avait vu Tamburini, Rubini, Persiani, Grisi; et à côté d'eux,
Lagardy, malgré ses grands éclats, ne valait rien.
-- Pourtant, interrompit Charles qui mordait à petits coups son
sorbet au rhum, on prétend qu'au dernier acte il est admirable
tout à fait; je regrette d'être parti avant la fin, car ça
commençait à m'amuser.
-- Au reste, reprit le clerc, il donnera bientôt une autre
représentation.
Mais Charles répondit qu'ils s'en allaient dès le lendemain.
-- À moins, ajouta-t-il en se tournant vers sa femme, que tu ne
veuilles rester seule, mon petit chat?
Et, changeant de manoeuvre devant cette occasion inattendue qui
s'offrait à son espoir, le jeune homme entama l'éloge de Lagardy
dans le morceau final. C'était quelque chose de superbe, de
sublime! Alors Charles insista:
-- Tu reviendrais dimanche. Voyons, décide-toi! tu as tort, si tu
sens le moins du monde que cela te fait du bien.
Cependant les tables, alentour, se dégarnissaient; un garçon vint
discrètement se poster près d'eux; Charles qui comprit, tira sa
bourse; le clerc le retint par le bras, et même n'oublia point de
laisser, en plus, deux pièces blanches, qu'il fit sonner contre le
marbre.
-- Je suis fâché, vraiment, murmura Bovary, de l'argent que
vous...
L'autre eut un geste dédaigneux plein de cordialité, et, prenant
son chapeau:
-- C'est convenu, n'est-ce pas, demain, à six heures?
Charles se récria encore une fois qu'il ne pouvait s'absenter plus
longtemps; mais rien n'empêchait Emma...
-- C'est que..., balbutia-t-elle avec un singulier sourire, je ne
sais pas trop...
-- Eh bien! tu réfléchiras, nous verrons, la nuit porte conseil...
Puis à Léon, qui les accompagnait:
-- Maintenant que vous voilà dans nos contrées, vous viendrez,
j'espère de temps à autre, nous demander à dîner?
Le clerc affirma qu'il n'y manquerait pas, ayant d'ailleurs besoin
de se rendre à Yonville pour une affaire de son étude. Et l'on se
sépara devant le passage Saint-Herbland, au moment où onze heures
et demie sonnaient à la cathédrale.
TROISIÈME PARTIE
I
M. Léon, tout en étudiant son droit, avait passablement fréquenté
la Chaumière, où il obtint même de fort jolis succès près des
grisettes, qui lui trouvaient l'air distingué. C'était le plus
convenable des étudiants: il ne portait les cheveux ni trop longs
ni trop courts, ne mangeait pas le 1er du mois l'argent de son
trimestre, et se maintenait en de bons termes avec ses
professeurs. Quant à faire des excès, il s'en était toujours
abstenu, autant par pusillanimité que par délicatesse.
Souvent, lorsqu'il restait à lire dans sa chambre, ou bien assis
le soir sous les tilleuls du Luxembourg, il laissait tomber son
Code par terre, et le souvenir d'Emma lui revenait. Mais peu à peu
ce sentiment s'affaiblit, et d'autres convoitises s'accumulèrent
par-dessus, bien qu'il persistât cependant à travers elles; car
Léon ne perdait pas toute espérance, et il y avait pour lui comme
une promesse incertaine qui se balançait dans l'avenir, tel qu'un
fruit d'or suspendu à quelque feuillage fantastique.
Puis, en la revoyant après trois années d'absence, sa passion se
réveilla. Il fallait, pensa-t-il, se résoudre enfin à la vouloir
posséder. D'ailleurs, sa timidité s'était usée au contact des
compagnies folâtres, et il revenait en province, méprisant tout ce
qui ne foulait pas d'un pied verni l'asphalte du boulevard. Auprès
d'une Parisienne en dentelles, dans le salon de quelque docteur
illustre, personnage à décorations et à voiture, le pauvre clerc,
sans doute, eût tremblé comme un enfant; mais ici, à Rouen, sur le
port, devant la femme de ce petit médecin, il se sentait à l'aise,
sûr d'avance qu'il éblouirait. L'aplomb dépend des milieux où il
se pose: on ne parle pas à l'entresol comme au quatrième étage, et
la femme riche semble avoir autour d'elle, pour garder sa vertu,
tous ses billets de banque, comme une cuirasse, dans la doublure
de son corset.
En quittant la veille au soir M. et madame Bovary, Léon, de loin,
les avait suivis dans la rue; puis les ayant vus s'arrêter à la
Croix rouge, il avait tourné les talons et passé toute la nuit à
méditer un plan.
Le lendemain donc, vers cinq heures, il entra dans la cuisine de
l'auberge, la gorge serrée, les joues pâles, et avec cette
résolution des poltrons que rien n'arrête.
-- Monsieur n'y est point, répondit un domestique.
Cela lui parut de bon augure. Il monta.
Elle ne fut pas troublée à son abord; elle lui fit, au contraire,
des excuses pour avoir oublié de lui dire où ils étaient
descendus.
-- Oh! je l'ai deviné, reprit Léon.
-- Comment?
Il prétendit avoir été guidé vers elle, au hasard, par un
instinct. Elle se mit à sourire, et aussitôt, pour réparer sa
sottise, Léon raconta qu'il avait passé sa matinée à la chercher
successivement dans tous les hôtels de la ville.
-- Vous vous êtes donc décidée à rester? ajouta-t-il.
-- Oui, dit-elle, et j'ai eu tort. Il ne faut pas s'accoutumer à
des plaisirs impraticables, quand on a autour de soi mille
exigences...
-- Oh! je m'imagine...
-- Eh! non, car vous n'êtes pas une femme, vous.
Mais les hommes avaient aussi leurs chagrins, et la conversation
s'engagea par quelques réflexions philosophiques. Emma s'étendit
beaucoup sur la misère des affections terrestres et l'éternel
isolement où le coeur reste enseveli.
Pour se faire valoir, ou par une imitation naïve de cette
mélancolie qui provoquait la sienne, le jeune homme déclara s'être
ennuyé prodigieusement tout le temps de ses études. La procédure
l'irritait, d'autres vocations l'attiraient, et sa mère ne
cessait, dans chaque lettre, de le tourmenter. Car ils précisaient
de plus en plus les motifs de leur douleur, chacun, à mesure qu'il
parlait, s'exaltant un peu dans cette confidence progressive. Mais
ils s'arrêtaient quelquefois devant l'exposition complète de leur
idée, et cherchaient alors à imaginer une phrase qui pût la
traduire cependant. Elle ne confessa point sa passion pour un
autre; il ne dit pas qu'il l'avait oubliée.
Peut-être ne se rappelait-il plus ses soupers après le bal, avec
des débardeuses; et elle ne se souvenait pas sans doute, des
rendez-vous d'autrefois, quand elle courait le matin dans les
herbes, vers le château de son amant. Les bruits de la ville
arrivaient à peine jusqu'à eux; et la chambre semblait petite,
tout exprès pour resserrer davantage leur solitude. Emma, vêtue
d'un peignoir en basin, appuyait son chignon contre le dossier du
vieux fauteuil; le papier jaune de la muraille faisait comme un
fond d'or derrière elle; et sa tête nue se répétait dans la glace
avec la raie blanche au milieu, et le bout de ses oreilles
dépassant sous ses bandeaux.
-- Mais pardon, dit-elle, j'ai tort! je vous ennuie avec mes
éternelles plaintes!
-- Non, jamais! jamais!
-- Si vous saviez, reprit-elle, en levant au plafond ses beaux
yeux qui roulaient une larme, tout ce que j'avais rêvé!
-- Et moi, donc! Oh! j'ai bien souffert! Souvent je sortais, je
m'en allais, je me traînais le long des quais, m'étourdissant au
bruit de la foule sans pouvoir bannir l'obsession qui me
poursuivait. Il y a sur le boulevard, chez un marchand d'estampes,
une gravure italienne qui représente une Muse. Elle est drapée
d'une tunique et elle regarde la lune, avec des myosotis sur sa
chevelure dénouée. Quelque chose incessamment me poussait là; j'y
suis resté des heures entières.
Puis, d'une voix tremblante:
-- Elle vous ressemblait un peu.
Madame Bovary détourna la tête, pour qu'il ne vît pas sur ses
lèvres l'irrésistible sourire qu'elle y sentait monter.
-- Souvent, reprit-il, je vous écrivais des lettres qu'ensuite je
déchirais.
Elle ne répondait pas. Il continua:
-- Je m'imaginais quelquefois qu'un hasard vous amènerait. J'ai
cru vous reconnaître au coin des rues; et je courais après tous
les fiacres où flottait à la portière un châle, un voile pareil au
vôtre...
Elle semblait déterminée à le laisser parler sans l'interrompre.
Croisant les bras et baissant la figure, elle considérait la
rosette de ses pantoufles, et elle faisait dans leur satin de
petits mouvements, par intervalles, avec les doigts de son pied.
Cependant, elle soupira:
-- Ce qu'il y a de plus lamentable, n'est-ce pas, c'est de
traîner, comme moi, une existence inutile? Si nos douleurs
pouvaient servir à quelqu'un, on se consolerait dans la pensée du
sacrifice!
Il se mit à vanter la vertu, le devoir et les immolations
silencieuses, ayant lui-même un incroyable besoin de dévouement
qu'il ne pouvait assouvir.
-- J'aimerais beaucoup, dit-elle, à être une religieuse d'hôpital.
-- Hélas! répliqua-t-il, les hommes n'ont point de ces missions
saintes, et je ne vois nulle part aucun métier..., à moins peut-
être que celui de médecin...
Avec un haussement léger de ses épaules, Emma l'interrompit pour
se plaindre de sa maladie où elle avait manqué mourir; quel
dommage! elle ne souffrirait plus maintenant. Léon tout de suite
envia le calme du tombeau, et même, un soir, il avait écrit son
testament en recommandant qu'on l'ensevelît dans ce beau couvre-
pied, à bandes de velours, qu'il tenait d'elle; car c'est ainsi
qu'ils auraient voulu avoir été, l'un et l'autre se faisant un
idéal sur lequel ils ajustaient à présent leur vie passée.
D'ailleurs, la parole est un laminoir qui allonge toujours les
sentiments.
Mais à cette invention du couvre-pied:
-- Pourquoi donc? demanda-t-elle.
-- Pourquoi?
Il hésitait.
-- Parce que je vous ai bien aimée!
Et, s'applaudissant d'avoir franchi la difficulté, Léon, du coin
de l'oeil, épia sa physionomie.
Ce fut comme le ciel, quand un coup de vent chasse les nuages.
L'amas des pensées tristes qui les assombrissaient parut se
retirer de ses yeux bleus; tout son visage rayonna.
Il attendait. Enfin elle répondit:
-- Je m'en étais toujours doutée...
Alors, ils se racontèrent les petits événements de cette existence
lointaine, dont ils venaient de résumer, par un seul mot, les
plaisirs et les mélancolies. Il se rappelait le berceau de
clématite, les robes qu'elle avait portées, les meubles de sa
chambre, toute sa maison.
-- Et nos pauvres cactus, où sont-ils?
-- Le froid les a tués cet hiver.
-- Ah! que j'ai pensé à eux, savez-vous? Souvent je les revoyais
comme autrefois, quand, par les matins d'été, le soleil frappait
sur les jalousies... et j'apercevais vos deux bras nus qui
passaient entre les fleurs.
-- Pauvre ami! fit-elle en lui tendant la main.
Léon, bien vite, y colla ses lèvres. Puis, quand il eut largement
respiré:
-- Vous étiez, dans ce temps-là, pour moi, je ne sais quelle force
incompréhensible qui captivait ma vie. Une fois, par exemple, je
suis venu chez vous; mais vous ne vous en souvenez pas, sans
doute?
-- Si, dit-elle. Continuez.
-- Vous étiez en bas, dans l'antichambre, prête à sortir, sur la
dernière marche; -- vous aviez même un chapeau à petites fleurs
bleues; et, sans nulle invitation de votre part, malgré moi, je
vous ai accompagnée. À chaque minute, cependant, j'avais de plus
en plus conscience de ma sottise, et je continuais à marcher près
de vous, n'osant vous suivre tout à fait, et ne voulant pas vous
quitter. Quand vous entriez dans une boutique, je restais dans la
rue, je vous regardais par le carreau défaire vos gants et compter
la monnaie sur le comptoir. Ensuite vous avez sonné chez madame
Tuvache, on vous a ouvert, et je suis resté comme un idiot devant
la grande porte lourde, qui était retombée sur vous.
Madame Bovary, en l'écoutant, s'étonnait d'être si vieille; toutes
ces choses qui réapparaissaient lui semblaient élargir son
existence; cela faisait comme des immensités sentimentales où elle
se reportait; et elle disait de temps à autre, à voix basse et les
paupières à demi fermées:
-- Oui, c'est vrai!... c'est vrai!... c'est vrai...
Ils entendirent huit heures sonner aux différentes horloges du
quartier Beauvoisine, qui est plein de pensionnats, d'églises et
de grands hôtels abandonnés. Ils ne se parlaient plus; mais ils
sentaient, en se regardant, un bruissement dans leurs têtes, comme
si quelque chose de sonore se fût réciproquement échappé, de leurs
prunelles fixes. Ils venaient de se joindre les mains; et le
passé, l'avenir, les réminiscences et les rêves, tout se trouvait
confondu dans la douceur de cette extase. La nuit s'épaississait
sur les murs, où brillaient encore, à demi perdues dans l'ombre,
les grosses couleurs de quatre estampes représentant quatre scènes
de la Tour de Nesle, avec une légende au bas, en espagnol et en
français. Par la fenêtre à guillotine, on voyait un coin de ciel
noir entre des toits pointus.
Elle se leva pour allumer deux bougies sur la commode, puis elle
vint se rasseoir.
-- Eh bien... fit Léon.
-- Eh bien? répondit-elle.
Et il cherchait comment renouer le dialogue, interrompu, quand
elle lui dit:
-- D'où vient que personne, jusqu'à présent, ne m'a jamais exprimé
des sentiments pareils?
Le clerc se récria que les natures idéales étaient difficiles à
comprendre. Lui, du premier coup d'oeil, il l'avait aimée; et il
se désespérait en pensant au bonheur qu'ils auraient eu si, par
une grâce du hasard, se rencontrant plus tôt, ils se fussent
attachés l'un à l'autre d'une manière indissoluble.
-- J'y ai songé quelquefois, reprit-elle.
-- Quel rêve! murmura Léon.
Et, maniant délicatement le liséré bleu de sa longue ceinture
blanche, il ajouta:
-- Qui nous empêche donc de recommencer?
-- Non, mon ami, répondit-elle. Je suis trop vieille... vous êtes
trop jeune... oubliez-moi! D'autres vous aimeront... vous les
aimerez.
-- Pas comme vous! s'écria-t-il.
-- Enfant que vous êtes! Allons, soyons sage je le veux!
Elle lui représenta les impossibilités de leur amour, et qu'ils
devaient se tenir, comme autrefois, dans les simples termes d'une
amitié fraternelle.
Était-ce sérieusement qu'elle parlait ainsi? Sans doute qu'Emma
n'en savait rien elle-même, tout occupée par le charme de la
séduction et la nécessité de s'en défendre; et, contemplant le
jeune homme d'un regard attendri, elle repoussait doucement les
timides caresses que ses mains frémissantes essayaient.
-- Ah! pardon, dit-il en se reculant.
Et Emma fut prise d'un vague effroi, devant cette timidité, plus
dangereuse pour elle que la hardiesse de Rodolphe quand il
s'avançait les bras ouverts. Jamais aucun homme ne lui avait paru
si beau. Une exquise candeur s'échappait de son maintien. Il
baissait ses longs cils fins qui se recourbaient. Sa joue à
l'épiderme suave rougissait -- pensait-elle: -- du désir de sa
personne, et Emma sentait une invincible envie d'y porter ses
lèvres. Alors, se penchant vers la pendule comme pour regarder
l'heure:
-- Qu'il est tard, mon Dieu! dit-elle; que nous bavardons!
Il comprit l'allusion et chercha son chapeau.
-- J'en ai même oublié le spectacle! Ce pauvre Bovary qui m'avait
laissée tout exprès! M Lormeaux, de la rue Grand-Pont, devait m'y
conduire avec sa femme.
Et l'occasion était perdue, car elle partait dès le lendemain.
-- Vrai? fit Léon.
-- Oui.
-- Il faut pourtant que je vous voie encore, reprit-il; j'avais à
vous dire...
-- Quoi?
-- Une chose... grave, sérieuse. Eh! non, d'ailleurs, vous ne
partirez pas, c'est impossible! Si vous saviez... Écoutez-moi...
Vous ne m'avez donc pas compris? vous n'avez pas deviné?...
-- Cependant vous parlez bien, dit Emma.
-- Ah! des plaisanteries! Assez, assez! Faites, par pitié, que je
vous revoie... une fois... une seule.
-- Eh bien...
Elle s'arrêta; puis, comme se ravisant:
-- Oh! pas ici!
-- Où vous voudrez.
-- Voulez-vous...
Elle parut réfléchir, et, d'un ton bref:
-- Demain, à onze heures, dans la cathédrale.
-- J'y serai! s'écria-t-il en saisissant ses mains, qu'elle
dégagea.
Et, comme ils se trouvaient debout tous les deux, lui placé
derrière elle et Emma baissant la tête, il se pencha vers son cou
et la baisa longuement à la nuque.
-- Mais vous êtes fou! ah! vous êtes fou! disait-elle avec de
petits rires sonores, tandis que les baisers se multipliaient.
Alors, avançant la tête par-dessus son épaule, il sembla chercher
le consentement de ses yeux. Ils tombèrent sur lui, pleins d'une
majesté glaciale.
Léon fit trois pas en arrière, pour sortir. Il resta sur le seuil.
Puis il chuchota d'une voix tremblante:
-- À demain.
Elle répondit par un signe de tête, et disparut comme un oiseau
dans la pièce à côté.
Emma, le soir, écrivit au clerc une interminable lettre où elle se
dégageait du rendez-vous: tout maintenant était fini, et ils ne
devaient plus, pour leur bonheur, se rencontrer. Mais, quand la
lettre fut close, comme elle ne savait pas l'adresse de Léon, elle
se trouva fort embarrassée.
-- Je la lui donnerai moi-même, se dit-elle; il viendra.
Léon, le lendemain, fenêtre ouverte et chantonnant sur son balcon,
vernit lui-même ses escarpins, et à plusieurs couches. Il passa un
pantalon blanc, des chaussettes fines, un habit vert, répandit
dans son mouchoir tout ce qu'il possédait de senteurs, puis,
s'étant fait friser, se défrisa, pour donner à sa chevelure plus
d'élégance naturelle.
-- Il est encore trop tôt! pensa-t-il en regardant le coucou du
perruquier, qui marquait neuf heures.
Il lut un vieux journal de modes, sortit, fuma un cigare, remonta
trois rues, songea qu'il était temps et se dirigea lestement vers
le parvis Notre-Dame.
C'était par un beau matin d'été. Des argenteries reluisaient aux
boutiques des orfèvres, et la lumière qui arrivait obliquement sur
la cathédrale posait des miroitements à la cassure des pierres
grises; une compagnie d'oiseaux tourbillonnaient dans le ciel
bleu, autour des clochetons à trèfles; la place, retentissante de
cris, sentait les fleurs qui bordaient son pavé, roses, jasmins,
oeillets, narcisses et tubéreuses, espacés inégalement par des
verdures humides, de l'herbe-au-chat et du mouron pour les
oiseaux; la fontaine, au milieu, gargouillait, et, sous de larges
parapluies, parmi des cantaloups s'étageant en pyramides, des
marchandes, nu-tête, tournaient dans du papier des bouquets de
violettes.
Le jeune homme en prit un. C'était la première fois qu'il achetait
des fleurs pour une femme; et sa poitrine, en les respirant, se
gonfla d'orgueil, comme si cet hommage qu'il destinait à une autre
se fût retourné vers lui.
Cependant il avait peur d'être aperçu; il entra résolument dans
l'église.
Le Suisse, alors, se tenait sur le seuil, au milieu du portail à
gauche, au-dessous de la Marianne dansant plumet en tête, rapière
au mollet, canne au poing, plus majestueux qu'un cardinal et
reluisant comme un saint ciboire.
Il s'avança vers Léon, et, avec ce sourire de bénignité pateline
que prennent les ecclésiastiques lorsqu'ils interrogent les
enfants:
-- Monsieur, sans doute, n'est pas d'ici? Monsieur désire voir les
curiosités de l'église?
-- Non, dit l'autre.
Et il fit d'abord le tour des bas-côtés. Puis il vint regarder sur
la place. Emma n'arrivait pas. Il remonta jusqu'au choeur.
La nef se mirait dans les bénitiers pleins, avec le commencement
des ogives et quelques portions de vitrail. Mais le reflet des
peintures, se brisant au bord du marbre, continuait plus loin, sur
les dalles, comme un tapis bariolé. Le grand jour du dehors
s'allongeait dans l'église en trois rayons énormes, par les trois
portails ouverts. De temps à autre, au fond, un sacristain passait
en faisant devant l'autel l'oblique génuflexion des dévots
pressés. Les lustres de cristal pendaient immobiles. Dans le
choeur, une lampe d'argent brûlait; et, des chapelles latérales,
des parties sombres de l'église, il s'échappait quelquefois comme
des exhalaisons de soupirs, avec le son d'une grille qui
retombait, en répercutant son écho sous les hautes voûtes.
Léon, à pas sérieux, marchait auprès des murs. Jamais la vie ne
lui avait paru si bonne. Elle allait venir tout à l'heure,
charmante, agitée, épiant derrière elle les regards qui la
suivaient, -- et avec sa robe à volants, son lorgnon d'or, ses
bottines minces, dans toute sorte d'élégances dont il n'avait pas
goûté, et dans l'ineffable séduction de la vertu qui succombe.
L'église, comme un boudoir gigantesque, se disposait autour
d'elle; les voûtes s'inclinaient pour recueillir dans l'ombre la
confession de son amour; les vitraux resplendissaient pour
illuminer son visage, et les encensoirs allaient brûler pour
qu'elle apparût comme un ange, dans la fumée des parfums.
Cependant elle ne venait pas. Il se plaça sur une chaise et ses
yeux rencontrèrent un vitrage bleu où l'on voit des bateliers qui
portent des corbeilles. Il le regarda longtemps, attentivement, et
il comptait les écailles des poissons et les boutonnières des
pourpoints, tandis, que sa pensée vagabondait à la recherche
d'Emma.
Le Suisse, à l'écart, s'indignait intérieurement contre cet
individu, qui se permettait d'admirer seul la cathédrale. Il lui
semblait se conduire d'une façon monstrueuse, le voler en quelque
sorte, et presque commettre un sacrilège.
Mais un froufrou de soie sur les dalles, la bordure d'un chapeau,
un camail noir... C'était elle! Léon se leva et courut à sa
rencontre.
Emma était pâle. Elle marchait vite.
-- Lisez! dit-elle en lui tendant un papier... Oh non!
Et brusquement elle retira sa main, pour entrer dans la chapelle
de la Vierge, où, s'agenouillant contre une chaise, elle se mit en
prière.
Le jeune homme fut irrité de cette fantaisie bigote; puis il
éprouva pourtant un certain charme à la voir, au milieu du rendez-
vous, ainsi perdue dans les oraisons comme une marquise andalouse;
puis il ne tarda pas à s'ennuyer, car elle n'en finissait.
Emma priait, ou plutôt s'efforçait de prier, espérant qu'il allait
lui descendre du ciel quelque résolution subite; et, pour attirer
le secours divin, elle s'emplissait les yeux des splendeurs du
tabernacle, elle aspirait le parfum des juliennes blanches
épanouies dans les grands vases, et prêtait l'oreille au silence
de l'église, qui ne faisait qu'accroître le tumulte de son coeur.
Elle se relevait, et ils allaient partir, quand le Suisse
s'approcha vivement, en disant:
-- Madame, sans doute, n'est pas d'ici? Madame désire voir les
curiosités de l'église?
-- Eh non! s'écria le clerc.
-- Pourquoi pas? reprit-elle.
Car elle se raccrochait de sa vertu chancelante à la Vierge, aux
sculptures, aux tombeaux, à toutes les occasions.
Alors, afin de procéder dans l'ordre, le Suisse les conduisit
jusqu'à l'entrée près de la place, où, leur montrant avec sa canne
un grand cercle de pavés noirs, sans inscriptions ni ciselures:
-- Voilà, fit-il majestueusement, la circonférence de la belle
cloche d'Amboise. Elle pesait quarante mille livres. Il n'y avait
pas sa pareille dans toute l'Europe. L'ouvrier qui l'a fondue en
est mort de joie...
-- Partons, dit Léon.
Le bonhomme se remit en marche; puis, revenu à la chapelle de la
Vierge, il étendit les bras dans un geste synthétique de
démonstration, et, plus orgueilleux qu'un propriétaire campagnard
vous montrant ses espaliers:
-- Cette simple dalle recouvre Pierre de Brézé, seigneur de la
Varenne et de Brissac, grand maréchal de Poitou et gouverneur de
Normandie, mort à la bataille de Montlhéry, le 16 juillet 1465.
Léon, se mordant les lèvres, trépignait.
-- Et, à droite, ce gentilhomme tout bardé de fer, sur un cheval
qui se cabre, est son petit-fils Louis de Brézé, seigneur de
Breval et de Montchauvet, comte de Maulevrier, baron de Mauny,
chambellan du roi, chevalier de l'Ordre et pareillement gouverneur
de Normandie, mort le 23 juillet 1531, un dimanche, comme
l'inscription porte; et, au-dessous, cet homme prêt à descendre au
tombeau vous figure exactement le même. Il n'est point possible,
n'est-ce pas, de voir une plus parfaite représentation du néant?
Madame Bovary prit son lorgnon. Léon, immobile, la regardait,
n'essayant même plus de dire un seul mot, de faire un seul geste,
tant il se sentait découragé devant ce double parti pris de
bavardage et d'indifférence.
L'éternel guide continuait:
-- Près de lui, cette femme à genoux qui pleure est son épouse
Diane de Poitiers, comtesse de Brézé, duchesse de Valentinois, née
en 1499, morte en 1566; et, à gauche, celle qui porte un enfant,
la sainte Vierge. Maintenant, tournez-vous de ce côté: voici les
tombeaux d'Amboise. Ils ont été tous les deux cardinaux et
archevêques de Rouen. Celui-là était ministre du roi Louis XII. Il
a fait beaucoup de bien à la Cathédrale. On a trouvé dans son
testament trente mille écus d'or pour les pauvres.
Et, sans s'arrêter, tout en parlant, il les poussa dans une
chapelle encombrée par des balustrades, en dérangea quelques-unes,
et découvrit une sorte de bloc, qui pouvait bien avoir été une
statue mal faite.
-- Elle décorait autrefois, dit-il avec un long gémissement, la
tombe de Richard Coeur de Lion, roi d'Angleterre et duc de
Normandie. Ce sont les calvinistes, monsieur, qui vous l'ont
réduite en cet état. Ils l'avaient, par méchanceté, ensevelie dans
de la terre, sous le siège épiscopal de Monseigneur. Tenez, voici
la porte par où il se rend à son habitation, Monseigneur. Passons
voir les vitraux de la Gargouille.
Mais Léon tira vivement une pièce blanche de sa poche et saisit
Emma par le bras. Le Suisse demeura tout stupéfait, ne comprenant
point cette munificence intempestive, lorsqu'il restait encore à
l'étranger tant de choses à voir. Aussi, le rappelant:
-- Eh! monsieur. La flèche! la flèche!...
-- Merci, fit Léon.
-- Monsieur a tort! Elle aura quatre cent quarante pieds, neuf de
moins que la grande pyramide d'Égypte. Elle est toute en fonte,
elle...
Léon fuyait; car il lui semblait que son amour, qui, depuis deux
heures bientôt, s'était immobilisé dans l'église comme les
pierres, allait maintenant s'évaporer, telle qu'une fumée, par
cette espèce de tuyau tronqué, de cage oblongue, de cheminée à
jour, qui se hasarde si grotesquement sur la cathédrale comme la
tentative extravagante de quelque chaudronnier fantaisiste.
-- Où allons-nous donc? disait-elle.
Sans répondre, il continuait à marcher d'un pas rapide, et déjà
madame Bovary trempait son doigt dans l'eau bénite, quand ils
entendirent derrière eux un grand souffle haletant, entrecoupé
régulièrement par le rebondissement d'une canne. Léon se détourna.
-- Monsieur!
-- Quoi?
Et il reconnut le Suisse, portant sous son bras et maintenant en
équilibre contre son ventre une vingtaine environ de forts volumes
brochés. C'étaient les ouvrages qui frottaient de la cathédrale.
-- Imbécile! grommela Léon s'élançant hors de l'église.
Un gamin polissonnait sur le parvis:
-- Va me chercher un fiacre!
L'enfant partit comme une balle, par la rue des Quatre-Vents;
alors ils restèrent seuls quelques minutes, face à face et un peu
embarrassés.
-- Ah! Léon!... Vraiment..., je ne sais... si je dois...!
Elle minaudait. Puis, d'un air sérieux:
-- C'est très inconvenant, savez-vous?
-- En quoi? répliqua le clerc. Cela se fait à Paris!
Et cette parole, comme un irrésistible argument, la détermina.
Cependant le fiacre n'arrivait pas. Léon avait peur qu'elle ne
rentrât dans l'église. Enfin le fiacre parut.
-- Sortez du moins par le portail du nord! leur cria le Suisse,
qui était resté sur le seuil, pour voir la Résurrection, le
Jugement dernier, le Paradis, le Roi David, et les Réprouvés dans
les flammes d'enfer.
-- Où Monsieur va-t-il? demanda le cocher.
-- Où vous voudrez! dit Léon poussant Emma dans la voiture.
Et la lourde machine se mit en route
Elle descendit la rue Grand-Pont, traversa la place des Arts, le
quai Napoléon, le pont Neuf et s'arrêta court devant la statue de
Pierre Corneille.
-- Continuez! fit une voix qui sortait de l'intérieur.
La voiture repartit, et, se laissant, dès le carrefour La Fayette,
emporter par la descente, elle entra au grand galop dans la gare
du chemin de fer.
-- Non, tout droit! cria la même voix.
Le fiacre sortit des grilles, et bientôt, arrivé sur le Cours,
trotta doucement, au milieu des grands ormes. Le cocher s'essuya
le front, mit son chapeau de cuir entre ses jambes et poussa la
voiture en dehors des contre-allées, au bord de l'eau, près du
gazon.
Elle alla le long de la rivière, sur le chemin de halage pavé de
cailloux secs, et, longtemps, du côté d'Oyssel, au delà des îles.
Mais tout à coup, elle s'élança d'un bond à travers Quatremares,
Sotteville, la Grande-Chaussée, la rue d'Elbeuf, et fit sa
troisième halte devant le jardin des plantes.
-- Marchez donc! s'écria la voix plus furieusement.
Et aussitôt, reprenant sa course, elle passa par Saint-Sever, par
le quai des Curandiers, par le quai aux Meules, encore une fois
par le pont, par la place du Champ-de-Mars et derrière les jardins
de l'hôpital, où des vieillards en veste noire se promènent au
soleil, le long d'une terrasse toute verdie par des lierres. Elle
remonta le boulevard Bouvreuil, parcourut le boulevard Cauchoise,
puis tout le Mont-Riboudet jusqu'à la côte de Deville.
Elle revint; et alors, sans parti pris ni direction, au hasard,
elle vagabonda. On la vit à Saint-Pol, à Lescure, au mont Gargan,
à la Rouge-Mare, et place du Gaillard-bois; rue Maladrerie, rue
Dinanderie, devant Saint-Romain, Saint-Vivien, Saint-Maclou,
Saint-Nicaise, -- devant la Douane, -- à la basse Vieille-Tour,
aux Trois-Pipes et au Cimetière Monumental. De temps à autre, le
cocher sur son siège jetait aux cabarets des regards désespérés.
Il ne comprenait pas quelle fureur de la locomotion poussait ces
individus à ne vouloir point s'arrêter. Il essayait quelquefois,
et aussitôt il entendait derrière lui partir des exclamations de
colère. Alors il cinglait de plus belle ses deux rosses tout en
sueur, mais sans prendre garde aux cahots, accrochant par-ci par-
là, ne s'en souciant, démoralisé, et presque pleurant de soif, de
fatigue et de tristesse.
Et sur le port, au milieu des camions et des barriques, et dans
les rues, au coin des bornes, les bourgeois ouvraient de grands
yeux ébahis devant cette chose si extraordinaire en province, une
voiture à stores tendus, et qui apparaissait ainsi
continuellement, plus close qu'un tombeau et ballottée comme un
navire.
Une fois, au milieu du jour, en pleine campagne, au moment où le
soleil dardait le plus fort contre les vieilles lanternes
argentées, une main nue passa sous les petits rideaux de toile
jaune et jeta des déchirures de papier, qui se dispersèrent au
vent et s'abattirent plus loin, comme des papillons blancs, sur un
champ de trèfles rouges tout en fleur.
Puis, vers six heures, la voiture s'arrêta dans une ruelle du
quartier Beauvoisine, et une femme en descendit qui marchait le
voile baissé, sans détourner la tête.
II
En arrivant à l'auberge, madame Bovary fut étonnée de ne pas
apercevoir la diligence. Hivert, qui l'avait attendue cinquante-
trois minutes, avait fini par s'en aller.
Rien pourtant ne la forçait à partir; mais elle avait donné sa
parole qu'elle reviendrait le soir même. D'ailleurs, Charles
l'attendait; et déjà elle se sentait au coeur cette lâche docilité
qui est, pour bien des femmes, comme le châtiment tout à la fois
et la rançon de l'adultère.
Vivement elle fit sa malle, paya la note, prit dans la cour un
cabriolet, et, pressant le palefrenier, l'encourageant,
s'informant à toute minute de l'heure et des kilomètres parcourus,
parvint à rattraper l'Hirondelle vers les premières maisons de
Quincampoix.
À peine assise dans son coin, elle ferma les yeux et les rouvrit
au bas de la côte, où elle reconnut de loin Félicité, qui se
tenait en vedette devant la maison du maréchal. Hivert retint ses
chevaux, et la cuisinière, se haussant jusqu'au vasistas, dit
mystérieusement:
-- Madame il faut que vous alliez tout de suite chez M. Homais.
C'est pour quelque chose de pressé.
Le village était silencieux comme d'habitude. Au coin des rues, il
y avait de petits tas roses qui fumaient l'air, c'était le moment
des confitures, et tout le monde à Yonville, confectionnait sa
provision le même jour. Mais on admirait devant la boutique du
pharmacien, un tas beaucoup plus large, et qui dépassait les
autres de la supériorité qu'une officine doit avoir sur les
fourneaux bourgeois, un besoin général sur des fantaisies
individuelles.
Elle entra. Le grand fauteuil était renversé, et même le Fanal de
Rouen gisait par terre, étendu entre les deux pilons. Elle poussa
la porte du couloir; et, au milieu de la cuisine, parmi les jarres
brunes pleines de groseilles égrenées, du sucre râpé, du sucre en
morceaux, des balances sur la table, des bassines sur le feu, elle
aperçut tous les Homais, grands et petits, avec des tabliers qui
leur montaient jusqu'au menton et tenant des fourchettes à la
main. Justin, debout, baissait la tête, et le pharmacien criait:
-- Qui t'avait dit de l'aller chercher dans le capharnaüm?
-- Qu'est-ce donc? qu'y a-t-il?
-- Ce qu'il y a? répondit l'apothicaire. On fait des confitures:
elles cuisent; mais elles allaient déborder à cause du bouillon
trop fort, et je commande une autre bassine. Alors, lui, par
mollesse, par paresse, a été prendre, suspendue à son clou dans
mon laboratoire, la clef du capharnaüm!
L'apothicaire appelait ainsi un cabinet, sous les toits, plein des
ustensiles et des marchandises de sa profession. Souvent il y
passait seul de longues heures à étiqueter, à transvaser, à
reficeler; et il le considérait non comme un simple magasin, mais
comme un véritable sanctuaire, d'où s'échappaient ensuite,
élaborées par ses mains, toutes sortes de pilules, bols, tisanes,
lotions et potions, qui allaient répandre aux alentours sa
célébrité. Personne au monde n'y mettait les pieds; et il le
respectait si fort, qu'il le balayait lui-même. Enfin, si la
pharmacie, ouverte à tout venant, était l'endroit où il étalait
son orgueil, le capharnaüm était le refuge où, se concentrant
égoïstement, Homais se délectait dans l'exercice de ses
prédilections; aussi l'étourderie de Justin lui paraissait-elle
monstrueuse d'irrévérence; et, plus rubicond que les groseilles,
il répétait:
-- Oui, du capharnaüm! La clef qui enferme les acides avec les
alcalis caustiques! Avoir été prendre une bassine de réserve! une
bassine à couvercle! et dont jamais peut-être je ne me servirai!
Tout a son importance dans les opérations délicates de notre art!
Mais que diable! il faut établir des distinctions et ne pas
employer à des usages presque domestiques ce qui est destiné pour
les pharmaceutiques! C'est comme si on découpait une poularde avec
un scalpel, comme si un magistrat...
-- Mais calme-toi! disait madame Homais.
Et Athalie, le tirant par sa redingote
-- Papa! papa!
-- Non, laissez-moi! reprenait l'apothicaire, laissez-moi!
fichtre! Autant s'établir, épicier, ma parole d'honneur! Allons,
va! ne respecte rien! casse! brise! lâche les sangsues! brûle la
guimauve! marine des cornichons dans les bocaux! lacère les
bandages!
-- Vous aviez pourtant... dit Emma.
-- Tout à l'heure! -- Sais-tu à quoi tu t'exposais?... N'as-tu
rien vu, dans le coin, à gauche, sur la troisième tablette? Parle,
réponds, articule quelque chose!
-- Je ne... sais pas, balbutia le jeune garçon.
-- Ah! tu ne sais pas! Eh bien, je sais, moi! Tu as vu une
bouteille, en verre bleu, cachetée avec de la cire jaune, qui
contient une poudre blanche, sur laquelle même j'avais écrit:
Dangereux! et sais-tu ce qu'il y avait dedans? De l'arsenic! et tu
vas toucher à cela! prendre une bassine qui est à côté!
-- À côté! s'écria madame Homais en joignant les mains. De
l'arsenic? Tu pouvais nous empoisonner tous!
Et les enfants se mirent à pousser des cris, comme s'ils avaient
déjà senti dans leurs entrailles d'atroces douleurs.
-- Ou bien empoisonner un malade! continuait l'apothicaire. Tu
voulais donc que j'allasse sur le banc des criminels, en cour
d'assises? me voir traîner à l'échafaud? Ignores-tu le soin que
j'observe dans les manutentions, quoique j'en aie cependant une
furieuse habitude. Souvent je m'épouvante moi-même, lorsque je
pense à ma responsabilité! car le gouvernement nous persécute, et
l'absurde législation qui nous régit est comme une véritable épée
de Damoclès suspendue sur notre tête!
Emma ne songeait plus à demander ce qu'on lui voulait, et le
pharmacien poursuivait en phrases haletantes:
-- Voilà comme tu reconnais les bontés qu'on a pour toi! voilà
comme tu me récompenses des soins tout paternels que je te
prodigue! Car, sans moi, où serais-tu? que ferais-tu? Qui te
fournit la nourriture, l'éducation, l'habillement, et tous les
moyens de figurer un jour, avec honneur dans les rangs de la
société! Mais il faut pour cela suer ferme sur l'aviron, et
acquérir, comme on dit, du cal aux mains. _Fabricando fil faber,
age quod agis._
Il citait du latin, tant il était exaspéré. Il eût cité du chinois
et du groenlandais, s'il eût connu ces deux langues; car il se
trouvait dans une de ces crises où l'âme entière montre
indistinctement ce qu'elle enferme, comme l'Océan, qui, dans les
tempêtes, s'entrouvre depuis les fucus de son rivage jusqu'au
sable de ses abîmes.
Et il reprit
-- Je commence à terriblement me repentir de m'être chargé de ta
personne! J'aurais certes mieux fait de te laisser autrefois
croupir dans ta misère et dans la crasse où tu es né! Tu ne seras
jamais bon qu'à être un gardeur de bêtes à cornes! Tu n'as nulle
aptitude pour les sciences! à peine si tu sais coller une
étiquette! Et tu vis là, chez moi, comme un chanoine, comme un coq
en pâte, à te goberger!
Mais Emma, se tournant vers madame Homais:
-- On m'avait fait venir...
-- Ah! mon Dieu! interrompit d'un air triste la bonne dame,
comment vous dirai-je bien?... C'est un malheur!
Elle n'acheva pas. L'apothicaire tonnait:
Vide-la! écure-la! reporte-la! dépêche-toi donc!
Et, secouant Justin par le collet de son bourgeron, il fit tomber
un livre de sa poche.
L'enfant se baissa. Homais fut plus prompt, et, ayant ramassé le
volume, il le contemplait, les yeux écarquillés, la mâchoire
ouverte.
-- L'amour... conjugal! dit-il en séparant lentement ces deux
mots. Ah! très bien! très bien! très joli! Et des gravures!... Ah!
c'est trop fort!
Madame Homais s'avança.
-- Non! n'y touche pas!
Les enfants voulurent voir les images.
-- Sortez! fit-il impérieusement.
Et ils sortirent.
Il marcha d'abord de long en large, à grands pas, gardant le
volume ouvert entre ses doigts, roulant les yeux, suffoqué,
tuméfié, apoplectique. Puis il vint droit à son élève, et, se
plantant devant lui les bras croisés:
-- Mais tu as donc tous les vices, petit malheureux?... Prends
garde, tu es sur une pente!... Tu n'as donc pas réfléchi qu'il
pouvait, ce livre infâme, tomber entre les mains de mes enfants,
mettre l'étincelle dans leur cerveau, ternir la pureté d'Athalie,
corrompre Napoléon! Il est déjà formé comme un homme. Es-tu bien
sûr, au moins, qu'ils ne l'aient pas lu? peux-tu me certifier...?
-- Mais enfin, monsieur, fit Emma, vous aviez à me dire...?
-- C'est vrai, madame... Votre beau-père est mort!
En effet, le sieur Bovary père venait de décéder l'avant-veille,
tout à coup, d'une attaque d'apoplexie, au sortir de table; et,
par excès de précaution pour la sensibilité d'Emma, Charles avait
prié M. Homais de lui apprendre avec ménagement cette horrible
nouvelle.
Il avait médité sa phrase, il l'avait arrondie, polie, rythmée;
c'était un chef-d'oeuvre de prudence et de transitions, de
tournures fines et de délicatesse; mais la colère avait emporté la
rhétorique.
Emma, renonçant à avoir aucun détail, quitta donc la pharmacie;
car M. Homais avait repris le cours de ses vitupérations. Il se
calmait cependant, et, à présent, il grommelait d'un ton paterne,
tout en s'éventant avec son bonnet grec:
-- Ce n'est pas que je désapprouve entièrement l'ouvrage! L'auteur
était médecin. Il y a là-dedans certains côtés scientifiques qu'il
n'est pas mal à un homme de connaître et, j'oserais dire, qu'il
faut qu'un homme connaisse. Mais plus tard, plus tard! Attends du
moins que tu sois homme toi-même et que ton tempérament soit fait.
Au coup de marteau d'Emma, Charles, qui l'attendait, s'avança les
bras ouverts et lui dit avec des larmes dans la voix:
-- Ah! ma chère amie...
Et il s'inclina doucement pour l'embrasser. Mais, au contact de
ses lèvres, le souvenir de l'autre la saisit, et elle se passa la
main sur son visage en frissonnant.
Cependant elle répondit:
-- Oui, je sais..., je sais...
Il lui montra la lettre où sa mère narrait l'événement, sans
aucune hypocrisie sentimentale. Seulement, elle regrettait que son
mari n'eût pas reçu les secours de la religion, étant mort à
Doudeville, dans la rue, sur le seuil d'un café, après un repas
patriotique avec d'anciens officiers.
Emma rendit la lettre; puis, au dîner, par savoir-vivre, elle
affecta quelque répugnance. Mais comme il la reforçait, elle se
mit résolument à manger, tandis que Charles, en face d'elle,
demeurait immobile, dans une posture accablée.
De temps à autre, relevant la tête, il lui envoyait un long regard
tout plein de détresse. Une fois il soupira:
-- J'aurais voulu le revoir encore!
Elle se taisait. Enfin, comprenant qu'il fallait parler:
-- Quel âge avait-il, ton père?
-- Cinquante-huit ans!
-- Ah!
Et ce fut tout.
Un quart d'heure après, il ajouta:
-- Ma pauvre mère?... que va-t-elle devenir, à présent?
Elle fit un geste d'ignorance.
À la voir si taciturne, Charles la supposait affligée et il se
contraignait à ne rien dire, pour ne pas aviver cette douleur qui
l'attendrissait. Cependant, secouant la sienne:
-- T'es-tu bien amusée hier? demanda-t-il.
-- Oui.
Quand la nappe fut ôtée, Bovary ne se leva pas, Emma non plus; et,
à mesure qu'elle l'envisageait, la monotonie de ce spectacle
bannissait peu à peu tout apitoiement de son coeur. Il lui
semblait chétif, faible, nul, enfin être un pauvre homme, de
toutes les façons. Comment se débarrasser de lui? Quelle
interminable soirée! Quelque chose de stupéfiant comme une vapeur
d'opium l'engourdissait.
Ils entendirent dans le vestibule le bruit sec d'un bâton sur les
planches. C'était Hippolyte qui apportait les bagages de Madame.
Pour les déposer, il décrivit péniblement un quart de cercle avec
son pilon.
-- Il n'y pense même plus! se disait-elle en regardant le pauvre
diable, dont la grosse chevelure rouge dégouttait de sueur.
Bovary cherchait un patard au fond de sa bourse; et, sans paraître
comprendre tout ce qu'il y avait pour lui d'humiliation dans la
seule présence de cet homme qui se tenait là, comme le reproche
personnifié de son incurable ineptie:
-- Tiens! tu as un joli bouquet! dit-il en remarquant sur la
cheminée les violettes de Léon.
-- Oui, fit-elle avec indifférence; c'est un bouquet que j'ai
acheté tantôt... à une mendiante.
Charles prit les violettes, et, rafraîchissant dessus ses yeux
tout rouges de larmes, il les humait délicatement. Elle les retira
vite de sa main, et alla les porter dans un verre d'eau.
Le lendemain, madame Bovary mère arriva. Elle et son fils
pleurèrent beaucoup. Emma, sous prétexte d'ordres à donner,
disparut.
Le jour d'après, il fallut aviser ensemble aux affaires de deuil.
On alla s'asseoir, avec les boîtes à ouvrage, au bord de l'eau,
sous la tonnelle.
Charles pensait à son père, et il s'étonnait de sentir tant
d'affection pour cet homme qu'il avait cru jusqu'alors n'aimer que
très médiocrement. Madame Bovary mère pensait à son mari. Les
pires jours d'autrefois lui réapparaissaient enviables. Tout
s'effaçait sous le regret instinctif d'une si longue habitude; et,
de temps à autre, tandis qu'elle poussait son aiguille, une grosse
larme descendait le long de son nez et s'y tenait un moment
suspendue. Emma pensait qu'il y avait quarante-huit heures à
peine, ils étaient ensemble, loin du monde, tout en ivresse, et
n'ayant pas assez d'yeux pour se contempler. Elle tâchait de
ressaisir les plus imperceptibles détails de cette journée
disparue. Mais la présence de la belle-mère et du mari la gênait.
Elle aurait voulu ne rien entendre, ne rien voir, afin de ne pas
déranger le recueillement de son amour qui allait se perdant, quoi
qu'elle fît, sous les sensations extérieures.
Elle décousait la doublure d'une robe, dont les bribes
s'éparpillaient autour d'elle; la mère Bovary, sans lever les
yeux, faisait crier ses ciseaux, et Charles, avec ses pantoufles
de lisière et sa vieille redingote brune qui lui servait de robe
de chambre, restait les deux mains dans ses poches et ne parlait
pas non plus; près d'eux, Berthe, en petit tablier blanc, raclait
avec sa pelle le sable des allées.
Tout à coup, ils virent entrer par la barrière M. Lheureux, le
marchand d'étoffes.
Il venait offrir ses services, eu égard à la fatale circonstance.
Emma répondit qu'elle croyait pouvoir s'en passer. Le marchand ne
se tint pas pour battu.
-- Mille excuses, dit-il; je désirerais avoir un entretien
particulier.
Puis, d'une voix basse:
-- C'est relativement à cette affaire..., vous savez?
Charles devint cramoisi jusqu'aux oreilles.
-- Ah! oui..., effectivement.
Et, dans son trouble, se tournant vers sa femme:
-- Ne pourrais-tu pas..., ma chérie...?
Elle parut le comprendre, car elle se leva, et Charles dit à sa
mère:
-- Ce n'est rien! Sans doute quelque bagatelle de ménage.
Il ne voulait point qu'elle connût l'histoire du billet, redoutant
ses observations.
Dès qu'ils furent seuls, M. Lheureux se mit, en termes assez nets,
à féliciter Emma sur la succession, puis à causer de choses
indifférentes, des espaliers, de la récolte et de sa santé à lui,
qui allait toujours couci-couci, entre le zist et le zest. En
effet, il se donnait un mal de cinq cents diables, bien qu'il ne
fît pas, malgré les propos du monde, de quoi avoir seulement du
beurre sur son pain.
Emma le laissait parler. Elle s'ennuyait si prodigieusement depuis
deux jours!
-- Et vous voilà tout à fait rétablie? continuait-il. Ma foi, j'ai
vu votre pauvre mari dans de beaux états! C'est un brave garçon,
quoique nous ayons eu ensemble des difficultés.
Elle demanda lesquelles, car Charles lui avait caché la
contestation des fournitures.
-- Mais vous le savez bien! fit Lheureux. C'était pour vos petites
fantaisies, les boîtes de voyage.
Il avait baissé son chapeau sur ses yeux, et, les deux mains
derrière le dos, souriant et sifflotant, il la regardait en face,
d'une manière insupportable. Soupçonnait-il quelque chose? Elle
demeurait perdue dans toutes sortes d'appréhensions. À la fin
pourtant, il reprit:
-- Nous nous sommes rapatriés, et je venais encore lui proposer un
arrangement.
C'était de renouveler le billet signé par Bovary. Monsieur, du
reste, agirait à sa guise; il ne devait point se tourmenter,
maintenant surtout qu'il allait avoir une foule d'embarras.
-- Et même il ferait mieux de s'en décharger sur quelqu'un, sur
vous, par exemple; avec une procuration, ce serait commode, et
alors nous aurions ensemble de petites affaires...
Elle ne comprenait pas. Il se tut. Ensuite, passant à son négoce,
Lheureux déclara que Madame ne pouvait se dispenser de lui prendre
quelque chose. Il lui enverrait un barège noir, douze mètres, de
quoi faire une robe.
-- Celle que vous avez là est bonne pour la maison. Il vous en
faut une autre pour les visites. J'ai vu ça, moi, du premier coup
en entrant. J'ai l'oeil américain.
Il n'envoya point d'étoffe, il l'apporta. Puis il revint pour
l'aunage; il revint sous d'autres prétextes, tâchant chaque fois,
de se rendre aimable, serviable, s'inféodant, comme eût dit
Homais, et toujours glissant à Emma quelques conseils sur la
procuration. Il ne parlait point du billet. Elle n'y songeait pas;
Charles, au début de sa convalescence, lui en avait bien conté
quelque chose; mais tant d'agitations avaient passé dans sa tête,
qu'elle ne s'en souvenait plus. D'ailleurs, elle se garda d'ouvrir
aucune discussion d'intérêt; la mère Bovary en fut surprise, et
attribua son changement d'humeur aux sentiments religieux qu'elle
avait contractés étant malade.
Mais, dès qu'elle fut partie, Emma ne tarda pas à émerveiller
Bovary par son bon sens pratique. Il allait falloir prendre des
informations, vérifier les hypothèques, voir s'il y avait lieu à
une licitation ou à une liquidation. Elle citait des termes
techniques, au hasard, prononçait les grands mots d'ordre,
d'avenir, de prévoyance, et continuellement exagérait les embarras
de la succession; si bien qu'un jour elle lui montra le modèle
d'une autorisation générale pour «gérer et administrer ses
affaires, faire tous emprunts, signer et endosser tous billets,
payer toutes sommes, etc.» Elle avait profité des leçons de
Lheureux.
Charles, naïvement, lui demanda d'où venait ce papier.
-- De M. Guillaumin.
Et, avec le plus grand sang-froid du monde, elle ajouta:
-- Je ne m'y fie pas trop. Les notaires ont si mauvaise
réputation! Il faudrait peut-être consulter... Nous ne connaissons
que... Oh! personne.
-- À moins que Léon..., répliqua Charles, qui réfléchissait.
Mais il était difficile de s'entendre par correspondance. Alors
elle s'offrit à faire ce voyage. Il la remercia. Elle insista. Ce
fut un assaut de prévenances. Enfin, elle s'écria d'un ton de
mutinerie factice:
-- Non, je t'en prie, j'irai.
-- Comme tu es bonne! dit-il en la baisant au front.
Dès le lendemain, elle s'embarqua dans l'Hirondelle pour aller à
Rouen consulter M. Léon; et elle y resta trois jours.
III
Ce furent trois jours pleins, exquis, splendides, une vraie lune
de miel.
Ils étaient à l'hôtel de Boulogne, sur le port. Et ils vivaient
là, volets fermés, portes closes, avec des fleurs par terre et des
sirops à la glace, qu'on leur apportait dès le matin.
Vers le soir, ils prenaient une barque couverte et allaient dîner
dans une île.
C'était l'heure où l'on entend, au bord des chantiers, retentir le
maillet des calfats contre la coque des vaisseaux. La fumée du
goudron s'échappait d'entre les arbres, et l'on voyait sur la
rivière de larges gouttes grasses, ondulant inégalement sous la
couleur pourpre du soleil, comme des plaques de bronze florentin,
qui flottaient.
Ils descendaient au milieu des barques amarrées, dont les longs
câbles obliques frôlaient un peu le dessus de la barque.
Les bruits de la ville insensiblement s'éloignaient, le roulement
des charrettes, le tumulte des voix, le jappement des chiens sur
le pont des navires. Elle dénouait son chapeau et ils abordaient à
leur île.
Ils se plaçaient dans la salle basse d'un cabaret, qui avait à sa
porte des filets noirs suspendus. Ils mangeaient de la friture
d'éperlans, de la crème et des cerises. Ils se couchaient sur
l'herbe; ils s'embrassaient à l'écart sous les peupliers; et ils
auraient voulu, comme deux Robinsons, vivre perpétuellement dans
ce petit endroit, qui leur semblait, en leur béatitude, le plus
magnifique de la terre. Ce n'était pas la première fois qu'ils
apercevaient des arbres, du ciel bleu, du gazon, qu'ils
entendaient l'eau couler et la brise soufflant dans le feuillage;
mais ils n'avaient sans doute jamais admiré tout cela, comme si la
nature n'existait pas auparavant, ou qu'elle n'eût commencé à être
belle que depuis l'assouvissance de leurs désirs.
À la nuit, ils repartaient. La barque suivait le bord des îles.
Ils restaient au fond, tous les deux cachés par l'ombre, sans
parler. Les avirons carrés sonnaient entre les tolets de fer; et
cela marquait dans le silence comme un battement de métronome,
tandis qu'à l'arrière la bauce qui traînait ne discontinuait pas
son petit clapotement doux dans l'eau.
Une fois, la lune parut; alors ils ne manquèrent pas à faire des
phrases, trouvant l'astre mélancolique et plein de poésie; même
elle se mit à chanter:
Un soir, t'en souvient-il? nous voguions, etc.
Sa voix harmonieuse et faible se perdait sur les flots; et le vent
emportait les roulades que Léon écoutait passer, comme des
battements d'ailes, autour de lui.
Elle se tenait en face, appuyée contre la cloison de la chaloupe,
où la lune entrait par un des volets ouverts. Sa robe noire, dont
les draperies s'élargissaient en éventail, l'amincissait, la
rendait plus grande. Elle avait la tête levée, les mains jointes,
et les deux yeux vers le ciel. Parfois l'ombre des saules la
cachait en entier, puis elle réapparaissait tout à coup, comme une
vision, dans la lumière de la lune.
Léon, par terre, à côté d'elle, rencontra sous sa main un ruban de
soie ponceau.
Le batelier l'examina et finit par dire:
-- Ah! c'est peut-être à une compagnie que j'ai promenée l'autre
jour. Ils sont venus un tas de farceurs, messieurs et dames, avec
des gâteaux, du champagne, des cornets à pistons, tout le
tremblement! Il y en avait un surtout, un grand bel homme, à
petites moustaches, qui était joliment amusant! et ils disaient
comme ça: «Allons, conte-nous quelque chose..., Adolphe...,
Dodolphe..., je crois.»
Elle frissonna.
-- Tu souffres? fit Léon en se rapprochant d'elle.
-- Oh! ce n'est rien. Sans doute, la fraîcheur de la nuit.
-- Et qui ne doit pas manquer de femmes, non plus, ajouta
doucement le vieux matelot, croyant dire une politesse à
l'étranger.
Puis, crachant dans ses mains, il reprit ses avirons.
Il fallut pourtant se séparer! Les adieux furent tristes. C'était
chez la mère Rolet qu'il devait envoyer ses lettres; et elle lui
fit des recommandations si précises à propos de la double
enveloppe, qu'il admira grandement son astuce amoureuse.
-- Ainsi, tu m'affirmes que tout est bien? dit-elle dans le
dernier baiser.
-- Oui certes! -- Mais pourquoi donc, songea-t-il après, en s'en
revenant seul par les rues, tient-elle si fort à cette
procuration?
IV
Léon, bientôt, prit devant ses camarades un air de supériorité,
s'abstint de leur compagnie, et négligea complètement les
dossiers.
Il attendait ses lettres; il les relisait. Il lui écrivait. Il
l'évoquait de toute la force de son désir et de ses souvenirs. Au
lieu de diminuer par l'absence, cette envie de la revoir s'accrut,
si bien qu'un samedi matin il s'échappa de son étude.
Lorsque, du haut de la côte, il aperçut dans la vallée le clocher
de l'église avec son drapeau de fer-blanc qui tournait au vent, il
sentit cette délectation mêlée de vanité triomphante et
d'attendrissement égoïste que doivent avoir les millionnaires,
quand ils reviennent visiter leur village.
Il alla rôder autour de sa maison. Une lumière brillait dans la
cuisine. Il guetta son ombre derrière les rideaux. Rien ne parut.
La mère Lefrançois, en le voyant, fit de grandes exclamations, et
elle le trouva «grandi et minci», tandis qu'Artémise, au
contraire, le trouva «forci et bruni».
Il dîna dans la petite salle, comme autrefois, mais seul, sans le
percepteur; car Binet, fatigué d'attendre l'Hirondelle, avait
définitivement avancé son repas d'une heure, et, maintenant, il
dînait à cinq heures juste, encore prétendait-il le plus souvent
que la vieille patraque retardait.
Léon pourtant se décida; il alla frapper à la porte du médecin:
Madame était dans sa chambre, d'où elle ne descendit qu'un quart
d'heure après. Monsieur parut enchanté de le revoir; mais il ne
bougea de la soirée, ni de tout le jour suivant.
Il la vit seule, le soir, très tard, derrière le jardin, dans la
ruelle; -- dans la ruelle, comme avec l'autre! Il faisait de
l'orage, et ils causaient sous un parapluie à la lueur des
éclairs.
Leur séparation devenait intolérable.
-- Plutôt mourir! disait Emma.
Elle se tordait sur son bras, tout en pleurant.
-- Adieu!... adieu!... Quand te reverrai-je?
Ils revinrent sur leurs pas pour s'embrasser encore; et ce fut là
qu'elle lui fit la promesse de trouver bientôt, par n'importe quel
moyen, l'occasion permanente de se voir en liberté, au moins une
fois la semaine. Emma n'en doutait pas. Elle était, d'ailleurs,
pleine d'espoir. Il allait lui venir de l'argent.
Aussi, elle acheta pour sa chambre une paire de rideaux jaunes à
larges raies, dont M. Lheureux lui avait vanté le bon marché; elle
rêva un tapis, et Lheureux, affirmant «que ce n'était pas la mer à
boire», s'engagea poliment à lui en fournir un. Elle ne pouvait
plus se passer de ses services. Vingt fois dans la journée elle
l'envoyait chercher, et aussitôt il plantait là ses affaires, sans
se permettre un murmure. On ne comprenait point davantage pourquoi
la mère Rolet déjeunait chez elle tous les jours, et même lui
faisait des visites en particulier.
Ce fut vers cette époque, c'est-à-dire vers le commencement de
l'hiver, qu'elle parut prise d'une grande ardeur musicale.
Un soir que Charles l'écoutait, elle recommença quatre fois de
suite le même morceau, et toujours en se dépitant, tandis que,
sans y remarquer de différence, il s'écriait:
-- Bravo!..., très bien!... Tu as tort! va donc!
-- Eh non! c'est exécrable! j'ai les doigts rouillés.
Le lendemain, il la pria de lui jouer encore quelque chose.
-- Soit, pour te faire plaisir!
Et Charles avoua qu'elle avait un peu perdu. Elle se trompait de
portée, barbouillait; puis, s'arrêtant court:
-- Ah! c'est fini! il faudrait que je prisse des leçons; mais...
Elle se mordit les lèvres et ajouta:
-- Vingt francs par cachet, c'est trop cher!
-- Oui, en effet..., un peu..., dit Charles tout en ricanant
niaisement. Pourtant, il me semble que l'on pourrait peut-être à
moins; car il y a des artistes sans réputation qui souvent valent
mieux que les célébrités.
-- Cherche-les, dit Emma.
Le lendemain, en rentrant, il la contempla d'un oeil finaud, et ne
put à la fin retenir cette phrase:
-- Quel entêtement tu as quelquefois! J'ai été à Barfeuchères
aujourd'hui. Eh bien, madame Liégeard m'a certifié que ses trois
demoiselles, qui sont à la Miséricorde, prenaient des leçons
moyennant cinquante sous la séance, et d'une fameuse maîtresse
encore!
Elle haussa les épaules, et ne rouvrit plus son instrument.
Mais, lorsqu'elle passait auprès (si Bovary se trouvait là), elle
soupirait:
-- Ah! mon pauvre piano!
Et quand on venait la voir, elle ne manquait pas de vous apprendre
qu'elle avait abandonné la musique et ne pouvait maintenant s'y
remettre, pour des raisons majeures. Alors on la plaignait.
C'était dommage! elle qui avait un si beau talent! On en parla
même à Bovary. On lui faisait honte, et surtout le pharmacien:
-- Vous avez tort! il ne faut jamais laisser en friche les
facultés de la nature. D'ailleurs, songez, mon bon ami, qu'en
engageant Madame à étudier, vous économisez pour plus tard sur
l'éducation musicale de votre enfant! Moi, le trouve que les mères
doivent instruire elles-mêmes leurs enfants. C'est une idée de
Rousseau, peut-être un peu neuve encore, mais qui finira par
triompher, j'en suis sûr, comme l'allaitement maternel et la
vaccination.
Charles revint donc encore une fois sur cette question du piano.
Emma répondit, avec aigreur qu'il valait mieux le vendre. Ce
pauvre piano, qui lui avait causé tant de vaniteuses
satisfactions, le voir s'en aller, c'était pour Bovary comme
l'indéfinissable suicide d'une partie d'elle-même!
-- Si tu voulais..., disait-il, de temps à autre, une leçon, cela
ne serait pas, après tout, extrêmement ruineux.
-- Mais les leçons, répliquait-elle, ne sont profitables que
suivies.
Et voilà comme elle s'y prit pour obtenir de son époux la
permission d'aller à la ville, une fois la semaine, voir son
amant. On trouva même, au bout d'un mois, qu'elle avait fait des
progrès considérables.
V
C'était le jeudi. Elle se levait, et elle s'habillait
silencieusement pour ne point éveiller Charles qui lui aurait fait
des observations sur ce qu'elle s'apprêtait de trop bonne heure.
Ensuite elle marchait de long en large; elle se mettait devant les
fenêtres, elle regardait la Place. Le petit jour circulait entre
les piliers des halles, et la maison du pharmacien, dont les
volets étaient fermés, laissait apercevoir dans la couleur pâle de
l'aurore les majuscules de son enseigne.
Quand la pendule marquait sept heures et un quart, elle s'en
allait au lion d'or, dont Artémise, en bâillant, venait lui ouvrir
la porte. Celle-ci déterrait pour Madame les charbons enfouis sous
les cendres. Emma restait seule dans la cuisine. De temps à autre,
elle sortait. Hivert attelait sans se dépêcher, et en écoutant
d'ailleurs la mère Lefrançois, qui, passant par un guichet sa tête
en bonnet de coton, le chargeait de commissions et lui donnait des
explications à troubler un tout autre homme. Emma battait la
semelle de ses bottines contre les pavés de la cour.
Enfin, lorsqu'il avait mangé sa soupe, endossé sa limousine,
allumé sa pipe et empoigné son fouet, il s'installait
tranquillement sur le siège.
L'Hirondelle partait au petit trot, et, durant trois quarts de
lieue, s'arrêtait de place en place pour prendre des voyageurs,
qui la guettaient debout, au bord du chemin, devant la barrière
des cours. Ceux qui avaient prévenu la veille se faisaient
attendre; quelques-uns même étaient encore au lit dans leur
maison; Hivert appelait, -- criait, sacrait, puis il descendait de
son siège et allait frapper de grands coups contre les portes. Le
vent soufflait par les vasistas fêlés.
Cependant les quatre banquettes se garnissaient, la voiture
roulait, les pommiers à la file se succédaient; et la route, entre
ses deux longs fossés pleins d'eau jaune, allait continuellement
se rétrécissant vers l'horizon.
Emma la connaissait d'un bout à l'autre; elle savait qu'après un
herbage il y avait un poteau, ensuite un orme, une grange ou une
cahute de cantonnier; quelquefois même, afin de se faire des
surprises, elle fermait les yeux. Mais elle ne perdait jamais le
sentiment net de la distance à parcourir.
Enfin, les maisons de briques se rapprochaient, la terre résonnait
sous les roues, l'Hirondelle glissait entre des jardins où l'on
apercevait, par une claire-voie, des statues, un vignot, des ifs
taillés et une escarpolette. Puis, d'un seul coup d'oeil, la ville
apparaissait.
Descendant tout en amphithéâtre et noyée dans le brouillard, elle
s'élargissait au delà des ponts, confusément. La pleine campagne
remontait ensuite d'un mouvement monotone, jusqu'à toucher au loin
la base indécise du ciel pâle. Ainsi vu d'en haut, le paysage tout
entier avait l'air immobile comme une peinture; les navires à
l'ancre se tassaient dans un coin; le fleuve arrondissait sa
courbe au pied des collines vertes, et les îles, de forme
oblongue, semblaient sur l'eau de grands poissons noirs arrêtés.
Les cheminées des usines poussaient d'immenses panaches bruns qui
s'envolaient par le bout. On entendait le ronflement des fonderies
avec le carillon clair des églises qui se dressaient dans la
brume. Les arbres des boulevards, sans feuilles, faisaient des
broussailles violettes au milieu des maisons, et les toits, tout
reluisants de pluie, miroitaient inégalement, selon la hauteur des
quartiers. Parfois un coup de vent emportait les nuages vers la
côte Sainte-Catherine, comme des flots aériens qui se brisaient en
silence contre une falaise.
Quelque chose de vertigineux se dégageait pour elle de ces
existences amassées, et son coeur s'en gonflait abondamment, comme
si les cent vingt mille âmes qui palpitaient là lui eussent envoyé
toutes à la fois la vapeur des passions qu'elle leur supposait.
Son amour s'agrandissait devant l'espace, et s'emplissait de
tumulte aux bourdonnements vagues qui montaient. Elle le reversait
au dehors, sur les places, sur les promenades, sur les rues, et la
vieille cité normande s'étalait à ses yeux comme une capitale
démesurée, comme une Babylone où elle entrait. Elle se penchait
des deux mains par le vasistas, en humant la brise; les trois
chevaux galopaient, les pierres grinçaient dans la boue, la
diligence se balançait, et Hivert, de loin, hélait les carrioles
sur la route, tandis que les bourgeois qui avaient passé la nuit
au bois Guillaume descendaient la côte tranquillement, dans leur
petite voiture de famille.
On s'arrêtait à la barrière; Emma débouclait ses socques, mettait
d'autres gants, rajustait son châle, et, vingt pas plus loin, elle
sortait de l'hirondelle.
La ville alors s'éveillait. Des commis, en bonnet grec, frottaient
la devanture des boutiques, et des femmes qui tenaient des paniers
sur la hanche poussaient par intervalles un cri sonore, au coin
des rues. Elle marchait les yeux à terre, frôlant les murs, et
souriant de plaisir sous son voile noir baissé.
Par peur d'être vue, elle ne prenait pas ordinairement le chemin
le plus court. Elle s'engouffrait dans les ruelles sombres, et
elle arrivait tout en sueur vers le bas de la rue Nationale, près
de la fontaine qui est là. C'est le quartier du théâtre, des
estaminets et des filles. Souvent une charrette passait près
d'elle, portant quelque décor qui tremblait. Des garçons en
tablier versaient du sable sur les dalles, entre des arbustes
verts. On sentait l'absinthe, le cigare et les huîtres.
Elle tournait une rue; elle le reconnaissait à sa chevelure frisée
qui s'échappait de son chapeau.
Léon, sur le trottoir, continuait à marcher. Elle le suivait
jusqu'à l'hôtel; il montait, il ouvrait la porte, il entrait...
Quelle étreinte!
Puis les paroles, après les baisers, se précipitaient. On se
racontait les chagrins de la semaine, les pressentiments, les
inquiétudes pour les lettres; mais à présent tout s'oubliait, et
ils se regardaient face à face, avec des rires de volupté et des
appellations de tendresse.
Le lit était un grand lit d'acajou en forme de nacelle. Les
rideaux de levantine rouge, qui descendaient du plafond, se
cintraient trop bas vers le chevet évasé; -- et rien au monde
n'était beau comme sa tête brune et sa peau blanche se détachant
sur cette couleur pourpre, quand, par un geste de pudeur, elle
fermait ses deux bras nus, en se cachant la figure dans les mains.
Le tiède appartement, avec son tapis discret, ses ornements
folâtres et sa lumière tranquille, semblait tout commode pour les
intimités de la passion. Les bâtons se terminant en flèche, les
patères de cuivre et les grosses boules de chenets reluisaient
tout à coup, si le soleil entrait. Il y avait sur la cheminée,
entre les candélabres, deux de ces grandes coquilles roses où l'on
entend le bruit de la mer quand on les applique à son oreille.
Comme ils aimaient cette bonne chambre pleine de gaieté, malgré sa
splendeur un peu fanée! Ils retrouvaient toujours les meubles à
leur place, et parfois des épingles à cheveux qu'elle avait
oubliées, l'autre jeudi, sous le socle de la pendule. Ils
déjeunaient au coin du feu, sur un petit guéridon incrusté de
palissandre. Emma découpait, lui mettait les morceaux dans son
assiette en débitant toutes sortes de chatteries; et elle riait
d'un rire sonore et libertin quand la mousse du vin de Champagne
débordait du verre léger sur les bagues de ses doigts. Ils étaient
si complètement perdus en la possession d'eux-mêmes, qu'ils se
croyaient là dans leur maison particulière, et devant y vivre
jusqu'à la mort, comme deux éternels jeunes époux. Ils disaient
notre chambre, notre tapis, nos fauteuils, même elle disait mes
pantoufles, un cadeau de Léon, une fantaisie qu'elle avait eue.
C'étaient des pantoufles en satin rose, bordées de cygne. Quand
elle s'asseyait sur ses genoux, sa jambe, alors trop courte,
pendait en l'air; et la mignarde chaussure, qui n'avait pas de
quartier, tenait seulement par les orteils à son pied nu.
Il savourait pour la première fois l'inexprimable délicatesse des
élégances féminines. Jamais il n'avait rencontré cette grâce de
langage, cette réserve du vêtement, ces poses de colombe assoupie.
Il admirait l'exaltation de son âme et les dentelles de sa jupe.
D'ailleurs, n'était-ce pas une femme du monde, et une femme
mariée! une vraie maîtresse enfin?
Par la diversité de son humeur, tour à tour mystique ou joyeuse,
babillarde, taciturne, emportée, nonchalante, elle allait
rappelant en lui mille désirs, évoquant des instincts ou des
réminiscences. Elle était l'amoureuse de tous les romans,
l'héroïne de tous les drames, le vague _Elle_ de tous les volumes
de vers. Il retrouvait sur ses épaules la couleur ambrée de
l'odalisque au bain; elle avait le corsage long des châtelaines
féodales; elle ressemblait aussi à la femme pâle de Barcelone,
mais elle était par-dessus tout Ange!
Souvent, en la regardant, il lui semblait que son âme, s'échappant
vers elle, se répandait comme une onde sur le contour de sa tête,
et descendait entraînée dans la blancheur de sa poitrine.
Il se mettait par terre, devant elle; et, les deux coudes sur ses
genoux, il la considérait avec un sourire, et le front tendu.
Elle se penchait vers lui et murmurait, comme suffoquée
d'enivrement:
-- Oh! ne bouge pas! ne parle pas! regarde-moi! Il sort de tes
yeux quelque chose de si doux, qui me fait tant de bien!
Elle l'appelait enfant
-- Enfant, m'aimes-tu?
Et elle n'entendait guère sa réponse, dans la précipitation de ses
lèvres qui lui, montaient à la bouche.
Il y avait sur la pendule un petit Cupidon de bronze, qui
minaudait en arrondissant les bras sous une guirlande dorée. Ils
en rirent bien des fois; mais, quand il fallait se séparer, tout
leur semblait sérieux.
Immobiles l'un devant l'autre, ils se répétaient
-- À jeudi!... à jeudi!
Tout à coup elle lui prenait la tête dans les deux mains, le
baisait vite au front en s'écriant: «Adieu!» et s'élançait dans
l'escalier.
Elle allait rue de la Comédie, chez un coiffeur, se faire arranger
ses bandeaux. La nuit tombait; on allumait le gaz dans la
boutique.
Elle entendait la clochette du théâtre qui appelait les cabotins à
la représentation; et elle voyait, en face, passer des hommes à
figure blanche et des femmes en toilette fanée, qui entraient par
la porte des coulisses.
Il faisait chaud dans ce petit appartement trop bas, où le poêle
bourdonnait au milieu des perruques et des pommades. L'odeur des
fers, avec ces mains grasses qui lui maniaient la tête, ne tardait
pas à l'étourdir, et elle s'endormait un peu sous son peignoir.
Souvent le garçon, en la coiffant, lui proposait des billets pour
le bal masqué.
Puis elle s'en allait! Elle remontait les rues; elle arrivait à la
Croix rouge; elle reprenait ses socques, qu'elle avait cachés le
matin sous une banquette, et se tassait à sa place parmi les
voyageurs impatientés. Quelques-uns descendaient au bas de la
côte. Elle restait seule dans la voiture.
À chaque tournant, on apercevait de plus en plus tous les
éclairages de la ville qui faisaient une large vapeur lumineuse
au-dessus des maisons confondues. Emma se mettait à genoux sur les
coussins, et elle égarait ses yeux dans cet éblouissement. Elle
sanglotait, appelait Léon, et lui envoyait des paroles tendres et
des baisers qui se perdaient au vent.
Il y avait dans la côte un pauvre diable vagabondant avec son
bâton, tout au milieu des diligences. Un amas de guenilles lui
recouvrait les épaules, et un vieux castor défoncé, s'arrondissant
en cuvette, lui cachait la figure; mais, quand il le retirait, il
découvrait, à la place des paupières, deux orbites béantes tout
ensanglantées. La chair s'effiloquait par lambeaux rouges; et il
en coulait des liquides qui se figeaient en gales vertes jusqu'au
nez, dont les narines noires reniflaient convulsivement. Pour vous
parier, il se renversait la tête avec un rire idiot; -- alors ses
prunelles bleuâtres, roulant d'un mouvement continu, allaient se
cogner, vers les tempes, sur le bord de la plaie vive.
Il chantait une petite chanson en suivant les voitures:
_Souvent la chaleur d'un beau jour_
_Fait rêver fillette à l'amour._
Et il y avait dans tout le reste des oiseaux, du soleil et du
feuillage.
Quelquefois, il apparaissait tout à coup derrière Emma, tête nue.
Elle se retirait avec un cri. Hivert venait le plaisanter. Il
l'engageait à prendre une baraque à la foire Saint-Romain, ou bien
lui demandait, en riant, comment se portait sa bonne amie.
Souvent, on était en marche, lorsque son chapeau, d'un mouvement
brusque entrait dans la diligence par le vasistas 93, tandis qu'il
se cramponnait, de l'autre bras, sur le marchepied, entre
l'éclaboussure des roues. Sa voix, faible d'abord et vagissante,
devenait aiguë. Elle se traînait dans la nuit, comme l'indistincte
lamentation d'une vague détresse; et, à travers la sonnerie des
grelots, le murmure des arbres et le ronflement de la boîte
creuse, elle avait quelque chose de lointain qui bouleversait
Emma. Cela lui descendait au fond de l'âme comme un tourbillon
dans un abîme, et l'emportait parmi les espaces d'une mélancolie
sans bornes. Mais Hivert, qui s'apercevait d'un contrepoids,
allongeait à l'aveugle de grands coups avec son fouet. La mèche le
cinglait sur ses plaies, et il tombait dans la boue en poussant un
hurlement.
Puis les voyageurs de l'hirondelle finissaient par s'endormir, les
uns la bouche ouverte, les autres le menton baissé, s'appuyant sur
l'épaule de leur voisin, ou bien le bras passé dans la courroie,
tout en oscillant régulièrement au branle de la voiture; et le
reflet de la lanterne qui se balançait en dehors, sur la croupe
des limoniers, pénétrant dans l'intérieur par les rideaux de
calicot chocolat, posait des ombres sanguinolentes sur tous ces
individus immobiles. Emma, ivre de tristesse, grelottait sous ses
vêtements; et se sentait de plus en plus froid aux pieds, avec la
mort dans l'âme.
Charles, à la maison, l'attendait; l'Hirondelle était toujours en
retard le jeudi. Madame arrivait enfin! À peine si elle embrassait
la petite. Le dîner n'était pas prêt, n'importe! elle excusait la
cuisinière. Tout maintenant semblait permis à cette fille.
Souvent son mari, remarquant sa pâleur, lui demandait si elle ne
se trouvait point malade.
-- Non, disait Emma.
-- Mais, répliquait-il, tu es toute drôle ce soir?
-- Eh! ce n'est rien! ce n'est rien!
Il y avait même des jours où, à peine rentrée, elle montait dans
sa chambre; et Justin, qui se trouvait là, circulait à pas muets,
plus ingénieux à la servir qu'une excellente camériste. Il plaçait
les allumettes, le bougeoir, un livre, disposait sa camisole,
ouvrait les draps.
-- Allons, disait-elle, c'est bien, va-t'en!
Car il restait debout, les mains pendantes et les yeux ouverts,
comme enlacé dans les fils innombrables d'une rêverie soudaine.
La journée du lendemain était affreuse, et les suivantes étaient
plus intolérables encore par l'impatience qu'avait Emma de
ressaisir son bonheur, -- convoitise âpre, enflammée d'images
connues, et qui, le septième jour, éclatait tout à l'aise dans les
caresses de Léon. Ses ardeurs, à lui, se cachaient sous des
expansions d'émerveillement et de reconnaissance. Emma goûtait cet
amour d'une façon discrète et absorbée, l'entretenait par tous les
artifices de sa tendresse, et tremblait un peu qu'il ne se perdît
plus tard.
Souvent elle lui disait, avec des douceurs de voix mélancolique:
-- Ah! tu me quitteras, toi... tu te marieras!... tu seras comme
les autres.
Il demandait:
-- Quels autres?
-- Mais les hommes, enfin, répondait-elle.
Puis, elle ajoutait en le repoussant d'un geste langoureux:
-- Vous êtes tous des infâmes!
Un jour qu'ils causaient philosophiquement des désillusions
terrestres, elle vint à dire (pour expérimenter sa jalousie ou
cédant peut-être à un besoin d'épanchement trop fort)
qu'autrefois, avant lui, elle avait aimé quelqu'un, «pas comme
toi!» reprit-elle vite, protestant sur la tête de sa fille qu'il
ne s'était rien passé.
Le jeune homme la crut, et néanmoins la questionna pour savoir ce
qu'il faisait.
-- Il était capitaine de vaisseau, mon ami.
N'était-ce pas prévenir toute recherche, et en même temps se poser
très haut, par cette prétendue fascination exercée sur un homme
qui devait être de nature belliqueuse et accoutumé, à des
hommages?
Le clerc sentit alors l'infimité de sa position; il envia des
épaulettes, des croix, des titres. Tout cela devait lui plaire: il
s'en doutait à ses habitudes dispendieuses.
Cependant Emma taisait quantité de ses extravagances, telle que
l'envie d'avoir, pour l'amener à Rouen, un tilbury bleu, attelé
d'un cheval anglais, et conduit par un groom en bottes à revers.
C'était Justin qui lui en avait inspiré le caprice, en la
suppliant de le prendre chez elle comme valet de chambre; et, si
cette privation n'atténuait pas à chaque rendez-vous le plaisir de
l'arrivée, elle augmentait certainement l'amertume du retour.
Souvent lorsqu'ils parlaient ensemble de Paris, elle finissait par
murmurer:
-- Ah! que nous serions bien là pour vivre!
-- Ne sommes-nous pas heureux? reprenait doucement le jeune homme,
en lui passant la main sur ses bandeaux.
-- Oui, c'est vrai, disait-elle, le suis folle; embrasse-moi!
Elle était pour son mari plus charmante que jamais, lui faisait
des crèmes à la pistache et jouait des valses après dîner. Il se
trouvait donc le plus fortuné des mortels, et Emma vivait sans
inquiétude, lorsqu'un soir, tout à coup:
-- C'est mademoiselle Lempereur, n'est-ce pas, qui te donne des
leçons?
-- Oui.
-- Eh bien, je l'ai vue tantôt, reprit Charles, chez madame
Liégeard. Je lui ai parlé de toi; elle ne te connaît pas.
Ce fut comme un coup de foudre. Cependant elle répliqua d'un air
naturel:
-- Ah! sans doute, elle aura oublié mon nom?
-- Mais il y a peut-être à Rouen, dit le médecin, plusieurs
demoiselles Lempereur qui sont maîtresses de piano?
-- C'est possible!
Puis, vivement:
-- J'ai pourtant ses reçus, tiens! regarde.
Et elle alla au secrétaire, fouilla tous les tiroirs, confondit
les papiers et finit si bien par perdre la tête, que Charles
l'engagea fort à ne point se donner tant de mal pour ces
misérables quittances.
-- Oh! je les trouverai, dit-elle.
En effet, dès le vendredi suivant, Charles, en passant une de ses
bottes dans le cabinet noir où l'on serrait ses habits, sentit une
feuille de papier entre le cuir et sa chaussette, il la prit et
lut:
«Reçu, pour trois mois de leçons, plus diverses fournitures, la
somme de soixante-cinq francs. FELICIE LEMPEREUR, professeur de
musique.»
-- Comment diable est-ce dans mes bottes?
-- Ce sera, sans doute, répondit-elle, tombé du vieux carton aux
factures, qui est sur le bord de la planche.
À partir de ce moment, son existence ne fut plus qu'un assemblage
de mensonges, où elle enveloppait son amour comme dans des voiles,
pour le cacher.
C'était un besoin, une manie, un plaisir, au point que, si elle
disait avoir passé, hier par le côté droit d'une rue, il fallait
croire qu'elle avait pris par le côté gauche.
Un matin qu'elle venait de partir, selon sa coutume, assez
légèrement vêtue, il tomba de la neige tout à coup; et comme
Charles regardait le temps à la fenêtre, il aperçut M. Bournisien
dans le boc du sieur Tuvache qui le conduisait à Rouen. Alors il
descendit confier à l'ecclésiastique un gros châle pour qu'il le
remît à Madame, sitôt qu'il arriverait à la Croix rouge. À peine
fut-il à l'auberge que Bournisien demanda où était la femme du
médecin d'Yonville. L'hôtelière répondit qu'elle fréquentait fort
peu son établissement. Aussi, le soir, en reconnaissant madame
Bovary dans l'Hirondelle, le curé lui conta son embarras, sans
paraître, du reste y attacher de l'importance; car il entama
l'éloge d'un prédicateur qui pour lors faisait merveilles à la
cathédrale, et que toutes les dames couraient entendre.
N'importe s'il n'avait point demandé d'explications, d'autres plus
tard pourraient se montrer moins discrets. Aussi jugea-t-elle
utile de descendre chaque fois à la Croix rouge, de sorte que les
bonnes gens de son village qui la voyaient dans l'escalier ne se
doutaient de rien.
Un jour pourtant, M. Lheureux la rencontra qui sortait de l'hôtel
de Boulogne au bras de Léon; et elle eut peur, s'imaginant qu'il
bavarderait. Il n'était pas si bête.
Mais trois jours après, il entra dans sa chambre, ferma la porte
et dit:
-- J'aurais besoin d'argent.
Elle déclara ne pouvoir lui en donner. Lheureux se répandit en
gémissements, et rappela toutes les complaisances qu'il avait
eues.
En effet, des deux billets souscrits par Charles, Emma jusqu'à
présent n'en avait payé qu'un seul. Quant au second, le marchand,
sur sa prière, avait consenti à le remplacer par deux autres, qui
même avaient été renouvelés à une fort longue échéance. Puis il
tira de sa poche une liste de fournitures non soldées, à savoir:
les rideaux, le tapis, l'étoffe pour les fauteuils, plusieurs
robes et divers articles de toilette, dont la valeur se montait à
la somme de deux mille francs environ.
Elle baissa la tête; il reprit:
-- Mais, si vous n'avez pas d'espèces, vous avez du bien.
Et il indiqua une méchante masure sise à Barneville, près
d'Aumale, qui ne rapportait pas grand-chose. Cela dépendait
autrefois d'une petite ferme vendue par M. Bovary père, car
Lheureux savait tout, jusqu'à la contenance d'hectares, avec le
nom des voisins.
-- Moi, à votre place, disait-il, je me libérerais, et j'aurais
encore le surplus de l'argent.
Elle objecta la difficulté d'un acquéreur; il donna l'espoir d'en
trouver; mais elle demanda comment faire pour qu'elle pût vendre.
-- N'avez-vous pas la procuration? répondit-il.
Ce mot lui arriva comme une bouffée d'air frais.
-- Laissez-moi la note, dit Emma.
-- Oh! ce n'est pas la peine! reprit Lheureux.
Il revint la semaine suivante, et se vanta d'avoir, après force
démarches, fini par découvrir un certain Langlois qui, depuis
longtemps, guignait la propriété sans faire connaître son prix.
-- N'importe le prix! s'écria-t-elle.
Il fallait attendre, au contraire, tâter ce gaillard-là. La chose
valait la peine d'un voyage, et, comme elle ne pouvait faire ce
voyage, il offrir de se rendre sur les lieux, pour s'aboucher avec
Langlois. Une fois revenu, il annonça que l'acquéreur proposait
quatre mille francs.
Emma s'épanouit à cette nouvelle.
-- Franchement, ajouta-t-il, c'est bien payé.
Elle toucha la moitié de la somme immédiatement, et, quand elle
fut pour solder son mémoire, le marchand lui dit:
-- Cela me fait de la peine, parole d'honneur, de vous voir vous
dessaisir tout d'un coup d'une somme aussi conséquente que celle-
là.
Alors, elle regarda les billets de banque; et, rêvant au nombre
illimité de rendez-vous que ces deux mille francs représentaient:
-- Comment! comment! balbutia-t-elle.
-- Oh! reprit-il en riant d'un air bonhomme, on met tout ce que
l'on veut sur les factures. Est-ce que je ne connais pas les
ménages?
Et il la considérait fixement, tout en tenant à sa main deux longs
papiers qu'il faisait glisser entre ses ongles. Enfin, ouvrant son
portefeuille, il étala sur la table quatre billets à ordre, de
mille francs chacun.
-- Signez-moi cela, dit-il, et gardez tout.
Elle se récria, scandalisée.
-- Mais, si je vous donne le surplus, répondit effrontément
M. Lheureux, n'est-ce pas vous rendre service, à vous?
Et, prenant une plume, il écrivit au bas du mémoire: «Reçu de
madame Bovary quatre mille francs.»
-- Qui vous inquiète, puisque vous toucherez dans six mois
l'arriéré de votre baraque, et que je vous place l'échéance du
dernier billet pour après le payement?
Emma s'embarrassait un peu dans ses calculs, et les oreilles lui
tintaient comme si des pièces d'or, s'éventrant de leurs sacs,
eussent sonné tout autour d'elle sur le parquet. Enfin Lheureux
expliqua qu'il avait un sien ami Vinçart, banquier à Rouen, lequel
allait escompter ces quatre billets, puis il remettrait lui-même à
Madame le surplus de la dette réelle.
Mais au lieu de deux mille francs, il n'en apporta que dix-huit
cents, car l'ami Vinçart (comme de juste) en avait prélevé deux
cents, pour frais de commission et d'escompte.
Puis il réclama négligemment une quittance.
-- Vous comprenez..., dans le commerce..., quelquefois... Et avec
la date, s'il vous plaît, la date.
Un horizon de fantaisies réalisables s'ouvrit alors devant Emma.
Elle eut assez de prudence pour mettre en réserve mille écus, avec
quoi furent payés, lorsqu'ils échurent, les trois premiers
billets; mais le quatrième, par hasard, tomba dans la maison un
jeudi, et Charles, bouleversé, attendit patiemment le retour de sa
femme pour avoir des explications.
Si elle ne l'avait point instruit de ce billet, c'était afin de
lui épargner des tracas domestiques; elle s'assit sur ses genoux,
le caressa, roucoula, fit une longue énumération de toutes les
choses indispensables prises à crédit.
-- Enfin, tu conviendras que, vu la quantité, ce n'est pas trop
cher.
Charles, à bout d'idées, bientôt eut recours à l'éternel Lheureux,
qui jura de calmer les choses, si Monsieur lui signait deux
billets, dont l'un de sept cents francs, payable dans trois mois.
Pour se mettre en mesure, il écrivit à sa mère une lettre
pathétique. Au lieu d'envoyer la réponse, elle vint elle-même; et,
quand Emma voulut savoir s'il en avait tiré quelque chose:
-- Oui, répondit-il. Mais elle demande à connaître la facture.
Le lendemain, au point du jour, Emma courut chez M. Lheureux le
prier de refaire une autre note, qui ne dépassât point mille
francs; car pour montrer celle de quatre mille, il eût fallu dire
qu'elle en avait payé les deux tiers, avouer conséquemment la
vente de l'immeuble, négociation bien conduite par le marchand, et
qui ne fut effectivement connue que plus tard.
Malgré le prix très bas de chaque article, madame Bovary mère ne
manqua point de trouver la dépense exagérée.
-- Ne pouvait-on se passer d'un tapis? Pourquoi avoir renouvelé
l'étoffe des fauteuils? De mon temps, on avait dans une maison un
seul fauteuil, pour les personnes âgées, -- du moins, c'était
comme cela chez ma mère, qui était une honnête femme, je vous
assure.
-- Tout le monde ne peut être riche! Aucune fortune ne tient
contre le coulage! Je rougirais de me dorloter comme vous faites!
et pourtant, moi, je suis vieille, j'ai besoin de soins... En
voilà! en voilà, des ajustements! des flaflas! Comment! de la soie
pour doublure, à deux francs!... tandis qu'on trouve du jaconas à
dix sous, et même à huit sous qui fait parfaitement l'affaire.
Emma, renversée sur la causeuse, répliquait le plus tranquillement
possible:
-- Eh! madame, assez! assez!...
L'autre continuait à la sermonner, prédisant qu'ils finiraient à
l'hôpital. D'ailleurs, c'était la faute de Bovary. Heureusement
qu'il avait promis d'anéantir cette procuration...
-- Comment?
-- Ah! il me l'a juré, reprit la bonne femme.
Emma ouvrit la fenêtre, appela Charles, et le pauvre garçon fut
contraint d'avouer la parole arrachée par sa mère.
Emma disparut, puis rentra vite en lui tendant majestueusement une
grosse feuille de papier.
-- Je vous remercie, dit la vieille femme.
Et elle jeta dans le feu la procuration.
Emma se mit à rire d'un rire strident, éclatant, continu: elle
avait une attaque de nerfs.
-- Ah! mon Dieu! s'écria Charles. Eh! tu as tort aussi toi! tu
viens lui faire des scènes!...
Sa mère, en haussant les épaules, prétendait que tout cela
c'étaient des gestes.
Mais Charles, pour la première fois se révoltant, prit la défense
de sa femme, si bien que madame Bovary mère voulut s'en aller.
Elle partit dès le lendemain, et, sur le seuil, comme il essayait
à la retenir, elle répliqua:
-- Non, non! Tu l'aimes mieux que moi, et tu as raison, c'est dans
l'ordre. Au reste, tant pis! tu verras!... Bonne santé!... car je
ne suis pas près, comme tu dis, de venir lui faire des scènes.
Charles n'en resta pas moins fort penaud vis-à-vis d'Emma, celle-
ci ne cachant point la rancune qu'elle lui gardait pour avoir
manqué de confiance; il fallut bien des prières avant qu'elle
consentît à reprendre sa procuration, et même il l'accompagna chez
M. Guillaumin pour lui en faire faire une seconde, toute pareille.
-- Je comprends cela, dit le notaire; un homme de science ne peut
s'embarrasser aux détails pratiques de la vie.
Et Charles se sentit soulagé par cette réflexion pateline, qui
donnait à sa faiblesse les apparences flatteuses d'une
préoccupation supérieure.
Quel débordement, le jeudi d'après, à l'hôtel, dans leur chambre,
avec Léon! Elle rit, pleura, chanta, dansa, fit monter des
sorbets, voulut fumer des cigarettes, lui parut extravagante, mais
adorable, superbe.
Il ne savait pas quelle réaction de tout son être la poussait
davantage à se précipiter sur les jouissances de la vie. Elle
devenait irritable, gourmande, et voluptueuse; et elle se
promenait avec lui dans les rues, tête haute, sans peur, disait-
elle, de se compromettre. Parfois, cependant, Emma tressaillait à
l'idée soudaine de rencontrer Rodolphe; car il lui semblait, bien
qu'ils fussent séparés pour toujours, qu'elle n'était pas
complètement affranchie de sa dépendance.
Un soir, elle ne rentra point à Yonville. Charles en perdait la
tête, et la petite Berthe, ne voulant pas se coucher sans sa
maman, sanglotait à se rompre la poitrine. Justin était parti au
hasard sur la route. M. Homais en avait quitté sa pharmacie.
Enfin, à onze heures, n'y tenant plus, Charles attela son boc,
sauta dedans, fouetta sa bête et arriva vers deux heures du matin
à la Croix rouge. Personne. Il pensa que le clerc peut-être
l'avait vue; mais où demeurait-il? Charles, heureusement, se
rappela l'adresse de son patron. Il y courut.
Le jour commençait à paraître. Il distingua des panonceaux au-
dessus d'une porte; il frappa. Quelqu'un, sans ouvrir, lui cria le
renseignement demandé, tout en ajoutant force injures contre ceux
qui dérangeaient le monde pendant la nuit.
La maison que le clerc habitait n'avait ni sonnette, ni marteau,
ni portier. Charles donna de grands coups de poing contre les
auvents: Un agent de police vint à passer; alors il eut peur et
s'en alla.
-- Je suis fou, se disait-il; sans doute, on l'aura retenue à
dîner chez M. Lormeaux.
La famille Lormeaux n'habitait plus Rouen.
-- Elle sera restée à soigner madame Dubreuil. Eh! madame Dubreuil
est morte depuis dix mois!...
Où est-elle donc?
Une idée lui vint. Il demanda, dans un café, l'Annuaire; et
chercha vite le nom de mademoiselle Lempereur, qui demeurait rue
de la Renelle-des-Maroquiniers, n° 74.
Comme il entrait dans cette rue, Emma parut elle-même à l'autre
bout; il se jeta sur elle plutôt qu'il ne l'embrassa, en
s'écriant:
-- Qui t'a retenue hier?
-- J'ai été malade.
-- Et de quoi?... Où?... Comment?...
Elle se passa la main sur le front, et répondit:
-- Chez mademoiselle Lempereur.
-- J'en étais sûr! J'y allais.
-- Oh! ce n'est pas la peine, dit Emma. Elle vient de sortit tout
à l'heure; mais, à l'avenir, tranquillise-toi. Je ne suis pas
libre, tu comprends, si je sais que le moindre retard te
bouleverse ainsi.
C'était une manière de permission qu'elle se donnait de ne point
se gêner dans ses escapades. Aussi en profita-t-elle tout à son
aise, largement. Lorsque l'envie la prenait de voir Léon, elle
partait sous n'importe quel prétexte, et, comme il ne l'attendait
pas ce jour-là, elle allait le chercher à son étude.
Ce fut un grand bonheur les premières fois; mais bientôt il ne
cacha plus la vérité, à savoir: que son patron se plaignait fort
de ces dérangements.
-- Ah bah! viens donc, disait-elle.
Et il s'esquivait.
Elle voulut qu'il se vêtît tout en noir et se laissât pousser une
pointe au menton, pour ressembler aux portraits de Louis XIII.
Elle désira connaître son logement, le trouva médiocre; il en
rougit, elle n'y prit garde, puis lui conseilla d'acheter des
rideaux pareils aux siens, et comme il objectait la dépense:
-- Ah! ah! tu tiens à tes petits écus! dit-elle en riant.
Il fallait que Léon, chaque fois, lui racontât toute sa conduite,
depuis le dernier rendez-vous. Elle demanda des vers, des vers
pour elle, une pièce d'amour en son honneur; jamais il ne put
parvenir à trouver la rime du second vers, et il finit par copier
un sonnet dans un keepsake.
Ce fut moins par vanité que dans le seul but de lui complaire. Il
ne discutait pas ses idées; il acceptait tous ses goûts; il
devenait sa maîtresse plutôt qu'elle n'était la sienne. Elle avait
des paroles tendres avec des baisers qui lui emportaient l'âme. Où
donc avait-elle appris cette corruption, presque immatérielle à
force d'être profonde et dissimulée?
VI
Dans les voyages qu'il faisait pour la voir, Léon souvent avait
dîné chez le pharmacien, et s'était cru contraint, par politesse,
de l'inviter à son tour.
-- Volontiers! avait répondu M. Homais; il faut, d'ailleurs, que
je me retrempe un peu, car je m'encroûte ici. Nous irons au
spectacle, au restaurant, nous ferons des folies!
-- Ah! bon ami! murmura tendrement madame Homais, effrayée des
périls vagues qu'il se disposait à courir.
-- Eh bien, quoi? tu trouves que je ne ruine pas assez ma santé à
vivre parmi les émanations continuelles de la pharmacie! Voilà, du
reste, le caractère des femmes: elles sont jalouses de la Science,
puis s'opposent à ce que l'on prenne les plus légitimes
distractions. N'importe, comptez sur moi; un de ces jours, je
tombe à Rouen et nous ferons sauter ensemble les monacos.
L'apothicaire, autrefois, se fût bien gardé d'une telle
expression; mais il donnait maintenant dans un genre folâtre et
parisien qu'il trouvait du meilleur goût; et, comme madame Bovary,
sa voisine, il interrogeait le clerc curieusement sur les moeurs
de la capitale, même il parlait argot afin d'éblouir... les
bourgeois, disant _turne, bazar, chicard, chicandard, Breda-
street, _et _Je me la casse_, pour: Je m'en vais.
Donc, un jeudi, Emma fut surprise de rencontrer, dans la cuisine
du Lion d'or, M. Homais en costume de voyageur, c'est-à-dire
couvert d'un vieux manteau qu'on ne lui connaissait pas, tandis
qu'il portait d'une main une valise, et, de l'autre, la
chancelière de son établissement. Il n'avait confié son projet à
personne, dans la crainte d'inquiéter le public par son absence.
L'idée de revoir les lieux où s'était passée sa jeunesse
l'exaltait sans doute, car tout le long du chemin il n'arrêta pas
de discourir; puis, à peine arrivé, il sauta vivement de la
voiture pour se mettre en quête de Léon; et le clerc eut beau se
débattre, M. Homais l'entraîna vers le grand café de Normandie, où
il entra majestueusement sans retirer son chapeau, estimant fort
provincial de se découvrir dans un endroit public.
Emma attendit Léon trois quarts d'heure. Enfin elle courut à son
étude, et, perdue dans toute sorte de conjectures, l'accusant
d'indifférence et se reprochant à elle-même sa faiblesse, elle
passa l'après-midi le front collé contre les carreaux.
Ils étaient encore à deux heures attablés l'un devant l'autre. La
grande salle se vidait; le tuyau du poêle, en forme de palmier,
arrondissait au plafond blanc sa gerbe dorée; et près d'eux,
derrière le vitrage, en plein soleil, un petit jet d'eau
gargouillait dans un bassin de marbre où, parmi du cresson et des
asperges, trois homards engourdis s'allongeaient jusqu'à des
cailles, toutes couchées en pile, sur le flanc.
Homais se délectait. Quoiqu'il se grisât de luxe encore plus que
de bonne chère, le vin de Pomard, cependant, lui excitait un peu
les facultés, et, lorsque apparut l'omelette au rhum, il exposa
sur les femmes des théories immorales. Ce qui le séduisait par-
dessus tout, c'était le chic. Il adorait une toilette élégante
dans un appartement bien meublé, et, quant aux qualités
corporelles, ne détestait pas le morceau.
Léon contemplait la pendule avec désespoir. L'apothicaire buvait,
mangeait, parlait.
-- Vous devez être, dit-il tout à coup, bien privé à Rouen. Du
reste, vos amours ne logent pas loin.
Et, comme l'autre rougissait:
-- Allons, soyez franc! Nierez-vous qu'à Yonville...?
Le jeune homme balbutia.
-- Chez madame Bovary, vous ne courtisiez point...?
-- Et qui donc?
-- La bonne!
Il ne plaisantait pas; mais, la vanité l'emportant sur toute
prudence, Léon, malgré lui, se récria. D'ailleurs, il n'aimait que
les femmes brunes.
-- Je vous approuve, dit le pharmacien; elles ont plus de
tempérament.
Et se penchant à l'oreille de son ami, il indiqua les symptômes
auxquels on reconnaissait qu'une femme avait du tempérament. Il se
lança même dans une digression ethnographique: l'Allemande était
vaporeuse, la Française libertine, l'Italienne passionnée.
-- Et les négresses? demanda le clerc.
-- C'est un goût d'artiste, dit Homais. -- Garçon! deux demi-
tasses!
-- Partons-nous? reprit à la fin Léon s'impatientant.
-- _Yes_.
Mais il voulut, avant de s'en aller, voir le maître de
l'établissement et lui adressa quelques félicitations.
Alors le jeune homme, pour être seul, allégua qu'il avait affaire.
-- Ah! je vous escorte! dit Homais.
Et, tout en descendant les rues avec lui, il parlait de sa femme,
de ses enfants, de leur avenir et de sa pharmacie, racontait en
quelle décadence elle était autrefois, et le point de perfection
où il l'avait montée.
Arrivé devant l'hôtel de Boulogne, Léon le quitta brusquement,
escalada l'escalier, et trouva sa maîtresse en grand émoi.
Au nom du pharmacien, elle s'emporta. Cependant, il accumulait de
bonnes raisons; ce n'était pas sa faute, ne connaissait-elle pas
M. Homais? pouvait-elle croire qu'il préférât sa compagnie? Mais
elle se détournait; il la retint; et, s'affaissant sur les genoux,
il lui entoura la taille de ses deux bras, dans une pose
langoureuse toute pleine de concupiscence et de supplication.
Elle était debout; ses grands yeux enflammés le regardaient
sérieusement et presque d'une façon terrible. Puis des larmes les
obscurcirent, ses paupières roses s'abaissèrent, elle abandonna
ses mains, et Léon les portait à sa bouche lorsque parut un
domestique, avertissant Monsieur qu'on le demandait.
-- Tu vas revenir? dit-elle.
-- Oui.
-- Mais quand?
-- Tout à l'heure.
-- C'est un truc, dit le pharmacien en apercevant Léon. J'ai voulu
interrompre cette visite qui me paraissait vous contrarier. Allons
chez Bridoux prendre un verre de garus.
Léon jura qu'il lui fallait retourner à son étude. Alors
l'apothicaire fit des plaisanteries sur les paperasses, la
procédure.
-- Laissez donc un peu Cujas et Bartole, que diable! Qui vous
empêche? Soyez un brave! Allons chez Bridoux; vous verrez son
chien. C'est très curieux!
Et comme le clerc s'obstinait toujours:
-- J'y vais aussi. Je lirai un journal en vous attendant, ou je
feuilletterai un Code.
Léon, étourdi par la colère d'Emma, le bavardage de M. Homais et
peut-être les pesanteurs du déjeuner, restait indécis et comme
sous la fascination du pharmacien qui répétait:
-- Allons chez Bridoux! c'est à deux pas, rue Malpalu.
Alors, par lâcheté, par bêtise, par cet inqualifiable sentiment
qui nous entraîne aux actions les plus antipathiques, il se laissa
conduire chez Bridoux; et ils le trouvèrent dans sa petite cour,
surveillant trois garçons qui haletaient à tourner la grande roue
d'une machine pour faire de l'eau de Seltz... Homais leur donna
des conseils; il embrassa Bridoux; on prit le garus. Vingt fois
Léon voulut s'en aller; mais l'autre l'arrêtait par le bras en lui
disant:
-- Tout à l'heure! je sors. Nous irons au Fanal de Rouen, voir ces
messieurs. Je vous présenterai à Thomassin.
Il s'en débarrassa pourtant et courut d'un bond jusqu'à l'hôtel.
Emma n'y était plus.
Elle venait de partir, exaspérée. Elle le détestait maintenant. Ce
manque de parole au rendez-vous lui semblait un outrage, et elle
cherchait encore d'autres raisons pour s'en détacher: il était
incapable d'héroïsme, faible, banal, plus mou qu'une femme, avare
d'ailleurs et pusillanime.
Puis, se calmant, elle finit par découvrir qu'elle l'avait sans
doute calomnié. Mais le dénigrement de ceux que nous aimons
toujours nous en détache quelque peu. Il ne faut pas toucher aux
idoles: la dorure en reste aux mains.
Ils en vinrent à parler plus souvent de choses indifférentes à
leur amour; et, dans les lettres qu'Emma lui envoyait, il était
question de fleurs, de vers, de la lune et des étoiles, ressources
naïves d'une passion affaiblie, qui essayait de s'aviver à tous
les secours extérieurs. Elle se promettait continuellement, pour
son prochain voyage, une félicité profonde; puis elle s'avouait ne
rien sentir d'extraordinaire. Cette déception s'effaçait vite sous
un espoir nouveau, et Emma revenait à lui plus enflammée, plus
avide. Elle se déshabillait brutalement, arrachant le lacet mince
de son corset, qui sifflait autour de ses hanches comme une
couleuvre qui glisse. Elle allait sur la pointe de ses pieds nus
regarder encore une fois si la porte était fermée, puis elle
faisait d'un seul geste tomber ensemble tous ses vêtements; -- et,
pâle, sans parler, sérieuse, elle s'abattait contre sa poitrine,
avec un long frisson.
Cependant, il y avait sur ce front couvert de gouttes froides, sur
ces lèvres balbutiantes, dans ces prunelles égarées, dans
l'étreinte de ces bras, quelque chose d'extrême, de vague et de
lugubre, qui semblait à Léon se glisser entre eux, subtilement,
comme pour les séparer.
Il n'osait lui faire des questions; mais, la discernant si
expérimentée, elle avait dû passer, se disait-il, par toutes les
épreuves de la souffrance et du plaisir. Ce qui le charmait
autrefois l'effrayait un peu maintenant. D'ailleurs, il se
révoltait contre l'absorption, chaque jour plus grande, de sa
personnalité. Il en voulait à Emma de cette victoire permanente.
Il s'efforçait même à ne pas la chérir; puis, au craquement de ses
bottines, il se sentait lâche, comme les ivrognes à la vue des
liqueurs fortes.
Elle ne manquait point, il est vrai, de lui prodiguer toute sorte
d'attentions, depuis les recherches de table jusqu'aux
coquetteries du costume et aux langueurs du regard. Elle apportait
d'Yonville des roses dans son sein, qu'elle lui jetait à la
figure, montrait des inquiétudes pour sa santé, lui donnait des
conseils sur sa conduite; et, afin de le retenir davantage,
espérant que le ciel peut-être s'en mêlerait, elle lui passa
autour du cou une médaille de la Vierge. Elle s'informait, comme
une mère vertueuse, de ses camarades. Elle lui disait:
-- Ne les vois pas, ne sors pas, ne pense qu'à nous; aime-moi!
Elle aurait voulu pouvoir surveiller sa vie, et l'idée lui vint de
le faire suivre dans les rues. Il y avait toujours, près de
l'hôtel, une sorte de vagabond qui accostait les voyageurs et qui
ne refuserait pas... Mais sa fierté se révolta.
-- Eh! tant pis! qu'il me trompe, que m'importe! est-ce que j'y
tiens?
Un jour qu'ils s'étaient quittés de bonne heure, et qu'elle s'en
revenait seule par le boulevard, elle aperçut les murs de son
couvent; alors elle s'assit sur un banc, à l'ombre des ormes. Quel
calme dans ce temps-là! comme elle enviait les ineffables
sentiments d'amour qu'elle tâchait, d'après des livres, de se
figurer!
Les premiers mois de son mariage, ses promenades à cheval dans la
forêt, le Vicomte qui valsait, et Lagardy chantant, tout repassa
devant ses yeux... Et Léon lui parut soudain dans le même
éloignement que les autres.
-- Je l'aime pourtant! se disait-elle.
N'importe! elle n'était pas heureuse, ne l'avait jamais été. D'où
venait donc cette insuffisance de la vie, cette pourriture
instantanée des choses où elle s'appuyait?... Mais, s'il y avait
quelque part un être fort et beau, une nature valeureuse, pleine à
la fois d'exaltation et de raffinements, un coeur de poète sous
une forme d'ange, lyre aux cordes d'airain, sonnant vers le ciel
des épithalames élégiaques, pourquoi, par hasard, ne le
trouverait-elle pas? Oh! quelle impossibilité! Rien, d'ailleurs,
ne valait la peine d'une recherche; tout mentait! Chaque sourire
cachait un bâillement d'ennui, chaque joie une malédiction, tout
plaisir son dégoût, et les meilleurs baisers ne vous laissaient
sur la lèvre qu'une irréalisable envie d'une volupté plus haute.
Un râle métallique se traîna dans les airs et, quatre coups se
firent entendre à la cloche du couvent. Quatre heures! et il lui
semblait qu'elle était là, sur ce banc, depuis l'éternité. Mais un
infini de passions peut tenir dans une minute, comme une foule
dans un petit espace.
Emma vivait tout occupée des siennes, et ne s'inquiétait pas plus
de l'argent qu'une archiduchesse.
Une fois pourtant, un homme d'allure chétive, rubicond et chauve,
entra chez elle, se déclarant envoyé par M. Vinçart, de Rouen. Il
retira les épingles qui fermaient la poche latérale de sa longue
redingote verte, les piqua sur sa manche et tendit poliment un
papier.
C'était un billet de sept cents francs, souscrit par elle, et que
Lheureux, malgré toutes ses protestations, avait passé à l'ordre
de Vinçart.
Elle expédia chez lui sa domestique. Il ne pouvait venir.
Alors, l'inconnu, qui était resté debout, lançant de droite et de
gauche des regards curieux que dissimulaient ses gros sourcils
blonds, demanda d'un air naïf:
-- Quelle réponse apporter à M. Vinçart?
-- Eh bien, répondit Emma, dites-lui... que je n'en ai pas... Ce
sera la semaine prochaine... Qu'il attende... oui, la semaine
prochaine.
Et le bonhomme s'en alla sans souffler mot.
Mais, le lendemain, à midi, elle reçut un protêt; et la vue du
papier timbré, où s'étalait à plusieurs reprises et en gros
caractères: «Maître Hareng, huissier à Buchy», l'effraya si fort,
qu'elle courut en toute hâte chez le marchand d'étoffes.
Elle le trouva dans sa boutique, en train de ficeler un paquet.
-- Serviteur! dit-il, je suis à vous.
Lheureux n'en continua pas moins sa besogne, aidé par une jeune
fille de treize ans environ, un peu bossue, et qui lui servait à
la fois de commis et de cuisinière.
Puis, faisant claquer ses sabots sur les planches de la boutique,
il monta devant Madame au premier étage, et l'introduisit dans un
étroit cabinet, où un gros bureau en bois de sape supportait
quelques registres, défendus transversalement par une barre de fer
cadenassée. Contre le mur, sous des coupons d'indienne, on
entrevoyait un coffre-fort, mais d'une telle dimension, qu'il
devait contenir autre chose que des billets et de l'argent.
M. Lheureux, en effet, prêtait sur gages, et c'est là qu'il avait
mis la chaîne en or de madame Bovary, avec les boucles d'oreilles
du pauvre père Tellier, qui, enfin contraint de vendre, avait
acheté à Quincampoix un maigre fonds d'épicerie, où il se mourait
de son catarrhe, au milieu de ses chandelles moins jaunes que sa
figure.
Lheureux s'assit dans son large fauteuil de paille, en disant:
-- Quoi de neuf?
-- Tenez.
Et elle lui montra le papier.
-- Eh bien, qu'y puis-je?
Alors, elle s'emporta, rappelant la parole qu'il avait donnée de
ne pas faire circuler ses billets; il en convenait.
-- Mais j'ai été forcé moi-même, j'avais le couteau sur la gorge.
-- Et que va-t-il arriver, maintenant? reprit-elle.
-- Oh! c'est bien simple: un jugement du tribunal, et puis la
saisie...; bernique!
Emma se retenait pour ne pas le battre. Elle lui demanda doucement
s'il n'y avait pas moyen de calmer M. Vinçart.
-- Ah bien, oui! calmer Vinçart; vous ne le connaissez guère; il
est plus féroce qu'un Arabe.
Pourtant il fallait que M. Lheureux s'en mêlât.
-- Écoutez donc! il me semble que, jusqu'à présent, j'ai été assez
bon pour vous.
Et, déployant un de ses registres:
-- Tenez!
Puis, remontant la page avec son doigt:
-- Voyons..., voyons... Le 3 août, deux cents francs... Au 17
juin, cent cinquante... 23 mars, quarante-six... En avril...
Il s'arrêta, comme craignant de faire quelque sottise.
-- Et je ne dis rien des billets souscrits par Monsieur, un de
sept cents francs, un autre de trois cents! Quant à vos petits
acomptes, aux intérêts, ça n'en finit pas, on s'y embrouille. Je
ne m'en mêle plus!
Elle pleurait, elle l'appela même «son bon monsieur Lheureux».
Mais il se rejetait toujours sur ce «mâtin de Vinçart».
D'ailleurs, il n'avait pas un centime, personne à présent ne le
payait, on lui mangeait la laine sur le dos, un pauvre boutiquier
comme lui ne pouvait faire d'avances.
Emma se taisait; et M. Lheureux, qui mordillonnait les barbes
d'une plume, sans doute s'inquiéta de son silence, car il reprit:
-- Au moins, si un de ces jours j'avais quelques rentrées... Je
pourrais...
-- Du reste, dit-elle, dès que l'arriéré de Barneville...
-- Comment?...
Et, en apprenant que Langlois n'avait pas encore payé, il parut
fort surpris. Puis, d'une voix mielleuse:
-- Et nous convenons, dites-vous...?
-- Oh! de ce que vous voudrez!
Alors, il ferma les yeux pour réfléchir, écrivit quelques
chiffres, et, déclarant qu'il aurait grand mal, que la chose était
scabreuse et qu'il se saignait, il dicta quatre billets de deux
cent cinquante francs, chacun, espacés les uns des autres à un
mois d'échéance.
-- Pourvu que Vinçart veuille m'entendre! Du reste c'est convenu,
je ne lanterne pas, je suis rond comme une pomme.
Ensuite il lui montra négligemment plusieurs marchandises
nouvelles, mais dont pas une, dans son opinion, n'était digne de
Madame.
-- Quand je pense que voilà une robe à sept sous le mètre, et
certifiée bon teint! Ils gobent cela pourtant! on ne leur conte
pas ce qui en est, vous pensez bien, voulant par cet aveu de
coquinerie envers les autres la convaincre tout à fait de sa
probité.
Puis il la rappela, pour lui montrer trois aunes de guipure qu'il
avait trouvées dernièrement «dans une vendue».
-- Est-ce beau! disait Lheureux; on s'en sert beaucoup maintenant,
comme têtes de fauteuils, c'est le genre.
Et, plus prompt qu'un escamoteur, il enveloppa la guipure de
papier bleu et la mit dans les mains d'Emma.
-- Au moins, que je sache...?
-- Ah! plus tard, reprit-il en lui tournant les talons.
Dès le soir, elle pressa Bovary d'écrire à sa mère pour qu'elle
leur envoyât bien vite tout l'arriéré de l'héritage. La belle-mère
répondit n'avoir plus rien; la liquidation était close, et il leur
restait, outre Barneville, six cents livres de rente, qu'elle leur
servirait exactement.
Alors Madame expédia des factures chez deux ou trois clients, et
bientôt usa largement de ce moyen, qui lui réussissait. Elle avait
toujours soin d'ajouter en post-scriptum: «N'en parlez pas à mon
mari, vous savez comme il est fier... Excusez-moi... Votre
servante...» Il y eut quelques réclamations; elle les intercepta.
Pour se faire de l'argent, elle se mit à vendre ses vieux gants,
ses vieux chapeaux, la vieille ferraille; et elle marchandait avec
rapacité, -- son sang de paysanne la poussant au gain. Puis, dans
ses voyages à la ville, elle brocanterait des babioles, que
M. Lheureux, à défaut d'autres, lui prendrait certainement. Elle
s'acheta des plumes d'autruche, de la porcelaine chinoise et des
bahuts; elle empruntait à Félicité, à madame Lefrançois, à
l'hôtelière de la Croix rouge, à tout le monde, n'importe où. Avec
l'argent qu'elle reçut enfin de Barneville, elle paya deux
billets; les quinze cents autres francs s'écoulèrent. Elle
s'engagea de nouveau, et toujours ainsi!
Parfois, il est vrai, elle tâchait de faire des calculs; mais elle
découvrait des choses si exorbitantes, qu'elle n'y pouvait croire.
Alors elle recommençait, s'embrouillait vite, plantait tout là et
n'y pensait plus.
La maison était bien triste, maintenant! On en voyait sortir les
fournisseurs avec des figures furieuses. Il y avait des mouchoirs
traînant sur les fourneaux; et la petite Berthe, au grand scandale
de madame Homais, portait des bas percés. Si Charles, timidement,
hasardait une observation, elle répondait avec brutalité que ce
n'était point sa faute!
Pourquoi ces emportements? Il expliquait tout par son ancienne
maladie nerveuse; et, se, reprochant d'avoir pris pour des défauts
ses infirmités, il s'accusait d'égoïsme, avait envie de courir
l'embrasser.
-- Oh! non, se disait-il, je l'ennuierais!
Et il restait.
Après le dîner, il se promenait seul dans le jardin; il prenait la
petite Berthe sur ses genoux, et, déployant son journal de
médecine, essayait de lui apprendre à lire. L'enfant, qui
n'étudiait jamais, ne tardait pas à ouvrir de grands yeux tristes
et se mettait à pleurer. Alors il la consolait; il allait lui
chercher de l'eau dans l'arrosoir pour faire des rivières sur le
sable, ou cassait les branches des troènes pour planter des arbres
dans les plates-bandes, ce qui gâtait peu le jardin; tout encombré
de longues herbes; on devait tant de journées à Lestiboudois! Puis
l'enfant avait froid et demandait sa mère.
-- Appelle ta bonne, disait Charles. Tu sais bien, ma petite, que
ta maman ne veut pas qu'on la dérange.
L'automne commençait et déjà les feuilles tombaient, -- comme il y
a deux ans, lorsqu'elle était malade! -- Quand donc tout cela
finira-t-il!... Et il continuait à marcher, les deux mains
derrière le dos.
Madame était dans sa chambre. On n'y montait pas. Elle restait là
tout le long du jour, engourdie, à peine vêtue, et, de temps à
autre, faisant fumer des pastilles du sérail qu'elle avait
achetées à Rouen, dans la boutique d'un Algérien. Pour ne pas
avoir la nuit auprès d'elle, cet homme étendu qui dormait, elle
finit, à force de grimaces, par le reléguer au second étage; et
elle lisait jusqu'au matin des livres extravagants où il y avait
des tableaux orgiaques avec des situations sanglantes. Souvent une
terreur la prenait, elle poussait un cri, Charles accourait.
-- Ah! va-t'en! disait-elle.
Ou, d'autres fois, brûlée plus fort par cette flamme intime que
l'adultère avivait, haletante, émue, tout en désir, elle ouvrait
sa fenêtre, aspirait l'air froid, éparpillait au vent sa chevelure
trop lourde, et, regardant les étoiles, souhaitait des amours de
prince. Elle pensait à lui, à Léon. Elle eût alors tout donné pour
un seul de ces rendez-vous, qui la rassasiaient.
C'était ses jours de gala. Elle les voulait splendides! et,
lorsqu'il ne pouvait payer seul la dépense, elle complétait le
surplus libéralement, ce qui arrivait à peu près toutes les fois.
Il essaya de lui faire comprendre qu'ils seraient aussi bien
ailleurs, dans quelque hôtel plus modeste; mais elle trouva des
objections.
Un jour, elle tira de son sac six petites cuillers en vermeil
(c'était le cadeau de noces du père Rouault), en le priant d'aller
immédiatement porter cela, pour elle, au mont-de-piété; et Léon
obéit, bien que cette démarche lui déplût. Il avait peur de se
compromettre.
Puis, en y réfléchissant, il trouva que sa maîtresse prenait des
allures étranges, et qu'on n'avait peut-être pas tort de vouloir
l'en détacher.
En effet, quelqu'un avait envoyé à sa mère une longue lettre
anonyme, pour la prévenir qu'il se perdait avec une femme mariée;
et aussitôt la bonne dame, entrevoyant l'éternel épouvantail des
familles, c'est-à-dire la vague créature pernicieuse, la sirène,
le monstre, qui habite fantastiquement les profondeurs de l'amour,
écrivit à maître Dubocage son patron, lequel fut parfait dans
cette affaire. Il le tint durant trois quarts d'heure, voulant lui
dessiller les yeux, l'avertir du gouffre. Une telle intrigue
nuirait plus tard à son établissement. Il le supplia de rompre,
et, s'il ne faisait ce sacrifice dans son propre intérêt, qu'il le
fît au moins pour lui, Dubocage!
Léon enfin avait juré de ne plus revoir Emma; et il se reprochait
de n'avoir pas tenu sa parole, considérant tout ce que cette femme
pourrait encore lui attirer d'embarras et de discours, sans
compter les plaisanteries de ses camarades, qui se débitaient le
matin, autour du poêle. D'ailleurs, il allait devenir premier
clerc: c'était le moment d'être sérieux. Aussi renonçait-il à la
flûte, aux sentiments exaltés, à l'imagination; -- car tout
bourgeois, dans l'échauffement de sa jeunesse, ne fût-ce qu'un
jour, une minute, s'est cru capable d'immenses passions, de hautes
entreprises. Le plus médiocre libertin a rêvé des sultanes; chaque
notaire porte en soi les débris d'un poète.
Il s'ennuyait maintenant lorsque Emma, tout à coup, sanglotait sur
sa poitrine; et son coeur, comme les gens qui ne peuvent endurer
qu'une certaine dose de musique, s'assoupissait d'indifférence au
vacarme d'un amour dont il ne distinguait plus les délicatesses.
Ils se connaissaient trop pour avoir ces ébahissements de la
possession qui en centuplent la joie. Elle était aussi dégoûtée de
lui qu'il était fatigué d'elle. Emma retrouvait dans l'adultère
toutes les platitudes du mariage.
Mais comment pouvoir s'en débarrasser? Puis, elle avait beau se
sentir humiliée de la bassesse d'un tel bonheur, elle y tenait par
habitude ou par corruption; et, chaque jour, elle s'y acharnait
davantage, tarissant toute félicité à la vouloir trop grande. Elle
accusait Léon de ses espoirs déçus, comme s'il l'avait trahie; et
même elle souhaitait une catastrophe qui amenât leur séparation,
puisqu'elle n'avait pas le courage de s'y décider.
Elle n'en continuait pas moins à lui écrire des lettres
amoureuses, en vertu de cette idée, qu'une femme doit toujours
écrire à son amant.
Mais, en écrivant, elle percevait un autre homme, un fantôme fait
de ses plus ardents souvenirs, de ses lectures les plus belles, de
ses convoitises les plus fortes; et il devenait à la fin si
véritable, et accessible, qu'elle en palpitait émerveillée, sans
pouvoir néanmoins le nettement imaginer, tant il se perdait, comme
un dieu, sous l'abondance de ses attributs. Il habitait la contrée
bleuâtre où les échelles de soie se balancent à des balcons, sous
le souffle des fleurs, dans la clarté de la lune. Elle le sentait
près d'elle, il allait venir et l'enlèverait tout entière dans un
baiser. Ensuite elle retombait à plat, brisée; car ces élans
d'amour vague la fatiguaient plus que de grandes débauches.
Elle éprouvait maintenant une courbature incessante et
universelle. Souvent même, Emma recevait des assignations, du
papier timbré qu'elle regardait à peine. Elle aurait voulu ne plus
vivre, ou continuellement dormir.
Le jour de la mi-carême, elle ne rentra pas à Yonville; elle alla
le soir au bal masqué. Elle mit un pantalon de velours et des bas
rouges, avec une perruque à catogan et un lampion sur l'oreille.
Elle sauta toute la nuit au son furieux des trombones; on faisait
cercle autour d'elle; et elle se trouva le matin sur le péristyle
du théâtre parmi cinq ou six masques, débardeuses et matelots, des
camarades de Léon, qui parlaient d'aller souper.
Les cafés d'alentour étaient pleins. Ils avisèrent sur le port un
restaurant des plus médiocres, dont le maître leur ouvrit, au
quatrième étage, une petite chambre.
Les hommes chuchotèrent dans un coin, sans doute se consultant sur
la dépense. Il y avait un clerc, deux carabins et un commis:
quelle société pour elle! Quant aux femmes Emma s'aperçut vite, au
timbre de leurs voix, qu'elles devaient être, presque toutes, du
dernier rang. Elle eut peur alors, recula sa chaise et baissa les
yeux.
Les autres se mirent à manger. Elle ne mangea pas; elle avait le
front en feu, des picotements aux paupières et un froid de glace à
la peau. Elle sentait dans sa tête le plancher du bal,
rebondissant encore sous la pulsation rythmique des mille pieds
qui dansaient. Puis, l'odeur du punch avec la fumée des cigares
l'étourdit. Elle s'évanouissait; on la porta devant la fenêtre.
Le jour commençait à se lever, et une grande tache de couleur
pourpre s'élargissait dans le ciel pâle, du côté de Sainte-
Catherine. La rivière livide frissonnait au vent; il n'y avait
personne sur les ponts; les réverbères s'éteignaient.
Elle se ranima cependant, et vint à penser à Berthe, qui dormait
là-bas, dans la chambre de sa bonne. Mais une charrette pleine de
longs rubans de fer passa, en jetant contre le mur des maisons une
vibration métallique assourdissante.
Elle s'esquiva brusquement, se débarrassa de son costume, dit à
Léon qu'il lui fallait s'en retourner, et enfin resta seule à
l'hôtel de Boulogne. Tout et elle-même lui étaient insupportables.
Elle aurait voulu, s'échappant comme un oiseau, aller se rajeunir
quelque part, bien loin, dans les espaces immaculés.
Elle sortit, elle traversa le boulevard, la place Cauchoise et le
faubourg, jusqu'à une rue découverte qui dominait des jardins.
Elle marchait vite, le grand air la calmait: et peu à peu les
figures de la foule, les masques, les quadrilles, les lustres, le
souper, ces femmes, tout disparaissait comme des brumes emportées.
Puis, revenue à la Croix rouge, elle se jeta sur son lit, dans la
petite chambre du second, où il y avait les images de la Tour de
Nesle. À quatre heures du soir, Hivert la réveilla.
En rentrant chez elle, Félicité lui montra derrière la pendule un
papier gris. Elle lut:
«En vertu de la grosse, en forme exécutoire d'un jugement...»
Quel jugement? La veille, en effet, on avait apporté un autre
papier qu'elle ne connaissait pas; aussi fut-elle stupéfaite de
ces mots:
«Commandement de par le roi, la loi et justice, à madame
Bovary...»
Alors, sautant plusieurs lignes, elle aperçut:
«Dans vingt-quatre heures pour tout délai.» -- Quoi donc?»Payer la
somme totale de huit mille francs.» Et même il y avait plus bas:
«Elle y sera contrainte par toute voie de droit, et notamment par
la saisie exécutoire de ses meubles et effets.»
Que faire?... C'était dans vingt-quatre heures; demain! Lheureux,
pensa-t-elle, voulait sans doute l'effrayer encore; car elle
devina du coup toutes ses manoeuvres, le but de ses complaisances.
Ce qui la rassurait, c'était l'exagération même de la somme.
Cependant, à force d'acheter, de ne pas payer, d'emprunter, de
souscrire des billets, puis de renouveler ces billets, qui
s'enflaient à chaque échéance nouvelle, elle avait fini par
préparer au sieur Lheureux un capital, qu'il attendait
impatiemment pour ses spéculations.
Elle se présenta chez lui d'un air dégagé.
-- Vous savez ce qui m'arrive? C'est une plaisanterie sans doute!
-- Non.
-- Comment cela?
Il se détourna lentement, et lui dit en se croisant les bras:
-- Pensiez-vous, ma petite dame, que j'allais, jusqu'à la
consommation des siècles, être votre fournisseur et banquier pour
l'amour de Dieu? Il faut bien que je rentre dans mes déboursés,
soyons justes!
Elle se récria sur la dette.
-- Ah! tant pis! le tribunal l'a reconnue! il y a jugement! on
vous l'a signifié! D'ailleurs, ce n'est pas moi, c'est Vinçart.
-- Est-ce que vous ne pourriez...?
-- Oh! rien du tout.
-- Mais..., cependant..., raisonnons.
Et elle battit la campagne; elle n'avait rien su... c'était une
surprise...
-- À qui la faute? dit Lheureux en la saluant ironiquement. Tandis
que je suis, moi, à bûcher comme un nègre, vous vous repassez du
bon temps.
-- Ah! pas de morale!
-- Ça ne nuit jamais, répliqua-t-il.
Elle fut lâche, elle le supplia; et même elle appuya sa jolie main
blanche et longue, sur les genoux du marchand.
-- Laissez-moi donc! On dirait que vous voulez me séduire!
-- Vous êtes un misérable! s'écria-t-elle.
-- Oh! oh! comme vous y allez! reprit-il en riant.
-- Je ferai savoir qui vous êtes. Je dirai à mon mari...
-- Eh bien, moi, je lui montrerai quelque chose, à votre mari!
Et Lheureux tira de son coffre-fort le reçu de dix-huit cents
francs, qu'elle lui avait donné lors de l'escompte Vinçart.
-- Croyez-vous, ajouta-t-il, qu'il ne comprenne pas votre petit
vol, ce pauvre cher homme?
Elle s'affaissa, plus assommée qu'elle n'eût été par un coup de
massue. Il se promenait depuis la fenêtre jusqu'au bureau, tout en
répétant:
-- Ah! je lui montrerai bien... je lui montrerai bien...
Ensuite il se rapprocha d'elle, et, d'une voix douce:
-- Ce n'est pas amusant, je le sais; personne, après tout n'en est
mort, et, puisque c'est le seul moyen qui vous reste de me rendre
mon argent...
-- Mais où en trouverai-je? dit Emma en se tordant les bras.
-- Ah bah! quand on a comme vous des amis!
Et il la regardait d'une façon si perspicace et si terrible,
qu'elle en frissonna jusqu'aux entrailles.
-- Je vous promets, dit-elle, je signerai...
-- J'en ai assez, de vos signatures!
-- Je vendrai encore...
-- Allons donc! fit-il en haussant les épaules, vous n'avez plus
rien.
Et il cria dans le judas qui s'ouvrait sur la boutique:
-- Annette! n'oublie pas les trois coupons du n° 14.
La servante parut; Emma comprit, et demanda «ce qu'il faudrait
d'argent pour arrêter toutes les poursuites».
-- Il est trop tard!
-- Mais, si je vous apportais plusieurs mille francs, le quart de
la somme, le tiers, presque tout?
-- Eh! non, c'est inutile!
Il la poussait doucement vers l'escalier.
-- Je vous en conjure, monsieur Lheureux, quelques jours encore!
Elle sanglotait.
-- Allons, bon! des larmes!
-- Vous me désespérez!
-- Je m'en moque pas mal! dit-il en refermant la porte.
VII
Elle fut stoïque, le lendemain, lorsque maître Hareng, l'huissier,
avec deux témoins, se présenta chez elle pour faire le procès-
verbal de la saisie.
Ils commencèrent par le cabinet de Bovary et n'inscrivirent point
la tête phrénologique, qui fut considérée comme instrument de sa
profession; mais ils comptèrent dans la cuisine les plats, les
marmites, les chaises, les flambeaux, et, dans sa chambre à
coucher, toutes les babioles de l'étagère. Ils examinèrent ses
robes, le linge, le cabinet de toilette; et son existence, jusque
dans ses recoins les plus intimes, fut, comme un cadavre que l'on
autopsie, étalée tout du long aux regards de ces trois hommes.
Maître Hareng, boutonné dans un mince habit noir, en cravate
blanche, et portant des sous-pieds fort tendus, répétait de temps
à autre:
-- Vous permettez; madame? vous permettez?
Souvent il faisait des exclamations:
-- Charmant!... fort joli!
Puis il se remettait à écrire, trempant sa plume dans l'encrier de
corne qu'il tenait de la main gauche.
Quand ils en eurent fini avec les appartements, ils montèrent au
grenier.
Elle y gardait un pupitre où étaient enfermées les lettres de
Rodolphe. Il fallut l'ouvrir.
-- Ah! une correspondance! dit maître Hareng avec un sourire
discret. Mais permettez! car je dois m'assurer si la boîte ne
contient pas autre chose.
Et il inclina les papiers, légèrement, comme pour en faire tomber
des napoléons. Alors l'indignation la prit, à voir cette grosse
main, aux doigts rouges et mous comme des limaces, qui se posait
sur ces pages où son coeur avait battu.
Ils partirent enfin! Félicité rentra. Elle l'avait envoyée aux
aguets pour détourner Bovary; et elles installèrent vivement sous
les toits le gardien de la saisie, qui jura de s'y tenir.
Charles, pendant la soirée, lui parut soucieux. Emma l'épiait d'un
regard plein d'angoisse, croyant apercevoir dans les rides de son
visage des accusations. Puis, quand ses yeux se reportaient sur la
cheminée garnie d'écrans chinois, sur les larges rideaux, sur les
fauteuils, sur toutes ces choses enfin qui avaient adouci
l'amertume de sa vie, un remords la prenait, ou plutôt un regret
immense et qui irritait la passion, loin de l'anéantir. Charles
tisonnait avec placidité, les deux pieds sur les chenets.
Il y eut un moment où le gardien, sans doute s'ennuyant dans sa
cachette, fit un peu de bruit.
-- On marche là-haut? dit Charles.
-- Non! reprit-elle, c'est une lucarne restée ouverte que le vent
remue.
Elle partit pour Rouen, le lendemain dimanche, afin d'aller chez
tous les banquiers dont elle connaissait le nom. Ils étaient à la
campagne ou en voyage. Elle ne se rebuta pas; et ceux qu'elle put
rencontrer, elle leur demandait de l'argent, protestant qu'il lui
en fallait, qu'elle le rendrait. Quelques-uns lui rirent au nez;
tous la refusèrent.
À deux heures, elle courut chez Léon, frappa contre sa porte. On
n'ouvrit pas. Enfin il parut.
-- Qui t'amène?
-- Cela te dérange?
-- Non..., mais...
Et il avoua que le propriétaire n'aimait point que l'on reçût «des
femmes».
-- J'ai à te parler, reprit-elle.
Alors il atteignit sa clef. Elle l'arrêta.
-- Oh! non, là-bas, chez nous.
Et ils allèrent dans leur chambre, à l'hôtel de Boulogne.
Elle but en arrivant un grand verre d'eau. Elle était très pâle.
Elle lui dit:
-- Léon, tu vas me rendre un service.
Et, le secouant par ses deux mains, qu'elle serrait étroitement,
elle ajouta:
-- Écoute, j'ai besoin de huit mille francs!
-- Mais tu es folle!
-- Pas encore!
Et, aussitôt, racontant l'histoire de la saisie, elle lui exposa
sa détresse; car Charles ignorait tout, sa belle-mère la
détestait, le père Rouault ne pouvait rien; mais lui, Léon, il
allait se mettre en course pour trouver cette indispensable
somme...
-- Comment veux-tu...?
-- Quel lâche tu fais! s'écria-t-elle.
Alors il dit bêtement:
-- Tu t'exagères le mal. Peut-être qu'avec un millier d'écus ton
bonhomme se calmerait.
Raison de plus pour tenter quelque démarche; il n'était pas
possible que l'on ne découvrît point trois mille francs.
D'ailleurs, Léon pouvait s'engager à sa place.
-- Va! essaye! il le faut! cours!... Oh! tâche! tâche! je
t'aimerai bien!
Il sortit, revint au bout d'une heure, et dit avec une figure
solennelle:
-- J'ai été chez trois personnes... inutilement!
Puis ils restèrent assis l'un en face de l'autre, aux deux coins
de la cheminée, immobiles, sans parler. Emma haussait les épaules,
tout en trépignant. Il l'entendit qui murmurait:
-- Si j'étais à ta place, moi, j'en trouverais bien!
-- Où donc?
-- À ton étude!
Et elle le regarda.
Une hardiesse infernale s'échappait de ses prunelles enflammées,
et les paupières se rapprochaient d'une façon lascive et
encourageante; -- si bien que le jeune homme se sentit faiblir
sous la muette volonté de cette femme qui lui conseillait un
crime. Alors il eut peur, et pour éviter tout éclaircissement, il
se frappa le front en s'écriant:
-- Morel doit revenir cette nuit! il ne me refusera pas, j'espère
(c'était un de ses amis, le fils d'un négociant fort riche), et je
t'apporterai cela demain, ajouta-t-il.
Emma n'eut point l'air d'accueillir cet espoir avec autant de joie
qu'il l'avait imaginé. Soupçonnait-elle le mensonge? Il reprit en
rougissant:
-- Pourtant, si tu ne me voyais pas à trois heures, ne m'attends
plus, ma chérie. Il faut que je m'en aille, excuse-moi. Adieu!
Il serra sa main, mais il la sentit tout inerte. Emma n'avait plus
la force d'aucun sentiment.
Quatre heures sonnèrent; et elle se leva pour s'en retourner à
Yonville, obéissant comme un automate à l'impulsion des habitudes.
Il faisait beau; c'était un de ces jours du mois de mars clairs et
âpres, où le soleil reluit dans un ciel tout blanc. Des Rouennais
endimanchés se promenaient d'un air heureux. Elle arriva sur la
place du Parvis. On sortait des vêpres; la foule s'écoulait par
les trois portails, comme un fleuve par les trois arches d'un
pont, et, au milieu, plus immobile qu'un roc, se tenait le suisse.
Alors elle se rappela ce jour où, tout anxieuse et pleine
d'espérances, elle était entrée sous cette grande nef qui
s'étendait devant elle moins profonde que son amour; et elle
continua de marcher, en pleurant sous son voile, étourdie,
chancelante, près de défaillir.
-- Gare! cria une voix sortant d'une porte cochère qui s'ouvrait.
Elle s'arrêta pour laisser passer un cheval noir, piaffant dans
les brancards d'un tilbury que conduisait un gentleman en fourrure
de zibeline. Qui était-ce donc? Elle le connaissait... La voiture
s'élança et disparut.
Mais c'était lui, le Vicomte! Elle se détourna: la rue était
déserte. Et elle fut si accablée, si triste, qu'elle s'appuya
contre un mur pour ne pas tomber.
Puis elle pensa qu'elle s'était trompée. Au reste, elle n'en
savait rien. Tout, en elle-même et au dehors, l'abandonnait. Elle
se sentait perdue, roulant au hasard dans des abîmes
indéfinissables; et ce fut presque avec joie qu'elle aperçut, en
arrivant à la Croix rouge, ce bon Homais qui regardait charger sur
l'Hirondelle une grande boîte pleine de provisions
pharmaceutiques. Il tenait à sa main, dans un foulard, six
cheminots pour son épouse.
Madame Homais aimait beaucoup ces petits pains lourds, en forme de
turban, que l'on mange dans le carême avec du beurre salé: dernier
échantillon des nourritures gothiques, qui remonte peut-être au
siècle des croisades, et dont les robustes Normands s'emplissaient
autrefois, croyant voir sur la table, à la lueur des torches
jaunes, entre les brocs d'hypocras et les gigantesques
charcuteries, des têtes de Sarrasins à dévorer. La femme de
l'apothicaire les croquait comme eux, héroïquement, malgré sa
détestable dentition; aussi, toutes les fois que M. Homais faisait
un voyage à la ville, il ne manquait pas de lui en rapporter,
qu'il prenait toujours chez le grand faiseur, rue Massacre.
-- Charmé de vous voir! dit-il en offrant la main à Emma pour
l'aider à monter dans l'Hirondelle.
Puis il suspendit les cheminots aux lanières du filet, et resta
nu-tête et les bras croisés, dans une attitude pensive et
napoléonienne.
Mais, quand l'Aveugle, comme d'habitude, apparut au bas de la
côte, il s'écria:
-- Je ne comprends pas que l'autorité tolère encore de si
coupables industries! On devrait enfermer ces malheureux, que l'on
forcerait à quelque travail! Le Progrès, ma parole d'honneur,
marche à pas de tortue! nous pataugeons en pleine barbarie!
L'Aveugle tendait son chapeau, qui ballottait au bord de la
portière, comme une poche de la tapisserie déclouée.
-- Voilà, dit le pharmacien, une affection scrofuleuse!
Et, bien qu'il connût ce pauvre diable, il feignit de le voir pour
la première fois, murmura les mots de cornée, cornée opaque,
sclérotique, faciès, puis lui demanda d'un ton paterne:
-- Y a-t-il longtemps, mon ami, que tu as cette épouvantable
infirmité? Au lieu de t'enivrer au cabaret, tu ferais mieux de
suivre un régime.
Il l'engageait à prendre de bon vin, de bonne bière, de bons
rôtis. L'Aveugle continuait sa chanson; il paraissait, d'ailleurs,
presque idiot. Enfin, M. Homais ouvrit sa bourse.
-- Tiens, voilà un sou, rends-moi deux liards; et n'oublie pas mes
recommandations, tu t'en trouveras bien.
Hivert se permit tout haut quelque doute sur leur efficacité. Mais
l'apothicaire certifia qu'il le guérirait lui-même, avec une
pommade antiphlogistique de sa composition, et il donna son
adresse:
-- M. Homais, près des halles, suffisamment connu.
-- Eh bien, pour la peine, dit Hivert, tu vas nous montrer la
comédie.
L'Aveugle s'affaissa sur ses jarrets, et, la tête renversée, tout
en roulant ses yeux verdâtres et tirant la langue, il se frottait
l'estomac à deux mains, tandis qu'il poussait une sorte de
hurlement sourd, comme un chien affamé. Emma, prise de dégoût, lui
envoya, par-dessus l'épaule, une pièce de cinq francs. C'était
toute sa fortune. Il lui semblait beau de la jeter ainsi.
La voiture était repartie, quand soudain M. Homais se pencha en
dehors du vasistas et cria:
-- Pas de farineux ni de laitage! Porter de la laine sur la peau
et exposer les parties malades à la fumée de baies de genièvre!
Le spectacle des objets connus qui défilaient devant ses yeux peu
à peu détournait Emma de sa douleur présente. Une intolérable
fatigue l'accablait, et elle arriva chez elle hébétée, découragée,
presque endormie.
-- Advienne que pourra! se disait-elle.
Et puis, qui sait? pourquoi, d'un moment à l'autre, ne surgirait-
il pas un événement extraordinaire? Lheureux même pouvait mourir.
Elle fut, à neuf heures du matin, réveillée par un bruit de voix
sur la place. Il y avait un attroupement autour des halles pour
lire une grande affiche collée contre un des poteaux, et elle vit
Justin qui montait sur une borne et qui déchirait l'affiche. Mais,
à ce moment, le garde champêtre lui posa la main sur le collet.
M. Homais sortit de la pharmacie, et la mère Lefrançois, au milieu
de la foule, avait l'air de pérorer.
-- Madame! madame! s'écria Félicité en entrant, c'est une
abomination!
Et la pauvre fille, émue, lui tendit un papier jaune qu'elle
venait d'arracher à la porte. Emma lut d'un clin d'oeil que tout
son mobilier était à vendre.
Alors elles se considérèrent silencieusement. Elles n'avaient, la
servante et la maîtresse, aucun secret l'une pour l'autre. Enfin
Félicité soupira:
-- Si j'étais de vous, madame, j'irais chez M. Guillaumin.
-- Tu crois?...
Et cette interrogation voulait dire:
-- Toi qui connais la maison par le domestique, est-ce que le
maître quelquefois aurait parlé de moi?
-- Oui, allez-y, vous ferez bien.
Elle s'habilla, mit sa robe noire avec sa capote à grains de jais;
et, pour qu'on ne la vît pas (il y avait toujours beaucoup de
monde sur la place), elle prit en dehors du village, par le
sentier au bord de l'eau.
Elle arriva tout essoufflée devant la grille du notaire; le ciel
était sombre et un peu de neige tombait.
Au bruit de la sonnette, Théodore, en gilet rouge, parut sur le
perron; il vint lui ouvrir presque familièrement, comme à une
connaissance, et l'introduisit dans la salle à manger.
Un large poêle de porcelaine bourdonnait sous un cactus qui
emplissait la niche, et, dans des cadres de bois noir, contre la
tenture de papier chêne, il y avait la Esméralda de Steuben, avec
la Putiphar de Schopin. La table servie, deux réchauds d'argent,
le bouton des portes en cristal, le parquet et les meubles, tout
reluisait d'une propreté méticuleuse, anglaise; les carreaux
étaient décorés, à chaque angle, par des verres de couleur.
-- Voilà une salle à manger, pensait Emma, comme il m'en faudrait
une.
Le notaire entra, serrant du bras gauche contre son corps sa robe
de chambre à palmes, tandis qu'il ôtait et remettait vite de
l'autre main sa toque de velours marron, prétentieusement posée
sur le côté droit, où retombaient les bouts de trois mèches
blondes qui, prises à l'occiput, contournaient son crâne chauve.
Après qu'il eut offert un siège, il s'assit pour déjeuner, tout en
s'excusant beaucoup de l'impolitesse.
-- Monsieur, dit-elle, je vous prierais...
-- De quoi, madame? J'écoute.
Elle se mit à lui exposer sa situation.
Maître Guillaumin la connaissait, étant lié secrètement avec le
marchand d'étoffes, chez lequel il trouvait toujours des capitaux
pour les prêts hypothécaires qu'on lui demandait à contracter.
Donc, il savait (et mieux qu'elle) la longue histoire de ces
billets, minimes d'abord, portant comme endosseurs des noms
divers, espacés à de longues échéances et renouvelés
continuellement, jusqu'au jour où, ramassant tous les protêts, le
marchand avait chargé son ami Vinçart de faire en son nom propre
les poursuites qu'il fallait, ne voulant point passer pour un
tigre parmi ses concitoyens.
Elle entremêla son récit de récriminations contre Lheureux,
récriminations auxquelles le notaire répondait de temps à autre
par une parole insignifiante. Mangeant sa côtelette et buvant son
thé, il baissait le menton dans sa cravate bleu de ciel, piquée
par deux épingles de diamants que rattachait une chaînette d'or;
et il souriait d'un singulier sourire, d'une façon douceâtre et
ambiguë. Mais, s'apercevant qu'elle avait les pieds humides:
-- Approchez-vous donc du poêle... plus haut..., contre la
porcelaine.
Elle avait peur de la salir. Le notaire reprit d'un ton galant:
-- Les belles choses ne gâtent rien.
Alors elle tâcha de l'émouvoir, et, s'émotionnant elle-même, elle
vint à lui conter l'étroitesse de son ménage, ses tiraillements,
ses besoins. Il comprenait cela: une femme élégante! et, sans
s'interrompre de manger, il s'était tourné vers elle complètement,
si bien qu'il frôlait du genou sa bottine, dont la semelle se
recourbait tout en fumant contre le poêle.
Mais, lorsqu'elle lui demanda mille écus, il serra les lèvres,
puis se déclara très peiné de n'avoir pas eu autrefois la
direction de sa fortune, car il y avait cent moyens fort commodes,
même pour une dame, de faire valoir son argent. On aurait pu, soit
dans les tourbières de Grumesnil ou les terrains du Havre,
hasarder presque à coup sûr d'excellentes spéculations; et il la
laissa se dévorer de rage à l'idée des sommes fantastiques qu'elle
aurait certainement gagnées.
-- D'où vient, reprit-il, que vous n'êtes pas venue chez moi?
-- Je ne sais trop, dit-elle.
-- Pourquoi, hein?... Je vous faisais donc bien peur? C'est moi,
au contraire, qui devrais me plaindre! À peine si nous nous
connaissons! Je vous suis pourtant très dévoué; vous n'en doutez
plus, j'espère?
Il tendit sa main, prit la sienne, la couvrit d'un baiser vorace,
puis la garda sur son genou; et il jouait avec ses doigts
délicatement, tout en lui contant mille douceurs.
Sa voix fade susurrait, comme un ruisseau qui coule; une étincelle
jaillissait de sa pupille à travers le miroitement de ses
lunettes, et ses mains s'avançaient dans la manche d'Emma, pour
lui palper le bras. Elle sentait contre sa joue le souffle d'une
respiration haletante. Cet homme la gênait horriblement.
Elle se leva d'un bond et lui dit:
-- Monsieur, j'attends!
-- Quoi donc? fit le notaire, qui devint tout à coup extrêmement
pâle.
-- Cet argent.
-- Mais...
Puis, cédant à l'irruption d'un désir trop fort:
-- Eh bien, oui!...
Il se traînait à genoux vers elle, sans égard pour sa robe de
chambre.
-- De grâce, restez! je vous aime!
Il la saisit par la taille.
Un flot de pourpre monta vite au visage de madame Bovary. Elle se
recula d'un air terrible, en s'écriant:
-- Vous profitez impudemment de ma détresse, monsieur! Je suis à
plaindre, mais pas à vendre!
Et elle sortit.
Le notaire resta fort stupéfait, les yeux fixés sur ses belles
pantoufles en tapisserie. C'était un présent de l'amour. Cette vue
à la fin le consola. D'ailleurs, il songeait qu'une aventure
pareille l'aurait entraîné trop loin.
-- Quel misérable! quel goujat!... quelle infamie! se disait-elle,
en fuyant d'un pied nerveux sous les trembles de la route. Le
désappointement de l'insuccès renforçait l'indignation de sa
pudeur outragée; il lui semblait que la Providence s'acharnait à
la poursuivre, et, s'en rehaussant d'orgueil, jamais elle n'avait
eu tant d'estime pour elle-même ni tant de mépris pour les autres.
Quelque chose de belliqueux la transportait. Elle aurait voulu
battre les hommes, leur cracher au visage, les broyer tous; et
elle continuait à marcher rapidement devant elle, pâle,
frémissante, enragée, furetant d'un oeil en pleurs l'horizon vide,
et comme se délectant à la haine qui l'étouffait.
Quand elle aperçut sa maison, un engourdissement la saisit. Elle
ne pouvait avancer; il le fallait cependant; d'ailleurs, où fuir?
Félicité l'attendait sur la porte.
-- Eh bien?
-- Non! dit Emma.
Et, pendant un quart d'heure, toutes les deux, elles avisèrent les
différentes personnes d'Yonville disposées peut-être à la
secourir. Mais, chaque fois que Félicité nommait quelqu'un, Emma
répliquait:
-- Est-ce possible! Ils ne voudront pas!
-- Et monsieur qui va rentrer!
-- Je le sais bien... Laisse-moi seule.
Elle avait tout tenté. Il n'y avait plus rien à faire maintenant;
et, quand Charles paraîtrait, elle allait donc lui dire:
-- Retire-toi. Ce tapis où tu marches n'est plus à nous. De ta
maison, tu n'as pas un meuble, une épingle, une paille, et c'est
moi qui t'ai ruiné, pauvre homme!
Alors ce serait un grand sanglot, puis il pleurerait abondamment,
et enfin, la surprise passée, il pardonnerait.
-- Oui, murmurait-elle en grinçant des dents, il me pardonnera,
lui qui n'aurait pas assez d'un million à m'offrir pour que je
l'excuse de m'avoir connue... Jamais! jamais!
Cette idée de la supériorité de Bovary sur elle l'exaspérait.
Puis, qu'elle avouât ou n'avouât pas, tout à l'heure, tantôt,
demain, il n'en saurait pas moins la catastrophe; donc, il fallait
attendre cette horrible scène et subir le poids de sa magnanimité.
L'envie lui vint de retourner chez Lheureux: à quoi bon? d'écrire
à son père; il était trop tard; et peut-être qu'elle se repentait
maintenant de n'avoir pas cédé à l'autre, lorsqu'elle entendit le
trot d'un cheval dans l'allée. C'était lui, il ouvrait la
barrière, il était plus blême que le mur de plâtre. Bondissant
dans l'escalier, elle s'échappa vivement par la place; et la femme
du maire, qui causait devant l'église avec Lestiboudois, la vit
entrer chez le percepteur.
Elle courut le dire à madame Caron. Ces deux dames montèrent dans
le grenier; et cachées par du linge étendu sur des perches, se
postèrent commodément pour apercevoir tout l'intérieur de Binet.
Il était seul, dans sa mansarde, en train d'imiter, avec du bois,
une de ces ivoireries indescriptibles, composées de croissants, de
sphères creusées les unes dans les autres, le tout droit comme un
obélisque et ne servant à rien; et il entamait la dernière pièce,
il touchait au but! Dans le clair-obscur de l'atelier, la
poussière blonde s'envolait de son outil, comme une aigrette
d'étincelles sous les fers d'un cheval au galop; les deux roues
tournaient, ronflaient; Binet souriait, le menton baissé, les
narines ouvertes, et semblait enfin perdu dans un de ces bonheurs
complets, n'appartenant sans doute qu'aux occupations médiocres,
qui amusent l'intelligence par des difficultés faciles, et
l'assouvissent en une réalisation au delà de laquelle il n'y a pas
à rêver.
-- Ah! la voici! fit madame Tuvache.
Mais il n'était guère possible, à cause du tour, d'entendre ce
qu'elle disait.
Enfin, ces dames crurent distinguer le mot francs, et la mère
Tuvache souffla tout bas:
-- Elle le prie, pour obtenir un retard à ses contributions.
-- D'apparence! reprit l'autre.
Elles la virent qui marchait de long en large, examinant contre
les murs les ronds de serviette, les chandeliers, les pommes de
rampe, tandis que Binet se caressait la barbe avec satisfaction.
-- Viendrait-elle lui commander quelque chose? dit madame Tuvache.
-- Mais il ne vend rien! objecta sa voisine.
Le percepteur avait l'air d'écouter, tout en écarquillant les
yeux, comme s'il ne comprenait pas. Elle continuait d'une manière
tendre, suppliante. Elle se rapprocha; son sein haletait; ils ne
parlaient plus.
-- Est-ce qu'elle lui fait des avances? dit madame Tuvache.
Binet était rouge jusqu'aux oreilles. Elle lui prit les mains.
-- Ah! c'est trop fort!
Et sans doute qu'elle lui proposait une abomination; car le
percepteur, -- il était brave pourtant, il avait combattu à
Bautzen et à Lutzen, fait la campagne de France, et même été porté
pour la croix; -- tout à coup, comme à la vue d'un serpent, se
recula bien loin en s'écriant:
-- Madame! y pensez-vous?...
-- On devrait fouetter ces femmes-là! dit madame Tuvache.
-- Où est-elle donc? reprit madame Caron.
Car elle avait disparu durant ces mots; puis, l'apercevant qui
enfilait la Grande-Rue et tournait à droite comme pour gagner le
cimetière, elles se perdirent en conjectures.
-- Mère Rolet, dit-elle en arrivant chez la nourrice,
j'étouffe!... délacez-moi.
Elle tomba sur le lit; elle sanglotait. La mère Rolet la couvrit
d'un jupon et resta debout près d'elle. Puis, comme elle ne
répondait pas, la bonne femme s'éloigna, prit son rouet et se mit
à filer du lin.
-- Oh! finissez! murmura-t-elle, croyant entendre le tour de
Binet.
-- Qui la gêne? se demandait la nourrice. Pourquoi vient-elle ici?
Elle y était accourue, poussée par une sorte d'épouvante qui la
chassait de sa maison.
Couchée sur le dos, immobile et les yeux fixes, elle discernait
vaguement les objets, bien qu'elle y appliquât son attention avec
une persistance idiote. Elle contemplait les écaillures de la
muraille, deux tisons fumant bout à bout, et une longue araignée
qui marchait au-dessus de sa tête, dans la fente de la poutrelle.
Enfin, elle rassembla ses idées. Elle se souvenait... Un jour,
avec Léon... Oh! comme c'était loin... Le soleil brillait sur la
rivière et les clématites embaumaient... Alors, emportée dans ses
souvenirs comme dans un torrent qui bouillonne, elle arriva
bientôt à se rappeler la journée de la veille.
-- Quelle heure est-il? demanda-t-elle.
La mère Rolet sortit, leva les doigts de sa main droite du côté
que le ciel était le plus clair, et rentra lentement en disant:
-- Trois heures, bientôt.
-- Ah! merci! merci!
Car il allait venir. C'était sûr! Il aurait trouvé de l'argent.
Mais il irait peut-être là-bas, sans se douter qu'elle fût là; et
elle commanda à la nourrice de courir chez elle pour l'amener.
-- Dépêchez-vous!
-- Mais, ma chère dame, j'y vais! j'y vais!
Elle s'étonnait, à présent, de n'avoir pas songé à lui tout
d'abord; hier, il avait donné sa parole, il n'y manquerait pas; et
elle se voyait déjà chez Lheureux, étalant sur son bureau les
trois billets de banque. Puis il faudrait inventer une histoire
qui expliquât les choses à Bovary. Laquelle?
Cependant la nourrice était bien longue à revenir. Mais, comme il
n'y avait point d'horloge dans la chaumière, Emma craignait de
s'exagérer peut-être la longueur du temps. Elle se mit à faire des
tours de promenade dans le jardin, pas à pas; elle alla dans le
sentier le long de la haie, et s'en retourna vivement, espérant
que la bonne femme serait rentrée par une autre route. Enfin,
lasse d'attendre, assaillie de soupçons qu'elle repoussait, ne
sachant plus si elle était là depuis un siècle ou une minute, elle
s'assit dans un coin et ferma les yeux, se boucha les oreilles. La
barrière grinça: elle fit un bond; avant qu'elle eût parlé, la
mère Rolet lui avait dit:
-- Il n'y a personne chez vous!
-- Comment?
-- Oh! personne! Et monsieur pleure. Il vous appelle. On vous
cherche.
Emma ne répondit rien. Elle haletait, tout en roulant les yeux
autour d'elle, tandis que la paysanne, effrayée de son visage, se
reculait instinctivement, la croyant folle. Tout à coup elle se
frappa le front, poussa un cri, car le souvenir de Rodolphe, comme
un grand éclair dans une nuit sombre, lui avait passé dans l'âme.
Il était si bon, si délicat, si généreux! Et, d'ailleurs, s'il
hésitait à lui rendre ce service, elle saurait bien l'y
contraindre en rappelant d'un seul clin d'oeil leur amour perdu.
Elle partit donc vers la Huchette, sans s'apercevoir qu'elle
courait s'offrir à ce qui l'avait tantôt si fort exaspérée, ni se
douter le moins du monde de cette prostitution.
VIII
Elle se demandait tout en marchant: «Que vais-je dire? Par où
commencerai-je?» Et à mesure qu'elle avançait, elle reconnaissait
les buissons, les arbres, les joncs marins sur la colline, le
château là-bas. Elle se retrouvait dans les sensations de sa
première tendresse, et son pauvre coeur comprimé s'y dilatait
amoureusement. Un vent tiède lui soufflait au visage; la neige, se
fondant, tombait goutte à goutte des bourgeons sur l'herbe.
Elle entra, comme autrefois, par la petite porte du parc, puis
arriva à la cour d'honneur, que bordait un double rang de tilleuls
touffus. Ils balançaient, en sifflant, leurs longues branches. Les
chiens au chenil aboyèrent tous, et l'éclat de leurs voix
retentissait sans qu'il parût personne.
Elle monta le large escalier droit, à balustres de bois, qui
conduisait au corridor pavé de dalles poudreuses où s'ouvraient
plusieurs chambres à la file, comme dans les monastères ou les
auberges. La sienne était au bout, tout au fond, à gauche. Quand
elle vint à poser les doigts sur la serrure, ses forces subitement
l'abandonnèrent. Elle avait peur qu'il ne fût pas là, le
souhaitait presque, et c'était pourtant son seul espoir, la
dernière chance de salut. Elle se recueillit une minute, et,
retrempant son courage au sentiment de la nécessité présente, elle
entra.
Il était devant le feu, les deux pieds sur le chambranle, en train
de fumer une pipe.
-- Tiens! c'est vous! dit-il en se levant brusquement.
-- Oui, c'est moi!... je voudrais, Rodolphe, vous demander un
conseil.
Et malgré tous ses efforts, il lui était impossible de desserrer
la bouche.
-- Vous n'avez pas changé, vous êtes toujours charmante!
-- Oh! reprit-elle amèrement, ce sont de tristes charmes, mon ami,
puisque vous les avez dédaignés.
Alors il entama une explication de sa conduite, s'excusant en
termes vagues, faute de pouvoir inventer mieux.
Elle se laissa prendre à ses paroles, plus encore à sa voix et par
le spectacle de sa personne; si bien qu'elle fit semblant de
croire, ou crut-elle peut-être, au prétexte de leur rupture;
c'était un secret d'où dépendaient l'honneur et même la vie d'une
troisième personne.
-- N'importe! fit-elle en le regardant tristement, j'ai bien
souffert!
Il répondit d'un ton philosophique:
-- L'existence est ainsi!
-- A-t-elle du moins, reprit Emma, été bonne pour vous depuis
notre séparation?
-- Oh! ni bonne... ni mauvaise.
-- Il aurait peut-être mieux valu ne jamais nous quitter.
-- Oui..., peut-être!
-- Tu crois? dit-elle en se rapprochant.
Et elle soupira.
-- O Rodolphe! si tu savais... Je t'ai bien aimé!
Ce fut alors qu'elle prit sa main, et ils restèrent quelque temps
les doigts entrelacés, -- comme le premier jour, aux Comices! Par
un geste d'orgueil, il se débattait sous l'attendrissement. Mais,
s'affaissant contre sa poitrine, elle lui dit:
-- Comment voulais-tu que je vécusse sans toi? On ne peut pas se
déshabituer du bonheur! J'étais désespérée! j'ai cru mourir! Je te
conterai tout cela, tu verras. Et toi... tu m'as fuie!...
Car, depuis trois ans, il l'avait soigneusement évitée par suite
de cette lâcheté naturelle qui caractérise le sexe fort; et Emma
continuait avec des gestes mignons de tête, plus câline qu'une
chatte amoureuse:
-- Tu en aimes d'autres, avoue-le. Oh! je les comprends, va! je
les excuse; tu les auras séduites, comme tu m'avais séduite. Tu es
un homme, toi! tu as tout ce qu'il faut pour te faire chérir. Mais
nous recommencerons, n'est-ce pas? nous nous aimerons! Tiens, je
ris, je suis heureuse!... parle donc!
Et elle était ravissante à voir, avec son regard où tremblait une
larme, comme l'eau d'un orage dans un calice bleu.
Il l'attira sur ses genoux, et il caressait du revers de la main
ses bandeaux lisses, où, dans la clarté du crépuscule, miroitait
comme une flèche d'or un dernier rayon du soleil. Elle penchait le
front; il finit par la baiser sur les paupières, tout doucement,
du bout de ses lèvres.
-- Mais tu as pleuré! dit-il. Pourquoi?
Elle éclata en sanglots. Rodolphe crut que c'était l'explosion de
son amour; comme elle se taisait, il prit ce silence pour une
dernière pudeur, et alors il s'écria:
-- Ah! pardonne-moi! tu es la seule qui me plaise. J'ai été
imbécile et méchant! Je t'aime, je t'aimerai toujours!... Qu'as-
tu? dis-le donc!
Il s'agenouillait.
-- Eh bien!... je suis ruinée, Rodolphe! Tu vas me prêter trois
mille francs!
-- Mais..., mais..., dit-il en se relevant peu à peu, tandis que
sa physionomie prenait une expression grave.
-- Tu sais, continuait-elle vite, que mon mari avait placé toute
sa fortune chez un notaire; il s'est enfui. Nous avons emprunté;
les clients ne payaient pas. Du reste la liquidation n'est pas
finie; nous en aurons plus tard. Mais, aujourd'hui, faute de trois
mille francs, on va nous saisir; c'est à présent, à l'instant
même; et, comptant sur ton amitié, je suis venue.
-- Ah! pensa Rodolphe, qui devint très pâle tout à coup, c'est
pour cela qu'elle est venue!
Enfin il dit d'un air calme:
-- Je ne les ai pas, chère madame.
Il ne mentait point. Il les eût eus qu'il les aurait donnés, sans
doute, bien qu'il soit généralement désagréable de faire de si
belles actions: une demande pécuniaire, de toutes les bourrasques
qui tombent sur l'amour, étant la plus froide et la plus
déracinante.
Elle resta d'abord quelques minutes à le regarder.
-- Tu ne les as pas!
Elle répéta plusieurs fois:
-- Tu ne les as pas!... J'aurais dû m'épargner cette dernière
honte. Tu ne m'as jamais aimée! tu ne vaux pas mieux que les
autres!
Elle se trahissait, elle se perdait.
Rodolphe l'interrompit, affirmant qu'il se trouvait «gêné» lui-
même.
-- Ah! je te plains! dit Emma. Oui, considérablement!...
Et, arrêtant ses yeux sur une carabine damasquinée qui brillait
dans la panoplie:
-- Mais, lorsqu'on est si pauvre, on ne met pas d'argent à la
crosse de son fusil! On n'achète pas une pendule avec des
incrustations d'écaille! continuait-elle en montrant l'horloge de
Boulle; ni des sifflets de vermeil pour ses fouets -- elle les
touchait! -- ni des breloques pour sa montre! Oh! rien ne lui
manque! Jusqu'à un porte-liqueurs dans sa chambre; car tu t'aimes,
tu vis bien, tu as un château, des fermes, des bois; tu chasses à
courre, tu voyages à Paris... Eh! quand ce ne serait que cela,
s'écria-t-elle en prenant sur la cheminée ses boutons de
manchettes, que la moindre de ces niaiseries! on en peut faire de
l'argent!...
Oh! je n'en veux pas! garde-les!
Et elle lança bien loin les deux boutons, dont la chaîne d'or se
rompit en cognant contre la muraille.
-- Mais, moi, je t'aurais tout donné, j'aurais tout vendu,
j'aurais travaillé de mes mains, j'aurais mendié sur les routes,
pour un sourire, pour un regard, pour t'entendre dire: «Merci!» Et
tu restes là tranquillement dans ton fauteuil, comme si déjà tu ne
m'avais pas fait assez souffrir? Sans toi, sais-tu bien, j'aurais
pu vivre heureuse! Qui t'y forçait? Était-ce une gageure? Tu
m'aimais cependant, tu le disais... Et tout à l'heure encore...
Ah! il eût mieux valu me chasser! J'ai les mains chaudes de tes
baisers, et voilà la place, sur le tapis, où tu jurais à mes
genoux une éternité d'amour. Tu m'y as fait croire: tu m'as
pendant deux ans, traînée dans le rêve le plus magnifique et le
plus suave!... Hein! nos projets de voyage, tu te rappelles? Oh!
ta lettre, ta lettre! elle m'a déchiré le coeur!... Et puis, quand
je reviens vers lui, vers lui, qui est riche, heureux, libre! pour
implorer un secours que le premier venu rendrait, suppliante et
lui rapportant toute ma tendresse, il me repousse, parce que ça
lui coûterait trois mille francs!
-- Je ne les ai pas! répondit Rodolphe avec ce calme parfait dont
se recouvrent comme d'un bouclier les colères résignées.
Elle sortit. Les murs tremblaient, le plafond l'écrasait; et elle
repassa par la longue allée, en trébuchant contre les tas de
feuilles mortes que le vent dispersait. Enfin elle arriva au saut-
de-loup devant la grille; elle se cassa les ongles contre la
serrure, tant elle se dépêchait pour l'ouvrir. Puis, cent pas plus
loin, essoufflée, près de tomber, elle s'arrêta. Et alors, se
détournant, elle aperçut encore une fois l'impassible château,
avec le parc, les jardins, les trois cours, et toutes les fenêtres
de la façade.
Elle resta perdue de stupeur, et n'ayant plus conscience d'elle-
même que par le battement de ses artères, qu'elle croyait entendre
s'échapper comme une assourdissante musique qui emplissait la
campagne. Le sol sous ses pieds était plus mou qu'une onde, et les
sillons lui parurent d'immenses vagues brunes, qui déferlaient.
Tout ce qu'il y avait dans sa tête de réminiscences, d'idées,
s'échappait à la fois, d'un seul bond, comme les mille pièces d'un
feu d'artifice. Elle vit son père, le cabinet de Lheureux, leur
chambre là-bas, un autre paysage. La folie la prenait, elle eut
peur, et parvint à se ressaisir, d'une manière confuse, il est
vrai; car elle ne se rappelait point la cause de son horrible
état, c'est-à-dire la question d'argent. Elle ne souffrait que de
son amour, et sentait son âme l'abandonner par ce souvenir, comme
les blessés, en agonisant, sentent l'existence qui s'en va par
leur plaie qui saigne.
La nuit tombait, des corneilles volaient.
Il lui sembla tout à coup que des globules couleur de feu
éclataient dans l'air comme des balles fulminantes en
s'aplatissant, et tournaient, tournaient, pour aller se fondre sur
la neige, entre les branches des arbres. Au milieu de chacun
d'eux, la figure de Rodolphe apparaissait. Ils se multiplièrent,
et ils se rapprochaient, la pénétraient; tout disparut. Elle
reconnut les lumières des maisons, qui rayonnaient de loin dans le
brouillard.
Alors sa situation, telle qu'un abîme, se représenta. Elle
haletait à se rompre la poitrine. Puis, dans un transport
d'héroïsme qui la rendait presque joyeuse, elle descendit la côte
en courant, traversa la planche aux vaches, le sentier, l'allée,
les halles, et arriva devant la boutique du pharmacien.
Il n'y avait personne. Elle allait entrer; mais, au bruit de la
sonnette, on pouvait venir; et, se glissant par la barrière,
retenant son haleine, tâtant les murs, elle s'avança jusqu'au
seuil de la cuisine, où brûlait une chandelle posée sur le
fourneau. Justin, en manches de chemise, emportait un plat.
-- Ah! ils dînent. Attendons.
Il revint. Elle frappa contre la vitre. Il sortit.
-- La clef! celle d'en haut, où sont les...
-- Comment?
Et il la regardait, tout étonné par la pâleur de son visage, qui
tranchait en blanc sur le fond noir de la nuit. Elle lui apparut
extraordinairement belle, et majestueuse comme un fantôme; sans
comprendre ce qu'elle voulait, il pressentait quelque chose de
terrible.
Mais elle reprit vivement, à voix basse, d'une voix douce,
dissolvante:
-- Je la veux! donne-la-moi.
Comme la cloison était mince, on entendait le cliquetis des
fourchettes sur les assiettes dans la salle à manger.
Elle prétendit avoir besoin de tuer les rats qui l'empêchaient de
dormir.
-- Il faudrait que j'avertisse monsieur.
-- Non! reste!
Puis, d'un air indifférent:
-- Eh! ce n'est pas la peine, je lui dirai tantôt. Allons,
éclaire-moi!
Elle entra dans le corridor où s'ouvrait la porte du laboratoire.
Il y avait contre la muraille une clef étiquetée capharnaüm.
-- Justin! cria l'apothicaire, qui s'impatientait.
-- Montons!
Et il la suivit.
La clef tourna dans la serrure, et elle alla droit vers la
troisième tablette, tant son souvenir la guidait bien, saisit le
bocal bleu, en arracha le bouchon, y fourra sa main, et, la
retirant pleine d'une poudre blanche, elle se mit à manger à même.
-- Arrêtez! s'écria-t-il en se jetant sur elle.
-- Tais-toi! on viendrait...
Il se désespérait, voulait appeler.
-- N'en dis rien, tout retomberait sur ton maître!
Puis elle s'en retourna subitement apaisée, et presque dans la
sérénité d'un devoir accompli.
Quand Charles, bouleversé par la nouvelle de la saisie, était
rentré à la maison, Emma venait d'en sortir. Il cria, pleura,
s'évanouit, mais elle ne revint pas. Où pouvait-elle être? Il
envoya Félicité chez Homais, chez M. Tuvache, chez Lheureux, au
Lion d'or, partout; et, dans les intermittences de son angoisse,
il voyait sa considération anéantie, leur fortune perdue, l'avenir
de Berthe brisé! Par quelle cause?... pas un mot! Il attendit
jusqu'à six heures du soir. Enfin, n'y pouvant plus tenir, et
imaginant qu'elle était partie pour Rouen, il alla sur la grande
route, fit une demi-lieue, ne rencontra personne, attendit encore
et s'en revint.
Elle était rentrée.
-- Qu'y avait-il?... Pourquoi?... Explique-moi!...
Elle s'assit à son secrétaire, et écrivit une lettre qu'elle
cacheta lentement, ajoutant la date du jour et l'heure.
Puis elle dit d'un ton solennel:
-- Tu la liras demain; d'ici là, je t'en prie, ne m'adresse pas
une seule question!... Non, pas une!
-- Mais...
-- Oh! laisse-moi!
Et elle se coucha tout du long sur son lit.
Une saveur âcre qu'elle sentait dans sa bouche la réveilla. Elle
entrevit Charles et referma les yeux.
Elle s'épiait curieusement, pour discerner si elle ne souffrait
pas. Mais non! rien encore. Elle entendait le battement de la
pendule, le bruit du feu, et Charles, debout près de sa couche,
qui respirait.
-- Ah! c'est bien peu de chose, la mort! Pensait-elle; je vais
m'endormir, et tout sera fini!
Elle but une gorgée d'eau et se tourna vers la muraille.
Cet affreux goût d'encre continuait.
-- J'ai soif!... oh! j'ai bien soif! soupira-t-elle.
-- Qu'as-tu donc? dit Charles, qui lui tendait un verre.
-- Ce n'est rien!... Ouvre la fenêtre..., j'étouffe!
Et elle fut prise d'une nausée si soudaine, qu'elle eut à peine le
temps de saisir son mouchoir sous l'oreiller.
-- Enlève-le! dit-elle vivement; jette-le!
Il la questionna; elle ne répondit pas. Elle se tenait immobile,
de peur que la moindre émotion ne la fît vomir. Cependant, elle
sentait un froid de glace qui lui montait des pieds jusqu'au
coeur.
-- Ah! voilà que ça commence! murmura-t-elle.
-- Que dis-tu?
Elle roulait sa tête avec un geste doux plein d'angoisse, et tout
en ouvrant continuellement les mâchoires, comme si elle eût porté
sur sa langue quelque chose de très lourd. À huit heures, les
vomissements reparurent.
Charles observa qu'il y avait au fond de la cuvette une sorte de
gravier blanc, attaché aux parois de la porcelaine.
-- C'est extraordinaire! c'est singulier! répéta-t-il.
Mais elle dit d'une voix forte:
-- Non, tu te trompes!
Alors, délicatement et presque en la caressant, il lui passa la
main sur l'estomac. Elle jeta un cri aigu. Il se recula tout
effrayé.
Puis elle se mit à geindre, faiblement d'abord. Un grand frisson
lui secouait les épaules, et elle devenait plus pâle que le drap
où s'enfonçaient ses doigts crispés. Son pouls inégal était
presque insensible maintenant.
Des gouttes suintaient sur sa figure bleuâtre, qui semblait comme
figée dans l'exhalaison d'une vapeur métallique. Ses dents
claquaient, ses yeux agrandis regardaient vaguement autour d'elle,
et à toutes les questions elle ne répondait qu'en hochant la tête;
même elle sourit deux ou trois fois. Peu à peu, ses gémissements
furent plus forts. Un hurlement sourd lui échappa; elle prétendit
qu'elle allait mieux et qu'elle se lèverait tout à l'heure. Mais
les convulsions la saisirent; elle s'écria:
-- Ah! c'est atroce, mon Dieu!
Il se jeta à genoux contre son lit.
-- Parle! qu'as-tu mangé? Réponds, au nom du ciel!
Et il la regardait avec des yeux d'une tendresse comme elle n'en
avait jamais vu.
-- Eh bien, là..., là!... dit-elle d'une voix défaillante.
Il bondit au secrétaire, brisa le cachet et lut tout haut: Qu'on
n'accuse personne... Il s'arrêta, se passa la main sur les yeux,
et relut encore.
-- Comment!... Au secours! à moi!
Et il ne pouvait que répéter ce mot: «Empoisonnée! empoisonnée!»
Félicité courut chez Homais, qui l'exclama sur la place; madame
Lefrançois l'entendit au Lion d'or; quelques-uns se levèrent pour
l'apprendre à leurs voisins, et toute la nuit le village fut en
éveil.
Éperdu, balbutiant, près de tomber, Charles tournait dans la
chambre. Il se heurtait aux meubles, s'arrachait les cheveux, et
jamais le pharmacien n'avait cru qu'il pût y avoir de si
épouvantable spectacle.
Il revint chez lui pour écrire à M. Canivet et au docteur
Larivière. Il perdait la tête; il fit plus de quinze brouillons.
Hippolyte partit à Neufchâtel, et Justin talonna si fort le cheval
de Bovary, qu'il le laissa dans la côte du bois Guillaume, fourbu
et aux trois quarts crevé.
Charles voulut feuilleter son dictionnaire de médecine; il n'y
voyait pas, les lignes dansaient.
-- Du calme! dit l'apothicaire. Il s'agit seulement d'administrer
quelque puissant antidote. Quel est le poison?
Charles montra la lettre. C'était de l'arsenic.
-- Eh bien, reprit Homais, il faudrait en faire l'analyse.
Car il savait qu'il faut, dans tous les empoisonnements, faire une
analyse; et l'autre, qui ne comprenait pas, répondit:
-- Ah! faites! faites! sauvez-la...
Puis, revenu près d'elle, il s'affaissa par terre sur le tapis, et
il restait la tête appuyée contre le bord de sa couche, à
sangloter.
-- Ne pleure pas! lui dit-elle. Bientôt je ne te tourmenterai
plus!
-- Pourquoi? Qui t'a forcée?
Elle répliqua:
-- Il le fallait, mon ami.
-- N'étais-tu pas heureuse? Est-ce ma faute? J'ai fait tout ce que
j'ai pu pourtant!
-- Oui..., c'est vrai..., tu es bon, toi!
Et elle lui passait la main dans les cheveux, lentement. La
douceur de cette sensation surchargeait sa tristesse; il sentait
tout son être s'écrouler de désespoir à l'idée qu'il fallait la
perdre, quand, au contraire, elle avouait pour lui plus d'amour
que jamais; et il ne trouvait rien; il ne savait pas, il n'osait,
l'urgence d'une résolution immédiate achevant de le bouleverser.
Elle en avait fini, songeait-elle, avec toutes les trahisons, les
bassesses et les innombrables convoitises qui la torturaient. Elle
ne haïssait personne, maintenant; une confusion de crépuscule
s'abattait en sa pensée, et de tous les bruits de la terre Emma
n'entendait plus que l'intermittente lamentation de ce pauvre
coeur, douce et indistincte, comme le dernier écho d'une symphonie
qui s'éloigne.
-- Amenez-moi la petite, dit-elle en se soulevant du coude.
-- Tu n'es pas plus mal, n'est-ce pas? demanda Charles.
-- Non! non!
L'enfant arriva sur le bras de sa bonne, dans sa longue chemise de
nuit, d'où sortaient ses pieds nus, sérieuse et presque rêvant
encore. Elle considérait avec étonnement la chambre tout en
désordre, et clignait des yeux, éblouie par les flambeaux qui
brûlaient sur les meubles. Ils lui rappelaient sans doute les
matins du jour de l'an ou de la mi-carême, quand, ainsi réveillée
de bonne heure à la clarté des bougies, elle venait dans le lit de
sa mère pour y recevoir ses étrennes, car elle se mit à dire:
-- Où est-ce donc, maman?
Et comme tout le monde se taisait:
-- Mais je ne vois pas mon petit soulier!
Félicité la penchait vers le lit, tandis qu'elle regardait
toujours du côté de la cheminée.
-- Est-ce nourrice qui l'aurait pris? demanda-t-elle.
Et, à ce nom, qui la reportait dans le souvenir de ses adultères
et de ses calamités, madame Bovary détourna sa tête, comme au
dégoût d'un autre poison plus fort qui lui remontait à la bouche.
Berthe, cependant, restait posée sur le lit.
-- Oh! comme tu as de grands yeux, maman! comme tu es pâle! comme
tu sues!...
Sa mère la regardait.
-- J'ai peur! dit la petite en se reculant.
Emma prit sa main pour la baiser; elle se débattait.
-- Assez! qu'on l'emmène! s'écria Charles, qui sanglotait dans
l'alcôve.
Puis les symptômes s'arrêtèrent un moment; elle paraissait moins
agitée; et, à chaque parole insignifiante, à chaque souffle de sa
poitrine un peu plus calme, il reprenait espoir. Enfin, lorsque
Canivet entra, il se jeta dans ses bras en pleurant.
-- Ah! c'est vous! merci! vous êtes bon! Mais tout va mieux.
Tenez, regardez-la...
Le confrère ne fut nullement de cette opinion, et, n'y allant pas,
comme il le disait lui-même, par quatre chemins, il prescrivit de
l'émétique, afin de dégager complètement l'estomac.
Elle ne tarda pas à vomir du sang. Ses lèvres se serrèrent
davantage. Elle avait les membres crispés, le corps couvert de
taches brunes, et son pouls glissait sous les doigts comme un fil
tendu, comme une corde de harpe près de se rompre.
Puis elle se mettait à crier, horriblement. Elle maudissait le
poison, l'invectivait, le suppliait de se hâter, et repoussait de
ses bras roidis tout ce que Charles, plus agonisant qu'elle,
s'efforçait de lui faire boire. Il était debout, son mouchoir sur
les lèvres, râlant, pleurant, et suffoqué par des sanglots qui le
secouaient jusqu'aux talons; Félicité courait çà et là dans la
chambre; Homais, immobile, poussait de gros soupirs, et
M. Canivet, gardant toujours son aplomb, commençait néanmoins à se
sentir troublé.
-- Diable!... cependant... elle est purgée, et, du moment que la
cause cesse...
-- L'effet doit cesser, dit Homais; c'est évident.
-- Mais sauvez-la! exclamait Bovary.
Aussi, sans écouter le pharmacien, qui hasardait encore cette
hypothèse: «C'est peut-être un paroxysme salutaire», Canivet
allait administrer de la thériaque, lorsqu'on entendit le
claquement d'un fouet; toutes les vitres frémirent, et, une
berline de poste qu'enlevaient à plein poitrail trois chevaux
crottés jusqu'aux oreilles, débusqua d'un bond au coin des halles.
C'était le docteur Larivière.
L'apparition d'un dieu n'eût pas causé plus d'émoi. Bovary leva
les mains, Canivet s'arrêta court, et Homais retira son bonnet
grec bien avant que le docteur fût entré.
Il appartenait à la grande école chirurgicale sortie du tablier de
Bichat, à cette génération, maintenant disparue, de praticiens
philosophes qui, chérissant leur art d'un amour fanatique,
l'exerçaient avec exaltation et sagacité! Tout tremblait dans son
hôpital quand il se mettait en colère, et ses élèves le vénéraient
si bien, qu'ils s'efforçaient, à peine établis, de l'imiter le
plus possible; de sorte que l'on retrouvait sur eux, par les
villes d'alentour, sa longue douillette de mérinos et son large
habit noir, dont les parements déboutonnés couvraient un peu ses
mains charnues, de fort belles mains, et qui n'avaient jamais de
gants, comme pour être plus promptes à plonger dans les misères.
Dédaigneux des croix, des titres et des académies, hospitalier,
libéral, paternel avec les pauvres et pratiquant la vertu sans y
croire, il eût presque passé pour un saint si la finesse de son
esprit ne l'eût fait craindre comme un démon. Son regard, plus
tranchant que ses bistouris, vous descendait droit dans l'âme et
désarticulait tout mensonge à travers les allégations et les
pudeurs. Et il allait ainsi, plein de cette majesté débonnaire que
donnent la conscience d'un grand talent, de la fortune, et
quarante ans d'une existence laborieuse et irréprochable.
Il fronça les sourcils dès la porte, en apercevant la face
cadavéreuse d'Emma, étendue sur le dos, la bouche ouverte. Puis,
tout en ayant l'air d'écouter Canivet, il se passait l'index sous
les narines et répétait:
-- C'est bien, c'est bien.
Mais il fit un geste lent des épaules. Bovary l'observa: ils se
regardèrent; et cet homme, si habitué pourtant à l'aspect des
douleurs, ne put retenir une larme qui tomba sur son jabot.
Il voulut emmener Canivet dans la pièce voisine. Charles le
suivit.
-- Elle est bien mal, n'est-ce pas? Si l'on posait des sinapismes?
je ne sais quoi! Trouvez donc quelque chose, vous qui en avez tant
sauvé!
Charles lui entourait le corps de ses deux bras, et il le
contemplait d'une manière effarée, suppliante, à demi pâmé contre
sa poitrine.
-- Allons, mon pauvre garçon, du courage! Il n'y a plus rien à
faire.
Et le docteur Larivière se détourna.
-- Vous partez?
-- Je vais revenir.
Il sortit comme pour donner un ordre au postillon, avec le sieur
Canivet, qui ne se souciait pas non plus de voir Emma mourir entre
ses mains.
Le pharmacien les rejoignit sur la place. Il ne pouvait, par
tempérament, se séparer des gens célèbres. Aussi conjura-t-il
M. Larivière de lui faire cet insigne honneur d'accepter à
déjeuner.
On envoya bien vite prendre des pigeons au Lion d'or, tout ce
qu'il y avait de côtelettes à la boucherie, de la crème chez
Tuvache, des oeufs chez Lestiboudois, et l'apothicaire aidait lui-
même aux préparatifs, tandis que madame Homais disait, en tirant
les cordons de sa camisole:
-- Vous ferez excuse, monsieur; car dans notre malheureux pays, du
moment qu'on n'est pas prévenu la veille...
-- Les verres à patte!!! souffla Homais.
-- Au moins, si nous étions à la ville, nous aurions la ressource
des pieds farcis.
-- Tais-toi!... À table, docteur!
Il jugea bon, après les premiers morceaux, de fournir quelques
détails sur la catastrophe:
-- Nous avons eu d'abord un sentiment de siccité au pharynx, puis
des douleurs intolérables à l'épigastre, superpurgation, coma.
-- Comment s'est-elle donc empoisonnée?
-- Je l'ignore, docteur, et même je ne sais pas trop où elle a pu
se procurer cet acide arsénieux.
Justin, qui apportait alors une pile d'assiettes, fut saisi d'un
tremblement.
-- Qu'as-tu? dit le pharmacien.
Le jeune homme, à cette question, laissa tout tomber par terre,
avec un grand fracas.
-- Imbécile! s'écria Homais, maladroit! lourdaud! fichu âne!
Mais, soudain, se maîtrisant:
-- J'ai voulu, docteur, tenter une analyse, et primo, j'ai
délicatement introduit dans un tube...
-- Il aurait mieux valu, dit le chirurgien, lui introduire vos
doigts dans la gorge.
Son confrère se taisait, ayant tout à l'heure reçu
confidentiellement une forte semonce à propos de son émétique, de
sorte que ce bon Canivet, si arrogant et verbeux lors du pied-bot,
était très modeste aujourd'hui; il souriait sans discontinuer,
d'une manière approbative.
Homais s'épanouissait dans son orgueil d'amphitryon, et
l'affligeante idée de Bovary contribuait vaguement à son plaisir,
par un retour égoïste qu'il faisait sur lui-même. Puis la présence
du Docteur le transportait. Il étalait son érudition, il citait
pêle-mêle les cantharides, l'upas, le mancenillier, la vipère.
-- Et même j'ai lu que différentes personnes s'étaient trouvées
intoxiquées, docteur, et comme foudroyées par des boudins qui
avaient subi une trop véhémente fumigation! Du moins, c'était dans
un fort beau rapport, composé par une de nos sommités
pharmaceutiques, un de nos maîtres, l'illustre Cadet de
Gassicourt!
Madame Homais réapparut, portant une de ces vacillantes machines
que l'on chauffe avec de l'esprit-de-vin; car Homais tenait à
faire son café sur la table, l'ayant d'ailleurs torréfié lui-même,
porphyrisé lui-même, mixtionné lui-même.
-- _Saccharum_, docteur, dit-il en offrant du sucre.
Puis il fit descendre tous ses enfants, curieux d'avoir l'avis du
chirurgien sur leur constitution.
Enfin, M. Larivière allait partir, quand madame Homais lui demanda
une consultation pour son mari. Il s'épaississait le sang à
s'endormir chaque soir après le dîner.
-- Oh! ce n'est pas le sens qui le gêne.
Et, souriant un peu de ce calembour inaperçu, le docteur ouvrit la
porte. Mais la pharmacie regorgeait de monde; et il eut grand-
peine à pouvoir se débarrasser du sieur Tuvache, qui redoutait
pour son épouse une fluxion de poitrine, parce qu'elle avait
coutume de cracher dans les cendres; puis de M. Binet, qui
éprouvait parfois des fringales, et de madame Caron, qui avait des
picotements; de Lheureux, qui avait des vertiges; de Lestiboudois,
qui avait un rhumatisme; de madame Lefrançois, qui avait des
aigreurs. Enfin les trois chevaux détalèrent, et l'on trouva
généralement qu'il n'avait point montré de complaisance.
L'attention publique fut distraite par l'apparition de
M. Bournisien, qui passait sous les halles avec les saintes
huiles.
Homais, comme il le devait à ses principes, compara les prêtres à
des corbeaux qu'attire l'odeur des morts; la vue d'un
ecclésiastique lui était personnellement désagréable, car la
soutane le faisait rêver au linceul, et il exécrait l'une un peu
par épouvante de l'autre.
Néanmoins, ne reculant pas devant ce qu'il appelait sa mission, il
retourna chez Bovary en compagnie de Canivet, que M. Larivière,
avant de partir, avait engagé fortement à cette démarche; et même,
sans les représentations de sa femme, il eût emmené avec lui ses
deux fils, afin de les accoutumer aux fortes circonstances, pour
que ce fût une leçon, un exemple, un tableau solennel qui leur
restât plus tard dans la tête.
La chambre, quand ils entrèrent, était toute pleine d'une
solennité lugubre. Il y avait sur la table à ouvrage, recouverte
d'une serviette blanche, cinq ou six petites boules de coton dans
un plat d'argent, près d'un gros crucifix, entre deux chandeliers
qui brûlaient. Emma, le menton contre sa poitrine, ouvrait
démesurément les paupières; et ses pauvres mains se traînaient sur
les draps, avec ce geste hideux et doux des agonisants qui
semblent vouloir déjà se recouvrir du suaire. Pâle comme une
statue, et les yeux rouges comme des charbons, Charles, sans
pleurer, se tenait en face d'elle, au pied du lit, tandis que le
prêtre, appuyé sur un genou, marmottait des paroles basses.
Elle tourna sa figure lentement, et parut saisie de joie à voir
tout à coup l'étole violette, sans doute retrouvant au milieu d'un
apaisement extraordinaire la volupté perdue de ses premiers
élancements mystiques, avec des visions de béatitude éternelle qui
commençaient.
Le prêtre se releva pour prendre le crucifix; alors elle allongea
le cou comme quelqu'un qui a soif, et, collant ses lèvres sur le
corps de l'Homme-Dieu, elle y déposa de toute sa force expirante
le plus grand baiser d'amour qu'elle eût jamais donné. Ensuite il
récita le Misereatur et Undulgentiam, trempa son pouce droit dans
l'huile et commença les onctions: d'abord sur les yeux, qui
avaient tant convoité toutes les somptuosités terrestres; puis sur
les narines, friandes de brises tièdes et de senteurs amoureuses;
puis sur la bouche, qui s'était ouverte pour le mensonge, qui
avait gémi d'orgueil et crié dans la luxure; puis sur les mains,
qui se délectaient aux contacts suaves, et enfin sur la plante des
pieds, si rapides autrefois quand elle courait à l'assouvissance
de ses désirs, et qui maintenant ne marcheraient plus.
Le curé s'essuya les doigts, jeta dans le feu les brins de coton
trempés d'huile, et revint s'asseoir près de la moribonde pour lui
dire qu'elle devait à présent joindre ses souffrances à celles de
Jésus-Christ et s'abandonner à la miséricorde divine.
En finissant ses exhortations, il essaya de lui mettre dans la
main un cierge bénit, symbole des gloires célestes dont elle
allait tout à l'heure être environnée. Emma, trop faible, ne put
fermer les doigts, et le cierge, sans M. Bournisien, serait tombé
à terre.
Cependant elle n'était plus aussi pâle, et son visage avait une
expression de sérénité, comme si le sacrement l'eût guérie.
Le prêtre ne manqua point d'en faire l'observation; il expliqua,
même à Bovary que le Seigneur, quelquefois, prolongeait
l'existence des personnes lorsqu'il le jugeait convenable pour
leur salut; et Charles se rappela un jour où, ainsi près de
mourir, elle avait reçu la communion.
-- Il ne fallait peut-être pas se désespérer, pensa-t-il.
En effet, elle regarda tout autour d'elle, lentement, comme
quelqu'un qui se réveille d'un songe; puis, d'une voix distincte,
elle demanda son miroir, et elle resta penchée dessus quelque
temps, jusqu'au moment où de grosses larmes lui découlèrent des
yeux. Alors elle se renversa la tête en poussant un soupir et
retomba sur l'oreiller.
Sa poitrine aussitôt se mit à haleter rapidement. La langue tout
entière lui sortit hors de la bouche; ses yeux, en roulant,
pâlissaient comme deux globes de lampe qui s'éteignent, à la
croire déjà morte, sans l'effrayante accélération de ses côtes,
secouées par un souffle furieux, comme si l'âme eût fait des bonds
pour se détacher. Félicité s'agenouilla devant le crucifix, et le
pharmacien lui-même fléchit un peu les jarrets, tandis que
M. Canivet regardait vaguement sur la place. Bournisien s'était
remis en prière, la figure inclinée contre le bord de la couche,
avec sa longue soutane noire qui traînait derrière lui dans
l'appartement. Charles était de l'autre côté, à genoux, les bras
étendus vers Emma. Il avait pris ses mains et il les serrait,
tressaillant à chaque battement de son coeur, comme au contrecoup
d'une ruine qui tombe. À mesure que le râle devenait plus fort,
l'ecclésiastique précipitait ses oraisons; elles se mêlaient aux
sanglots étouffés de Bovary, et quelquefois tout semblait
disparaître dans le sourd murmure des syllabes latines, qui
tintaient comme un glas de cloche.
Tout à coup, on entendit sur le trottoir un bruit de gros sabots,
avec le frôlement d'un bâton; et une voix s'éleva, une voix
rauque, qui chantait:
_Souvent la chaleur d'un beau jour_
_Fait rêver fillette à l'amour._
Emma se releva comme un cadavre que l'on galvanise, les cheveux
dénoués, la prunelle fixe, béante.
_Pour amasser diligemment_
_Les épis que la faux moissonne,_
_Ma Nanette va s'inclinant_
_Vers le sillon qui nous les donne._
-- L'Aveugle s'écria-t-elle.
Et Emma se mit à rire, d'un rire atroce, frénétique, désespéré,
croyant voir la face hideuse du misérable, qui se dressait dans
les ténèbres éternelles comme un épouvantement.
_Il souffla bien fort ce jour-là,_
_Et le jupon court s'envola!_
Une convulsion la rabattit sur le matelas. Tous s'approchèrent.
Elle n'existait plus.
IX
Il y a toujours après la mort de quelqu'un comme une stupéfaction
qui se dégage, tant il est difficile de comprendre cette survenue
du néant et de se résigner à y croire. Mais, quand il s'aperçut
pourtant de son immobilité, Charles se jeta sur elle en criant:
-- Adieu! adieu!
Homais et Canivet l'entraînèrent hors de la chambre.
-- Modérez-vous!
-- Oui, disait-il en se débattant, je serai raisonnable, je ne
ferai pas de mal. Mais laissez-moi! je veux la voir! c'est ma
femme!
Et il pleurait.
-- Pleurez, reprit le pharmacien, donnez cours à la nature, cela
vous soulagera!
Devenu plus faible qu'un enfant, Charles se laissa conduire en
bas, dans la salle, et M. Homais bientôt s'en retourna chez lui.
Il fut sur la Place accosté par l'Aveugle, qui, s'étant traîné
jusqu'à Yonville dans l'espoir de la pommade antiphlogistique,
demandait à chaque passant où demeurait l'apothicaire.
-- Allons, bon! comme si je n'avais pas d'autres chiens à
fouetter! Ah! tant pis, reviens plus tard!
Et il entra précipitamment dans la pharmacie.
Il avait à écrire deux lettres, à faire une potion calmante pour
Bovary, à trouver un mensonge qui pût cacher l'empoisonnement et à
le rédiger en article pour le Fanal, sans compter les personnes
qui l'attendaient, afin d'avoir des informations; et, quand les
Yonvillais eurent tous entendu son histoire d'arsenic qu'elle
avait pris pour du sucre, en faisant une crème à la vanille,
Homais, encore une fois, retourna chez Bovary.
Il le trouva seul (M. Canivet venait de partir), assis dans le
fauteuil, près de la fenêtre, et contemplant d'un regard idiot les
pavés de la salle.
-- Il faudrait à présent, dit le pharmacien, fixer vous-même
l'heure de la cérémonie.
-- Pourquoi? quelle cérémonie?
Puis d'une voix balbutiante et effrayée:
-- Oh! non, n'est-ce pas? non, je veux la garder.
Homais, par contenance; prit une carafe sur l'étagère pour arroser
les géraniums.
-- Ah! merci, dit Charles, vous êtes bon!
Et il n'acheva pas, suffoquant sous une abondance de souvenirs que
ce geste du pharmacien lui rappelait.
Alors, pour le distraire, Homais jugea convenable de causer un peu
horticulture; les plantes avaient besoin d'humidité. Charles
baissa la tête en signe d'approbation.
-- Du reste, les beaux jours maintenant vont revenir.
-- Ah! fit Bovary.
L'apothicaire, à bout d'idées, se mit à écarter doucement les
petits rideaux du vitrage.
-- Tiens, voilà M. Tuvache qui passe.
Charles répéta comme une machine:
-- M. Tuvache qui passe.
Homais n'osa lui reparler des dispositions funèbres; ce fut
l'ecclésiastique qui parvint à l'y résoudre.
Il s'enferma dans son cabinet, prit une plume, et, après avoir
sangloté quelque temps, il écrivit:
«Je veux qu'on l'enterre dans sa robe de noces, avec des souliers
blancs, une couronne. On lui étaiera les cheveux sur les épaules;
trois cercueils, un de chêne, un d'acajou, un de plomb. Qu'on ne
me dise rien, j'aurai de la force. On lui mettra par-dessus tout
une grande pièce de velours vert. Je le veux. Faites-le.»
Ces messieurs s'étonnèrent beaucoup des idées romanesques de
Bovary, et aussitôt le pharmacien alla lui dire:
-- Ce velours me parait une superfétation. La dépense,
d'ailleurs...
-- Est-ce que cela vous regarde? s'écria Charles. Laissez-moi!
vous ne l'aimiez pas! Allez-vous-en!
L'ecclésiastique le prit par-dessous le bras pour lui faire faire
un tour de promenade dans le jardin. Il discourait sur la vanité
des choses terrestres. Dieu était bien grand, bien bon; on devait
sans murmure se soumettre à ses décrets, même le remercier.
Charles éclata en blasphèmes.
-- Je l'exècre, votre Dieu!
-- L'esprit de révolte est encore en vous, soupira
l'ecclésiastique.
Bovary était loin. Il marchait à grands pas, le long du mur, près
de l'espalier, et il grinçait des dents, il levait au ciel des
regards de malédiction; mais pas une feuille seulement n'en
bougea.
Une petite pluie tombait. Charles, qui avait la poitrine nue,
finit par grelotter; il rentra s'asseoir dans la cuisine.
À six heures; on entendit un bruit de ferraille sur la Place:
c'était l'Hirondelle qui arrivait; et il resta le front contre les
carreaux, à voir descendre les uns après les autres tous les
voyageurs. Félicité lui étendit un matelas dans le salon; il se
jeta dessus et s'endormit.
Bien que philosophe, M. Homais respectait les morts. Aussi, sans
garder rancune au pauvre Charles, il revint le soir pour faire la
veillée du cadavre, apportant avec lui trois volumes, et un
portefeuille afin de prendre des notes.
M. Bournisien s'y trouvait, et deux grands cierges brûlaient au
chevet du lit, que l'on avait tiré hors de l'alcôve.
L'apothicaire, à qui le silence pesait, ne tarda pas à formuler
quelques plaintes sur cette «infortunée jeune femme»; et le prêtre
répondit qu'il ne restait plus maintenant qu'à prier pour elle.
-- Cependant, reprit Homais, de deux choses l'une: ou elle est
morte en état de grâce (comme s'exprime l'Église), et alors elle
n'a nul besoin de nos prières; ou bien elle est décédée
impénitente (c'est, je crois, l'expression ecclésiastique), et
alors...
Bournisien l'interrompit, répliquant d'un ton bourru qu'il n'en
fallait pas moins prier.
-- Mais, objecta le pharmacien, puisque Dieu connaît tous nos
besoins, à quoi peut servir la prière?
-- Comment! fit l'ecclésiastique, la prière! Vous n'êtes donc pas
chrétien?
-- Pardonnez! dit Homais. J'admire le christianisme. Il a d'abord
affranchi les esclaves, introduit dans le monde une morale...
-- Il ne s'agit pas de cela! Tous les textes...
-- Oh! oh! quant aux textes, ouvrez l'histoire; on sait qu'ils ont
été falsifiés par les jésuites.
Charles entra, et, s'avançant vers le lit, il tira lentement les
rideaux.
Emma avait la tête penchée sur l'épaule droite. Le coin de sa
bouche, qui se tenait ouverte, faisait comme un trou noir au bas
de son visage; les deux pouces restaient infléchis dans la paume
des mains; une sorte de poussière blanche lui parsemait les cils,
et ses yeux commençaient à disparaître dans une pâleur visqueuse
qui ressemblait à une toile mince, comme si des araignées avaient
filé dessus. Le drap se creusait depuis ses seins jusqu'à ses
genoux, se relevant ensuite à la pointe des orteils; et il
semblait à Charles que des masses infinies, qu'un poids énorme
pesait sur elle.
L'horloge de l'église sonna deux heures. On entendait le gros
murmure de la rivière qui coulait dans les ténèbres, au pied de la
terrasse. M. Bournisien, de temps à autre, se mouchait bruyamment,
et Homais faisait grincer sa plume sur le papier.
-- Allons, mon bon ami, dit-il, retirez-vous, ce spectacle vous
déchire!
Charles une fois parti, le pharmacien et le curé recommencèrent
leurs discussions.
-- Lisez Voltaire! disait l'un; lisez d'Holbach, lisez
l'Encyclopédie!
-- Lisez les Lettres de quelques juifs portugais disait l'autre;
lisez la Raison du christianisme, par Nicolas, ancien magistrat!
Ils s'échauffaient, ils étaient rouges, ils parlaient à la fois
sans s'écouter; Bournisien se scandalisait d'une telle audace;
Homais s'émerveillait d'une telle bêtise; et ils n'étaient pas
loin de s'adresser des injures, quand Charles, tout à coup,
reparut. Une fascination l'attirait. Il remontait continuellement
l'escalier.
Il se posait en face d'elle pour la mieux voir, et il se perdait
en cette contemplation, qui n'était plus douloureuse à force
d'être profonde.
Il se rappelait des histoires de catalepsie, les miracles du
magnétisme; et il se disait qu'en le voulant extrêmement, il
parviendrait peut-être à la ressusciter. Une fois même il se
pencha vers elle, et il cria tout bas: «Emma! Emma!» Son haleine,
fortement poussée, fit trembler la flamme des cierges contre le
mur.
Au petit jour, madame Bovary mère arriva; Charles en l'embrassant,
eut un nouveau débordement de pleurs. Elle essaya, comme avait
tenté le pharmacien, de lui faire quelques observations sur les
dépenses de l'enterrement. Il s'emporta si fort qu'elle se tut, et
même il la chargea de se rendre immédiatement à la ville pour
acheter ce qu'il fallait.
Charles resta seul toute l'après-midi: on avait conduit Berthe
chez madame Homais; Félicité se tenait en haut, dans la chambre,
avec la mère Lefrançois.
Le soir, il reçut des visites. Il se levait, vous serrait les
mains sans pouvoir parler, puis l'on s'asseyait auprès des autres,
qui faisaient devant la cheminée un grand demi-cercle. La figure
basse et le jarret sur le genou, ils dandinaient leur jambe, tout
en poussant par intervalles un gros soupir; et chacun s'ennuyait
d'une façon démesurée; c'était pourtant à qui ne partirait pas.
Homais, quand il revint à neuf heures (on ne voyait que lui sur la
Place depuis deux jours), était chargé d'une provision de camphre,
de benjoin et d'herbes aromatiques. Il portait aussi un vase plein
de chlore, pour bannir les miasmes. À ce moment, la domestique,
madame Lefrançois et la mère Bovary tournaient autour d'Emma, en
achevant de l'habiller; et elles abaissèrent le long voile raide,
qui la recouvrit jusqu'à ses souliers de satin.
Félicité sanglotait:
-- Ah! ma pauvre maîtresse! ma pauvre maîtresse!
-- Regardez-la, disait en soupirant l'aubergiste, comme elle est
mignonne encore! Si l'on ne jurerait pas qu'elle va se lever tout
à l'heure.
Puis elles se penchèrent, pour lui mettre sa couronne.
Il fallut soulever un peu la tête, et alors un flot de liquides
noirs sortit, comme un vomissement, de sa bouche.
--Ah! mon Dieu! la robe, prenez garde! s'écria madame Lefrançois.
Aidez-nous donc! disait-elle au pharmacien. Est-ce que vous avez
peur, par hasard?
-- Moi, peur? répliqua-t-il en haussant les épaules. Ah bien, oui!
J'en ai vu d'autres à l'Hôtel-Dieu, quand j'étudiais la pharmacie!
Nous faisions du punch dans l'amphithéâtre aux dissections! Le
néant n'épouvante pas un philosophe; et même, je le dis souvent,
j'ai l'intention de léguer mon corps aux hôpitaux, afin de servir
plus tard à la Science.
En arrivant, le Curé demanda comment se portait Monsieur; et, sur
la réponse de l'apothicaire, il reprit:
-- Le coup, vous comprenez, est encore trop récent!
Alors Homais le félicita de n'être pas exposé, comme tout le
monde, à perdre une compagne chérie; d'où s'ensuivit une
discussion sur le célibat des prêtres.
-- Car, disait le pharmacien, il n'est pas naturel qu'un homme se
passe de femmes! On a vu des crimes...
-- Mais, sabre de bois! s'écria l'ecclésiastique, comment voulez-
vous qu'un individu pris dans le mariage puisse garder, par
exemple, le secret de la confession?
Homais attaqua la confession. Bournisien la défendit; il s'étendit
sur les restitutions qu'elle faisait opérer. Il cita différentes
anecdotes de voleurs devenus honnêtes tout à coup. Des militaires,
s'étant approchés du tribunal de la pénitence, avaient senti les
écailles leur tomber des yeux. Il y avait à Fribourg un
ministre...
Son compagnon dormait. Puis, comme il étouffait un peu dans
l'atmosphère trop lourde de la chambre, il ouvrit la fenêtre, ce
qui réveilla le pharmacien.
-- Allons, une prise! lui dit-il. Acceptez, cela dissipe.
Des aboiements continus se traînaient au loin, quelque part.
-- Entendez-vous un chien qui hurle? dit le pharmacien.
-- On prétend, qu'ils sentent les morts, répondit
l'ecclésiastique. C'est comme les abeilles: elles s'envolent de la
ruche au décès des personnes. Homais ne releva pas ces préjugés,
car il s'était rendormi.
M. Bournisien, plus robuste, continua quelque temps à remuer tout
bas les lèvres; puis, insensiblement, il baissa le menton, lâcha
son gros livre noir et se mit à ronfler.
Ils étaient en face l'un de l'autre, le ventre en avant, la figure
bouffie, l'air renfrogné, après tant de désaccord se rencontrant
enfin dans la même faiblesse humaine; et ils ne bougeaient pas
plus que le cadavre à côté d'eux, qui avait l'air de dormir.
Charles, en entrant, ne les réveilla point. C'était la dernière
fois. Il venait lui faire ses adieux.
Les herbes aromatiques fumaient encore, et des tourbillons de
vapeur bleuâtre se confondaient au bord de la croisée avec le
brouillard qui entrait. Il y avait quelques étoiles, et la nuit
était douce.
La cire des cierges tombait par grosses larmes sur les draps du
lit. Charles les regardait brûler, fatiguant ses yeux contre le
rayonnement de leur flamme jaune.
Des moires frissonnaient sur la robe de satin, blanche comme un
clair de lune. Emma disparaissait dessous; et il lui semblait que,
s'épandant au dehors d'elle-même, elle se perdait confusément dans
l'entourage des choses, dans le silence, dans la nuit, dans le
vent qui passait, dans les senteurs humides qui montaient.
Puis, tout à coup, il la voyait dans le jardin de Tostes, sur le
banc, contre la haie d'épines, ou bien à Rouen dans les rues, sur
le seuil de leur maison, dans la cour des Bertaux. Il entendait
encore le rire des garçons en gaieté qui dansaient sous les
pommiers; la chambre était pleine du parfum de sa chevelure, et sa
robe lui frissonnait dans les bras avec un bruit d'étincelles.
C'était la même, celle-là!
Il fut longtemps à se rappeler ainsi toutes les félicités
disparues, ses attitudes, ses gestes, le timbre de sa voix. Après
un désespoir, il en venait un autre, et toujours,
intarissablement, comme les flots d'une marée qui déborde.
Il eut une curiosité terrible: lentement, du bout des doigts, en
palpitant, il releva son voile. Mais il poussa un cri d'horreur
qui réveilla les deux autres. Ils l'entraînèrent en bas, dans la
salle.
Puis Félicité vint dire qu'il demandait des cheveux.
-- Coupez-en! répliqua l'apothicaire.
Et, comme elle n'osait, il s'avança lui-même, les ciseaux à la
main. Il tremblait si fort, qu'il piqua la peau des tempes en
plusieurs places. Enfin, se raidissant contre l'émotion, Homais
donna deux ou trois grands coups au hasard, ce qui fit des marques
blanches dans cette belle chevelure noire.
Le pharmacien et le curé se replongèrent dans leurs occupations,
non sans dormir de temps à autre, ce dont ils s'accusaient
réciproquement à chaque réveil nouveau. Alors M. Bournisien
aspergeait la chambre d'eau bénite et Homais jetait un peu de
chlore par terre.
Félicité avait eu soin de mettre pour eux, sur la commode, une
bouteille d'eau-de-vie, un fromage et une grosse brioche. Aussi
l'apothicaire, qui n'en pouvait plus, soupira, vers quatre heures
du matin:
-- Ma foi, je me sustenterais avec plaisir!
L'ecclésiastique ne se fit point prier; il sortit pour aller dire
sa messe, revint; puis ils mangèrent et trinquèrent, tout en
ricanant un peu, sans savoir pourquoi, excités par cette gaieté
vague qui vous prend après des séances de tristesse; et, au
dernier petit verre, le prêtre dit au pharmacien, tout en lui
frappant sur l'épaule:
-- Nous finirons par nous entendre!
Ils rencontrèrent en bas, dans le vestibule, les ouvriers qui
arrivaient. Alors Charles, pendant deux heures, eut à subir le
supplice du marteau qui résonnait sur les planches. Puis on la
descendit dans son cercueil de chêne, que l'on emboîta dans les
deux autres; mais, comme la bière était trop large, il fallut
boucher les interstices avec la laine d'un matelas. Enfin, quand
les trois couvercles furent rabotés, cloués, soudés, on l'exposa
devant la porte; on ouvrit toute grande la maison, et les gens
d'Yonville commencèrent à affluer.
Le père Rouault arriva. Il s'évanouit sur la Place en apercevant
le drap noir.
X
Il n'avait reçu la lettre du pharmacien que trente-six heures
après l'événement; et, par égard pour sa sensibilité, M. Homais
l'avait rédigée de telle façon qu'il était impossible de savoir à
quoi s'en tenir.
Le bonhomme tomba d'abord comme frappé d'apoplexie. Ensuite il
comprit qu'elle n'était pas morte. Mais elle pouvait l'être...
Enfin il avait passé sa blouse, pris son chapeau, accroché un
éperon à son soulier et était parti ventre à terre; et, tout le
long de la route, le père Rouault, haletant, se dévora
d'angoisses. Une fois même, il fut obligé de descendre. Il n'y
voyait plus, il entendait des voix autour de lui, il se sentait
devenir fou.
Le jour se leva. Il aperçut trois poules noires qui dormaient dans
un arbre; il tressaillit, épouvanté de ce présage. Alors il promit
à la sainte Vierge trois chasubles pour l'église, et qu'il irait
pieds nus depuis le cimetière des Bertaux jusqu'à la chapelle de
Vassonville.
Il entra dans Maromme en hélant les gens de l'auberge, enfonça la
porte d'un coup d'épaule, bondit au sac d'avoine, versa dans la
mangeoire une bouteille de cidre doux, et renfourcha son bidet,
qui faisait feu des quatre fers.
Il se disait qu'on la sauverait sans doute; les médecins
découvriraient un remède, c'était sûr. Il se rappela toutes les
guérisons miraculeuses qu'on lui avait contées.
Puis elle lui apparaissait morte. Elle était là, devant lui,
étendue sur le dos, au milieu de la route. Il tirait la bride et
l'hallucination disparaissait.
À Quincampoix, pour se donner du coeur, il but trois cafés l'un
sur l'autre.
Il songea qu'on s'était trompé de nom en écrivant. Il chercha la
lettre dans sa poche, l'y sentit, mais il n'osa pas l'ouvrir.
Il en vint à supposer que c'était peut-être une farce, une
vengeance de quelqu'un, une fantaisie d'homme en goguette; et,
d'ailleurs, si elle était morte, on le saurait? Mais non! la
campagne n'avait rien d'extraordinaire: le ciel était bleu, les
arbres se balançaient; un troupeau de moutons passa. Il aperçut le
village; on le vit accourant tout penché sur son cheval, qu'il
bâtonnait à grands coups, et dont les sangles dégouttelaient de
sang.
Quand il eut repris connaissance, il tomba tout en pleurs dans les
bras de Bovary:
-- Ma fille! Emma! mon enfant! expliquez-moi...?
Et l'autre répondait avec des sanglots:
-- Je ne sais pas, je ne sais pas! c'est une malédiction!
L'apothicaire les sépara.
-- Ces horribles détails sont inutiles. J'en instruirai monsieur.
Voici le monde qui vient. De la dignité, fichtre! de la
philosophie!
Le pauvre garçon voulut paraître fort, et. il répéta plusieurs
fois:
-- Oui..., du courage!
-- Eh bien, s'écria le bonhomme, j'en aurai, nom d'un tonnerre de
Dieu! Je m'en vas la conduire jusqu'au bout.
La cloche tintait. Tout était prêt. Il fallut se mettre en marche.
Et, assis dans une stalle du choeur, l'un près de l'autre, ils
virent passer, devant eux et repasser continuellement les trois
chantres qui psalmodiaient. Le serpent soufflait à pleine
poitrine. M. Bournisien, en grand appareil, chantait d'une voix
aiguë; il saluait le tabernacle, élevait les mains, étendait les
bras. Lestiboudois circulait dans l'église avec sa latte de
baleine; près du lutrin, la bière reposait entre quatre rangs de
cierges. Charles avait envie de se lever pour les éteindre.
Il tâchait cependant de s'exciter à la dévotion, de s'élancer dans
l'espoir d'une vie future où il la reverrait. Il imaginait qu'elle
était partie en voyage, bien loin, depuis longtemps. Mais, quand
il pensait qu'elle se trouvait là-dessous, et que tout était fini,
qu'on l'emportait dans la terre, il se prenait d'une rage
farouche, noire, désespérée. Parfois il croyait ne plus rien
sentir; et il savourait cet adoucissement de sa douleur, tout en
se reprochant d'être un misérable.
On entendit sur les dalles comme le bruit sec d'un bâton ferré qui
les frappait à temps égaux. Cela venait du fond, et s'arrêta court
dans les bas-côtés de l'église. Un homme en grosse veste brune
s'agenouilla péniblement. C'était Hippolyte, le garçon du Lion
d'or. Il avait mis sa jambe neuve.
L'un des chantres vint faire le tour de la nef pour quêter, et les
gros sous, les uns après les autres, sonnaient dans le plat
d'argent.
-- Dépêchez-vous donc! Je souffre, moi! s'écria Bovary tout en lui
jetant avec colère une pièce de cinq francs.
L'homme d'église le remercia par une longue révérence.
On chantait, on s'agenouillait, on se relevait, cela n'en
finissait pas! Il se rappela qu'une fois, dans les premiers temps,
ils avaient ensemble assisté à la messe, et ils s'étaient mis de
l'autre côté, à droite, contre le mur. La cloche recommença. Il y
eut un grand mouvement de chaises. Les porteurs glissèrent leurs
trois bâtons sous la bière, et l'on sortit de l'église.
Justin alors parut sur le seuil de la pharmacie. Il y rentra tout
à coup, pâle, chancelant.
On se tenait aux fenêtres pour voir passer le cortège. Charles, en
avant, se cambrait la taille. Il affectait un air brave et saluait
d'un signe ceux qui, débouchant des ruelles ou des portes, se
rangeaient dans la foule.
Les six hommes, trois de chaque côté, marchaient au petit pas et
en haletant un peu. Les prêtres, les chantres et les deux enfants
de choeur récitaient le De profundis; et leurs voix s'en allaient
sur la campagne, montant et s'abaissant avec des ondulations.
Parfois ils disparaissaient aux détours du sentier; mais la grande
croix d'argent se dressait toujours entre les arbres.
Les femmes suivaient, couvertes de mantes noires à capuchon
rabattu; elles portaient à la main un gros cierge qui brûlait, et
Charles se sentait défaillir à cette continuelle répétition de
prières et de flambeaux, sous ces odeurs affadissantes de cire et
de soutane. Une brise fraîche soufflait, les seigles et les colzas
verdoyaient, des gouttelettes de rosée tremblaient au bord du
chemin, sur les haies d'épines. Toutes sortes de bruits joyeux
emplissaient l'horizon: le claquement d'une charrette roulant au
loin dans les ornières, le cri d'un coq qui se répétait ou la
galopade d'un poulain que l'on voyait s'enfuir sous les pommiers.
Le ciel pur était tacheté de nuages roses; des fumignons bleuâtres
se rabattaient sur les chaumières couvertes d'iris; Charles, en
passant, reconnaissait les cours. Il se souvenait de matins comme
celui-ci, où, après avoir visité quelque malade, il en sortait, et
retournait vers elle.
Le drap noir, semé de larmes blanches, se levait de temps à autre
en découvrant la bière. Les porteurs fatigués se ralentissaient,
et elle avançait par saccades continues, comme une chaloupe qui
tangue à chaque flot.
On arriva.
Les hommes continuèrent jusqu'en bas, à une place dans le gazon où
la fosse était creusée.
On se rangea tout autour; et, tandis que le prêtre parlait, la
terre rouge, rejetée sur les bords, coulait par les coins, sans
bruit, continuellement.
Puis, quand les quatre cordes furent disposées, on poussa la bière
dessus. Il la regarda descendre. Elle descendait toujours.
Enfin on entendit un choc; les cordes en grinçant remontèrent.
Alors Bournisien prit la bêche que lui tendait Lestiboudois; de sa
main gauche, tout en aspergeant de la droite, il poussa
vigoureusement une large pelletée; et le bois du cercueil, heurté
par les cailloux, fit ce bruit formidable qui nous semble être le
retentissement de l'éternité.
L'ecclésiastique passa le goupillon à son voisin. C'était
M. Homais. Il le secoua gravement, puis le tendit à Charles, qui
s'affaissa jusqu'aux genoux dans la terre, et il en jetait à
pleines mains tout en criant: «Adieu!» Il lui envoyait des
baisers; il se traînait vers la fosse pour s'y engloutir avec
elle.
On l'emmena; et il ne tarda pas à s'apaiser, éprouvant peut-être,
comme tous les autres, la vague satisfaction d'en avoir fini.
Le père Rouault, en revenant, se mit tranquillement à fumer une
pipe; ce que Homais, dans son for intérieur, jugea peu convenable.
Il remarqua de même que M. Binet s'était abstenu de paraître, que
Tuvache «avait filé» après la messe, et que Théodore, le
domestique du notaire, portait un habit bleu, «comme si l'on ne
pouvait pas trouver un habit noir, puisque c'est l'usage, que
diable!» Et pour communiquer ses observations, il allait d'un
groupe à l'autre. On y déplorait la mort d'Emma, et surtout
Lheureux, qui n'avait point manqué de venir à l'enterrement.
-- Cette pauvre petite dame! quelle douleur pour son mari!
L'apothicaire reprenait:
-- Sans moi, savez-vous bien, il se serait porté sur lui-même à
quelque attentat funeste!
-- Une si bonne personne! Dire pourtant que je l'ai encore vue
samedi dernier dans ma boutique!
-- Je n'ai pas eu le loisir, dit Homais, de préparer quelques
paroles que j'aurais jetées sur sa tombe.
En rentrant, Charles se déshabilla, et le père Rouault repassa sa
blouse bleue. Elle était neuve, et, comme il s'était, pendant la
route, souvent essuyé les yeux avec les manches, elle avait
déteint sur sa figure; et la trace des pleurs y faisait des lignes
dans la couche de poussière qui la salissait.
Madame Bovary mère était avec eux. Ils se taisaient tous les
trois. Enfin le bonhomme soupira:
-- Vous rappelez-vous, mon ami, que je suis venu à Tostes une
fois, quand vous veniez de perdre votre première défunte. Je vous
consolais dans ce temps-là! Je trouvais quoi dire; mais à
présent...
Puis, avec un long gémissement qui souleva toute sa poitrine:
-- Ah! c'est la fin pour moi, voyez-vous! J'ai vu partir ma
femme..., mon fils après..., et voilà ma fille, aujourd'hui!
Il voulut s'en retourner tout de suite aux Bertaux, disant qu'il
ne pourrait pas dormir dans cette maison-là. Il refusa même de
voir sa petite-fille.
-- Non! Non! ça me ferait trop de deuil. Seulement, vous
l'embrasserez bien! Adieu!... vous êtes un bon garçon! Et puis,
jamais je n'oublierai ça, dit-il en se frappant la cuisse; n'ayez
peur! vous recevrez toujours votre dinde.
Mais, quand il fut au haut de la côte, il se détourna, comme
autrefois il s'était détourné sur le chemin de Saint-Victor, en se
séparant d'elle. Les fenêtres du village étaient tout en feu sous
les rayons obliques du soleil, qui se couchait dans la prairie. Il
mit sa main devant ses yeux; et il aperçut à l'horizon un enclos
de murs où des arbres, çà et là, faisaient des bouquets noirs
entre des pierres blanches, puis il continua sa route, au petit
trot, car son bidet boitait.
Charles et sa mère restèrent le soir, malgré leur fatigue, fort
longtemps à causer ensemble. Ils parlèrent des jours d'autrefois
et de l'avenir. Elle viendrait habiter Yonville, elle tiendrait
son ménage, ils ne se quitteraient plus. Elle fut ingénieuse et
caressante, se réjouissant intérieurement à ressaisir une
affection qui depuis tant d'années lui échappait. Minuit sonna. Le
village, comme d'habitude, était silencieux, et Charles, éveillé,
pensait toujours à elle.
Rodolphe, qui, pour se distraire, avait battu le bois toute la
journée, dormait tranquillement dans son château; et Léon, là-bas,
dormait aussi.
Il y en avait un autre qui, à cette heure-là, ne dormait pas.
Sur la fosse, entre les sapins, un enfant pleurait agenouillé, et
sa poitrine, brisée par les sanglots, haletait dans l'ombre, sous
la pression d'un regret immense plus doux que la lune et plus
insondable que la nuit. La grille tout à coup craqua. C'était
Lestiboudois; il venait chercher sa bêche qu'il avait oubliée
tantôt. Il reconnut Justin escaladant le mur, et sut alors à quoi
s'en tenir sur le malfaiteur qui lui dérobait ses pommes de terre.
XI
Charles, le lendemain, fit revenir la petite. Elle demanda sa
maman. On lui répondit qu'elle était absente, qu'elle lui
rapporterait des joujoux. Berthe en reparla plusieurs fois; puis,
à la longue, elle n'y pensa plus. La gaieté de cette enfant
navrait Bovary, et il avait à subir les intolérables consolations
du pharmacien.
Les affaires d'argent bientôt recommencèrent, M. Lheureux excitant
de nouveau son ami Vinçart, et Charles s'engagea pour des sommes
exorbitantes; car jamais il ne voulut consentir à laisser vendre
le moindre des meubles ne lui avaient appartenu. Sa mère en fut
exaspérée. Il s'indigna plus fort qu'elle. Il avait changé tout à
fait. Elle abandonna la maison.
Alors chacun se mit à profiter. Mademoiselle Lempereur réclama six
mois de leçons, bien qu'Emma n'en eût jamais pris une seule
(malgré cette facture acquittée qu'elle avait fait voir à Bovary):
c'était une convention entre elles deux; le loueur de livres
réclama trois ans d'abonnement; la mère Rolet réclama le port
d'une vingtaine de lettres; et, comme Charles demandait des
explications, elle eut la délicatesse de répondre:
-- Ah! je ne sais rien! c'était pour ses affaires.
À chaque dette qu'il payait, Charles croyait en avoir fini. Il en
survenait d'autres, continuellement.
Il exigea l'arriéré d'anciennes visites. On lui montra les lettres
que sa femme avait envoyées. Alors il fallut faire des excuses.
Félicité portait maintenant les robes de Madame; non pas toutes,
car il en avait gardé quelques-unes, et il les allait voir dans
son cabinet de toilette, où il s'enfermait; elle était à peu près
de sa taille, souvent Charles, en l'apercevant par derrière, était
saisi d'une illusion, et s'écriait:
-- Oh! reste! reste!
Mais, à la Pentecôte, elle décampa d'Yonville, enlevée par
Théodore, et en volant tout ce qui restait de la garde-robe.
Ce fut vers cette époque que madame veuve Dupuis eut l'honneur de
lui faire part du «mariage de M. Léon Dupuis, son fils, notaire à
Yvetot, avec mademoiselle Léocadie Leboeuf, de Bondeville».
Charles, parmi les félicitations qu'il lui adressa, écrivit cette
phrase:
«Comme ma pauvre femme aurait été heureuse!»
Un jour qu'errant sans but dans la maison, il était monté jusqu'au
grenier, il sentit sous sa pantoufle une boulette de papier fin.
Il l'ouvrit et il lut: «Du courage, Emma! du courage! Je ne veux
pas faire le malheur de votre existence.» C'était la lettre de
Rodolphe, tombée à terre entre des caisses, qui était restée là,
et que le vent de la lucarne venait de pousser vers la porte. Et
Charles demeura tout immobile et béant à cette même place où
jadis, encore plus pâle que lui, Emma, désespérée, avait voulu
mourir. Enfin, il découvrit un petit R au bas de la seconde page.
Qu'était-ce? il se rappela les assiduités de Rodolphe, sa
disparition soudaine et l'air contraint qu'il avait eu en la
rencontrant depuis, deux ou trois fois. Mais le ton respectueux de
la lettre l'illusionna.
-- Ils se sont peut-être aimés platoniquement, se dit-il.
D'ailleurs, Charles n'était pas de ceux qui descendent au fond des
choses: il recula devant les preuves, et sa jalousie incertaine se
perdit dans l'immensité de son chagrin.
On avait dû, pensait-il, l'adorer. Tous les hommes, à coup sûr,
l'avaient convoitée. Elle lui en parut plus belle; et il en conçut
un désir permanent, furieux, qui enflammait son désespoir et qui
n'avait pas de limites, parce qu'il était maintenant irréalisable.
Pour lui plaire, comme si elle vivait encore, il adopta ses
prédilections, ses idées; il s'acheta des bottes vernies, il prit
l'usage des cravates blanches. Il mettait du cosmétique à ses
moustaches, il souscrivit comme elle des billets à ordre. Elle le
corrompait par delà le tombeau.
Il fut obligé de vendre l'argenterie pièce à pièce, ensuite il
vendit les meubles du salon. Tous les appartements se dégarnirent;
mais la chambre, sa chambre à elle, était restée comme autrefois.
Après son dîner, Charles montait là. Il poussait devant le feu la
table ronde, et il approchait son fauteuil. Il s'asseyait en face.
Une chandelle brûlait dans un des flambeaux dorés. Berthe, près de
lui, enluminait des estampes.
Il souffrait, le pauvre homme, à la voir si mal vêtue, avec ses
brodequins sans lacet et l'emmanchure de ses blouses déchirée
jusqu'aux hanches, car la femme de ménage n'en prenait guère de
souci. Mais elle était si douce, si gentille, et sa petite tête se
penchait si gracieusement en laissant retomber sur ses joues roses
sa bonne chevelure blonde, qu'une délectation infinie
l'envahissait, plaisir tout mêlé d'amertume comme ces vins mal
faits qui sentent la résine. Il raccommodait ses joujoux, lui
fabriquait des pantins avec du carton, ou recousait le ventre
déchiré de ses poupées. Puis, s'il rencontrait des yeux la boîte à
ouvrage, un ruban qui traînait ou même une épingle restée dans une
fente de la table, il se prenait à rêver, et il avait l'air si
triste, qu'elle devenait triste comme lui.
Personne à présent ne venait les voir; car Justin s'était enfui à
Rouen, où il est devenu garçon épicier, et les enfants de
l'apothicaire fréquentaient de moins en moins la petite, M. Homais
ne se souciant pas, vu la différence de leurs conditions sociales,
que l'intimité se prolongeât.
L'Aveugle, qu'il n'avait pu guérir avec sa pommade, était retourné
dans la côte du Bois-Guillaume, où il narrait aux voyageurs la
vaine tentative du pharmacien, à tel point que Homais, lorsqu'il
allait à la ville, se dissimulait derrière les rideaux de
l'Hirondelle, afin d'éviter sa rencontre. Il l'exécrait; et, dans
l'intérêt de sa propre réputation, voulant s'en débarrasser à
toute force, il dressa contre lui une batterie cachée, qui
décelait la profondeur de son intelligence et la scélératesse de
sa vanité. Durant six mois consécutifs, on put donc lire dans le
Fanal de Rouen des entrefilets ainsi conçus:
«Toutes les personnes qui se dirigent vers les fertiles contrées
de la Picardie auront remarqué sans doute, dans la côte du Bois-
Guillaume, un misérable atteint d'une horrible plaie faciale. Il
vous importune, vous persécute et prélève un véritable impôt sur
les voyageurs. Sommes-nous encore à ces temps monstrueux du Moyen
Age, où il était permis aux vagabonds d'étaler par nos places
publiques la lèpre et les scrofules qu'ils avaient rapportées de
la croisade?»
Ou bien:
«Malgré les lois contre le vagabondage, les abords de nos grandes
villes continuent à être infestés par des bandes de pauvres. On en
voit qui circulent isolément, et qui, peut-être, ne sont pas les
moins dangereux. À quoi songent nos édiles?»
Puis Homais inventait des anecdotes:
«Hier, dans la côte du Bois-Guillaume, un cheval ombrageux...» Et
suivait le récit d'un accident occasionné par la présence de
l'Aveugle.
Il fit si bien, qu'on l'incarcéra. Mais on le relâcha. Il
recommença, et Homais aussi recommença. C'était une lutte. Il eut
la victoire; car son ennemi fut condamné à une réclusion
perpétuelle dans un hospice.
Ce succès l'enhardit; et dès lors il n'y eut plus dans
l'arrondissement un chien écrasé, une grange incendiée, une femme
battue, dont aussitôt il ne fît part au public, toujours guidé par
l'amour du progrès et la haine des prêtres. Il établissait des
comparaisons entre les écoles primaires et les frères ignorantins,
au détriment de ces derniers, rappelait la Saint-Barthélemy à
propos d'une allocation de cent francs faite à l'église, et
dénonçait des abus, lançait des boutades. C'était son mot. Homais
sapait; il devenait dangereux.
Cependant il étouffait dans les limites étroites du journalisme,
et bientôt il lui fallut le livre, l'ouvrage! Alors il composa une
Statistique générale du canton d'Yonville, suivie d'observations
climatologiques, et la statistique le poussa vers la philosophie.
Il se préoccupa des grandes questions: problème social,
moralisation des classes pauvres, pisciculture, caoutchouc,
chemins de fer, etc. Il en vint à rougir d'être un bourgeois. Il
affectait le genre artiste, il fumait! Il s'acheta deux statuettes
chic Pompadour, pour décorer son salon.
Il n'abandonnait point la pharmacie; au contraire! il se tenait au
courant des découvertes. Il suivait le grand mouvement des
chocolats. C'est le premier qui ait fait venir dans la Seine-
Inférieure du cho-ca et de la revalentia. Il s'éprit
d'enthousiasme pour les chaînes hydro-électriques Pulvermacher; il
en portait une lui-même; et, le soir, quand il retirait son gilet
de flanelle, madame Homais restait tout éblouie devant la spirale
d'or sous laquelle il disparaissait, et sentait redoubler ses
ardeurs pour cet homme plus garrotté qu'un Scythe et splendide
comme un mage.
Il eut de belles idées à propos du tombeau d'Emma. Il proposa
d'abord un tronçon de colonne avec une draperie, ensuite une
pyramide, puis un temple de Vesta, une manière de rotonde... ou
bien «un amas de ruines». Et, dans tous les plans, Homais ne
démordait point du saule pleureur, qu'il considérait comme le
symbole obligé de la tristesse.
Charles et lui firent ensemble un voyage à Rouen, pour voir des
tombeaux, chez un entrepreneur de sépultures, -- accompagnés d'un
artiste peintre, un nommé Vaufrylard, ami de Bridoux, et qui, tout
le temps, débita des calembours. Enfin, après avoir examiné une
centaine de dessins, s'être commandé un devis et avoir fait un
second voyage à Rouen, Charles se décida pour un mausolée qui
devait porter sur ses deux faces principales «un génie tenant une
torche éteinte».
Quant à l'inscription, Homais ne trouvait rien de beau comme: _Sta
viator_, et il en restait là; il se creusait l'imagination; il
répétait continuellement: _Sta viator_... Enfin, il découvrit:
_amabilem conjugem calcas_! qui fut adopté.
Une chose étrange, c'est que Bovary, tout en pensant à Emma
continuellement, l'oubliait; et il se désespérait à sentir cette
image lui échapper de la mémoire au milieu des efforts qu'il
faisait pour la retenir. Chaque nuit pourtant, il la rêvait;
c'était toujours le même rêve: il s'approchait d'elle; mais, quand
il venait à l'étreindre, elle tombait en pourriture dans ses bras.
On le vit pendant une semaine entrer le soir à l'église.
M. Bournisien lui fit même deux ou trois visites, puis
l'abandonna. D'ailleurs, le bonhomme tournait à l'intolérance, au
fanatisme, disait Homais; il fulminait contre l'esprit du siècle,
et ne manquait pas, tous les quinze jours, au sermon, de raconter
l'agonie de Voltaire, lequel mourut en dévorant ses excréments,
comme chacun sait.
Malgré l'épargne où vivait Bovary, il était loin de pouvoir
amortir ses anciennes dettes. Lheureux refusa de renouveler aucun
billet. La saisie devint imminente. Alors il eut recours à sa
mère, qui consentit à lui laisser prendre une hypothèque sur ses
biens, mais en lui envoyant force récriminations contre Emma; et
elle demandait, en retour de son sacrifice, un châle, échappé aux
ravages de Félicité. Charles le lui refusa. Ils se brouillèrent.
Elle fit les premières ouvertures de raccommodement, en lui
proposant de prendre chez elle la petite, qui la soulagerait dans
sa maison. Charles y consentit. Mais, au moment du départ, tout
courage l'abandonna. Alors, ce fut une rupture définitive,
complète.
À mesure que ses affections disparaissaient, il se resserrait plus
étroitement à l'amour de son enfant. Elle l'inquiétait cependant;
car elle toussait quelquefois, et avait des plaques rouges aux
pommettes.
En face de lui s'étalait, florissante et hilare, la famille du
pharmacien, que tout au monde contribuait à satisfaire. Napoléon
l'aidait au laboratoire, Athalie lui brodait un bonnet grec, Irma
découpait des rondelles de papier pour couvrir les confitures, et
Franklin récitait tout d'une haleine la table de Pythagore. Il
était le plus heureux des pères, le plus fortuné des hommes.
Erreur! une ambition sourde le rongeait: Homais désirait la croix.
Les titres ne lui manquaient point:
I° S'être, lors du choléra, signalé par un dévouement sans bornes;
2° avoir publié, et à mes frais, différents ouvrages d'utilité
publique, tels que... (et il rappelait son mémoire intitulé: Du
cidre, de sa fabrication et de ses effets; plus, des observations
sur le puceron laniger, envoyées à l'Académie; son volume de
statistique, et jusqu'à sa thèse de pharmacien); sans compter que
je suis membre de plusieurs sociétés savantes (il l'était d'une
seule).
-- Enfin, s'écriait-il, en faisant une pirouette, quand ce ne
serait que de me signaler aux incendies!
Alors Homais inclina vers le Pouvoir. Il rendit secrètement à
M. le préfet de grands services dans les élections. Il se vendit
enfin, il se prostitua. Il adressa même au souverain une pétition
où il le suppliait de lui faire justice; il l'appelait notre bon
roi et le comparait à Henri IV.
Et chaque matin, l'apothicaire se précipitait sur le journal pour
y découvrir sa nomination; elle ne venait pas. Enfin, n'y tenant
plus, il fit dessiner dans son jardin un gazon figurant l'étoile
de l'honneur, avec deux petits tordillons d'herbe qui partaient du
sommet pour imiter le ruban. Il se promenait autour, les bras
croisés, en méditant sur l'ineptie du gouvernement et
l'ingratitude des hommes.
Par respect, ou par une sorte de sensualité qui lui faisait mettre
de la lenteur dans ses investigations, Charles n'avait pas encore
ouvert le compartiment secret d'un bureau de palissandre dont Emma
se servait habituellement. Un jour, enfin, il s'assit devant,
tourna la clef et poussa le ressort. Toutes les lettres de Léon
s'y trouvaient. Plus de doute, cette fois! Il dévora jusqu'à la
dernière, fouilla dans tous les coins, tous les meubles, tous les
tiroirs, derrière les murs, sanglotant, hurlant, éperdu, fou. Il
découvrit une boîte, la défonça d'un coup de pied. Le portrait de
Rodolphe lui sauta en plein visage, au milieu des billets doux
bouleversés.
On s'étonna de son découragement. Il ne sortait plus, ne recevait
personne, refusait même d'aller voir ses malades. Alors on
prétendit qu'il s'enfermait pour boire.
Quelquefois pourtant, un curieux se haussait par-dessus la haie du
jardin, et apercevait avec ébahissement cet homme à barbe longue,
couvert d'habits sordides, farouche, et qui pleurait tout haut en
marchant.
Le soir, dans l'été, il prenait avec lui sa petite fille et la
conduisait au cimetière. Ils s'en revenaient à la nuit close,
quand il n'y avait plus d'éclairé sur la Place que la lucarne de
Binet.
Cependant la volupté de sa douleur était incomplète, car il
n'avait autour de lui personne qui la partageât; et il faisait des
visites à la mère Lefrançois afin de pouvoir parler d'elle. Mais
l'aubergiste ne l'écoutait que d'une oreille, ayant comme lui des
chagrins, car M. Lheureux venait enfin d'établir les Favorites du
commerce, et Hivert, qui jouissait d'une grande réputation pour
les commissions, exigeait un surcroît d'appointements et menaçait
de s'engager «à la Concurrence».
Un jour qu'il était allé au marché d'Argueil pour y vendre son
cheval, -- dernière ressource, -- il rencontra Rodolphe.
Ils pâlirent en s'apercevant. Rodolphe, qui avait seulement envoyé
sa carte, balbutia d'abord quelques excuses, puis s'enhardit et
même poussa l'aplomb (il faisait très chaud, on était au mois
d'août), jusqu'à l'inviter à prendre une bouteille de bière au
cabaret.
Accoudé en face de lui, il mâchait son cigare tout en causant, et
Charles se perdait en rêveries devant cette figure qu'elle avait
aimée. Il lui semblait revoir quelque chose d'elle. C'était un
émerveillement. Il aurait voulu être cet homme.
L'autre continuait à parler culture, bestiaux, engrais, bouchant
avec des phrases banales tous les interstices où pouvait se
glisser une allusion. Charles ne l'écoutait pas; Rodolphe s'en
apercevait, et il suivait sur la mobilité de sa figure le passage
des souvenirs. Elle s'empourprait peu à peu, les narines battaient
vite, les lèvres frémissaient; il y eut même un instant où
Charles, plein d'une fureur sombre, fixa ses yeux contre Rodolphe
qui, dans une sorte d'effroi, s'interrompit. Mais bientôt la même
lassitude funèbre réapparut sur son visage.
-- Je ne vous en veux pas, dit-il.
Rodolphe était resté muet. Et Charles, la tête dans ses deux
mains, reprit d'une voix éteinte et avec l'accent résigné des
douleurs infinies:
-- Non, je ne vous en veux plus!
Il ajouta même un grand mot, le seul qu'il ait jamais dit:
-- C'est la faute de la fatalité!
Rodolphe, qui avait conduit cette fatalité, le trouva bien
débonnaire pour un homme dans sa situation, comique même, et un
peu vil.
Le lendemain, Charles alla s'asseoir sur le banc, dans la
tonnelle. Des jours passaient par le treillis; les feuilles de
vigne dessinaient leurs ombres sur le sable, le jasmin embaumait,
le ciel était bleu, des cantharides bourdonnaient autour des lis
en fleur, et Charles suffoquait comme un adolescent sous les
vagues effluves amoureux qui gonflaient son coeur chagrin.
À sept heures, la petite Berthe, qui ne l'avait pas vu de toute
l'après-midi, vint le chercher pour dîner.
Il avait la tête renversée contre le mur, les yeux clos, la bouche
ouverte, et tenait dans ses mains une longue mèche de cheveux
noirs.
-- Papa, viens donc! dit-elle.
Et, croyant qu'il voulait jouer, elle le poussa doucement. Il
tomba par terre. Il était mort.
Trente-six heures après, sur la demande de l'apothicaire,
M. Canivet accourut. Il l'ouvrit et ne trouva rien.
Quand tout fut vendu, il resta douze francs soixante et quinze
centimes qui servirent à payer le voyage de mademoiselle Bovary
chez sa grand-mère. La bonne femme mourut dans l'année même; le
père Rouault étant paralysé, ce fut une tante qui s'en chargea.
Elle est pauvre et l'envoie, pour gagner sa vie, dans une filature
de coton.
Depuis la mort de Bovary, trois médecins se sont succédé à
Yonville sans pouvoir y réussir, tant M. Homais les a tout de
suite battus en brèche. Il fait une clientèle d'enfer; l'autorité
le ménage et l'opinion publique le protège.
Il vient de recevoir la croix d'honneur.
EOT;
/*
End of the Project Gutenberg EBook of Madame Bovary, by Gustave Flaubert
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK MADAME BOVARY ***
***** This file should be named 14155-8.txt or 14155-8.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
http://www.gutenberg.net/1/4/1/5/14155/
Produced by Ebooks libres et gratuits at http://www.ebooksgratuits.com
Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.
Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties. Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research. They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.
*** START: FULL LICENSE ***
THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
http://gutenberg.net/license).
Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works
1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works. See paragraph 1.E below.
1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed. Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work. You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.
1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.net
1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges. If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.
1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.
1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.net),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.
1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that
- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
you already use to calculate your applicable taxes. The fee is
owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
has agreed to donate royalties under this paragraph to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments
must be paid within 60 days following each date on which you
prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
returns. Royalty payments should be clearly marked as such and
sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
address specified in Section 4, "Information about donations to
the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
License. You must require such a user to return or
destroy all copies of the works possessed in a physical medium
and discontinue all use of and all access to other copies of
Project Gutenberg-tm works.
- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
electronic work is discovered and reported to you within 90 days
of receipt of the work.
- You comply with all other terms of this agreement for free
distribution of Project Gutenberg-tm works.
1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.
1.F.
1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.
1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.
1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.
1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.
Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at http://pglaf.org
For additional contact information:
Dr. Gregory B. Newby
Chief Executive and Director
gbnewby@pglaf.org
Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation
Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.
The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit http://pglaf.org
While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.
International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations. To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.
Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
http://www.gutenberg.net
This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
*/
}
Provider/fr_FR/Person.php 0000644 00000020032 15152066430 0011312 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{prefix}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstNameMale}}-{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{prefix}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstNameFemale}}-{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Adrien', 'Aimé', 'Alain', 'Alexandre', 'Alfred', 'Alphonse', 'André', 'Antoine', 'Arthur', 'Auguste', 'Augustin',
'Benjamin', 'Benoît', 'Bernard', 'Bertrand', 'Charles', 'Christophe', 'Daniel', 'David', 'Denis', 'Édouard', 'Émile',
'Emmanuel', 'Éric', 'Étienne', 'Eugène', 'François', 'Franck', 'Frédéric', 'Gabriel', 'Georges', 'Gérard', 'Gilbert',
'Gilles', 'Grégoire', 'Guillaume', 'Guy', 'William', 'Henri', 'Honoré', 'Hugues', 'Isaac', 'Jacques', 'Jean', 'Jérôme',
'Joseph', 'Jules', 'Julien', 'Laurent', 'Léon', 'Louis', 'Luc', 'Lucas', 'Marc', 'Marcel', 'Martin', 'Matthieu',
'Maurice', 'Michel', 'Nicolas', 'Noël', 'Olivier', 'Patrick', 'Paul', 'Philippe', 'Pierre', 'Raymond', 'Rémy', 'René',
'Richard', 'Robert', 'Roger', 'Roland', 'Sébastien', 'Stéphane', 'Théodore', 'Théophile', 'Thibaut', 'Thibault', 'Thierry',
'Thomas', 'Timothée', 'Tristan', 'Victor', 'Vincent', 'Xavier', 'Yves', 'Zacharie', 'Claude', 'Dominique'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Adélaïde', 'Adèle', 'Adrienne', 'Agathe', 'Agnès', 'Aimée', 'Alexandrie', 'Alix', 'Alexandria', 'Alex', 'Alice',
'Amélie', 'Anaïs', 'Anastasie', 'Andrée', 'Anne', 'Anouk', 'Antoinette', 'Arnaude', 'Astrid', 'Audrey', 'Aurélie',
'Aurore', 'Bernadette', 'Brigitte', 'Capucine', 'Caroline', 'Catherine', 'Cécile', 'Céline', 'Célina', 'Chantal',
'Charlotte', 'Christelle', 'Christiane', 'Christine', 'Claire', 'Claudine', 'Clémence', 'Colette', 'Constance',
'Corinne', 'Danielle', 'Denise', 'Diane', 'Dorothée', 'Édith', 'Éléonore', 'Élisabeth', 'Élise', 'Élodie', 'Émilie',
'Emmanuelle', 'Françoise', 'Frédérique', 'Gabrielle', 'Geneviève', 'Hélène', 'Henriette', 'Hortense', 'Inès', 'Isabelle',
'Jacqueline', 'Jeanne', 'Jeannine', 'Joséphine', 'Josette', 'Julie', 'Juliette', 'Laetitia', 'Laure', 'Laurence',
'Lorraine', 'Louise', 'Luce', 'Lucie', 'Lucy', 'Madeleine', 'Manon', 'Marcelle', 'Margaux', 'Margaud', 'Margot',
'Marguerite', 'Margot', 'Margaret', 'Maggie', 'Marianne', 'Marie', 'Marine', 'Marthe', 'Martine', 'Maryse',
'Mathilde', 'Michèle', 'Michelle', 'Michelle', 'Monique', 'Nathalie', 'Nath', 'Nathalie', 'Nicole', 'Noémi', 'Océane',
'Odette', 'Olivie', 'Patricia', 'Paulette', 'Pauline', 'Pénélope', 'Philippine', 'Renée', 'Sabine', 'Simone', 'Sophie',
'Stéphanie', 'Susanne', 'Suzanne', 'Susan', 'Suzanne', 'Sylvie', 'Thérèse', 'Valentine', 'Valérie', 'Véronique',
'Victoire', 'Virginie', 'Zoé', 'Camille', 'Dominique'
);
protected static $lastName = array(
'Martin', 'Bernard', 'Thomas', 'Robert', 'Petit', 'Dubois', 'Richard', 'Garcia', 'Durand', 'Moreau', 'Lefebvre', 'Simon', 'Laurent', 'Michel', 'Leroy', 'Martinez', 'David', 'Fontaine', 'Da Silva', 'Morel', 'Fournier', 'Dupont', 'Bertrand', 'Lambert', 'Rousseau', 'Girard', 'Roux', 'Vincent', 'Lefevre', 'Boyer', 'Lopez', 'Bonnet', 'Andre', 'Francois', 'Mercier', 'Muller', 'Guerin', 'Legrand', 'Sanchez', 'Garnier', 'Chevalier', 'Faure', 'Perez', 'Clement', 'Fernandez', 'Blanc', 'Robin', 'Morin', 'Gauthier', 'Pereira', 'Perrin', 'Roussel', 'Henry', 'Duval', 'Gautier', 'Nicolas', 'Masson', 'Marie', 'Noel', 'Ferreira', 'Lemaire', 'Mathieu', 'Riviere', 'Denis', 'Marchand', 'Rodriguez', 'Dumont', 'Payet', 'Lucas', 'Dufour', 'Dos Santos', 'Joly', 'Blanchard', 'Meunier', 'Rodrigues', 'Caron', 'Gerard', 'Fernandes', 'Brunet', 'Meyer', 'Barbier', 'Leroux', 'Renard', 'Goncalves', 'Gaillard', 'Brun', 'Roy', 'Picard', 'Giraud', 'Roger', 'Schmitt', 'Colin', 'Arnaud', 'Vidal', 'Gonzalez', 'Lemoine', 'Roche', 'Aubert', 'Olivier', 'Leclercq', 'Pierre', 'Philippe', 'Bourgeois', 'Renaud', 'Martins', 'Leclerc', 'Guillaume', 'Lacroix', 'Lecomte', 'Benoit', 'Fabre', 'Carpentier', 'Vasseur', 'Louis', 'Hubert', 'Jean', 'Dumas', 'Rolland', 'Grondin', 'Rey', 'Huet', 'Gomez', 'Dupuis', 'Guillot', 'Berger', 'Moulin', 'Hoarau', 'Menard', 'Deschamps', 'Fleury', 'Adam', 'Boucher', 'Poirier', 'Bertin', 'Charles', 'Aubry', 'Da Costa', 'Royer', 'Dupuy', 'Maillard', 'Paris', 'Baron', 'Lopes', 'Guyot', 'Carre', 'Jacquet', 'Renault', 'Herve', 'Charpentier', 'Klein', 'Cousin', 'Collet', 'Leger', 'Ribeiro', 'Hernandez', 'Bailly', 'Schneider', 'Le Gall', 'Ruiz', 'Langlois', 'Bouvier', 'Gomes', 'Prevost', 'Julien', 'Lebrun', 'Breton', 'Germain', 'Millet', 'Boulanger', 'Remy', 'Le Roux', 'Daniel', 'Marques', 'Maillot', 'Leblanc', 'Le Goff', 'Barre', 'Perrot', 'Leveque', 'Marty', 'Benard', 'Monnier', 'Hamon', 'Pelletier', 'Alves', 'Etienne', 'Marchal', 'Poulain', 'Tessier', 'Lemaitre', 'Guichard', 'Besson', 'Mallet', 'Hoareau', 'Gillet', 'Weber', 'Jacob', 'Collin', 'Chevallier', 'Perrier', 'Michaud', 'Carlier', 'Delaunay', 'Chauvin', 'Alexandre', 'Marechal', 'Antoine', 'Lebon', 'Cordier', 'Lejeune', 'Bouchet', 'Pasquier', 'Legros', 'Delattre', 'Humbert', 'De Oliveira', 'Briand', 'Lamy', 'Launay', 'Gilbert', 'Perret', 'Lesage', 'Gay', 'Nguyen', 'Navarro', 'Besnard', 'Pichon', 'Hebert', 'Cohen', 'Pons', 'Lebreton', 'Sauvage', 'De Sousa', 'Pineau', 'Albert', 'Jacques', 'Pinto', 'Barthelemy', 'Turpin', 'Bigot', 'Lelievre', 'Georges', 'Reynaud', 'Ollivier', 'Martel', 'Voisin', 'Leduc', 'Guillet', 'Vallee', 'Coulon', 'Camus', 'Marin', 'Teixeira', 'Costa', 'Mahe', 'Didier', 'Charrier', 'Gaudin', 'Bodin', 'Guillou', 'Gregoire', 'Gros', 'Blanchet', 'Buisson', 'Blondel', 'Paul', 'Dijoux', 'Barbe', 'Hardy', 'Laine', 'Evrard', 'Laporte', 'Rossi', 'Joubert', 'Regnier', 'Tanguy', 'Gimenez', 'Allard', 'Devaux', 'Morvan', 'Levy', 'Dias', 'Courtois', 'Lenoir', 'Berthelot', 'Pascal', 'Vaillant', 'Guilbert', 'Thibault', 'Moreno', 'Duhamel', 'Colas', 'Masse', 'Baudry', 'Bruneau', 'Verdier', 'Delorme', 'Blin', 'Guillon', 'Mary', 'Coste', 'Pruvost', 'Maury', 'Allain', 'Valentin', 'Godard', 'Joseph', 'Brunel', 'Marion', 'Texier', 'Seguin', 'Raynaud', 'Bourdon', 'Raymond', 'Bonneau', 'Chauvet', 'Maurice', 'Legendre', 'Loiseau', 'Ferrand', 'Toussaint', 'Techer', 'Lombard', 'Lefort', 'Couturier', 'Bousquet', 'Diaz', 'Riou', 'Clerc', 'Weiss', 'Imbert', 'Jourdan', 'Delahaye', 'Gilles', 'Guibert', 'Begue', 'Descamps', 'Delmas', 'Peltier', 'Dupre', 'Chartier', 'Martineau', 'Laroche', 'Leconte', 'Maillet', 'Parent', 'Labbe', 'Potier', 'Bazin', 'Normand', 'Pottier', 'Torres', 'Lagarde', 'Blot', 'Jacquot', 'Lemonnier', 'Grenier', 'Rocher', 'Bonnin', 'Boutin', 'Fischer', 'Munoz', 'Neveu', 'Lacombe', 'Mendes', 'Delannoy', 'Auger', 'Wagner', 'Fouquet', 'Mace', 'Ramos', 'Pages', 'Petitjean', 'Chauveau', 'Foucher', 'Peron', 'Guyon', 'Gallet', 'Rousset', 'Traore', 'Bernier', 'Vallet', 'Letellier', 'Bouvet', 'Hamel', 'Chretien', 'Faivre', 'Boulay', 'Thierry', 'Samson', 'Ledoux', 'Salmon', 'Gosselin', 'Lecoq', 'Pires', 'Leleu', 'Becker', 'Diallo', 'Merle', 'Valette'
);
protected static $titleMale = array('M.', 'Dr.', 'Pr.', 'Me.');
protected static $titleFemale = array('Mme.', 'Mlle', 'Dr.', 'Pr.', 'Me.');
protected static $prefix = array('de', 'de la', 'Le', 'du');
public static function prefix()
{
return static::randomElement(static::$prefix);
}
}
Provider/fr_FR/Address.php 0000644 00000023260 15152066430 0011437 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $citySuffix = array('Ville', 'Bourg', '-les-Bains', '-sur-Mer', '-la-Forêt', 'boeuf', 'nec', 'dan');
protected static $streetPrefix = array('rue', 'rue', 'chemin', 'avenue', 'boulevard', 'place', 'impasse');
protected static $cityFormats = array(
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}-sur-{{lastName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} de {{lastName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}',
'{{buildingNumber}}, {{streetName}}',
'{{buildingNumber}}, {{streetName}}',
'{{buildingNumber}}, {{streetName}}',
'{{buildingNumber}}, {{streetName}}',
'{{buildingNumber}}, {{streetName}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
protected static $buildingNumber = array('%', '%#', '%#', '%#', '%##');
protected static $postcode = array('#####', '## ###');
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Afrique du sud', 'Albanie', 'Algérie', 'Allemagne', 'Andorre', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctique', 'Antigua et Barbuda', 'Antilles néerlandaises', 'Arabie saoudite', 'Argentine', 'Arménie', 'Aruba', 'Australie', 'Autriche', 'Azerbaïdjan', 'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Belgique', 'Belize', 'Benin', 'Bermudes (Les)', 'Bhoutan', 'Biélorussie', 'Bolivie', 'Bosnie-Herzégovine', 'Botswana', 'Bouvet (Îles)', 'Brunei', 'Brésil', 'Bulgarie', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cambodge', 'Cameroun', 'Canada', 'Cap Vert', 'Cayman (Îles)', 'Chili', 'Chine (Rép. pop.)', 'Christmas (Île)', 'Chypre', 'Cocos (Îles)', 'Colombie', 'Comores', 'Cook (Îles)', 'Corée du Nord', 'Corée, Sud', 'Costa Rica', 'Croatie', 'Cuba', 'Côte d\'Ivoire', 'Danemark', 'Djibouti', 'Dominique', 'Égypte', 'El Salvador', 'Émirats arabes unis', 'Équateur', 'Érythrée', 'Espagne', 'Estonie', 'États-Unis', 'Ethiopie', 'Falkland (Île)', 'Fidji (République des)', 'Finlande', 'France', 'Féroé (Îles)', 'Gabon',
'Gambie', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grenade', 'Groenland', 'Grèce', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guinée', 'Guinée Equatoriale', 'Guinée-Bissau', 'Guyane', 'Guyane française', 'Géorgie', 'Géorgie du Sud et Sandwich du Sud (Îles)', 'Haïti', 'Heard et McDonald (Îles)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hongrie', 'Îles Mineures Éloignées des États-Unis', 'Inde', 'Indonésie', 'Irak', 'Iran', 'Irlande', 'Islande', 'Israël', 'Italie', 'Jamaïque', 'Japon', 'Jordanie', 'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kirghizistan', 'Kiribati', 'Koweit', 'La Barbad', 'Laos', 'Lesotho', 'Lettonie', 'Liban', 'Libye', 'Libéria', 'Liechtenstein', 'Lithuanie', 'Luxembourg', 'Macau', 'Macédoine', 'Madagascar', 'Malaisie', 'Malawi', 'Maldives (Îles)', 'Mali', 'Malte', 'Mariannes du Nord (Îles)', 'Maroc', 'Marshall (Îles)', 'Martinique', 'Maurice', 'Mauritanie', 'Mayotte', 'Mexique', 'Micronésie (États fédérés de)', 'Moldavie', 'Monaco', 'Mongolie', 'Montserrat', 'Mozambique', 'Myanmar', 'Namibie', 'Nauru', 'Nepal',
'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk (Îles)', 'Norvège', 'Nouvelle Calédonie', 'Nouvelle-Zélande', 'Oman', 'Ouganda', 'Ouzbékistan', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papouasie-Nouvelle-Guinée', 'Paraguay', 'Pays-Bas', 'Philippines', 'Pitcairn (Îles)', 'Pologne', 'Polynésie française', 'Porto Rico', 'Portugal', 'Pérou', 'Qatar', 'Roumanie', 'Royaume-Uni', 'Russie', 'Rwanda', 'Rép. Dém. du Congo', 'République centrafricaine', 'République Dominicaine', 'République tchèque', 'Réunion (La)', 'Sahara Occidental', 'Saint Pierre et Miquelon', 'Saint Vincent et les Grenadines', 'Saint-Kitts et Nevis', 'Saint-Marin (Rép. de)', 'Sainte Hélène', 'Sainte Lucie', 'Samoa', 'Samoa', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapour', 'Slovaquie', 'Slovénie', 'Somalie', 'Soudan', 'Sri Lanka', 'Suisse', 'Suriname', 'Suède', 'Svalbard et Jan Mayen (Îles)', 'Swaziland', 'Syrie', 'São Tomé et Príncipe (Rép.)', 'Sénégal', 'Tadjikistan', 'Taiwan', 'Tanzanie', 'Tchad',
'Territoire britannique de l\'océan Indien', 'Territoires français du sud', 'Thailande', 'Timor', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinité et Tobago', 'Tunisie', 'Turkménistan', 'Turks et Caïques (Îles)', 'Turquie', 'Tuvalu', 'Ukraine', 'Uruguay', 'Vanuatu', 'Vatican (Etat du)', 'Venezuela', 'Vierges (Îles)', 'Vierges britanniques (Îles)', 'Vietnam', 'Wallis et Futuna (Îles)', 'Yemen', 'Yougoslavie', 'Zambie', 'Zaïre', 'Zimbabwe'
);
private static $regions = array(
'Alsace', 'Aquitaine', 'Auvergne', 'Bourgogne', 'Bretagne', 'Centre', 'Champagne-Ardenne',
'Corse', 'Franche-Comté', 'Île-de-France', 'Languedoc-Roussillon', 'Limousin',
'Lorraine', 'Midi-Pyrénées', 'Nord-Pas-de-Calais', 'Basse-Normandie', 'Haute-Normandie',
'Pays-de-Loire', 'Picardie', 'Poitou-Charentes', "Provence-Alpes-Côte d'Azur", 'Rhone-Alpes',
'Guadeloupe', 'Martinique', 'Guyane', 'Réunion', 'Saint-Pierre-et-Miquelon', 'Mayotte',
'Saint-Barthélémy', 'Saint-Martin', 'Wallis-et-Futuna', 'Polynésie française', 'Nouvelle-Calédonie'
);
private static $departments = array(
array('01' => 'Ain'), array('02' => 'Aisne'), array('03' => 'Allier'), array('04' => 'Alpes-de-Haute-Provence'), array('05' => 'Hautes-Alpes'),
array('06' => 'Alpes-Maritimes'), array('07' => 'Ardèche'), array('08' => 'Ardennes'), array('09' => 'Ariège'), array('10' => 'Aube'),
array('11' => 'Aude'), array('12' => 'Aveyron'), array('13' => 'Bouches-du-Rhône'), array('14' => 'Calvados'), array('15' => 'Cantal'),
array('16' => 'Charente'), array('17' => 'Charente-Maritime'), array('18' => 'Cher'), array('19' => 'Corrèze'), array('2A' => 'Corse-du-Sud'),
array('2B' => 'Haute-Corse'), array('21' => "Côte-d'Or"), array('22' => "Côtes-d'Armor"), array('23' => 'Creuse'), array('24' => 'Dordogne'),
array('25' => 'Doubs'), array('26' => 'Drôme'), array('27' => 'Eure'), array('28' => 'Eure-et-Loir'), array('29' => 'Finistère'), array('30' => 'Gard'),
array('31' => 'Haute-Garonne'), array('32' => 'Gers'), array('33' => 'Gironde'), array('34' => 'Hérault'), array('35' => 'Ille-et-Vilaine'),
array('36' => 'Indre'), array('37' => 'Indre-et-Loire'), array('38' => 'Isère'), array('39' => 'Jura'), array('40' => 'Landes'), array('41' => 'Loir-et-Cher'),
array('42' => 'Loire'), array('43' => 'Haute-Loire'), array('44' => 'Loire-Atlantique'), array('45' => 'Loiret'), array('46' => 'Lot'),
array('47' => 'Lot-et-Garonne'), array('48' => 'Lozère'), array('49' => 'Maine-et-Loire'), array('50' => 'Manche'), array('51' => 'Marne'),
array('52' => 'Haute-Marne'), array('53' => 'Mayenne'), array('54' => 'Meurthe-et-Moselle'), array('55' => 'Meuse'), array('56' => 'Morbihan'),
array('57' => 'Moselle'), array('58' => 'Nièvre'), array('59' => 'Nord'), array('60' => 'Oise'), array('61' => 'Orne'), array('62' => 'Pas-de-Calais'),
array('63' => 'Puy-de-Dôme'), array('64' => 'Pyrénées-Atlantiques'), array('65' => 'Hautes-Pyrénées'), array('66' => 'Pyrénées-Orientales'),
array('67' => 'Bas-Rhin'), array('68' => 'Haut-Rhin'), array('69' => 'Rhône'), array('70' => 'Haute-Saône'), array('71' => 'Saône-et-Loire'),
array('72' => 'Sarthe'), array('73' => 'Savoie'), array('74' => 'Haute-Savoie'), array('75' => 'Paris'), array('76' => 'Seine-Maritime'),
array('77' => 'Seine-et-Marne'), array('78' => 'Yvelines'), array('79' => 'Deux-Sèvres'), array('80' => 'Somme'), array('81' => 'Tarn'),
array('82' => 'Tarn-et-Garonne'), array('83' => 'Var'), array('84' => 'Vaucluse'), array('85' => 'Vendée'), array('86' => 'Vienne'),
array('87' => 'Haute-Vienne'), array('88' => 'Vosges'), array('89' => 'Yonne'), array('90' => 'Territoire de Belfort'), array('91' => 'Essonne'),
array('92' => 'Hauts-de-Seine'), array('93' => 'Seine-Saint-Denis'), array('94' => 'Val-de-Marne'), array('95' => "Val-d'Oise"),
array('971' => 'Guadeloupe'), array('972' => 'Martinique'), array('973' => 'Guyane'), array('974' => 'La Réunion'), array('976' => 'Mayotte')
);
/**
* @example 'rue'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* Randomly returns a french region.
*
* @example 'Guadeloupe'
*
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$regions);
}
/**
* Randomly returns a french department ('departmentNumber' => 'departmentName').
*
* @example array('2B' => 'Haute-Corse')
*
* @return array
*/
public static function department()
{
return static::randomElement(static::$departments);
}
/**
* Randomly returns a french department name.
*
* @example 'Ardèche'
*
* @return string
*/
public static function departmentName()
{
$randomDepartmentName = array_values(static::department());
return $randomDepartmentName[0];
}
/**
* Randomly returns a french department number.
*
* @example '59'
*
* @return string
*/
public static function departmentNumber()
{
$randomDepartmentNumber = array_keys(static::department());
return $randomDepartmentNumber[0];
}
}
Provider/fr_FR/Internet.php 0000644 00000000706 15152066430 0011642 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fr_FR;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('voila.fr', 'gmail.com', 'hotmail.fr', 'yahoo.fr', 'laposte.net', 'free.fr', 'sfr.fr', 'orange.fr', 'bouygtel.fr', 'club-internet.fr', 'dbmail.com', 'live.com', 'ifrance.com', 'noos.fr', 'tele2.fr', 'tiscali.fr', 'wanadoo.fr');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'fr', 'fr', 'fr');
}
Provider/kk_KZ/Company.php 0000644 00000005227 15152066430 0011476 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $companyNameFormats = array(
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameSuffix}}',
);
protected static $companyPrefixes = array(
'АҚ', 'ЖШС', 'ЖАҚ'
);
protected static $companyNameSuffixes = array(
'Құрылыс', 'Машина', 'Бұзу', '-М', 'Лизинг', 'Страх', 'Ком', 'Телеком'
);
protected static $companyElements = array(
'Қазақ', 'Кітап', 'Цемент', 'Лифт', 'Креп', 'Авто', 'Теле', 'Транс', 'Алмаз', 'Метиз',
'Мотор', 'Қаз', 'Тех', 'Сантех', 'Алматы', 'Астана', 'Электро',
);
/**
* @example 'ЖШС АлматыТелеком'
*/
public function company()
{
$format = static::randomElement(static::$companyNameFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefixes);
}
public static function companyNameElement()
{
return static::randomElement(static::$companyElements);
}
public static function companyNameSuffix()
{
return static::randomElement(static::$companyNameSuffixes);
}
/**
* National Business Identification Numbers
*
* @link http://egov.kz/wps/portal/!utWCM/p/b1/04_Sj9Q1MjAwsDQ1s9CP0I_KSyzLTE8syczPS8wB8aPM4oO8PE2cnAwdDSxMw4wMHE08nZ2CA0KDXcwMgQoikRUYWIY4gxS4hwU4mRkbGBgTp98AB3A0IKQ_XD8KVQkWF4AV4LHCzyM_N1U_uKhUPzcqx83SU9cRANth_Rk!/dl4/d5/L0lHSkovd0RNQU5rQUVnQSEhLzRKVUUvZW4!/
* @param \DateTime $registrationDate
* @return string 12 digits, like 150140000019
*/
public static function businessIdentificationNumber(\DateTime $registrationDate = null)
{
if (!$registrationDate) {
$registrationDate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeThisYear();
}
$dateAsString = $registrationDate->format('ym');
$legalEntityType = (string) static::numberBetween(4, 6);
$legalEntityAdditionalType = (string) static::numberBetween(0, 3);
$randomDigits = (string) static::numerify('######');
return $dateAsString . $legalEntityType . $legalEntityAdditionalType . $randomDigits;
}
}
Provider/kk_KZ/PhoneNumber.php 0000644 00000000524 15152066430 0012305 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+7 (701) #######',
'+7 (702) #######',
'+7 (705) #######',
'+7 (707) #######',
'+7 (727) 239####',
'+7 (747) #######',
'+7 (7172) 745###',
);
}
Provider/kk_KZ/Payment.php 0000644 00000000564 15152066430 0011504 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
protected static $banks = array(
'Қазкоммерцбанк',
'Халық Банкі',
);
/**
* @example 'Қазкоммерцбанк'
*/
public static function bank()
{
return static::randomElement(static::$banks);
}
}
Provider/kk_KZ/Text.php 0000644 00000121355 15152066430 0011015 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* From kk.wikipedia.org
*
* Мәтін Creative Commons Attribution-ShareAlike лицензиясы аясында қолжетімді
* кейбір жағдайларда қосымша шарттардың талаптары атқарылады.
* Толығырақ қ. Қолдану шарттары.
*
*
* Title: Арыстан баб кесенесі
*
* Posting Date: 22:55, 2015 ж. сәуірдің 12.
*
* Language: Kazakh
*
* @licence Creative Commons Attribution-ShareAlike http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.ru
* @see https://wikimediafoundation.org/wiki/Terms_of_Use/
* @link http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%92%D0%B8%D0%BA%D0%B8%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%8F:%D0%A2%D0%B5%D0%BA%D1%81%D1%82_%D0%BB%D0%B8%D1%86%D0%B5%D0%BD%D0%B7%D0%B8%D0%B8_Creative_Commons_Attribution-ShareAlike_3.0_Unported
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
Арыстан баб кесенесі - көне Отырар жеріндегі сәулет өнері ескерткіші.
Түркістан халқының арасында мұсылман дінін таратушы Қожа Ахмет Иасауидің ұстазы болған Арыстан баб ата
қабірінің басына салынған. Кесене дәлізхана, мешіт, құжырахана, азан шақыратын мұнара сияқты жеке бөлмелерден құралған.
Кесененің ең көне бөлігі қабірхана болуы тиіс. Қазір де оның едені басқа бөлмелермен салыстырғанда едәуір биік.
Қабір үстіне алғашқы белгі 12 ғ. шамасында салынған. Мазар 14 ғасырда қайта жөнделген. Арыстан баб кесенесі 20 ғасырдың
басында жергілікті халықтың қаражатымен күйдірілген кірпіштен ауданы 35x12 м, биіктігі 12 м, бұрынғы Меккеге қараған
есігі Түркістанға, Әзірет Сұлтанға бағытталып, Солтүстік жағы кесене, Оңтүстік жағы мешіт есебінде қайта жәнделді.
Дәліз-қақпа маңдайшасына мәрмәр тақта қаланып, бетіне һижра бойынша 1327 жыл, яғни соңғы құрылыс жүрген
уақыт деп көрсетілген.
Қысқаша мәлімет
Бұл кесене XII ғасырда өмір сүрген діни көріпкел Арыстан баб мазарының үстіне салынған.
Кесененің бірінші құрылысы XIV-XV ғасырға жатады. Сол құрылыстан кесілген айван тізбектері қалған.
XVIII ғасырда көне мазардың орнында жер сілкінісінен кейін екі кесілген ағаш тізбекке тірелген айванмен салынған
екі күмбезді құрылыс орнатылды. XVIII ғасырда құрылыс қиратылып, фриз жазбалары бойынша 1909 жылы қайта салынды.
1971 жылы жоғары деңгейдегі грунт сулары салдарынан мешіт құлатылып, қайта орнатылды. Құрылыс алебастр ерітіндісінде
күйдірілген кірпіштен қабырғаның сырт жағына салынды. Қазіргі кезде бұл кесене Орталық Азиядағы қажылық міндетті
өтейтін мұсылман киелі жерлерінің бірі болып саналады Аңыз бойынша Арыстан баб Мұхаммед пайғамбардың елшісі болған.
Бір күні Мұхаммед пайғамбар өзінің шәкірттерімен құрма жеп отырған еді. Бір құрма қайта-қайта ыдыстан құлай беріп,
пайғамбар ішкі дауысты естіді: «Бұл құрма Сізден кейін 400 жыл алдағы уақытта туылатын мұсылман бала Ахметке арналған».
Сонда пайғамбар шәкірттері ішінен бұл құрманы кім иесіне жеткізетінін сұрайды. Ешкім сұранған жоқ. Пайғамбар сұрақты
қайта қойғаннан кейін, Арыстан баб былай деді: «Егер Сіз Алла Тағаладан 400 жыл сұрап берсеңіз мен бұл құрманы
иесіне жеткіземін». Халық аңыздарынан және жазба деректеріне қарағанда («Рисолаи Сарем-Исфижоб» және
Куприлозада кітабы) Арыстан баб Ахмет Яссауидің ұстазы болып құрманы жеткізеді. Қазіргі кезде Арыстан баб мазары
үстінде 30*13 метр аумағы бар кесене тұр. Тарихи деректер бойынша XII-XVIII ғасырларда кесене бірнеше рет қайта
салынып, қайта жаңартылды. Қожа Ахмет Яссауи ұлы әулие мен діни көріпкел 1103 жылы туылып 1166 жылы қайтыс болған.
Арыстанбаб туралы аңыздар
Арыстанбабтың дүние салуы Қожа Ахмет Иасауи хикметінде былайша суреттеледі:
«Бабам айтты: Ей балам, қасымда тұр өлейін,
Жаназамды оқып көм, жан тәсілім қалайын.
Медет берсе Мұстафа, ғарыш биігіне шығайын.
Арыслан бабам сөздерін есітіңіз - тәбәрік.
Жылап айттым: ей бала, жас көдекпін білмеймін.
Көріңізді қазармын, көтеріп сала алмаспын.
Хақ Мұстафа сүндетін, балапанмын, білмеймін.
Бабам айтты: Ей балам, періштелер жиылады.
Жебірейіл имам болып, өзгелер оған ұйиды.
Макаил мен Исрафил көтеріп көрге қояды».Отырар өңірінде біз естіген аңыз байынша Арыстанбаб дүние салған соң,
оның денесін ақ бураға артып, еркіне жіберіп, соңынан ілесіп отырған. Ақ бура жүре-жүре осы жерге шөккен екен.
Сол шөккен жерге Арыстанбаб қойылыпты. «Алпамыс жырының» бір үлгісінде Байбөрі мен Аналық «Самарқанда сансыз баб»,
Бұқарадағы «Баһауәдин Нақишбент» молаларына зират қылады, және
"Түнейді үш күн Байбөрі
Әзіретті сұлтанға.
Түркістанда түмен бап,
Сайрамда бар сансыз бап,
Отырарда отыз бап,
Бабалардың бабын сұрасаң,
Ең үлкені Арыстан бап.
Әулие қоймай қыдырып,
Бабалардың бәрін қылды сап» Әзірет Сұлтан қорық-музейінің сақтаулы тұрған Баян ауылдан бір зияратшылдың
қолжазбасында мынадай қызық мағұлмат бар: Арыстанбаб дүние салған соң, оның моласының басына екі құс – бірі лашын,
бірі қарға ұшып келеді. Бұл әңгіме бізді ежелгі түркі шаманизміне жетелейді. Көне түркілер бұл аталған құстарды киелі
деп санаған. Мысалы, ескі жылнамаларда жазылған аңыз бойынша көне түркілердің Ашина тайпасына жау шауып, жаппай қырып
кетеді. Сонда жалғыз қалған бала ғана аман қалады. Баланы қасқыр емізіп, аспан әлемінің елшісі – қарға ет әкеліп
асыраған. Осы баладан түркілердің ұрпағы деседі. Қазақтардың қарғаны киелі құс санағаны жөнінде дерек ер аз емес.
Қарға сөзімен байланысты мынадай мақал-мәтелдер бар: «Біздің де қолымызға қарға тышар», «Қарға тамырлы қазақ»,
«Қарғам-ау» деген сөз қарағым, қалқам деген мағынада қолданылады. «Қарғам, қарғашым, қарғатайым" деп қарттар
немере-шөберелерін еркелеткен. Қанша балаң бар деп жауап қайтарған.
Құрылымы
Арыстанбаб кесенесі ғасырлар бойы түрлі өндеу-жөндеуді басынан кешірген құрылыс.
Кейде Арыстанбабтың ХІ-ХІІ ғасырларда өмір сүргенін тілге тиек ете отырып, оның кесенесі Арыстанбаб дүние салған соң
іле-шала тұрғызылған деген жорамал айтылады. Алайда бізге жеткен қазіргі кесенеде ХІІ ғасырдың белгілері жоқ.
Бұл арада біз ислам дінінің алғашқы кезде қабыр үстіне төбесі жабық құрылыс тұрғызуға тыйым салғанын есте ұстағанымыз
жөн. Осы тұрғыдан қарағанда, ХІІ ғасырда Арыстанбаб ғимаратының болмауы да мүмкін. А.Черкасовтың жазбаларында
Арыстанбаб кесенесі әулие және шәкірттері жатқан екі бөлмеден, сондай-ақ алдындағы бастырмадан тұрғанын жоғарыда
айтқан болатынбыз. Бұлардың жобасы ХІV ғасырдың құрылысына сай келеді. Осымен қатар бастырмадағы ұстындар да ХІҮ
ғасырдың аяғы мен ХV ғасырдың басында жасалған деген тұжырымды мамандар айтқан болатын. Яғни қазіргі Арыстанбаб құрылыс
кешеніндегі қабырғаналар бөлігі ең көнесі, әуелгісі болып табылады. Бұған қоса халық арасында кең тараған мынадай
аңыз бар: «Қожа Ахмет кесенесінің қабырғалары қаланып болған түні алып жасыл өгіз көтерілген дуалдарды мүйізімен соғып,
құлатады. Ғимарат қабырғалары қайта тұрғызылып, күмбездері қалана бастағанда бұл оқиға тағы да қайталанып, бәрі
үйелген төбеге айналады. Бұл жай Әмір Темірді көп ойландырады. Түсінде бір шал келіп, аян береді, ол Қожа Ахметтің
ең алғашқы ұстазы, Арыстанбаб моласының үстіне мазар көтеруге әмір ететінін жеткізеді. Бұл талап орындалған соң ғана
Әмір Темір Түркістандағы құрылысын ойдағыдай аяқтайды». Арыстанбаб қабірханасының едені басқа бөлмелермен салыстырғанда
едәуір биік. Тігінен көтерілген қабырғалары бір биіктікте сәулет өнерінде «желкен» деп аталатын өріммен иіліп барым
күмбезге ұласады. Күмбез ауқымы кең, һәм биік етіп тұрғызылған. Қабірхананың есігі күнбатысқа, дәлірек айтсақ, Меккеге
бағышталған. Бұл қасиетті қабірлерге тағзым етудің мұсылмандық ережелерінен туындайды: зиярат етушінің беті сағанаға,
арқасы құбылаға қарауға тиіс болған. Оның ұзындығы 3 м. 90 см., ені 1 м. 30 см., биіктігі 1 м. 20 см. Қабаттас, көлемі
5,4м х 5,4 м. Бөлмеде үш қабір бар. Ол да биік күмбезбен жабылған. Алайда күмбездің іші алебастрмен сыланып,
геометриялық үлгідегі өрнектермен нақышталған. Әулиеге кірер есіктің екі жағында екі қабір орналасқан.
Шырақшылар бұларды Лашынбаб пен Қарғабаб дейді. Олар әулие қабірімен салыстырғанда аса шағын болып келген.
Лашын баб қабырының көлемі 1,63м х 0,92м., Қарғабабтікі 1,70 м х 0,90 м. Осы қабарханаларға оңтүстік-батыс жақтан
бірнеше бөлмелер қосылған. Екі қанаттағы бөлмелерді біріктіріп, байланыстырып тұрған дәліз-бастырма бар. Ол әдеттегі
бастырма-айвандардан өзгеше, тұтасымен қыштан өріліп, төбесі иіліп жабылған. Оның көлемі 7,60м х 4,35м. Қабырханалар,
дәліз қышпен қаланып күмбезделсе, мешіт бөлігі негізінен қам кесектен тұрғызылып, төбесін жабуда ағаш кең пайдаланылған.
Мешіттің ортасында В.В.Константинова жасаған жоба бойынша алты ағаш тіреу болған. Олардың үстіне қары қойылып, ағаштан
қырлы күмбез қиыстырылған. Мешіт қабырғасында Мекке бағытын көрсететін ойық-михраб бар
Зерттелуі
Арыстан баб ескерткіші деп аталатын мазарлар басқа аймақтардың бірі – Қырғызстандағы Ош өңірінде.
Бірақ қырғыздардың діни-нанымдарын зерттеген ғалым С.М.Абрамзонның пікірінше, жергілікті халық бұл жерде жерленген
Арыстанбабты қалмақтарға қарсы соғысқан батыр деп таниды. Яғни Оштағы Арыстанбаб XYII-XVII ғасырларда болған адам.
Арыстанбаб қабірінің басына тұрғызылған ғимарат алғаш ғылыми әдебиетте 1898 ж.ж. И.Т.Пославскийдің «Развалины города
Отрара» атты мақаласында аталады. 1903 жылы кесене түркістандық археология әуесқойлар үйірмесінің мүшесі А.Черкасовтың
Отырар төбені көріп айтқаны жөніндегі есебінде аталып өтіледі. А.Черкасовты түкпір бөлмедегі Арсытанбабтың қабірі таң
қалдырады: «Надгробие Арстан – Баба такой же формы, как и остальные, покрыто куском белого коленкора и поражает своими
размерами. Такого роста, по ловам шейха, достигал и сам святой...». А.Черкасовтың деректері кеінірек орыс-француз
тілдерінде жарық көрген. И.А.Кастеньенің «Древности Киргизской степи и Оренбургского края» деген еңбегінде де
қайталанады. Көп үзілістен кейін Арыстанбаб кесенесі жөніндегі ғылыми сипаттама 1950 ж.
В.В.Константинованың «Некоторые архитектурные памятники по среднему течению р.Сырдарьи» деген мақаласында жарияланды.
1987 жылы «Білім мен Еңбекте» М.Сембиннің кесене жайлы мақаласы жарияланды. М.Сембин Арыстанбаб туралы мақаласында
О.Дастановтың «Әулиелі жерлер туралы шындық» атты кітабындағы келтірілген мәліметтерге сүйене отырып, Арыстанбаб
кесенесінің сәулетшісі ташкенттік Ескендір қажы болған деген болатын. «Ол өзінше бір қайта жырау, тыңнан толғау,
немесе ақындық шабыт-шалым сынасып, жырмен жарысу есепті...»,- деген М.Әуезов сөздері Арыстанбаб сәулетшісіне
толығымен тән.
XXI ғасырдағы Арыстан баб кесенесі
Әлемге танымал “Арыстан баб” мавзолейінің құрылысы екі жыл бұрын жаңа архитектуралық кешен тұрғысында басталған.
Идея авторы – белгілі мемлекет және қоғам қайраткері, инженер-ғалым, танымал меценат Асқар Құлыбаев болып табылады.
Бір кездері Асқар Алтынбекұлы халық игілігі үшін рухани құндылық орнатуды армандаған. Бүгінде Асқар Құлыбаевтың және
оның ұлдарының Қазақстанның жан азығы байлығын еселей түсу мақсатындағы сіңірген үлесі зор екендігін айту қажет.
Елбасымыз Н.Ә.Назарбаев өзі бастама көтеріп, бүкіл мемлекеттік деңгейде жүзеге “Мәдени мұра” бағдарламасы асырылып
жатыр.
EOT;
/*
*** START: FULL LICENSE ***
Creative Commons Legal Code
Attribution-ShareAlike 3.0 Unported
CREATIVE COMMONS CORPORATION IS NOT A LAW FIRM AND DOES NOT PROVIDE
LEGAL SERVICES. DISTRIBUTION OF THIS LICENSE DOES NOT CREATE AN
ATTORNEY-CLIENT RELATIONSHIP. CREATIVE COMMONS PROVIDES THIS
INFORMATION ON AN "AS-IS" BASIS. CREATIVE COMMONS MAKES NO WARRANTIES
REGARDING THE INFORMATION PROVIDED, AND DISCLAIMS LIABILITY FOR
DAMAGES RESULTING FROM ITS USE. License
THE WORK (AS DEFINED BELOW) IS PROVIDED UNDER THE TERMS OF THIS
CREATIVE COMMONS PUBLIC LICENSE ("CCPL" OR "LICENSE"). THE WORK IS
PROTECTED BY COPYRIGHT AND/OR OTHER APPLICABLE LAW. ANY USE OF THE
WORK OTHER THAN AS AUTHORIZED UNDER THIS LICENSE OR COPYRIGHT LAW IS
PROHIBITED.
BY EXERCISING ANY RIGHTS TO THE WORK PROVIDED HERE, YOU ACCEPT AND
AGREE TO BE BOUND BY THE TERMS OF THIS LICENSE. TO THE EXTENT THIS
LICENSE MAY BE CONSIDERED TO BE A CONTRACT, THE LICENSOR GRANTS YOU
THE RIGHTS CONTAINED HERE IN CONSIDERATION OF YOUR ACCEPTANCE OF SUCH
TERMS AND CONDITIONS.
1. Definitions
"Adaptation" means a work based upon the Work, or upon the Work and
other pre-existing works, such as a translation, adaptation,
derivative work, arrangement of music or other alterations of a
literary or artistic work, or phonogram or performance and includes
cinematographic adaptations or any other form in which the Work may be
recast, transformed, or adapted including in any form recognizably
derived from the original, except that a work that constitutes a
Collection will not be considered an Adaptation for the purpose of
this License. For the avoidance of doubt, where the Work is a musical
work, performance or phonogram, the synchronization of the Work in
timed-relation with a moving image ("synching") will be considered an
Adaptation for the purpose of this License. "Collection" means a
collection of literary or artistic works, such as encyclopedias and
anthologies, or performances, phonograms or broadcasts, or other works
or subject matter other than works listed in Section 1(f) below,
which, by reason of the selection and arrangement of their contents,
constitute intellectual creations, in which the Work is included in
its entirety in unmodified form along with one or more other
contributions, each constituting separate and independent works in
themselves, which together are assembled into a collective whole. A
work that constitutes a Collection will not be considered an
Adaptation (as defined below) for the purposes of this License.
"Creative Commons Compatible License" means a license that is listed
at http://creativecommons.org/compatiblelicenses that has been
approved by Creative Commons as being essentially equivalent to this
License, including, at a minimum, because that license: (i) contains
terms that have the same purpose, meaning and effect as the License
Elements of this License; and, (ii) explicitly permits the relicensing
of adaptations of works made available under that license under this
License or a Creative Commons jurisdiction license with the same
License Elements as this License. "Distribute" means to make available
to the public the original and copies of the Work or Adaptation, as
appropriate, through sale or other transfer of ownership. "License
Elements" means the following high-level license attributes as
selected by Licensor and indicated in the title of this License:
Attribution, ShareAlike. "Licensor" means the individual, individuals,
entity or entities that offer(s) the Work under the terms of this
License. "Original Author" means, in the case of a literary or
artistic work, the individual, individuals, entity or entities who
created the Work or if no individual or entity can be identified, the
publisher; and in addition (i) in the case of a performance the
actors, singers, musicians, dancers, and other persons who act, sing,
deliver, declaim, play in, interpret or otherwise perform literary or
artistic works or expressions of folklore; (ii) in the case of a
phonogram the producer being the person or legal entity who first
fixes the sounds of a performance or other sounds; and, (iii) in the
case of broadcasts, the organization that transmits the broadcast.
"Work" means the literary and/or artistic work offered under the terms
of this License including without limitation any production in the
literary, scientific and artistic domain, whatever may be the mode or
form of its expression including digital form, such as a book,
pamphlet and other writing; a lecture, address, sermon or other work
of the same nature; a dramatic or dramatico-musical work; a
choreographic work or entertainment in dumb show; a musical
composition with or without words; a cinematographic work to which are
assimilated works expressed by a process analogous to cinematography;
a work of drawing, painting, architecture, sculpture, engraving or
lithography; a photographic work to which are assimilated works
expressed by a process analogous to photography; a work of applied
art; an illustration, map, plan, sketch or three-dimensional work
relative to geography, topography, architecture or science; a
performance; a broadcast; a phonogram; a compilation of data to the
extent it is protected as a copyrightable work; or a work performed by
a variety or circus performer to the extent it is not otherwise
considered a literary or artistic work. "You" means an individual or
entity exercising rights under this License who has not previously
violated the terms of this License with respect to the Work, or who
has received express permission from the Licensor to exercise rights
under this License despite a previous violation. "Publicly Perform"
means to perform public recitations of the Work and to communicate to
the public those public recitations, by any means or process,
including by wire or wireless means or public digital performances; to
make available to the public Works in such a way that members of the
public may access these Works from a place and at a place individually
chosen by them; to perform the Work to the public by any means or
process and the communication to the public of the performances of the
Work, including by public digital performance; to broadcast and
rebroadcast the Work by any means including signs, sounds or images.
"Reproduce" means to make copies of the Work by any means including
without limitation by sound or visual recordings and the right of
fixation and reproducing fixations of the Work, including storage of a
protected performance or phonogram in digital form or other electronic
medium. 2. Fair Dealing Rights. Nothing in this License is intended to
reduce, limit, or restrict any uses free from copyright or rights
arising from limitations or exceptions that are provided for in
connection with the copyright protection under copyright law or other
applicable laws.
3. License Grant. Subject to the terms and conditions of this License,
Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-exclusive,
perpetual (for the duration of the applicable copyright) license to
exercise the rights in the Work as stated below:
to Reproduce the Work, to incorporate the Work into one or more
Collections, and to Reproduce the Work as incorporated in the
Collections; to create and Reproduce Adaptations provided that any
such Adaptation, including any translation in any medium, takes
reasonable steps to clearly label, demarcate or otherwise identify
that changes were made to the original Work. For example, a
translation could be marked "The original work was translated from
English to Spanish," or a modification could indicate "The original
work has been modified."; to Distribute and Publicly Perform the Work
including as incorporated in Collections; and, to Distribute and
Publicly Perform Adaptations. For the avoidance of doubt:
Non-waivable Compulsory License Schemes. In those jurisdictions in
which the right to collect royalties through any statutory or
compulsory licensing scheme cannot be waived, the Licensor reserves
the exclusive right to collect such royalties for any exercise by You
of the rights granted under this License; Waivable Compulsory License
Schemes. In those jurisdictions in which the right to collect
royalties through any statutory or compulsory licensing scheme can be
waived, the Licensor waives the exclusive right to collect such
royalties for any exercise by You of the rights granted under this
License; and, Voluntary License Schemes. The Licensor waives the right
to collect royalties, whether individually or, in the event that the
Licensor is a member of a collecting society that administers
voluntary licensing schemes, via that society, from any exercise by
You of the rights granted under this License. The above rights may be
exercised in all media and formats whether now known or hereafter
devised. The above rights include the right to make such modifications
as are technically necessary to exercise the rights in other media and
formats. Subject to Section 8(f), all rights not expressly granted by
Licensor are hereby reserved.
4. Restrictions. The license granted in Section 3 above is expressly
made subject to and limited by the following restrictions:
You may Distribute or Publicly Perform the Work only under the terms
of this License. You must include a copy of, or the Uniform Resource
Identifier (URI) for, this License with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. You may not offer or impose any terms
on the Work that restrict the terms of this License or the ability of
the recipient of the Work to exercise the rights granted to that
recipient under the terms of the License. You may not sublicense the
Work. You must keep intact all notices that refer to this License and
to the disclaimer of warranties with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. When You Distribute or Publicly
Perform the Work, You may not impose any effective technological
measures on the Work that restrict the ability of a recipient of the
Work from You to exercise the rights granted to that recipient under
the terms of the License. This Section 4(a) applies to the Work as
incorporated in a Collection, but this does not require the Collection
apart from the Work itself to be made subject to the terms of this
License. If You create a Collection, upon notice from any Licensor You
must, to the extent practicable, remove from the Collection any credit
as required by Section 4(c), as requested. If You create an
Adaptation, upon notice from any Licensor You must, to the extent
practicable, remove from the Adaptation any credit as required by
Section 4(c), as requested. You may Distribute or Publicly Perform an
Adaptation only under the terms of: (i) this License; (ii) a later
version of this License with the same License Elements as this
License; (iii) a Creative Commons jurisdiction license (either this or
a later license version) that contains the same License Elements as
this License (e.g., Attribution-ShareAlike 3.0 US)); (iv) a Creative
Commons Compatible License. If you license the Adaptation under one of
the licenses mentioned in (iv), you must comply with the terms of that
license. If you license the Adaptation under the terms of any of the
licenses mentioned in (i), (ii) or (iii) (the "Applicable License"),
you must comply with the terms of the Applicable License generally and
the following provisions: (I) You must include a copy of, or the URI
for, the Applicable License with every copy of each Adaptation You
Distribute or Publicly Perform; (II) You may not offer or impose any
terms on the Adaptation that restrict the terms of the Applicable
License or the ability of the recipient of the Adaptation to exercise
the rights granted to that recipient under the terms of the Applicable
License; (III) You must keep intact all notices that refer to the
Applicable License and to the disclaimer of warranties with every copy
of the Work as included in the Adaptation You Distribute or Publicly
Perform; (IV) when You Distribute or Publicly Perform the Adaptation,
You may not impose any effective technological measures on the
Adaptation that restrict the ability of a recipient of the Adaptation
from You to exercise the rights granted to that recipient under the
terms of the Applicable License. This Section 4(b) applies to the
Adaptation as incorporated in a Collection, but this does not require
the Collection apart from the Adaptation itself to be made subject to
the terms of the Applicable License. If You Distribute, or Publicly
Perform the Work or any Adaptations or Collections, You must, unless a
request has been made pursuant to Section 4(a), keep intact all
copyright notices for the Work and provide, reasonable to the medium
or means You are utilizing: (i) the name of the Original Author (or
pseudonym, if applicable) if supplied, and/or if the Original Author
and/or Licensor designate another party or parties (e.g., a sponsor
institute, publishing entity, journal) for attribution ("Attribution
Parties") in Licensor's copyright notice, terms of service or by other
reasonable means, the name of such party or parties; (ii) the title of
the Work if supplied; (iii) to the extent reasonably practicable, the
URI, if any, that Licensor specifies to be associated with the Work,
unless such URI does not refer to the copyright notice or licensing
information for the Work; and (iv) , consistent with Ssection 3(b), in
the case of an Adaptation, a credit identifying the use of the Work in
the Adaptation (e.g., "French translation of the Work by Original
Author," or "Screenplay based on original Work by Original Author").
The credit required by this Section 4(c) may be implemented in any
reasonable manner; provided, however, that in the case of a Adaptation
or Collection, at a minimum such credit will appear, if a credit for
all contributing authors of the Adaptation or Collection appears, then
as part of these credits and in a manner at least as prominent as the
credits for the other contributing authors. For the avoidance of
doubt, You may only use the credit required by this Section for the
purpose of attribution in the manner set out above and, by exercising
Your rights under this License, You may not implicitly or explicitly
assert or imply any connection with, sponsorship or endorsement by the
Original Author, Licensor and/or Attribution Parties, as appropriate,
of You or Your use of the Work, without the separate, express prior
written permission of the Original Author, Licensor and/or Attribution
Parties. Except as otherwise agreed in writing by the Licensor or as
may be otherwise permitted by applicable law, if You Reproduce,
Distribute or Publicly Perform the Work either by itself or as part of
any Adaptations or Collections, You must not distort, mutilate, modify
or take other derogatory action in relation to the Work which would be
prejudicial to the Original Author's honor or reputation. Licensor
agrees that in those jurisdictions (e.g. Japan), in which any exercise
of the right granted in Section 3(b) of this License (the right to
make Adaptations) would be deemed to be a distortion, mutilation,
modification or other derogatory action prejudicial to the Original
Author's honor and reputation, the Licensor will waive or not assert,
as appropriate, this Section, to the fullest extent permitted by the
applicable national law, to enable You to reasonably exercise Your
right under Section 3(b) of this License (right to make Adaptations)
but not otherwise. 5. Representations, Warranties and Disclaimer
UNLESS OTHERWISE MUTUALLY AGREED TO BY THE PARTIES IN WRITING,
LICENSOR OFFERS THE WORK AS-IS AND MAKES NO REPRESENTATIONS OR
WARRANTIES OF ANY KIND CONCERNING THE WORK, EXPRESS, IMPLIED,
STATUTORY OR OTHERWISE, INCLUDING, WITHOUT LIMITATION, WARRANTIES OF
TITLE, MERCHANTIBILITY, FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE,
NONINFRINGEMENT, OR THE ABSENCE OF LATENT OR OTHER DEFECTS, ACCURACY,
OR THE PRESENCE OF ABSENCE OF ERRORS, WHETHER OR NOT DISCOVERABLE.
SOME JURISDICTIONS DO NOT ALLOW THE EXCLUSION OF IMPLIED WARRANTIES,
SO SUCH EXCLUSION MAY NOT APPLY TO YOU.
6. Limitation on Liability. EXCEPT TO THE EXTENT REQUIRED BY
APPLICABLE LAW, IN NO EVENT WILL LICENSOR BE LIABLE TO YOU ON ANY
LEGAL THEORY FOR ANY SPECIAL, INCIDENTAL, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
EXEMPLARY DAMAGES ARISING OUT OF THIS LICENSE OR THE USE OF THE WORK,
EVEN IF LICENSOR HAS BEEN ADVISED OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGES.
7. Termination
This License and the rights granted hereunder will terminate
automatically upon any breach by You of the terms of this License.
Individuals or entities who have received Adaptations or Collections
from You under this License, however, will not have their licenses
terminated provided such individuals or entities remain in full
compliance with those licenses. Sections 1, 2, 5, 6, 7, and 8 will
survive any termination of this License. Subject to the above terms
and conditions, the license granted here is perpetual (for the
duration of the applicable copyright in the Work). Notwithstanding the
above, Licensor reserves the right to release the Work under different
license terms or to stop distributing the Work at any time; provided,
however that any such election will not serve to withdraw this License
(or any other license that has been, or is required to be, granted
under the terms of this License), and this License will continue in
full force and effect unless terminated as stated above. 8.
Miscellaneous
Each time You Distribute or Publicly Perform the Work or a Collection,
the Licensor offers to the recipient a license to the Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
Each time You Distribute or Publicly Perform an Adaptation, Licensor
offers to the recipient a license to the original Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
If any provision of this License is invalid or unenforceable under
applicable law, it shall not affect the validity or enforceability of
the remainder of the terms of this License, and without further action
by the parties to this agreement, such provision shall be reformed to
the minimum extent necessary to make such provision valid and
enforceable. No term or provision of this License shall be deemed
waived and no breach consented to unless such waiver or consent shall
be in writing and signed by the party to be charged with such waiver
or consent. This License constitutes the entire agreement between the
parties with respect to the Work licensed here. There are no
understandings, agreements or representations with respect to the Work
not specified here. Licensor shall not be bound by any additional
provisions that may appear in any communication from You. This License
may not be modified without the mutual written agreement of the
Licensor and You. The rights granted under, and the subject matter
referenced, in this License were drafted utilizing the terminology of
the Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works
(as amended on September 28, 1979), the Rome Convention of 1961, the
WIPO Copyright Treaty of 1996, the WIPO Performances and Phonograms
Treaty of 1996 and the Universal Copyright Convention (as revised on
July 24, 1971). These rights and subject matter take effect in the
relevant jurisdiction in which the License terms are sought to be
enforced according to the corresponding provisions of the
implementation of those treaty provisions in the applicable national
law. If the standard suite of rights granted under applicable
copyright law includes additional rights not granted under this
License, such additional rights are deemed to be included in the
License; this License is not intended to restrict the license of any
rights under applicable law. Creative Commons Notice
Creative Commons is not a party to this License, and makes no warranty
whatsoever in connection with the Work. Creative Commons will not be
liable to You or any party on any legal theory for any damages
whatsoever, including without limitation any general, special,
incidental or consequential damages arising in connection to this
license. Notwithstanding the foregoing two (2) sentences, if Creative
Commons has expressly identified itself as the Licensor hereunder, it
shall have all rights and obligations of Licensor.
Except for the limited purpose of indicating to the public that the
Work is licensed under the CCPL, Creative Commons does not authorize
the use by either party of the trademark "Creative Commons" or any
related trademark or logo of Creative Commons without the prior
written consent of Creative Commons. Any permitted use will be in
compliance with Creative Commons' then-current trademark usage
guidelines, as may be published on its website or otherwise made
available upon request from time to time. For the avoidance of doubt,
this trademark restriction does not form part of the License.
Creative Commons may be contacted at http://creativecommons.org/.
*/
}
Provider/kk_KZ/Person.php 0000644 00000010277 15152066430 0011337 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @see https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D0%B7%D0%B0%D1%85%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D1%84%D0%B0%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D1%8F
*
* @var array
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}}ұлы {{firstNameMale}}',
);
/**
* @see https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D0%B7%D0%B0%D1%85%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D1%84%D0%B0%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D1%8F
*
* @var array
*/
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}}қызы {{firstNameFemale}}',
);
/**
* @see http://koshpendi.kz/index.php/nomad/imena/
*
* @var array
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Аылғазы',
'Әбдіқадыр',
'Бабағожа',
'Ғайса',
'Дәмен',
'Егізбек',
'Жазылбек',
'Зұлпықар',
'Игісін',
'Кәдіржан',
'Қадырқан',
'Латиф',
'Мағаз',
'Нармағамбет',
'Оңалбай',
'Өндіріс',
'Пердебек',
'Рақат',
'Сағындық',
'Танабай',
'Уайыс',
'Ұйықбай',
'Үрімбай',
'Файзрахман',
'Хангелді',
'Шаттық',
'Ыстамбақы',
'Ібни',
);
/**
* @see http://koshpendi.kz/index.php/nomad/imena/
*
* @var array
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Асылтас',
'Әужа',
'Бүлдіршін',
'Гүлшаш',
'Ғафура',
'Ділдә',
'Еркежан',
'Жібек',
'Зылиқа',
'Ирада',
'Күнсұлу',
'Қырмызы',
'Ләтипа',
'Мүштәри',
'Нұршара',
'Орынша',
'Өрзия',
'Перизат',
'Рухия',
'Сындыбала',
'Тұрсынай',
'Уәсима',
'Ұрқия',
'Үрия',
'Фируза',
'Хафиза',
'Шырынгүл',
'Ырысты',
'Іңкәр',
);
/**
* @see http://koshpendi.kz/index.php/nomad/imena/
* @see https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D0%B7%D0%B0%D1%85%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D1%84%D0%B0%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D1%8F
*
* @var array
*/
protected static $lastName = array(
'Адырбай',
'Әжібай',
'Байбөрі',
'Ғизат',
'Ділдабек',
'Ешмұхамбет',
'Жігер',
'Зікірия',
'Иса',
'Кунту',
'Қыдыр',
'Лұқпан',
'Мышырбай',
'Нысынбай',
'Ошақбай',
'Өтетілеу',
'Пірәлі',
'Рүстем',
'Сырмұхамбет',
'Тілеміс',
'Уәлі',
'Ұлықбек',
'Үстем',
'Фахир',
'Хұсайын',
'Шілдебай',
'Ыстамбақы',
'Ісмет',
);
/**
* National Individual Identification Numbers
*
* @link http://egov.kz/wps/portal/!utWCM/p/b1/04_Sj9S1tDAwMzY1NjLTj9CPykssy0xPLMnMz0vMAfGjzOKDvDxNnJwMHQ0sTMOMDBxNPJ2dggNCg13MDIEKIpEVGFiGOIMUuIcFOJkZGxgYE6ffAAdwNCCkP1w_ClUJFheAFeCxws8jPzdVPzcqx83SU9cRADxWbyg!/dl4/d5/L0lDUmlTUSEhL3dHa0FKRnNBLzRKVXFDQSEhL2Vu/
* @param \DateTime $birthDate
* @return string 12 digits, like 780322300455
*/
public static function individualIdentificationNumber(\DateTime $birthDate = null)
{
if (!$birthDate) {
$birthDate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeBetween();
}
$dateAsString = $birthDate->format('ymd');
$genderAndCenturyId = (string) static::numberBetween(1, 6);
$randomDigits = (string) static::numerify('#####');
return $dateAsString . $genderAndCenturyId . $randomDigits;
}
}
Provider/kk_KZ/Address.php 0000644 00000006260 15152066430 0011453 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $citySuffix = array('қаласы');
protected static $regionSuffix = array('облысы');
protected static $streetSuffix = array(
'көшесі', 'даңғылы',
);
protected static $buildingNumber = array('###');
protected static $postcode = array('0#####');
protected static $country = array(
'Қазақстан',
'Ресей',
);
protected static $region = array(
'Алматы',
'Ақтау',
'Ақтөбе',
'Астана',
'Атырау',
'Байқоңыр',
'Қарағанды',
'Көкшетау',
'Қостанай',
'Қызылорда',
'Маңғыстау',
'Павлодар',
'Петропавл',
'Талдықорған',
'Тараз',
'Орал',
'Өскемен',
'Шымкент',
);
protected static $city = array(
'Алматы',
'Ақтау',
'Ақтөбе',
'Астана',
'Атырау',
'Байқоңыр',
'Қарағанды',
'Көкшетау',
'Қостанай',
'Қызылорда',
'Маңғыстау',
'Павлодар',
'Петропавл',
'Талдықорған',
'Тараз',
'Орал',
'Өскемен',
'Шымкент',
);
protected static $street = array(
'Абай',
'Гоголь',
'Кенесары',
'Бейбітшілік',
'Достық',
'Бұқар жырау',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}}, {{region}} {{regionSuffix}}, {{city}} {{citySuffix}}, {{street}} {{streetSuffix}}, {{buildingNumber}}",
);
protected static $streetAddressFormats = array(
"{{street}} {{streetSuffix}}, {{buildingNumber}}"
);
public static function buildingNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
public static function regionSuffix()
{
return static::randomElement(static::$regionSuffix);
}
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
public static function citySuffix()
{
return static::randomElement(static::$citySuffix);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public static function streetSuffix()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/kk_KZ/Color.php 0000644 00000000616 15152066430 0011143 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
protected static $safeColorNames = array(
'қара', 'қою қызыл', 'жасыл', 'қара көк', 'сарғыш түс',
'күлгін', 'көк', 'көк', 'күміс',
'сұр', 'сары', 'қызылкүрең түс', 'теңіз толқыны түс', 'ақ'
);
}
Provider/kk_KZ/Internet.php 0000644 00000000405 15152066430 0011651 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\kk_KZ;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('mail.kz', 'yandex.kz', 'host.kz');
protected static $tld = array('com', 'com', 'net', 'org', 'kz', 'kz', 'kz', 'kz');
}
Provider/hu_HU/Company.php 0000644 00000000446 15152066430 0011473 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hu_HU;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('Kft', 'és Tsa', 'Kht', 'ZRT', 'NyRT', 'BT');
}
Provider/hu_HU/PhoneNumber.php 0000644 00000000420 15152066430 0012277 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hu_HU;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+36-##-###-####',
'+36#########',
'+36(##)###-###',
'06-##-###-####',
'06(##)###-###',
);
}
Provider/hu_HU/Text.php 0000644 00001250712 15152066430 0011015 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hu_HU;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
*
* Author: Rejtő Jenő
* Title: Piszkos Fred, a kapitány
*
* Language: Hungarian
*
* License: Public Domain, since 2014.01.01
*
* @see http://mek.oszk.hu/01000/01038/
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
ELSŐ FEJEZET
1
- Uram! A késemért jöttem!
- Hol hagyta?
- Valami matrózban.
- Milyen kés volt?
- Acél. Keskeny penge, kissé hajlott. Nem látta?
- Várjunk... Csak lassan, kérem... Milyen volt a nyele?
- Kagyló.
- Hány részből?
- Egy darabból készült.
- Akkor nincs baj. Megvan a kés!
- Hol?
- A hátamban.
- Köszönöm...
- Kérem... A csapos mesélte, hogy milyen szép kés van bennem. Egy darab húszcentis kagylóritkaság.
- Forduljon meg, kérem, hogy kivegyem...
- Kitartás! A kocsmáros azt mondta, hogy amíg nem hoz orvost, hagyjam bent a kést, mert különben elvérzek. A kocsmáros ért ehhez, mert itt már öltek orvost is. Régi étterem.
- De én sietek, kérem! És mit tudja az ember, hogy mikor jön az orvos? Kés nélkül mégsem mehetek éjjel haza.
- Az orvos itt lakik a közelben, és a kocsmáros triciklin ment érte. Ha szurkált uram, hát viselje a következményeket.
- Hohó! Azért, mert magába szúrnak egy kést, még nincs joga hozzá, hogy megtartsa. Ez önbíráskodás! Hála Istennek, van még jog a világon.
- Nem is jogra hivatkoztam, hanem orvostudományra. A kocsmáros szerint az a recept, hogy bent maradjon a kés. Orvosi rendelet!
- Az orvos rendelkezzék a saját holmijával, a kés az én műszerem!
- Hm... nehéz ügy...
- Tudja mit? Nekem is van szívem, segítek a bajon. Kiveszem magából a késemet, és beteszek helyette egy másikat. Az is megteszi, amíg a mentő jön.
- Jól van. Csak ne legyen kisebb a kés, hogy jól elzárja a sebet, mert az egészség mindennél fontosabb, és recept az recept, hiába...
- Nyugodt lehet. Egy nagy konyhakést nyomok be helyette.
- Akkor rendben van.
- Forduljon... meg... hopp!... Így...
- Most nyomja bele a másikat!... Gyorsan!
- Ez itt a polcon épp jó lesz, habár csak fanyelű.
- Benne van?
- Fenét!... Hiszen alig vérzik a sebe. Itt, a csont mellett állt meg a penge, a porcok között... A mindenségit, kicsorbult a hegye!
- Nyomta volna a húsba, maga kezdő!
- Várjon! Ráteszek egy vizes kendőt... A szvetter egész jól leszorítja...
- Higgye el végre, hogy kés kell bele! A vendéglős tudja. Itt naponta ölnek. Tegye be a kést. Mi az magának?
- Nem értek hozzá. Bicskázásért vállalom a felelősséget, de műtétért nem! Kérje meg erre a szívességre valamelyik matrózt. Majd csak magukhoz térnek.
- Jó, hogy említi! Uram! Maga leütötte tizenkét hajósomat.
- Az egyikre ráesett a likőrösállvány, arról nem tehetek.
- Az volt az első fűtő!
- Mit tudja ezt egy likőrösállvány?
- És ott fekszik a hajópincér. Hol lehet most pincért találni? A Honolulu-Star reggel indul, és se fűtő, se pincér, mert maga leütötte őket!
- Abban igazam volt. Hozzám vágtak egy korsót, és az ilyen magatartás sért.
- Egyik sem vágta magához a korsót. Ezek ártatlanok.
- Hát ki tette?
- Én.
- Szerencséje, hogy haláltusáját vívja, különben most fejbe ütném... Jó napot.
- Várjon!
- Nincs időm. Sietek!
- Nézze meg, hogy nem kell-e kés a sebbe. Az ilyen szúrást nem szabad elhanyagolni. Lehet, hogy befelé vérzik.
- Onnan nem szúrhatták meg. Csak várjon az orvosra, az majd segít magán, ha lehet. Ha nem, akkor nyugodjék békével.
- Ajánlom magamat...
- Sajnálom, hogy ilyen gyenge legénységet toborzott...
- Halló! Fiatalember! Elkísérem. Volna egy ötletem, amivel pénzt kereshet.
- Rendben van.
- Várjon! Hej, csapos! Ha jön a kocsmáros, mondd, hogy elmentem járni egyet ide a közelbe. Ne féljen semmit, ha baj van, kést teszek a sebbe! Vigyázok... No, jöjjön!
2
- Sebesülésem miatt óvatosnak kell lennem. Merre akar menni?
- Nem tudom. Se pénzem, se dolgom.
- Maradjunk a közelben, az orvos miatt. Ejnye, nem kérdeztem a vendéglőst, hogy pipázhatok-e ilyen súlyos állapotban. Megkockáztassam?
- Nyugodtan. Mi lehet belőle?
- Semmi?
- A világon semmi. Legfeljebb meghal. Az meg úgyis előfordulhat.
- Teljesen igaz. Hát ide hallgasson. Én vagyok a Honolulu-Star szállásmestere. Hogy hívják magát?
- Fülig Jimmy...
- Miért van ilyen hülye neve?
- Mert szeretek nevetni, és valaki rám fogta, hogy olyankor fülig húzom a számat.
- Csakugyan tejfölösképű alak. Jókora, csontos emberben ritkaság. Hány éves?
- Huszonnégy...
- Vakarcs.
- A családja.
- Ért a hajóhoz?
- Hülyéket kérdez... Byrd kapitánnyal kétszer voltam expedíción, suhanc koromban.
- Milyen írása van?!
- Folyó. Csak a nagybetűt nem mindet ismerem. Egy szállásmestertől tanultam írni!
- Hülye!
- Az igaz! De a szállásmesterben ritka az okos.
- Miféle okmányai vannak?!
- Ezt kikérem magamnak!
- Szóval semmilyen írása sincs?
- Rendőrségtől van!
- Az jó!
- Nahát akkor nincs semmi baj! Valparaisóban kaptam egy írást a kapitánytól, hogy mindennap jelentkezni kell a felügyelő úrnál, és két óra után nem mehetek az utcára.
- Az nem jó!
- Nekem mondja? Azért jöttem el Valparaisóból.
- Benne van a hajóskönyvben?
- Ezt visszautasítom.
- Törölték?
- És ha igen! Mi közöm hozzájuk?
- Ismer engem könyv nélkül minden hajósa a világnak!
- Én is attól félek. Akar dolgozni?
- Nem.
- Miért?
- Elvesztettem a meggyőződésemet.
- És ez mitől jön?
- Tavaly Nápolyban loptam egy kockás felöltőt, és azóta úgy érzem, hogy úrnak születtem. Elhatároztam, hogy többé nem dolgozom.
- Azelőtt dolgozott?
- Nem. De hiányzott az elhatározás.
- Nézze... nekem hajópincér és fűtő kell, különben kirúgnak, és nincs munkám.
- Nem baj. Azt együtt csinálhatjuk! Én értek hozzá.
- Fogja be a száját... Itt Port Szuezben sem fűtőt, sem pincért nem találok hajnalig. Akkor indul a Honolulu-Star tovább. Az idényben vagyunk. Hát ide hallgasson: itt van nálam a fűtő és a pincér papírja. Álljon be helyettük. Maga ellátná kettőnek a munkáját. Ritkán láttam ilyen erős bivalyt.
- Hízelgéssel nem megy semmire!
- De talán mással. Két ember fizetése innen Tahitiig valóságos kis vagyon. Maga megkeresheti az egészet egyedül... Fél napot fűtene, felet kiszolgálna. Senki sem tudná, hogy a fűtő és a pincér egy személy.
- És mikor aludnék?
- Hát, amikor megérkeztünk Tahitibe. Ha sokat mondok, öt hét az egész. Odáig két ember fizetését kapná. Na jön?... Nézze, már készülődnek.
- Rendben van! Elfogadom!
- Éjjel Wilson Hutchins amerikai fűtő, nappal José Pombio spanyol pincér! Ezt jegyezze meg! Tud spanyolul?
- Néhány előétel nevét, de azzal úgy-ahogy megértetem magamat.
- Hol tanult meg előételnyelven beszélni?
- Barcelonában működtem egy étterem kirakatában mint transzparens, hosszú ideig.
- Az micsoda?
- A kirakatban ültem, hurkák és lepények között, időnként bólogattam, a hasamra mutattam, és végül következett egy vigyor, amitől kigyulladt néhány villanykörte a gyomromon.
- Jó állás.
- Csak ész kell hozzá, és úri megjelenés. Mosolyogni meg remekül tudok! Attól van a nevem: Fülig Jimmy!
- Tehát?
- Beállunk mind a hárman. José Pombio, Wilson Hutchins és Fülig Jimmy!
És máris követte a társát, aki egy haldoklótól igazán meglepő fürgeséggel sietett a dokkok felé.
3
Fülig Jimmy talpig világfi volt. Külsejére, modorára igen sokat adott, szerette a muzsikát, állandóan látogatta a filmszínházakat, és savanyúcukorkákat hordott magánál, mint a jótársaságbeli urak.
Feltűnő ismertetőjele volt, hogy szeretett mosakodni, amit senki sem értett. Szikár, vállas alakjához nem illett a kamaszosan sima arc, amely azonban csontos és széles volt, középen egy jókora szájjal és hatalmas fogakkal. Örökös vigyora nemegyszer tévedésbe ejtette azokat, akik kissé könnyelműen a külsejük után ítélik meg embertársaikat, és ezért a vigyorgó Jimmyt felületesen kezelték vagy kicsúfolták.
Az ilyen emberek, felépülésük után, sokat gondolkodtak a látszat megtévesztő benyomásairól, és elhatározták, hogy a jövőben senkiről sem vonnak le következtetéseket alapos tájékozódás híján.
Különös ismeretsége a szállásmesterrel úgy kezdődött, hogy Fülig Jimmy a port said-i Elintéző nevű vendéglőben a vacsoráját fogyasztotta, és egy kis füzetkét olvasott. Szokása szerint aránylag úri külsővel tette ezt, ami nem vonatkozik gombhíjas, sárga kabátjára, tépett gyapjúingére, valamint harisnyáira sem. Az utóbbiakra már csak azért sem vonatkozhat, mert az egyiket négy év előtt Brüsszelben hagyta. Azonban a felső zsebéből egy selyem zsebkendő csücske kandikált ki, és a nyakából egy kifogástalan, finom mívű kerékpár-áttételen nyeles pápaszem, úgynevezett "lorgnon" függött, amit csak igen előkelő és idős úrhölgyek viselnek. Egyik kezével evett, a másikkal a lorgnont tartotta, és a korsónak támasztott könyvet olvasta, ami figyelemre méltó teljesítmény, ha tekintetbe vesszük, hogy Fülig Jimmynek kitűnő szeme volt, viszont a lorgnon üvege erősen nagyított. De az ember néha kénytelen kisebb-nagyobb áldozatot hozni az úri látszat kedvéért.
Közben az Elintézőben tartózkodó húszegynéhány matróz már jó tíz perce verekedett. De Fülig Jimmy csak akkor figyelt fel, amikor egy korsó a feje mellett tört szét a falon. Ekkor felállt, és erősen nagyító üvegein át körülnézve, hűvös figyelemre méltatta a társaságot.
- A fejemre igen kényes vagyok, uraim - mondta pedáns szigorral -, tehát az ilyen ingerkedést lehetőleg mellőzzük.
Még be sem fejezte korholását, amikor a második korsó repült feléje úgy, hogy a vállát súrolta.
- A verekedésnek ezennel vége! - jelentette ki határozottan.
A többit tudjuk... Fülig Jimmy elkezdte kidobálni a verekedőket. Mire befejezte a nagytakarítást, vagy húsz ember feküdt ájultan szerteszét, és csak a Tahitibe készülő Honolulu-Star nevű luxushajó legényei tizenkét főnyi csoporttal képviseltették magukat aznap a port-szuezi közkórházban. (Közöttük José Pombio spanyol pincér és Wilson Hutchins amerikai fűtő.)
Ezek után kifizette a vacsoráját, leemelte az ájult kormányost a könyvéről, és elment. Csak a kése miatt jött ismét vissza, amikor is találkozott a szállásmesterrel.
És este már munkába állt egy hajón, két ember helyett, de dupla fizetésért. Boldog volt.
Ismét dolgozott!
Így jár, aki verekszik.
4
A Honolulu-Star New York kikötőjéből indult Gibraltáron és a Szuezi-csatornán át San Franciscóba, India és a csendes-óceáni szigetek érintésével. A világ leghosszabb járatú luxushajója volt, szeszélyes milliomosok, világhírű filmsztárok és elkényeztetett hamiskártyások igényeinek megfelelő berendezéssel.
A szalonban előkelő, finom emberek unatkoztak naphosszat, kisebb csoportokban. A vacsorákat csodás estélyi ruhák és ékszerek felvonulása tette ünnepélyessé. Szertartásos vidámság, udvarias barátkozás, megjegyzések időről, tengerészeti szakkérdésekről, a gépekről, a hajózásról és mindenféléről, amihez nem is konyítottak; ez jelentette a társas életet.
A bárban halk, finom dzsessz, pezsgő, hollandi ginevre és angol whisky. Egy-egy durvább egyéniségű milliomos, az indiai ültetvényesek közül, olykor mulat, ami abból áll, hogy dalszövegeket ordít, és egy pezsgősvödörrel a fején vezényli a zenekart.
Ezt a többiek megszólják. És kissé irigylik.
Aztán elérik a Vörös-tengert, ahol a kisebb flörtök és nagyobb szabású tengeribetegségek poetikus időszaka következik.
José, a pincér mindenkihez szolgálatkész, tréfás, és különös kézügyességével szeret tüntetni. Sajnos olykor mérsékelt jó szerencsével. A zsonglőrök rossz szelleme üldözi. Előfordul, hogy valamelyik hölgyre mosolyog, és mintegy oda sem nézve, könnyedén tölti a teát, de közben, hogy, hogy nem, a forró vízsugár egy idős úr kopasz fejére ömlik. Ebből nagy botrány lesz, és néhányan a spanyol pincér azonnali távozását követelik a kapitánytól. De a családapák minden tekintélyüket latba vetve pártfogásukba veszik, mert a gyerekek sokat mulatnak azon, hogy Fülig Jimmy leönti az utasokat. És mi az, amit nem tesz meg egy szülő a gyermekéért?
Ezzel szemben lenn a kazánházban Wilson Hutchins (az amerikai fűtő) olykor állva aludt mint a lovak, és amikor felriadt, meleg húsokat húzott elő a belső zsebéből. Mire elérték a Bab el Mandeb-szorost, már képes volt enni is álmában.
A főgépész félt tőle, mert azt hitte, hogy megszállott. Egy arab fűtő végét akarta vetni ennek az állapotnak, és beledöfött Hutchinsba a lapáttal, de ezt nem fogja tenni többé, mert azóta olyan az orra, mint egy különleges formájú burgonya.
Így álltak a dolgok Adennál. Aden után fenn az étteremben José, a pincér aluszékonysága tűnt fel. A főgépész a kazánház lépcsőfeljárójánál állva hallotta, amikor az első tiszt jelentette a kapitánynak, hogy José pincér folyton álmos.
A gépész erre szerényen megjegyezte, hogy Wilson Hutchins, az egyik fűtő is állandóan alszik, és úgy véli, hogy valahol egy cecelégy lehet a hajón, amely ezeket a szórványos álomkór eseteket okozza.
A kapitány szerint a gépész hülye volt a pálinkaivástól, ami elég kézenfekvő feltevésnek látszott ahhoz, hogy a tiszt is elfogadja.
Mr. Irving, a hajó legkülönösebb utasa őszintén szívébe zárta Josét, a sorsüldözött zsonglőrt és álomkórgyanús pincért. Mr. Irving nem lehetett idősebb húszévesnél, de annyinak sem látszott. Szmokingban úgy hatott, mint valami leány. Szép, gömbölyű szemöldöke, csodálkozó, nagy fekete szeme, szabályos, finom arca meghatóan kisfiús volt. Alig beszélt, olyankor is halkan, udvariasan szólt, és nem érintkezett senkivel, leszámítva az első közös étkezés szokványos bemutatkozását.
Csakis Mr. Gould társaságában mutatkozott a hajón. Ezt a Gouldot szívből gyűlölték az utasok. Kövér, óriási, ősz ember volt, és mindenki úgy érezte, hogy zsarnokoskodik a bájos fiatalember felett. Pedig oly csendes, oly szomorúan előkelő volt ez az ifjú, mint aki papnak készül, vagy mély gyászban van.
Penang előtt furcsa esete volt vele Josénak. A kikötőből egy maláj óriás jött a fedélzetre. Bilincset tört, szöget evett, és izmait játszatta néhány fillérért. Hatalmas izmai voltak. Később a japán dzsiudzsicu birkózás fogásait mutatta be a matrózoknak. José ott szaladgált fel-le a lépcsőkön, frissítővel, tortával, de valamelyik rosszul kiszámított, nagy ívű, kecses mozdulata révén a sétafedélzetről pontosan az erőművész fejére pottyant egy habostorta.
A maláj hörögve kaparta magáról a csokoládés habot, csattogtatta hatalmas fogait, és végül lovagias mosollyal fojtva el dühét, közölte, hogy Josét szétmorzsolná, ha nem lenne tekintettel az előkelő környezetre.
A spanyol pincér igen erélyes hangon többféle előétel nevét kiáltotta oda a bennszülöttnek, amitől az érthetően felbőszült.
- M'Bisung! Glonga! Bon-Bon! - hörögte a maláj.
- Omlette... à la Sevilla! - üvöltötte José.
- Sihungi! Mizonga dzur bsefár!
- Olla potrida! - idézte a pincér transzparens korából, és lerohant. Ott állt lihegve a maláj előtt, és az utasok, boldogan a sok egyhangúság után, mindenfelől összecsődültek.
Fenn a korlátnál állt Mr. Irving, szokott szomorúságával, és lenézett unott, közömbös arccal.
A maláj megvillogtatta fehér fogait. Ismét mosolygott.
- Mit ez akar gyenge fehér... Én megenni őt...
- Hát csak fogj hozzá - mondta José.
- Én nem ütni! Hindu önvédelem... Te üss oda teljes erődből. Én csak kivédeni.
- Az nem lesz jó... - szabadkozott José.
- Te ütni! Fogás biztos, gyors, úgysem találni.
- Hát jó. Mehet?
- Mehet.
Fülig Jimmy kíváncsi volt a fogásra. Biztos dzsiudzsicu.
- Na ütni! - sürgette a maláj. - Lesz meglepetés!
Csakugyan nagy meglepetést okozott. Mert hogy valaki egyetlen pofontól valóságos szaltót csináljon, négy utast és több kisasztal málnaszörpöt felborítson, az igazán meglepő.
A maláj orrán, száján, fülén dőlt a vér, és a jobb szemétől a szája széléig felrepedt a bőre. Így pihegett kissé elterülve, miközben a négy utas állandóan sürgette, hogy keljen fel róluk.
Ezalatt José aludt egy keveset. Állva. Mint egy idős paripa. A maláj ordítva ugrott fel.
- Nem számít! Te lenni balkezes! Én várni ütés jobbról.
José vállat vont.
- Nem lehet minden pofon mellé egy forgalmi rendőrt állítani.
- Ütni agyon... téged!
Nekirohant. José kissé hátrált, mert a maláj ragadt a málnaszörptől, és a pincér féltette a szép, aranygombos ruháját. Gyorsan elhelyezett egy horogütést, hogy az első támadó hevet lefékezze. Aztán kibújt egy balkezes egyenes alatt, és könnyedén felütötte a bennszülött állát.
Ekkor egy rúgás érte.
Szabálytalan, pimasz, sportszerűtlen rúgás. Fülig Jimmyt elöntötte az indulat, és szörnyűt kiáltott:
- Insalade fritte... à la Escorreal!
Ettől mindenkiben meghűlt a vér. Tisztában voltak vele, hogy az ókori mór hódítóktól származó esküvést hallották, amelyet spanyol ifjak csak olyankor hangoztatnak, ha élet-halál küzdelemre szánják magukat.
És ugrott!
Könyökhajlásba kapta a maláj nyakát, és a dereka mellé szorította. A bennszülött bivalyszerű, fekete nyakizmai kidagadtak az erőfeszítéstől, és...
És ekkor Fülig Jimmy véletlenül felpillantott a sétafedélzetre. Amit látott, attól kishíján elengedte a malájt meglepetésében.
Mr. Irving, a korlátra könyökölve, odavágott feléje a szeme sarkából biztatóan, pajtásosan, mintha azt mondaná, hogy: "Rajta! Tanítsd meg!"
José egyet csavart a nyakon, egyet emelt térdével a gyomron, amitől a bennszülött messze repült és akkorát zuhant, roppant testének teljes hosszában, hogy a hajó beleremegett.
Valamennyi szemlélő önkéntelen tapsba tört ki. A malájt, mint ledöfött bikát az arénából, a lábainál fogva kihurcolták a porondról.
José, mint egy fáradt hegedűművész, könnyed mosollyal hajlongott, szorongatta a saját kezét, csókokat hintett, de véletlenül nekihátrált a büfének, amely állványostól felborult, és a társaság felét lefröcskölte jeges italokkal.
...Csengő, vidám, kellemes kacagás hangzott a magasból. Mindenki felnézett. Mr. Irving nevetett a korlátnál. De ekkor megjelent a nevelő roppant alakja, és a tiszta gyerekhang nyomban elhalt. A fiatalember komoran, előkelően távozott.
- Őrült alak ez a pincér, de férfi - jegyezte meg a kapitány. És a körszakállas, vörös képű szállásmester felé fordult. - Tudja maga, hogy milyen kemény kezű fiú ez?
- Én tudom - felelte szomorúan a szállásmester, de erről nem mondott bővebbet.
5
- Uram... három hete nem aludtam...
- Csak két hétig bírja még - suttogta a szállásmester. - Az ilyesmit meg lehet szokni idővel.
...Szép, langyos este volt, de kissé fülledt. A Maláj-félsziget és Szingapur között csillogó, fekete hullámokon rohant a gőzös, és Fülig Jimmy a kazánházból vezető vaslépcső tetején ült, a szállásmester mellett.
- Csak vigyázzon - súgta a szakállas. - Feltűnő, hogy mindig alszik. Senki más nem ácsorog alvajáró módján.
- Mit csináljak, ha olyan élénk utasok vannak itt?
- Ha felfedezik, hogy José pincér és Hutchins fűtő egyazon ember, akkor engem is kidobnak a csalásért.
- Ne féljen, már csak két hét, addig elvirrasztok valahogy.
- Aludjon most egy félórát itt a lépcsőlejárón... Majd felkeltem idejében.
Felelet helyett a pincér már aludt is.
...Később felrezzent, mert valaki megérintette a vállát.
- Hagyjon még... - motyogta - maga hóhér... Csak öt perc...
- Ébredjen, idegen!
Felrezzent. Nagyon elcsodálkozott, amikor meglátta, hogy ki ül mellette a vaslépcsőn... Mr. Irving!
- Pszt... - súgta. - Mr. Gould azt hiszi, hogy alszom. Fogadja legmagasabb elismerésemet, pincér. Maga pompás fiú! Ezt akartam mondani.
A gumiba ágyazott gépek tompán zakatoltak alattuk. Különben csend volt. Mr. Irving ott ült mellette, a vaslépcsőn, de olyan ünnepélyesen, mint aki komoly szertartást végez.
- Jól elbánt azzal a bennszülöttel - mondta elismerően. - Ugye, maga nagyon erős? Megengedi... hogy megtapintsam a karizmát? - kérdezte szinte kenetteljesen.
- Na ne hülyéskedjen!
Az ifjú szeme felragyogott.
- Ugyebár ez sértés?! - kérdezte örömmel.
- Hm... Úgy tesz, Mr. Irving, mintha részeg lenne.
- Engem még sohasem sértettek meg.
- Ne mondja. Olyan erős?
- Nem tudom. Senkit sem ütlegeltem még. Mondja, idegen, hogy történik ez a művelet?
- Na ne ugrasson! Nem tudja, milyen az, amikor odasóznak? Láthatta eleget, ha az utcán járt.
- Én soha életemben nem sétáltam még nyílt utcán.
- Nem sétált?... Hát... kicsoda ön... Mr. Irving? Nem Mr. ... Irving?
- Én inkognitóban vagyok.
- Az miféle viselet?
- Inkognitó az, ha valaki álnéven él...
- Nagyszerű! Akkor én is inkognitóban vagyok! Szintén szélhámos?
- Haha! Igazán kedves alattvaló maga, José pincér, de megyek, mert Mr. Gould még észreveszi a távolmaradásomat.
- Mit fél attól a pasastól? Ha akarja, holnap leöntöm ebédnél egy adag marinírozott hallal, à la tournedot.
- Ne, ne!... Nagyon kérem, kedves goromba úr! Szegény jó atyám teljhatalmú nevelőmmé tette Fernandez bácsit, ő a régens herceg, és ebben meg kell nyugodnunk.
- Kissé homályos előttem, amit mond. Annyi bizonyos, hogy a pofa nem tetszik nekem, és szívesen odaütögetném a fejét bármihez, ami szilárd és dudoros.
- Ó!... Ember! Ne merészelje! Ön derék dolgozó, és kegyeinket élvezi, de ez súlyos büntetést vonna maga után... És most, kedves idegen, mennem kell... Egyszer majd ismét beszélgetünk. Nagyon jól szórakoztam önnel. Ezért megjutalmazom! Akar pénzt?
- Mi?...
- Nem ismerem jól a pénz értékét. Ha ötszáz dollárt adok, az sok? Nem, nem! Az túl kevés, és megbántom vele...
- Hogy... hogy mit?... Mi az, kérem?
- Megvan! Egyszer Isten kegyelméből parancsoló nagybátyám megjutalmazta valamelyik hűséges hívét, és kétezer dollárt adott neki. Ez tehát nem olyan csekélység, hogy szégyenkeznem kelljen miatta!... Tessék, jóember...
...Előhúzta a tárcáját, és átadott kétezer dollárt, azután vállon veregette a pincért, és otthagyta.
Nem hitte, hogy ébren van, vagy ha igen, akkor a fiú őrült, és a hatalmas, ronda ember az ápolója.
Két... ezer... dollár! Ezen az eseten érdemes gondolkozni! De hiába tartotta ilyesmire érdemesnek az esetet, mert rajtaütésszerűen elaludt.
MÁSODIK FEJEZET
1
José pincér aludt. Aludt, miközben egy pillanatra megállt a levessel, aludt, amíg a szakács tálcára tette a húst, és aludt, amikor egy svéd magántanár ölébe kitálalta.
Az ordításra felriadt.
Hutchins, a fűtő is aludt. Aludt, amíg a szén begurult a kazánba, aludt, miközben felemelte a lapátot, és aludt, midőn leejtette a főgépész lábára.
Az ordításra felriadt.
Az első tiszt közölte a kapitánnyal, hogy José, a pincér állandó aluszékonysága súlyosbodott.
A gépész közölte a kapitánnyal, hogy Hutchins, az amerikai fűtő már csak percekre ébred fel, ha éppen ver valakit.
Néhány matróz összesúgott. Furcsa tünet harapódzik el a hajón. Már ketten megkapták.
A szállásmester közölte Fülig Jimmyvel, hogy baj lesz, mert ha a gyengélkedőket megfigyelik, kiderül, hogy egyik sincs itt, csak Fülig Jimmy szolgál a hajón mint átváltozóművész.
Fülig Jimmy megint csak azt mondta, hogy nem ő a hibás, hanem az utasok. Túlságosan eleven mindenki a hajón. Azonnal megnyugodnának a kedélyek, ha más is álmos lenne. Azt ígérte a szállásmesternek, hogy majd megkísérli egyensúlyba hozni a dolgot. Másnapra azután gondoskodott róla hogy az utasok élénk hangulata csökkenjen.
És ezt nem kellett volna tennie!
Pontban fél négykor délután (ázsiai időszámítás szerint) a hosszúsági és szélességi fokok bizonyos számadatainak megfelelő helyen, teljes szélcsendben folytatta útját a Honolulu-Star, tizennyolc tengeri csomó sebességgel, a Malakka-szoros felé. A sétafedélzeten egy szalonzenekar muzsikált, és az egyik utas azt mesélte két hölgyismerősének, hogy a hajón valami nincs rendben. Állítólag egy álomkór-gyanús eset fordult elő, de titkolják az utasok előtt.
Négy óra 10 perckor (ázsiai időszámítás szerint!) a hajóorvos a kapitány intézkedésére magához rendelte a szállásmester útján José Pombiót, a pincért, és Wilson Hutchinst, a fűtőt. Egyszerre!
Négy óra 12 perckor (időszámítás fenti világrész szerint) a szállásmester a kabinjába ment, és gyermekkorából visszaidézett imádságokat mormolt. Bizonyos volt benne, hogy törlik a nyilvántartott tengerészek névsorából.
Négy óra húsz perckor José, a pincér megjelent az orvos előtt, aki éppen egy könyvben lapozgatott izgatottan.
Az álomkór különleges megjelenési formái, amikor szórványos megbetegedések alapján lép fel, és kísérő tünetei elmosódnak.
A leírás egy hajó esetét vette példának, ahol egyetlen cecelégy került a rakománnyal együtt a fenékbe, és még mérsékelt égöv alatt is képes volt a ragályt terjeszteni.
Az orvos felnézett a könyvből. Ott állt előtte José, a pincér, könnyed testtartással, és szerényen hortyogott.
- Halló!
- Ki beszél?! - riadt fel José.
Az orvos nézte. Hm... Gyanús! Szenvedő arc, ernyedt vonások, mélyen ülő szem, bárgyún nyitott száj, szabálytalan légzés.
- A feje fáj?
- Igen.
- Dohányzik?
- Inkább innék valamit.
- Nem kínáltam!
- Elég baj, mert dohányzom.
- Járt Afrikában?
- Két éve.
- Szülei élnek?
- Az anyám.
- Az apja mibe halt meg?
- Búcsúba. Heveny lövöldözés meg minden ilyesmi...
- Iszik?
- Most, hogy meghalt, nem hiszem.
- Ember! Ne tréfáljon! Itt komoly dologról van szó! Fáj valamije?
- Itt a bordánál nyilall...
Az orvos betett valamit a fülébe, amiről lelógott egy gömbölyű hangerősítő. Ezt Fülig Jimmy bordáira helyezte.
- Sóhajtson.
Fülig Jimmy megragadta a bordáin nyugvó fémet, és belekiáltott:
- Csiklandós vagyok!
Az orvos üvöltve ugrott hátra, mert úgy érezte, hogy egy nehézüteget sütöttek el a füle mellett.
- Ostoba alak!... Megsiketít... Mióta érzi ezt a fájdalmat a bordáin?
- Amióta a kormányos a sötétben véletlenül rálépett.
- De most már menjen!
- Kérem szépen... nem kaphatnék valamit fejfájás ellen...? Nagyon fáj a fejem.
Ez hazugság volt. De az orvos elhitte, és azonnal odament a szekrényhez. Fülig Jimmy követte. Messziről látta azt a kis tartályt, amin ez állt felírva egy címkén:
ÓPIUM!
Ez sűrűn alkalmazott gyógyszer errefelé, a megváltozott éghajlat és a szokatlan táplálék miatt gyakorta fellépő emésztési zavarok ellen. Az orvos már kivett egy fejfájás elleni port, amikor csörömpölést hallott. Az ostoba pincér lelökött az asztalról egy poharat.
- Hordja el magát!
José elsietett. De amíg az orvos hátranézett a csörömpölésre, addig gyorsan a zsebébe csúsztatott az ópiumostartály belsejéből vagy hat kisebb doboz gyógyszert, több mint felét az ópiumkészletnek.
Ez 4 óra 44 perckor történt. (Greenwichi időszámítás szerint: 4 óra, 12 perc, 8 másodperc!) Közvetlenül az uzsonnaidő előtt.
Öt óra 15-kor a kapitány felszólította az utasokat, hogy mindenki őrizze meg a nyugalmát, a hajó rendelkezik a járvány lokalizálásához szükséges eszközökkel.
A pánik akkor tört ki, midőn a három úr, akik uzsonna után elaludtak, csak hosszas élesztgetésre tértek magukhoz. Az egyik Mr. Gould volt, a hatalmas nevelő. Ez aludt a legmélyebben. Pedig uzsonnatájt még igen élénk volt.
Most mélyen aludt.
Másnap, reggeli után (9 óra 27 másodperc az északi és déli szélesség megfelelő fokai között) két újabb utas merült mély álomba, és délben a kapitány utasította a rádióst, hogy tudakolja a közelben tartózkodó hajók neveit. Esetleg segítségre szorulnak.
Dráma az óceánjárón!
Az utasok nagy része ekkor már sejtette, hogy azon hátborzongató tengerésztörténetek egyikét élik át, amelyeket oly sokszor kigúnyoltak, mint például a Kísértethajó, vagy nem is szólva a Bounty lázadóiról, akik emberhúst is ettek.
Azzal valamennyien tisztában voltak, hogy még ötven év múlva is megoldatlan lesz a rejtély a hajóról, amely csendesen siklott Szingapur kikötője felé, a gát mellett megállt, de nem szállt ki utas, egy hang sem hallatszott a fedélzetről: mindenki meghalt! A Honolulu-Star tragédiájáról filmet gyártanak, és az emberek beülnek csinos nőismerőseikkel a moziba, hogy megnézzék. Azután azt mondják majd: "marhaság!"
Egy koppenhágai zeneszerző erélyesen követelte, hogy a kapitány bocsássa le a mentőcsónakokat, és ki-ki meneküljön, amerre tud. Miután a kapitány ezt megtagadta, jegyzőkönyvet akart felvenni az esetről, de közben elaludt.
Az emberek bezárkóztak kabinjaikba. A rettegés, a rossz előérzet lett úrrá mindenkin.
És egy utas végre igazán jól érezte magát. Este lenn a bárban még zongorázott is.
Az állítólagos Mr. Irving volt ez az utas.
Ugyanis nevelője minden étkezés után nyomban elaludt. Mélyen és sokáig.
Először csak az ebédlőben üldögélt egy órácskával tovább a fiatalember. De másnap (a járvány tetőfokán dühöngött úgy az ázsiai, mint a greenwichi időszámítás szerint) Mr. Irving bekukkantott a bárba, ahol a zenekar tüzes fox-trottokat játszott félálomban.
Éjfél felé a fiatalember dúdolni kezdett. Az arca kipirult, a szeme csillogott, és titokban bizonyára hőn óhajtotta, hogy bárcsak tartós lenne ez az epidémia.
Már harmadik napja dühöngött az álomkór. Az admiralitás rövid üzenetváltás után azt ajánlotta, hogy a Honolulu-Star közölje állandóan a helyzetét és útirányát, továbbá ajánlatos lenne a hajón található legyeket gyűjteni az előrelátható egészségügyi szemle részére, hogy akad-e cecelégy közöttük.
Egy örmény levélboríték gyáros drámai egyszerűséggel közölte a kapitánnyal, hogy leprája van.
Ilyen eddig csak rémdrámákban volt!
- Ember! - suttogta a szállásmester, aki élősúlyának felére fogyott rövid idő alatt. - Ezt maga tette!
- Igen - felelte őszintén Fülig Jimmy. - Maga mondta, hogy feltűnő a hajón, ha két ember állandóan alszik. Most már csak az különös, ha ébren van valaki.
- Hogy csinálta?!
- Ópiummal. Nem lehet semmi baj. Mindenki csak annyit kap, amennyi az ópiumhoz mellékelt adagolási táblázaton úgy van feltüntetve, hogy "súlyos betegek számára". Az pedig nem lehet veszélyes adag.
- Ha... kiderül... Én bűntársa vagyok. Tíz évet kapunk...
- Istenem... Érdemrendet nem kínálhatnak ezért. El sem fogadnám.
- Hej! Szállásmester! - kiáltotta feléjük az egyik tiszt. - Menjenek a legénnyel a raktárba! Fogjanak legyet, és vigyék az orvoshoz!
- A legyeket is gyógykezelik? - csodálkozott Fülig Jimmy.
A legénység teljes számban légyvadászaton volt. Ők is elindultak a szállásmesterrel. Pokoli hőség volt az Indiai-óceánon. Különösen itt, a gépház mellett. Fülig Jimmy mint fűtő derékig levetkőzve járt, a hőségen kívül elsősorban azért, mert egyetlen ingét José, a pincér használta.
- Ember! Vessen véget a járványnak! - könyörgött a szállásmester.
- Nem jön rá senki, nyugodt lehet.
Ide-oda jártak a poggyászraktárban. Fülig Jimmy megállt egy hatalmas utazóláda mellett.
- Mi a csoda! Ezt jól megcsinálták! Nézze csak!
A ládán hatalmas tábla függött:
- A mindenségit a sok hülyének - szitkozódott a szállásmester -, jöjjön, fordítsuk meg ezt a poggyászt.
Már éppen hozzáfogtak volna, amikor valaki erélyesen kopogott a láda oldalán, és érdes, borízű hang szólalt meg belülről:
- Most már csak hagyják így, ha Adenig a fejemen álltam benne.
- Mi az, hej?! Ki maga?
- Menjenek a fenébe.
Hát ilyen még nem volt! A világ legpimaszabb potyautasát fedezték fel.
- Hé! - kiabálta a szállásmester. - Tudja, hogy mi vár egy potyautasra, ha karanténba kerülünk?
- Miért kerülne a hajó karanténba?
- Ragály van!
- Valakit megfertőztek hülyeséggel?
- A mindenségit...
Kinyitotta a ládát, és...
Üres volt! A láda, amelyből egy másodperc előtt beszélt valaki!
Bután állt... A szállásmester keresztet vetett.
Varázslat...
- Ilyen alakok fenyegetnek engem - jegyezte meg az iménti hang a hátuk mögött. Megfordultak.
Egy toprongyos öregember állt előttük. Fülig Jimmy ijedten kiáltotta:
- Piszkos Fred!...
2
Különös jelenség volt az öreg. Mellig érő, kissé hegyes formájú ősz szakállát babrálgatta hosszú, keselyűkarmokban végződő kezével. Apró ravaszságait, nagy töprengéseit szakállának néma hangszerén mintegy lezongorázta, ahogy lassan játszadozott a hosszú, szerteálló, piszkosszürke, gyér szőrzettel. Az arcán néhány gömbölyű, nagy szemölcs, jellegzetes, karvalyszerű orr, legörbülő, széles száj és csillogó, okos, nyugtalan, apró szemek, némi vörös nedűvel keretezve. Kócos, szürkésfehér hajszálai a homlokára csüngtek szét, és egy beidegződött mozdulattal időnként tarkójára tolta, vagy a nyakát vakargatva lassan előretolta az orra hegyéig szakadt, szennyes, ellenzős sapkáját, egy igen elnyűtt, piszkos, de mégis kapitányi sapkát.
Mert Piszkos Fred kapitány volt.
Így járt szájról szájra a neve, így ismerték a tengeröblök nagy kikötővárosaiban és kis halászfalukban egyaránt, így említették, ha bűnügyek kapcsán szóba került a neve:
"Piszkos Fred, a kapitány!"
Hogy hol és milyen hajón, mikor és milyen minősítés alapján lett kapitány, ezt még a fegyintézetek és bűnügyi nyilvántartók sem tisztázták, annyi más körülménnyel együtt, amelyek Piszkos Fred személyével összefüggésben időnként felmerültek, de afelől senkinek sem lehetett kétsége, hogy Piszkos Fred valóban kapitány. Ki is lenne kapitány, ha nem ő, aki név szerint ismeri a világ összes révkalauzát, pertuban van az ausztráliai csarungi törzs varázslójával, és olyan ciklonban csak egyszer hajózott eddig, hogy közben kialudt a pipája. (De utóbb kiderült, hogy ez a pipa nem volt Watson gyártmányú manillagyökér.)
Fekete szvetterén a legforróbb időben is felgombolta a magas nyakat. Vastag nadrágját keménnyé és szabályosan gömbölyűvé formálta az idő. Valaha csíkos zsakett lehetett, de ez már csak nyomokban látszott e ruhadarabon. Különös módon, bokában a cipő mellé gyűrte be a szárat, amiből nyilvánvaló, hogy nem őrá szabták eredetileg. Ez különben kitűnik abból is, hogy hosszát a begyűrés művelete sem csökkentette megfelelően, mert még mindig a mellkasáig ért. Állítólag a hosszától még feljebb is húzhatná, de nem teszi, mert a nadrág hónaljban kissé bő.
Időnként zsebre dugta a kezét, megrántotta a nadrágját, és imbolygó felsőtesttel elindult. Volt a lényében valami csodálatos közöny és kihívó megvetés mindenkivel szemben.
De a legszembeötlőbb egyéni jellemvonásként mégiscsak az élt róla a köztudatban, hogy ő a világ legpiszkosabb embere. Ez olyan közvetlen, bizonyításra nem is szoruló benyomás volt, mint a filozófia rendszerének bármelyik, úgynevezett ősténye.
Napbarnított arca mint nagy misztériumot őrizte az utolsó mosdás időpontját. Csak annyi látszott futólag is kétségtelennek, hogy ez az időpont találgatás tárgyát sem képezheti mint közelmúlt dátum. Egyáltalán kétségesnek látszott, hogy ez az ember valaha tisztálkodott-e?
A szállásmester önkéntelenül hátralépett, mint a műértő, ha végre szembekerül egy nagyhírű alkotással.
Fülig Jimmy percekig nem bírt szólni.
- Mit csodálkozol? Talán azt vártad, hogy egy bérmaruhás hajadon bújik elő a ládából?
- Hogy jött ki onnan egyáltalán?
- Hátul. Van a ládán egy "művészbejáró". Adenig a fejemen álltam. Teljes huszonnégy órát töltöttem el így, mint valami kővé vált erőművész. Az egyik ostoba rakodó fordítva tette le a poggyászt.
- Miért nem nyitotta ki elöl?
- Beletört a kulcs a zárba. Ha az ember a fején áll, megesik az ilyesmi. Huszonnégy óráig tartott, amíg tótágast állva a hátsó deszkát meglazíthattam, hogy kijárjon. Most mindent tudtok, hát menjetek a fenébe.
- Hohó! - mondta a szállásmester. - A hajón járvány van. Ilyenkor főbenjáró bűn eltitkolni a potyautast.
- Hm... talán megvesztegessem?
- Sok pénzt kellene kapni ahhoz! Egy járványra vonatkozó adat eltitkolásáért tíz év jár a gyarmaton!
- Igaz - bólintott mélabúsan Piszkos Fred.
- Nézze - szólt közbe Fülig Jimmy -, ha mi azt mondjuk, hogy maga önként jött elő, akkor a kapitány enyhébben fogja fel az ügyet.
- Csak te ne védj - felelte mélységes megvetéssel Piszkos Fred, azután hátratolta a sapkáját, zsebre csapta a kezét, és ormótlan inga módján elindult a feljáró irányában. - Gyerünk. Igazatok van! A járványra vonatkozó felvilágosításaimat nem titkolhatom tovább, mert bajom lehet belőle. Azonnal szólok a kapitánynak, hogy tartóztassa le azt a disznót, aki ópiummal mérgezi az utasokat.
A szállásmester meghökkent.
- Mi... mi van... Freddy bátyám - hebegte Fülig Jimmy.
- Na csak gyerünk! Legfőbb ideje! Tíz évet ülni az én koromban nem kellemes. Ráérek öreg napjaimra lustálkodni.
Legalább ötvennyolc éves volt.
- No de... honnan veszi ezt az... ópium izét?
- Ne akarj becsapni, Fülig José. A sötét raktárfolyosón hevert az arab fűtő. Gyanúsan hortyogott. Felhúztam a szemhéját, és láttam mindent. Ópiummal akarsz megtéveszteni? Engem?
Most előretolta a sapkáját, és úgy indult a lépcső felé.
- Várjon! - ugrottak feléje egyszerre ketten.
- Nem lehet! Igaza volt a szállásmesternek. Járvány az járvány, és adatok titkolása meg ilyesmi, az kész életveszély.
- De hát beszéljünk...
- Nincs értelme Fülig Hutchins. Mivel vesztegethet engem meg, ilyen főbenjáró ügyben két szegény ördög. Eressz, sietek...
- Ide hallgasson, kapitány - szólt rövid gondolkozás után Fülig Jimmy -, minek cifráznánk a dolgot? A markában vagyunk. Mondja meg, hogy mit akar, és kész! Tudom, hogy irgalmatlanul kiszipolyoz most bennünket, mert kapzsi és kegyetlen. Tessék.
Piszkos Fred gondolkozott, egyik keselyűkarmával a fogát piszkálta, másik kezével egész keskenyre sodorta a szakálla végét.
- No jó! Ne húzzuk az időt. Te adsz kétezer dollárt, és kész.
Fülig Jimmy halottfehér lett.
- Honnan vegyek... ezer dollárt?
- A hátsó zsebedben találsz egy bőrtokot tükörrel, fésűvel és egy Limából való autóversenyző aranyplakettjével. Ott van a kétezer dollár.
Fülig Jimmy elszántan a zsebébe nyúlt, hogy leszúrja ezt az embert.
- A gyöngyházkés nem kell - mondta fáradtan a kapitány, és előhúzott valahonnan egy muzeális jellegű, félméteres forgópisztolyt -, ha mindenáron ráadást akarsz adni, elfogadom az aranyplakettet, de csak amíg háromig számolok. Egy...
Fülig Jimmy fogcsikorgatva átadta a bőrtokot, amely nyomban eltűnt a rengeteg nadrág hátsó zsebében. Ezután Piszkos Fred utálkozó, fáradt, megvető arckifejezése tűnődve irányult a szállásmester felé. Az rettegett.
- Maga fizesse ki nekem előre Hutchins fűtő teljes fizetését Port Saidtól Tahitiig, összesen százhetvenöt dollár nyolcvankét centet - mondta végül.
- Csak... százharminc dollárt kap a fűtő.
- Egy közönséges lapátoló. De Hutchins első osztályúnak minősített, különilletményes, mert a haditengerészet négy év előtt szakképzett kazánkovácsnak igazolta, tehát a biztosítás levonásával százhetvenöt dollár és nyolcvankét cent jár. Nem hagyom kizsákmányolni magamat.
A szállásmester fogai hangosan megcsikordultak. De fizetett. Piszkos Fred gondosan átszámolta a pénzt. Százhetvenhat dollárból visszafizetett tizennyolc centet.
- Nekem nem kell több, mint amennyi a tisztességes munkáért jár. De azt megkövetelem.
A szállásmestert ez a túlzott módja az üzleti tisztességnek nem hatotta meg.
- Szegény Fülig Jimmy munkabérét vágta zsebre!
- Ne féltsd te Fülig Jimmyt - nyugtatta meg a stewardot. - Ez addig ver Tahitiben, amíg kifizeted neki Hutchins munkabérét is, az utolsó centig. Alapos ember.
A szállásmester döbbenten nézett Jimmyre.
- Ez igaz...?
- Sajnos - ismerte be szemérmesen a fiatalember. - Ez a Piszkos Fred a vesékbe lát.
- Most menjetek a fenébe, és minden étkezéskor hozzatok le egy elsőosztályú menüt. Halat csak rántva eszem.
Ezután bement a ládájába, és hozzálátott, hogy megtömje a pipáját.
- Ketten voltunk, és nem tudtunk elbánni vele! - dühöngött a szállásmester, amikor a vaslépcsőn felmentek.
- Ezzel nem lehet. Két év előtt Delhiben kilopta a háromezer éves Buddha rubin szemét, és egy sorompó piros üvegjelzőjével helyettesítette. Nagy botrány lett, mert amikor a Buddha belsejében fellobogott az örömtűz, az Isten szeme azt hunyorogta a hívők felé, hogy:
"Stop!... Stop!... Stop!"
Amikor a fedélzetre értek, a kapitány revolverrel a kezében vitatkozott egy csoport utassal, és néhány matróz éppen kipróbálta a mentőcsónakokat.
3
Másnap Fülig Jimmy beszüntette a ragályt, abban a reményben, hogy ezzel megszűnik az álmosság, tehát helyreáll a rend. Az ópium hatásának megszüntetésétől gyors eredményt várt. Ebben nem is csalódott. A méregkeverés beszüntetése néhány órán belül csakugyan meglepő eredménnyel járt.
Déli tizenkét óra húszkor a Honolulu-Star vészjeleket adott le, orvosokat, gyógyszert és egészségügyi katonaságot kért a hajón pusztító járvány ellen Szingapurból.
Egy óra tízkor a matrózokat felfegyverezték, és életbe léptették a vesztegzár esetére szóló rendkívüli intézkedéseket.
Ugyanis az utasokon jelentkezett az átmenet nélküli kábítószer-elvonás valamennyi ártalmatlan, de heveny tünete. A madzag-nagyiparos hűlni és zsibbadni kezdett, ellepte a hideg verejték, és csak azt kérte, hogy leányának üzenjék meg: utolsó pillanatában is ellenezte házasságát. Valamennyi utas tűrhetetlen főfájásról panaszkodott. Ez az álomkór legpregnánsabb kísérő tünete... Az orvos úgy érezte, hogy hős, akiről könyvet fognak írni, mert a szörnyű kór ott lüktetett a koponyájában, de azért vitézül járt kabinról kabinra betegeihez, és csak akkor ült le kimerülten egy kötélcsomóra, amikor az utolsó injekciós tűt is beletörte a különc svéd hölgy alsókarjába.
Az ilyen orvosokról nemegyszer megemlékezik a szépirodalom. Az utasok már jóval kevesebb heroizmussal viselték el sorsukat.
Sikoltozás, sírás, kiabálás töltötte be a hajót. A bostoni ügyvédnél látási zavarok léptek fel, az argentinai művirággyáros követelte, hogy forduljanak vissza. De a legtöbben valami érthetetlen oknál fogva csökönyösen ragaszkodtak ahhoz, hogy azonnal bocsássák le a mentőcsónakokat.
Közben Mr. Irving egy tizennégy éves fiúcskával kétcentes alapon garambolozott. Ebéd után halkan fütyörészett a társalgó rádiókészüléke mellett, és általában pokolian jól érezte magát.
Fülig Jimmy most már látta, hogy nagy baj lesz, ha leleplezik véletlenül. Elsősorban a nyomokat eltüntetni!
Délután beosont az orvos kabinjába. Az üres ópiumdobozaiba beletöltött szódabikarbónát, és visszatette őket a helyükre. Azután megkönnyebbülten távozott. Most már nem derülhet ki a bűne, akkor sem, ha esetleg keresik az ópiumot.
A szállásmester egész nap útban volt a poggyászraktár felé, Piszkos Fred igényei ügyében. Vacsorához langusztát követelt, és Chateau Irát.
Az Isten tudja, hogy hol szoktatták rá.
Délben Szingapur utasította a Honolulu-Start, hogy nyomban álljon meg, közölje a helyzetét, és igyekezzék fenntartani a rendet az utasok között. Segélyhajó útban van, megfelelő orvosi segítséggel, addig is hirdessék ki a vesztegzárat, és az előírásokat minden tekintet nélkül, a legradikálisabban alkalmazzák...
Estére néhányan jól érezték magukat. Az étteremben egy-két utas kissé nyugodtabb hangulatban vacsorázott, de a pánik ott terpeszkedett felettük, az Indiai-óceán vihar előtti mozdulatlanságában. Az arcok továbbra is sápadtak voltak, most már a félelemtől.
Kivétel: Mr. Irving, aki a rémnapok alatt több mint egy fontot hízott. Mert Mr. Gould továbbra is kitartóan aludt. Délelőtt ugyan felébredt, de ebéd után nyomban elszenderedett.
Délutáni szenzáció: José, a pincér eltűnt. Valószínű, hogy öngyilkosságot követett el. A bostoni ügyvéd szerint nem lehetetlen, hogy ámokfutó lett, ami velük is előfordulhat, mert sűrű kísérő tünete az álomkórnak. A kapitányt megkérte, hogy ebben az esetben őt nyomban lője le, és amikor megnyugtató ígéretet kapott, sírva tördelte a kezét. Voltak, akik fertőtlenítőszerrel füstölték a kabinjukat, ezek állandóan köhögtek.
Mr. Irving délután krikettezni tanult.
Az étkezés szenzációja José volt. A pincér, aki váratlanul megkerült. Tehát mégsem lett ámokfutó, vagy ha igen, úgy elfáradt, és abbahagyta. Úgy látszik, pihent is kissé, mert asztalkendővel a karján, frissen jött az étterembe. Az utasok köréje sereglettek, nézték, tapogatták, kérdésekkel halmozták el.
- Hol volt?!
- Mikor gyógyult meg?
- Beszéljen...
Fülig Jimmy fölényesen mosolygott.
- Hölgyeim és uraim, ha szabad szólanom, valamennyien a hisztéria áldozatai voltunk. A hisztéria éppolyan ragályos, mint a nátha, de nincs semmi értelme, és az ember mindenféle rosszat érez. Ilyenkor a hölgyek hisztérikák lesznek. Hol hallottak már olyan betegséget, amelynek nincs halálos áldozata? Miféle járvány az, amelyikbe nem hal bele senki?
Az utasok összenéztek. Csakugyan lehet ebben valami... Fülig Jimmy még fölényesebb vigyorral folytatta:
- Ha csak egy ember meghalna, akkor én is elismerném, hogy jaj nekünk! Az Egyenlítőn túl lehetséges, hogy néhány óra vagy nap múlva nincs egy élőlény a hajón. De ki halt meg eddig? Kérdem önöket, tisztelt turisták: ki halt meg?
Mr. Irving jött be kissé zavartan:
- Kérem, segítsenek az orvost keresni... Szegény nevelőm, Mr. Gould meghalt...
4
Tíz perccel később egyetlen utas sem tartózkodott a kabinján kívül.
Itt a halál!
A hajó fedélzete, társalgója, lépcsői elhagyatottak és félelmetesen csendesek voltak. A kapitány az orvos társaságában nyomban Mr. Gould fülkéjéhez sietett, kinyitotta az ajtót és megállt a küszöbön. A kabinban világos volt. Kívülről is láthatta a hatalmas tetemet, nyitott szájjal, hátrasüppedt fejjel, szalmaszínű bajusszal.
Az orvos tétován csavargatta a fejét jobbra-balra. Határozottan őszült valamit az utóbbi napokban.
- Halott. Ez nyilvánvaló.
- Meg sem nézi?
- Kérem... a halott közelében... egy szúnyogcsípés elegendő... és a hajó ezekben a súlyos napokban... orvos nélkül marad...
A kapitány szája megvetően lebiggyedt.
- Rendben van.
Odalépett a halotthoz. Elöl, ahol nyitva volt a pizsama, a mellére helyezte a tenyerét, az arca fölé hajolt, és felhúzogatta a szemhéjakat, de ez formaság volt, nem bírt fontossággal. A jéghideg, merev kéz csak halott emberé lehetett.
- Meghalt - mondta, és kijött.
A gyönyörű Honolulu-Star csendes és kihalt volt, mint egy igazi kísértethajó. Csak a személyzet ődöngött ide-oda nyomott hangulatban, hogy a dolgát végezze. A nappali égbolt szürkésfehér lett, a tenger nyugtalan, sárgászöld színűre vált, és a levegő forrón, párásan nehezedett az óceánra.
Az eset után Fülig Jimmy úgy állt ott, magára maradva az étteremben, mint akit főbe ütöttek... Hogyan halt meg a nevelő? Hiszen... nincs járvány... Az ópiumadag még súlyos betegnek sem lehetett halálos.
Vagy... mégis járvány?
- Most már nem tíz év, hanem kötél! - súgta valaki a fülébe.
A szállásmester volt. Roppant orrcimpái fehéren rezegtek rémületében.
- Mit fél úgy? Nem halt meg még senki hajóút közben?
- De... ez az... attól halt meg, amit maga beadott...
- Mitől? Évekig lehet valaki ópiumozó, még többet is szedhet, mint amennyit az ételébe tettem, attól sem hal meg!
A szállásmester hosszan a szemébe nézett, azután zavartan kérdezte:
- Maga... nem adott mást?... Csak ópiumot?
- Bolond.
Közel állt ahhoz, hogy beverje a steward fejét.
- Csak nem hiszi, hogy megmérgeztem?
- Azt nem... de talán mégiscsak járvány ez... Én is furcsán érzem magamat...
- Mert az északkeleti monszun előtt állunk, maga ostoba!
- Ne kiabáljon! Én is tudom, hogy "rossz szélcsend" van, de attól még nincsenek látomásai az embernek! Csak magas láztól jön az ilyen.
- Mit látott?
- Kísértetet, ha éppen tudni akarja!
- Már maga is megbolondult?
- Lehet! De aszondom, hogy ha egy ember meghal és egy másik megbolondul a hajón, az nem lehet ópiumtól.
- Miféle hülyeség ez a kísértettel?
- Majd megmondom. Kicsit fájt a fejem, és a rum sem ízlett már reggel óta. Piszkos Fred, ez a pióca, azt követelte éppen, hogy vigyek neki teasüteményt a grog mellé. Úgy él ott lenn, mint egy unatkozó elsőosztályú utas.
- Tán ő volt a kísértet?
- Nem lehetett, mert beszéltem vele, mielőtt feljöttem a raktárból. És amikor felértem, éppen előttem állt a kísértet.
- Nem ette meg a fene?
- Csak hallgassa meg. Háttal állt felém, az elsőosztályú kabinsor utcája előtt, a kapitány. Szakasztott olyan ember. Akkor még azt hittem, hogy ő. Azután elindulok a kabinok felé, egy-két lépéssel odább kiérek a sétafedélzetre, és jobbra fenn a hídon megint csak ott áll a kapitány!... Az a kapitány, akit az imént láttam, még futva sem lehetett a parancsnoki hídon. Azt mondom a kormányosnak: "Mióta áll ott a kapitány?" Azt feleli: "Már egy jó órája. És meg sem mozdul." Mit szól ehhez?
- Hogy részeges hülye, aki ilyent mesél.
Hallgattak. Nagy, nyújtott szárnyú, fehér madarak siklottak keringve, alacsonyan, és ferde ívben zuhantak a tengerre, ha zsákmány tűnt fel a szinthez közel.
A szállásmester komor arccal bámult ki a zavaros, háborgó vízre.
Alacsony hullámok gurultak, és nyugtalan habtaréj rezgett a tetejükön.
- Hej, pincér! Jöjjön a húszas kabinhoz! - kiáltotta egy hang.
- A húszas fülke Mr. Gouldé... - mondta a steward falfehéren.
- Na és?...
Az ördög vigye... Még ilyen rossz előérzete sohasem volt. Minek is szállt erre az átkozott gőzösre? Végigment a barátságtalan, néma, elnéptelenedett fedélzeten. Kissé alkonyodott. A kabinok és a szellőztető kürtők összefolyó árnya hosszan dőlt végig a pallón.
Mr. Gould kabinja előtt a kapitány várta. Az orvos már eloldalgott közben.
- Pincér! - parancsolta a hatalmas, hűvös hangú kapitány, aki, úgy látszik, még egy valóságos kísértethajón is idegek nélkül és pontosan teljesítette volna a kötelességét.
- Igenis!
- Hajlandó a halottat lepedőbe varrni és tengerész módra eltemetni?
- Én pincér vagyok...
- A legénység: csupa gyáva, kereskedelmi tengerész, megtagadták ezt a szolgálatot.
- Ötven dollárt kap - folytatta a kapitány.
- Vállalom.
- Egy perc!
Mr. Irving kiáltotta ezt. Épp ekkor ért oda.
- Mr. Irving - mondta a kapitány -, már közöltem önnel, hogy a vesztegzár rendelkezések szigorú büntetés terhe mellett előírják a halottak azonnali eltemetését, tekintet nélkül az áldozat rangjára, társadalmi helyzetére és hozzátartozóira.
- Ezt már említette, kapitány úr.
- Igazán sajnálom. Az érkező orvosi bizottság számára fontos lenne a halott boncolása, és még erre sem lehetünk tekintettel.
- Elismerem. De most sürgönyöztem Szingapurba, az amerikai követségre. Ezt felelték.
Átadott egy sürgönyt.
A Honolulu-Star kapitányának: Robin segélyhajó órákon belül érkezik. Temetéssel várni. Ha az egészségügyi biztos nem ellenzi, állítólagos Mr. Gouldot, aki Fernandez di St. Antonio régens herceggel azonos, ólmozott koporsóban a hajón tarthatják.
Millon kapitány,
U.S.A. tengerészeti attasé
- Akkor rendben van - mondta a kapitány, és zsebre gyűrte a táviratot. - José pincér! Öltöztesse fel a halottat. Puskát küldök magának, és további utasításig őrt áll a kabin előtt.
Futólag köszönt Mr. Irvingnek, és elment. Csendben álltak egy ideig.
- Maga... hiszi, erős kezű idegen, hogy Fernandez régensherceg, a nevelőatyám, járvány áldozata lett?
- Hát... nem vagyok orvos...
- Maga most már sok mindent tud. Bizalmunkba fogadjuk. Megengedem, hogy őszintén közölje gondolatait, jóember...
- Akkor megmondom: szerintem nincs járvány. Hisztérikus mindenki a hajón.
- Szerintem is hisztéria az egész! Gyáva polgárok vaklármája. De íme, a régens, ki Isten kegyelméből nevelőatyám, most meghalt.
Hallgattak. Nagy loccsanással egy madár épp a hajó mellett csapott le a vízre, és egy ezüstös, vergődő halat ragadott fel a magasba. Néhány sirály rikoltozva követte.
- Ön... uralkodó, Mr. Irving?
- Nem helyes, ha kérdést intéz hozzám. Ezt már a múltkor akartam mondani.
- Ha szabad kérdeznem, miért?
- Menjen békével, jóember, és teljesítse a kötelességét. Nem szerettem a nevelőmet, aki Isten kegyelméből régens volt, de megtettem mindent, ami megóvhatja attól, hogy méltóságához nem illő módon temessék.
Közben, trópusi módon, hirtelen este lett.
- Halló! Itt a fegyver - kiáltotta messziről egy matróz, azután letette a puskát és elsietett.
- Maga most öltöztesse fel a halottat. Később még beszélgetünk. Abban a kabinban lakom, a sor vége előtt. Néhai nevelőatyám, Fernandez régens herceg körül teljesített jó szolgálataiért jutalmazni kívánom...
- Kicsoda ön?... - hebegte Jimmy.
- Személyemhez kérdést intézni csúf vétség a szokások és a jó modor ellen. Ezt hát mellőzzük...
És ment. Angyali gyerekarcán semmi gőg, és mégis felette állt mindig azoknak, akikhez szólt. Benyitott távolabb a kabinjába.
Jimmy a kabin mellé támasztotta a fegyverét. A néptelen fedélzeten zizegve futott át az éledő monszun, megrázta a köteleket, és egy nagy újságlapot vonszolt magával lomhán, meg-megpihenve. A tintaszínű éjszakai mennybolt látszólag szokatlanul alacsonyan borult ma a tenger fölé.
Mint gőzfal állt a súlyos, párás levegő. Koromsötét, forró éjszaka volt, és olykor átbúgott a hajón izzó áramlásával a fokonként érkező monszun első ciklusa...
A halott pizsamában feküdt. Csakugyan ott volt mellette a szép, antik művű, dupla fedelű zsebóra. Különös ötvösmunka díszítette, és a hátlapján időálló, égetett zománcból valamilyen címer. Ugyanez a címer látszott a pecsétgyűrűn és a cigarettaszelencén.
A tetem természetes helyzetben feküdt. Az arca nyugodt volt, csak kissé sárga, úgyhogy szinte egybeolvadt a szalmaszínű angol bajusszal. Az ópiumtól halt meg? Kivett a szekrényből egy kabátot, a kazettából a kitüntetéseket.
...Kint erősödött a szél. A szomszédos fürdőszobából tompa zaj hallatszott. Fülig Jimmy felnéz. Mi...? Az ördögbe! Tán gyengék az idegei...? A kabinlámpa csikorogva lengett. Kissé nehéz öltöztetni Mr. Gouldot, mert lassan beállt a hullamerevség állapota. A pillanatnyi szélcsendben jól hallatszik az óra ketyegése...
Zuhanás, robaj!
Fülig Jimmy kiugrik az ajtón. Senki. A kabinfolyosó üres. A világítást fojtottá teszi a kezdődő köd... A sötét fedélzeten nesztelen árnyak mozognak. Jól tudja, hogy a szél lenget mindenfélét... A nyugtalan tenger harsog, és a megújuló monszun néhány hatalmas cseppet vág az arcába... Ott, a forduló mély homályában... mintha valaki járna... De nem... Bizonyára az egyik mentőcsónak elszabadult ponyvája. Az iménti robaj okát is meglátta. A puska a földön feküdt. Eldöntötte a szélroham...
Visszament, és tovább öltöztette a halottat. A nadrág dolgában sokáig habozott, végül úgy emlékezett, hogy nagyurak fekete kabáthoz kockás lovaglónadrágot szoktak hordani. Szerencse, ha az ember látott már egyet s mást életében.
Súlyos, gépfegyverszerű koppanással lezuhant a zápor.
Csörömpölés!
A szél bevágja a kerek szellőztetőablakot, és amíg Jimmy riadtan felnéz, az ágyon fekvő tetem feje lebillen, majd maga után rántja a testet, és egy puffanással a padlóra hullik, különös pózban, mint egy arcon fekvő, élő ember, aki kúszás közben meglapul kissé.
Hogy az a...!
Fülig Jimmy nem ismeri a félelmet, de ez mégis kissé idegesítő. Fel akarja emelni néhai Mr. Gouldot. Közben a halottnak tarkójáig csúszik a pizsama, és...
És hátrahőköl...
A mindenségit! Hát ez...
A halott feltakart hátán, bal oldalon, a lapocka alatt nagy, fekete gomb. Igen...
Egy gomb!
Nézi... megmozdítja. Azután mindent tud.
Mr. Gouldot megölték! Ő ölte meg, tudtán és akaratán kívül. Az ópiummal! Mert csak igen mélyen alvó emberrel lehet megtenni, hogy hátulról a szívébe szúrnak egy tűt. Olyasfélét, amilyennel idősebb hölgyek a kalapjukat tűzik a kontyukhoz. A kalaptű gombját rászorították a sebre, és hátára fektették az áldozatot, nehogy kifolyjon a pici sebből a vér. A tű nem döfte át elöl a mellkast, de a szívbe hatolva azonnal megölte az alvó Mr. Gouldot.
Egy szélroham dobpergésével végigfut a zápor a kajütsoron.
Gyilkosság!
Jelenteni kellene a kapitánynak... De akkor... Vizsgálat. Ki a gyanús elsősorban? Ő, aki hamis írásokkal tartózkodik itt. És ha a szállásmester vall...! Ha csak annyi derül ki, hogy ópiumot adott az utasoknak... Az is tíz év!
Nem. Ússza meg a gyilkos gazember büntetlenül. Neki vaj van a fején, nem sétálhat a napon... Gyerünk, gyerünk.
Csak ez az átkozott szél ne vonítana be azzal a furcsa, mély búgással. És elhordja a papírokat az asztalról.
Kihúzza a halottból a tűt. Most már nem vérzik. Apró, vörös folt maradt utána. Gyorsan felöltöztette. Egy váratlan hullámtól megdőlt a hajó, a tetem lezuhant, elsodorta Jimmy lábát, együtt gurultak a kabin sarkáig. A súlyos, merev testet alig bírta lerázni magáról.
Most csakugyan jár valaki a kabin előtt. Csörömpölés. Az illető belerúgott a földön fekvő puskába!
Jimmy lihegve felállt, megnézte magát a tükörben. Kissé sápadt volt. Az ördögbe is, sohasem tudta, hogy hisztéria is létezik a világon.
Az eső nem enyhítette a forróságot, sőt alacsonyabbra verte a párákat, és a kabinban megszorult levegő még fülledtebb volt.
A folyosóról ismét halk reccsenések hallatszottak. Az ajtóhoz ugrott, és kinézett a folyosóra.
Valóságos zuhannyal fröcskölte szembe a zápor. A szél szinte visszanyomta, és a kilincset vadul kitépte a kezéből, úgyhogy az ajtó csattanva kitárult. A rögtönzött orkán tölcsérben sodorta a papírholmikat a kajütablak felé, lerántotta az asztalterítőt, és néhány tárgy csörömpölve a földre zuhant.
Behúzta maga mögött az ajtót, és kilépett. Sötét, és a szél zúg. A fordulónál, Mr. Irving kabinajtaján kiszűrődő fényben árnyat látott elsuhanni... Ez ott állt a kajüt előtt! Egy másodperc alatt bőrig ázott, amíg a súlyos ködben végigsietett a folyosón. A szél futtában a falhoz vagdosta. Kopogott Irving ajtaján.
- Ki az?
- José.
- Tessék!
Benyitott. A fiú az asztalnál ült, teát főzött, és olvasott.
- Felség, okom van rá, hogy megkérjem: zárja be az ajtót ma éjszaka.
- Ugyan! Ez olyasfajta tréfa, mint a ragály.
- Nagyon helyes. De miután ennek a tréfának már halálos áldozata is van, illik komolyan venni.
- Nem beszélne világosabban?
- Sajnos nem tehetem, de amennyiben csakugyan megkedvelt, és elhiszi, hogy én is szeretem önt, akkor zárja be az ajtaját, és ha bárki kopogtat, tartsa kézben a pisztolyát, mielőtt bebocsátja.
- Nincs pisztolyom.
- Tessék.
Egy jókora önműködő revolvert tett ki az asztalra.
- Ezt a sróffejet tolja el a hüvelykujjával, egész könnyedén, és akkor nyomban lőhet. Az ajtót tartsa zárva.
Mr. Irving csillogó szemmel fogta meg a pisztolyt, mint gyermek, ha régen áhított holmihoz jut, amit csak felnőttek használnak.
Kilépett a fülkéből. Hallotta, amint Mr. Irving ráfordítja a kulcsot. Visszafelé sietett. Mr. Gould kabinajtaja, ezt messziről látta, nyitva volt, és a világosság széles sávban hullott ki a fedélzetre.
...Most kilép a halott ember fülkéjéből a kapitány, és becsukja az ajtót. A másodpercnyi világosságban tisztán látni, ahogy gumiköpenyének magas gallérját elöl összefogja, hogy a szél ne csapkodja az arcába a vizet. Sapkájának ellenzője utolsót csillan a kajüt fényében, és kemény lépteivel elindul. Bizonyára azért járt a kabinban, hogy őt ellenőrizze.
Utánasiet. A fordulónál eltűnik a kapitány a sötétben. Jimmy nem követi, egyenesen továbbmegy a fedélzet irányába. De egy másodperc múlva dermedten megáll.
A kapitány ott pipázik a hídon, mozdulatlanul, köpenye gallérját összefogva.
Most látta az ellenkező irányban eltávolodni!
A kísértet volt! Akit a szállásmester említett...
A gyilkos!
Futva igyekszik vissza. A sötét fedélzet síkos pallóján kétszer is felbukik. Egy kötélcsomón átzuhanva megüti a térdét, de nem törődik vele. A fel-feltámadó szél üvöltve rohan szembe... Recsegés, nyikorgás... Most újra megpillantja a kísértetet... Egy lámpa gőzudvaros világa megcsillan a kapitányi sapka ellenzőjén. Az arcát nem látja az összefogott, magas gallér miatt. Csak itt lenne a revolvere... Minden erejét összeszedve rohan Fülig Jimmy, szél ellen, a kísértet után. Ő is a fordulóhoz ér... Ugrik!
Hatalmas csapással egy léc zuhan az arcára. Kábultan hátrabukik a fedélzeten meggyülemlett tócsák közé.
Percekig tart, amíg tántorogva feláll. A szél szinte feldönti, annyira elgyengült az ütéstől. Langyosan folyik az orra vére. Kénytelen visszatérni Mr. Gould kabinjába, hogy befejezze az öltöztetést. A kísértetet elszalasztotta. Mindegy. Siessünk...
Hohó! Most megvagy!
Ismét meglátta a kísértetet az elsőosztályú folyosón! Éppen kilép a halott Mr. Gould ajtaján, és elindul, arca előtt összefogva a köpeny gallérját, sapkaellenzőjén megcsillan a fény... Egyenesen, nyugodtan halad. Fülig Jimmy utánaveti magát. Beéri... kezében meglendül a rövid vasbot...
A kísértet most visszafordul.
Csak annyi ideje marad, hogy lefékezze a csapást.
A kapitány áll előtte. De az igazi!
Már nem fogja a köpenygallért. Nedves, markáns arca fedetlenül látszik. Nézi a lihegve megtorpanó, vértől mocskos embert.
- Ön elhagyta a szolgálati helyét!
Jimmy nem bírt szólni. Kifulladt.
- Hol volt?! Mi?! Ki verte össze magát? Feleljen!
- Kapi... kapitány úr... egy kísért... egy ember az ön ruhájában... járkál...
- Mit mesél?
- Mialatt... ön a hídon állt... valaki... ugyanolyan ember, mint ön... kapitányi sapkában... itt járkált... futottam... utána, felbuktam... leütött... A szállásmesternek nem hittem... ő... már látta... a kísértetet...!
A kapitány elgondolkozva nézett valahová a sötétbe, a hajó korlátja felett, mintha látna valamit ott a záportól harsogó, koromszínű, büdös, nehéz indiai éjszakában.
Azután kihúzta a kezét a köpenye zsebéből. Pisztoly volt benne. Újabban így hordta, a külső zsebben.
- Nézze, barátom - mondta szelíden. - Előírás szerint, aki magatartásával pánikot kelt a hajón, azt kötelességem nyomban lelőni. Figyelmeztetem, hogy én igen alapos ember vagyok, ha arról van szó, hogy eljárásom szabályszerű legyen. Ezt mondja meg a szállásmesternek is. - Indulni akart, de visszafordult. - A tetemet mégiscsak varrja lepedőbe. Tegyen a lábához egy kockaszenet, kösse valami deszkára, azután hívjon. Fél? A Szingapuri sürgöny ellenére vízbe dobjuk, mert ebben a feszült hangulatban nem vállalhatom a felelősséget azért, hogy az utasok tudtával egy halott legyen a hajón.
A kapitány elment. Léptei nagyokat loccsantak a fedélzet tócsáiban, egyre távolodva. Fülig Jimmy visszatért a halotthoz, és nem sokat teketóriázott. Bevarrta a lepedőbe, ahogy ez már a hajón szokás.
A szél kinyitotta, majd újra becsapta a törött szellőztetőablak keretét. A felső kajütágyból leesett egy párna. Kétágyas kabint bérelt Mr. Gould. Egyedül utazott, de a kétszemélyes fülke tágasabb, kényelmesebb.
A nagy, lusta hullámoktól lassan megdőlő hajó nyikorgott, recsegett... Gyerünk gyorsan! Kissé ideges volt, pedig ilyesmi eddig ritkán történt vele. Tán ez a halott?
Ugyan! Gyerünk azzal a lepedővel! Varrt...
...Úgy feküdt ott a halott, mint bizonyos színjátékokban a sírból megjelenő szellem. A fehér lepedőn keresztül kirajzolódott felpúposodó mellkasa, hátrabukott koponyája, és látszott a lábfej merőleges körvonala.
Csak gyorsan vízbe vele! Itt most egy gyilkossági ügy sok ártatlan ember nyakát törheti. A szállásmester, Piszkos Fred és ő is hosszú időre börtönbe kerülnek; kivételesen ártatlanul.
A vízbe veled, roppant ember, és legyen a fenék titka egy gaztett. Nem az első és nem a százezredik eset az óceánon. Vajon kinek álltál útjában?
És fütyörészett magában, mert alapjában véve kemény fiú volt ez a Fülig Jimmy. A fürdőszobába ment, és felszedte azt a rácsos, hosszú lécet, ami a kád előtt van. A kabinból hangos robaj és csörömpölés veri fel a csendet. Egy pillanatra megdöbben, azután visszarohan...
Semmi!
A halott odábbgurult a padlón egy hullámzás következtében, és elsodorta az asztalt.
- Nyughass, öregem, most már, amíg elintézlek - intette néhai Mr. Gouldot, és közben az ággyal szemben a tükörben megnézte magát.
Na! Lehetne jobb színben is.
Rákötötte a halottat a keskeny favázra. Csúf látvány, az bizonyos.
- Most maradj szép nyugodtan, a bácsi elmegy, és egy kis szenet hoz a lábadhoz. Legalább nem gurigázol ide-oda addig sem, amíg a vízbe dobunk.
De a halott szépen odagurult lécestől együtt a fürdőszobához, azután egy újabb dőléstől nekiszánkózott az ajtónak, mint valami faltörő kos.
- Hé! Nyughass már! Azonnal kapsz nehezéket!
És gyorsan elugrott, mielőtt a visszazúduló halott leüthette volna a lábáról. Mr. Gould teteme a hullámzás szerint változtatta helyzetét. A hajó olyan merőleges síkban dőlt az oldalára, hogy a nyirkos palló csúszdának is beillett.
- Na várj! Még most sem nyughatsz?
Kinyitotta az ajtót, és kezében fogva a kilincset, körülnézett a küszöbről.
Két órára járt. A légáramlás enyhébben fújt, és alig esett. Talán csak a hajó vas alkatrészein meggyülemlett vizet hordta a csökkenő erejű szél. Mr. Irving kabinjából még világosság szüremlett ki, és... Ott állt előtte a kapitány!
Vagy a kísértet!
Elengedte a kilincset, és rohant. De a szél a szabadjára maradt ajtót kivágta, s a zajra a kapitány (vagy a kísértet?), anélkül hogy megfordult volna, elsietett.
Szokása szerint orra alatt összefogta a köpeny gallérját.
Jimmy utána...
Egy sötét fordulónál elérte, és már nyúlt is a belső zsebe felé, hogy főbe kólintsa a szellemet, amikor az megfordult.
- Na mi az?
Ismét az igazi kapitány volt.
- Szé... szénért megyek, hogy nehezék legyen a matróztemetéshez, és láttam, hogy Mr. Irving kabinja előtt...
- Igen. Benéztem. Okom van rá, hogy vigyázzak erre a fiúra. Nem mindennapi utas. Na, hozza a szenet, hogy hajnal előtt végezzünk...
Jimmy sietett. Elérte a szénraktárhoz vezető lépcsőlejárót. Itt véletlenül jobbra nézett.
...Messze, a hajótat felé, a tenger gőzölgő, nyirkos fátylán át látta elsuhanni a kapitányt. A másikat! A kísértetet.
Az igazi kapitány közben az ellenkező irányban haladt tovább a fordulónál, ahol az imént beszélgettek.
Egy másodpercig egyszerre látta a két kapitányt.
A szél sivítva rohant el a hajó mentén. És a tenger morajlott, elvesző, megújuló sustorgással.
Sietett a szénért... Csak gyorsan, gyorsan! Nem törődni semmivel. El a halottal, el erről a hajóról... A fordulónál kétfelé ágazott a lépcső. Hirtelen ötlettől indíttatva bal felé ment le. A poggyászraktárba.
Piszkos Fred, a kapitány!
Ha valaki, akkor ő segíthet a rengeteg eszével. Annak nincsen idege. Vagy ha igen, hát drótból van. Odament a nagy ládához és kopogott.
- Kapitány, ébredjen!
- Mit akarsz? - dörmögte egy bosszús hang. - Tedd le a reggelit, és eredj!
- Jöjjön ki... Baj történt...!
- Nem hoztál rumot? Akkor visszamégy. Ilyen szállásmestert még nem láttam!
- Itt Fülig Jimmy beszél. Jöjjön ki Freddy bátyám.
- Te vagy az?... Mit kódorogsz erre éjszaka? Nem szeretném, ha azalatt eltűnne valami a raktárból, amíg itt vagyok.
Azért kimászott a "művészbejáróján".
- Na mi van?
- Halott, kísértet, gyilkosság!
- Ezért keltettél fel?
- Hallgasson meg. Azt hiszem, szükségem van magára. Tudja jól, hogy nem sok embernek mondtam még ezt. Most se félek, csak magának ott az a rengeteg esze...
- Sokat locsogsz. Mi van?
- Megölték Mr. Gouldot.
- És ha valakit megölnek, azért mindjárt ilyen hűhót kell csinálni!
- A hajón senki sem tudja, hogy gyilkosság történt. Alig látszik a szúrás. Tűvel történt.
- És persze vízbe dobták a vesztegzár intézkedések szerint.
- Nem. Egy kölyökkel volt, aki úgy beszél, mint valami király. És sürgönyzött Szingapurba, hogy ne temessék azonnal a nevelőjét. Nagy úr lehet, mert haladékot adtak a temetésre, amit még nem értem meg vesztegzárban.
- Mi a neve?
- Mr. Irving. De ez nem az igazi. Híres uralkodó lehet, szerintem. Ő sem élne, azt hiszem, ha nem vagyok ott.
Elmondta, amit látott. A kalaptűszúrást és a két kapitány ügyét is, apróra.
- A szállásmester is látta, de amikor elmondta, azt feleltem neki, hogy részeges hülye, aki ilyent mesél. De mégis... Rejtélyes...
- Igazad van.
- Ugye?
- Feltétlenül! Szerintem is részeges hülye, aki ilyent mesél.
- Nem hiszi...
- Mit akarsz? Rendőr lettél, aki gyilkost üldöz? Ne üsd más dolgába az orrodat, ha nincs semmi közöd hozzá...
Jimmy gondolkozott.
- Mondja, Kapitány, ezt most komolyan kérdezem: vannak kísértetek?
Piszkos Fred két hosszú, gyökérszerű valamit sodort a szakállából.
- Előfordultak olykor - mondta óvatosan.
- Ide hallgasson. Freddy bátyám... Sötét, viharos éjjel van. A monszun hozza a keleti partok felől a ködöt. A kutya sem törődik magával. Jöjjön fel...
- Azt nem. Utas vagyok, minek ártsam magamat a matrózok dolgába...
- De hát... ha ez a kísértet gyilkos...?
- Nem zavarok senkit a gyilkolásban, mert én is megkívánom, hogy ilyenkor békén hagyjanak.
- Van még ötven dollárom. Magának adom.
- Az más. Na eredj.
És elindultak. A keresztfolyosónál Jimmynek eszébe jutott, hogy szénért kell mennie a raktárba.
- Várjon addig itt, kapitány - súgta Frednek, és lement a másik lépcsőn.
Vaksötét volt a fenékben, csak tapogatózva jutott előre. Zajt hallott.
- Van itt valaki?! - kiáltotta.
- Ki az? - kérdezte egy gyerekhang. Peters fűtőmester kisfia lehetett csak.
- Hol az apád? - kérdezte Jimmy.
- A kazánházban.
- Nem ott dolgozik!
- Most igen.
- Miért?
- Hutchins, a fűtő megölte magát.
Tessék? Hogy ő megölte magát? Erről neki is tudni kellene!
- Mit beszélsz?
- A fűtő eltűnt. Mindenfelé keresték. Azt mondják, ámokfutása volt. Ilyenkor szokásos vízbe ugrani. Az apám dolgozik most helyette a kazánnál.
Így már érthető. A fűtő nem jelentkezett, a hajón sem találták, világos, hogy a tengerbe vetette magát.
- Te mit csinálsz itt?
- Várom apámat, és félek a kísértettől, mert az is van nekünk a hajón...
Na, ezt a kapitánynak kéne hallani.
Néhány hatalmas szénkoloncot zsákba rakott, és sietett. Fredet már nem találta a lépcsőfolyosón. Előrement? Vagy csak kicsalta tőle az ötven dollárt, és visszatért a ládájához? Azt csak nem tette, ha van lelke?
De van neki ilyesmi?
Vaksötét volt. Az eső elállt, de fehér, fátyolszerű párák nyújtóztak a levegőben, és a tenger sós moslékszaga vastagon nehezedett a hajóra.
Amikor elhaladt a fiú kajütje előtt, látta, hogy még mindig világos van benn. Az ablak vékony függönyén keresztül benézett. Mr. Irving elaludt a könyv felett kezében a revolvere. Továbbsietett. Néhai Mr. Gould kabinjában is égett a villany. A nyitott ajtón át szép, sárga sáv vegyült az esőtől síkos, fényes fedélzetpallóra.
Fülig Jimmy úgy állt meg a küszöbön, mint akit főbe csaptak!
A halott eltűnt!
Üres a kajüt!
Mi ez... Elvitték Mr. Gould tetemét?... Nem jutott eszébe semmi, nem tudta, hogy mit tegyen... Csak állt.
Kísértethajó...! Ostobaság...
Kissé hideg nyomás feküdt a szívén, megnyalta a szája szélét, de nem futott el, nem rémült meg...
Észnél légy, Jimmy... Itt valami különös, titokzatos ügy bonyolódik az éjszakában. Jelenteni fogja a kapitánynak.
Rövid szélroham búgott át a fedélzet vasszerelvényein, és megzörgette a csigákat. Ijesztő, hatalmas csattanással bevágta a misztikus kabin ajtaját. Jimmy elindult. A lassú hullámverésben állandó ingásokkal mélyült, dőlt a hajó minden irányban. Másodpercenként csúszdává ferdült a jobbra-balra emelkedő, síkos fedélzet.
A kapitány a hídon állt és pipázott. Úgy látszott, hogy ez az ember sohasem alszik.
- Kapitány úr!
- Nos?
- A halott...
- Elkészült vele?
- Eltűnt!
- Hogy az a...!
Lesietett a hajóhídról.
- Amíg szénért mentem, hogy nehezéket hozzak, addig nyoma veszett a tetemnek.
- Vigyázz! - sziszegte a kapitány - itt nem lesz kísértethajó-legenda... Érted?!
- Igazán nem tehetek róla...
- Gyere!
A Honolulu-Star egyre erősebben dőlt a szapora hullámzásban. Ahogy kiértek a fedélközbe, rémülten álltak meg. Vérfagyasztó, rekedt férfisikoly hasított bele az éjszakába.
Egy másodpercre megdermedtek.
Azután a kapitány revolvert rántott, és elindult a sétafedélzet sötét háttere felé.
Egy tántorgó alak bontakozott ki. És lassan közeledett a homályosan pislogó lámpák felé...
- Állj! Ki vagy?!
- Aha... szá... há... lá... hás... mester...
Nem bírta folytatni... Vacogott a foga. Olyan volt, mint aki megtébolyodott. A szeme kimeredt, arca krétafehér és egész testében reszketett.
- Beszéljen! Maga kiáltott?
- Az... a... halott... ott... - motyogta, és a sötét felé mutatott.
A kapitány elszántan indult a jelzett irányba. A hajó lesüllyedt egy újabb hullámtól. Tompa dübörgés hallatszott egyre hangosabban. Valami sebesen gurult, és leütötte a kapitányt a lábáról, hogy hanyatt zuhant. A pisztoly elsült. A kihalt fedélzeten ágyúlövésnek hatott.
Senki sem mozdult. Pedig a szállásmester sikolyát, majd a revolverlövést hallani kellett mindenütt. De az emberek magukra zárták az ajtót, és imádkoztak. A szállásmester még évek múlva is rángatta az egyik vállát, ha ezt az éjszakát említették.
- Barmok! - üvöltötte magánkívül a kapitány, és lerázta a lécre kötött tetemet magáról. Mert Mr. Gould holtteste gurult ide-oda, aszerint, hogy merre lejtősödött a hullámverésben imbolygó óceánjáró tükörsima, csúszós fedélzete. Éppen csúszni kezdett.
- Fogja meg!... Fogja meg, a mindenségit!...
De már késő volt. A lepedőbe varrt tetem elgurult, és hatalmas puffanással nekicsapódott a lépcsőkorlátnak.
A szállásmester mint az őrült meredt utána. De Jimmy már értett mindent. Űzőbe vette néhai Mr. Gouldot, és mielőtt még a fedélköz lejáratába zuhanhatott volna, lefülelte.
- Maga az oka! - sziszegte a kapitány.
- Elismerem - bólintott Fülig Jimmy. - Nyitva hagytam az ajtót, és ahogy a hajó dőlt, Mr. Gould kigurult a kabinból a fedélzetre. Azután összevissza csúszkált.
- És maga miért ordított? - förmedt a szállásmesterre.
A szállásmester kissé feleszmélt.
- Én mentem... valaki után... ugyanis a hajón kísér...
- Nem értem - mondta a kapitány, és elővette a revolverét. Fülig Jimmy gyorsan befejezte a szállásmester megkezdett szavait:
- A hajón kísérni kell minden utast a sötétben...
- Mi?... Igen... Szóval kísértem egy utast akit nem láthattam. Erre dübörgés, valami ledönt a lábamról... zuhanok... És azután egy halott fekszik mellettem...
- Jó, jó!... Elég! A többit tudjuk! José! Hozott szenet?
- Igen.
- Hát gyerünk! Be vele! Gyorsan!
...Az ég fehéredő alján sebesen gomolygó, áttetsző, gőzszerű felhőket világított meg a derengés első, halovány árnyalata. A kapitány levette a sapkáját, és Jimmy a korlátra emelte a deszkára kötött Mr. Gouldot. A szállásmester nem nyúlt volna egy világért sem a halotthoz.
Ő is imádkozott. Közben észrevette, hogy felfeslett a varrás, és majdnem könyökig kilóg a halott keze a lepedő alól. Sárgáskékes, hajlott ujjú kéz volt.
Jimmy visszatolta a lepel mögé, kezében volt egy másodpercig a halott néhány ujja.
Az ima véget ért, a kapitány keresztet vetett.
- Az Úr legyen irgalmas hozzá!... Eressze el!
A léc lesiklott a korlátról. A kéz, mintha a halott intene, ismét kilendült zuhanás közben a lepedő alól, könyékig... Egy csobbanás!
- Jegyezzék meg - fordult feléjük a kapitány -, aki az éjszakai eseményekről beszél, azt lelövöm, mint a kutyát!
A szállásmester még mindig csak makogni tudott. Nagyon megviselte a história.
- Maga jöjjön velem - mondta a kemény, de emberséges kapitány -, kap ópiumot, attól elalszik reggelig.
A szállásmester ijedten nézett Fülig Jimmyre. Ez lesütötte a szemét. A szállásmester válla nyugtalanul megrándult.
- Kéhé... rem... nem kell... ópi... um...
- Csend! Ha kialussza magát, talán elmúlik ez a vénasszonyos idegessége... Előre - kiáltotta a szigorú parancsnok. És az ópiumosdobozból nagy adag szódabikarbónát diktált bele.
A szállásmester reggelig ébren feküdt, és sűrűn csuklott.
5
De Fülig Jimmyt keményebb fából faragták, mint a stewardot. Egyéb hely híján visszatért Mr. Gould kabinjába, hogy aludjon. Piszkos Fred ott ült az asztalnál, és vajas kenyeret evett. Előtte mindenféle írás, amit a szekrényfiókból kotort elő. Amikor Fülig Jimmy belépett, hirtelen zsebre gyűrte az írásokat, egy címeres, sárga szarvasbőr tárcában.
- Feljöttem, és körülnéztem a hajón.
- Látott valamit?
Nem bírt felelni, mert akkora darab vajas kenyeret dugott a szájába, hogy a fél arca kidagadt.
- Ühüm... - mondta végül.
- Beszéljen.
- Láttam a kapitányt.
- Hol?!
- A hídon állt, és pipázott.
- Az az igazi kapitány volt! A kísértetet nem látta?
- Azt is láttam. Veled beszélgetett a fedélzetközben.
- Az is az igazi volt!
- Akkor az ördög ismeri itt ki magát. Ez a Mr. Gould egyáltalán nem ivott? - kérdezte, és körülnézett.
- Figyelmeztetem, kapitány, nagy baja lehet abból, ha itt találják, és észreveszi valaki, hogy Mr. Gould írásai hiányoznak.
- Már megint aggódsz értem. Meghat ez az állandó gondoskodás. Nagyon érdekes írásokat találtam itt.
- Adja ide azt a táskát! Revolvert ne vegyen elő, mert a késem gyorsabb lesz!
Nyitott kés feszült Fred hasának:
- Gyerünk az írásokkal. Ha "üzlet" van bennük, akkor ketten leszünk hozzá.
Piszkos Fred közömbösen nézett a késre és onnan Fülig Jimmyre.
- Nem szoktam társulni. Különben sem neked való ügy. Ész kell hozzá.
- Azt hiszi, nincs? Most például visszaad mindent. A kétezer dollárt, az ötven dollárt, a táskát írásokkal, a tükröt és a plakettet.
- Komolyan akarod ezt?
- Igen. Különben hasba szúrom! Az ópiumos ügyre nincs bizonyíték. Elbánhatok egy gyanús potyautassal. Mindenki jobban van, a megölt Mr. Gouldot vízbe dobtam... Nem árthat nekem a feljelentése... Ez egyszer vesztett, Freddy.
- Ez igaz, most fölényben vagy.
- Fordult a kocka.
- Belátom. Csakugyan fordult a kocka.
- Az írásokat a táskával tegye ki...
- Itt van.
Jimmy zsebre tette az írásokat és a címeres szarvasbőr táskát.
- Itt van a kétezer dollár. Tessék. Itt a bőrtok, a fésű és a plakett.
- És Hutchins fűtő fizetése!
- Az is. Tessék, százhetvenöt dollár.
- És nyolcvankét cent.
- Itt van... Elbántál velem. Fordult a kocka. Belátom.
Mindent odaadott, azután indult.
- Halló! És a szállásmesternek hagyjon békét. Élelmezze magát, ahogy tudja. Van elég sózott hal a hajón.
- Nem szeretem a halat.
- Majd lefogy legfeljebb.
Az öreg hátratolta a sapkáját, és ment. Jimmy kimerülten ült az ágy szélén. Ezen öltöztette nemrég a vízbe dobott halottat. A felső ágyban aludjon? Mert aludni kell...
A szél felsírt, és rázta a köteleket. Fred léptei eltocsogtak az éjszakában. Ismét csend, csak néha csikorgás, recsegés, ha a hajó megdől. A szemközti tükörből látta, hogy mennyire elnyűtt az arca, ahogy ott ül Mr. Gould fekhelyének szélén, az alsó ágyon.
A kísértethajó némán, elhagyottan állt az óceánon, mintha csakugyan nem lenne utasa. Mr. Gould legalább ötszáz méter mélységben pihen az iszapban. A tenger itt nagyon mély...
A szemközti tükörben ismét meglátta magát. Hm... kissé sápadt és megviselt az arca. Aludni! Aludni!
Fülig Jimmy bágyadtan hajtotta le a fejét. Álmos volt. Az írásokat majd nappal olvassa. Most pihenni, pihenni... Hogy itt feküdt a halott?... Marhaság. Azért nem mászik fel a másik ágyba. Fáradt, és ettől van ez a bizonytalan érzése...
Már le is feküdt volna, de a hajó annyira megdőlt, hogy a fiatalember előrehajolt ültében... Most zajt hallott a feje felett, és mielőtt bármit is tehetett volna, a felső ágyból valaki a nyakába zuhant... Lovaglóülésben esett Jimmy tarkójára.
A támadás olyan váratlan volt, hogy nem mozdult. Ha a másik végezni akar vele, akkor úgyis hiába...
Néhány másodpercig ült előrehajolva. A lovagló ellenség iszonyú súllyal nehezedett a tarkójára.
De furcsa... Miért nem tesz semmit a támadó? Mit akar ez itt rajta... Csak ül a nyakán.
Kissé felnézett, anélkül hogy mozdulna. És elzsibbadt a rémülettől.
A szemközti tükörben meglátta magát, amint előrehajolva ül az ágy szélén, és a nyakán lovaglóhelyzetben a halott Mr. Gould!
A rendjelek... a nyitott, fénytelen szem, sárga arc, szalmaszín bajusz!
Egy másodpercig úgy érezte, hogy megőrül! Azután nem törődött semmivel, nagyot kiáltva lerázta a tetemet, kiugrott a kajütből, és rohant.
Már szürke volt az ég, és a néma hajó körül hatalmas fregattmadarak keringtek.
A halott! A kezét fogta, sőt látta is, miközben a tengerbe repült... A hulla sárgás, kékült kezét... És most a nyakába ugrott!
Úgy érezte, hogy jó lenne a tengerbe vetni magát. De hiszen ott is a halott Mr. Gould várja...
Pánik volt a belsejében. Összefüggéstelen szavakat szeretett volna üvölteni, ugrálni, nevetni és hörögni... Minden erejére szükség volt, hogy a megtébolyodás határán visszatartsa magát az innenső parton, mert kiszaladt a lába alól a dolgok közötti okszerű összefüggés bizonyossága, és egy feneketlen mélységű szakadék szélén állt meg tántorogva.
Nincs tér és idő!
Rémülettől rázkódva rohant... felbukott... összeverte magát, de nem pihent. Nincs ahhoz fogható rettegés, mint amikor egy emberben megrendül az érzékeibe vetett hite...
Néhány percig állt. Lihegve, szívére szorított kézzel. Egyforma, tejszínű megvilágítással kifehéredett az ég. Vigyázat, Fülig Jimmy. Mutasd meg, hogy a megőrülésig nem adod fel a harcot. Talán elaludt csak, és álmodta... De nem... Reszkető kézzel egy cigarettára gyújtott.
Lement egyenesen a poggyászraktárba. Kopogtatott a láda "művészbejáróján".
- Kapitány.
Csend.
- Hej! Kapitány! Bújjon ki!
Csend.
Belerúgott a ládába, hogy csak úgy zengett.
- Ki az? - kérdezte egy hűvös hang.
- Fülig Jimmy. Jöjjön ki.
Nyílt a "művészbejáró" ajtaja, és megjelent a kapitány.
- Mit akarsz itt?
- Segítsen rajtam... Ha maga nem segít, akkor végem.
- Megint fordult a kocka?
- Ide hallgasson... Ha nem segít, akkor magának is baja lehet!
- Megható ez, hogy lépten-nyomon aggódsz értem. Hát miről van szó?
- Mr. Gould, akit holtan a tengerbe dobtam, ismét itt van a hajón.
- Hm... Szívós ember.
- Nem... érti?!... Megőrülök!
- Ezzel inkább orvoshoz menj... Milyen éhes vagyok... Persze ma már nincs reggeli. A kocka... hm...
- Freddy bátyám... lehet az, hogy... halottak visszajárnak?
- Ha kirabolják őket.
Fülig Jimmy elsápadt.
- Csak egy... címeres... óra... és gyűrű... volt... az asztalon...
- Azért jött vissza. Add ide az órát és a gyűrűt.
- Magához nem jön?
- Jön, de én nem félek tőle. Hát tedd csak ki szépen az órát, a gyűrűt meg a cigarettatárcát. Mert azt is ellopták.
Jimmy szomorúan átadta a halott holmiját. Nem bánta. Szüksége van a kapitányra.
- És most mit csinálunk, mert... a halott ott van a kajütben...
- Az a jó benne, hogy ott van. Most szépen tedd ide a kétezer dollárt, a százhetvenöt dollár nyolcvankét centet, a tükröt, a fésűt, a plakettet, mert ha itt a halott, akkor van bizonyíték ellened a boncolásnál. Ópium az látszik olyankor, és feljelenthetlek a kapitánynál. Fordult a kocka.
Jimmy engedelmesen lerakott mindent.
- És most?... Most... mégiscsak tenni kell valamit.
- Úgy van. Most enni fogok. Első osztályú lunchöt olasz vörösborral.
- ...konyha még nincs... nyitva...
- Szép rend. Egy luxusgőzösön.
Az óriási nadrág különböző zsebeiben eltűnt minden: pénz, plakett, valamint a gyűrű és az óra.
- Szóval mit akarsz?
- Menjen fel... és... dobja Mr. Gouldot a vízbe.
- Megteszem, fiam, de úgy látszik, hogy az ilyesmi nem árt neki... Edzett halott.
- Mondja, hogy történhetett?... Meg kell őrülni... A... tenger fenekéről visszajött...
- Szép teljesítmény.
- Könyörgöm, magyarázza meg... Maga nagyon okos... Mit gondol?... Lehetséges az, hogy egy megölt ember visszatérjen?!
- Ha nem én öltem meg, akkor lehetséges... Mert azok közül még egy sem tért vissza...
A sapka a vakarástól előresiklott, hogy ellenzője az orrhegyéig ért.
- Na most gyerünk. Megnézem azt a mászkáló halottat.
...A fedélzeten még minden csendes volt. Négy óra lehetett. Az időjárás enyhült. A vörösödő, világoszöld ég alatt mint egy keskeny tuscsík húzódott a távoli part sötét vonala.
6
Jimmy a kabin közelébe sem mert menni. Félt!
Igen! Ő most fél! Gyáva! Elismeri.
De nem embertől.
Messziről figyelte, amint Fred kizárja azt az ajtót. Egy perc múltán megjelent. Mintha valami óriási csecsemőt hozna a két karján, lepedőbe csavarva. A fehér vászon végig befedte Piszkos Fred terhét. Lábtól és fejtől kissé lecsüngött a halotti lepel. Nem varrta rá, csak letakarta vele.
Azután átemeli a korláton... elereszti... csend...
Tompa, távoli loccsanás...
Ugyanezt a loccsanást ma már hallotta egyszer... Vajon megérti-e valaha a szörnyű rejtélyt?
Fred lépett hozzá. Szőrös állkapcsai ütemesen mozogtak, amint a bagót rágta, és ujjaival fésű módján végigszántott szennyes, ősz szakállán.
- Bedobta?
- Be. Ilyenkor illendő utánahinteni a halottnak valami kegyeleti tárgyat.
- És dobott valamit?
- Egy bőrtokos fésűt és tükröt. De hát ez nem sokat ér.
Jimmy szeme vadul megvillant.
- A tükröm! Nézze, Fred! Most elég volt! Megint csak nincs bizonyíték, fordult a kocka. A halott a tengerben van...
Fred legyintett.
- Ez visszajön... Kisportolt ember!
Roppant nadrágján rántott egyet, és elkacsázott csámpás, tempós lépteivel. Fülig Jimmy nem szólt semmit. Igaz. Hátha visszajön ez a Mr. Gould.
Reggel megérkezett a segélyhajó. Ezek mindenre elkészültek. Egy osztag fegyveres egészségügyi katona, edzett idegzetű emberek, készen arra, hogy félőrültek és betegek között jajveszékelő embereket találnak a hajón. Az orvosok, még mielőtt csónakba szálltak volna, búvárszerű izolálóruhát vettek fel, hasonlóan öltöztek az ápolók. Egy százados is velük jött, de ez nem vett magára semmit. Régi katonaorvos volt.
Az egészségügyi katonák villámgyorsan felsorakoztak a korlát mellett. A néma fedélzet láttán tisztában voltak a helyzet szörnyűségével: itt már alig akad élő ember a hajón. A búvárok vezetője hátratolta fehér gyolcsból készült csuklyáját, és a százados társaságában a kapitányhoz ment.
- Palmerston tanár!
- Mellwill százados, egészségügyi kormánybiztos.
- Wirth kapitány! - mutatkozott be a Honolulu-Star parancsnoka.
- Az orvos meghalt? - kérdezte Palmerston tanár.
- Alszik...
- Menjünk a kajütjébe.
Az orvos egy nyitott könyvre dőlve hortyogott. Pótlólag írta meg a "kórtörténeteket" és a jelentést. Közben elnyomta az álom.
Réveteg pillantással ugrott fel.
A százados szaglászva nézett körül.
Palmerston felemelt néhány gondosan osztályozott legyet a papírból, majd egy üvegcsét tartott a világosság felé, azután az orvosra pillantottak mind a ketten, végül összenéztek.
- Konstatálta már kolléga a megbetegedések okát?
- Azt hiszem... egy különös... fajtája... az álomkórnak... Sajnos magam is beteg vagyok... A fejem...
- A feje fáj?
- Most nem... De még tegnap...
- Legokosabb lesz, ha leül kissé, amíg teljesen felébred. Igyon feketét vagy konyakot.
Ezalatt a százados megnézte a "kórtörténeteket". A tanár is olvasott a válla felett. Minden beteg mellett ott állt a panasz, a tünet, kezelés és végül az orvos véleménye.
Az orvos szerint a járvány terjedését nem akadályozhatja meg, a betegek állapota (az orvosét is beleértve) reménytelen, a baj - tekintve az idegrendszer gyors összeomlásának szimptómáját - feltétlenül halálos.
Gondosan áttanulmányozták a jegyzetet, azután ismét összenéztek, és bólintottak.
Az orvos hűlő szívvel érezte: ez a vég.
A százados kiment, és lekiáltott a katonáknak:
- Mindenki menjen vissza a cirkálóra. Az ápolók vessék le az izolálóruhát, és valaki hozzon fel nekem öt világos szivart a köpenyemből.
Közben a tanár már le is vette a búvárruháját, és a kerek ablakon át, apró darabokban, egy teljes zsömlét dobált ki a hajó tatján tipegő fregottmadaraknak.
- A jelentésem... - hebegte az orvos.
- Nagyon világos - mondta a százados. - Igazán hálásak vagyunk a nagyszerű munkáért.
- És... - próbálta kizökkenteni az orvostanárt a flegmájából - egy... haláleset is volt.
- Igen? - mondta inkább udvariasságból, mint érdeklődve a százados. - No nézd... csakugyan... Hol az az izé, az a tetem?
- Mivel pániktól tartottam, követségem utasítása ellenére úgy intézkedtem, hogy Mr. Gouldot nyomban eltemessék a tengerészhagyományoknak megfelelően - jelentette a kapitány.
A tanár hátrafordult az ablakból, és elismerően mondta:
- Nagy kár, hogy ön nem lett hajóorvos.
Kínos szünet.
- Miféle ragályt gyanított a hajón, kedves kolléga? - kérdezte Palmerston szelíden.
- Gondolom... az álomkór egy speciális fajtája... vagy más ragály.
- Igen, igen... Érdekes... Na jó. Hát, kérem, reggeli után majd megvizsgáljuk az utasokat.
- És a hajó? - kérdezte a kapitány.
- Az ördögbe is! Azonnal folytassa az útját Szingapur felé!
7
Derült napfényben üldögéltek az utasok reggelinél. A szállásmester helyettesítette a pincért.
Amikor ugyanis José széles vigyorával belépett az étterembe, hogy felvegye a rendeléseket, az utasok egy küldöttsége megjelent a kapitánynál, és erélyesen követelte, hogy a pincért azonnal távolítsák el a környezetükből.
- De miért?
- A pincér dobálta vízbe az összes halottakat.
- De kérem! Hiszen csak egy halott volt.
- Mindegy! A pincér nem szolgálhat fel, ha éjszaka halottakat öltöztet.
Mit tehetett a kapitány?
José fejét követelték az urak, teljesíteni kellett a kívánságot. Később egy újabb küldöttség jelent meg, a személyzet delegátusai:
- Joséval nem hálunk együtt - közölték elszántan.
- Bitangok! Ez lázadás!
- Akkor sem hálunk együtt a spanyollal!
Mit tehetett a kapitány?
José fejét követelte a nép, teljesítette az óhajt.
Végül felkereste Wirth parancsnokot a kétszeresen lefejezett pincér személyesen.
- Kapitány úr! - mondta Fülig Jimmy megrendülten. - Az ön parancsát teljesítettem, és úgy járok most a hajón, mint egy Káin, megbélyegzett homlokkal.
- Ne dolgozzon. Megkapja a teljes fizetését. A kérdés nyugvópontra jutott, ez a fő!
- De nekem is kell egy nyugvópont, ahová a fejemet lehajthatom. Ennyit Káin is elvárt volna a helyemben!
- Van egy üres elsőosztályú kabin...
- Melyik?! - kérdezte felcsillanó szemmel. Eddig leghőbb vágya volt, hogy valaha elsőosztályú utas lehessen.
- Természetesen a szerencsétlen véget ért Mr. Gould kabinja... Mi baja?
- Semmi, csak meglepett kissé.
- Fél?
- Szó sincs róla - felelte hirtelen, mert elszégyellte magát. - Nagyon köszönöm.
Ezzel, úgy-ahogy, a kérdés és Fülig Jimmy pillanatnyilag nyugvóponthoz jutottak. Eleinte úgy látszott, hogy a szállásmester nem pótolja megfelelően Josét, de később a többgyermekes családfők megnyugodva látták, hogy ő is leönti az utasok egy részét különféle mártásokkal.
És a gyerekek újra édesen nevettek.
Talán a vékony, boldog hangok vidám csengésétől, vagy lehet, hogy minden ösztönzés nélkül, magánszorgalomból, a jó öreg napfény felszárította a fedélzetet.
Az ópiumelvonás utolsó visszatérő tüneteit is kiheverték az emberek. A derűs, szép délelőttön a leggyávább utasok sem tudtak pánikszerűen félni. A hajó teljes gőzzel haladt a part felé. Mindenki jó étvággyal evett ezen a napon, hosszú idők óta először.
A mosolyogva köszöngető százados és a nyájas Palmerston beszélgettek a vendégekkel, de csak úgy, mintha ők is utasok lennének.
- Mi a baja, uram? - kérdezték egy borogatásturbánt viselő úrtól.
- Tegnap fejfájásom volt, és gyomorégés kínozott.
- És ma?
- Enyhül... alig... Nem is fáj! Dr. Hillár vagyok Bostonból. De a gyomorégésem most is erős.
- Igazán örvendek. Palmerston tanár. Bostonban lakik egy unokahúgom. Bizonyos Ewering szenátorné.
- Mrs. Ewering? Jól ismerem. A gyomorégés még ma is elővett reggeli után...
- Hát ez nagyszerű. A boldogult Eweringgel milyen viszonyban volt?
- Százados úr - siránkozott a stockholmi nő -, nekem tegnap hasogatott a karom és a lábam.
- Nekem is. Egy bizonyos koron túl nincs másképp.
Azután nem tettek mást, csak mindegyik utasnak megfogták a füle tövét, és végigsimították tarkóig a nyakukat.
A gyerekek jókedvűen visítoztak.
A százados és a tanár végigjárták a hajót, és ha valaki fájdalomról panaszkodott, szomorúan felelték, hogy ők is hasonló tünetekkel szenvednek.
Másnap délben már vidámság volt ismét a Honolulu-Staron. Az utasok maguk is nevettek az ügyön.
- Az ön naplójából - mondta a százados az orvosnak - világosan kitűnt, hogy gyomorrontás vagy vihar előtti indiszpozíció volt a hajón.
- És... a halott?
- Nem az első gyengélkedő, aki meghal tengeri úton.
- Mi a... teendő?
- Estére jó adag ópium, az megnyugtatja a hurutra hajlamos emésztőszerveket, és elalusznak majd tőle az ijedősek.
...Az utasok engedelmesen bevették az ópiumdobozból adagolt gyógyszert, és másnap valamennyien sűrű csuklásról panaszkodtak.
Viszont az ügyvédnek elmúlt a gyomorégése.
8
- Ön mikor lépett a csavargói pályára?
- Családi betegség. Az apám is az volt.
- Megengedem a kivételes hullámverésben, hogy helyet foglaljon a jelenlétemben. Nagy kegy, de nem állandó kiváltságképpen adományozom, hanem mert az egyensúlyhelyzete pillanatnyilag ezt megkívánja.
- Köszönöm, Mr. Irving.
- Ön rendkívüli kegyben áll nálam, nagy öklű idegen, és most meséljen a kikötőkről, az önhöz hasonló erős és szeszélyes egyénekről.
- Nem magyarázná előbb meg, Mr. Irving, hogy kicsoda ön?
- Ezt talán mellőzzük.
- Milyen szép szó, hogy mellőzni. Ezt én még sohasem mondtam. Pedig ismerem az értelmét.
- Az ön környezetében mit mondanak például, ha valaki olyasmit tesz, ami nem tetszik.
- Szó nélkül fejbe ütik az illetőt. Ez határozott rosszallást jelent. A kikötőben minden más... Ott bizonyos külön szabályok vannak, mint a kártyázásnál. De ezeket a szabályokat nem ismerik hátulról a csavargók.
- Szóval ezek olyan izé... vándor egyének? Akik a mezőkön és országúton hálnak?
- Nagy különbség! A kikötői csavargó lenézi az országútit.
- Mi a különbség a kettő között?
- Óriási! A kikötői csavargó hajón jár Batávia, Hamburg és az egész világ között. Az Istennek sem gyalogol.
- És az országúti?
- Nem géperejű csavargó. Az a különbség köztük, mint az úrvezető meg a gyalogjáró között.
- És... Szingapurban hová megy, ha megérkezik?
- Barátaimhoz. Például a Négy Vidám Halottmosó étterembe. Holland konyha, svéd puncs! Angol hidegvér!
Mr. Irving az asztalon ült, a szamovár mellett. A vendége szemben vele egy széken. Fülig Jimmy érezte, hogy ez a fiú megkívánja tőle az ünnepélyes és úri magatartást, tehát nyakába akasztotta a kerékpár-áttételt, és emelt fejjel nézett a lornyonján keresztül.
- Milyen a kikötő? Erről meséljen.
- A kikötő olyan, mint a dzsungel, csak nem terem annyi fa benne. De sokkal veszélyesebb. Tele van hajóval meg verekedéssel.
- Miért ütik ott egymást az emberek?
- Hogy fájjon. Ha valakinek annyira fáj, hogy nem bírja ki, arra azt mondják, hogy agyonverték.
- Szabatos!
- Tessék?
- Azt mondtam, hogy szabatos.
- Hm... az ilyen szavakat talán mellőzzük!
- Haha!
- Úgy látom, ön kinevet, Mr. Irving.
- Nem, nem. Csak mulatságos, amit mond.
- A kikötő alvilágában is megoszlik a társadalmi élet különféle alacsonyrangú és magasrangú egyénekre, mint az úgynevezett "civilizált társadalomban". Ezt a kifejezést egy ügyvéd kollégám mesélte.
- Maga ügyvéd volt?!
- Nem. Az ügyvéd volt vizsgálati fogoly. Ő mondta, hogy a társadalom olyan izé... különféle iskolaszerű dologból áll.
- Osztályokat mondott, nem?
- Igen. Osztályok vannak a világon az ügyvéd szerint. Egész jó hasonlat, mert néha valamelyik sétatéren az ember csakugyan úgy érzi magát, mintha osztályban lenne: ül egy padon, és nem tanul semmit... kész a tea.
- Töltsön, jóember.
Fülig Jimmy kitöltötte a teát és rosszkedvűen nézegette a citromot. Rumosüveg nincs sehol...
- Felfüggesztem az udvari szokásokat - mondta a fiú kedves gőggel. - Kivételesen ihat velem a magánlakosztályomban egy csésze teát. Ez nagy kitüntetés.
- Uram - felelte Fülig Jimmy szomorúan. - Mit ér a legnagyobb kitüntetés rum nélkül?
- Az én társaságomban nem lehet berúgni.
- Azért én megpróbálnám. Hátha sikerül?
- Az ellentmondást nem tűröm.
Fülig Jimmy nem ismerte a szolgalelkűséget, és bárki más megjárhatta volna, ha ezzel a hanggal próbálkozik nála, de Mr. Irvinget szerette. Nem talált sértőt abban, ahogy a fiú parancsolgatott vele. Az ördög tudja miért, de úgy látszik, ez nagyon rendben van, hogy Mr. Irving parancsoljon az ilyen embereknek, mint amilyen ő.
Teáztak.
- Beszéljen még a kikötőről. Szóval ott külön társadalmi osztályok vannak?
- De mennyire. Van olyan semmitmondó népség, és akad köztük előkelő osztálybeli is. Ezeket tisztelik, mert mindig van pénzük, meg nagyon erősek. Például a "nehéz" csempészek.
- Az mi?
- Olyan csempészés, hogy halál jár érte. Mondjuk, fegyvert szállítanak lázadó bennszülötteknek.
- Ez a legelőkelőbb osztály?
- Szó sincs róla. Van sok egyesület a Szingapuri klubvárosban, ahol szóba sem állnak "nehéz csempésszel".
Mr. Irving kipirultan, csillogó szemmel hallgatta.
- És... ezeknek "igazi" klubjuk van?
- Azt elhiszem. Szingapurban az a leghíresebb, hogy "klubok" vannak. Kint a Szingapur folyó táján, a kínai negyeden túl következik a klubváros. Ott sok ilyen gomba izé van, a föld alatt...
- Katakomba?
- Igen. Az van ott. A sok föld alatti kijárás előnyös az egyleteknek.
- Melyik a legelőkelőbb "klub"?
- Hát... azt jogerőre emelt években mérik. Ha elosztjuk az összbüntetést a tagok számával, akkor megkapjuk az előkelőség végeredményét. A Játékos Halak, ahogy a hamiskártyásokat hidegvérük és gyerekes foglalkozásuk miatt hívják, összesen negyven évet ha ültek börtönben. Tizen. Darabja négy év. Az alvilág erkölcsi proletárjai. A Kivégző-asztaltársaság tagjai tizenheten százötven évvel már jobb embereknek számítanak arrafelé. Most ha még felsőbb köröket akar megismerni, ott a Kés vagy bevételi társaság. Ezek a középen vannak. Tizenkét tag... összesen hétszáz év börtönnel. Ez úgy jön ki, hogy több mint négyszáz évvel szökésben vannak a hatóságokkal szemben.
- Szóval negyven év börtön a mob, az alacsony társadalmi réteg, hétszáz már a középosztály. Maga, kedves idegen, melyik társadalmi réteg tagja?
- A felső ezerhez tartozom - felelte büszkén Jimmy.
- Mi... micsoda?... - kérdezte ijedten a fiú.
- Az ezerhez. Mert ilyen is létezik!
- És... Hányan... vannak tagtársak az ezer évhez?
- Öten. Több mint kétszáz év jut egyre. Ha az enyhítő körülményeket beszámítjuk, és levonunk a büntetés idejéből egyharmadot, amennyit jó magaviseletű raboknál elengednek, nettó ezer év marad.
- Öt emberre semmiképpen sem juthat ezer év börtön!
- A felsőbb ezrek klubjában tagnak lenni olyan, mint a lordság. A legidősebb fiúgyermekre száll az atya kitöltött összbüntetése. Ezért szövetségünk a Hűséges Almák néven is közismert.
- Miért nevezik a tagokat hűséges almáknak?
- Mert nem estek messze a fájuktól. Az atya büntetése a fiú bűnlajstromát díszíti. Van itt olyan ősi család, hogy kínaiban is ritka.
- És ez a legelőkelőbb klub?
- Nem. Igazán megközelíthetetlen, közrettegésnek örvendő társaskör a Serény Múmiák. Ezek előtt azután kalapot le.
- Ez micsoda?
- Mind a két múmia igen serény. Ha nyomukban van a rendőrség, idejében eltűnnek.
- De miért múmiák?
- Ha valamennyi bűncselekményüket letárgyalnák, és az előre látható halálos ítéleteket átszámítjuk egyenként 15 évi börtönre (a kitöltött vizsgálati fogsággal együtt), akkor a British Museum legrégibb múmiájának életkorát kapjuk végeredménynek.
- És hány tagja van a Serény Múmiák klubjának?
- Kettő. Szép. Nem? Az egyik a Nagy Bivaly. Nem szabad hozzá beszélni, csak akkor, ha ő megszólít valakit. Épp úgy viselkedik, mint ön, Mr. Irving.
- Igen... Hm... No mindegy...
- És ha valaki mégis szól hozzá, akkor esetleg hasba szúrja.
- Ezt nem tapasztalhatta nálam, kedves José.
- Igaz. De ön még olyan fiatal.
- És ki a másik?
Fülig Jimmy arca elborult.
- Piszkos Fred, a kapitány.
- Az milyen ember?
- Rémes.
- Mégis.
- Neki van a világon a legtöbb esze. Fukar, kegyetlen, mogorva, és semmitől sem riad vissza, ha pénzről van szó. Mindenkit becsap, mindenből hasznot húz, senkivel sem barátkozik, egyedül járja a világot, és mint a neve is mutatja, teljesen piszkos.
- És a Nagy Bivaly a barátja?
- Gyűlölik egymást. Tíz év előtt egy osztozkodáson összevesztek, a Nagy Bivaly revolvert rántott, de Piszkos Fred kése gyorsabb volt. A Bivaly két teljes hónapig élet-halál között lebegett. Akkor megfogadta, hogy addig tartózkodik a rum élvezetétől, amíg Piszkos Fredet nem öli meg.
- És... maga szeret így élni?...
- Hát nem lehet másképp...
- Képzelje el, hogy én szerződtetem udvari mesélőnek! Ugyanis St. Antonio de Vicenzo Y. Galapagos főherceg vagyok, a Boldogság Szigetek uralkodója.
- Felség, nem meglepetés számomra, hogy ön uralkodó. Már első találkozásunkkor ösztönösen éreztem, hogy egy jó házból való fiatalemberrel állok szemben.
- Én a Boldogság Szigetek uralkodója vagyok. Székhelyem Almira, a szigetország fővárosa. És irigylem magát. Egyszerűen leszáll majd a hajóról, és elindul zsebre dugott kézzel, fütyörészve az utcán, a kikötőben... Nyugodtan sétál. Nem vagyok nagy birodalom uralkodója... és mégis úgy érzem, hogy helytelen, ha a sors kegyelméből elfoglaljuk a trónt, mielőtt megismernénk közelebbről az embert. Ez oly kézenfekvő...
"Kézenfekvő - gondolta Jimmy. - Húszéves elmúltam, és sohasem mondtam még ki ezt a szót, hogy kézenfekvő..."
- És...? - kérdezte lázasan csillogó szemmel Mr. Irving. - Mi történik, ha új csavargó érkezik a kikötőbe? Hogy juthat el a "klubországba"?
- Hát nem könnyű az érvényesülés. Összeköttetéseket kell keresni... Ajánlásokra hivatkozni...
- Maga tud megfelelő összeköttetést... az alvilág "jobb köreihez"?
- Én? Olyan tekintélyem van Szingapurban, mint egy magántitkárnak.
A magántitkári munkakört Fülig Jimmy mindig rendkívül nagyra értékelte. Nem tudta, hogy miben áll egy ilyen ember ténykedése, de úgy képzelte, hogy jól öltözködő, érdekes arcú úrnak kell lennie, igen nagy fizetéssel.
- És ha én... megkérném... hogy könnyítse meg... a helyzetemet... amennyiben az lenne a tervem, hogy...
- Úgy képzeli, Mr. Irving, hogy elvegyül Szingapurban?
- Figyeljen, jóember, és ne kérdezzen, mert az nem ildomos...
- Ildomos!!! Ezt sem mondtam még soha. Pedig milyen kézenfekvő szó.
- Beszéljünk bizalmasan, ön megérdemli, mert hűséges és tekintélytisztelő alattvaló. Én egyetlen lépést sem tehettem eddig nevelőm és Isten kegyelméből rokonom, néhai Mr. Gould, illetve Fernandez régens herceg nélkül. Saint-Cyrből csak a katonaiskola komor épületét ismerem. Londonban a királyi palotát és a Buckingham-kastélyt. Itt laktam.
- Kézenfekvő - mondta, és belefújt a lornyon üres csöveibe.
- Az utcára csak hintón vagy autón jártam, mindig kísérettel és kizárólag főútvonalakon. Most először hozta úgy Mr. Gould balsorsa, hogy egyedül vagyok. És Szingapurban is egyedül szállok partra. De a kikötőben már vár a Szingapuri udvartartásom. Palotánk van ott. A mindenkori uralkodó a Boldogság Szigetek két legnedvesebb hónapja idején megpihen Szingapurban. A cselédség nem ismer. Kétéves korom óta nem láttak.
- Azóta Felség sokat változhatott.
- Csak hallgasson végig. Itt van most életem egyetlen, talán utolsó alkalma, hogy azt tehessem rövid ideig, amihez kedvem van. Látni akarom az utca népét, a polgárokat és az alvilágot. Elkerülöm a kiszállásnál az udvartartást - vágta ki diadalmasan.
A csavargó elképedt.
- De ha nem érkezik meg, akkor felforgatják önért egész Szingapurt.
- Ez az... Egy teljes hónapig kell Szingapurban maradnom, amíg elfoglalhatom a trónt. Két napot magamnak óhajtok. Az embernek. Érti? És addig, hogy békén hagyjanak, hogy ne kutassanak utánam, és úgy élhessek, ahogy kedvem tartja, maga, idegen, helyettesít engem... Na mi az?
- Csak köhögtem... a tea... és a meglepetés...
- Ön kiszáll a hajóból, és ahol díszes sorfalat lát, zsakettes, egyenruhás urakból, oda megy. Gomperez Hidalgó, akit szintén nem láttam még soha, az udvarmester várja. Elviszik a kastélyba. Ott azután csak mondja, hogy gyengélkedik. Sétálgasson, olvasson...
- Ezt talán mellőzném...
- Szóval ha bármit kérdeznek vagy kívánnak, mondja azt: "most nem aktuális... majd egy-két nap múlva..." Nem csinálhat hibát. Ha hibát csinál, az sem baj. Majd én rendbe hozok mindent.
- De Felség... hogy én... ilyent...
- Nem felelős semmiért. Mint uralkodó úgy látom jónak, hogy fennforgó különleges okok miatt képviseltessem magamat néhány napig.
- Fennforgó... fennforgó... ez... mindenesetre jó szó... De hát ezért becsuknak...
- Én parancsolom, tehát semmi baja sem eshet! Ön segít abban, hogy két napig az alvilág egyszerű egyénei között éljek, és én megkóstoltatom magával, hogy milyen az, ha valaki uralkodó...
- De hát az én külsőm igazán nem fejedelmi... Leszámítva a lornyettet... Ez fennforgó... És ildomos... de hát egyébként esetleg...
- Mr. Gould ruhái közül a hajó szabóműhelyében gyorsan rendbe hoznak vagy két öltözéket. Tehet vagy beszélhet, amit akar. Nem baj, ha azt gondolják majd egy-két napig, hogy az uralkodó ostoba.
- Amíg én helyettesítem, felség, addig ez a hír nem terjedhet el.
- Azt hiszem, ön jobban beválik az udvartartásban, mint én a csapszékben.
- Ott nem is könnyű érvényesülni.
9
Másnap a hajó Parangan-szigetnél kikötött. Már látszott messze Szingapur. Az egyszerű szénrakodónál még egy bizottság jött a hajó elé, hogy felülvizsgálják a segélyhajó jelentését, és engedélyt adjanak a kikötésre.
A hajón mindenki pompásan érezte magát. Csak éjszakai csuklásról panaszkodtak az utasok, pedig esténként, Palmerston tanácsára, ópiumot kapnak. Érthetetlen.
A hajónaplóban benne van a Honolulu-Star helyzete, úgy az északi, mint a déli szélességnek és hosszúságnak megfelelően. Az egyik fűtőnek nyoma veszett, sebesség átlag tizennyolc tengeri csomó. A húszas kabinból eltűnt egy fiókos szekrény.
- Ebben lakott az a bizonyos Mr. Gould, akit tengerész módon temettek?
- Igen.
- Mi lett a szekrénnyel? - firtatta az egészségügyi főtanácsos.
- Nem tudom. Eltűnt. Miért fontos ez?
- Ért ön a könyvvitelhez, Wirth kapitány?
- Keveset.
- Az Angol Bank évi mérlege egyszer két pennyvel hibázott. Teljes három hetet dolgoztak éjjel-nappal, amíg a sok millió font között végre megtalálták a két penny hiányt.
- Na és?
- Kiderült, hogy kétmillió fonttal tévedtek. De csak a két pennyn keresztül jöttek rá.
- Értem. De sajnos a szekrény után hiába kutattam. Megfoghatatlan.
Egy új utas is beszállt a szigeten. Senki sem tudta, hogy mi dolga volt Paranganban. Ő sem. Bonifácnak hívták, és felszállt a Honolulu-Starra. Hallotta, hogy hajópincér kell, és nyomban jelentkezett. Majd gondoskodik róla, hogy Szingapurban kitegyék. Nem akart Tahitiba menni, de ha ezt megmondja, akkor Paranganban marad. Zsebre dugott kézzel sétált a fedélzeten.
Egyszerre... Mit tesz Isten! Hiszen ez Fülig Jimmy!
- Hahó!
Az illető megfordult.
"Bonifác!" - mondta magában rémülten. Ez az aljas patkány, aki állítólag rendőrspicli is volt. Ez leleplezi a parton! Vége a királyságnak! És leleplezve José Pombio!
- Halló! Fülig Jimmy!
Felemelte a lornyont, és végignézett Bonifácon.
- Itt ordítozás esete forog fenn, úgy látom!
- De Jimmy! Mi ütött beléd?
- Ez a hang nem ildomos. Maga marha!
- Nem nyújtod a kezedet?
- Ezt mellőzöm. Ön összetéveszt valakivel. Nevem a sors kegyelméből José Pombio. Mit kíván, hülye idegen?
- Csak nem akarod letagadni, hogy te Fülig Jimmy vagy?
- Nem értem, jóember. Nem vagyok Fülig Jimmy, hanem José Pombio.
- Azt hiszed, hülye vagyok?
- Ez kézenfekvő.
Megfordult, hogy továbbmenjen, de Bonifác eléje Lépett.
- Mire való ez a komédia?
- Eresszen utamra...
Egy pillanatra Bonifácot bizonytalanság fogta el. Lehet, hogy téved? Lehet, hogy ez nem Fülig Jimmy? Megragadta.
- Várjon...
- Nem várok, jóember... - felelte a rejtélyes utas, és pofon ütötte.
Bonifác agya meglódult, a szeme előtt sötét lett, belerezdültek a fogai és elszédült.
Az idegen továbbment.
A másik sűrűn pislogott, azután megtapogatta az arcát, és diadalmasan nézett a távolodó felé...
- Most már beszélhetsz! Ilyen pofon csak egy van a világon! Istenemre, ez Fülig Jimmy!
...Alkonyatkor már tisztán látszott Szingapur, és sorra gyúló lámpái mint sárgás csillagok ragyogtak fel az ég alján.
HARMADIK FEJEZET
1
Lassan haladt a Honolulu-Star. Szingapur hatalmas kikötője közelinek látszott a mesebeli roppant burának tűnő porfátyol alatt, amely befedte.
- Most a legsürgősebbeket, mosolygó idegen - mondta Mr. Irving.
- Parancsoljon, felség.
A hajó korlátjának dőlve beszélgettek.
- Ön semmivel sem törődik. Királyok ezt így szokták.
- Akkor én már eddig is király voltam.
- Szilencium!
- Az mi? Szeretném én is mondani.
- Szilencium annyit jelent, hogy csend.
- Megjegyzem. Szaliceum. Ez is jó szó.
- Figyeljen rám, barátom. Százötven éve atyáról fiúra száll a Boldogság Szigetek trónja. Egyik hősünk kiverte onnan az első angol hódítókat, és a spanyol király akaratából azóta családunk a Boldogság Szigeteken uralkodik. Néhai Mr. Gouldról már említettem, hogy Istenben boldogult nagybátyám, Fernandez régensherceg volt. Nem szerettem őt, de fáj, hogy így kellett elmúlnia.
Fülig Jimmy hátán végigfutott a hideg. Eszébe jutott a rejtély, amelyet talán sohasem fog megoldani. Ki volt a halott, akinek kezét visszatolta a lepedő alá? Ki ölte meg Mr. Gouldot? Hová lett a szekrény? És mi volt ez az egész téboly?
- Azt akarom, hogy megjegyezze a legszükségesebbeket - folytatta az uralkodó. - Semmit sem tud a világról abban a pillanatban, amikor engem helyettesít. Ezt jól jegyezze meg. Semmit! Érti ezt, jóember? Nyolcéves koromig Almirában éltem. Almira a Boldogság Szigetek fővárosa. Azután Isten kegyelméből nagybátyám és nevelőm, aki atyám halála után régensherceg lett, Franciaországba vitt. Itt katonaiskolába jártam. Az utolsó két évben mint az angol király vendége főiskolai tanulmányaimat végeztem. Most váratlanul értem jött a régensherceg. Szingapurban bevárom anyám fivérét, Almira grófját, Sir Egmontot. Derék úr. Minden évben meglátogatott, akár Saint-Cyrben voltam, akár őfelségénél, Balmoralban. Szerencsére nincs Szingapurban, különben nem lehetne elvegyülni az emberek között, mert ő jól ismer. Jelenleg azonban Almirában van.
- Ha megengedi felséged, úgy én is felvilágosítom néhány lényeges tudnivaló dolgában.
- Nagyon kíváncsi vagyok.
- Családomról nem akarok beszélni. Felmenőkről vagy jót, vagy semmit. Bár az én őseim is kiverték annak idején ellenfeleiket, de nálunk csapszék esete forgott fenn, és az ilyen helyeken nem ildomos uralkodni.
- Ön impertinens, de mulatságos alattvaló.
- No lám. Viszont a Szingapuri alvilágban igen jó csengésű a nevünk. Keresse fel a barátaimat.
- Például.
- Például ott van a Tüskés Vanek. Az zseni. Tavaly úgy megrúgott egy postást, hogy még ma is tanulmányozzák a klinikán. Ennek mondja meg, hogy a Nehéz Fridolin üdvözli. Jelenleg Martinique-on van. Kérem, írjon fel mindent, ezek igen hasznos tudnivalók.
- Rendben van. Még be is tanulom szó szerint.
- Az lesz a legjobb. A Kopasztók klubjában az alelnökkel szívélyes viszonyban vagyok. Együtt időztünk a szumbavai fegyenctelepen. Pléhszeműnek hívják. Nyers, goromba ember, de engem szeret. Most jól jegyezze meg és írja fel: Batáviában a fogházfolyosón jobbra van egy lépcső, balra a foglár irodája, és a fal végig zöld olaj, sárga szegéllyel.
- Ez miért kell?
- Csak tessék írni, felség. Nagyon fontos. Ezt igazán tanulja be, mint valami versikét.
Mr. Irving mindent feljegyzett egy piros noteszbe, és elhatározta, hogy meg is tanulja.
- A Velőnek mondja, hogy menjen sürgősen hosszú útra, mert Adenben kiszabadult a Hobbó Fischer.
- Ezt sem értem.
- Majd ott helyben meglátja felséged, hogy ez mind okos dolog, csak jegyezze fel... Úgy.
- Köszönöm. Most menjen, és öltözzön néhai nagybátyám átalakított ruhájába. Jön a révkalauz hajója.
- Hoplá! Felség, ezt valaki ellopta Mr. Gould Fernandez kajütjéből. Okmányok.
És átadta a címeres szarvasbőr táskát. Őfelsége a belső zsebébe tette. Ezek Fernandez régensherceg diplomáciai levelezését tartalmazzák. És most nem érdekelte a diplomácia.
- Köszönöm!
- Felség! Használja jól ki az összeköttetéseimet! Szerencse fel!
- Önnek is, barátom.
Őfelsége kezet nyújtott. Fülig Jimmy szeretettel megrázta, és adott még egy utolsó bölcs tanácsot:
- De a legjobb összeköttetés az alvilágban mégis csak egy jól irányzott ökölcsapás. Ez aztán igazán kézenfekvő, felség...
2
Őfelsége, mielőtt a hajó kikötött, Fülig Jimmy tanácsára vásárolt egy elég tiszta, de kopott ruhát, egy pár kitiport cipőt, trikót és sapkát. Jimmy, igen hosszas rábeszélésre, nekiadta az altiszti revolvert és az ólmosbotot. Az utóbbi felől rövid szakoktatást tartott.
- A bal belső zsebbe tegye, felség, úgy, hogy a szíj felül legyen.
- És ez mire való?
- Hogyha baj van, kissé mozgatja a vállát, és akkor a hóna aljával megérzi, hogy helyén-e az ólmos. Ez egy nyugodt érzés. Az ember közvetlenebbül tárgyal a felekkel.
- Azután?
- Hát amikor komolyabb érvekre kerül a sor, az ember úgy tesz, mintha hanyagul vakarózna, a melle közepén kezdi, lassan a válla felé irányul ez a vakaródzás...
- De ez nem szép. Vakarózni!
- A külvárosban még nem zárja ki az általános műveltséget. Szóval ha a kapirgáló ujjak megérzik a szíjat, akkor suhi!...
- Mi az, hogy suhi?
- Nyolc napon túl gyógyuló, mintegy tizenkét centiméteres zúzott seb, véraláfutásos elszíneződéssel, helyenként a koponyacsonton kisebb repedések.
- Köszönöm.
- Szóval ugyanazzal a mozdulattal, amivel rántja, máris lecsapni a bottal! Éspedig úgy, mintha kalapot csapna a zsebéből a másik ember fejére.
- Szörnyű lehet ez az ütés. Esetleg halált is okozhat.
- Ilyen jó eredményre eleinte ne számítson, felség. A fő, hogy csak egy mozdulat legyen az egész. Így van a pisztollyal is. Rántás közben, még combmagasságból lőni.
- Tudja, jóember, hogy a verekedés, úgy látszik, éppolyan rendszeres és célszerű tudomány, mint a harcászat?
- Mindig arra kell vigyázni, hogy maga üsse az elsőt, felség. Ez nagyon fontos.
- A katonaiskola szerint is az a harcoló fél van előnyben, aki magához ragadja a kezdeményezést.
- És egy söröskancsót vagy széklábat. Aztán durr bele!
- Az mi?
- Olyasmi, mint a suhi, csak később gyógyul, és a sértett munkabírását erősen csökkenti... Mindig gyorsnak lenni!
- Napóleon szerint is a gyorsaság fél siker...
- Tüskés Vaneknek is ez a véleménye. Úgy mondja, hogy az nevet utoljára, aki először üt...
- Azt hiszem... ilyesmire nem kerülhet sor... Egy uralkodó mégsem mehet ilyen messzire a tapasztalásban.
- Azért nem árt az ilyent tudni. A karmatlai Radzsa is igen nagy úr, és szintén széttekintett egyszer álruhában Hongkong kikötőjében. Senki sem merte megérinteni, amikor megmondta a rangját. Na de amíg megmondta! ... Ott mi volt! Egy ideges ismeretlen valamilyen okból odament az álruhás Radzsához, és hirtelen negyvenháromszor pofon ütötte, úgyhogy nem is volt idő bemutatkozáshoz. Azóta a Radzsa csak úgy megy végig a kikötőnegyedben, hogy hírnökök járnak előtte, akik szétkürtölik nevét és hatalmát.
Mr. Irving, miután partra lépett, elsősorban zsebre vágta a kezét. Ezt mindig is nagyon szerette volna. De hogy tehetne ilyesmit egy uralkodó? Különösen utcán. Amikor zsebre dugott kézzel elvegyült a Raffles Street áradatában, és nekivágott vaktában Szingapurnak, nyomban megértette, hogy az emberiség zöme miért nem készül az uralkodói pályára. Micsoda öröm! Két lábon járni az utcán, lökdösésben, egyedül!
Zsebre dugott kézzel!
Valaki nekiment, hogy a falnak tántorodott.
- Bocsánat - mondta az illető, és elsietett.
Először életében kutyába sem vették. Valaki rászólt, hogy ne bámészkodjon, a mindenségit, egy rendőr nem durván, de erőteljesen félretolta a kapitányság kapuja elől, mert éppen autó gördült ki az útra. Szemtelen utcai árusok az arca előtt rázogatták holmijaikat, egy bolt előtt valaki megragadta a karját, és százféle áru nevét karattyolta...
Csupa főbenjáró bűn...
De milyen gyönyörűség!
Kiült egy kávéház elé. Egyszerű, kispolgári hely volt, ahol néhány savanyú arcú ügynök, egy-két kiskereskedő és három japán díszműárus képviselte az üzlet esti forgalmát.
Vizes kávét ivott, olcsó süteményt evett hozzá, és úgy érezte, hogy ez volt életének legjobb ízű étkezése. A pincér is ott álldogált mellette, de az utcára bámult.
Később megkérdezte a királytól, hogy hajlandó-e betársulni egy fogadásához a vasárnapi lóversenyre? Kombinált fogadás, és ha öt futamból csak kettőt nyernek, már van min osztozni.
Inkább leereszkedő és pártfogó volt a hang, amelyen a pincér megszólította az ágrólszakadt fiút.
Őfelsége betársult a halmozáshoz, és amikor a pincér megkérdezte, hogy hová juttassa az esetleges nyereséget, azt mondta, hogy majd megírja Tahitiből a címét, de az sem baj, ha elosztja a szegények között.
Jó közérzete szinte mámorossá fokozódott, amikor a pincér tömören marhának nevezte őt. Először életében nevezték marhának! Ez is lehet öröm.
Fütyörészve haladt tovább a főútvonal áradatában.
Eddig nem is sejtette, hogy fütyülni is tud. Mikor fütyörészhet egy uralkodó? És hol? Az utcai automatáknál sorban megállt, és bedobálta minden aprópénzét, húzta a fogantyút, nyomta a gombot, míg végül százötven főnyi csődület kísérte egyik automatától a másikhoz.
Az emberek nem értették, hogy a buzgó fiúnak mi szüksége van negyven cipőfűzőre, húsz csomag gyufára, tizenegy doboz púderre, de ami a legkevésbé világos: miért dobat ki egy mérlegből tizenhét jegyzéket hiteles testsúlyáról?
- Hé! Fusson!
- Jön a rendőr - kiáltották többen is jóakaratúlag, mert a hibbantakat tisztelik Keleten.
- Hej! Mit csinál itt? Mi?! - kérdezte a rendőr.
- Mérem magamat.
- Na és? Talán elromlott a mérleg?
- Nem.
- Akkor mi a fenét rángatja folyton?!
- Hogy kiessen egy cédula.
- Gyűjti a súlyát?
- Szétküldöm az újévi üdvözleteimhez mellékelve ismerőseimnek.
- Hallja! Maga részeg? Hordja el magát!
- Jóember, ön nem olyan hangon beszél...
A tömeg hullámzásba jött, elsodorták a fiút, és a rendőr sehogy sem férkőzhetett közelebb... Jóindulatú ismeretlenek, akik éppen mellette álltak, szinte sorfallal vették körül, és vitték.
- Menjen, fiatalember - mondta jóakarói közül az egyik.
- Ne kezdjen a rendőrökkel - korholta szelíden a másik.
Ez jólesett neki. Szereti a nép.
Újdonsült barátai egy mellékutcába tuszkolták. Négyen voltak. Köztük egy vörös hajú, térdnadrágos, sápadt, vézna külsejű fiatalember.
- Csak menjen, barátom.
- Köszönöm, barátaim... Igazán jólesik, hogy féltetek. Derék emberek vagytok.
- Szóra sem érdemes - mondta egy kis kövér nyájas mosollyal, és otthagyták, miután udvariasan megemelték a kalapjukat.
A legközelebbi sarkon egy rúzs- és egy púderautomatát fedezett fel. Benyúlt a zsebébe...
És elhűlt. A pénztárcája hiányzott! Kétrészes bőrerszény volt. Egyik felén nyílt a bankjegyek rekesze, másikon az aprópénznek való.
Ötezer dollár volt benne!
Most már eszébe jutott, hogy a négy jótevő nem ok nélkül préselte... Az a sovány sörtehajú egy pillanatra mintha hozzáért volna a zsebéhez.
És biztosan kilopta a pénztárcáját. A címeres táska a belső zsebében megvolt. Érezték, úgy látszik, hogy hol a pénz.
Utánuk futott!
Először életében futott, de most nem érzett gyönyörűséget. "Ez hát a nép szeretete" - gondolta futás közben keserűen.
- Megállni! - kiáltott utánuk, amikor meglátta őket a sarkon.
A négy ember visszafordult, nyugodtan, tempósan.
- Mi van? - kérdezte a sörtehajú.
- A pénztárcám... eltűnt...
- Na és? Azt hiszi, hogy tolvajok vagyunk?!
- Maguk lökdöstek jobbra-balra!
- Vigyázzon a szájára...!
- Kérem... ha nem tudnák, hogy ki vagyok...
...Pontosan az történt vele, ami a Radzsával. A cingár, sápadt fiatalember pofon ütötte.
De hogy! Fejedelmi pofon volt! Az első pofon, amit életében kapott. De ennek nem örült.
A vékony kar boszorkányos lendületét nem is látta, csak valami tompa puffanással egyszersmind sok csillogó pont szökellt fel a szeme előtt, hogy fejjel a falnak repült, és fél térdre esett.
Fel akart emelkedni.
- Én egy...
A kis kövér botja végigvágott rajta, hogy őrjítő fájdalmat érzett a hátán, és egy rúgástól lerepült a gyalogjáróról.
- Nesze! Majd adunk neked! Meggyanúsítani a rendes embereket!
- Hálátlan fráter.
A négy ember befordult a sarkon, és...
És röhögve futottak, ahogy csak a lábuk bírta.
...Lassan feltápászkodott. Mindene sajgott. De talán a legjobban az fájt, hogy létezik ilyen mélységes romlottság, amilyenről eddig fogalma sem volt.
Egy rendőr állt mellette.
- Ejha! De ellátták a baját!
Az orrából vér folyt, és a szája sarka is felrepedt.
- Ellopták... a pénztárcámat...
- Mennyi pénz volt benne?
- Ötezer dollár.
- Elmenjen innen! Ha bolondot űz belőlem, hát megjárja. Ötezer dollár nem ilyen ficsúrok pénztárcájában van.
- Nézze, jó ember, most már úgysem csinálom tovább, én St. Antonio uralkodó főherceg vagyok.
- És kicsoda, ha józan? Mi?
- Kérem, vezessen a St. Antonio-palotába. Valahol egy dombon van a városon kívül.
- Ott ni! Láthatja innen, ha az utca végén a kis ház teteje fölé néz... De ezt a hülyeséget hagyja abba. Elég a viccből.
- Nem hiszi, hogy ezt komolyan állítom?
- Lehetséges. Már volt rá eset, hogy hülyére vertek valakit...
- Hagyja abba ezt a modortalan hangot, mert megjárja!
- Másképpen, hé! Mert aztán maga járja meg! Nézd csak! Igazolja magát!
- Ott fenn a palotában majd igazolnak.
- Hát ide hallgasson! Énnekem kötelességem minden bejelentett adatot ellenőrizni. De ha...
- Figyelmeztetem rá, hogy minden tiszteletlen szóért felelni fog!
A rendőr az ajkába harapott. Mit lehet tudni? Az ördög nem alszik.
- Menjünk - mondta csendesen -, de ha becsapott, hát megjárja!
A herceg ment elöl. Az orra vérét szárítgatta egy kendővel. A szívós bot ütésétől felrepedt hátán a kabát.
"No, ha ez herceg... - gondolta a rendőr - akkor én indián főnök vagyok."
A St. Antonio-kastély dombon épült, és dús, őserdőszerű park fogta körül a krémsárga, csúcsíves épületet. A rendőr csengetésére egy lakáj nyitott kaput.
- A London square-i poszt vagyok. Ez az ember azt állítja, hogy a St. Antonio-kastélyban igazolják - mondta a rendőr, s a sáros szakadt ruhájú hercegre mutatott.
- Ide hallgasson, lakáj - szólt közbe nyugodtan, friss csengésű hangon a fiatalember. - Én St. Antonio uralkodó herceg vagyok. Aki ma megérkezett ide az én nevemben, azt megbíztam, hogy helyettesítsen...
A lakáj vállat vont.
- Nem érkezett ide ma senki.
A herceg idegesen toppantott.
- Eh! Hát akkor bizonyára még mindig a városban időzik az az ember a kíséretemmel!
- Ismétlem: nem értem, amit ön mond, fiatalember.
- Mára várták ide a herceget, és...
- Nem vártak ide mára senkit...
- Tudhattam volna, hogy mesebeszéd - dünnyögte lihegve a rendőr.
- Jól gondolja meg, lakáj, hogy mit mond, mert ezért felelni fog!
- Kérem, én nem ijedek meg az ön fenyegetéseitől, de biztosíthatom, hogy nem vártunk ide senkit. A kastélyban csak a kiszolgáló személyzet tartózkodik, és Mr. Greenwood tanár.
- Ember! Miért nem mondta azonnal! Greenwood! Ő jól ismert... Két hónap előtt az angol királyi udvarban fogadtam.
- Ma érkezett, és alszik éppen.
- Hozza ide! Keltse fel! Rohanni fog!
A lakáj elment. A rendőr habozva nézett St. Antonio hercegre.
- Ez az ember igazolni fogja, hogy ön... Mr. izé... uralkodó?
- Minden kétséget kizáróan.
- Hm... Hogy kerülhet egy uralkodó ilyen helyzetbe? Ilyen ruhában?
- Nem hallotta ön a napkeleti uralkodó, Harun al Rasid történetét, aki álruhában járt az alattvalói között?
- Nem szeretem a rajzfilmeket. Káprázik a szemem - felelte a rendőr kissé bizonytalanul.
- Ne féljen - mondta kacagva a herceg. - Önnek nem eshet bántódása. Kötelességtudó, ha kissé ingerlékeny is. Gyanakvása nem sért, ez a tulajdonság fontos egy rendőrnél. Megjutalmazom, és valami kisebb kitüntetést kap, mert mégiscsak utánajárt az ügynek...
"Kedves fickó - gondolta a rendőr -, akár hülye, akár uralkodó."
- Mindenesetre jó lenne, ha igazolnák.
- Ne féljen, jóember. Greenwood igazol, és akkor kap az udvaromban egy pohár igazi angol sört.
"Bárcsak uralkodó lenne" - gondolta a rendőr, mert szomjas volt.
De a Gondviselés ezen a napon úgy akarta, hogy a tikkadt rendőr ne igyék a St. Antonio hercegek angol söréből. A lakáj visszatért, és egy ősz hajú, nyájas arcú urat előrebocsátott a kapuszárnyak között.
- Itt van az a bizonyos fiatalember, Mr. Greenwood.
- Halló! My teacher! - kiáltotta boldogan a herceg, és tárt karokkal közeledett a tisztes külsejű tanárhoz. - I am happy, Mr. Greenwood!
De a tanár nem viszonozta az örömkitörést, hátrahökkenten nyújtotta ki a karját.
- Mit óhajt, kérem?!...
- De... Mr. Greenwood... Mit jelentsen ez...
- A... azt állítja, hogy nem ismeri?...
- Honnan ismerném, kérem?... - hebegte a biológus ijedt jóakarattal.
A herceg egy pillanatig úgy érezte, mintha a koponyáját egy roppant, láthatatlan kéz feszítené a közepénél kétfelé, hogy szinte érezte a homlokát recsegni.
- Mr. Greenwood... - hebegte. - Mr. Greenwood...
- Igazán sajnálom fiam, mert kétségbeesettnek látszik, de csakugyan nem ismerem - mondta szomorúan. - Honnan kellene ismernem?
- Balmoral... ön Balmoralban volt két hónapja...
- Ez igaz! Várjunk csak!... És ott találkozott volna velem? St. Antonio főherceg környezetében?
- De hiszen én vagyok St. Antonio főherceg! Mr. Greenwood! Miféle tréfa ez?
A tudós eléje lépett, és hosszan, kutatóan nézte a szemét.
- Szegény fiú... Nem fáj a feje olykor?
- Mr. Greenwood! - kiáltotta sápadtan. - Ez a félreértés eloszlik egyszer, és akkor én önt felköttetem. Mert ön egy gazember! Egy hitvány gazember!
A lakáj és a rendőr egyszerre ragadták meg, de Greenwood rájuk kiáltott.
- Ne merjék bántani...! Szegény... elmebeteg.
Most valami egészen váratlan dolog történt.
A herceg zsebre dugta a kezét, és nevetett. Szívből, jókedvűen. Erre már a rendőr és a lakáj is részvéttel nézték, pedig olyan egészséges, derűs kacagás volt ez, olyan pajzán, tiszta, csengő hangsorozat, mintha felséges tréfát hallott volna.
- Mit nevet? - szólt rá idegesen a rendőr.
- Arra gondoltam, hogy nagyapám örök időkre megszüntette a bennszülöttek testi fenyítését. És én önt, Mr. Greenwood, Almira főterén akasztás előtt rinocéroszbőr korbáccsal addig veretem, amíg nem mondja el százszor, hogy: "Szegény elmebeteg!"
NEGYEDIK FEJEZET
Fülig Jimmy naplója
I
Akkoriban lejöttem a hajóról, akkor elhatároztam, hogy naplót írok. Ez akkor úgy volt, hogy előzőleg leereszkedőn csevegtem egy utassal, mert akkor már felvettem a sors akaratából nevelő lett halottnak néhai ruháit...
Mindegy. Szóval. A fő, ahogy mondani szokják, a szépirodalom. Mert naplót írni, ez később kiderül, mint egy tettes: az szépirodalom.
Akkor kisült egy nagy marhaság. Mert a sors kifürkészhetetlensége következtében kifolyó halottnak ruháit megfelelőre átalakíttattam egy szabóval, aki utazott a hajón. De arra kise gondolna, hogy a halottnak inge is van. Azt nem renoválták, úgyhogy szűk volt. Ki hitte volna egy ekkora nagy megboldogultról, hogy kis nyaka van ingben? A kis nyaka van ingben? A kis nyak az ingét, az ingének, ingnyakának. Alighogy megfulladtam tőle. Ebből. Ettől.
És még a cipő. Olyan óriási ember, és nem ment rám. Rá. A cipő rá a lábamra nem ment. Csak aligéppen.
Ezzel szemben állt a nadrág. Azt burnusznak csavarhattam volna magam köré, mint az arabok, miután már benne voltam.
Akkor ezt a szabó átalakította. De már a kalap karimája a vállamig ért. Azt kézbe vittem. Őfelsége a sors kegyelméből pénzt is adott, és mondta, hogy kiszálláskor majd keressem Gomperez hídlakót. Hídalvót... Higadolt... Ez spanyol cím, de nem is kell keresni, mert ők figyelik, hogy hol száll le az Irving, aki én vagyok, a király.
Ez nem könnyű dolog az ilyen naplóírás, de majd belejövök, mint úrifiú a pofozkodásba.
Előzőleg még társalgottunk őfelségével, mert szerett velem társalgani, gozni, logni (ez a jó!)
- Magának érdekes élménye lesz - mondja ő.
- Előre örülök - mondom én. - Szeretem az élményeket. Legutóbb Kairóban volt ilyen, de mind a három sofőr felépült.
Erre jót nevetett, mivel szokása neki ez. Ezneki.
- Vigyázzon - mondja ő -, hogy olyasmiben ne téveggyen, amit tudni köll. Igypéldául főbbenjáró eseteit.
- Tessékcsak kitanítani a tényállásra, vallani aztán tudok - mondom én.
- Elsősorban tudni kell, hogy a szigetet egy Warins nevű kalóz fedezte fel százhetven éve. Ő ott mint kalóz uralkodott a benntszülötteken, akik igen szerették, mert sokat rabolt, gyilkolt ez a Warins, de jó volt velük.
- Mi lett ezzel a Warinssal? - mondom én.
- Dédapám elfoglalta a szigetet, uralkodott, és Warinst elűzte. De az utódai azóta is harcolnak otthon. Azt mondják, nekik dukál, a trón jár nekik.
- Ez marhaság - mondom én.
- Csak lassan. Mert van még trónkövetelő - mondja ő.
- Szóval több is forog fenn - mondom én.
- De mennyire. Nagyapám idején az egyik Warins fellázította a benntszülötteket, mert ezek igen szeretik a Warinst. Warinsokat. Nagyatyám egy száll jogarban menekült a szigetből. Ről. (Nem kívánt törlendő.) Ezt az időt felhasználta egy Alvarez nevű volt ügyvéd és dipol dilpot diplomata. Gyűjtött sok söpredéket Szingapurban. És amerikaji segítséggel megtámadta Warinst. Éjjel. Elfoglalta Almirát. A seprüdéket felfegyverezte, és akkor ezek voltak a katonaság. Alverez köztársaságot csinált Almirában, és ő lett az elnök. Akkor amerikai pénzt kapott, csinált üzleteket, hotelt meg autóbuszt, és bekerült a hajózási vonalba, és csináltak az amerikaiak egy új propres propes prosperityt. (Az egy nagy cég New Yorkban.) Azután lett nagy harc közte és Warins közt, de a papám rájuk tört, mert közben toborzott hajót és legénységet, és mind a kettőt megverte, elfogta. Újra papám lett a trón királya. És a bíróság Alvarezt is Warinst is azonnali kivégzésre kötelezte. Ámde Alvareznek papám kegyelmet adott, mert ő mégsem volt rablógyilkos kalóz. Őt nagyon összeszidták, és száműzték örök időkre, kitiltották a szigetből.
- Ez velem is volt - mondtam közbe neki -, de engem két szigetről tiltottak ki.
- Azok melyek?
- Anglia és Délamerika. De a többi szigeteket látogathatom.
- Igen?
- Igen. Csak nem sűrűn. Korlátoltan partra szállhatok.
- No had folytatom.
- No had.
- Ezeket magának tudni kell. Alvarez volt elnököt száműzték családostál. Tól. A szigetrelépés halálosan tilos volt számára, és az általa kitalált törvényeket felfüggesztették. Mivel Warins nem talált ki törvényeket, ezek helyett őtet, magát függesztették fel személyesen. Rangjához méltójan, egy igen előkelő pálma koronájára. Mer őtet minden egyéb országban is felfűszték volna kalózos bűnök, gyilkolás, haláltokozó emberölés, rablás, gyújtogatás és sok más becsületsértés jutalmául. (Igazán nem könnyű egy ilyen napló írás.)
Ilyeneket mesélt a hercegi király, aki ezenfelül uralkodó volt. Én meg hallgattam, mert ezeket nekem tudni illik. Ildomos...
- És akkormikor Alvarezt számosan űzték, viszont ezzel szemben Warins nevű kalózt felfüggesztették, több tárgy nem lévén trón követelőzőben? - mondom én.
- Egy maradt. A halálrakötelezett kalóznak a fia. Ezt néhány éve elfokták a Hollandiaok, a Hollandusok. Ő még igen picinyke volt a harcok idején. Benntszülöttek rejtegették, és később ő is nagy rabló lett. Amikor elfokták felnőt korában, akkormár neki is sok vaj volt a fején. Bob Warins fiatalember, de máris szép sikert ért el a rablógyilkosi pályán. Úgyhogy tizenöt évre büntették őt. Akkor megesküdött a főtárgyaláson, hogyha kiszabadul, megöli a sziget uralkodóját az összes St. Antoniót és minden Alvarezt, és ő lesz az uralkodó, de erre vajmi alig van ha, aligha van kilátás, mert jól ül a kényszermunkában.
Ennyit mesélt és azt is, hogy Sir Egmont, a sziget miniszterelnöke, aki őt jól ismeri, mert az anyjának a fivére és jó ember. Ez nem jön Szingapurba persze, mert akkor nem lehetne a heccet csinálni. De ha szó van róla, tudjam, hogy ő a sziget örökös miniszterelnöke, apjának tanácsadója, ősz, magas úr, a homlokán egy régi kardvágásból kifolyó forradás képez. Ered. Forradt homlokán egy régivágású kardhely van. Ő nem megy el sohasem Almirából, ha beszélnek, akkor ezt tudjam.
Akkor én ez megértem, és kikötött a hajó, viszont megfulladok a szűk ingben, ez rémes. (Folytatása következik.)
ÖTÖDIK FEJEZET
1
A rendőr szelíden megfogta a fiú karját.
- No jöjjön.
A herceg követte, mint valami alvajáró. Ismét a városban jártak, és egy kocsma előtt vitt el az útjuk. A rendőr megnézte az óráját.
- Húsz perce lejárt a szolgálatom. Mi a véleménye egy pohár sörről?
- Nem ittam még sohasem szeszes italt, és különben sincs pénzem.
- Ne törődjék semmivel! Én megvendégelem.
A herceg szelíden megrázta a fejét.
- Ön nem vendégelhet meg egy uralkodót. Köszönöm, jóember.
"Ki látott még ilyent? Ha igazán király lenne, akkor sem csinálhatná jobban. Szegény..."
- Mióta érzi ezt a furcsa izét a fejében?
- Én király vagyok!
- Jól van, no! Hát jöjjön egy korty sörre... Uralkodó is megteheti. Oroszlánszívű Richard nemegyszer ivott a közlegények borából, amikor keresztes hadjáratba ment.
A fiú nagy bölcsen megfogta az állát, mint aki fontolóra vesz egy figyelmen kívül hagyott érvet.
- Igaz - felelte azután -, egy angol király példája irányadó lehet.
Bementek a csapszékbe, és a söntéspolcnál sört rendeltek.
- Most majd eljön velem barátom valahová, ahol nyugodtan pihenhet kissé.
- Ön megőrült, jóravaló rendőr! Sürgősen igyekeznem kell Almirába jutni, ahol rendbe hozok mindent. Azután következik a vizsgálat, és jaj lesz a bűnösöknek, még akkor is, ha Szingapurba szöktek, mert az angol király igen jó barátom, és könyörtelenül kiszolgáltatja őket.
- De a Boldogság Szigetekre nem lehet csak úgy eljutni. Hiszen az nagyon messze van - igyekezett lelkére beszélni a rendőr. - Hajót bérelni oda igen sokba kerül, és más mód nincs, mert úgy tudom, hogy távol fekszik a rendszeres hajóútvonalaktól.
- Igen. Valamikor rendszeres hajójáratok érintették. De amikor a nagyatyám elűzte a lázadó Alvarezt és kormányát, a sziget ismét visszaszerezte a régi előkelő hírét, és elkerülték a hajók.
- Hm... erről hallottam valamit.
- Hallhatott róla, jószívű közeg. Nagy ügyet csináltak belőle undok üzletemberek, akik a forradalmi kormány elnökétől megvásárolták a sziget minden hasznot hajtó jogát, és ezt ez a Don Barrabas Alvarez nevű lator elnök csinálta.
"Csodálatosan ismer minden adatot a rögeszméjéhez" - gondolta a rendőr, és szelíden szólt:
- Nem juthat el oda, fiam. Higgye el! Most majd elkísérem egy csendes intézetbe, ahol nyugtalan uralkodókat ápolnak.
A herceg döbbenten lépett hátra.
- Maga közeg! Csak nem akar engem beszállíttatni a bolondokházába?
- Ugyan, dehogy... Hopp!
A herceg mint a villám, úgy ugrott ki az utcára. Ez volt a legrémületesebb fenyegetés, amellyel megfoghatatlan élménye során eddig szembekerült.
Úgy futott, mintha tigrisek üldöznék, cikcakkban, összevissza, minden sarkon befordult. Nagyszerű, kisportolt szervezete úgy rázta le a köpcös, ötven év körüli, loholó rendőrt, hogy nyomába sem ért. De hátranézni nem mert, pillanatnyi időveszteséget sem kockáztatott, és így vagy félórát rohant eszeveszetten. Pedig már régen sok-sok utca választotta el a rendőrtől.
Kelet nagyvárosaiban az utcák késő éjszakáig forgalmasak, mert a forróságtól szinte lángoló boulevard-okon csak alkonyatkor kezdődik az élet.
Most mi...? Hogy?... Merre?...
Forgott a világ körülötte a pállott, langyos éjszakában.
A külváros felé járt. Nem messze folyót látott, és azt már tudta Fülig Jimmy utasításaiból, hogy ott kezdődik az alvilág. Mit csináljon? Talán Fülig Jimmy valamelyik "összeköttetése" segít rajta, hogy eljusson Almirába. Hol vannak a klubok? Kóválygott...
Mindegy... Az bizonyos, hogy rövidesen tisztázódni fog minden. Nem valószínű, hogy Fülig Jimmy és ivadékai üljenek ezután a St. Antoniók trónján.
Az orra csúnyán feldagadt, a száját torzan meghosszabbította az, hogy felrepedt a szélén. Ruhája véres, sáros és szakadt volt...
És nincs egy fillérje sem. Elsősorban hát megkeresi az alvilágot. Itt van valahol, az bizonyos... Bennszülöttek igyekeztek csoportokban zajongva a külváros felé, kulik rohantak kétkerekű riksákkal, és az izzó, nagy hold világát elhomályosította a dúsan szállongó por. Ez a por behatolt a gallérja mögé, és szúrta a bőrét, összevegyült a verejtékével, és undok, ragadó érzést okozott. És a szomjúság is kínozta. De hol igyon, és mit? Egy fillérje sem volt.
Benyitott az első csapszékbe. Pipák bűze, alkohol és rongyok párája, lárma, csörgés...
- Kérem... kaphatnék egy pohár vizet?
A vendéglős mogorván nézett rá.
- Azt kaphat. Úgy látszik, kapott ma már mást is.
Felhajtotta a vizet és nagyot sóhajtott. Egy zongoraverkli szólt, kültelki alakok és mindenféle fajú nők szórakoztak itt.
- Mondja, vendéglős úr... Ez itt már az alvilág?
- Mi?... Miféle alvilág?!
- Hát... Ahol Szingapurban klubjuk van bizonyos...
- Elmenjen, amíg jó dolga van! Ide tisztességes emberek járnak! Kerékpárbajnok és állástalan idegenvezetők.
- De kérem...
- Hordja el magát!
...Most már okult. Szó nélkül kisietett. És később még néhány helyről kellett így elsietnie, hirtelen. Mindenki felháborodott a kérdésén. Még hogy alvilág! Csupa zenész, kiskereskedő és iparművész járt erre a külvárosban.
Úgy látszott, hogy Szingapurban nincs is alvilág. De mit írnak a lapok annyit betörésről, rablásról, razziákról?
Már a folyóparton járt, szabálytalanul épített, düledező vályogkunyhók mentén. Bennszülött és kínai szegények maró szaga terjengett. Szinte rosszul lett. Nyílt tűzhelyek körül, a porban ülve halat sütöttek. Csontvázszerű, lerongyolódott ópiumszívók, mezítelen gyerekcsapat, karattyoló, kócos asszonyok és néhol egy piszkos üveg mögött párákba süppedő, esti fény. Hihetetlenül züllött, rongyos európaiak is jártak erre, rossz arcúak, borotválatlanok, részegek.
A folyón is nyüzsgött a keleti fajból özönlő szapora élet. Dzsunkákon laktak itt a part mellett. A raffiakunyhós, hosszú ladikokban főztek, harmonikáztak, szandált készítettek. A folyóba ömlő csatornák dögvészes köde borult erre a zsúfolt kínai nyomornegyedre.
A hercegnek felkavarodott a gyomra.
Egy ablaknál fekete és sárga lányfejek mosolyogtak rá, citera- és harmonikajáték hallatszott, mellette pincekocsma, földbe vágott lépcsőlejárattal. A sarkon, az út keresztezésénél, fáklyák fénye mellett, hindu fakír tartott szabadtéri cirkuszelőadást. Először kígyót táncoltatott sípszó mellett, azután teleszúrta a testét tűkkel. Ebben az állapotban tányérozott, és közben tövig lenyelt egy kardot.
- Hátborzongató mutatvány! - mondta valaki elismerően a herceg mellett. Őfelsége mohón ragadta meg az alkalmat, hogy ismeretségre tegyen szert.
- Nem is olyan különleges. Kardot nyelni mindenki tud.
- Ilyen kardot?
- Nem hiszem, hogy éles.
- De milyen piszkos! Kész gyomormérgezés!
A fiú ránézett a beszélőre. Furcsa figura volt. Sovány, hosszú, horgas orrú, erős állkapcsú egyén. Az orra hegyén csíptető, amelyről fekete zsinór lógott. Hosszú szalonkabátja majdnem a földig ért, de meztelen lábszárából azért jó darab kilátszott. Fatalpú szandált hordott, mint a bennszülöttek, és irdatlan nagy, fekete karimájú művészkalapja alól ősz, rendetlen hajtincsek lógtak mindenfelé. Nadrágot így az idény derekán egyáltalán nem viselt, de hogy mégis megőrizze a nívót, kézelőjét sűrűn előhúzogatta szalonkabátja hosszú ujjából.
A herceg nem állhatta meg nevetés nélkül. Szomszédja vizsgálódva tekintett rá drótcsíptetője felett.
- Úgy látom - szólt szigorúan -, hogy önt megfenyítették.
- Igen! Aljas egyének ellopták a pénzem, és rám támadtak.
- Ilyesmi előfordul errefelé - bólogatott. - Mutatkozzunk be? Nem szokás, de hát mondhat álnevet is.
- Nem szükséges. Nevem St. Antonio főherceg.
- Trebitsch.
A legcsekélyebb meglepetés sem látszott Trebitsch úron. Mintha errefelé már többször találkozott volna főhercegekkel.
- Jön egy pohár sörre, hercegem?
- Sajnos, nincs pénzem. Ötezer dolláromat ellopták.
- Úgy? Ez kínos - felelte udvarias bólogatással. - No, nem baj, majd én megvendégelem.
- Ön elhiszi... hogy én főherceg vagyok?
- Miért ne? Ha ön elhiszi, hogy én Trebitsch vagyok!
- De én az igazi St. Antonio főherceg vagyok!
- Akkor hát tudja meg, hogy én is az igazi Trebitsch vagyok. De kérem, hogy ez maradjon köztünk!
A herceg éhes volt, fáradt, a szemei égtek, és a lerakódott por kesernyés ízzel ült a száraz ínyén.
- Felséged átutazóban van? - kérdezte társalogva az igazi Trebitsch. - Vidéki rokonai élnek a külvárosban?
- Ellopták az országomat.
- Mik történnek?! És jelentette a rendőrségen? A talált tárgyak osztályára kell menni.
A herceg közel állt hozzá, hogy sírva fakadjon.
- Uram! Értse meg, én csakugyan St. Antonio főherceg vagyok.
- Én viszont esküszöm önnek, hogy az igazi Trebitsch vagyok - körülnézett, azután titokzatosan a fülébe súgta. - A Borneói Fahéj Tanya intézője voltam.
Egy pillanatig várt, mint aki elkészült rá, hogy a fiatalember sápadtan hebegi: "Ön... A Fahéj Tanya intézője volt...? Egek!"
- Nagyon kérem - folytatta izgatottan -, hogy ez maradjon kettőnk titka... Most jöjjön...
És tovább vezette.
- Kérem, én az igazi St. Antonio főherceg vagyok, és ha tréfál...
- Nem tréfáltam. Esküszöm, hogy csakugyan az igazi Trebitsch vagyok, és Borneón a Fahéj Tanya intézője voltam...
A herceg végképp elkeseredett. Nagy nehezen találkozik egy jóindulatú emberrel, s az is paralitikus! Mert semmi kétség: az igazi Trebitsch, aki Borneón a Fahéj Tanya intézője volt, agyalágyult.
- Hová készült felséged éppen? - kérdezte udvariasan.
- A... az alvilágot keresem.
- Úgy? - állapította meg örömmel. - Akkor együtt mehetünk. Én is arra tartok.
- ...az alvilágba?
- Hogyne.
- Ahol... a klubok vannak?
- Oda... Minden éjjel ott feketézem.
Kissé nyugtalanul követte az igazi Trebitschet. Már a Szingapur deltája felé jártak, iszapos föld cuppogott a lábuk alatt, és egy külső pályaudvar sínei futottak a magasra töltött parton.
Már csak olykor tűnt fel egy-egy düledező viskó, és néha sötét alakok osontak el valamerre. Ez félelmetes és titokzatos volt a herceg előtt, különösen a töltés felől kanyargó piros és ibolyaszínű jelzőlámpák fénye.
Hová viszi ez az őrült?
Úgy lépeget itt, nagy orrával, csíptetőjével, állandó nyájas mosolyával, mint egy tisztes nyárspolgár. A több ágra szakadó folyótorkolat felé mélyült a talaj, és cuppogott a lépéseik alatt. Már vagy másfél órája gyalogoltak a kihalt vidéken.
- Hová vezet ön engem?
- Hát ahová mondta, fenség... A... a túlvilágba...
- Az alvilágot mondtam!
- Mindegy, mindegy! - bíztatta nyájasan, rikoltó fejhangján. - Csak jöjjön.
Távoli vonatfütty hangzott elnyújtottan az éjszakában. A herceg megtorpant, lihegve, félájultan az elgyötörtségtől.
- Nem megyek tovább!
- Ugyan... Miért ez a hirtelen elhatározás?
- Nem... megyek... És vigyázzon jól. Én az igazi St. Antonio vagyok.
- Uram, mire esküdjem meg önnek, hogy én viszont az igazi Trebitsch vagyok. Fogjunk össze!
Mit tegyen? Zúgott a feje, és szédült.
- Visszafordulok.
- Fenség!... Ott, százlépésnyire, ahol az a sárga fénypont látszik, elérjük a régi Holland-kikötőt. Ott megtalálja a... azt a bizonyos... izé... világot, amit olyan jól ismerek...
Csakugyan látszott valami ködbe mosódó fénypont néhány száz lépésnyire.
Továbbhaladtak. Kabócák ciripeltek kórusban, és jobbra-balra loccsanások kísérték az útjukat, ahogy lábaik előtt szerteugráltak a békák...
- Kissé egyhangú vidék - magyarázta vidáman az igazi Trebitsch - de kellemes, üdítő séta.
...A mocsaras táj záptojásbűze szinte fullasztó volt. És néha bokán felül süppedtek a sárba. De egyre közelebb értek a fényponthoz, amelyről kiderült, hogy egy lámpa. Néhány földhányás látszott jobbra-balra és a levegő szaga jelezte, hogy a tenger közelében vannak.
Több fénypont is látszott már a dombhullámokon, és a folyó partján egy-egy bennszülött is feltűnt. Dúdolva vagy lábukat lóbázva ültek a folyó felett. Valahonnan szájharmonika és bendzsó hallatszott. Az egyik holtág öblében rozsdás hajótest emelkedett ki a vízből feldúcolva, és moszkitók százezrei döngicséltek. Véresre csípték őket a szúnyogok. Az igazi Trebitsch atyai nevetéssel dorgálta a szúnyogokat.
A herceget ájulás környékezte, és kimerülten suttogta:
- Kérem... ismét figyelmeztetem... hogy holnap talán... az egész rendőrség engem keres...
- Nem baj. Itt jól elbújhat, amíg az ügy elalszik.
- De az Istenért! Értse meg, hogy én St. Antonio uralkodó főherceg vagyok. Igazán az vagyok.
A nagyorrú megállt, és méltóságteljes haraggal végigmérte.
- De fenség! Még mindig kételkedik abban, hogy én Trebitsch vagyok! Igazán Trebitsch! Jöjjön! Most már követelem: hogy megbizonyosodjék!
A bódéhoz értek, ahonnan muzsika szűrődött ki, és az ajtaján nagy tábla függött:
HOTEL HALL
A
NÉGY BÖLCS SINTÉRHEZ
ÖT ÓRAI PÁLINKA
TÁNC! ELŐÉTELEK! BEJÁRAT!
HIDEG-MELEG
IDŐBEN NYITVA!
- Csak lépjen be nyugodtan! - bíztatta az igazi Trebitsch. - Úri hely. Igazi szálló hall.
- Hol a szálló?
- Ez csak hall, szálló nélkül. Lakása van mindenkinek, csak hall nincs hozzá. Lépjen be, kérem.
Négy csupasz, meszelt fal. Két hosszú pad, és a háttérben két demizsonnak nevezett hasas, óriási üveg. A vendégek egymás mellett ültek, és combjuk között egy-egy bádogpohár volt a padon, borral vagy pálinkával tele.
A kocsmáros két demizsonja mellett állt, és pipázott. Az ablakpárkányon egy néger kölyök szájharmonikázott, mellette egy cingár, bajuszos, nagyon lerongyolódott európai pengette a bendzsót.
Fel sem néztek az ajtónyílásra. Hihetetlen közöny jellemezte itt az embereket.
- Hé Big, egy barátom, aki különben teljesen főherceg, Tulipánt keresi.
- Hát vezesd hozzá - felelte durván a demizsonok tulajdonosa.
Valaki a herceg szemüveges kísérője felé kiáltott:
- Nézd csak! A Buzgó Mócsing!
- Hol jártál?
- Megint az elhelyezőbe viszel valakit?
A nagyorrú sajnálkozó mosollyal fordult a herceghez.
- Ne hallgasson rájuk. Egynek sem volt gyerekszobája.
Kituszkolta az ivó túlsó felén egy gyékényajtón. Vaksötétben haladtak a folyosón.
- Miért hívják önt... olyan furcsa néven?
Az ismeretlen cvikkeres a karjánál fogva vonszolta, de közben baráti bizalommal suttogta:
- Ezeknek azt hazudtam, hogy Buzgó Mócsingnak hívnak. De maga biztos lehet abban, hogy én az igazi Trebitsch vagyok... Csak ne fecsegjen erről... Hadd maradjak inkognitóban.
Ujját tiltóan a szája elé tartotta. Őfelsége még mondott volna valamit, de az igazi Trebitsch ezt súgta:
- Isten önnel... Szegény fiú... Igazán sajnálom... - rebegte, és belerúgott.
...A herceg csak azt érezte, hogy megnyílik alatta a föld... És zuhan.
HATODIK FEJEZET
Fülig Jimmy naplója
II
Mostan elmondom, hogy mitől írom ezt a naplót. Mer nem egyszerű. Én ritkán írtam akkor még. Elvégeztem négy elemit, mer szülejim már egész fiatalon beírattak. Mit tehet ez ellen egy védettelen gyerek, mint én? Negyedik elemiben kétszer is halasztást kaptam, egy évet mindig. De írni mégsem szerettem.
Azonban egy érdekes tényeset mégis erre az elhatározásra juttatott.
Éspedig.
Mijelőtt partra szálltunk, beszélgetést folytattam. Ő mondta, hogy Gomparez, a hídlakó, nem látta sohasem és majd mérges lesz, ha utólag rájön a cserére. Azt is mondta, hogy legyek eccerű és kövezet közvetlen az udvarhoz. És áttatta nekem az első osztályú hajójegyet, a kiszálláshoz. Ő majd a személyzettel. Nekem fájt a lábam, mert a sorskegyelméből szűk halottnak a cipője szorítta totta.
De nagyon. Úgy, hogy a fuldoklás sem zavart akkor már az ing miatt. Miután kiszálltam a hajóból, csak mentem egyenesen és leadtam a jegyemet valakibe. Valakinek. Ott állt mellettem egy nagyon hosszúfejű, vízszemű szigorú úr és akkor-mikor meglátta a leadott jegyet, mert névre volt a finom kiáltva. Kiállativá. Akkormeg elémállt és fekete hosszú kalapját, olyant mint egy gömbölyű koporsó, mélyen leemelte és akkormár erősen látszott rajta, hogy kopaszodik.
De ő nem ezért jött.
- Bocsánat - mondja ő. - Mr. Irving?
- Személyesen - mondom én.
Ettől meghajolt.
- Én Gombperec hidegló vagyok - mondta szigorúan, és én megnyugtattam.
- Jó, jó, az még a kisebb baj. De ha elém áll, akkor az utasok nem tudnak lejönni a keskeny hídon.
Mer így volt.
Erre elállt előlem, és én folytattam az utat tovább, ő meg ment mellettem. Jobb oldalról egy nagybajuszú, igen öreg tűzoltó állt mereven.
Ahhoz odalép, és mutatja nekem:
- Pollinó tábornok, felség hagyütt, hadügymiszerintje. Minisztere.
Tehát nem tűzoltó. Mondom:
- Agyisten, Pollinó. Hogy van? - mondom egyszerűen és közvetetten, ahogy az uralkodó ogtatott. De ez nagyot nézett nekem.
- Köszönöm, felség. Igen kitűnően.
És sok feketeruhás, fényeskalapú komoly ember jött.
- Na - mondom én -, ne csináljunk itt csoportosulást, mert jön a rendőr.
Ebben úgy látszik igazat adtak, mert a sok feketeruhás meg tűzoltókülsejű egyén elindultak. Elöl ment a Hildagó. Hosszú lábakkal, mint a gólya, és még mindig egész kopasz volt. Utána én, és olyan volt a sok feketeruhás komoly egyén, mint egy gyászoló rokonság a temetésen.
Röhögtem az egész viccen, mert mi lehet nekem, velem, bajom? Őfelsége majd mentőtanú lesz, és megesküszik, ha kell.
Pollinó tábornok, őfelsége hadügyminiszerre, mondja:
- Sir Egmont nem jöhetett felséged elé, gyengélkedik.
- Ugyan. Nincs semmi baja annak. Aszt gyerekkorom óta ismerem, anyám bátyja és kardvágást képez a homlokán.
Hallgattak. Eszek úgy hallgatnak itt feketébe, hogy most még inkább egy temetést juttatnak észbe.
- Készült felséged elé, de gyenge még.
- Ugyan. Csak nem jön el a Bolondság Szigetekről ide, hogy nekem, elém legyen.
- No de - mondja ő - felség nem tudja, hogy a terv megváltozott, és ő elgyött ide velünk mégiscsak?
Derült csapás volt ez nekem az égből, mint a menykő!
- Mit mesél? - mondom én.
- Sir Egmont várja.
Most kéne futni, de körülfog a sok gyászoló rokonság, és elől megy a kopasz higdaló, mint az elhunyt lekközelebbi hozzámtartozója.
Ez az Egmont felismer. Esz biztos. Te jó Isten. És akkor kiüt a botrány, és amíg őfelsége kiment, addig talán máris lelőnek.
A parton egy motorcsónakhoz érünk.
- Tessék beszállni, felség.
Tiltakoznék, de húsz rendőr áll ott feszesen, és mind rámnéz. Ilyent csak rossz álomban vagy rossz ébrenlétben láttam eddig. A nagy motorsba mind beülünk.
- Hová megyünk? - kérdezem én, a Fülig Jimmy.
- A Yachtra. Megváltozott az eredeti program. Azonnal indulunk felségeddel Almirába, hogy elfoglalja a trónját.
No most jól nézek ki. Eddiggis nagy baj van. De most (folytatása következik).
HETEDIK FEJEZET
1
Őfelsége nem esett keményre. Zizzenés csapott fel körülötte, és ernyedten, kábultan feküdt a szalmán, ahová lezuhant a magasból.
Hűs széláram érintette az arcát, és sustorgó hangokat hallott. A tenger itt van valahol a közelében... Enyhe ringás mozgatta meg...
Hajó! Hogy zuhanhatott egy hajóra a kocsmából?
Valahol, ki tudja, milyen messzeségben, magasan felette az igazi Trebitsch hangja hallatszott le.
- Hej, Tulipán! Új ember érkezett! Három dollárt kapok!
Most a herceg közeléből egy borízű, érdes bariton kiáltott vissza:
- Csak lassan azzal a három dollárral! Előbb megnézem az illetőt! Sok szemrehányást kapok mindenfelől, mert sorra meghal az árud.
- Ez príma minőség! - kiáltott le Buzgó Mócsing, akiről errefelé nem sejtették, hogy voltaképpen az igazi Trebitsch-csel azonos. - Egy középtermetű, jól táplált, kissé hibbant egyén. Nagyon rokonszenves! Ha csak egy gramm ópiumhoz jutok ma, nem adtam volna el. Három dollárért ingyen van!
Kattanás. Éles fényű zseblámpa világa vetül a hercegre. Mintha ökölcsapás érné a két szeme között, elvakultan, összerándult arccal feküdt a szalmán.
- Ezt összeverték! - kiáltotta mellette a reszelős bariton. - Két dollárt adok érte.
- Disznóság! - üvöltötte vissza Buzgó Mócsing. - Te szívtelen kutya! Úgy beszél egy élőlényről, mintha karalábé lenne!
- Az arcán összevissza repedt a bőr!
- Na és? Nem virágváza, hogy repedten kevesebbet fizess érte! Az ilyent előbb kell mondani, nem szállítás után!
- Vedd vissza, ha akarod! Vagy bedobom a tengerbe! Nekem ne mondd, hogy becsaptalak.
- Kettőnyolcvanért megkapod!
- Kettő!
- Soha! Lelketlen uzsorás! Inkább dobd a tengerbe. De gazságba nem megyek bele!
- Kettőharminc, de egy fillérrel sem több.
- Ötven!
- Hát jó, de ezentúl nem veszek át rossz árut. A Veréb majd felviszi a pénzt...
A herceg képtelen volt arra, hogy egyetlen szót szóljon, amíg az alku folyt. A szeme lassanként megszokta a zseblámpa fényét, amelyet az ismeretlen vásárló alkudozás közben egy árbocszerű rúd szögére akasztott.
...És most tekintsük meg őfelsége kissé káprázó szemével az illetőt, aki két dollár ötvenért, tehát aránylag jutányos áron, megvásárolta St. Antonio de Vicenzo Y Galapagos uralkodó főherceget, a Boldogság Szigetek királyát. Ilyen emberhez kéz alatt hozzájutni két és fél dollárért még manapság is alkalmi vétel.
A király tulajdonosa egy matróz volt.
Alacsony termetű és hihetetlenül zömök, nem kövér egyén, akinek rövid, vastag karja széles, szőrös, ormótlan tenyerekben végződött. Törzse oszlopnyi combokon nyugodott. Húsos, gömbölyű, de barázdált arca vörös, tompa orra, sűrű, hosszú borostái és kurta pipája rajzfilmekre emlékeztették az embert. Fehér, tiszta vászonnadrágja, kék blúza és kerek szalagos matrózsapkája feltűntek ebben a környezetben szokatlan tisztaságukkal. Kurta matrózpipát szívott.
- Másszon le a szénáról - mondta csendesen, de igen vontatottan.
Őfelsége nyilalló tagokkal engedelmeskedett. Egy uszály fedélzetén volt. Körül a sötét tenger sustorogott halkan, jobbra, de nagyon távol, lámpák villogtak a ködön át. Ott van Szingapur kikötője, ahol megérkezett a Honolulu-Starral.
- Ki vagy? - kérdezte a kurta ember.
Most átvillant a herceg agyán hogy eddig a csökönyössége miatt szenvedett, mert mindenáron meg akarta győzni ezeket arról, hogy ő St. Antonio herceg. Most változtat a módszerén.
- Nevem Pedró! - mondta.
- Ide hallgass, Pedró! Én legénységet árusítok bizonyos hajóknak. Ezek a hajók nagy útra mennek, az ellátás nem valami rossz, és tán fizetnek is, ha minden jól megy. Ópiumot visznek a távoli szigetekre, meg fegyvert is. Te most aláírod a szerződést, és holnap munkába állsz.
- Engem tőrbe csaltak! Nem szerződtetett sehová!
- Szóval nem írod alá!
- Nem!
- Akkor ütni foglak - mondta sajnálkozva Tulipán.
A tenger állandó sustorgása félelmes aláfestő zenével szolgált a beszélgetéshez. Tulipán, aki megvette a királyt, lassan felkelt, és körülnézett valami verőszerszám után.
- Figyelmeztetem, hogy én Batáviából szabadultam, és a Szingapuri Klubok számára fontos üzenetet hozok - kiáltotta hirtelen őfelsége.
...Gyorsan eszébe idézte, amit Fülig Jimmy diktált, és ő tanulgatta a noteszéből, amíg a Honolulu-Star kikötött.
- Mit mondasz? - kérdezte bambán a matróz.
- Én üzenetet hoztam... Nagy Bivalynak... Velőnek, Tüskés Vaneknek és Piszkos Fred számára...
Az uralkodó tulajdonosa kivette pipáját a fogai közül, és a herceg elé lépett. Végre sikerült őfelségének olyan neveket is említeni, amelyek némi tiszteletet parancsoltak itt.
Az angol királlyal nem sokra ment.
- Te ismered a Nagy Bivalyt?
- Igen! - vágta rá gyorsan. - Jól ismerem. Én az apám révén... tagja vagyok a Hűséges Almák klubjának...
Most végre úgy néztek rá, mint amikor egy St. Antonio főherceg leveti az inkognitóját.
És ehhez elég volt néhány rablóra hivatkozni.
- A fene egye meg ezt a Buzgó Mócsingot - szitkozódott Tulipán. - Ilyen árut hoz két és fél dollárért. Jöjjön velem. De ide figyeljen: ha esetleg most hazudott...
- Nem hazudtam!
- Jobb ha megmondja az igazat, akkor nem történik semmi. Megy a hajóra, és én sem veszítek el két és fél dollárt.
A vételár elvesztése igen fájdalmasan érintette.
- Vezessen kérem, a Nagy Bivalyhoz - felelte határozottan.
Útközben talán elszökhet, gondolta. Különben sem szabad meghátrálni egy uralkodónak.
- Na jöjjön!
Egy mozdulat és a lámpa kialudt. A vastag kéz megfogta St. Antonio főherceg karját. Csavarszorító sem rögzíthette volna keményebben. A sötétben hűvös áramlással özönlött feléje a kesernyés, halszagú levegő. Végigmentek az uszályon. Mind élénkebb lett a tenger moraja, és kis loccsanásokkal érkezett a dagály. Az arcáig pattant néhány felcsapó hullámsziporka hűs érintése. A hajó végében voltak.
- Itt egy palló következik, ami a partra ér. Óvatosan jöjjön utánam, mert ha a hajó bordája és a part között vízbe esik, akkor nem mentheti ki senki.
Ráléptek a rézsút lejtő, keskeny deszkára, és gyorsan, nyugodtan haladtak a partig. Itt Tulipán újra megmarkolta a karját. Vaksötétben voltak.
- Még meggondolhatja!
- Vezessen.
Sebesen haladtak, mert őfelsége tulajdonosa jól ismerte az utat sötétben is. Egy domb mögül lámpa tűnt fel hirtelen. Citeráztak valahol, és énekeltek. Mit tegyen?
- Álljunk meg egy pillanatra... - mondta színlelt, elhaló hangon. - A szívem...
- Na!...
- A szívem...
Tétova mozdulattal a mellkasa bal oldalán kaparászott, amerre a bot van... Hogy is tanította Fülig Jimmy?... A szíj... Most az ujján van... Most a csukott öklére feszül.
Azután minden erejét összeszedve, a tanult előírás szerint ugyanazzal a mozdulattal, amivel kirántotta a botot, előrecsapott vele, fejre!
Reccsenés...
Tulipán úgy állt egy pillanatig, mint aki fel sem veszi az ilyesmit, de bambán nyílt a szája, és a szeme kimeredt.
Őfelsége, bár ezt nem is tanulta, ismét lesújtott. Csak úgy magánszorgalomból.
Tulipán tompa puffanással zuhant a földre... A herceg rohant.
Igaza volt Fülig Jimmynek: nincs nagyobb összeköttetés ezen a tájon, mint egy erőteljes csapás a fejre!
2
Egyszer csak végigvágódott. Valaki elgáncsolta a sötétben. Furcsa árnyak fogták körül.
- Ki vagy?
- Pedró - lihegte.
Négy sötét alakot különböztetett meg.
- Hová?
- A Tüskés Vaneket keresem, és a Nagy Bivalyt! - felelte hirtelen.
- Miért? - kérdezte egy kétméteres, kopasz csavargó.
- Csempésztünk. Tagja vagyok a Hűséges Almák klubjának, és a Velőt is jól ismerem.
- Ez biztos?
- Igen... Vezessetek hozzá.
- Felesleges. Én vagyok a Velő - felelte a kétméteres.
Puff... Ez baj. De nyomban felelt. Hiszen könyv nélkül tudta.
- Azt üzeni egy cimborád Batáviából, hogy hordd el magad gyorsan, mert a Hobbó Fischer kiszabadult!
- Igen?... Azt látom, hogy tudsz a dolgaimról. De miért mondtad, hogy ismersz?
- Azért, hogy az üzenetet átadhassam.
- Gyanús dolog. Ami a Hobbó Fischert illeti, fél a fene tőle.
- Gyössz velünk - mondta egy másik.
...Ment. Négy embert nem üthet le. Elfutni nem lehet. Ez a végzet. Hiába! Egy kis öbölnél csónakba ültek, és addig eveztek, amíg magas partrész mellé értek. Itt egy odú előtt megálltak. Amikor a herceg ide belépett, és körülfogta a nedves talaj átható, fojtó szaga, nem volt biztos benne hogy látja-e még a csillagos eget.
Sokáig vezették zegzugos katakombákon át. Furcsa moraj hallatszott távolból. A zaj egyre közeledett, míg végül az egyik kanyar végén gyenge fényfolt tűnt fel.
Boltozatos üregbe értek, ahol néhány lámpás világított, ormótlan kőkoloncok között.
A hatalmas üregből folyosók és deszkaajtóval fedett melléküregek nyíltak.
Középen jókora asztal, sok-sok deszkából összeróva. Itt néhány alvilági típus üldögélt. Pipáztak, pálinkát ittak, kockáztak. Ez a boltozatos üreg csak a "klubok" előcsarnoka volt. Itt a "vendégek" üldögéltek. Csavargók, akik egyik alvilági klubnak sem tagjai, de elég biztatóan áll a felvételük. Velő nagyot kiáltott:
- Hé! Portás Robb!
Ősz csavargó jött elő valahonnan. Igen rongyos volt, de a fején szép, új sapka, amelyen ez állt:
GRAND ORIENTAL HOTEL
Erre büszke volt. Ruházatával, külső megjelenésével, életével nem sokat törődött, de átlag hetenként új portássapkát lopott, lehetőleg valamelyik finomabb szálló alkalmazottjától.
- Mi van? - kérdezte.
- Ez a fiú üzenettel jött. Börtönben volt Fülig Jimmyvel.
- Hol?
- Batáviában.
Az ősz csavargó feléje fordult. Azért hívták Portás Robbnak, mert ellenőrizte a belépőket. A Világ börtönintézményeinek nagy ismerője volt személyes tapasztalatok alapján.
- Te Batáviában ültél?
- Igen...
- Milyen a belső folyosó falfestése?
A herceg agyán most átvillant, amit tanult!
- Zöld olaj, világos kerettel! - felelte nyomban. - Jobbra van a főfoglár szobája, balra a keresztfolyosó.
Portás Robb bólogatott:
- Onnét lejárat a munkaterembe. Rendes ember a fiú!
Hála Fülig Jimmynek, ezt megúszta. Velő és társai némi bizalommal néztek rá. Hiába! Egy klubban mégiscsak számít, ha valakinek a múltját tisztázzák.
Széles folyosó felé indultak, ahol jobb kézre, egy odúban, a Ruhatáros üldögélt. Csomagokra vigyázott, amiket a tagok adtak át megőrzés végett. Nagy részükben szerszámféle volt. Az odú felett tábla függött:
CSAK
A RUHATÁRBAN ELHELYEZETT
TÁRGYAKÉRT
NEM
VÁLLAL FELELŐSSÉGET
AZ IGAZGATÓSÁG
Még feltűnőbb tábla függött a föld alatti folyosó bejárójának közepén:
FIGYELEM!!
A KLUB HELYISÉGÉBE
LŐFEGYVERT, ÓLMOSBOTOT, KÉST,
BOXERT VAGY BÁRMILYEN
GYILKOLÁSRA ALKALMAS SZERSZÁMOT
BEHOZNI
AJÁNLATOS!!
FEGYVER NÉLKÜL BELÉPNI TILOS
ÉS ÉLETVESZÉLYES!! AZ EBBŐL
EREDŐ BALESETEKÉRT MINDEN
FELELŐSSÉGET ELHÁRÍT
AZ IGAZGATÓSÁG
A folyosón jobbra és balra deszkaajtókkal fedték el a földbe vájt "klub"-üregeket. Minden ajtón egy-egy újabb tábla. Például:
ZSEBESNEK ÁLL A VILÁG
BECSÜLETES MEGTALÁLÓK
TÁRSASKÖRE
És alatta:
TALÁLT TÁRGYAK
OSZTÁLYA!
A herceg szinte elfeledkezett minden bajáról, testi-lelki elcsigázottságáról.
- Az ott mi?
- A régi matrózok egyesülete. Ezek olyanok, akik már részt vettek a "Tengerészlakomán".
- Micsodán?
- Hát... megesik, hogy egy mentőcsónakban sokáig hányódnak a vízen, és elfogy az élelem... Ilyenkor kisorsolnak valakit, és... hát... esetleg éhségükben...
A szóban forgó társaság ajtaján ez állt kiírva:
DIÉTÁS VÉN FIÚK
TAROKK EGYESÜLETE
HELYISÉGEINKET A KLUB T. TAGJAI
NEM LÁTOGATHATJÁK!
- Ugyanis - magyarázta Velő - kigolyózás útján döntenek a felvételről. Aki ellen erkölcsi kifogás nem merül fel, az rendes tag lesz, és nem járhat a klubba. Akit kigolyóznak, az bejárhat.
Az alvilág gúnyt űzött a társadalom szokásaiból, ahonnan kiközösítették őket. Időnként feltűnt egy-egy klubtag részegen, dülöngélve, egyik-másik odúból kártyacsapás, pénzcsörgés hangzott.
- Hova vezetnek? - kérdezte kissé nyugtalanul. Szomorú tapasztalatai voltak az ilyen sétákkal kapcsolatban.
- A Kegyelmeshez.
- Kegyelmes urak is vannak a klubban?
- Azt hiszem. Összesen négyen élnek még. Csak olyant vesznek fel tagnak, aki kivégzés előtt kegyelmet kapott. Előfordul egy királyi születésnap, karácsony vagy ilyesmi, amikor megkegyelmeznek a halálraítéltnek.
Kegyelmes úrnak lenni errefelé is nagy szerencsét jelentett.
- Ott az ajtójuk!
HALÁL ELLEN VAN ORVOSSÁG!
KEGYELMESEK KÖRE
Velő kopogtatott:
- Tessék! - kiabálta valaki bentről.
Térddel, ököllel nagy nehezen kilökték a helyéből az "ajtó"-deszkát. Meglepő kép tárult a herceg elé.
A helyiség voltaképpen iroda volt. Nagy amerikai íróasztal állt a háttérben, ezenfelül szekrény és két ócska karosszék töltötte ki az odút. A Kegyelmes úr nyújtotta azonban a legmeglepőbb látványt.
Csakugyan diplomatakülsejű, ősz ember volt, bagolyszemüveges, angol bajuszos, magas homlokú úr, ujján gyűrű, mellényzsebében óra, szép selyem nyakkendőjében tű, és hűvös tiszta, kék szemével akár a Népszövetség tanácsülésén is helyet foglalhatott volna. De legcsodálatosabban hatott tiszta, kifogástalan zsakettja és a szürke cilinder egy falba vert kampón.
Éppen írt valamit, és felnézett, amikor belépett Velő a herceggel. A többi kísérő kinn maradt illemtudóan.
- No mi az, kérem? - mondta kellemes, mély hangon.
- Ez az ember azt állítja, hogy a Nagy Bivalyt jól ismeri.
- Neve?
- Pedró.
- Kicsoda maga?
- Fülig Jimmy öccse.
- A Nagy Bivalyt jól ismeri?
- Azonfelül üzenetem van a Tüskés Vanek számára - mondta a herceg.
A kegyelmes úr elgondolkozva nézte.
- Ha ez mind így van - mondta azután csendesen -, akkor miért ütötte le a Tulipánt?
...És a szekrény mögül előlépett bekötött fejjel Tulipán. Csendben körülfogták a herceget.
NYOLCADIK FEJEZET
Fülig Jimmy naplója
III
Még mindig nem mondtam el, hogy mi okozta nálam a naplóírás által. Mert nem az én ötletem volt. Az úgy történt, hogy mielőtt a Hono-Lulu-sztár kikötött, még fogalmam sem volt a napló írásról.
Készültem leszálláshoz, és izgatott voltam, és a szállásmestertől búcsúztam a fenékbe. Érzékenyen mondtam neki, mert mégiscsak együtt voltunk a bajban:
- Sajnálom, hogy elválunk, és mostan még össze is töröm a pofáját, ha nem fizeti ki a fűtő bérét nekem.
Barátilag kért, hogy ezt ne tegyem.
- Akkor fizesse ki nekem - mondtam én. - Szingapurig jár nekem. Becsülettel megdolgoztam érte.
Ami igaz is.
Eleinte vonakodott, de végül is belátta, hogy ha tovább ütöm, akkor beteg lesz. Kifizette a bért nekem ő az egészet, és még jól kezet foktunk.
- Örültem - mondtam - a találkozásnak. Sohasem felejtem el.
- Én sem - mondta ő, és ezt el is hittem neki én.
Akkor még egy disznóságot csináltam, de megérdemelte. Az illető, akivel tettem, a Kapitány volt, a Piszkos Fred. Ez egy rémes alak.
Mielőtt kikötöttünk, a fenékbe mentem.
- Kapitány! - mondtam neki kopogva a ládáján, melybe bujt. - Búcsúzok magától.
- Menj a fenébe - mondta ő kitérőleg.
- Csak előbb még egy kicsi elintézés nélküli lovagias ügyünk van.
A ládát a hátára döntöttem, és rátettem egy hatalmas koffert. Most az első fedele a padlón volt, a "művészbejáratot" meg elfedte rajta a koffer, ami lehetett nyolcvan kilogramm is súlya miatt.
- Te pimasz - mondja ő -, ha ezt megteszed, akkor én megöllek téged.
Még egy nagy koffert tettem rá a tetejére neki, válaszul. Még senki sem hallotta ezt a Piszkos Fredet rimánkodni, csak nekem most:
- Jimmy - mondta. - Ötvenkét éves vagyok, és először életemben dolgom van valahol.
- Esz szép magától.
Mi lehet vele? A hangja remeg az izgalomtól, ahogy mondja:
- Ha leveszed a ládát, gazdaggá teszlek. Muszáj nekem partraszállni.
Még senki sem nem hallotta így könyörögni őt. De engem nem 6-ot meg, mert csunya viselet volt velem szemben, hogy totál kirabolt, amit senki sem szeret szivesen. (Azért lassan belegyövök.)
De már alik hallottam a hangját, mert mialatt társalgottunk, még több koffert, ládát, bőröndöt raktam föléje, és csak messziről jött egy vékony, síri hang:
- Jimmy, gondold meg, fijam.
- Jó! Ha meggondoltam, visszajövök, és lehordom magáról a rakományt, de esz távolról sem biztosra vehető.
Minek hitegessem szegény öreget?... Most gugsolhat a kofferben, amíg reggel meg jönnek a rakodók, mert reggel kezdik. És akkor sem a középen felhalmozott ládákon, tehát délután is lesz holnapra, amíg a kapitány kigyön, ami úgy kell neki.
Mer sziftelen kutya ez. Ő talán meg is ölne az én helyembe engem, ha ő volna én, és én ő akkor, vagyis én ötet mint magamat megölném az én helyembe ő. Azért figyelmes olvasó megérti, csak gondolkozni kell rajta.
Én is ezen godolonk goldonkoztam, amíg a csónak vitt, és a gyászoló rokonság ült köröttem, legelől a hídlakó, aki már nem volt kopasz, mert feltette a fekete hosszú kalapot.
Most mi lesz, ha ez a szőr Egmont meglátja, hogy nem a király gyön, hanem én. Ő személyesen is ismeri a királyt, tehát nem téveszti meg modorom.
Kissé druggoltam. Mer itten gyanús lesz, hogy hol a király, és nem bírok elszámolni Mr. Goulddal, akiről aszt mondja a király, hogy régen herceg a sors akaratából. Eszt is keresni fogják, és szép botrány lesz, ha mondom, hogy mekhalt. Kétszer is a tengerbe dobtuk. Tehát abszolute meghalt. Másodszor Piszkos Fred dobta. Sose felejtem el aszt az éjszakát. A kapitánykülsejű kísértet és Mr. Gould-Fernandez, aki miután viszbedobták, a nyakamra esett fentről, ez a régen herceg.
Brr!
Összeborzadtam.
- Felség fázik - mondta a tűzoltó -, pedig a hajó nyílt tengeren veszteget, és ott még hidegebb lesz.
- Én már előre fázom - feleltem.
És ez igaz volt.
Akkor már odaértünk. Fényes, nagy hajó volt, de kisebb, mint a Honolu-Lusztár, és az volt ráírva asz oldalára:
ALMIRA
Trombita recsegett, és matrózok sorba falat álltak a fedélzeten, és lentről látszott elől kösztük pris katonakabátban, aranyos díszekkel, a szír Egmont karddal és homlokán a régi sebből eredő heghely.
Felmentünk a hágcsón, és végig vonult a gyászmenet, velem az élen, vonult a matrózok vonalarca előtt.
És akkor odaértünk, ahol a hajó kapitánya állt az Egmont szírrel.
Tudtam, hogy most lesz a baj.
Ez fog felordítani akkormikor meglát, és azonnal megbilincsekbe vernek. Azonnal vernek megbilincselve.
És odaérünk. Én merészen kilépek, és most őszinte leszek.
- Szőr - mondom -, őszinte leszek. Én nem vagyok hibás.
De erre csoda történik. Azt mondja örömös arccal.
- Felség! Boldog vagyok, hogy fél év múltán ismét viszontláthatom.
És ráborult a nyakamra akkor, ölel és megcsókol és ölel.
Én úgy álltam ott, mint akit főbesújtottak egy gumibottal derült égből. Hiszen ez ismeri az uralkodót.
Ez akkor mit ölel és mondja, hogy felség? Ez mi itten?
- Nem ön a hibás felség - szól, mintha tudná, hogy mit kezdtem mondani el. - Mialatt úton volt, megváltoztattuk a tervet, majd közöljük, hogy miért, és így egyenesen Almirába megyünk, hogy felséged alattvalói között elfoglalja ősei helyét a családi trónon.
Ilyesmit mondott. És a hídlakó megint nagyon kopasz volt, mert kalapját kezében fogta, és állt akkormár mereven mellettünk.
- Jöjjön felség a fülkéjébe, bizonyára pihenni akar.
Mentem felség a fülkémbe, mert csakugyan bizonyára pihenni akartam. Mert akkormár szédült a fejem, pedig az még csak az első marhaság volt. (Folytatása következik.)
IV
Ilyen szép fülkében még nem laktam. És ilyen jól sem. Mer nagyon jóllaktam, akkormikor egy matróz hozta hozott jó ennivalókat. Felfújtakat és szárnyas húsokat, lekvárosdzsemmet és bort. Akkormikor rumot kértem, azt is hoztak, és amikor láttam, hogy mindent hoznak, kértem cigarettát meg valami készpénzt.
Aszt is hosztak.
Akkor jött egy matróz és mondta, hogy Egmont sir és Pollinó tábornok a szomszéd fülkében várakoznak és kérik, hogy kihallgassam őket.
- Jó - mondom -, csak beszélgessenek jó hangosan, majd én kihallgatom innen.
De ők nem ezt akarják, hanem idegyönnének kihallgatódzásra.
- Az se baj, - mondom a sorskegyelméből és begyöttek.
A tűzoltószerű miniszter és Egmont sir sebhelyében a kardforradással.
- Felség - mongya Egmont sir. - Attól vagyunk itt, hogy beszámoljunk.
- Mostan - mondom én -, hagyjuk a pénz dolgokat, én bízok magukba.
A tűzoltókülsejű kissé pislogott ettől. De Egmont csak azt mondta:
- Előterjesztésünk nem pénzügyes.
Erre eszembejutott őfelsége tanácsa:
- Mostan ez aktuális. Majd egy-két nap múlva - mondtam és szemhez emeltem nyeles pápaszememet, aki felső zsebembe csüngött valódi nikkel láncon.
Erre a tűzoltásügyi miniszter olyan nagy tisztelettel nézett rám, hogy teljesen nyitva lett a szája.
De nem szőr Ekmont, akinek szervezete úri dolgokkal ellen állóbb volt.
- Mégis kérem felségedet, ezt hallgassa mostan ki belőlünk, mert fontos.
- Ám legyen - mondtam. - Kegyes akarok lenni a sors akaratából.
- Mialatt úton volt, kaptuk az értesítést, hogy Warins Bob, a kalóz fia megszökött Batáviából, ahol mint kényszermunkást alkalmazta a törvényszék.
- Ez a Warins Bob, akinek trónkövetelés forog fenn?
- Igen. Rab volt a batáviai fegyházba és megszökött.
- Pedig az igen nehéz, mert tízlépésenként őr áll. Szigorú tartózkodási hely.
- Felséged bizonyára tudja, hogy Warins apja Alvarez ellen harcolt, és atyja őfelsége legyőzé mindkettőt.
- Igen, ez nálunk szokás - mondtam.
- A fia, Warins Bob megesküdött ítélet előtt, hogy ha kiszabadul, megöli a sziget uralkodóját és a számüzetésben élő Alvarez köztársasági elnököt.
- Az ember annyi mindenre megesküszik egy főtárgyaláson - szólék leereszkedőn.
- Warins Bob a szigetvilág legügyesebb és legveszélyesebb gonosztevője.
- Csekélység - felelék gúnyosan. - Micsoda akkor a Holdvilág Charley?
Erre köhögött.
- A bennszülöttek között igen sokan Warins pártján vannak, mert szerették az öreg kalózt, Warins bizonyára visszatér a szigetre, talán már ott is van, és felségednek azért kell hazajönni, hogy a nép ne higgye gyávának, és e nehéz órákban ott álljon az élénk.
- És gondolja, Sir Egmont, anyám bátyja, hogy az a Warins Bob majd meg akar ölni?
- Biztos, hogy megkísérli.
- No, majd jól fejbe ütöm - feleltem, és ezzel a kihallgatás végetért.
Most mi lesz? Attól a csirkefogótól nem félek, de csakugyanbaj, hogy a király Szingapurban lekéste a csatlakozást a trónjához.
És már régen ment a hajó a nyílt tengeren. Sétálok.
...Szép este volt. Az ég csillagos, a tenger sima. Tükre.
Enyhe szellő és kellemesség. Pláne mer jóllaktam, ami nálam a természet szépségeihez tartozik.
Már nem is látszott a part se. Csak tenger meg ég, és mert közeledett a nedves idő, nagy köd lett lassan, amibe belehaladt a hajó.
Igen jó motoros volt ez, csudaszép és gyors is. Azután láttam, hogy egy tiszt áll mögöttem az udvarijas távlattal.
- Maga nekem áll itt? - kérdem.
- Igenis felség - mongya ő.
- Hát ezt talán mellőzzük - mondom királyian.
- De felség engedelmével, én itt a segédszárny vagyok.
- Még akkor sem. Szeretek egyedül emlékelkedni, ez forog fenn.
Mondom.
- Parancsára de a felelőségem...
- Semmi felelősége itten nem kézenfekvő, és azonnal távozzon - szóltam királyi haraggal. Mire ő el.
Rögtön jobban éreztem magamat, ahogy a szárnysegéd repült. Odament az egyik fiatal matrószhoz.
Az biztos egy szárnyinas. És elküldte valahová. Most szőr Egmonthoz küldi bisztos.
Attól félek, tehát pucoltam. Különbenis olyan köd lett, hogy az ember az orráig sem látott. Ilyenkor igazán jó csak a fedélzeten csavargani ogni.
Bárha akkor emlékesztetett az éjjel engemet arra az iszonyú félelmetes éjszakára, amikor a kisportolt Mr. Gould, aki Fernandez néven régen herceg, nyakamba hulla miután vízbelökém, halva, majd pedig vízbelöke a Piszkos Fred, kit messziről néztem, amint hoszta fehérrel letakarva és ismét vízbedobá egy loccsanással, Fernandezt, Mr. Gouldot... Rémes éjszaka volt asz ot... Akkor is ilyen ködben halattunk, és előzőleg és láttam a kapitány külsejével aszt a valakit a kísértetett. Aki két alakban járt és...
És megint láttam! Itt! Ezen a helyen. A kapitány kísértetett!
...A köd mint melegvizes rongy feküdt az arcomon... csepegett minden, pedig nemvolt eső sem, csak nagy, nagy gőzös forró köd az egész véktelen Ocejánon és egyszercsak ahogy befordulok az egyik kabinnál, hát éppen beleütközök.
A kísértetbe!
Arc az archoz, a Hono-Lulu sztárkapitánya áll előttem!
- No mi az, José? - kérdezi hidgadt nyugalommal és dohányoz.
Én pedig kövédermedten, mint akit villámsujta. Mer esz a kísértet. Mer mit keres itt a Holono-Lusztár kapitánya.
- Ön... mit csinál? - kérdezem kissé idegesen, mivel kissé ideges voltam. Mer a köd, a nedves monszun előtti szélcsendesség idegességet képez.
- Én is Almirába utazom, José.
- Ne mondja José. Én itt egy király megbízásából környezetét becsapom. Azt hiszik király vagyok.
- Úgy?... No én nem akarom ebben zavarni. Ellenben mondja. Mr. Gould kabinjában volt egy kis fiókos szekrény. Nem sejti, hogy ez hol lehet?
Ennek most nincs más gondja!
- Kapitány úr! Berendezési tárgyakat én nem csenek - feleltem királyhoz illően.
- Nem is erre gondoltam. De talán látta. No mindegy.
- Jó éjszakát kapitány úr.
- Jó éjszakát király úr - felelte, és mosolyogva kezet fogott -, maga legény a talpán. Akar cigarettát?
- Köszönöm, de itt királyi dolgom van.
Odább ment és már elnyelé a szürkeség, ami gomolygott. Én pedig épen ahogy mentem vissza szőr Egmonttal találkozám, és vele volt a segédszárnyas.
- Felség... aggódtam, hogy egyedül sétálgat.
- Nem szeretek máskép.
- Pedig uralkodónak még saját hajóján is ügyelni kell, mert felbérelt merénylők mindenhol lehetnek.
- Azokat én majd jól fejbeütöm, csak azt tessék mondani énfelségemnek, hogy miért utaz velünk a Hollo-Nunulusztár kapitánya, tudtommal.
- Nincs erről tudomásom - felelte.
No ez jó.
- Dehiszen beszéltem vele itten az előbbéppen nincs egy perce se hogy beszéltem vele. Itten az előbb.
- Az ki van zárva. A hajón csakaz Ön környezése utazik és a legényesség valamint.
És úgy nézett rám, mintha én ép nem lennék elméjű.
Nem szóltam. Ezt a históriát már túlonbőven ismertem, semhogy vitatkosszak. Tehát kísértet, aki kapitányos külsejű átszállt a hajóra.
- Kérem felség tartózkodjék a kajütjébe, vagy pedig a segédszárnyassal kísértesse magát. Mondom jó. Azután visszamentem a fülkébe.
De később ez jó az éjjelbe benne lehetett, kisliszoltam óvatosan. A szárnyas nem volt közelben. Azért láttam vagy tíz lépésnyire. A korlátra támaszkodva állt a könyökén. Mit tudja ő, hogy itt olyan uralkodó forog fenn, aki nesztelenül tud járni, mert trónörökös korában ezt az előélete megkívánta?...
Az ajtó sem nyikorgott, hát nem sokára jó messzibe voltam. Csak itt ott járt egy matróz, alig látható a ködben, azután hosszú ideig csakcsend, és cuppantak a cseppek, ahogy leesett a vasról a sok nedvesség...
Azon a helyen nem volt a kapitány formájú kísértet. Ez biztosan valami bűnügy háttere ami mögötte lappang. Kísértet?
Én mindenesetre fejbeütöm. Ha jól bírja akkor csakugyan kísértet. De ebbe nem bízom. Csak olyan nehéz az ember melle, mintha a ködnek sujja lenne, pedig jól tudom, hogy a köd az légüres tér. De nagyon hasogat a fejem, pedig ez a nedves elő-monszun időnek a járása.
Ez a halk duruzsolása a víznek is furcsa... A kezem olyan vizes, mintha nem törülköztem volna. És hideg. Mikor pedig negyvenkétfokot mutat a pluszmérő árnyékban. És fázik a gyomrom... És egyre csak nehezebb lesz ez a gőzfal, ahogy megyünk beléje...
Nagyon rossz járása van itt az időnek. Ilyenkor mindenki veszekedős szokott lenni a kocsmában. Ez az a járása az időnek, amitől trónörökös koromban hamar bicskázott az ember.
Elannyira, hogy kigombolom ingem gallérom, de így is sós nyúlós, vizességgel vagyok teli, és úgy lüktet a torkom, mint egy percmutató...
Ott... Ez a csillanás a ködben egy sapkaellenző visszfénye! Most elő a zseblámpásom, mer azt koronázás előttről megtartottam...
Utánasietek és amikor a közelébe érek gombon nyomom a lámpást. Fény a ködben! És látom.
Ő az!
A kapitány! Mosolyog, int és siet...
De én utána.
Megáljjon.
Azonban előbb ér a kabinok közé, és elnyeli a köd. De hallom a nyikorgást. Ajtónyikorgás volt a közelben valahol! Ez bement egy kajütbe. Csak nem látni hová. Mert köd...
Ha kell én átkutatom az összes kajütöt! De szembenézek a kísértettel!
Az első kabin ablaka sötét. Ez volt? Lenyomom a kilincset és benyitok. Sötét van bent is.
De nemcsak sötét, hanem mozdulattalan minden és a bal szememen át szúr a monszunidő bele, és egy ködből való hegyes tűt az agyamba...
A sötét és a csend valami olyan különös, hogy a nyelvem száraz lesz és mintha a torkom megvastagodna.
Én ott féltem, és a szívem olyan hideg lett, meg a térdem megingott.
Jaj mi ez?
Felnyomom a gombot, hogy a zseblámpa újra világítson.
És azt hiszem, hogy megőrültem!
Ha lett volna bennem hang én sikoltok. De nem volt. Csak becsaptam az ajtót és futottam, de remegve, mintha maláriás roham rázna... futottam és reszkettem.
Mert a zseblámpa fénye megmutatta a kabint és az asztalon egy nyitott koporsóban ott feküdt sárgán, szalmaszínű bajusszal, fekete szemgödörrel Mr. Gould!
A Fernandez... Aki régen herceg, akit eddig kétszer a vízbe dobtak (folytatása következik.)
KILENCEDIK FEJEZET
1
Fenyegető alakok közeledtek lassan. Közöttük első sorban a bekötött fejű Tulipán, őfelsége tulajdonosa.
A súlyos, feszült csendben csak a Kegyelmes őrizte meg előkelő nyugalmát.
- Várjatok - mondta csendesen. - Tisztázni kell, hogy mit akar itt ez a kölyök.
- Betolakodni, zöldfülű! - mormogta Velő fenyegetően.
- Az bizonyos, hogy nem kezdő - szólt elismerően Tulipán, és a kötéshez nyúlt. - Az ütés, amit kaptam, mellette szól. Ezt kénytelen vagyok mentségére felhozni.
- De miért ütött le, ha nem volt oka félni? És hová akart futni? - kérdezte Velő.
- Gyanús, azt nem mondom, és semmi esetre sem árt, ha megölitek - felelte a Tulipán, és vállat vont -, de nem kezdő, az bizonyos.
A Kegyelmes hosszan nézte ujjai között a szivarhamut.
- Vezessétek a Nagy Bivalyhoz! Azt mondta, hogy ismeri a Nagy Bivalyt.
Ismét vezették a herceget, kanyargós, földalatti folyosókon. Most már valószínű, hogy innen soha többé nem kerül élve a napvilágra. A nyirkos, penészszagú katakombákban felfelé vezetett az út. Egyre meredekebb lett a kanyargó folyosó, míg végül földbe vájt lépcsőkön haladtak. Azután beléptek egy rosszul világított helyiségbe. Most már látta a herceg, hogy hol vannak.
A Négy bölcs Sintér nevű "hotelhallba" hozták. Tulipán ment elöl. Velő és társai közrefogták a delikvenst.
A kocsmáros még most is ott állt a két demizson nevű üveg mellett, közönyös vendégei a padon ültek bádogpoharaikkal, csakúgy, mint az imént, és az ablaknál az a fiú szájharmonikázott, aki a herceg belépésekor is az ablakpárkányon ült. Egy kövér, kócos, mulatt nővel bővült csak a társaság, aki a pad előtt a földön feküdt és hortyogott.
Ott ült továbbá egy ládán Buzgó Mócsing, akiről a herceg tudta csak, hogy alapjában véve az igazi Trebitsch. A fenyegető csoport, élén a tömzsi Tulipánnal, nem keltett feltűnést.
- Buzgó Mócsing! - kiáltotta Tulipán. - Azonnal add vissza a két és fél dolláromat.
Az igazi Trebitsch felháborodottan lépett eléjük.
- Ezt kikérem magamnak! Én leszállítottam az árut - és a herceg felé fordult -, maga a tanúm.
- A te árud fejbe ütött! És megszökött.
- Erős és ügyes embereket kértél. Hát aki téged leüt, az nem gyenge, és ha elszökik, akkor ügyes is... Nézzék meg ezt a fiút! Csupa erő! Ne hagyja magát szidni, barátom...
A herceg újabban gyanúsan népies tüneteket észlelt magán. Például hirtelen haragú lett, és ilyenkor ütni szeretett volna. Most is szép lassan felforrt.
- Maga piszok rabszolgakereskedő! - kiáltotta dühösen. - Hitvány gazember!
- Most nem erről van szó - felelte idegesen az igazi Trebitsch. - Személyeskedéssel nem megyünk semmire.
- Legszívesebben betörném a fejét.
- Mi hátráltatja ebben? - kérdezte csodálkozva Velő.
Puff!
Őfelsége legmagasabb ökle olyan szabályos balegyenessel csapott bele az igazi Trebitsch arcába, hogy elismerő zúgás honorálta. Viszont Buzgó Mócsing bravúros gyorsasággal, de rendkívül erőteljesen szájon kapta őfelségét, hogy elsodorta a kocsmárost, valamint az egyik demizson nevű óriásüveget.
- Azt hiszem - lihegte Buzgó Mócsing -, üdvösebb, ha nem torzsalkodunk.
A herceg ismét rávetette magát, de egy újabb pofon, megtoldva egy gyors rúgással, a falhoz repítette. Az arca már szinte felismerhetetlen volt a sok veréstől. Az agyában ezer harang csengett-bongott, és iszonyúan fájt a bal füle, amely a cimpa mellett beszakadt kissé.
- Szerintem ne folytassuk - ajánlotta ismét Buzgó Mócsing.
- Adjanak egy pohár vizet! - suttogta a herceg. - Délután ittam utoljára.
Rongy- és pálinkaszagú kazán volt ez a kis bódé, a mocsaras vidék talajgőzöktől súlyos forróságában.
A kocsmáros megvető arckifejezéssel betöltött egy fél pohárka pálinkát, és vízzel hígította. A herceg felhajtotta, és úgy érezte egy pillanatig, hogy nyomban megfullad. Minden erejére szükség volt, hogy ne köhögjön.
Azután forróság öntötte el. És nekiugrott a türelmesen várakozó igazi Trebitschnek. A rúgást elkerülte, a csattanó pofont most nem érezte... Csak lihegett a mohó vágytól...
Megölni!
Propellerszerű sebességgel zuhogtak az ökölcsapásai, és az ördög tudja, honnan származott ez a mozdulata, térddel gyomorba rúgta az ellenfelét, hogy felbukott. Zuhanás közben az igazi Trebitsch magával rántotta. Hörögve, harapva, bokszolva gurultak a földön... A herceg vérében lángra kapott a pálinka. Forrón zúgott az agya, állati, gyilkos, pusztító örömmel verte az ellenfél fejét a padlóhoz.
Amikor újra felugrottak, mint valami tigris vetette magát a harcba. Rúgott és ütött, míg egy horogütéstől Buzgó Mócsing a lebuj sarkába repült, és mielőtt felállhatott volna, őfelsége a legelső keze ügyébe kerülő üres ládát belevágta, és már ugrott volna az alélt emberre, hogy megölje, de visszarántották.
- Hohó!
- Eressz! - hörögte.
- Ha egyszer rongy lett, akkor békén kell hagyni - mondta Velő, miközben fogta a herceget, aki kissé dülöngélt is a rumtól.
Őfelsége arca egyetlen darab nyers hús volt, két szeme alig látszott ki dagadt üregéből, tülök formájúra vert orra, néger módra feldagadt szája, kék és ibolya horzsolások, dudorok a csinos, finom vonású herceget ritka jellegzetes csavargóvá torzították.
Buzgó Mócsing lassan felemelkedett. Pácoltra pofozott arcán alig volt egy ép folt, de azért diadalmasan szólt oda Tulipánnak, miközben a fiúra mutatott:
- És ez neked rossz áru?!
2
- Mit akartok itt ezzel a vad suhanccal? - kérdezte a vendéglős.
Már rajta is maradt az új név. Az alvilágban gyorsan keresztelnek, és mindig találó nevet adnak.
- Gyanús alak. Orvul megtámadta Tulipánt. De azt mondja, hogy a Nagy Bivalynak hozott üzenetet.
Erre csend lett.
- A Nagy Bivallyal akar beszélni - mondta Velő a vendéglősnek. - Szólj neki.
- Én?! Talán megőrültél - felelte rémülten.
- Menjen be ő maga, ha ismeri - ajánlotta egy másik.
Valaki megfogta a herceget a nyakánál, és a kis elfüggönyzött ajtón keresztül belökte egy helyiségbe.
Ott állt a Nagy Bivaly szobájában. Hercegi lakosztálynak felel meg az alvilágban. Négy penészes vályogfal, semmi bútor, a földön egy gyékény, azon feküdt a Nagy Bivaly, az embergyűlölő, és mellette lámpa bűzlött füstölögve.
A Nagy Bivaly mesztic volt. Valószínűtlenül magas és széles. Valóságos hústömeg. Gömbölyű, kopasz feje, nagy, bennszülött szeme és duzzadt néger ajkai félelmetesen idegenszerűvé tették, mert a bőre szinte teljesen fehér volt.
Kifejezéstelenül nézett a fiúra. Fatörzs vastagságú karizmán egy horgony látszott, kék és rózsaszín tetoválással. Kivágott trikója még néhány tetoválás szegélyét szabadon hagyta.
- Öljön meg - mondta a herceg -, azt hazudtam, hogy ismerem magát.
A Nagy Bivaly üres, halott tekintete mozdulatlanul meredt rá.
- Ki vagy?
- Fülig Jimmy... öccse... - megpróbált előkelő rokonságára hivatkozni. Ilyesmi sokszor beválik.
- Hazudsz.
A petróleum és a föld szaga langyos tömbként állt az odúban. A Nagy Bivaly felemelkedett, lomhán, nyugodtan.
- Ki lökött be hozzám?
- Nem... tudom...
A herceg vakargatni kezdte a mellét, szépen befelé, a bot irányába.
Azután lesújtott! De a Nagy Bivaly keze boszorkányos gyorsasággal kapta el, és magához rántotta. Amikor a fiú nekizuhant fejjel a hatalmas mellkasnak, úgy érezte egy másodpercig, hogy ez az ember könnyedén eldobhatná őt, mint valami kis kavicsot. Elkábult.
Rövid mozdulattal kilódította az ivóba.
- Ez az ember le akart ütni ólmosbottal!
Az ivóban tartózkodók (igen sokan elmentek, amikor a herceget belökték a Nagy Bivalyhoz) vigyorogtak.
- Azt akartam, hogy megnézzétek, mielőtt szétlapítom!
- Azt mondta, hogy ismer téged... - jegyezte meg a kocsmáros.
A Nagy Bivaly megfogta a herceg nyakát.
- Majd mondd a halaknak is...
- Én a Piszkos Fredhez jöttem...! - kiáltotta kétségbeesetten, mert érezte, hogy a nagy marok egyetlen szorítására vége lesz.
Nagy Bivaly szomorú, kegyetlen szemei egy pillanatnyi szünetet jeleztek.
- Mi?... Te ismered... Fredet?...
- Csak úgy, ahogy téged - jegyezte meg a vendéglős.
- Ez tévedés - mondta valaki, aki most lépett be a helyiségbe, de nem vették észre. - A kölyök csakugyan jól ismer, és ne merd megölni, Bivaly!
Piszkos Fred állt az ajtóban.
A herceg agyában tótágast állt minden. Gyermekkori barátai letagadják, hogy ismerik. Piszkos Fred, akit sohasem látott, kijelenti, hogy jó ismerősök.
De a Nagy Bivaly keze egy hajszálnyit sem engedett a szorításból. Úgy nézett Piszkos Fredre, hogy néhány gyengébb idegzetű rablógyilkos megborzadt. Zöldesfényű, vérszomjas gyűlölet izzott a tekintetében.
TIZEDIK FEJEZET
Őfelségem I-ső Fülig Jimmy naplója
V
Mi Őfelsége első Fülig Jimmy írjuk eztet kelt mint fent saját kezünküleg uralkodásunk első évének sorskegyelméből valamelyik napján.
Mostan el kell sajátítani eszt a kifejező módot, mert ilyen leveleket látok naponta és alájuk írok. De még mindég nem mondtam el, hogy mitől írom a naplót. Asz úgy volt, még a hajón, épen beszéltünk erről a kirájal, amikor még azt hittem, hogy nagy dolog uralkodni.
Rájöttem, hogy uralkodni nem is nehéz, csak trónhoz jusson az ember ebbe a tolongásba.
Mer az egész világ olyan mint egy nagy tolongás: hol elől van az ember, hol hátul.
Uralkodásom első esztendejében érkesztem Almira szigetébe a fővároshoz. A parton ökröt, ágyúkat és rakétákat is sütögettek, fellobogózták meg zene. És egy csomó katona sorvfalt állt és kendővel intettek és mind a pár száz ember így szólt hozzám: Éljen! Éljen!
Több alkalommal bejártam a világot, de ilyen szép fogadásban még nem részesítettek egy kikötőben sem.
A partra úgy szálltunk, hogy elöl ment a hídlakó, aki újra megkopaszódott, mert főt hajon volt. Kezében a kalap. Azután Én és Egmond és Mögöttünk a gyászoló rokonság. És közben zene, de mindenki szalutált, vagy hajadon állt főn és a néptömeg erre ismét megjegyezte, hogy: Éljen a király ami igen helyénvaló közbe szólás ilyenkor.
Egmond szőr, akit régen ismerek, mert tudom, hogy anyám bátyja és homlokán egy régi seb miatt a kardheg. Azonban így szólt:
- Integessen Felség!
És én erre szótfogadva hunyorítottam szemmel és hivogatva integettem a fejemmel, de miszerint Egmont ször, anyám bátyja ettől egészen ideges lett.
- Ne így, Felség, hanem kézzel.
Erre mutatóujjammal tréfásan megfenyegettem népemet és Egmond sóhajtva mondá, hogy inkább eztet most hagyjuk abba egy időre. Ennek az egmondnak semmi se jó. Pedig egész belejöttem.
Akkormikor én is partra léptem megint zeneszó mellett, így szólt mind: "éljen!" és engem elvezettek egy egész bevirágozott hintóhoz.
Most mentünk a főleg várba. Mert itt volt egy hegy, azon egy főlegvár. Erről már beszélt az elkalódott uralkodó, hogy ami tetőn van az főlegvár.
Igazi nagy vár falakkal, ágyúlőrésekkel és felette az éggel. És itt is elsütöttek ágyút és belevágtatánk a várudvarra, ahol a teljes helyőrség (mind a 20 ember) kinn ált gládé gélád glédában. Egy egész sor tüzet adtak, és szerencsésen megérkeztünk és kiszállánk.
Majd pedig elémjött a kapuból, egy magas, mosolygós, szép asszony, de teljesen ősz.
No most az anyakirály gyön, gondolom, ez fog a fijáért sírni.
De esz érthetetlen! Hallottak ilyent?
Kitárta a karját és elém jött:
- Fijam!
Igen. Azt mondta, hogy fija vagyok. És nem mintha tudnám. Mit szólnak? Ha legalább hasonlítanánk őfelségemre. De nem is.
Ebbe meg kell bolondulni!
De olyan kedves volt esz asz asszonyság és úgy átölelt, megcsókolt és bizonyez régen nemvolt velem, hogy én is őt megcsókolám. Mer engem nem csókolt meg anya több mint tíz éve. Most jól esett esz, akkor is ha az anya másé.
Az anyai csók és ölelés mégis asz enyém volt és nem cseréltem volna el egy igazi szépleány csókjáért.
Mer ilyen marhaságok vannak és én koronámra mondom (ami királynál nem csekélység), akkor éppen úgy szerettem ezt az asszonykirályt, mint a magam valódi mamáját.
Pedig azt nagyon szerettem, pedig Davonshireben nyugossza örök álmát szegény amilyen jó volt, a sírban szegény.
Nem szégyelem leírni esztet, mert még egy csavargónak is lehet mamája épp úgy, mint a jobb embereknek...
...Hogy a tárgyra térjek, én már gyerekkoromban is nagyon kíváncsi voltam, mint természetű. Én egyszer feltörtem az iskolába lort Nelszon mellszobrát, hogy lássam, mivan benne.
Semmi sem volt benne, csak légüres tér. De aszt láttam. Így voltam most is, mer nem tuttam, hogy mi ez a játék velem itten? És egyedül maradtam Gombperec higaldóval, aki bizonyára mindent tud belül az agyvelejében erről az ügyről, és szívesen feltörtem volna a fejit, mint ahogy a mellszobrot szokás, hogy lássam, mivan benne.
Lehet, hogy csak légüres tér.
- Felség - mondja a hídlakó -, óhajt pihenni?
Akkor már szobában voltam, aszén királyi lakásomban.
- Én szeretnék beszélni szőr Egmonttal.
- Holnap délelőtt a kihallgatáson szokás szerint.
- Aszonnal - mondom ellentűrést nem ismerő hangon. Erre ő szomorú arccal kiment. Szomorú volt, mert neki fontos az udvari tikett, ahogy mongyák.
Jött a szőr, Ekmont.
- Felsék - mondja -, ön öltözzék a marsal nevü katona uniformisába, mert ez a király ruhája itten.
- Dehát én vagyok itt az új király?
- Úgy van. Fernandez, aki régen herceg elhunyta és új régen herceget nem jelölünk, eszt egy hónap előtt törvényeztük. Így ön tehát gyakorolhatja királyi jogát, amihesz kiskorú volt. De most esz nem baj, mert már nem annyira kiskorú.
- Nésze! - mondám eccerűen. - Maga anyám bátyja, jól ismerem homlokán a sebet. Maga tudja, hogy én nem vagyok én, hanem egy helyettesem, aki király. Asz igazi St. Antonio Szingapurban van. Tehát ezt itt mire véljem miszerint?
Rövid habozás után mondta:
- Halállal bűnhődne, ha elhinném felség, amit mond: hogy ön nem az igazi uralkodó. Törvényeink szerint, aki a királyi méltóságot bitorolja, azt kötéláltali akasztásra mondják ki.
- De engem a király megbízott.
- Eszt nehéz lenne itt most bebizonyitani, valakinek, akit reggelre felakasztás általi ítéletben bűnösnek mondanak ki.
A mindenit. Ez keszd meleg lenni a helyzet. De szőr Egmont nevet.
- Azonban ez csak tréfa. Ugyebár tréfált felség? Ugyebár ön a mi királyunk?
- Asz vagyok, - felelém csendesen és ő rám hagyott engem, magamra, hogy az inas feladja nekem a marsal nevű katonaruhámat, amellyel szép kis pác kezdődik itt. (Folytatása következik.)
TIZENEGYEDIK FEJEZET
1
A Nagy Bivaly szorította a herceg nyakát.
- A fiút nem ölheted meg - mondta Fred.
- Úgy. És miért?
- Mert én ölöm meg! És aki ebben megakadályoz, az mehet a fiú után.
A mesztic óriás bambán nézett egy másodpercig.
- Ez a gazember a Honolulu-Staron utazott - kezdte vészjósló arccal a kapitány. - Tudta, hogy egy ládában voltam a hajófenékben, és mielőtt kikötött a hajó, ez a kölyök felfordította a bőröndöt, és rátett egy csomó nehéz poggyászt.
- Kérem ez tévedés... - mondta a herceg - fogalmam sem volt róla, hogy ön is a hajón van, Mr. Piszkos.
- Hazudsz! Te voltál! Éjfélig feküdtem a fedelére borított bőröndben!... Majdnem megfulladtam!...
- Ha-ha-ha...
A Nagy Bivaly felkacagott, és amikor Piszkos Fred nagy léptekkel megindult, hogy jogos áldozatát követelje, eléje állt.
- Ez a fiú mától kezdve a barátom! Értetted?
- A fiút én megölöm!
Feszült várakozás.
- Verekedni akarsz?
- Végezni akarok veled! Ez a suhanc, aki bolondot csinált belőled, tetszik nekem! Jaj annak, aki hozzányúl...
A kapitány lassan át- meg áthúzta csúf kecskekörmeit a szakállán. Arca ezer ráncba vonult egy gúnyos vigyor köré:
- Itt mindenki fél tőled, mert nem tudják, hogy buta vagy. Olyan buta, hogy az erőd sem számít. De én elbánok veled Bivaly! Tudhatod!
A toprongyos, szakállas, kissé öreg Piszkos Fred úgy beszélt Szingapur rémével, mintha egy jámbor kecskegidát szánna, mert ostobán a sínekre tévedt. Mi volt az, ami mégis visszatartotta ezt a kolosszust, hogy szétlapítsa egyetlen csapással a gondozatlan, ősz kapitányt? Talán a szennyes kezek egyike, a bal, amelyet hanyagul a nadrágzsebébe süllyesztett, miközben jobbjával a szakállát cirógatta.
Az a bal kéz egy kést vagy pisztolyt szorongat, és Piszkos Fred nem szokott habozni.
- A fiút nem bántod, vén fecsegő bolond.
- A fiúval végzek, te élő marhakonzerv!
"Csak tudná az ember, hogy mit szorongat ott, ahol az ököl formája kidudorodik a zsebében" - gondolta a Nagy Bivaly, és fújt dühében.
- A fiú sehová nem megy nélkülem.
- Az nagyon okos lesz - vetette közbe Tulipán, és bekötött fejéhez nyúlt. Az igazi Trebitsch is helyeslően bólogatott egy nedves rongy alól, amelyet feldagadt arcára borított.
- A Vadsuhanc megérdemelne egy kis "hideget" - mondta a vendéglős -, leütötte a Tulipánt, összetörte Buzgó Mócsingot, rátámadt a Nagy Bivalyra, és kikezdett veled is, kapitány.
- Csakugyan szorgalmas fiú - jegyezte meg Piszkos Fred összehúzott fél szemmel. - Azért mégis végzek vele.
A Nagy Bivaly szinte rávetette már magát, de Piszkos Fred zsebében még jobban kipúposodott az a kés vagy valami, ahogy megszorította.
A Nagy Bivaly kihúzta magát.
- Nekem ez a fiú tetszik! - mondta végül is határozottan. - Nemcsak azért, mert kicsúfolt egy vén bolondot, hanem azért is, mert nem ijedt meg itt senkitől... Vadsuhanc! A barátom vagy! Menj a szobámba! Ezentúl együtt lakunk, és senki sem fog bántani!
Általános megdöbbenést idézett elő a kijelentés. Az embergyűlölő Nagy Bivaly lakótársat vesz magához? Egy kölyköt?
- Csak fecsegj. Minél többet beszélsz, annál nevetségesebbé teszed magad, mert a fiúval végzek - dörmögte Piszkos Fred, és leült a földre. Miután a Nagy Bivaly elment őfelségével, a kapitány még mindenfélét morgott magában halkan, azután a vendéglőshöz fordult:
- Egy átkozott detektív elkobozta a kikötőben a revolveremet, de ami rosszabb: a késemet is. Kinek van egy bicskája?
És előhúzta bal kezét a zsebéből, a kidudorodó valamivel.
Egy alma volt nála mindössze.
2
A herceg halálos fáradtsággal ült a dohos odúpadlón.
- Éhes vagyok - mondta Nagy Bivalynak, mert nem törődött már semmivel kimerültségében.
Az óriás egy pillanatra zavarba jött. Azután kiment az odúból, és rövidesen visszatért kenyérrel meg hússal. Komoran nézte a fiút, amint eszik. Először életében fordult elő, hogy megtett valamit, amire kérték.
- Honnan jössz?
- Batáviából szöktem.
- Mit akarsz itt?
- Nem tudom... És... most aludni akarok. Kimerült vagyok.
És végigfeküdt a gyékényen. A Nagy Bivaly gyékényén. Több gyékény nem volt a helyiségben. Az óriás ott ült keresztbe font lábain, mozdulatlanul, reggelig. És nézte az alvót. Vigyázott rá...
És másnap már mindenki tudta, hogy a Nagy Bivaly elvesztette az eszét. Egy kölyköt becéz, mintha a dadája lenne, vigyáz rá, és magával cipeli mindenfelé.
Jaj lenne annak, aki belekötne vagy bántaná. A Nagy Bivaly, aki soha életében senkit sem szeretett, tisztára megvadult a szeretettől.
Este valaki bekiáltott:
- A Kegyelmes összehívja a Hidegek Tanácsát! Egy óra múlva vár téged is!
A Nagy Bivaly először a keze ügyébe eső üveget emelte fel, hogy hozzávágja a hírnökhöz. De a herceg egy könnyű mozdulattal elvette tőle.
- Ezt nem szeretem - mondta szemrehányóan, és a mesztic úgy pislogott, mint egy megszégyenített kutya.
- Mondd... hogy ott leszek - motyogta azután a bekukkantó egyénnek. - De várj csak. A Vadsuhancot is viszem, mert Piszkos Fred esetleg kihasználná az alkalmat, hogy megtámadja.
A hírnök szinte támolyogva ment el. Soha ilyen csodát! A Nagy Bivaly meghülyült!
- Mi az a Hidegek Tanácsa? - kérdezte a fiú.
- Minden társaságnak van egy elnöke, és ezek az elnökök is egy klubban vannak. Ez a Hidegek-klubja. Olyanról tanácskoznak, ami itt mindenkinek fontos.
- És miért Hidegek?
- Mert nem melegíti őket belülről semmi. Mindig úgy tesznek, ahogy az érdekük kívánja, és aki másra is hivatkozik, azt kinevetik.
- És ki a Kegyelmes? Ő is bűnöző?
- Nem olyan mint mi. De nagy bűnt követett el, amiért halálra ítélték.
- Hol?
- A Boldogság Szigetek fővárosában. St. Antonio uralkodó főherceg ítélte halálra.
- Mi?... Hogy hívják a Kegyelmest?
- Alvarez néven köztársasági elnök volt... Mi bajod?!
Őfelsége elszédült kissé.
3
- Erről mondj el mindent - kérte a Nagy Bivalyt.
- Nem lehet itt sokat tudni. Alvarez éppen Warinsszal, a kalózzal harcolt, amikor mindkettőjükre lecsapott St. Antonio. Alvarez pénz nélkül érkezett ide. Ez már régen volt. Többen menekültek onnan az ő emberei. Sok nagyvállalat hirtelen megszűnt Almirában, és ezek újra gazdagok lennének, ha St. Antonio elveszítené a trónt, és megint Alvarez köztársasága jönne. Ezek a vállalatok segítik pénzzel, és Alvarez megszervezte itt az állástalan matrózokat meg egyéb népeket a klubokban. Minden klub vezetője, ha kell, egy csomó embert állít a tagjai közül, és Alvarez valami alkalmat vár, hogy ezeket felfegyverezze, és rajtaüssön St. Antonión. Az is így rohanta meg őt. Ha elfoglalná a szigetet, akkor az nagy jutalmat, nyugodt életet hozna a klubok lakóinak. De addig is pénzt és mindenfélét ad nekünk.
- De hát... az angolok védik a St. Antoniókat... - mondta a herceg, aki egészen elképedt mindattól, amit hallott.
- Politikához nem értek... Az biztos, hogy Alvarez nemcsak az alvilággal érintkezik... Vannak magas állású urak, akik tudnak a klubról... Különösen amerikaiak... ezeknek sok pénzük fekszik a megbukott köztársaságban. De ez mind homályos...
Őfelsége csüggedten hallgatott. Mennyi intrika, mennyi alattomos terv lappang a trónja körül...
Mi lenne, ha ezek tudnák, hogy ő, St. Antonio, itt van a fogságukban? Nyomban megölnék.
A herceg elindult, és Nagy Bivaly, mint valami óriási mameluk, követte. Azon az úton ment le, amelyen Velő és társai felhozták. Ez az este még most is élénk színekben virult az arcán. A daganatok kék, zöld és vörös véraláfutásai között egy felismerhető vonása sem maradt meg a csinos, angyalarcú fiatalembernek. Inkább torzképre hasonlított, mint emberre. Két szeme szinte eltűnt egy-egy fekete daganatban.
Vagy tízen üldögéltek a Kegyelmes körül, különlegesen torzonborz, fantasztikus külsejű egyének. Közöttük Tulipán és mellette egy hozzá hasonló alak. Ez az ember éppolyan tömzsi volt, mint őfelsége régebbi tulajdonosa, de teljesen sertésszerű, gömbölyű, borostás fejjel. A tömzsi egyén a Diétás Víg Fiúk sportklubjának elnöke volt, és Kannibál Béby néven közrettegésnek örvendett.
Ott volt még Piszkos Fred, a kapitány. Egy felfordított ládán ült, és késével a körmét piszkálta.
A középen egy zöldruhás, sovány, hihetetlenül hosszú férfi ült, karvalyorrú fejjel. Ez kétezer fontot ért élve vagy halva, és Holdvilág Charley volt itt a neve. Egy részeg, rongyos, ősz nő is részt vett a Hidegek-tanácsában, akit Mimózának hívtak, és kábítószerekben specialista volt. És az amerikai íróasztalnál, káprázatos eleganciával, ott ült a Kegyelmes. Már csak a Nagy Bivalyt várták, de végre megérkezett.
- A Vadsuhanc nem vehet részt a Hidegek Tanácsában - rikácsolta Mimóza.
- Semmi közöd hozzá, boszorkány! Majd éppen te mondod meg... - vicsorított rá a mesztic óriás.
- Kint várok - súgta a fiú -, nem kell veszekedést kezdeni.
Nagy Bivaly nem ellenkezett, és a herceg kiment. A klubhelyiség előcsarnokában pillanatnyilag csak Portás Robb üldögélt elmerülten, aki Buzgó Mócsinggal kockázott. Egy Brussából érkezett méregkeverő meglepte Robbot a kockákkal, amelyek egyik felükön némi ólommal voltak preparálva, azért ügyes dobással úgy játszhatott velük az ember, hogy a nehezebbik lapjukra essenek, és a jó eredmény ne pusztán a szerencsétől függjön. Miután mindketten ismerték a kockának ezt a tulajdonságát, a játék korrekt volt.
Különben csak átsiettek egyes alakok ide vagy oda gyűlésre. Szokatlan izgalom, sürgés-forgás látszott az alvilágban.
Portás Robb mögött az egyik akna ajtó jellegű deszkáján színes tábla függött:
AKI MER, AZ NYER!
Itt a hamiskártyások tömörültek egy önsegélyező és dalár egyesületbe. Egy hatalmas tábla figyelmeztette a tagokat a következőkre:
NE RONGÁLJUK A KÁRTYÁT
KÖRMEINKKEL!
A LAPOK HÁTÁT NEMZETKÖZI JELZÉSSEL
ELLÁTTA
AZ IGAZGATÓSÁG
MINDEN TOVÁBBI KARCOLÁS FELESLEGES!
JELSZAVUNK:
NINCS ÚJ A LAP ALATT!
- Halló! - kiáltotta a Buzgó Mócsing barátságosan, mintha a legjobb cimborák lennének. - Mi újság? Apropó, nem akarom megbántani, de ön tartozik nekem.
- Én... önnek?
- Na nem kell nagyon a szívére venni. Ez a Tulipán visszavette a két és fél dollárt. Én nem tehetek arról, hogy maga nem volt alkalmas eladásra. De nem lényeges... Ne csináljon gondot belőle. Ha lesz miből, megfizeti. Ilyen összeggel nem érdemes tartozni. Igaz?
Ekkora szemtelenségtől őfelsége elképedt.
- Ez igazán furcsa - kezdte dühösen, de az igazi Trebitsch mosolyogva legyintett:
- Sokféle furcsaságot fog még tapasztalni itt, ha Piszkos Fred nem vágja el a nyakát, amire, sajnos, kevés az esélye... Itt csak a Nagy Bivaly és Tüskés Vanek mert eddig ujjat húzni vele.
- Tüskés Vanek! - kiáltotta a herceg. - Halló! Hol találom?! Üzenetem van számára.
- Ott van a Pudingok között, ha érdekli magát. Egy vörös hajú disznó!
És dühösen elment. A Pudingok ajtaját egy folyosóval arrébb az igazi Trebitsch megmutatta.
- Kik ezek a Pudingok? - kérdezte őfelsége, akit nem kínozhatott annyira semmi, hogy mohó érdeklődése csökkenjen.
- Izé... Ezek biztosítással foglalkoznak.
- Mi? Hülyéskedik velem? Mi ellen biztosíthatnak ezek valakit?
- Álmatlanság ellen...
- Ember! Ne csúfolódjon.
- Becsületszavamra. Ha egy kereskedő bizonyos összeget fizet, akkor biztosítják arról, hogy tőlük nyugodtan alhat... És az ilyen helyre nem is törnek be... Tehát kettős biztosítás: Álmatlanság és betörés ellen!
- Szóval... Zsarolók?
- Hát... Ez kissé erős kifejezés, de igaz!... Azért hívják őket Pudingoknak, mert akit kiszemelnek, az addig remeg tőlük, amíg fizet.
- Ahá! És a puding is remeg.
- De nem fizet. Ez az egyetlen hibája ennek a tésztának.
Közben odaértek a Pudingokhoz.
A herceg bekopogott az ajtón, amelyen egy tábla függött:
PUDINGOK NYARALÓJA!
ZSAROLTA-LAK!
KÉRJÜK A T. TAGTÁRSAKAT,
HOGY A KLUB HELYISÉGÉT NE
LÁTOGASSÁK KÖZVETLENÜL
A BÜNTETÉS KITÖLTÉSE UTÁN,
MERT
AZ ELBOCSÁTOTT RABOKAT
FIGYELTETI:
a rendőrség
A kopogásra semmi válasz.
- Rúgjon az ajtóba egy nagyot - tanácsolta az igazi Trebitsch.
A herceg nekifeküdt az ajtónak, és benyitott. Olyasféle helyiségbe ért, amit a harcászatban "rókalyuk" nevű fedezéknek ismernek. Félkör alakú kazamata volt, füst, pálinka és ópium szagától fullasztó légkörrel.
Egy rácsos hajólámpa függött a mennyezetről, az szolgáltatta a világítást, de igen gyengén.
- Ki az? - dörmögte a homályban egy borízű basszus.
- A Tüskés Vaneket keresem.
- Úgy?... Itt vagyok.
Oldalról eléje lépett valaki.
A hercegnek tátva maradt a szája.
Az a tüskés hajú, sovány, vörös egyén volt, aki harmadmagával ellopta a pénztárcáját. Ez nem ismerte meg a homályban a torzképpé kékült és dagadt, piszkos, rongyos suhancban azt a finom külsejű idegent, akit kifosztottak.
- Mit akarsz?
A herceg ismét azt az óriás verekedővágyat érezte, amely az első összecsapás után állandóan küzdésre ingerelte, ha bántották. Máris elfelejtette az üzenetet, mindent...
- A pénzemet akarom!
Tüskés Vanek, aki maga is sápadt, suhancszerű ember volt, és senki sem hitte, hogy mire képes, amíg nem került sor verekedésre, közel hajolt a fiú arcához.
- Hát ez ki?!
- Semmi közöd hozzá! Gyáván és orvul megütöttél, miután elloptad a pénzemet...
A homályos sarkok megelevenedtek. Néhány imbolygó, fenyegető árny közeledett.
- Várjatok!... Hogy kerülsz ide, te kölyök?
- Talán húszan jöttök rám megint? Délelőtt is négyen bántatok el velem... Gyáva sakálok!
- Mindenki menjen innen! - üvöltötte Vanek. - Ez a kölyök emlegesse meg, hogy sakálnak nevezett.
- Helyes - felelte a fiú, és megnyalta az ajkait izgatottan. - De később se lépjenek közbe.
Basszus hang szólalt meg a sötét sarokból.
- Senki sem lép közbe. Tüskés Vanek ügye meg a tied.
A herceg, ravasz csellel, miközben a borízű hang tulajdonosa beszélt, a gyanútlanul várakozó Vaneket teljes erejéből megrúgta, és mint a vadmacska ugrott rá.
A Tüskés Vanek felkiáltott, és hátratántorodott. A herceg, aki valami csodálatos, kifürkészhetetlen harci kedv mániákusa lett, máris két sebesen csapkodó ököllel vetette magát a cingár Vanekre.
De hirtelen egy ismerős, acélkemény csapás zuhant az arcába. Tüskés Vanek vékony karjai hihetetlen erővel tudtak ütni.
A dagadt, eltorzult arc félig gyógyult sebeit iszonyú kínnal szakította fel az ütés. A másik balkezestől hanyatt esett, és nagyot koppant a feje.
- Akarsz még? - lihegte a Tüskés Vanek.
A herceg tántorogva lábra állt. Tüskés nyugodtan, hidegen, újra belevágott az arcába.
Harmadszor már csak nehezen emelkedett fel. De Tüskés Vanek gépies pontossággal lecsapott.
Az eddigi kínok semmiségnek számítottak a harmadik kegyetlen ökölcsapás fájdalmához viszonyítva.
Őfelsége félig agyonverten zuhant a földre, és egyetlen véres, égő húsdarab volt az arca. Elájult.
TIZENKETTEDIK FEJEZET
Őfelségem, I-ső Fülig Jimmy naplója
VI
Kelt mint ma uralkodásom esztendejében, fent. Almirafőváros saját kezünküleg idején Mi első Jimmy, uralkodásakor.
Ebbe is belejön az ember mint idővel. Mindig oda kell írni, hogy "kelt". Mer mostanmár megmagyarászta az Ekmont, hogy fontos a kelet. Én mint néhai tengerész nemcsak a keletet, hanem a szélrózsa más irányait is fontosnak tartom. De itten más a szokás amik vannak, hát mindegy.
Igaz. Még nem montam el mitől írom a naplót. Asz mék a hajón történt ottan. A király iszgatott volt a kiszállás mijat és mondá, csak rendben menjen minden. Reméli, hogy itten őt senki sem nem ismeri majt. Ő nem tuthatta, hogy köszben Warins szökése miatt jön asz Ekmont is érte, aki ismeri. Mert aztat már tudom, hogy senki sem nem tudja a valóságot, csak Ekmont (akit régen ismerek, mer anyám bátyja.)
Eszek ketten Ekmont és Helena királnő tudják hogy én nem vagyok én, hanem magam helyet engem kicserélt az igazi másvalakivel. Ők kiskoromtól fogva ismernek, ezért hát tudják, hogy sose láttak.
De minek esz?
És a többiek a tűzoltó, a hídlakó és az egész gyászoló rokonsák miért nem tudja? Mert nem tudják. Azt láttam, akkormikor a trónusra ültem a marsal nevű uniformis ruhában. Mellemen baloldalt egy csésze allja zöld csillaggal és sok hamis gyémántkő mek arany spárga meg egész vastag aranykötél is és a vállvirág arany. És én akkor pödörtem egy cigarettát.
Erre úgy nésztek rám mint derült égből a lecsapó bomba. Csak a királyné és Egmont, akit régen ismerek, mosolyogtak.
- Azt mondta a felsék - fordult a gyászoló rokonsákhoz - hogy elöl fog járulni a takarékossággal, ahoty asz angol király tanácsolá, mer asz fontos. És ezért királyunk ő maga a trónon sodor cigarettát és ünnepélyesen elszivja.
- Úgy van - mondom és asz öngyújtót is elővettem fennről, a csészealj mögötti zsebből, de csak szikrázott, ahogy nyomogattam és mondám: - A fene eszt a tüzkövet!
És a hidlakó erre úgy rángatta a válát kétszer-háromszor mintha virtustánca lenne. De szőr Egmont mégiscsak adott tüzt gyufából és mondá:
- Most ünnepélyesen kivárjuk a takarékossák jelképére képező szivarkázást.
És mind feszesen álltak.
A fene tud igy dohányozni, ha enyi ember felemelt állal nészi! Ugy hogy néhány slukk után eldoptam a cigarettát és ahogy jól nevelt hejen illik rátapostam, mert a trónus szőnyege nem jól birná a parást.
Erre ketten csuklani kesztek és Egmont szóla:
- Őfelsége eltaposta e szertartással a pazarlást. A szerklinek vége.
Esz ugyanis másnap volt, amikor szerkli van. Mert másnap mindég szerkli van egy uralkodó hászba. Először nem tudtam, hogy milyen hangszer a szerkli, de miszerint már belegyöttem.
Szerkli az sem nem evés sem nem ivás, hanem az uralkodó körülmegy és mekkérdezi sorban mindtől, hogy hogy van és mi ujság, de ez nem érdekli, és azután trónjába ül és sorban jelentenek.
Ez a szerklizés. Szép tánc de semmi értelme és lehet, hogy el fogom törölni.
Szerkli után szőr Ekmont még maratt és mondá, hogy nekem vigyázni kell uralkodói méltóságomra. És hogy trónon ne dohányzak. Mondtam, hogy eszt nem fogom tenni, és akor magamra hagyott engemet ott.
Már csak asz özvegy királynő volt ott, és nézett rám a szemével. De olyan nagyon szomorúan. Én tuttam, hogy itt valmijért úgy kell neki tenni, hogy elhitesse, én vagyok fija a király és ő mert anya mostan azért szeretné tőlem tudni, hogy mivan az igazi fiával neki.
Mert anya asz anya, akár királynő, akár népnő. Esz így igaz. Megéresztem. Mondá:
- Nem találkozott ön egy itteni polgárral a hajón?
Értettem, mert nem vagyok hüje.
- De. Együtt utasztunk azzal az illetővel, akire gondol. Vidám volt egészséges, és szereti nagyon a mamáját, akinek bátyját régen ismeri.
- Látta partraszállni?
- Nem mert akkormikor kikötés előtt voltunk én a fenékbe mentem egy potyautast jól megmérgesíteni.
- Igazán?
- Igen. Volt egy utas ládában és én rátettem mék sok ládát, hogy kikötéskor ideges legyen, mert másnapig nem szabadulhat, amíg lerakodnak, majd róla a munkások.
- Esz kellemetlen - mondja ő.
- De megérdemli az illető - modom én -, aki Piszok Alfréd nevű kapitány.
Ettől elájult. (Folytatása következik.)
VII
Kelt fent, mint ma uralkodásom esztendejében, felségkezüleg fővárosom által, Almirában.
Még mindig nem mondtam el, hogy mitől harapodzott el bennem a naplóirás által. Ezt az igazi St. Antonio idézte okozatul, mer mondta mielőtt ő én lett és én neki helyettesítettem átváltozással, hogy nagyon jó dolgom lesz csak vigyázni kell kicsit a házasállamtartásra. De nem volt igaza. Nem szivesen uralkodok. Esz nem nehéz, de igen unalmas és 1.hangu. Bár a sok szoba nagyon szép. Bejártam néhány országot, de ilyen jó lakásom mék nem volt.
Ma tartották az úgynevezett koronatanácst, amiben résztvettem. A kupola nevü teremben jöttek össze, a tüzoltó, Egmont, a gyászoló rokonság és Gombperec a hídlakó, aki még kopaszabb lett, mert már a kezében sem volt kalap. Mondták, hogy én fogok elnökleni. Ez rossz volt mer kisebesedett a lábam, mert nem gondoltam arra, hogy az udvari cipész a meglévő cipőm után, tehát Mr. Gouldéről csinál sámfát, majd új cipőt.
Mer aki király annak két pár cipője van. Nagyobb ország uralkodójának három is. Mer fényüzés van az udvarnál. És esz a cipő szük és két nap alatt kisebbesedett a lábam és most már irtozatosan fájt, ott ahol feltört és égette is mert ugynevezett lakkból volt a cipő, ahogy a csiszolt bőrt hivják.
És akkor Egmont felállt és mondá, hogy a trónöröklési rend fennmaradásáról intézkedő törvénykezést akar beitatni, hogy ha engem baj ér, akkor örökölhesse a koronát az anyai ág. Ezt a törvényt kell bepikkelyezni.
Mondtam, hogy engem nem szokott baj érni.
De ha mégis, feleli Egmont, a trónöröklés kérdése még nincs törvényesen beitatva.
A lábam úgy fájt, hogy nem birtam már. Külömben sem akartam én itt olyant tenni, amit nem értek. Eszt mondta a király.
Aszt mondtam, "ez most aktuális majd néhány nap múlva. Addig én nem pikkelyezek"
Esz fontos, mondja egy másik, mer éppen most forog veszély az életemben.
- Ez hol forog fenn? - kérdezem.
- Warins Bob nevü kalóz utód, kit a bentszülöttek szeretnek, követeli a trónt.
Mondtam, hogy aszt jól fejbeütöm és kész. Azonban a cipő olyan fájást képezett, hogy káprászott a szemem.
De Egmont igen mérgesen mondá, hogy ezt muszáj bepikkelyezni törvénynek. Mer Warins Bob már lehet, hogy a szigeten van.
- Milyen vendéglőben étkezik? - kérdeztem elszántan.
- Biztos a bentszülöttek kunyhóiban rejtőz valamelyik környékéző szigeten és nagyon ügyes meg kitünő gonosztevő.
- Én sem vagyok kutya - felelém és kijavítám -, ha küzdeni kell.
Demár akkor csillagokat láttam a szememmel, és szinte ájultam a cipőnek, cipőből (cipőtől, Helyesbitek).
- Felség - mondá ezenkívül Egmont. - Ön ma hagyományok értelmében, amidőn trónjába ül, hogy helyet foglaljon az ősei koronáján, csak akkor uralkodó, ha hoz egy törvényt, melyet bepikkelyezünk. Addig nem is lehet a sziget valóságos belső uralkodója.
- Ellenben - mondám -, hogy mégis király legyek, ám hozok törvényt asz államtanácskozások uj módijáról!
Egmont ugy csodálkozott, hogy nagyon. Atöbbi sem érté.
- Tudják, hogy nekem asz angol király, mikor vendége voltam sok tanácst adott, mer asz öreg igen jó kollega. Akkor mondta nekem aszt is, hogy ha elfoklalom a trónt, legyek takarékos a cigarettával. Gondoskodjak arról a két dologról: takarékosság a pödrésben és fesztelenség az államtanácsban.
Egmont figyelt élesen. A többi nézett a szemivel. Én meg folytattam a mondanivalót:
- Asz angol király aszt mondta: - folytattam én - nálunk szokás, hogy a polgármesteri lort major gyapjuzsákon ül ha állásba beiktatják (asz olyasmi mint a pikkelyezés) és esz köszvetlen. Én is elhatároztam, hogy feszesség ne legyen itt és az udvari tikett nélkül beszéljük meg az államügyeket. És ezt fejesszük ki avval (felálltam), hogy mától kezdve az államtanács tagjai cipő nélkül tanácskosznak.
Nagy szünet. Ekmont felukrik. De én nem birtam. Le a cipővel!
Le a mindenségit!
- És én! - folytattam - a király, elöljárkálok a példával harisnyában!
Le vele! Le azzal a hóhérral! Mielőtt mék szóhoz jutottak, a cipő lent volt a lábamról.
Ezután következett uralkodásom legszebb időszaka, két teljes percig. Amik élvezetvolt, hogy nem fáj. A láb.
Eszek nem idegeskedtek ahogy hittem. Sőt! A hidlakó felállt és szertartásosan füzte a cipőit, azután szóla:
- Ez szép és tanulságos törvény lesz. Fesztelenség jelképe az államtanácsban.
És mindenki levette a cipőjét, még Ekmont is, pedig rajta látszott, hogy irtó dühös. Azután elémtették asz irást, én ráütöttem a pecsétet és az államtanács bepikkelyezte, hogy cipő nélkül kell tartani ezeket a megbeszélés tanácskozmányokat. Mától fogvást kezdődően (inditatva. Helyesbitek.).
Lehet, hogy hozok még egy törvényt, ami szerint pálinkát is kell inni közben, de ezt még meghányom magammal, mer uralkodni bölcsen kell. Remélem eddigi cselekedeteim a nép javát szolgázták. Ezután felálltam, kezemben a cipővel, ők is igy álltak meg és én szólék:
- Az államtanács eszennel távozhat. Én elől távozom a jópéldával. Legyen máskor is szerencsém! Ajánlom magam!
És távozák. De sutyomban fülemet az ajtóra szoritám és hallám, amit fecsegnek emberejim. Mer rém kiváncsi vagyok.
Egyik mondta:
- Szőr Egmont! Ő felsége különösen viselkedik magát.
- Én is ugy találom - mondta egy másik, mire Egmond:
- Őfelsége mék gyerek. És sajna lejesett lovaspoló közben Angliában. Most már közölhetem, hogy szomorú jelentéseket kaptam róla akkor. Fejsérülése kihat majd uralkodására. Ezt mondták az orvosok. És ugy látom, helyes volt diagnózisunk (esz egy agybajt jelent külföldi nyelven.)
Hát ilyen ravasz ez asz Egmondt. Persze semmisem igaz abból, hogy a király lezuhant a ló tetejéről és fejreesett, amitől agydiagnózist kapott. Eszt azért mondja Egmont, mert éles megfigyelők valamiből arra kövezhettek, hogy nem vagyok született király.
Csak tudnám, hogy miből vették észre?
Még hallom, ahogy Ekmont aszt mongya:
- Ha rosszabbul a baj, akkor esetlek az államtanács az anyakirálynő felhatalmazásával őfelségének gyámul nevezhet egy régen herceget.
De akkor elsliszoltam onnan kezemben a cipővel és bementem a lakosztályomba. A lakáj éppen tett vett és mondom neki, hogy hányas lába van?
Aszongya 45-ös. Szép szám. Asz enyémmel egyez. Mondom:
- Nem látja, hogy kezemben a cipőm?! Azonnal vegye le a cipőjét! Államtanácskor a cipőviselet szünetel!
Erre röktön leveté nagy hófehér cipőjét és én mondom tegye le és menjen el.
És ahogy mekfordult felkapám cipőit, hófehér cipők jól illettek a meggypiros, arannyal diszitett gyönyörü marsel nevü inofurmisomhoz és a melléglépcsőn lesliszoltam a vár hátsóbejáratához, ahol egy őr járt fel és alá - alá és fel szünös szüntelen.
Esz csak 10-telgett és én lementem sétálni. Ez a gyönyörü inuformus csak ugy ér valamit, ha látják a népek.
Lesétáltam a dombról, de utközben láttam a régiidők nyomát mer valamikor idegenforgalomban ját a főlegvárba. De akkor köz- és részvénytársaság volt itt.
Igen heves nap volt és sok sok moszkitó, és a nedves idő itt nagyon rosszul árt az egészségnek. Seholsem láttam embert, és mindenütt a nagy városi életnek az a nyoma, ami Alvarez köz- és részvénytársasága idejéből maradt, amikor ocejános hajók kötődtek ki itt. Volt ety fülke amint állt Wagonlites (eszt pontosan lemásoltam).
Olyan volt ez mint a mesebeli Csipte Róza koleganőm, aki királyian aludt és körülötte mindent besző hálóval asz idő vasfoga.
Aszután láttam ety bódét, amint állt:
GYORSFÉNYKÉPÉSZ!
De esz nem volt elátkozott. Nem érdekes? A kirakatablakban képek, az ajtó nyitva, pedig a sin melletti kisvasut megálló beomla régen. A nyitott ajtóban egyszőke, kocos, vizszemü ember, lehet vagy negyven éves körüli, barna ruhában, a fogát piszkálja és teljesen szemüveges. Mikor engem meglát, futólag megemeli a kalapját és aszt mondja:
- Jó-napot felség.
És tovább piszkálja a fogát unott, siralmas arccal. Én odamegyek.
- Maga mit csinál itt sors kegyelméből alattvaló?
- Én itten a fogamat piszkálom, felség.
- Eszt látom. De hogy megy a bótja?
- Néha jön valaki felség.
- Kicsoda jön ide?
- Hát tavaly volt egy halász, aki fogott egy nagy halat és lefotografáltatta fénképnek. És két év előtt a részeges révkapitányt kiementettem a vízből, mer beleesik mindig, hálából csinált egy családi képet, ami ő meg a kutyája.
- Hát akor fénképezzen le engem is.
- Nagyon szívesen. Akkor legalább kiirhatom, hogy udvari fényképező.
- Nem bánom - feleltem.
De ben asz üzletben meglepett nagyon, hogy egy öreg hölgy ül, aki olyan, mint a halál. Ősz és fehérarcu és szürkeszemü és nem szól, csak néz.
Esz segitett, amig a fénképész levett, királyi pózban, revolverrel a kézben ahogy ép ráfogom.
- Magát hogy hivják? - kérdem.
- Firmin. Esz a nevem. Henry Firmin. És a hölgy Madam Ponciere.
- Maga itt mindig fényképész volt?
- Nem. Vezérigaszgató. Hajózási és vasuti. De amikor Alvaresz elment asz én részvéneim leestek és én velük.
Ezután siettem. Hadd lássa a ruhát a nép, mer boldoggá tett, a jó, bő cipő. Le a városba!
De volt is látványosság! Körül fogtak és éjjent montak.
Olyan öröm vót, hogy csuda. A részeg révkapitányt kimentették, mer vizbeesett a csodálattól. Esz nem tud uszni.
És a vendéglőkben, mer bementem egy rumra, így szólék uralkodóilag.
- Hej kocsmáros! Az egész birodalom asz én vendégem!
A révkapitány térdrehulla.
- Éljen a király!
És mindenkinek esz volt a véleménye. És akkor emelém poharamat:
- Mától kezdve pertuban vagyok a lakossággal! Szervusz nép! - és ők üvölték "szervusz király!"
És ittunk és összeölelkeztünk.
- Éljen a király! Vesszen Warins! - jegyezték mek állandóan vagy kétszázan.
Erre ittunk és én játszottam a citerán és elénekeltem a "Lulu ha visszatérek Fidzsiről" cimü dalt és mindenki megsimogatta a ruhámat és sirtak és nevettek és mindig igy szóltak, hogy "Éljen a király!"
És akkor jöve vágtatva a katonákkal Sir Ekmont. Ő maga hintóba ült. Lihegve és sápadtan ugrott le. No erre vége volt a mulatságnak és menék vissza. Nem is próbáltam ellenkezni.
De micsoda rivalgás volt, amikor ujra meg ismét igy szólának:
"Éljen a király!"
- Felség - mondá Egmont, amikor ment a hintó -, asz hiba, amit ön teve.
- Asz hiba, ha szeretik a királyt? Nésszen hátra anyám testvére, akit régen ismereg!
És hátramutattam.
Az emberek integettek utánunk és fáklyákat gyujtának és énekeltek, boldogan. Mer pertut ittak asz uralkodóval. Esz erre felé nagy mektiszteltetés. Számbamegy.
Mi pedig már az elátkozott sinek mellett haladunk, messze, És ekkor eldörrent valahol egy lövés ott fütyülve el a golyó köztem és Egmont között.
Merénylövés!
A katonák a bokrok közé nyargaltak, és én is üldözni akartam a gaszt, de Ekmont megfogott és a kocsi sebesen gördült tovább.
- Ezért hiba felség, amit tett - monta Egmont.
És most asz egyszer igaza volt. (Folytatása következik.)
TIZENHARMADIK FEJEZET
1
A sötét folyosón tért magához őfelsége. Ide röpítették ki Vanek és barátai, miután elájult.
Bizonytalan léptekkel elindult, hogy megkeresse a helyiséget, ahol a Hidegek tanácskoztak. Jobbra ment egy folyosón, úgy tudta, hogy ott az ajtó. Azután balra fordult, mert világosságot látott. De csak egy cigánytanyára ért, ahol egy öregasszony halat sütött, és néhány rongyos, bamba arcú bennszülött hevert.
Mintha lépéseket hallana maga mögött messze, a homályból...
Sietett.
Mindenfelé folyosók, ládákkal, szeméttel zsúfolt aknák... Egy hosszú, sötét labirintus végén ismét fényt pillantott meg... Most már világosan hallotta, hogy követi valaki. Meggyorsította lépéseit. Az illető mögötte futni kezdett.
Maga sem tudta, miért, ő is futásnak eredt. Már egész közel csattogtak az idegen léptei... Megfordult, de elkésett...
Megrúgták hátul a bokáját, hogy összeakadt a két lába, és végigesett. Valaki a hátára térdelt, és arccal a földre szorította.
- Figyeljen... - suttogta a hang. - Nem kell tartania tőlem. Jóbarátja vagyok... Maradjon nyugton.
Ki ez a jóbarát, aki elgáncsolta, hogy kishíján betörte a fejét?
- Bármi történjék, de jól jegyezze meg: bármi, maga nem árulja el, hogy kicsoda!
- Maga tudja, hogy ki vagyok?
- Hogyne. St. Antonio herceg!
- Kicsoda ön...
- Az Intelligence Service embere. Ha nem követ el ostobaságot, akkor minden rendben lesz. A legkisebb hiba romlásba dönti magát, a hozzátartozóit és a szigetországot.
- Mit kell tennem?
- Semmit. Csak ne leplezze le magát. Ússzon az árral, és minden jó lesz... Én mindig a közelében vagyok... Úgy, ahogy eddig... Bízzon bennem, fiam...
- Kicsoda maga?
Az árny távolodott.
- Megálljon!
- Nem szabad utánam kutatni... Sok ember romlását idézné elő, ha leleplezne. Ha felismerne valamiről, akkor is letagadom a személyazonosságot. Kár foglalkozni ezzel - súgta az idegen.
- Mióta van a közelemben...?
- Évek óta...
A herceg felugrott, hogy megfogja, de az ismeretlen már eltávolodott.
2
- Az egyik keresztfolyosónál ismét meglátta hűséges őrzőjét.
A Nagy Bivaly jött, és fújtatott, mint valami lokomotív.
- Bántott valaki?
- Senki - felelte a herceg. A Tüskés Vanekkel fennálló ügyét nem akarta másra hárítani. - És ne gyámkodjék felettem, mert akkor nem lakom együtt magával!
A Nagy Bivaly komikus volt, ahogy megrémült.
- Ne bolondozz... - mondta erőltetett vigyorral. - Csak nem hagyod ott öreg barátodat?... Hát jól van no, nem bánom, arra jársz, amerre akarsz...
A fiú megsajnálta a kolosszust, aki olyan bolondul megszerette.
- Nem akarom, hogy maga miatt féljenek tőlem.
- De a Piszkos Fred! Az elvágja a nyakadat.
- Nem félek tőle sem.
Ez ugyan nem volt igaz, mert a furcsa, flegmatikus kapitánytól félt. Maga sem tudta, hogy miért. Tán Fülig Jimmy meséi ijesztették meg.
Valaki futva jött.
- Vadsuhanc! Hol a Vadsuhanc?
- Itt van - mondta Bivaly, és eléje állt.
- Azonnal jöjjön a Vöröskaromhoz.
- Mit akar tőle? - kérdezte kissé ijedten a Nagy Bivaly.
- Nem mondja. De te is gyere. A Hidegek Törvénye elé kerül a fiú.
- Mi?!... És ha azt mondom, hogy nem ülhet senki törvényt a Vadsuhanc felett? - mondta a Nagy Bivaly falfehéren.
- Így mondta a Vöröskarom - felelte a másik.
Ki lehet az, akinek a nevétől a Nagy Bivaly is elsápadt? Akitől a mesztic óriás is fél?
Ki ez a Vöröskarom? És miért hivatja őt? Mi az a Hidegek Törvénye?
- Gyere!
A Nagy Bivaly elszántan útnak indult. Szokatlanul komor volt az arca. Most kifelé mentek, a tengeri bejáró irányába.
- Vigyázz mostan, mert a Hidegek Bíróságához kerülsz, és ott senki sem tehet érted semmit. Engem is elintéznek, ha nem tetszik valami nekik.
- Ki az a Vöröskarom?
- Minden. Ő meg a Kegyelmes döntenek arról, hogy mi legyen. De ő a Kegyelmesnek is parancsol. Ő mindenkinek parancsol, és egy intésére az alvilág minden embere megmozdul.
- Te félsz tőle?
Nagy Bivaly habozott.
- Elpusztít, ha akar. És olyan szeme van, hogy nem lehet bírni. Egészen zöld lesz, és mintha világítana. A tenger változik át úgy, ha hirtelen felhő mögé bújik a nap...
Közben a folyosó végén már nappali világosság látszott. A herceg nem értette, hogy hova mennek. Az alvilág vezére talán nem lakik itt? Csónakba ülnek?... De nem lát ilyesmit a bejáróhoz kötve...
Néhány méternyire a nyílástól a Nagy Bivaly megállt.
- Itt vagyunk.
- Hol?...
Meglepetten felkiáltott. A folyosó oldalában, a falban, kis fafülke látszott, amelyen nem volt ajtó.
- Gyere.
Belépett a kamrába. A mesztic megrántott egy kötelet és néhány másodperc múlva emelkedtek.
Lift!
Egy ház előszobájában szálltak ki a liftből. Útközben tehát nem menekülhetett senki, az akna megszakítás nélkül folytatódott a helyiségig, ahol kiléptek. Fent, a tenger partján állt ez a ház. Tiszta, rendes úrilakás előszobája volt, ahová értek.
Itt a herceg legnagyobb meglepetésére tíz tengerész fogta körül őket, mindegyiknél gumibot, és mielőtt még szólhatott volna, egy csomó fürge kéz végigtapogatta, elvették a fegyverét, ólmosbotját, különben mindent nála hagytak.
- Hohó! Lefegyvereztek?! Ez eddig nem volt itt szokás! - kiáltotta a Nagy Bivaly, és revolvert kapott elő a zsebéből. - El innen - dörögte -, aki közeledik vagy a fiúhoz nyúl, annak vége!
Az egyik matrózt könnyedén ellökte, de ez a futó mozdulata elég volt ahhoz, hogy az illető a helyiség túlsó végébe repüljön. Csak most látta őfelsége, hogy milyen félelmetes ereje lehet a félvérnek.
A matrózok gyűrűjéből egy angol sorhajóhadnagy lépett elő. A herceg elképedt.
Hogy kerülnek a Vöröskarom nevű rabló környezetébe haditengerészek? És egy tiszt?
- Te itt fegyvert mersz húzni? - kérdezte a tiszt.
- Tudni akarom, hogy mit terveztek a kölyökkel!
- Azt Vöröskarom fogja megmondani. Érted?
Hm... Egy angol sorhajóhadnagy tegeződik Nagy Bivallyal?
- Jegyezd meg, Főorvos, hogy a pokolba küldelek téged és a pojácáidat, ha valaki hozzáér a Vadsuhanchoz.
- Tegye le a revolverét - mondta a fiú. - Nincs értelme.
Nyugodtan odalépett a Nagy Bivalyhoz, és elvette a revolverét. A kolosszus morogva tűrte, mint egy oroszlán, ha a szelídítő a torkába nyúl mutatvány közben.
- Hát ha te akarod, nem bánom, de annyit mondok, hogy egy haja szála se görbüljön meg a kölyöknek, mert akkor...
A tengerészek közrefogták őket, és vezették. Az ablakon látszott a tenger és a távoli kikötő. A herceg csodálkozva nézett jobbra-balra a finoman berendezett lakásban. Már vagy a harmadik szobán mentek át.
A tükörben megpillantotta az arcát. Az orra szép, kékesvörös uborkává nőtt. A szája keresztben repedt át, nyúlszerűvé duzzadt, két szeme sötétibolya daganatokba mélyült. Haja kócos volt, ruhája csupa rongy és piszok. Kevés jellegzetesebb fegyháztöltelék bolyongott ez idő tájt a külvárosban, mint őfelsége St. Antonio herceg.
Azután beléptek egy szobába, és szemben az ajtóval ott ült egy asztal körül a Hidegek Törvénye.
A Holdvilág Charley, a Kannibál Béby, Tulipán, Mimóza és a többiek voltak együtt. Piszkos Fred, a kapitány fel és alá járt, a szakállával babrált, és bagót rágott. A Kegyelmes kinézett az ablakon.
"Hol a Vöröskarom?" - gondolta a herceg.
- Mit akartok a Vadsuhanctól? - kérdezte fojtott dühvel a Nagy Bivaly.
- Fogd be a pofádat - szólt rá hivatalos gőggel Holdvilág Charley. - Majd a Vöröskarom megmondja, amit akar.
- A te műved! - fordult Piszkos Fredhez, de a kapitány nem figyelt rá. Az ajtófélfának dőlt, és riszálta magát, mert viszketett a háta.
Egy rádióstiszt jött sietve, szintén az angol haditengerészek uniformisában.
- A Vöröskarom jön!
Nagy Bivaly is az asztalhoz sietett, leült egy üres helyre, és nagyon felindultnak látszott. A herceg kíváncsian nézett a bejárat felé, amelyet a szoba másik végében függöny takart el.
A függöny szétlebbent, és belépett a Vöröskarom. Mire a herceg megkapaszkodott egy haditengerészbe.
A Vöröskarom nő volt.
Szőke, fehér bőrű, fiatal leány. Hátrafésült, sima haján fényábrák táncoltak, miközben besietett. A legelőkelőbb luxusszálló halljába is beillett volna az a kissé frivol, testhez álló angol ruha, amelyet viselt. Gyöngysora, arany karórája és főképpen vörösre lakkozott, hosszú körmei inkább társaságbeli modern nőre vallottak, mint az alvilág rettegett vezérére.
Csak a szemei. A furcsa, tiszta, kékeszöld, nagy szemek jelezték, hogy rendkívüli nő.
Nyugodtan leült a középre, azután csengő, kellemes hangon mondta:
- Hol az a fiú?
A herceg körül félreálltak.
- Magát nevezték el Vadsuhancnak?
- Igen.
- A Hidegek Törvénye ítéletet fog hozni maga felett. Jól vigyázzon minden szavára.
És a herceg tisztában volt vele, amikor ennek a leánynak a szemébe nézett, hogy élet-halálra megy a játék!
TIZENNEGYEDIK FEJEZET
Őfelségem, I-ső Fülig Jimmy naplója
VIII
Eszt a naplót aszért kesztem irni, mert egy különös felvilágosítás követkesztében Őfelsége amikor bucsusztam többrendbeli figyelmeztetésre hivta fel a következőkben. Ez akkor volt, amikor átattam ennek aszt a cimeres szarvasbőr táskát, amit Piszkos Fred ellopott Fenantesztől. Esz az Ekmont is olyan szigoru, mint asz volt.
De én elbántam vele éspedig igy. Ámbár:
Kihallgatózásra jött, amikor négy napja már a fölegvárban minden ajtaja le volt zárva osztálylakomnak. A legutóbbi nép közé vegyülés miatt.
Akkor jött a Higdaló, ez a Gombperec. És mondá. Zöld papagály ruhában volt aranyos disszel:
- Itt van a fogadó idő. Kiván valamit felség?
Mondom: Igen, kivánnék valamit.
- Mitpedig felség?
- Vegyen egy parókát, mer káprázik a szemem a kopaszságtól, ha csillog a lámpáknál.
- Parancsára - mondá. - Felséged előírhatja, hogy milyen parókát vegyek.
- Mondom: zöldet, mer az megy a ruhájához.
Azt mondá erre, hogy akkor őtet majd kinevetik. Megnyugtatám, hogy az igy is megtörténik, tehát nem kockáztat semmit.
Erre bejelenté Egmontot, aki jött. Ketten beszélgetünk kétszemközt Ekmonttal, mert Gombperec ki vitte az övét.
- Felség - mondá Ekmont. - Holnapután államtanács. Önnek meg kell hozni az új törvényes pikkelyezést a trónöröklést illetőleg.
- Aszt én nem teszem - mondám. - Maga jól tudja, hogy én nem vagyok a király, mert gyerekkorom óta jól ismer, és homlokán heged a régi sebes kardos nyom. Tehát tudja, hogy nemvagyok király, tehát nem hozhatok új törvényt.
- Ha igy lenne, ezt már mondtam egyszer - felelte igen dühhel -, az halálos kivégzést vonna maga után.
- És én magam után vonnám önt. Mert ismeri a királyt! Miért nem leplezett le azonnal? Miért hagyta, hogy a trónvitorlás történyen? Ha én bünös vagyok maga a palást!
Igy odamondtam! Egyenesen neki!
Erre kissé falfehére halotthalványult. Jól visszavágtam. Mer ha én nem vagyok a király és idáig hagyott engem fajulni, akkor ő is palástbünös és ezért mellém ítélik a szomszéd kötélre bíróilag.
Egész elém állt. De én nem ijedék, mer esz nem családi nekünk.
Igy szóla:
- De... azt könnyű bebizonyítani, hogy ön ép nem elméjü és gyámság jön. Én leszek a régen herceg és önt a főleg várba életfogytig várja a...
Itt valami nőt mondott, aki vár. Bizonyos Ella. Az várja a bolond uralkodót. Bizonyára ápolónő. Tudom már! Aszt mondá:
- Önt várja a Citad Ella!
- Nésze - mondtam -, én nem vagyok egy szivbajos uralkodó és velem nem lehet a sors kegyelméből kitólni. Én nem hoszok törvényt, amig nem vagyok személyesen itt. Mer most csak helyettem vagyok itt. Maj ha visszatér az igaszi. Asz hoz.
- Három nap gondolkozási időt kap. Ha addig... nem szánja el magát, akkor cselekszek! Érti... felség?!
- Nem vagyok hülye - mondám kegyesen.
- És mi a válasza?
- Az, hogy majt pont magától kapok szivrohamot az ijedségből folyólag.
- De...
Kegyesen csengeték a gombon:
- A kihallgatódzás véget nyert!
És nem felelhete mer jött a Hidlakó fehér parókában fekete maslival hátul.
Ekmont remegve dühtől távoza.
- Esz a paróka régi francia aloncs nevezetü... Esz jó? - mondta a Hidlakó.
- Olyan azzal a maslival, mintha egy hibbant ősz nő bakfisnak hinné magát. De jobb, mint saját fénycsiszolt, hajtalan skalpja.
Mondám. Ő fordula és mente. És olyan volt hátulról nézvést copffjában a fekete propellerrel, mint egy különös hitroplán.
Én pedig bementem a könyvtárszobába és kivettem a polcról, a könyvek tára mögül pálinkát. És ivék.
És amikor este lett, akkor jelenté lakájom:
- Az ágy előálla.
Miután átköltöztettek éjszakára, selyembe és már lefeküdtem volna, amikor kopogtatnak.
Egy képen. Mert a falon egy kép ábrázolá atyámat, aki elhunyt, egy öreg St. Antoniot. És ujra kopogás hallatszott, a kép mögül, amiről kiderült, hogy rejtekajtó mint filmben. Mert félrelépett a kép, és mögüle a keretben egy folyosóból megjelent egy hölgy.
A királyné állt ott. Anyám! Akinek nem én vagyok a fia, csak helyettem pótolom magamat.
- Bocsásson meg uram! Nem volt módomban idejönni másképp.
- Más kép nincs is a szobában - mondom én -, de kegyeskedjék elhagyni kereteit felséges királyanya.
És bejött.
- Ezt a járót csak én ismerem és boldogult férjem.
Nagyon szomorúnak látszott a királynő. Sajnáltam. Szivből.
- Mit tehetek felséges anyakirály?
- Uram! Ne írja alá a pikkelyezésről szóló törvényjavaslatot!
Habozott és a hajához nyula.
- Mek kell bíznom magában - mondá majdpedig. - Ugy látom, egyszerű de okos és jó ember.
És most mint valami polgári asszonyság, egyszerűen mekfogta a kezem. Ez nagyon jól esett, mintha csak asz én mamám lenne. Nekem is volt. Mer nem csak királyoknak lehet mamájuk, hanem sokszor a legeccerübb csavargónak is. És mék aszt mondá:
- Hallgasson ide fijjam!
Igy mondá!
- Ekmont, a fivérem, a koronát akarja magának. Saját magának. Ha az a törvény van és magát szerencsétlenség éri Warinstól, hogy a merénylő megöli, akkor vagy én vagy ő lehetne a király, az uj törvény szerint, amit magával akar beleitatni uj törvénynek. A mostani szerint, nem lehet más a király, csak vérbeli St. Antonio.
- Ilyen gaz ez asz Agmont?
- Fél. Nagyon fél.
- Mitől?
- Asz régi történet. Husz év előtt én nem voltam királynő, hanem Wilbour Tehodor fregattkapitány felesége voltam, és született egy gyerekünk. Az elhunyt király, St. Antonio főherceg egyszer látott Tahitiben, ahol laktunk és belém szeretett. Neki is volt akkor egy gyereke és felesége. Én hát nem is álltam vele szóba mint asszony. Hiszen nős, családos volt. Ő akkor éppen trón nélkül élt Tahitiben, mer lázadás miatt menekült. Felesége a királynő sohasem látta Almirát. Azután egy ragályba meghalt felesége és gyereke, és nagyon szerencsétlen volt és sokat járt hozzánk. Kedvelte férjemet, és fivérem, Egmont, bizalmasa lett. Akkor asz én gyermekem volt kétéves. A férjem Wilbour Theorod fregattkapitány akkor úton volt. Ő sohasem volt jóviszonyban Ekmont fivéremmel. És egyszercsak Ekmont aszt jelenté nekem, hogy Theodor betegen jött haza fregattján, és a Szingapuri kórházban van. És engem yachtra ültetett, hogy hoszá menjek. És akkor amikor a yacht nyílt tengeren volt kisült, hogy Ekmont hazudott és elvittek Almirába. Erővel. A gyermekemet előre elvitték tőlem, és miatta én is mentem. Csukott kocsiba vittek a kikötőből a Főlegvárba, de a nép éljenzett. Asztat hitték hogy én vagyok a királyné. Mer a király ezt hirdette ki. Pedig a királyné az igazi trónörökössel még Tahitiben meghalt. De a nép ezt nem tutta, csak látták, hogy jön egy gyerek meg egy nő. De az én voltam. Mit csinálhattam én a főlegvárban? Férjemet nem értesíthettem. Vele elhitették, hogy elhagytam. Belekellett nyugodni lassan, lassan. És a gyerekem igy trónörökös lett. Egmont mindig tudott engem tenorizálni. Most is. A St. Antonio, akit maga ismer, az Wilbour Theodor fija, és ezt senki sem tudja, ő se tudja, csak Egmont, én és most maga. És tutta a meghalálozott, a néhai király bátyja, Fernandez, aki régen herceg volt...
Esz nagyon regényes história.
- És - kérdem - mit tett a fregattkapitány Wilbour Theodor?
- Ő keresett sokáig. Aszután évek mulva megtalált. De a fija miatt hallgatott, hiszen már akkor trónörökös volt és csendben elment. Ekmontnak pedig írt, hogy ha a fia király lesz, megmond neki mindent. Esz lesz a bosszuja. És Ekmont mindég félt ettől, és ha mostan törvény jön, hogy asz én királynői családom is örökölheti a trónt, akkor ő mekkoronásztatja saját magát és a fijamat kisemmizi a trónból.
Mostan értettem.
- De - kérem - miért vagyok itten én? A király a hajón tutta aszt, hogy engem elhosznak ide? Nem igaz, hogy ő vegyülni akart?
- A király nem tudta, mi történt, csak aszt akarta, hogy maga helyette Szingapurban legyen, amig ő sétál kissé. Ám a Titkos szolgaság egy embere ezt kihallgatta, közben mi rádión megtuttuk, hogy Warins Bob megszökött a börtönből, és jön merényletet elkövetni. Ekkor kapóra gyött a Titkos Szolga értesitése, hogy fijjam magával személyt cserélt.
- Aha! És igy nem a királyt merényli, hanem engem öl meg.
- Igen. Egy Greenwood nevü tudós tanárt kellett csak értesiteni, hogy tagadja le a herceget. Ő köszölte azóta, hogy megtette, de nagyon fájt. És maga elé utazott Ekmont. Mivel az érkezésnél átölelte magát, mindenki azt hitte, hogy maga a király. De nekem ez igy nem tetszik, hát megmondtam. És ha nem akar ebben a veszélyben maradni, menjen.
- Ezt nagyon jó tudni, ámde nekem megpuccolni nem szokásom.
- De a pikkelyezést ne engedje, mert Ekmont a fijamat, amire visszatér, kijátssza a kinullázásból, hogy ő legyen a király saját kezüleg.
llyen egy körmösfont ez asz Ekmont homlokán a feltünő ismeretjel dacára.
- De - felelém - hogy hagyhatták őfelségét egyedül Szingapurban, mijután az a Greenwood megtette (de nagyon fájt.)
- Mer a mi titokzatos szolga álatunk embere ott a hajón aszt mondta, talált valakit, aki őfelségét leszállástól kesztve követi és megvéti, és ez olyan ember, aki bisztos meg tudja óvni, mint a testőrsége. És majd őfelségét elvezeti egy hajóra, amellyel Tahitibe viszik.
- És így történt?
- Nem sajnos - és sóhajta szegény. - Asz asz ember nem birt ott lenni a kiszállásnál, és most nem tudom, hogy mi van a fijammal.
- Ki asz asz ember?
- Akit maga bezárt huszonnégy órára. Piszkos Fred, a kapitány, a ládába.
Most már tuttam, hogy milyen igasza volt, amikor elájult.
Kelt mint, ma uralkodásunk annójában, Almira székestrónváros főlegvár által kézzel. Fojatás a következő:
TIZENÖTÖDIK FEJEZET
1
Az egész úgy hatott, mint valami torz álom. A kidülledt szemű, rémült Nagy Bivaly, Holdvilág Charley halálfejével, a bekötött homlokú Tulipán, az a részeges, rongyos, ősz hölgy, a diplomataszerűen elegáns Kegyelmes és Vöröskarom, a nagyvilági szépség, végül Piszkos Fred, a kapitány, amint sárgás szakállát morzsolgatja fekete szegélyű, hosszú karmai között, szinte valószínűtlenné tették az ijesztő képet.
- Kapitány - mondta a nő Frednek -, mit tud a fiúról?
- Semmi jót. Azzal a pimasz Fülig Jimmyvel suttogtál a hajón. - A fiú felé fordult zsebre dugott kézzel. - Egyszer épp akkor jöttem, amikor kétezer dollárt adtál annak az alaknak.
- Ez igaz?
- Igaz - felelte a herceg. Vöröskarom arcán némi undor vibrált át, amikor a mocskos, tépett, torz emberre nézett.
- Hány éves? - szólt közbe a Kegyelmes.
- Huszonegy.
Vöröskarom kutatóan nézett a torz, utálatos arcba.
- Hallottam, hogy egy nap alatt sok mindent tett, ami másnak évekre elegendő. De itt nem segíthet magán a bátorság.
- A bátorság mindig előnyös lelkiállapot. Különösen hölgyek értékelik nagyra - felelte vidáman.
A Nagy Bivaly kétségbeesett kedvencének hihetetlen szemtelensége miatt.
- Álljon ide, egészen elém! - szólt hidegen, élesen a leány.
- Boldogan! - felelte a herceg, és egészen az asztalig ment.
A Hidegek Törvénye fenyegető zúgással vette tudomásul a szemtelenséget.
Vöröskarom felugrott. Most olyan volt a szeme, amilyennek a Nagy Bivaly leírta. Egészen furcsa, arannyal vegyített hidegzöld, mint amikor a tengeren új szín vonul végig, mert a napot egy átsiető felleg elfedi.
Úgy látszott, hogy egyetlen szót fog csak mondani, és a herceget már viszik elveszejteni. De lassan kihunyt a méregzöld szemfény.
- Ne merészeljen ilyen hangon beszélni, mert...
- Felesleges kísérletezés, hogy megijesszen. Nem félek.
- Mondtam nektek, hogy szemtelen a kölyök, és megérett arra, hogy elintézzék - szólt bele Piszkos Fred.
- Mióta ítélkezik a Hidegek Törvényén ez az alak? - szólt fogcsikorgatva a Nagy Bivaly.
Többen nyomban a fiú pártjára keltek csak azért, mert a kapitányt senki sem szerette.
- Rakjál ki mindent a zsebedből - szólt közbe a Kegyelmes. - Megnézzük, mi van nála, ott a kabátjában!
Most eszébe jutott! - a szarvasbőr táska! Fernandez herceg irataival! Ha megtudják itt, hogy kicsoda... Egy percig sem él!
A Főorvos nevű tengerésztiszt elvette az írásokat, és átadta Vöröskaromnak.
A nő alighogy belenézett az iratokba, meglepetten felkiáltott. Azután még ijesztőbb aranyzöld fényt kapott a szeme.
De nevetett.
És ez a nevetés, minden harsogó vidámsága dacára ijesztő volt.
- Ki ez az ember? - kérdezte a Kegyelmes.
- Bob Warins!
Holdvilág Charley és a Kannibál Béby egyszerre rántották ki pisztolyaikat. Mindenki felugrált, összevissza kiabáltak, és a Nagy Bivaly meszticarca sárgás árnyalatra halványodott.
2
- Maradjatok csendben, és senki se merjen revolveréhez nyúlni itt! - süvítette a leány.
Csend lett.
- Maga Bob Warins! - fordult keményen a fiúhoz.
"Mulatságos" - gondolta a herceg.
- Feleljen!
- Mit akarnak tőlem?
- Ne kérdezzen, hanem feleljen!
- Nem felelek! Nekem ne parancsolgasson. Itt van ez a söpredék, ha parancsolni akar. Ezek félnek magától. Én egy cseppet sem.
- Tisztában van azzal, hogy öt perc múlva halott ember? - rikácsolt Holdvilág Charley. - Azt hiszi, hogy az mindegy?
- Ha megölnek, akkor csakugyan mindegy.
- Maga idejött kémkedni, mert tudta, honnan fenyeget a veszély - szólt közbe a Vöröskarom. - Bob Warins, ez a kirándulás halomra döntötte a számítását.
Közben a Kegyelmes elolvasta az írásokat.
- És ha eddig kétséges volt, hogy megöljük-e, most már bizonyos lehet benne.
- De hát mit tett? - nyögte a Nagy Bivaly.
- Ez az ember összejátszott Fernandez régenssel, és megölte St. Antonio herceget!
3
Mint önmagának gyilkosa állt ott. Ez kissé meglepte.
A Vöröskarom feléje fordult.
- Maga azért készült visszatérni, hogy uralkodjék a Boldogság Szigeteken?
- Ezt beismerem.
- Ezt a levelet és az okmányt Fernandez régens, St. Antonio herceg gyámja írta Warinshoz.
"Hm... Mi lehet azokban az írásokban?"
- Tudni akarok mindent! - mondta Vöröskarom, és elvette a Kegyelmestől az írásokat. Gyorsan átfutotta.
- Micsoda aljasság! - kiáltotta, és dühös megvetés villant fel sokszínű szemében. - Szóval összejátszott azzal az alantas régens herceggel, hogy elteszi láb alól a fiatal St. Antoniót.
- Nem igaz! Gyalázatos rágalom!
- Hallgasson! Itt van a régens keze írása, és a magáé is! - Olvasott.
Ha valaha elfoglalom a St. Antoniók trónját, Fernandez régensherceget illeti meg a köztársaság idejében kiadott összes koncesszió rendelkezési joga.
- A mi tüzünknél akarta megsütni a pecsenyéjét! - kiáltotta gúnyosan a Kegyelmes. - Még szerencse, hogy Bonifác klubtag feljelentette Fülig Jimmyt.
A herceg szinte fuldoklott a fájdalomtól, amikor belenézett az írásokba, és felismerte a régens keze vonását. Milyen szörnyűség! Tehát Fernandez bácsi összejátszott egy trónbitorlóval, egy kalóz fiával, aki szökött fegyenc!
- Világos! - mondta a Vöröskarom. - Megölték a herceget, és Fülig Jimmy a régens segítségével átvette az uralkodó szerepét.
- Te most menj... - mondta a Kegyelmes a leánynak. - Jelentsd be egy bizonyos úrnak, hogy beszélni akarunk vele.
Miután a lány kiment, egy ideig csend volt.
- Hát ez rejtélyes - szólt a Kegyelmes -, hogy akarja Fülig Jimmy a családdal elhitetni az azonosságot... Mi a véleménye, Fred?
- Piszkos Fred, mit szól az ügyhöz? - kérdezte Tulipán.
A kapitány bóbiskolt.
- Magát nem érdekli a dolog?
- Miféle dolog?
- Nem hallotta, mit mesélt Bonifác, akit Fülig Jimmy felpofozott?
- Bonifác egy részeges gazember.
- Bonifác azt állítja, hogy Fülig Jimmy mint király érkezett meg a Honolulu-Staron. Miután sokat suttogott ezzel a kölyökkel. Bonifác szerint Fülig Jimmyt magas rangú urak egy Almira nevű yachton a Boldogság Szigetekre vitték.
- És mi köze ennek a suhancnak az ügyhöz?
- Letagadta, hogy ismeri Bonifácot.
- Ezt meg tudom érteni. Én sem dicsekszem vele.
- Mi a véleménye?
- Nem árt ezt a kölyköt elintézni... - Utálattal látták, hogy Piszkos Fred most is csak a fiú elleni bosszújával törődik.
- És... az Almirába siető angol cirkálók Fülig Jimmy királyságát védik - szólt közbe Holdvilág Charley. - Mert két cirkáló van állandóan a közelben.
- Nem valószínű, hogy Fülig Jimmy trónjáért az angolok közbelépjenek.
Ez csakugyan valószínűtlennek látszott, és őfelsége kezdte rosszul érezni magát. Veszélyes lehet, ha az angolok védelmére szorulnak... és Fülig Jimmy ül a trónon.
- Itt a perc - mondta a Kegyelmes -, amelyre évek óta várunk! Elmegyünk Almirába! Leleplezzük Fülig Jimmyt, és a zűrzavarban visszaállítjuk a köztársaságot. Akkor ti valamennyien nagy jutalmat kaptok az embereitekkel együtt.
- És ez a kalózkölyök?
- Végezzetek vele!
TIZENHATODIK FEJEZET
Őfelségem, I-ső Fülig Jimmy naplója
IX
Almira főlegvár szobámban. Kelt mint bent.
Most mégiscsak lejírom, hogy a napló mitől jön rá az emberre; mer nekem magamtól sohasem jutott volna az eszembe.
Asz úgy kezdődik, hogy őfelsége mégis akormikor a hajón álltunk, mondá:
- Majd vigyázzon azért mindenre, nehogy galibát csináljon.
- Felsék bíszhat - mondám higgadtan -, én megállom a helyét a trónon, illetve megülöm, mivel álldogállni nem szokásom.
Akkormég úgy hitte, hogy ő jön helyettem királynak. Pedig én mentem helyette, mert Greenwood őt letagatta (pedig fájt neki) Egmont meg engem felismert és az nem fájt senkinek, hogy a gyilkos Warins és az összes bentszülöttek egy csavargót öltek meg a király helyett. Csak aszt sajnálom, hogy egy napra ládába zártam Piszkos Fredet, és így nem bírta elszöktetni Tahitibe a királyt.
No mintegy. Reméljük a legjobbat. Én csupa jobbhelyre attam ajánlást őfelségének ezért, ha nem lesz baja, akkor örülhet, hogy megúszta.
Mostanában a könyvtárban pálinka helyett könyvet is néztem több alkalommal. Nagy uralkodók volt a címe, és tanultam ebből a szakmát.
Itten van asz, hogy minden uralkodónak családi fája van, de amint látom, aszon nevek nőnek. Aszután áll, hogy egy uralkodó, bizonyos Bonepárti aszt monta, hoty kenyérrel és vassal Kínáig is eljut Franciaországból. Asz nem kunszt. Próbálja meg egy vas nélkül, ahogy én szoktam. Továbbá uralkodók kegyesek, leereszkedők és fent ségesek és nem tetsző egyéneket a vár fogán lelövetnek. Vagy pedig lefejezték a nyakukat.
Meg eszt modják: "Uralkodása alatt népe felvirágzott és a főtéren egy szoborba megőregítették mását. Népe célját tűszte ki boldogulásul..."
Van itt egy 8-adik Hendrik, asz mindég a hóhérnál tartott válópert. Igazán elvesztették érte fejüket a nők.
Hát esz nem érdekes. Sokkal izgatóbb, hogy a főlegvár erkélyén át látok jönni egy ismerős alakot.
És megrémültem... Szentatyám...
Miféle csoda?
Ez Bonifác!
Semmi 2-ség. Ez a szélhámos megismert a hajón és megsejtette asz üzenetet! Ide jön zsarolni! Na megállj! Sajátkezüleg csengeték, és amikor jött a lakáj, kinek cipőjét még mindig hordám (saját lábulag), a hídlakót kértem.
Na jött. Copffján a propeller, ruhája zöld és mintha holta után márványba megöregítették volna.
- Gombperec úr! Egy ember jön a főlegvár felé! Fogassa el.
- Miért felség?
- Ez az én dolgom. Azonnal fogassa el, vessék börtönbe és hajnalban a vár fogán...
- Felség! - rebegé.
- Csend! Kora hajnalban a vár fogán felpofozni és kitoloncolni a szigetről. Többé nem látogathatja.
- De... ez nem törvényes eljárás! Én itten egy miniszter rangjában a törvény őre vagyok.
- Kollegám egy bizonyos 8-adik Hendrik, aki szintén szigeti király volt, még Mórhus Tamás nevű miniszterét is lefejezé.
- Felség... ez nagyon régi volt.
- Majt én visszahozom ezeket a régi szép időket. Menjen s tegye amit parancsolni kegyem vala. Aszt az embert hajnalban a vár fogán egy balegyenessel kitoloncolni.
Rezgett a feje szegénykének, amíg ment. De parancs az parancs, jól tudám.
Amikor kinésztem asz ablakon, éppen elfogták eszt a sakál Bonifácot. És ha nem nésztem volna királyi tekintélyemet, enenkezüleg kenek le neki, mert ilyesmit nem jó másra bízni.
Eszután jelentené a lakáj, hogy a fürdő tálalva van. Mer királyoknál ez úgyszólván mexokott művelés. Majd utána ismét jött Gombperec a hídlakó, de a feje még mindék reszgett. Egyik kezében hoszta a cipőit és harisnyában volt.
Igen kevéssé elbűvölő látvány fiatal hölgyeknek. És már esteledett. Mondá:
- Felsék, asz államtanács várja.
Meghajolt és távozott, mer harisnyában volt. Én is készültem a cipőt lehúszni, és jött a lakáj.
- Szőr Ekmont!
- Jöhet - mondom én.
És jőtt: Egy másodpercig farkasszemet néztünk. Azutág szóla:
- Kész van az államtanácshoz?
- Igen. Csak... megfürödtem éppen.
- Röviden: ha a mai államtanács nem pikkelyezi a trónöröklési törvényt, akkor gyámság alá jön, és a Citag Ella várja magát.
Bisztos egy öreg nő, hogy így ijeszt vele. Mostan baj volt aszonban a gyámság miatt.
- Nézze Egmont... eszt... úgy áll a dolog, hogy adjon időt még... mondjuk...
- Hiába 5-öl 6-ol. Esz fiksz! Esz hadüzenet. Áll Timátum!
Ez valami bentszülött átok lehet. De mingyár elment.
Én meg ott álltam megfürödve.
Most mi legyen? A királynő kért, hogy ne írjam alá. A király sem akarhattya, hogy én a képébe törvényt hosszak.
Kinésztem.
Sok, sok csillag volt és nehéz nedves esti levegő... Mindenfelé a pálmák és a szapad természet jó szagai, meg arra messze a sima fekete Indiai Oceján.
Eh! Fülig Jimmy! Mire vársz? Vigyél el néhány ékszeres kitüntetést orgaszda barátaidnak és gyerünk! Nem teneked való az uralkodói ipar!
Már most vaty két napig nem jól alszom asz ágyban és nincs étvágyam. Toulonban egy vizes bálán jobban hálnék és fejedelmi lenne utaszni egy hajófenékbe.
Esz nekem elég volt! Mire elmúlik a monszun, jó lenne valami lármás kikötőbe lenni...
Hát gyerünk. És eszennel kiváltó tisztelettel ajánlom magamat! Néhány kisebb fém emléktárgyat, aranyt meg ilyent azért viszek. Asz ember ingyen nem uralkodik! Ahogy a királynő mutatta, elfordítok a kép mellett egy fát és a keret odébmegy. Én besliszolok és visszatolom.
Jó napot. Csak várjon a tisztelt államtanács harisnyába, amíg náthát kap. Végigmegyek a folyosón. Mert a zseblámpámat megőrzém uralkodásom idején. Keszdetétől napjainkig.
Néhány szép nagy patkány riadtan szétfutkál. Helyes kis állatok eszek. És végül gyövök egy nagy kapuhoz. Eszt kinyitom és ottan vatyok a hetyoldalnál.
Szabad ég alatt!
Teleszívom magamat a friss levegővel! De nagy öröm, ha az ember tetronidzálhatja magát... Ott van a vasúti sín fűvel benőve... Istenem! Hogy is van a csavargók nagy mondása?
"Mindenütt jó, de a legjobb sehol!"
Hohó!
És már indulnék, amikor egyszerre egy csendes hang mondja:
- Jó estét José.
Ott állt előttem a kísértetkapitány, és egy pisztolyt tart az arcom elé, de nyugodt és közömbös, mint mindig, és sapkaernyőjén, meg a gummiköpenyén folydogáló párák vízcsöppjein megcsillan a holdfény.
- Maga...? - mondom kissé rekedten, mert furcsa volt.
- Igen.
- Ki maga?
- Mindegy José. Így nem hagynak ott egy trónt, battyúval, éjszaka!
- Mi köze?
- Csend... Még szükség van magára José. Maradnia kell, érti?...
- És ha nem?
- Akkor lelövöm.
De ezt szinte szelíden mondta. És cigarettázik.
- Mondja José, igazán nem tudja, mi lett avval a szekrénnyel, ami Fernandez szobájában volt, aki régen herceg?
Mit akar ez evvel? Valami kígyó zörren a bokorban.
- Feleljen, de őszintén, mert nagyon fontos lehet.
- Felelek. Nem tudok a szekrényről... Dehát esz miért fontos?
- Mer... lehet, hogy amikor én magával vízbedobattam Fernandezt, akkor a halott helyett ez a szekrény volt a lepedő alatt.
- Aszt nem lehet! Láttam a halott kezét kilógni. Szürke, nagy kéz...
Valósággal felderült az arca:
- Esz biztos?!
- Bisztos... Dehát...
- Menjen vissza, José.
Könnyű szél jött erre át a dagállyal a tenger felől és sós szag volt... Láttam is messze, ahoty egy repülő hal felugrott a viszből és tükrözve fitszánkolt...
De jó lenne menni.
- Vissza José - mondta ismét csendben és nekem vissza kellett meni, pedig olyan csuda ködök jöttek befelé a tengerről...
- Hm... - jegyeztem neki mentében. - Félek az államtanácstól...
- Nem lesz államtanács! - kiáltá utánam és becsapta a kaput.
Hallottam, ahogy egy nagy sziklát dübörgőn rágurít.
Fogva voltam, most már. Erre nincs többé kijárás. De miért mondá, hogy nem lesz államtanács?
Pedig nem, volt. Jól tudta.
Engem már mindenfelé kerestek és mind cipőben. És rémülten.
- ltt van Warins - mondta rekedten a hídlakó.
- Mi történt?
- Ször Egmontot megölték. Ő volt a bosszú első áldozata. (Folytatása következik.)
TIZENHETEDIK FEJEZET
1
A herceget összekötözték. Nyugodtan tűrte. Jól tudta, hogy meg kell halnia. Akár Warins, akár St. Antonio, itt nem számíthat irgalomra.
- Engedjék meg - szólt a Hidegekhez mosolyogva, csengő hangon -, hogy elbúcsúzzam a barátomtól.
Odalépett a Nagy Bivalyhoz, és kezet nyújtott.
- Köszönöm, hogy segíteni akart rajtam, és sajnálom, hogy nem jutalmazhatom meg ezért.
A Nagy Bivaly arcán valami bornírt megilletődés látszott. Úgy fogta a fiú kezét, mintha nem tudná, mi az. Nézte a finom kis mocskos ujjakat, forgatta, tapogatta.
- Te kölyök... te voltál az első ember... akivel... szívesen voltam... és...
Körülnézett sötéten, de annyi revolvermarkolatot fogtak körülötte mindenre elszánt emberek, hogy tehetetlen kínjában megcsikordult a foga, hangosan, bántón.
- Gyerünk - mondta Holdvilág Charley -, vigyétek ezt a férget a Vészkijárathoz.
Két haditengerészet elvezette, és ezzel befejeződött St. Antonio uralkodó herceg őfelsége rövid találkozása a szabadsággal...
Most nem vitték a lifthez. A ház belsejéből néhány lépcső vezetett le valahová. Azután föld alatti folyosókon át haladtak sokáig vaksötétben.
- Menj előre! - mondta az egyik kísérő.
Engedelmeskedett.
Egyszerre megcsúszott, és gurult... gurult. Nem sokat. Néhány métert mindössze egy sáros, meredek lejtőn.
Mi ez neki? Fel sem kiáltott. Az egyik haditengerész hangja zúgott végig a boltozatok között:
- Ördög Will!
Fénypont közeledett imbolyogva, majd megjelent egy ember, csakugyan olyan, mint az ördög. Szénfekete néger volt, egy lámpással és egy revolverrel felszerelve.
- Valaki távozni fog a vészkijáraton - mondta az egyik tengerész, és elmentek. A kis lámpa fényét megsokszorozta a szűk folyosó.
A herceg egy aknában ült, sima agyagfalak között. Szemben vele egy ajtó látszott. Olyasféle, mint modern bárok bejárata. Lent rövidebb a földnél, középen kétfelé osztva. Kilincs nélkül. Az ajtó mögött sötétség, sustorgás és rossz, sós tengerszag.
Ott a halál?
Az ajtón hatalmas tábla függött:
VÉSZKIJÁRAT!
Alatta másik:
ADJA RUHÁJÁT ÖRDÖG WILLNEK!
Támogassuk a nincsteleneket!
A TÚLVILÁGON MINDEN JÓTETT SZÁMÍT!
Az ördög leszólt fentről.
- Akarsz enni valamit? Van itt egy hering.
- Nem kell.
- Pálinka sem?
- Az sem. Mi lesz itt velem?
- Hát... bizonyára meghalsz. Nem a legrosszabb. Volt egy nagybátyám, az leprát kapott.
Jó fiú ez. Vigasztalni akarja. A herceg a síkos lejtő alján ült, és nézte a meredek falakat, ahogy a szeme megszokta a félhomályt.
- Másfelől is le lehet ide jutni? - kérdezte az ördögöt.
- Nem hiszem.
- Hogy megy fel az ember innen?
- Nem tudom - felelte tanácstalanul. - Onnan, ahol te most vagy, még senki sem jött fel.
Csendben voltak. Loccsanás hallatszott. Cseppek hullottak.
- Mondd! Ördög!
- Na!
- Hogy halnak itt meg?
- A dagály feljön majdnem idáig, ahol én vagyok. Addig rég véged van.
- Miért nem ölik meg egyszerre az embert?
- Mert amikor derékig ér a víz, sokan elmondják, hogy hová dugták a rablott pénzt, és azt kinek adjuk. Ha egyszerűen lepuffantanák az illetőt, úgy sok értéktárgy veszendőbe menne.
- Kegyetlen, de bölcs szokás.
A csobbanások közelebbről hallatszottak! Jön a dagály!
- Azért a ruhádat nekem adhatod, meg ha van valamid. Ámbár nem úgy nézel ki, mint akinek valamije lehet - tette hozzá mélységes emberismerettel.
- És... ez az ajtó minek?
- Azon jön be a víz. Ostobaság az egész. Valamikor ott lakóhely volt, amíg a tenger nem mosta alá a partot. Azóta még nem rothadt ki egészen az ajtó.
A kis csapóajtó megbillent. Némi víz szüremlett már az aknáig, és mozgatta a laza szárnyat. Jó, hogy mint Warins hal meg. Nem méltó vég egy St. Antonióhoz.
- Nem jó mesterség az enyém - mondta az Ördög. - Mert némelyik ordít, átkozódik. Volt, amelyik követ dobott rám. Pedig hát mit tehetek én az egészről?... Ha nem lenne egy-egy jó ruha néha, hát semmiért sem vállalnám. - És még hozzátette nyomatékkal. - Mert a ruhát, azt nekem lehet adni. Minek elvinni a halakhoz nem?
Ezt a herceg is belátta. A szabadon lengő ajtószárnyak sűrűn nyikordultak a befelé szüremlő víztől. Az akna alját már néhány centiméter víz borította el.
- Kapd el! - kiáltotta a herceg, és feldobta a mocskos, szakadt blúzát. Azután a nadrágot.
- Köszönöm... - vigyorgott boldogan az Ördög. - Csakugyan nem akarsz heringet?
- Nem kérek.
Ott állt mezítelenül, bokáig vízben, és a dagály egyre erősebben áramlott. De még térdig sem ért a víz, amikor néhányan érte jöttek.
Közeledett a Főorvos nevű haditengerész.
- Halló, Warins! - kiáltotta.
- Mit akar?
- Ledobok egy kötelet. Fogja meg. Visszajön a Hidegekhez. Siessen.
A víz már térdig ért. A herceg elkapta a kötelet. Felrántották.
Ő volt az első ember, aki visszatért innen.
- Ördög! Add oda a ruháját! - parancsolta a Főorvos.
- Az már az enyém! - hördült fel a néger.
- Add oda, mert beverem a fejedet.
Siralmas arccal nyújtotta át a holmikat.
- Szép eljárás... - siránkozott az Ördög. - Elveszik, ami jogosan az enyém!
Ismét felmentek. A herceg nem sok reménnyel tért vissza. Mit reméljen?
Abba a szobába vitték, ahol az imént állt a Hidegek előtt. Amikor végignézett a bíráin, szinte sajnálta, hogy nincs még vége az egésznek.
- Warins - mondta a Vöröskarom. - A halálítéletét megváltoztattuk.
- Úgy. És mi fog velem történni?
- Feleségül vesz engem...
2
Csodálkozva állt.
- Nem értem, kérem... - szólt azután.
- Megmenekült a haláltól - magyarázta türelmetlenül Vöröskarom. - El fog venni engem feleségül.
- Sajnos - felelte a herceg - akkor mégiscsak végem.
- Miért? - kérdezte ámultan Vöröskarom.
- Ön csinos, kedves hölgy, de nem az én ízlésem. Ne haragudjon. - És a matrózokhoz fordult. - Fiúk, mehetünk vissza.
A Nagy Bivaly hápogott, mert kimaradt a lélegzete, a Kannibál Béby disznóarca hosszú lett, és a rongyos, ősz hölgynek torkán akadt egy fél szivar a meglepetéstől.
Vöröskarom félelmetesen ragyogó szemmel nézett a fiúra. Felállt, és lassan odament. A herceg elé állt olyan közel, hogy csaknem összeért a testük.
Az aranyfényű, hideg zöld szemek félelmetesen ragyogtak. A szép kis száj félkörré görbült, az apró orrcimpák megrezdültek, és parfümös lehelet csapott őfelsége arcába.
Most igazán ijesztő volt a leány.
- Maga söpredék! Maga csúfolódni merészel?
- Nem csúfolódom, és tisztelem önt, sőt kissé félek is e pillanatban, de a fenyegetés nem megfelelő mód arra, hogy tetszésemet megnyerje.
- Maga... maga mit gondol - mondta, és utálattal nézett a kék-lila hurkákkal lepett daganatokra a herceg arca helyén -, miért akarom, hogy feleségül vegyen?
- Bizonyára megfelelő élettársnak képzel. De ebben téved. Én szeretem az italt és a szabad életet.
- Bolond.
- Az igaz, de nem annyira, hogy elvegyem. Ön igen csinos, azonban nekem nem tetszik. Telt idomú, fekete hölgyeket szeretek. - És újra a matrózok felé fordult. - Gyerünk, fiúk, mert elmúlik a dagály, és akkor ülhetek hat órát abban a gödörben...
A herceg jól tudta, hogy álnéven kötött házasságok éppolyan érvényesek, mintha St. Antonio főherceg néven esküdne meg a leánnyal.
- Hát akkor... Majd megtanítom, hogy másképp kell beszélni velem... Itt elbánnak az ilyen pökhendi kölyökkel.
- Tulipán - mondta Holdvilág Charley -, ezt az alakot egy guanótelepre add el.
A herceg egykedvűen vállat vont:
- Tehetnek velem, amit akarnak. Nem nősülök. Ölessen meg, tépjenek szét, süssenek meg lassú tűzön: én élek-halok a fekete hajú, telt idomú nőkért.
És ehhez egy szutykos torzkép vigyorgott Vöröskaromra.
- Ide hallgasson, Vadsuhanc - mondta a Kegyelmes. - Maga olyan szörnyű alak, hogy a leányom abba a szobába sem ereszti be, ahol napközben tartózkodik. Nekünk bizonyos célok eléréséhez szükségünk van magára. Ha felhasználhatjuk, akkor megkímélnénk az életét.
- De honnan tudom, hogy ez így van? Hátha utólag belém szeret tisztelt leánya, és ragaszkodni fog ahhoz, hogy vele maradjak? Olyan karhatalom áll a rendelkezésére, hogy kényszeríthet erre.
A nő most már nevetett, és szó nélkül kiment, de nagyon bevágta az ajtót. A Kegyelmes utánasietett.
- Mit teketóriázunk! - kiáltotta Holdvilág Charley.
- Igen vagy nem? Feleljen!
- Ne feleljen - mondta Kannibál Béby. - Adjatok neki öt perc gondolkodási időt. Vigyétek a Szárítóba.
- Kérem...
Újra vitték.
A Szárító egy gömbölyű üreg volt. Olyasféle, mint valami ókori sírbolt, sima kemény fallal körülvéve. Pedig nem emberi kéz formálta ezt az üreget. Kínai díszműkészítők laktak a kültelken, és itt hevítették a formált agyagot, földbe vájt kemencékben. Éjjel-nappal izzó, betapasztott gödrök fogták körül ezt a Szárítónak nevezett kavernát. Az amúgy is pokoli forróság itt elviselhetetlen volt.
Sok mindent elmondtak már a Szárítóban, amit nem szántak közlésre. Őfelsége először azt hitte, hogy nyomban megfullad, amikor betaszították és a nyílást elzárták egy kővel.
Azután elvesztette az eszméletét.
TIZENNYOLCADIK FEJEZET
Őfelségem I-ső Fülig Jimmy naplója
Én egy marha vagyok saját eszüleg! Ez a gyanú kelt mint bent asz agyamban, és ahogy a kirájok írják asz időt: ambó dominó mai dátum.
Mer ott volt a gyilkos velem, beszéltem vele és nem sejtém. És egész idő alatt nem sejtettem, hogy a kísértet kapitány kicsoda, ami pedig kézfekvően világos volt.
Mer nem volt kísértet. Esz a kapitány, a hajón még úgy gondolom valami cinkosát járatta kapitányi ruhában, hogy asz ő gasztetteit másra tolhassa. De ő maga aki nyugodtan pipászott a kapitányi hídon, ő maga volt a gyilkos. Mer most jut eszembe, hogy éjjel a Sztáron-Nonolu hajó 1.lső osztályú folyosóján láttam, amikor meghalt Fernantesz, aki régen herceg.
Erre is magamtól jöttem rá.
És kicsoda esz a kapitán? Warins! Ez a Warins Bob Szumbafáról nemoda szökött ahol várták. Hanem St. Antonio hajója elé Por-Cueszbe.
Erre is magamtól jöttem rá.
Tuthattam volna előbb is. Hiszen esz a Wirth nevű kapitán, amint hallottam csak Por-Cueszbe jött a hajóra. Gondolhattam volna előbb is, hogy ő Warins Bob. De én egy marha vagyok.
Erre is magamtól gyöttem rá.
A rentőrség Jáváról mostan ír: Aszongya. Elnyerte a megállapítást, hogy a fegyenc nem a Bolondság Sziget felé vette útját, amint aszt elejinte hittük, hogy bosszút álljon, hanem zseniális módon a kiráj elé szökött Por-Cueszbe. És ő is a Holo-Nununsztáron gyött, mert Szingaporban kishijján elfoktuk a nyomát. Tugyuk egy Bonifác nevűnek a bejelentéséről (esz a spicli mék kihússza tőlem a legmagasabb lutrit) hogy a Nono-Holasztárlulu fedelezén gyött, Warins Szingapurba. Megnyerte továbbá az állapítást: A hajó kapitánya Porc-Tueznél megbeteg lett és itt egy kitűnő írásokkal ellátott amerikai kapitán vette át a veszetését a Hollo-Sztárnulunak, de most már tugyuk, esz hamis írás volt mind. Így főt ételezhető, hogy Warins mekmérgeszte a kapitánt és hamis iratokkal elutazott hejette a Holono-Luszátoron Szingapurba.
Hát enyi elég volt, hogy rágyöjjek: Warins volt a kapitán! Eszért akarta, hogy engedéj dacára a hajóról viszbedobgyam Fernánteszt, aki régen hercek. És Szingapurba átslisszolt az Almira yachtra.
Asz viszont bisztos, hogy eszt a szegény Egmontott ő ölte meg. És ebből az alkalomból távozott a titkos ajtón. Ahol később nekem szembeállt revolverrel. Eszért monta, hogy "nem lesz államtanács". Mer tudta, hogy Ekmont pillanatnyi elhalálozása mijat elhalasztják...
...A szigeten igen erős a nyugtalansák. Félnek a bentszülöttektől, akik szeretik Warinst. És látom asz ablakból a kikötőt, hogy minden felé kis csoportok tárgyalnak iszgatottan.
Itt a palotában is igen begyulladt udvari előkelőségek járkálnak. Eszt a szőr Ekmontot ott ölték meg kés általi halálra, a tanácsterem előtti szobában, ahogy éntőlem kiment. Orvul és esz igen csúf szokás. Én akkor szökni akartam a képen át, de előbb átmentem máshová néhány ingóságos emlékért, eszalatt Warins megölte Ekmontot és épen előttem kilógott a képkereten. Aszután enkem visszakergetett a szabadból.
És én mostan itt jól nézek ki.
A királynő gyött hozzám át a képen eképen:
- Maga... maga volt? - kérdezi izgatottan és a szeme ki van sírva és olyan sok szenvedés látszik szegényen.
- Mit tetszik?
- Maka ölte?
- De kirájné kérem! - kijáltom. - Én nem vagyok ajjas gyilkos! Én szemtől szembe esetlek odaszúrok, de nem hátulról. A Fülig Jimmynek mindenki nyugodtan hátat fordít.
- Nem... Bocsásson meg... Maga nem lehetett...
- Warins volt!
- De... miért Egmontot?
- Mer engem ismer a hajóról, hogy nem vagyok király. Hiszen együtt gyöttünk. Ezért nem akar megölni, nem tehetek róla, igazán sajnálom.
A királyné az ujjait töredezte.
- Idefigyeljen. Az angol katonai ataséf írt. Hogy Szingapurban álhírek vannak a király személyéről. És szeretné megcáflani.
Esz baj! Egy katonai adatséf asz nagy úr.
- Mi lesz? - kérdezte tőlem.
- Én eltűnök - mondom. - És asz kisebb baj, mintha a svingli kiderül.
- De... akkor nincs király...
- Asz igaz, hogy valakinek kell asz államügyek folyását irányba képeszni, dehát én méksem...
- Istenem... istenem...
- Hát mitől kegyeskedik így ijedezni? - kérdém.
- Ha az angolok leszedik rólunk a kezüket, akkor Alvarez itten terem hajókkal... Szingapurban vár mindenféle söpredék élén egy alkalmat...
- Dehát a főherceg és Piszkos Fret hol vannak?
- Semmi hír... Menjen legalább maga. - Sóhajtott - meneküljön innen. Maga jószívű, de rég fiú... Itt most összeomlás lesz, harc, halál.
- Én nem hagyom cserben... Itt maradok.
Odagyött és személyesen mekfokta a kezemet. Egy könny jött ki szegénynek.
- Várjunk - mondám -, talán történni fog valami.
És történt.
Délután megölték Gombperec hídlakót kopasz fejével.
Az olaj tisztviselők csomagoltak, és a sziget lakóji fegyvereket tisztogattak és Gombperecet is hátva szúrták. A rentőrség ismét volt pontra jutott.
Én mek felvettem a szekrénből az én eccerű csavargói öltözékemet és mondám a királynőnek.
- Mostan kisliszolok.
- Mégis... megy?
- Igen. Vadászni. Megkereseni ezt a Warinst és ütögetni fogom, amíg nem éli túl. Akkor rend lesz.
- A bentszülöttek...
- Én nem vagyok egy begyulladós uralkodó. Eszt kell csinálni. Nagy vadászás lesz asz éjjel. És ha nem térek vissza, asz nem jelenti, hogy mexöktem innen, hanem hogy állandó tartózkodási helyem van Almirában uralkodásom végétől, feltámadásig.
És ismét mekfogta önhatalmúlag a keszemet.
- Nem sokat számít most már az sem ha Warinstól megszabadult.
- Miért nem sokat?
- Mer eszért...
Írást mutatott, amit a katonai ataséf küldött:
Hogy értesíti az udvart: a kósza hírekre való tekintés miat Parker tengernagy holnapra kihallgatódzást kér őfelségétől...
Hm... Esz baj.
- Kihallgassam? - kérdém.
- Parkert? Úgy ismeri a fiamat, mint én! Az idén nyáron két hétig hajóján látta vendégül a királyt.
Puff neki.
- Hát... ne fogadja... Én most gyengéskedem...
- Parker Admirálist... nem fogadni?... Vége... Az angolok ilyesmiben nem ismernek tréfát.
Itt nagy baj van. Aszt láttam. De mindegy. A kiskapun gyorsan kisurrantam, és vadászatra indultam az éjszakában... Semmit sem bánok, most csak meglássam valahol a tengerészruhás Warinst! Csak mekfoghassam a nyakát és akkor... (Megfojtása következik. )
TIZENKILENCEDIK FEJEZET
1
Hogyan változott meg rövid idő alatt annyira a helyzet: halálos ítélet helyett házasság?
Amikor őfelségét elvezették a Vészkijárathoz, a Nagy Bivaly fogai ismét hangosan csikorogtak. De mit tehetett ennyi ember ellen? Piszkos Fred most néhány egyenletes térdhajlással lecsúszott, és felemelkedett az ajtófélfa élénél, mert úgy látszott, hogy teljes hosszában viszket.
- Azt hiszem - mondta Holdvilág Charley -, hogy ez a fiú megérdemelte a halált.
- Igen - dörmögte Piszkos Fred -, Charley meg én így látjuk, és így helyes.
Ez a közbeszólás kínos volt Holdvilág Charley-nak, mert mint említettem, Piszkos Fred nem volt errefelé túlságosan népszerű. Fitymálva, megvetően nézett végig rajtuk. Bozontos, ősz szemöldöke közül a jobboldali bosszantóan éles szögben vonult fel a homlokára.
- Miért nem sírtok? Talán már sajnáljátok, hogy szegény Warins kalózt elteszitek a láb alól?
Volt valami dühítően pökhendi a hangjában.
- És ha igen?! Mi közöd hozzá? - horkant rá Tulipán. - Engem fejbe ütött, és mégsem innám a vérét dühömben, mint te.
- Most már sajnálom a fiút - szólt Holdvilág Charley -, legszívesebben visszahozatnám.
Piszkos Fred végigmérte.
- Miért? Ki vagy te?
Valamennyien méla utálattal nézték a kielégült bosszújával hetvenkedő, gonosz, pimasz kapitányt.
- Úgy csinálsz, Fred, mintha te lennél itt az első személy - röfögte a Kannibál Béby.
- Én köpök rátok - felelte vállat vonva, és újra csend lett. Azért kikezdeni valahogy mégsem mertek vele, ki tudja, miért.
- Hallgassanak, ennek nincs semmi értelme - mondta a Kegyelmes, de látszott, hogy neki sem tetszik a kapitány modora. - Inkább arról beszéljünk, mi a tennivaló.
Piszkos Fred az asztalon heverő szarvasbőr táska tartalmában turkált, és egy cirádákkal barázdált bőrdarabot vett fel:
- Totem - mondta.
- Na és?
- Ez a bennszülöttek szerződése az öreg Warinsszal, akit a St. Antoniók felkötöttek. Ez a fiú tizenkét éves volt, amikor apját, a kalóz Warinst felkötötték. Azóta Bob Warinst nem látták a szigeteken. A bennszülöttek nem ismerik személyesen, csak a totem igazolja, hogy ő Warins Bob.
És nézte az ábrákkal teleírt bőrdarabot. Lassan kezdték sejteni, de csak homályosan. Az bizonyos, hogy már keveri a kártyát.
- Beszéljen már, az Istenért! - dühöngött a Kegyelmes.
- Egyszerű - mondta Piszkos Fred. - Szerzünk egy suhancot, aki ezzel a totemmel a bennszülöttek előtt mint Warins jelenik meg, és kezünkre játssza a törzsek segítségét... Ezt az egyént később megölnénk.
- És addig?
- Addig feleségül venné a Vöröskarmot.
Az említett Vöröskarom éppen akkor lépett a szobába, és csodálkozva állt meg.
- Mit mond?
- Hogy szerzünk jó pénzért egy fiatalembert az alvilágból, és ez a Warins Bob néven feleségül veszi Vöröskarmot.
- Részeg? - kérdezte a Kegyelmes.
- Igen, de az nem tartozik a tárgyra. Az illető feleségül veszi, vagy legalábbis azt mondjuk, hogy elvette az ön leányát, és akkor a miénk minden. A bennszülöttek szeretik Warinst, a polgárság szereti Alvarezt, az angolok nem állhatnak Fülig Jimmy uralkodó mellé, és az amerikaiak mellettünk vannak. Egy merész expedíció kell, amely Warins Bobot és nejét, Alvarez elnök leányát hozza.
- Megőrült!
Nagy zaj volt.
Fred úgy állt ott, mint aki nem érti, mit találnak a tervén kivetnivalót.
- Ne beszéljen erről kapitány! - szólt a Kegyelmes. - A leányomat nem adom össze valami csirkefogóval semmiféle politikai előny kedvéért.
- De hiszen - magyarázta a kapitány - ezt az illetőt később megölnénk!
Vöröskarom elgondolkozva nézte az apját. Sokat szenvedett Alvarez. És mindezt egyetlen célért.
- Elfogadom a tervet, kapitány! Ha Ferenc császár leánya férjhez mehetett egy korzikai ügyvéd fiához, akkor én sem tiltakozhatom Warins Bob ellen!
- És nem is Warins Bobhoz megy nőül, mert az rövidesen meghal - szólt közbe a kapitány. - Csak valakihez, aki a totemmel és az írásokkal a kalózfiú helyett szerepel.
Most felugrott a Nagy Bivaly ordítva:
- De miért ne az igazi Warins vegye el a leányt? Miért csaljunk?!
Piszkos Fred paprikavörösen rikácsolta:
- Mert azt mondtam, hogy annak meg kell halni! Kimondtuk, és kész! És senki se merészelje...
- Tán fenyegetsz! - ugrott fel Holdvilág Charley. - Azt hiszed, te parancsolsz nekünk? Tudd meg, hogy a véleményem most már ugyanaz, ami a Nagy Bivalyé! A fiúra szükség van!
Örült, hogy oka volt elhagyni a Piszkos Freddel közös tábort. És a többi is dühödt kéjjel pártolta Warinst.
- Azért sem öljük meg!
- Átkozott sátán! - üvöltötte a Nagy Bivaly.
Úgy látszott, hogy nyomban meglincselik.
- Csendet kérek! - szólt a Kegyelmes. - Úgy határoztam, hogy ebben az ügyben a leányom döntsön.
- A fiút kiszabadítjuk - mondta határozottan Vöröskarom -, mert hozzá megyek feleségül. Hívjátok a Prófétát!
...Piszkos Fred egy sötét oldalfolyosón megelégedetten sodorgatta a szakállát. Az volt a kötelessége, hogy a herceget védje, és pillanatnyilag éppen az életét mentette meg. Mert Piszkos Fred még abból is hasznot tudott húzni, hogy mindenki gyűlöli. Megszerezte a Nagy Bivalyt a herceg testőrének, önmaga ellen, de mellékesen mindenki ellen. Azután kirántotta a halálítéletből azzal, hogy vadul követelte a halálát. A herceg élvezte Piszkos Fred népszerűtlenségének minden előnyét.
2
Mindenki kereste az alvilág misszionáriusát, Burtont, akinek Próféta volt a gúnyneve, de sehol sem találták. Később feleslegessé is vált a keresése, mert a herceg a telt idomú, fekete nőkre való hivatkozással visszautasította Anna Alvarez kezét.
Buzgó Mócsing, aki különös átmenetet képezett itt a magántitkár, a gyorsküldönc és a hóhér között, szokott helyén bóbiskolt a ruhatári fülke mellett. A közelében Portás Robb, a börtönrendszerek ellenőrző szakértője hideg mártást evett csirkével. A Főorvos felrázta az igazi Trebitschet.
- Hé! Mócsing! Gyere a Szárítóhoz vigyázni. Ott a Vadsuhanc, üsd fejbe, ha felmászik.
Az igazi Trebitsch megigazította állandóan lehulló, sötét madzagú drótcsíptetőjét, és elindult.
- Valami nagy dolgot tudhat ez a kölyök, hogy ennyit unszolják - mondta Portás Robb, azután elcsoszogott. Egy másik folyosóról nyíló ajtóhoz ment, amelyen ez állt:
RAKTÁR
MINDENKINEK TILOS A BEMENET!
Portás Robb kinyitotta az ajtót, és megkezdődött a raktárban őrzött kézigránátok, revolverek, puskák és tengerész egyenruhák kihordása.
A Kegyelmes kiadta a "riadót". Mennek Almira ellen. Akár Warins nélkül is.
- Amit jobbra hordatok, azt a Radzeerre viszitek - mondta a Főorvos -, a többi a Papete nevű óriás gőzösre kerül.
- Két hajóval megyünk? - kérdezte Tulipán.
- Igen, Holdvilág Charley vezeti a Papetet.
Közben Buzgó Mócsing, az igazi Trebitsch elaludt ültében. Hortyogott, és a szemüvege rezgett az orrán. Végül odaesett a Szárító nyílását elzáró kő peremére.
Az alvó nem veszi észre, hogy valaki macskaléptekkel odaoson, elhúzza a követ, és ledob valamit a Szárítóba, azután elsiet.
...Őfelsége közben már kissé meghalt. Levetett minden ruhadarabot, nedvességtől patakzó teste égett és viszketett, az ajka felhasadozott, a gégéje fájt, és hörögve lélegzett...
Egyszer csak leesett a magasból egy összegyűrt írás. És leesett a kő pereméről Buzgó Mócsing drótszemüvege, hosszú, fekete zsinórral, amíg ő gyanútlanul hortyogott. A herceg kibontotta az írást. Kézzel írt, hevenyészett levél volt. Káprázó szemmel olvasta az öngyújtója fényénél:
Felség!
Burton nevű lelkész néhány év előtt meghalt. Aki itt Próféta gúnynéven az ő irataival szélhámoskodik, nem pap. Egyezzen bele a házasságba. (Mivel nem pap esketi, tehát érvénytelen.) Egyezzen bele mindenbe, akkor Almirába viszik, és ez a fő. Ott úgyis vége a kalandnak, és simán tisztázódik az ügye. A Titkos Szolgálatban vakon bízhat!
Ne kutasson utánam. Nem fedhetem fel magamat.
Leghűségesebb embere
Az írást eltette. Sokkal jobban érdekelte a szemüveg. Ezt leejtette az illető, amikor az üreg fölé hajolt. Szinte lángolt a teste, de mégis megkísérelte, hogy gondolkozzék. Hol látta ezt a zsinóros üveget?... Ki hord ilyen kispolgári drótcsíptetőt az alvilágban?
Buzgó Mócsing! Az igazi Trebitsch! Ő A Titkos Szolgálat embere! Kétségtelen! Buzgó Mócsing megszólította, amikor az első nap ott ácsorgott a kardnyelő körül!
Igaz, hogy eladta a Tulipánnak (két és fél dollárért), de talán később kiszabadította volna... Zseniális tettető ez az ember...
Most... meg kell tudni biztosan, hogy a szemüveg az övé-e. Akkor kétségtelen, hogy az igazi Trebitsch az Intelligence Service embere!
...A szemhéjai forrón szúrtak, és a nyelve hasadozott... A levelet apró darabokra tépte, és falat kapart rá... Azután újra elájult.
3
Közben Alvarez kétlaki életének úribb felét élte az Orientál Szálló teraszán. Innen látszik a tenger és a sok-sok pálma. Egy amerikai úrral beszélgetnek. A roppant selyemernyő árnya alatt is éget a forróság.
- Nagyon érdekes - mondja az ősz amerikai. - Bennünket, amerikaiakat a legcsekélyebb sziget sorsa is érint az Indiai-óceánon.
- Nem is szólva az amerikai tőkéről, amelynek az én köztársaságom lehetőséget ad, hogy terjeszkedjék a civilizáció előnyére. Ehhez kérek támogatást.
- Támogatást kér?
- Csak akkor, ha bebizonyosodik, hogy a sziget jelenlegi királya bitorolja a St. Antoniók trónját.
- Én megígérem önnek - mondta az amerikai admirális habozva és minden szótagot fontolgatva, mint amikor a gyógyszerész halálos mérget adagol kanalas orvossághoz -, hogy beszélek illetékes körökkel. És ha kedve van... ellátogathat mint vendégem a Boston cirkálón Almirába.
- És számíthatok amerikai segítségre?
Az admirális felállt.
- Mi a St. Antoniók angol védnökségét tiszteljük, de ha - ismét adagolt - nincsenek ott az uralkodó hercegek... akkor hát... - Gondolkozott. - És Warins? - kérdezte hirtelen.
- Warins a vőlegényem - szólt közbe a leány -, és ezzel, azt hiszem, hosszú időre megoldottuk a kormányzat kérdését.
Az admirális tágra nyílt szemmel meredt a gyönyörű leányra, azután megértéssel bólintott.
- Ön nagyon okos... És... azt hiszem... (egy kávéskanálnyi adag) számíthatnak ránk. Illetve... rám... (Végül határozottan.) Illetve Amerika pártfogására.
4
...Őfelsége arra tért magához, hogy bár pokoli meleg van, az arcán hűs simítás vonult át. Vizes ruhát borított rá valaki.
Vöröskarom térdelt mellette, selyemruhában, az agyagverem földjén.
- Micsoda gazság ilyent tenni! Jobban van?...
- Igen... feleli elhalóan - de az ízlésem sajnos nem változott.
- Ostobaság. Nem tudtam arról, ami magával történt. Fel tud már jönni ebből az undok veremből?
- Nem vihetnének mindjárt oda, ahol legközelebb kínoznak?
- Senki sem fogja kínozni többé!
Egy tengerész segítségével felvezették az odúból. Ott ül a kő mellett, a földön Buzgó Mócsing, de már nem alszik. Igen szomorú.
- Maga miatt mennyi bajom van - mondja dühösen a hercegnek. - Oda a szemüvegem.
Hohó! Hiszen ez jeladás!
- Nem ez volt? - kérdezi nyomatékkal és mohón, miközben átnyújtja a verembe hullott szemüveget.
- De... Ó! Köszönöm!
A herceg sokatmondóan rákacsintott. Az igazi Trebitsch bámulva kérdi.
- Mi az?... A szemébe esett valami?
- Jó, jó - feleli őfelsége és újra hunyorít. Az igazi Trebitsch már nem is csodálja. Amit ezzel a fiúval itt csinálnak, attól nem csoda, ha hibbant lett... Azonnal elsiet.
- Jól érzi magát teljesen? - kérdez a leány diplomatikus nyájassággal, mert kiismerte az elvetemedett, konok ifjú természetrajzát.
- Jól... De most már nagyon szeretném tudni, hogy mi lesz velem?
- Választhat Warins: a rendőrségre akar inkább menni, vagy elvesz feleségül...
- Semhogy bezárjanak, inkább elveszem önt. De miért kívánja ezt tőlem?
- Elfoglaljuk a St. Antoniók trónját a klubok népével.
- Azt hiszi, hogy ott kő kövön maradhat, ahol ennyi csirkefogó segít a honfoglalásban?
- Én nem félek tőlük!
- Mert nem tudja, mi az, uralkodni! - kiáltotta hevesen a herceg.
- Magát talán kiskorától kezdve egyébre sem tanították?
- Tessék?... Hm... Hát a kalóz Warinsok jól uralkodtak állítólag... És hogy képzeli kérem ott a szigeten... Postafordultával éljünk majd családi életet?
- Azt hiszi, hogy van annyi esztendő és van olyan puszta sziget, ahol a közelembe jöhet?
- Olyan csúnya vagyok? - kérdezte lehangoltan őfelsége, és megnézte magát egy zsebtükörben.
A torzult képű csavargó vonásait még rútabbá tette a hőség. Kék és bíborszínű daganatain felpattogzott a bőre.
- Most menjünk a Hidegek elé - szólt Alvarez leánya, és elindult.
Őfelsége minden baja dacára látásra alkalmas fél szemével nagyon is megnézte a finom vonalú csípőket, a határozottan lépegető, formás lábakat, mert fejedelmi tragédiája és testi fájdalma nem marták keresztül egészséggel impregnált, összesen húsz életévét.
- Tehát jobb elhatározásra jutott? - kérdezte Alvarez, amikor a herceg újra a Hidegek előtt állt.
- Rosszabbra. Hajlandó vagyok az erőszaknak engedve feleségül venni senorita Alvarezt, de kérem jegyzőkönyvbe foglalni, hogy mindvégig hangoztattam, mennyire érdekelnek a telt idomú, fekete hajú hölgyek.
- Nem fontos az ön felfogása - mondta Alvarez. - De ha a pap előtt is kényszerre fog hivatkozni, úgy rövid úton végzünk magával Warins.
- All right! - bólintott a herceg.
Valaki megjelent a misszionáriussal, aki eddig künn várakozott. Magas, fekete ember volt, és azzal a kenetteljes gőggel nézett körül, ami a legszigorúbb felfogású lelkészeket jellemzi, ha világi hely küszöbét lépik át.
- Ez a fiatalember itt Bob Warins, aki szeretné nőül venni a leányomat, Anna Alvarezt.
Őfelsége és Vöröskarom a pap előtt álltak.
- Bob Warins - szólt a templomhoz szokott, messze hangzó, csengő tenorban a misszionárius. - Akarod feleségül venni Anna Alvarezt?
Lelkesültnek alig nevezhető "igen" hangzott el. Azért a herceg elismeréssel adózott magában a Prófétának. Micsoda színész lett volna ebből az álhittérítőből!
- És te Anna Alvarez, akarod férjedül Bob Warinst?
- Igen...
Ekkor a pap összetette a kezüket, és úgy fogta, miközben a házastársi kötelességekre figyelmeztette őket. Majd így szólt.
- Bob Warins! Anna Alvarez! Isten és ember előtt házastársak vagytok, immár egy test, egy lélek!
Valamennyi rabló fedetlen fővel állt, és nagyon komolyak voltak. A misszionárius elővette az imakönyvét... Vöröskarom valami egészen furcsát érzett. Dacára, hogy aki mellette áll, az egy torz képű, piszkos alvilági szörny... De Anna Alvarez mégiscsak polgárnő volt, aki életében először esküdött meg arra, hogy holtáig szeretni fog egy embert...
- Az isten áldása kísérjen utatokon, gyermekeim - mondta végül a misszionárius, és elment.
Senki sem sietett szerencsekívánatait kifejezni az ifjú párnak.
- Jól csinálta - mondta kissé idegesen őfelsége. - Még jó, hogy ez a Próféta a mennyország helyett itt a pokolban tartózkodik.
- Ez a pap - mondta a Kegyelmes - nem a Próféta volt. Az az alak elmászkált valamerre, és kénytelenek voltunk egy jezsuita atyáért küldeni a maláji misszióhoz.
Őfelsége körül egyet fordult a világ. Ezek szerint neki most törvényes felesége a Vöröskarom!
- És most elég volt ebből az utálatos játékból - mondta megvetően Anna Alvarez, és fogalma sem volt róla, hogy e pillanatban már a Boldogság Szigetek királynője.
HUSZADIK FEJEZET
1
A herceg kiszédelgett a nagy teremből. Uram, Atyám! Mit tett?!! Elvette a lázadó elnök polgári származású leányát... mert ha Warins Bob néven is eskették, jól tudta, hogy az álnéven kötött házasság érvényes.
Összevissza bolyongott a katakombák folyosóin, amelyek ezen a napon szokatlanul élénkek voltak. Végre megpillantotta az igazi Trebitschet. Őt kereste!
- Ember! Ez mi volt, ami odabent történt ma a pappal? - kérdezte lihegve.
- Hogyhogy? - érdeklődött riadtan az igazi Trebitsch. - Esküvő lehetett. Nem?
- Nem a Próféta esketett!
- Nem hát! Hiába kerestük! A Próféta a kikötőbe járt, és elárulta a rakodóknak, hogy a kínaiak lopják a pálinkát.
- Na de mi lesz ebből?
- A rakodók megverik a kínaiakat.
- Azt mondja meg, hogy velem mi lesz?!
- Maga is lopott a pálinkából?
- Ne tettesse hülyének magát.
- Esküszöm, hogy nem tettetem magam - hátrált ijedten az igazi Trebitsch.
- Az én házasságom érvényes?
- Természetesen.
- Miért nem értesített, hogy a Próféta nincs itt?
- Én is csak most hallottam, hogy a kínaiak elől bujkál. Fél, hogy este agyonverik.
- Micsoda szörnyűség... Te jó Isten! - Megragadta Buzgó Mócsingot: - Mondja, ember. Legalább van valami terve?
- Igen. Este kimegyünk huszan dorongokkal a Próféta elé.
- Jól van... Látom, hogy hiába keresek közvetlen érintkezést magával. Nem kérdezek semmit. De egyre figyelmeztetem: ha tőrbe csalt, akkor megölöm!
És otthagyta. Buzgó Mócsing elhűlt ámulattal nézett utána és kétségbeesett tájékozatlanságában felvonta a két vállát:
- Csak tudnám, hogy mit akar tőlem?
2
Huszonnégy órával később kifutott a Radzeer!
Az indulást néhány szenvedélyes jelenet előzte meg. Mindenekelőtt Freddel volt a baj.
- A Radzeer útját természetesen a kapitány irányítja - mondta a Kegyelmes.
- Én ugyan nem - felelte Piszkos Fred, azután felállt, és hónaljáig húzta a nadrágját.
A Radzeer cirkálót annak idején pillanatnyi szorultságában Piszkos Fred lopta az Angol Királyság hajólétszámából. Végül úgy adódott, hogy kitüntették magukat, és így nemcsak bűnbocsánatban részesültek, hanem a Radzeer cirkálót is odaajándékozta az állam Piszkos Frednek és cimboráinak. Egy ideig békében járták a tengert, de Piszkos Fred zsarnok volt, azonfelül a hajó üzemköltségére szánt fedezetből állandóan sikkasztott, míg végül a cirkálón zendülés tört ki, és a kapitányt egy viharos éjszakán, a Jóreménység foka magasságában drámai előzmények után felpofozták. Azóta szakított a Radzeerrel.
Hogy történt? Érthetetlen, de tény, hogy Piszkos Fred nélkül a Radzeer nem soká járt az óceánon. Ki tudja, miben állt a vén bűnös tudománya. Sehol sem szerették, mindenütt lármázott, követelt fenyegetőzött, de volt olaj, szén, ennivaló, jövedelem, és vihar előtt, hogy hogy nem, mindig kikötő közelében voltak.
Miután lerakták a cirkálóról, megakadt minden, azután üzemanyag híján Szingapurban vesztegelt a hajó. Végül a Kegyelmes bérbe vette matrózostul.
Amikor Fred váratlanul megjelent Szingapur alvilágában, és keverni kezdte rejtélyes módon a kártyákat, szóba sem állt egykori cimboráival.
- Csak maga vezetheti a Radzeert - mondta Vöröskarom is.
- Eszembe sincs. Megmondtam, mi a teendő, most már egy hülye is megcsinálja. A Főorvos vezesse a társaságot.
- Nézd, Fred - szólt a Főorvos, és nagyot nyelt -, én hajlandó vagyok elégtételt adni neked. Te nagyon csúnyán viselkedtél, sokat lopsz, szívtelen, gonosz kutya vagy, de elismerem, hogy nélküled megbuktunk. Te az ördöggel cimborálsz, és mindenkit becsapsz. Ezért megbántuk, hogy aljasságaidért teljes joggal kirúgtunk a cirkálóról. Még szebb elégtételt akarsz?
- Nézze, Fred - mondta a Kegyelmes, elfojtva egy mosolyt -, ez férfias beszéd volt a Főorvostól.
- Hát ide hallgass, Főorvos! - szólt a kapitány.
- A Kegyelmes kedvéért visszatérek a hajóra. Feltételeim: annyit iszom, amennyit akarok, annyit lopok, amennyit nem vesznek észre.
- Jól van - felelte a Főorvos. - De azt kikötöm, hogy az üzemanyag elszámolásban nem fordulhatnak elő szivarok.
- Jó, ezt is elfogadom - hagyta rá a kapitány keserű megvetéssel, mint egy csalódott mártír.
- Hát akkor - fejezte be a Kegyelmes - fogjanak kezet.
- Az nem volt kikötve - mondta erre Piszkos Fred, és kiment.
3
Amikor néhány napja úton voltak, és messze elhagyták a partot, a herceget felhozták a fülkéjéből. Különben a fedélközben tartották elzárva.
- Sétálhatsz kissé - mondta a Főorvos.
A herceg szédelgett, amikor a napvilágra ért. A hajót kísérő cápák uszonyai megcsillantak a napfényben.
- Nagy Bivaly hol van? - kérdezte a kísérőjétől.
- Nem lehetett őket Piszkos Freddel egy hajóra engedni.
- És Vöröskarom, illetve nejem őnagysága?
- Ő a parancsnok. Mindenki szereti, és mégis félnek tőle... Igazi férfi!...
- Úgy? Akkor minek megy férjhez?
Jó forró nap ragyogott a fedélzeten. Őfelsége kimondhatatlanul élvezte a sétát. Piszkos Fred hangja süvöltött rá:
- Hej! Főorvos! Hogy merted felhozni a Vadsuhancot? Aki fogoly, az fogoly! Ezt nem tűröm!
- Fütyülök arra, hogy te mit tűrsz!
- Te kutya! - recsegte lihegve Petters, aki érthetetlen meggyőződése szerint az egyik Szingapuri mozgóképszínház portási egyenruhájában intézkedett a fedélzeten. - Megölnéd ezt a fiút! Talán haljon meg unalmában egy sötét odúban?
- Igenis pusztulni fog! Gyilkos, szélhámos, rabló!
- És te mi vagy, mi?!
- Ne tereljük az ügyet mellékvágányokra. Most nem rólam van szó!
- Hát vedd tudomásul - sípolta harsogó suttogással Petters -, hogy fütyülünk rád.
- A fedélköz fülkéjében kell maradnia!
- Gyere, Vadsuhanc! Azért is!
Bevitték a Főorvos kabinjába.
- Ezentúl itt laksz, hogy az az ördög megpukkadjon mérgében.
A kapitány iránti ellenszenv Warins felé irányította a szimpátiát. Nemcsak ennivalót kapott, hanem még fürdőt is készítettek számára, és egy uniformist is szereztek a fiúnak. Mintha ráöntötték volna. A Radzeer egykori kadétjának az egyenruhája volt ez.
A herceg arra már visszanyerte régi, szelíd angyalszerű kifejezését. Miután tisztálkodott, borotválkozott és végül megjelent a kadétruhában: szinte megtapsolták.
- Majd meglátjátok, hogy mit szól a Vöröskarom! - üvöltötte Piszkos Fred. - Mi őt szolgáljuk!
- Ugathatsz, vén cápa! Mi nem szolgálunk senkit! A magunk ügyét szolgáljuk!
- Hogy fáj neki egyszerre a Vöröskarom!
Tulipán bizalmatlankodva mondta a kormányosnak:
- Biztosan főz valamit a Vöröskarommal.
- Lehet, hogy főznek valamit - dünnyögte a Főorvos is tűnődve.
...Amikor Vöröskarom este kisétált a fedélzetre, néhány sötét pillantással találkozott a tekintete. Csak Piszkos Fred tisztelgett széles, nyájas mosollyal, és most kiderült, hogy mennyivel kellemesebb az arca, ha mogorva.
- Nagyszerű utunk van, parancsnok! - jelentette gavalléros alázattal, és a rekedt Petters, aki távolabb állt, megvetően köpött.
Ki hitte volna! Piszkos Fred mint stréber! Víziószerű! A parancsnok sem lehetett elragadtatva tőle, mert rövidesen a kabinjába ment.
Reggelre feltűnt a távolban Tahiti. Vöröskarom kisétált a fedélzetre. A korlátnál egy ismeretlen egyént látott, jóképű, vidám, kadétruhás fiatalembert, nagy fekete szemekkel, aki néhány dió meg egy pakli kártya segítségével bűvészmutatványokkal szórakoztatta a legénységet. Nagyszerűen mulattak az emberek, és amikor Vöröskarom kijött, elhalt a mosoly. Csak Piszkos Fred köszönt harsányan a hídról.
- Főorvos! Ki ez az ember? - kérdezte Anna Alvarez.
- Az ön férje, parancsnok, Bob Warins.
Miféle változáson ment át, amióta utoljára látta? Ez az értelmes, csinos arc ugyanaz lenne, amire felnyögött, ha elé jött álmában?
Most a fiatalember feléje nézett, csúfondáros vigyorral szalutált, valamit mondott a matrózoknak, és ezek röhögtek. Vöröskarom a kajütjébe ment, és úgy vágta be az ajtót, hogy csak úgy csattant.
Sokáig idegesen járkált, azután csengetett:
- Bob Warins jöjjön ide!
4
- Foglaljon helyet, Mr. Warins.
- Köszönöm, szenyorita.
- Miért szólít szenyoritának? Én asszony vagyok.
- De ennek nincs gyakorlati jelentősége. Diplomáciai állapot.
- Miért került olyan szörnyű külsővel elém?
- Néhány emberrel verekednem kellett előzőleg. Szökött fegyenccel előfordul...
- Maga... gyilkolta meg St. Antonio herceget?
A fiú kedves mosollyal bólintott.
- Természetesen.
- És... Fernandez régenst is?
- Hogyne. Kérek még egy kis teát.
- Hány... embert ölt meg életében?
Őfelsége tűnődött, mint aki utánaszámol, mert nem szeretne hozzávetőlegesen sem tévedni.
- Na... hát Istenem... pontosan nem is tudnám megmondani... Ha leszámítom a bennszülötteket, mintegy negyvenre tehető áldozataim száma.
Anna Alvarez nyitott szájjal, rémülten nézte.
- És tudott aludni?
Őfelsége sóhajtva legyintett.
- Amíg az ember nőtlen.
Mennyi könnyed, kedves előkelőség, diákos báj... És gyilkos! Egy kalóz fia! A totem és az írások kétségtelenné teszik, hogy Bob Warins ül itt.
- Ön úgy beszél, mintha gúnyolódna! Nem tudom, mennyi az igaz abból, amit mond.
- Megmondjam? - Őfelsége felállt, és odament Anna Alvarezhez. - Egyszer hazudtam önnek.
- Miben hazudott?
- Abban - felelte St. Antonio herceg lesütött szemmel -, hogy a telt idomú, fekete nőket kedvelem. Ebből egy szó sem igaz... Sajnos pontosan az olyan szőke, karcsú hölgyekért szokásom meghalni, mint amilyen ön...
...És mielőtt még Vöröskarom felelhetett volna, gyorsan átkarolta, és megcsókolta.
De alaposan.
Anna Alvarez vagy két másodpercig tűrte, tehetetlenségből vagy másért, ki tudja? Azután teljes erejével eltaszította a herceget.
- Kalóz! Briganti!... Ez példátlan, amit merészelt! Példátlan!
- A házastársak közötti gyengédség megnyilvánulása korunkban elég ritka eset, de mégsem példátlan.
És vigyorgott. És borzasztó kedves volt a kadétruhában.
Azután tisztelgett:
- Jó éjszakát... Anna Alvarez.
A nő arcán különös kín vonaglott át... "Gyilkos..." - mondta magában. "Kalóz... rabló..."
Rémülten vette észre, hogy mindezek dacára képtelen arra, hogy utálja!
HUSZONEGYEDIK FEJEZET
1
Buzgó Mócsing már napok óta nem hagyta el a kajütjét. Félt a hercegtől. Ez a fiú ott kínozza, ahol éri. Különben mint írni és számolni tudó egyént az anyagraktárnál használták, irodavezetőnek. Ő könyvelte el, amit Piszkos Fred sikkasztott.
Tizenkét óra tájban valami zajt hallott a szomszéd helyiségből. Elővette a revolverét, és lassan kinyitotta az ajtót.
- Csendesen Mócsing, mert összenyomlak.
A Nagy Bivaly állt mellette.
- Mit akarsz? - hebegte az igazi Trebitsch.
- A Vadsuhanccal kell beszélnem.
- Hogy kerülsz ide?...
- Még Szingapurban elbújtam...
- Ebből baj lesz! Minek keversz engem bele?
- Benned bízom. Egyszer megmentettelek, amikor négy kínai agyon akart verni. Nem fogsz elárulni.
- Gondolod?
- Tudom, mert nemcsak hálás vagy, hanem gyáva is... Hívd a Vadsuhancot.
- Azt nem! Ölj meg, vagy akármit...
- Ne is folytasd, maradunk az ölésnél...
- Na! Na!... Hátraugrott a készségesen mozduló óriás kezek elől. - Hívom már...
Szomorúan elindult. Egész biztos, hogy megint nekirohan ez a bolond. Amint felért, megpillantotta a herceget. A korláton ült, és ukulelén játszott. Azonfelül énekelt, és a matrózok zöme körülfogta.
Mit tagadjuk, őfelsége alaposan megváltozott, amióta Fülig Jimmyvel elcserélte legmagasabb személyét. Olyan csodálatos népi tüneteket produkált, amelyek távol állhattak az ősi St. Antoniók vérétől. Ilyen volt például a dal és a pofon. Őfelsége úgy pofozkodott és énekelt, hogy vén matrózok első látásra a szívükbe fogadták.
Vöröskarom megjelent a parancsnoki szoba ajtajában. Piszkos Fred, aki eddig mindenkinek hátat fordított, gáláns meghajlással szalutált, és olyan volt, mint egykor ünnepelt, vidéki színészek, amikor elhatalmasodik rajtuk az aggkori elmegyengeség.
- Jó estét Vöröskarom... - mondta és megvetően a szórakozókra mutatott. - Nem nekünk való társaság.
Vöröskarmot kellemetlenül érintette Piszkos Fred hűséges ragaszkodása. De mit tegyen?
- Warins, kérem!
- Parancs!
Odasietett. Beszélgetve sétáltak Vöröskarommal a korlát mentén. A leány beszél, a fiú mosolyogva bólogat, ő is mond valamit, azután...
Azután egy kecses ugrással a tengerbe veti magát!
Mindenki dermedten áll! Itt is, ott is sötét uszonyok csillannak meg a holdfényben. Cápák!
Zaj, futkosás... lárma...
- A csónakot... Hiába!... Vége!....
- Eresszenek le egy csónakot! - sikoltja halálfehéren Vöröskarom.
Csak Piszkos Fred nyugodt. Bekiált a szócsőbe:
- Lassíts!... Vissza! Állj!
Feltűnik a fiú feje, amint küzd a viharos habokkal. Gyakorlatlan úszó ehhez! Mielőtt a cápák valamelyike elkapja, talán megfullad. Sivítva nyikordul egy csónak kötele, amint fut a csigán. A küzdő kis ponttól nem messze roppant uszonyok villognak...
Vége...! Vöröskarom remegő kézzel megkapaszkodik. A döbbent emberek feje felett valami átsuhan... Egy loccsanás.
A kapitányi híd üres... És egy szakállas fej bukkan ki a vízből, távol a hajótól.
- Piszkos Fred beugrott a hídról!
Összevissza kiabálnak.
Ni!... Ott úszik! Elérte a fiút!... Tempózó jobb karja hatalmas ívben átcsap egy hullámon, és elkapja! De körül uszonyok villognak, itt is, ott is... Miféle külön istene van ennek, hogy elérte a fiúval a csónakot?
Már itt is vannak... A látszólag vén, keshedt kapitány úgy hozza fel karján a fiút, mintha pehely lenne.
- Vigye a kajütömbe! - súgja remegve Vöröskarom, de a fiú magához tér, hiszen csak sokat ivott a sós vízből. Talpra áll, és megrázkódik.
- Hé! Őrült úr! - sivítja Petters. - Kevesen mondhatják el magukról errefelé, hogy kint vannak a vízből!
- Amit... értem tett... kezdi a herceg Piszkos Fred felé.
- Mit fecsegsz? - mordul rá a vén medve. - Fütyülök rád. Ha annyit bajlódtam egy üzlettel, azt nem adom a cápáknak. Érted?
Dünnyögve a kabinjába ment, és kiivott egy üveg rumot. Hiába! Ez ilyen ember. A cápák szájából kilopja az ennivalót, ha üzletről van szó, de szíve nincs a kutyának egy csepp sem. Az biztos. Valaki azt mondja, hogy két cápa úszott már a fiú felé, de amikor meglátták a kapitányt, csüggedten visszafordultak...
Ezt a történetet az óvatos cápákról még évek múlva is mesélték a kikötőkben, és mindenki elhitte...
2
Mi volt az ugrás előzménye? Ennyi:
- Beszéljünk okosan - mondta Vöröskarom. - Rövidesen megérkezünk. - Aranyzöld szemei egészen szomorú fényben ragyogtak. És fogyott valamit az utolsó napokban. - Mit tenne, ha megszabadulna?
- Eláruljam ellenségem őnagyságának a haditervemet?
- Én elárulom. Talán elkerülhetjük a harcot. Az angolok nem léphetnek közbe a maga oldalán, Warins. Az amerikaiak viszont segítenek nekünk megszállni Almirát, és a köztársaságot támogatják. Mit tehet ez ellen?
- Nem tudom.
- Ha feladja a sanszát, akkor kap húszezer dollárt. Telepedjen le valahol Dél-Amerikában. Még fiatal, megjavulhat.
- Igen. Ez csakugyan lehetséges - felelte elgondolkozva őfelsége -, de azt hiszem, fiatal vagyok még a tisztességhez. Aztán meg kell akadályoznom, hogy ezt a sok bűnözőt odahozza a szigetre.
- Ön nem keresztezheti a terveimet! Csak szolgálhatja azokat, akkor is, ha kifogása van ellene!
- Ebben téved!
- Úgy? Hát bizonyítsa majd be, Warins Bob, hogy mivel húzhatja át a számításaimat?
- Például ezzel.
Hopp! Szép ívben átröpült a korláton, és csak egy loccsanás hangzott.
A többit tudjuk...
Őfelsége talán szívesen meghalt volna. Végre is itt egy szörnyű komplikáció van. Megnősült. Elvett egy polgári nőt.
És ráadásul csúnyán beleszeretett. Mi lesz ebből? De amikor száraz ruhában ismét kilépett a fedélzetre, mégis örült a megkerült életnek.
- Vadsuhanc - súgta eleve ijedten a Buzgó Mócsing mellette. - Gyöjjön a fülkémbe... Na! Mit akar?!
A herceg megragadta:
- Miféle terve van?
- Aljas hazug volt az illető, aki bebeszélte önnek, hogy én egy mérnök vagyok, vagy hadvezér, csupa tervvel.
- És miért hiszi, hogy jóra fordul minden?
- Van Isten... - próbált felelni kínban. - Jöjjön, kérem.
- Fog valamit tenni vagy nem?!
- Letelepszem Hawaiiban, ott él egy unokanővérem - mondta őszintén és kissé ijedten, mert a herceg egy fenyegető mozdulatot tett, de azután követte.
A fülkébe érve két iszonyú kar úgy ölelte át, hogy nem kapott percekig levegőt.
- Te... Kölyök... Hát élsz?
Őfelsége meghatva látta a Nagy Bivalyt. Megint olyan furcsán fogta a fiú ujjait, és nézte, mint valami idegen holmit. Alacsony, széles homloka elborult.
- Rosszul bántak veled?
- Egyáltalán nem. Remek fiúk, és nagyszerűen mulattunk.
Megelégedetten nézte a védencét. Micsoda finom, szép külső. Ha neki ilyen fia lehetett volna valaha...
- Ide hallgass: azt tudod, hogy a Vöröskarom fel akar használni a terveihez...
- Tudom. Maga mondja meg, mit tegyünk? - kérdezte a herceg Buzgó Mócsingot.
- Együnk valamit - ajánlotta ez jó szívvel. - Abból nem jöhet ki bonyodalom.
- Ide hallgass - mondta a Nagy Bivaly. - Két nap múlva a Boldogság Szigetek magasságban leszünk. Akkor te csónakba ülsz velem, és elszökünk. Ha elérjük a Boldogság Szigeteket, hát nyert ügyed van.
- Rendben van, szökünk! - bólintott őfelsége.
- Nem kell szökni! A Radzeer elviszi magukat a sziget közelébe, és mehetnek, ahová tetszik! - szólalt meg egy hang mögöttük.
Vöröskarom állt ott! Az utolsó szavaknál nyitott be a fülkébe.
3
Az ügy előzményéhez tartozik, hogy Mrs. Warins, illetve St. Antonio hercegnő érintetlenül küldte vissza a vacsoráját. Azután kisétált a fedélzetre. Itt kisebb csoportokban izgatottan vitatkoztak az emberek. És... hát nem valami barátságos módon néztek feléje.
- Főorvos! - szólt Vöröskarom.
- Parancsol?
- Nem szeretem a kétszínűséget. Valami bajuk van velem?
- Nézze... mi mindig szerettük magát - mondta a Főorvos. - De hát ami a Vadsuhanccal történik...
- Talán átpártoltak? - kérdi gúnyosan, és maga sem tudja, hogy miért fáj úgy a szíve.
- Ha egyszer hozzáment feleségül, miért akarja megölni?! Mi nem vagyunk tisztességes emberek, sok itt a tolvaj, a rabló és más szakmunkás, de az a véleményünk, akiket a pap összeadott, azok ne gyilkolják egymást!
Vöröskarom egészen sápadt volt, és a száját rágta.
- Minek bántja a Vadsuhancot?! - kiáltották többen is.
- Ez nem a ti dolgotok! - ordította közbe a hídról Piszkos Fred. - Vöröskarom meg én irányítunk itt!
- Marhaság! - sivította Petters. - Tudni akarjuk, hogy mit főztök.
Vöröskarom döbbenten látta, hogy a lázadás a levegőben lóg. Vad zúgással közeledtek. Piszkos Fred mintha elvesztette volna az eszét, ordít:
- Mi azért álltunk össze, hogy üzletet csináljunk! Nem akarok kölyköt dajkálni!
- Warinsszal is van üzlet, ha melléje állunk!
- Emberek! - kiáltott Vöröskarom. - Én azt hittem, hogy ti bíztok bennem és szerettek.
- Megmondom nyíltan! Amióta Piszkos Freddel vagy szövetségben, nem szeretünk - sivított Petters.
Vöröskarom erre szó nélkül elsietett. Mögötte zúgott, morajlott a fedélzet.
Piszkos Fred hátratolta sapkáját a tarkójára.
- Elég volt belőled, kőszívű gazember! - kiáltották többen.
- Hiába ordítoztok, engem ez nem érdekel - felelte hidegen, és elővette a pisztolyát. De hátulról valaki egy kötelet dobott rá, és lerántotta. A lövés valahová félrement, és egy perc alatt megkötözték.
- Dögöljön meg!
- Üssük agyon.
Ha a Főorvos és Petters nem védik tigris módra a vén rókát, akkor alaposan megjárja.
Mire a leány visszatért a herceggel és a Nagy Bivallyal, Piszkos Fred megtépve, bevert orral állt egy szellőztető kürtőhöz kötve.
- Bob Warins! - mondta a Főorvos. - Elhatároztuk, hogy átpártolunk hozzád. És maga a foglyunk, Vöröskarom!
4
A fordulat kissé meglepte őfelségét.
- Nos? - fordult feléje Vöröskarom. - Mit fog tenni? Megölet? Bezárat?
- Egyik sem sürgős - mondta a herceg, és az emberekhez fordult. - Kedves barátaim, elsősorban oldozzátok fel a kapitányt, ha csakugyan én parancsolok.
Némi habozás után a Főorvos elvágta Piszkos Fred kötelét. Ez leporolta magát, és durván ráförmedt.
- Hol a sapkám?... - felszedte valahonnan, zsebre vágta a kezét, és a fülkéjébe ment megvető módján. És attól fogva nem látták. Ismét szakított a Radzeerrel.
- Most pedig figyeljetek rám - szólt őfelsége. - Én nem köthetek veletek üzletet. Mert lázadók vagytok. A lázadókat én nem szeretem. Azonfelül becsapni sem akarlak benneteket: ha a Szigetre érek, és uralomra jutok, valamennyieteket deportálnálak.
Döbbent csend lett.
- A mindenségit!.. - jegyezte meg valaki. Azután egy ideig tanakodtak.
- Vöröskarom! - mondta a Főorvos. - Mi ezt nem tudtuk. Vedd át újra a parancsnokságot.
- Nos? - kérdezte őfelsége mosolyogva. - Mit fog tenni? Megölet? Bezárat?...
- Emberek! - kezdte Vöröskarom. - Nem törődöm azzal, ami történt. A cél szentesít minden eszközt. De csak akkor szövetkezünk újra, ha Bob Warinst szabadon bocsátjátok.
Ez bomba volt! Tátott szájjal álltak! Mi van itt?!
- Mindegy.
- Legyen becsületes a játék. A Vadsuhanc mehet. Holnap este a Boldogság Szigetek magasságában élelemmel és amire szüksége van, csónakba szállhat.
- Köszönöm... És ha nincs kifogása ellene, úgy magammal vinném a Nagy Bivalyt.
Súlyos köd nehezedett a hajóra, ami csak fokozta az idegességet. A herceg párától fényes gumikabátjában, tiszti sapkájában szinte egykedvűen állt ott, a lázadók között, az óceánon. Most látszott, hogy ez az angyalarcú fiú igazi férfi.
A lázadók zavartan álltak, ugyanazt a kínos témát érintették gondolatban. Végül Petters kimondta:
- Jó lenne megkérdezni Piszkos Fredet...
Mert az ördög látott ilyent. Ahogy kihúzza a lábát közülük az a vén, szívtelen kutya, hát megáll minden.
5
Leeresztették a csónakot. Néhány ládát, hordót, ponyvát és egyéb holmit helyeztek el benne.
- Nagy Bivaly - mondta a herceg. - Hozd magaddal Buzgó Mócsingot.
- Azt a szélhámost? Minek?
- Ne törődj semmivel, csak hozd, ha kell, erőszakkal.
Ezután bement Vöröskaromhoz búcsúzni, és a Nagy Bivaly, mint hűséges mameluk, hozta az igazi Trebitschet. A nyakánál fogva.
- De kérem... - hápogta ijedten. - Ez a fiú őrült... Összetéveszt egy jósnővel!
- Beszállsz, vagy ledoblak?
Buzgó Mócsing az előbbi mellett döntött.
Őfelsége kissé búskomoran állt gyönyörű, szőke felesége mellett, akivel mindezideig csak diplomáciai viszonya volt.
- Anna... Nem győzöm hangsúlyozni, hogy a telt idomú, fekete nők iránt mennyire közömbös voltam mindig...
- Maga tréfára vesz sok mindent...
Eh! Hát mi van vele? Hogy áll itt égő arccal, könnyes szemmel egy gyilkos előtt?
- Ha győzök, akkor is van még megoldás. Mondjuk, ossza meg velem a trónt mint igazi élettárs.
- Magával?! Soha! - kiáltotta.
- Kérem - felelte csüggedten az uralkodó. - Ha nem, hát nem.
- Kalózivadék felesége legyek?!
- Nincs igaza, ha lenézi a felmenő ági rokonaimat, de hát... bele kell nyugodnom.
Nehéz szívvel fogta a nő kezét. Istenem... Ő itt szép csendben beleszeretett a feleségébe. De hát ki gondol manapság ilyesmire? És megcsókolta a leányt, szokott alaposságával.
...Vöröskarom iszonyúan szégyenkezve, de némán tűrte. Azután ott állt egyedül a szobában, és a ködös fedélzet homályából még feléje villant az elmaradó alak nedves gumikabátja, tiszti sapkája...
Keservesen sírt.
HUSZONKETTEDIK FEJEZET
Őfelségem I-ső Fülig Jimmy naplója
XI
Itt olyan jó nyugodt csönt van, ha az ember a szabadbaért, és lefelé ment a hegyoldalban. Valami madár nevet a fák között három egyforma hangon állandóan.
Nem is tudom, mitől leszek szomorú. Itten valami romlás, valami végzet lóg le a levegőből és fáj a szivem. Eszek itten dolgosznak békében, és egyszercsak lecsap derült égből a veszély, mintha a földből nőtt volna ki!
...És ottan van a kikötőben két darab angol torpedó leromboló és nem szól semmit.
Eszt a Warinst most mekkeresem, és a vasbottal kipuhatolom a fejit, hogy légüres tér van-e ott? Ezzel tartozom népemnek, és őseimnek, akik bizonyára letekingetnek néha rám a menyei toloncházból.
Megyek az elátkozott sínek után... Meglátom a gyorsfényképészt. Kinn áll és a fogát piszkálja.
- Jóestét felsék - mongya. - Szép időnk van.
- Jóestét alattvalóm - felelem.
- Felséged fényképét kitettem transzparensnek.
- Az minek, hiszen maga nem étterem.
Megnézem. Ott álltam élő nagyságban az üveg alatt revolverrel. Egy uralkodó, talpig önvédelemben.
- Eszt megveszem!
- Felsék! Ön nem eladó, Ekmont szőr már mindenfélét ígért, hogy vegyem be a képét. De a törvények szerint nem kényszeríthet erre.
- Nem is kell. A kép nagyon jó megöregítése a királynak.
Aszt hiszem, hogy mielőtt elutazok, eszt a képet sajnálatomra ellopom innét, kénytelen. De miféle csoda tűnt elém a kirakatban! Ott van kint Pollino tűzoltó! A hídlakó és Ekmont, aki megszűnt. Az udvar utánzott! Esz tetszett.
- No jóéjszakát Firmin alattvaló.
Én megyek. Kinn a tengeren valahol nagy vihar lehetett, mer jó sok köd gurul a sziget belseje felé lassanként. Tuttam, hogy keressem a szellem-kapitánt, aki most már senki mint Warins Bob. Ahol erdő van és benne a szülöttek. Ott lesz!
Ázott fák csaptak az arcomba, pedig nem is esett. És tszuppogott a föld a lábom alatt. És mindég több sűrű köd jött, és muszáj volt köhögni... mer itt az erdőben még fullasztóbb, mivel a sok trópusi fa lélekzik. Ezt egy nagy tudós magyarászta, aki az adeni fegyházban lelkész volt. Azonban léptek neszelnek oldalt felé. Semmit sem láték jóformán... De valami mozog!... Megvan!
Egy tengerészeti sapka fogója csillog a fehér holdas ködben. A kapitány-kísértet lehet csak, azaz Warins Bob! A fák köszt a ködben éppen errejön az árny. Megint csillog valami! Nedves sapka ellenező! Kapitányi!
Egy alaposat ütök a vasbottal, éppen az árnyalak tetejére. Azt sem mondja, hogy "pardon" és elájula. Eszt csinálja utánam bármelyik nagy Péter vagy Lajos!
Vállamra doptam az ájult alakot és vittem...
Egyenesen a főlegvár titkos kisbejáratához sietek, ott fel a lépcsőn, végig a folyosón, be a lakosztályomba és odavágom a dögöt a padlóra, hogy csak úgy döng...
Szent Isten!
Esz akit én leütöttem, őfelségem az igazi St. Antonio herceg Szingapurból. És úgy vágtam fejbe, hogy alig van élet benne. (Vége következik.)
HUSZONHARMADIK FEJEZET
1
Őfelsége csónakja a fülledt, ködös óceánon a sziget felé igyekezett.
Nehéz húzni a jókora ladikot, és Buzgó Mócsing nagyokat nyög.
- Mit teszünk, ha elérjük a partot? - kérdi tőle őfelsége.
- Egy hálaimát rebegünk - feleli Buzgó Mócsing.
- Ide figyeljen, Trebitsch! Ha kiderül, hogy megtévesztett, akkor jaj magának!
Buzgó Mócsing siránkozva fordult a Nagy Bivalyhoz. - Ha én mondom neked, hogy nem normális...
Őfelsége a távolba nézett, amerről lassan kibontakozott az egzotikus sziget partjának bizonytalan körvonala.
- Csak azt sajnálom - dörmögte a Nagy Bivaly -, hogy azzal a gyalázatos Freddel nem tudtam leszámolni...
- Azt nem szalasztottad el - mondta egy gazdátlan hang, és a csónak orrában felhalmozott depó mögül előbújt Piszkos Fred, a kapitány!
...Egy ideig némán bámultak rá. A Nagy Bivalynak tátva maradt a szája meglepetésében.
- No mit csodáltok?
- Most végzünk egymással, Fred - kiáltja végül Nagy Bivaly.
- Én köpök rád. - És megtette. - Az üzletem végett jöttem veletek.
- Miféle piszkos üzletet akarsz Warins Bobbal?
Piszkos Fred a sapkája alá nyúlt, és a fejét vakarta.
- Mondd csak, Nagy Bivaly, miféle rakomány lehet a te koponyádban agyvelő helyett? Te azt hiszed, hogy ez a fiú itt Warins?
- Ha nem az, akkor kicsoda?
- St. Antonio uralkodó herceg!... Hé! Nézd a hülye, hát nem kiejti az evezőt?
2
- Te... maga... - hebegte a Nagy Bivaly - St. Antonio...?
- Igen barátom - felelte őfelsége. - Kétszeres jutalmat érdemel a hűsége, miután ezt nem tudta.
- És kétszer kell lefejeztetni ezt a gazembert, aki meg akarta ölni! - kiáltotta Fredre, aki egy kurta pipát piszkálgatott nagy gonddal.
- Mit szól ehhez, kapitány? - kérdezte a herceg.
- Mármint én?... Semmit. Tudom, hogy felség kiutal tízezer dollárt, és esetleg kinevez valami herceggé, mert a rablógyilkos Nagy Bivaly kezeiből kiszabadítottam... Nincs valakinek egy hosszú tűje?
- Mikor szabadítottad meg az én kezeimből a Vadsu... őfelségét?!
- Amikor meg akartad fojtani. Éppen akkor érkeztem a Négy Bölcs Sintérhez. Azt mondtam, hogy őfelsége nevetségessé tett és gyűlölöm, erre azonnal védelmedbe vetted, és ezt akartam... Azért ne fejeztesse le kétszer, felség. Elég lesz egyszer is. Nekem van szívem.
- Azt akarja mondani... - kérdezte a herceg - hogy az én érdekemben tette?
- Ezt a politikát űztem végig. Amikor elvitték önt megölni, én addig örültem, amíg visszahozatták, csak azért, hogy én megpukkadjak a méregtől. Azután elkezdtem a Vöröskarmot szeretni, és addig szerettem, amíg elhidegült tőle mindenki, és fellázadtak ellene. Mert az én szeretetem öl, butít és nyomorba dönt.
- Gratulálok - kiáltotta nevetve a király. - Zseniális munka volt. De miért állt az én oldalamra?
- Mert tudtam, hogy Bob Warins meghalt.
- Mit mond?!... Mikor halt meg?
- Amikor leszúrtam.
3
Késő éjszaka volt, mire elérték a szigetet. A parton tüzet raktak, és megpihentek kissé.
- Most mondjon el mindent, kapitány. Hol ölte meg Warins Bobot?
- A Honolulu-Staron. Wirth kapitány, az angol haditengerészet Titkos Szolgálatának egy tagja leváltotta Port Szuezben a Honolulu-Star kapitányát. Engem régen ismer... ugyanis valamikor tengerésztiszt voltam...
- Te?... - motyogta a Nagy Bivaly. - Tengerésztiszt voltál?
- Igen. Onnan küzdöttem le magam idáig. Wirth kapitány felfedezett a fenékben, de azt mondta, maradhatok, csak tartsam én is nyitva a szememet. Később Fülig Jimmy üzleti ügyei úgy kívánták, hogy időnként megmérgezze a hajó utasait, és vesztegzár alá került a Honolulu-Star. Ez kapóra jött valakinek, aki végezni akart Fernandez régens herceggel, mert a gyilkos tudta, hogy vesztegzár-eljárás esetén nincs vizsgálatra és boncolásra mód, hiszen a tetemet azonnal el kell temetni.
- De én sürgönyileg kivételesen haladékot kaptam Szingapurból - szólt közbe a herceg.
- Igen... Ez kissé kínos lehetett a gyilkosnak. Bob Warins is fellopakodott a hajóra. Nem Almira felé szökött a fegyházból, hanem Északnak, egyenesen Port Szuezbe, és bevárta Felséged hajóját. A hajón olyan köpenyben és sapkában járt éjszaka a ködös sötét fedélzeten hogy futólag Wirth kapitánynak hitték, majd pedig kísértetnek. Amikor Fülig Jimmy segítségül hívott, én is találkoztam a kapitánysapkás Warinsszal a fedélzeten, és szembenéztem vele. Ő pisztolyt rántott én kést. Azután meghalt.
- És biztos, hogy ő volt?
- Nála volt a saját körözvénye a fényképével. A fedélzeten egy elszabadult tetem gurult arra. Fernandez régensherceg. Pillanatok alatt odakötöztem a helyére Warins Bobot. Ezt dobták a vízbe a régensherceg helyett, Fernandezt visszavittem a kajütjébe, ahol később Fülig Jimmy nyakára zuhant. Fülig Jimmyt ez az eset legalábbis gondolkodóba ejthette. Lejött hozzám, és kért, hogy dobjam újra vízbe a halottat. Kint várt rám a kajüt előtt. Én bementem, de érthetetlen módon Fernandez teteme eltűnt!
- Én vittem el - mondta a herceg -, véletlenül benyitottam, és megláttam a halottat. Elrejtettem az én kabinomban, és a másnap érkező Palmerston tanárt megkértem, hogy vigye Fernandez tetemét Szingapurba, ahol majd gondoskodnak az elszállításáról. Az egészségügyi hajó elvitte a halottat. Bizonyára az Almira yachtra került, ahol bebalzsamozták és hazavitték.
Hallgattak. A fülledt éjszakában egy kakadu rikoltott élesen.
- Szép életet élt Fernandez herceg - szólt a kapitány -, de igen hányatott halála volt...
- És hová lett az a Wirth kapitány?
- Átadta Szingapurban a kapitányi szolgálatot, és követte Fülig Jimmyt, hogy ne csináljon valami ostobaságot mint király. Wirth nem hitte el nekem, hogy Warins meghalt. Azt gondolta, hogy egy eltűnt kajütszekrényt kötöztem Fernandez teteme helyére. Pedig a szekrényt Fülig Jimmy megnyugtatására dobtam a tengerbe lepedőben, a halott régens helyett. Ha ez a csavargó nem zár el a ládában, akkor felségedet Tahitibe viszem. Így késtem egy napot, és ez csinálta a zavart.
- De hát - kiáltott Buzgó Mócsing - azt is mondják meg végre, hogy mi voltam én ebben az ügyben?
- Egy nagy ló - felelte Piszkos Fred rövid megfontolás után.
...És később őfelsége kíséret nélkül elindult, hogy visszatérjen ősei trónjára, a fellegvárba. Ám ebből az alkalomból Fülig Jimmy jól fejbe vágta.
HUSZONNEGYEDIK FEJEZET
1
A Kegyelmes az amerikai cirkálóval érkezett Almira kikötőjébe, és bevárta a Radzeert. Délután az admirális, Vöröskarom és a Kegyelmes látogatást tettek az angol hajón, és szívélyes tanácskozásra ültek össze Parker admirálissal.
Az admirális figyelmesen végighallgatta a történetet.
- Önök szerint St. Antonio herceg meghalt?
- Igen - felelte a Kegyelmes.
- Borzasztóan sajnálom. Nagyon szerettem ezt a rokonszenves fiatalembert. Warins mindenesetre véres fejjel megy el a szigetről!
- Tengernagy úr... Bob Warins a férjem... Kérem, erre mindenesetre legyen tekintettel, ha... elfogja... - szólt közbe Anna Alvarez.
- Szenyorita - mondta tiszteletteljes hangon a tengernagy -, Bob Warins sorsáról nem döntenek az ön hozzászólása nélkül...
- És ami a továbbiakat illeti? - kérdezi az amerikai.
- Ha csakugyan egy csavargó bitorolja a trónt, úgy a Home Fleet egyetlen rombolója sem mozdul az uralmáért - felelte az angol.
- Hogyan lehetne a kérdést dűlőre vinni?
- Kihallgatást kértem őfelségétől - mondta Parker, - akit igen jól ismerek. Azt hiszem, elfogadják tőlem a személyazonosság igazolását?
- Feltétlenül - felelte az amerikai.
Délután egy tiszt érkezett a hajóra, és közölte, hogy őfelsége szívesen látja este Parker admirálist és amerikai kollégáját, továbbá Alvarez volt elnököt a leányával a királyi várban.
2
A királyi vár nagytermében valamennyi csillár teljes fényben ragyogott. A díszruhás udvari emberek olyan zárkózottak voltak, mint egy-egy igen közeli gyászoló rokon.
- Hiszed, hogy az a csavargó megjelenik itt? - kérdezte Alvarez a leányát. De Anna alig figyelt. Valahova a semmibe nézett, szomorú volt.
Most minden tekintet az ajtóra tapadt. Egy küldöttség érkezik, hófehér szakállú kapitány vezeti, vadonatúj egyenruhában: Piszkos Fred!
De nemcsak ő jött el. Mögötte ott áll Holdvilág Charley, a Főorvos, a Kannibál Béby és a Nagy Bivaly. Ilyent még nem látott a St. Antoniók ősi várkastélya! Kínos eleganciájuk tudatában félszegen topognak. Pollino miniszter odalép a kapitányhoz:
- Örülök, uram... Önről sokat hallottam... Hol kapta a kitüntetéseit?
- A Simon Arzt áruházban...
...Az arcokon várakozás, izgalom, ünnepélyesség. Azután nagy csend.
- Őfelsége a király! - jelenti Gomperez hidalgó utóda.
Két tiszt toppan be feszesen. Azután gyors, de határozott, kemény lépések hallatszottak, és megjelenik mosolyogva az uralkodó! A világ legfiatalabb marsallja! A nagy csendben egy izgatott röffenés hallatszik.
- A Vadsuhanc!...
De ezt mintha nem is hallanák. Mindenki Parker admirálist nézi, aki a királyhoz lép.
- Felség! - mondja őszinte örömmel. - Igazán boldog vagyok, hogy üdvözölhetem a birodalmában.
De most nagy zűrzavar támad, mert Anna Alvarez elájul...
3
Amikor magához tér, fáradt feje egy arany vállrózsán pihen. Senki sincs körülöttük. Csendes kis szalonban vannak.
- Anna - mondta az uralkodó -, remélem, most már nem lesz kifogása a családom ellen...
- Ó... maga... kicsúfolt - feleli dühösen, de a fejét ott felejti a vállrózsán.
- Ha válni akar, mindenesetre kitűnő oka van rá. Esküvő előtt többszörös gyilkosnak mondtam magamat, és utóbb kiderült, hogy megtévesztettem... Nos? Elválik...
Alvarez leánya nem felelt. Úgy látszott, gondolkodik. De a fejét végképp ottfelejtette a vállrózsán, és amíg a döntést mérlegelte, addig őfelsége megcsókolta.
Természetesen szokott alaposságával tette ezt.
4
Piszkos Fred kihallgatáson volt az özvegy királyné magánlakosztályában.
- Ne sírj, Helena. Ez a fiú mindenért kárpótolhat téged is.
- Mennyit szenvedtem... Hiszen a te fiad. Azt hittem, hogy kiütközött belőle az apja vére.
- Hát vízzé nem vált - mondta öntelt mosollyal Piszkos Fred, a kapitány. - Neki sohasem kell megtudni, hogy nem vérbeli St. Antonio. Minek?
- Mondd... Theodor... Fernandezt te... ölted meg?
- Nem. Az amerikai Titkos Szolgálat egy kapitánya tette. Fernandez megállapodott Warinsszal. Fernandez gyűlölte az idegen vérből befogadott St. Antoniót. Inkább Warinsszal szövetkezett, aki megengedte volna, hogy japánpárti kínaiak számára fegyvert szállítsanak innen. Tehát az amerikai végzett Fernandezzel.
Hallgatnak.
- Isten áldjon, Helena.
- Hová mész, Theodor?...
- A tengerre...
Az asszony lehajtott fejjel a szőnyeget nézi...
- Megbocsátottál nekem... Theodor?
Csend... A királyné lassan felemeli a fejét, és egyedül van a szobában. Piszkos Fred, a kapitány, szép csendben elment, és nem látta többé soha.
HUSZONÖTÖDIK FEJEZET
Fülig Jimmy levele az uralkodóhoz
XII
Kelt mint itt Szanfranciszkóban uralkodásunk elmúltával magamkezűleg.
Igen tisztelt kiráj úr, kedves mamája és T. neje őfelsége! Mai nappal keltfent levelét vettem és kibontám.
Ezennel felelek tisztelettel értesíteni!
Szíves mekhívására, hogy udvarára telepeggyek nyugodt életre, amit Felség gondtalanít, van szerencsém őszinte sajnálattal. Mer ott nekem nagy strapa a tétlenség. Én városi lakós vagyok, ha nem is bejelentett, ami csak egy üres formalinság. De városi lakos nehezen szokja a vidéket. És egy sziget, akármilyen kicsiny, mégiscsak királyi udvar, tehát nem a nagyvilág. Pedig szívesen emlékszem vissza uralkodásom naccerű idejére, amej felvirágzásba hoszta a országot... És asz sem lepne meg, ha Almirában megöregítenék fénykoromat és a főt téren szobrommal találkoznék sétálva. Mer a nép bezárt engem a szívébe, és jó, hogy mégsem kell zacskót ragasztani, amint egyéb bezárás esetén ez fentforog.
Voltam Szingapurban is a klubbokban. Már nem az, ami volt. Vanek lebukott egy lopásból kifolyó rajtaérésből. Azt hiszem jól esne neki, ha felséged írna egy pár sort. Hadd lássa a Vanek, hogy felséged nem felejti el barátait, ha aszok bajba jutnak. Buszkó Mocsink mondta, irjam mek; hogy felséged, ha van miből, megadhatná neki a két és fél dollárt, amit felsékedért Tulipánt nevű közös barátunknak visszafizetett. Mert egy uralkodó nem csinálhat adósságot. Eszt ő monja. Mi uralkodók tudjuk, hogy ez nem igaz. De mikor ült ez a Mócsink egy trónon?
Itt már minden nem a réki. Unalmas és csendes lett. Szegény Velő kétoldali pisztolylövésben mekhalt, pedig üzentem neki, hogy a Hobo Fischer kiszabadult. Mondom: unalmas itt minden és csendes, úgyhogy azonnal Honkongba mentem, mert ott sincs semmi dolgom. És az ilyesmit én elintézem.
Jelenleg ugyanebben az ügyben tartózkodom Szanfranciszkóba.
Ha mektenné felsék, én egy Firmin nevű úrban felejtettem a késem. Ott van elásva a gyorsfényképezőgép mellett. Ha egyszer arra sétál és nincs más államügye fojóba, ássa föl a pasast és vegye ki belőle a késem. Nem éri meg ez a Firmin. Egy darab kagyló a nyele. Könnyű megismerni. De csak úgy kérem eszt, ha igazán nincs dolga és szívesen csinálja.
Úgy történt esz a haláleset, hogy amikor felségedet ledoptam a földre és rémülten láttam, mit tevék. De időm se volt rája éleszteni, amikor megjelent a kisértő kapitány. A Wirth. Aki veszette a Nono-Holasztárlulu hajót.
És revolvert foga:
- Itt az idő José - mondá. - Elmehet. De most nagyon gyorsan.
- Ki maga? - kérdem hüjén.
- Én Wirth kapitány vagyok. A Titkos Szolgáktól. A kikötőben egy motoros várja és elviszi Tahitibe... És ő adott nekem pénct is. (Aszért köszönöm, hogy felséked is küldött. A pénc az egyetlen jó, amiből nem árt a sok.)
Amikor elmentem, az útban aszt gondolám, elhozom a fényképemet ettől a Firmintől. Ahoty odaértem, belestem asz ablakon és mekrémültem.
Ott feküdt a halottarcú öreg nő, de jól fejbeütve. Aszonban volt neki élete még, mert vizzel öntöztem.
- Uram... - mondta - megölt. Firmin... A részvények...
...Hát kiderülne, hogy asz a Firmin meg az asszony részvényesek voltak Alvarec elnök uralmában. Amikor asz elnököt elkergették a részvények folyama árbaesett. De mekvoltak nekik kettőjüknek értéktelenül. És múltkor jött Ekmont meg Gombperec fényképezni és közben mondták, hogy az értéktelen részvényt mekveszik tőlük. Firmin eladta potomért. De az asszony mondá, hogy ő nem adja. Esz emlék. Így hát csak Firminét vitték el. Mire gyött a Pollino fényképeszni, neki nem juta részvén. Eszért él ma is, csak tudná minek?
Az történt előzőleg, hogy Ekmont és a többi gyászoló rokon megtudták Bonifác fogolytól, hogy gyön Alvarez csapatokkal és győz. Nekik majd menekülni kell. Iken ám, de akkor a részvének régi, jó folyamára lesz érvényes megint! És itt megvették a régi részvéneket.
Amikor már Firmin is mektutta, hogy visszajön Alva Rez, akkor maj megőrült, hoty potomér atta a papirokat. De Ekmont kirugatá. Gombperec dettó. Erre ő megölte őket, mer tutta, hogy Warinst fogják gyanúsitani a tényállással. Vékül leüté és kirablá részvényeiből a halálfejű úrinőt.
Amikor felálltam a sebesült asszony mellől, ez éppen jókor volt. Mer lesujtott rám hátulról esz a Firmin, aki valamiért visszagyött. De már ép felálltam, nem talált.
No asztán következett egy rövid testgyakorlás miután elástam (S.K.) Ámde benne felejtettem a műszert a fényképészbe.
Ezzel zárom soraimat alanti tisztelettel felségednek régi barátja, ma is és a kedves mama őfelségének és az uralkodó őnacsságának kézcsókkal. KeIt most lent: Néhai kollégája:
az eksz Fülig Jimmy, sajátulag.
Almirában ma is szívesen emlékeznek vissza Fülig Jimmyre, az első uralkodójára a világnak, aki népével pertut ivott. És ma is érvényben ban a "LEX FÜLIG 193... 1. T.c.: A KÜLSŐ MEGJELENÉS KÖTELEZŐ EGYSZERŰSÉGÉRŐL, A KORONATANÁCSBAN", amely szerint harisnyában kell a koronatanácsban részt venni. A Nagy Bivaly ott maradt Almirában mint őfelsége testőre, és igen jó dolga volt.
*
És Piszkos Fred?
Valaki mesélte, hogy nemrég Alaszkában látták, ahol játékbarlangot nyitott az örök hó birodalmában, és állítólag az aranyásók komoly formában foglalkoznak a gondolattal, hogy meglincselik. De mire kivitelre kerül a sor, a kapitány már bizonyára messze jár, mert olyan éles az esze, mint a borotva.
Egyszer híre járt, hogy meghalt, de utóbb kiderült, hogy ő a kapitánya annak az ócska kis gőzösnek, amely dühöngő viharban segítségére sietett a zátonyra futó Tokio-Maru luxusgőzösnek, és ötven utast megmentett. Ezek később észrevették, hogy minden értéktárgyuk eltűnt.
Azóta is feltűnik időnként Kantonban, Triesztben vagy Rio de Janeiróban; mogorván, egyedül, mint a kikötők vándorlásra ítélt Bolygó Hollandija, és csak kevesen tudják, hogy valahol az ócska ruha és a szakadt ing mögött mégiscsak olyan szív dobog, amelyik tudott szeretni, fájni és aggódni is valamikor.
EOT;
}
Provider/hu_HU/Person.php 0000644 00000007226 15152066430 0011336 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hu_HU;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameMale}}',
'{{title}} {{lastName}} {{firstNameMale}}',
'{{lastName}} {{firstNameMale}} {{suffix}}',
'{{title}} {{lastName}} {{firstNameMale}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameFemale}}',
'{{title}} {{lastName}} {{firstNameFemale}}',
'{{lastName}} {{firstNameFemale}} {{suffix}}',
'{{title}} {{lastName}} {{firstNameFemale}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Adél', 'Albert', 'Attila', 'Balázs', 'Bence', 'Botond', 'Dorián', 'Endre', 'Ernő', 'Gábor', 'Géza', 'Imre', 'István',
'Kevin', 'Kornél', 'Kristóf', 'László', 'Milán', 'Noel', 'Olivér', 'Ottó', 'Patrik', 'Péter', 'Richárd', 'Rudolf',
'Sándor', 'Vilmos', 'Vince', 'Zoltán', 'Zsolt', 'Ádám', 'Ármin', 'Áron', 'Antal', 'Barna', 'Barnabás', 'Bendegúz',
'Benedek', 'Hunor', 'Jenő', 'János', 'Kincső', 'Mihály', 'Mátyás', 'Szervác', 'Zsombor', 'Zétény', 'Árpád',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Alexa', 'Andrea', 'Angéla', 'Anikó', 'Beatrix', 'Bettina', 'Dalma', 'Dorina', 'Dorottya', 'Evelin', 'Fanni', 'Flóra', 'Gabriella',
'Georgina', 'Gitta', 'Gizella', 'Gréta', 'Henrietta', 'Izabella', 'Johanna', 'Judit', 'Julianna', 'Jázmin', 'Kata', 'Katalin',
'Katinka', 'Klaudia', 'Kíra', 'Liliána', 'Linda', 'Liza', 'Léna', 'Lívia', 'Maja', 'Marianna', 'Marietta', 'Martina',
'Mia', 'Milla', 'Mirella', 'Mária', 'Márton', 'Míra', 'Nikoletta', 'Olívia', 'Patrícia', 'Ramóna', 'Rebeka', 'Soma',
'Szandra', 'Sára', 'Valéria', 'Zita', 'Zoé', 'Aranka', 'Boróka', 'Csenge', 'Emőke', 'Erzsébet', 'Hanga', 'Henriett',
'Kincső', 'Marcell', 'Panna', 'Szabina', 'Szonja', 'Virág', 'Zsóka',
);
protected static $lastName = array(
'Antal', 'Bakos', 'Balla', 'Balog', 'Balogh', 'Balázs', 'Barna', 'Barta', 'Biró', 'Bodnár', 'Bogdán', 'Bognár', 'Borbély', 'Boros', 'Budai', 'Bálint', 'Csonka', 'Deák', 'Dobos', 'Dudás', 'Faragó', 'Farkas', 'Fazekas', 'Fehér', 'Fekete', 'Fodor', 'Fábián', 'Fülöp', 'Gulyás', 'Gál', 'Gáspár', 'Hajdu', 'Halász', 'Hegedüs', 'Hegedűs', 'Horváth', 'Illés', 'Jakab', 'Juhász', 'Jónás', 'Katona', 'Kelemen', 'Kerekes', 'Király', 'Kis', 'Kiss', 'Kocsis', 'Kovács', 'Kozma', 'Lakatos', 'Lengyel', 'Lukács', 'László', 'Magyar', 'Major', 'Molnár', 'Máté', 'Mészáros', 'Nagy', 'Nemes', 'Novák', 'Németh', 'Oláh', 'Orbán', 'Orosz', 'Orsós', 'Pap', 'Papp', 'Pataki', 'Pintér', 'Pál', 'Pásztor', 'Péter', 'Rácz', 'Simon', 'Sipos', 'Somogyi', 'Soós', 'Szabó', 'Szalai', 'Szekeres', 'Szilágyi', 'Székely', 'Szücs', 'Szőke', 'Szűcs', 'Sándor', 'Takács', 'Tamás', 'Tóth', 'Török', 'Varga', 'Vass', 'Veres', 'Vincze', 'Virág', 'Váradi', 'Végh', 'Vörös'
);
protected static $title = array('Dr.', 'Prof.', 'id.');
private static $suffix = array('PhD');
public function title($gender = null)
{
return static::titleMale();
}
/**
* replaced by specific unisex hungarian title
*/
public static function titleMale()
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex hungarian title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::titleMale();
}
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/hu_HU/Address.php 0000644 00000011052 15152066430 0011445 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\hu_HU;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###', '##', '##');
protected static $streetSuffix = array(
'árok', 'átjáró', 'dűlősor', 'dűlőút', 'erdősor', 'fasor', 'forduló', 'gát', 'határsor', 'határút', 'híd', 'játszótér', 'kert', 'körönd', 'körtér', 'körút', 'köz', 'lakótelep', 'lejáró', 'lejtő', 'lépcső', 'liget', 'mélyút', 'orom', 'országút', 'ösvény', 'park', 'part', 'pincesor', 'rakpart', 'sétány', 'sétaút', 'sor', 'sugárút', 'tér', 'tere', 'turistaút', 'udvar', 'út', 'útja', 'utca', 'üdülőpart'
);
protected static $postcode = array('####');
protected static $state = array(
'Budapest', 'Bács-Kiskun', 'Baranya', 'Békés', 'Borsod-Abaúj-Zemplén', 'Csongrád', 'Fejér', 'Győr-Moson-Sopron', 'Hajdú-Bihar', 'Heves', 'Jász-Nagykun-Szolnok', 'Komárom-Esztergom', 'Nógrád', 'Pest', 'Somogy', 'Szabolcs-Szatmár-Bereg', 'Tolna', 'Vas', 'Veszprém', 'Zala'
);
protected static $country = array(
'Afganisztán', 'Albánia', 'Algéria', 'Amerikai Egyesült Államok', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua és Barbuda', 'Argentína', 'Ausztria', 'Ausztrália', 'Azerbajdzsán', 'Bahama-szigetek', 'Bahrein', 'Banglades', 'Barbados', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bhután', 'Bolívia', 'Bosznia-Hercegovina', 'Botswana', 'Brazília', 'Brunei', 'Bulgária', 'Burkina Faso', 'Burma', 'Burundi', 'Chile', 'Ciprus', 'Costa Rica', 'Csehország', 'Csád', 'Dominikai Köztársaság', 'Dominikai Közösség', 'Dzsibuti', 'Dánia', 'Dél-Afrika', 'Dél-Korea', 'Dél-Szudán', 'Ecuador', 'Egyenlítői-Guinea', 'Egyesült Arab Emírségek', 'Egyesült Királyság', 'Egyiptom', 'Elefántcsontpart', 'Eritrea', 'Etiópia', 'Fehéroroszország', 'Fidzsi-szigetek', 'Finnország', 'Franciaország', 'Fülöp-szigetek', 'Gabon', 'Gambia', 'Ghána', 'Grenada', 'Grúzia', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guyana', 'Görögország', 'Haiti', 'Hollandia', 'Horvátország', 'India', 'Indonézia', 'Irak', 'Irán', 'Izland', 'Izrael', 'Japán', 'Jemen', 'Jordánia', 'Kambodzsa', 'Kamerun', 'Kanada', 'Katar', 'Kazahsztán', 'Kelet-Timor', 'Kenya', 'Kirgizisztán', 'Kiribati', 'Kolumbia', 'Kongói Demokratikus Köztársaság', 'Kongói Köztársaság', 'Kuba', 'Kuvait', 'Kína', 'Közép-Afrika', 'Laosz', 'Lengyelország', 'Lesotho', 'Lettország', 'Libanon', 'Libéria', 'Liechtenstein', 'Litvánia', 'Luxemburg', 'Líbia', 'Macedónia', 'Madagaszkár', 'Magyarország', 'Malawi', 'Maldív-szigetek', 'Mali', 'Malájzia', 'Marokkó', 'Marshall-szigetek', 'Mauritánia', 'Mexikó', 'Mikronézia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongólia', 'Montenegró', 'Mozambik', 'Málta', 'Namíbia', 'Nauru', 'Nepál', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigéria', 'Norvégia', 'Németország', 'Olaszország', 'Omán', 'Oroszország', 'Pakisztán', 'Palau', 'Panama', 'Paraguay', 'Peru', 'Portugália', 'Pápua Új-Guinea', 'Románia', 'Ruanda', 'Saint Kitts és Nevis', 'Saint Vincent', 'Salamon-szigetek', 'Salvador', 'San Marino', 'Seychelle-szigetek', 'Spanyolország', 'Srí Lanka', 'Suriname', 'Svájc', 'Svédország', 'Szamoa', 'Szaúd-Arábia', 'Szenegál', 'Szerbia', 'Szingapúr', 'Szlovákia', 'Szlovénia', 'Szomália', 'Szudán', 'Szváziföld', 'Szíria', 'São Tomé és Príncipe', 'Tadzsikisztán', 'Tanzánia', 'Thaiföld', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad és Tobago', 'Tunézia', 'Tuvalu', 'Törökország', 'Türkmenisztán', 'Uganda', 'Ukrajna', 'Uruguay', 'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnám', 'Zambia', 'Zimbabwe', 'Zöld-foki-szigetek', 'Észak-Korea', 'Észtország', 'Írország', 'Örményország', 'Új-Zéland', 'Üzbegisztán'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{firstName}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}} {{city}}, {{streetAddress}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('##. emelet', '##. ajtó');
/**
* @example '10. emelet'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Pest'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
}
Provider/de_DE/Company.php 0000644 00000001145 15152066430 0011420 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('e.G.', 'e.V.', 'GbR', 'GbR', 'OHG mbH', 'GmbH & Co. OHG', 'AG & Co. OHG', 'GmbH', 'GmbH', 'GmbH', 'GmbH', 'AG', 'AG', 'AG', 'AG', 'KG', 'KG', 'KG', 'GmbH & Co. KG', 'GmbH & Co. KG', 'AG & Co. KG', 'Stiftung & Co. KG', 'KGaA', 'GmbH & Co. KGaA', 'AG & Co. KGaA', 'Stiftung & Co. KGaA');
}
Provider/de_DE/PhoneNumber.php 0000644 00000000657 15152066430 0012243 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+49(0)##########',
'+49(0)#### ######',
'+49 (0) #### ######',
'+49(0) #########',
'+49(0)#### #####',
'0##########',
'0#########',
'0#### ######',
'0#### #####',
'(0####) ######',
'(0####) #####',
);
}
Provider/de_DE/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011426 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'DE', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/de_DE/Text.php 0000644 00000401000 15152066430 0010730 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* The Project Gutenberg EBook of Die Leiden des jungen Werther--Buch 1, by
* Johann Wolfgang von Goethe
*
* This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
* almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
* re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
* with this eBook or online at www.gutenberg.org
*
* Title: Die Leiden des jungen Werther--Buch 1
*
* Author: Johann Wolfgang von Goethe
*
* Posting Date: June 28, 2011 [EBook #2407]
* Release Date: November, 2000
*
* Language: German
*
* *** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DIE LEIDEN DES JUNGEN WERTHER ***
*
* Produced by Michael Pullen, globaltraveler5565@yahoo.com
* with proofreading and correction by Dr. Mary Cicora,
* mcicora@yahoo.com.
*
* @see http://www.gutenberg.org/cache/epub/2407/pg2407.txt
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
Am 4. Mai 1771
Wie froh bin ich, daß ich weg bin! Bester Freund, was ist das Herz des
Menschen! Dich zu verlassen, den ich so liebe, von dem ich unzertrennlich war, und
froh zu sein! Ich weiß, du verzeihst mir's. Waren nicht meine übrigen
Verbindungen recht ausgesucht vom Schicksal, um ein Herz wie das meine zu ängstigen?
Die arme Leonore! Und doch war ich unschuldig. Konnt' ich dafür, daß, während
die eigensinnigen Reize ihrer Schwester mir eine angenehme Unterhaltung
verschafften, daß eine Leidenschaft in dem armen Herzen sich bildete? Und doch—bin ich
ganz unschuldig? Hab' ich nicht ihre Empfindungen genährt? Hab' ich mich nicht
an den ganz wahren Ausdrücken der Natur, die uns so oft zu lachen machten, so
wenig lächerlich sie waren, selbst ergetzt? Hab' ich nicht—o was ist der Mensch,
daß er über sich klagen darf! Ich will, lieber Freund, ich verspreche dir's,
ich will mich bessern, will nicht mehr ein bißchen Übel, das uns das Schicksal
vorlegt, wiederkäuen, wie ich's immer getan habe; ich will das Gegenwärtige
genießen, und das Vergangene soll mir vergangen sein. Gewiß, du hast recht, Bester,
der Schmerzen wären minder unter den Menschen, wenn sie nicht—Gott weiß, warum
sie so gemacht sind!—mit so viel Emsigkeit der Einbildungskraft sich
beschäftigten, die Erinnerungen des vergangenen Übels zurückzurufen, eher als eine
gleichgültige Gegenwart zu ertragen.
Du bist so gut, meiner Mutter zu sagen, daß ich ihr Geschäft bestens
betreiben und ihr ehstens Nachricht davon geben werde. Ich habe meine Tante
gesprochen und bei weitem das böse Weib nicht gefunden, das man bei uns aus ihr
macht. Sie ist eine muntere, heftige Frau von dem besten Herzen. Ich erklärte ihr
meiner Mutter Beschwerden über den zurückgehaltenen Erbschaftsanteil; sie sagte
mir ihre Gründe, Ursachen und die Bedingungen, unter welchen sie bereit wäre,
alles herauszugeben, und mehr als wir verlangten—kurz, ich mag jetzt nichts
davon schreiben, sage meiner Mutter, es werde alles gut gehen. Und ich habe,
mein Lieber, wieder bei diesem kleinen Geschäft gefunden, daß Mißverständnisse
und Trägheit vielleicht mehr Irrungen in der Welt machen als List und Bosheit.
Wenigstens sind die beiden letzteren gewiß seltener.
Übrigens befinde ich mich hier gar wohl. Die Einsamkeit ist meinem Herzen
köstlicher Balsam in dieser paradiesischen Gegend, und diese Jahreszeit der Jugend
wärmt mit aller Fülle mein oft schauderndes Herz. Jeder Baum, jede Hecke ist ein
Strauß von Blüten, und man möchte zum Maienkäfer werden, um in dem Meer von
Wohlgerüchen herumschweben und alle seine Nahrung darin finden zu können.
Die Stadt selbst ist unangenehm, dagegen rings umher eine unaussprechliche
Schönheit der Natur. Das bewog den verstorbenen Grafen von M., einen Garten auf
einem der Hügel anzulegen, die mit der schönsten Mannigfaltigkeit sich kreuzen
und die lieblichsten Täler bilden. Der Garten ist einfach, und man fühlt
gleich bei dem Eintritte, daß nicht ein wissenschaftlicher Gärtner, sondern ein
fühlendes Herz den Plan gezeichnet, das seiner selbst hier genießen wollte. Schon
manche Träne hab' ich dem Abgeschiedenen in dem verfallenen Kabinettchen geweint,
das sein Lieblingsplätzchen war und auch meines ist. Bald werde ich Herr vom
Garten sein; der Gärtner ist mir zugetan, nur seit den paar Tagen, und er wird
sich nicht übel dabei befinden.
Am 10. Mai
Eine wunderbare Heiterkeit hat meine ganze Seele eingenommen, gleich den süßen
Frühlingsmorgen, die ich mit ganzem Herzen genieße. Ich bin allein und freue mich meines
Lebens in dieser Gegend, die für solche Seelen geschaffen ist wie die meine. Ich
bin so glücklich, mein Bester, so ganz in dem Gefühle von ruhigem Dasein
versunken, daß meine Kunst darunter leidet. Ich könnte jetzt nicht zeichnen, nicht
einen Strich, und bin nie ein größerer Maler gewesen als in diesen Augenblicken.
Wenn das liebe Tal um mich dampft, und die hohe Sonne an der Oberfläche der
undurchdringlichen Finsternis meines Waldes ruht, und nur einzelne Strahlen sich in das
innere Heiligtum stehlen, ich dann im hohen Grase am fallenden Bache liege, und
näher an der Erde tausend mannigfaltige Gräschen mir merkwürdig werden; wenn ich
das Wimmeln der kleinen Welt zwischen Halmen, die unzähligen, unergründlichen
Gestalten der Würmchen, der Mückchen näher an meinem Herzen fühle, und fühle die
Gegenwart des Allmächtigen, der uns nach seinem Bilde schuf, das Wehen des
Alliebenden, der uns in ewiger Wonne schwebend trägt und erhält; mein Freund! Wenn's
dann um meine Augen dämmert, und die Welt um mich her und der Himmel ganz in
meiner Seele ruhn wie die Gestalt einer Geliebten—dann sehne ich mich oft und
denke : ach könntest du das wieder ausdrücken, könntest du dem Papiere das
einhauchen, was so voll, so warm in dir lebt, daß es würde der Spiegel deiner Seele,
wie deine Seele ist der Spiegel des unendlichen Gottes!—mein Freund—aber ich
gehe darüber zugrunde, ich erliege unter der Gewalt der Herrlichkeit dieser
Erscheinungen.
Ich weiß nicht, ob täuschende Geister um diese Gegend schweben, oder ob die
warme, himmlische Phantasie in meinem Herzen ist, die mir alles rings umher so
paradiesisch macht. Das ist gleich vor dem Orte ein Brunnen, ein Brunnen, an den ich
gebannt bin wie Melusine mit ihren Schwestern.—Du gehst einen kleinen Hügel
hinunter und findest dich vor einem Gewölbe, da wohl zwanzig Stufen hinabgehen, wo
unten das klarste Wasser aus Marmorfelsen quillt. Die kleine Mauer, die oben
umher die Einfassung macht, die hohen Bäume, die den Platz rings umher bedecken,
die Kühle des Orts; das hat alles so was Anzügliches, was Schauerliches. Es
vergeht kein Tag, daß ich nicht eine Stunde da sitze. Da kommen die Mädchen aus
der Stadt und holen Wasser, das harmloseste Geschäft und das nötigste, das
ehemals die Töchter der Könige selbst verrichteten. Wenn ich da sitze, so lebt die
patriarchalische Idee so lebhaft um mich, wie sie, alle die Altväter, am Brunnen
Bekanntschaft machen und freien, und wie um die Brunnen und Quellen wohltätige Geister
schweben. O der muß nie nach einer schweren Sommertagswanderung sich an des Brunnens
Kühle gelabt haben, der das nicht mitempfinden kann.
Am 13. Mai
Du fragst, ob du mir meine Bücher schicken sollst?—lieber, ich bitte dich um
Gottes willen, laß mir sie vom Halse! Ich will nicht mehr geleitet, ermuntert,
angefeuert sein, braust dieses Herz doch genug aus sich selbst; ich brauche
Wiegengesang, und den habe ich in seiner Fülle gefunden in meinem Homer. Wie oft lull'
ich mein empörtes Blut zur Ruhe, denn so ungleich, so unstet hast du nichts
gesehn als dieses Herz. Lieber! Brauch' ich dir das zu sagen, der du so oft die
Last getragen hast, mich vom Kummer zur Ausschweifung und von süßer Melancholie
zur verderblichen Leidenschaft übergehen zu sehn? Auch halte ich mein Herzchen
wie ein krankes Kind; jeder Wille wird ihm gestattet. Sage das nicht weiter;
es gibt Leute, die mir es verübeln würden.
Am 15. Mai
Die geringen Leute des Ortes kennen mich schon und lieben mich, besonders die
Kinder. Eine traurige Bemerkung hab' ich gemacht. Wie ich im Anfange mich zu ihnen
gesellte, sie freundschaftlich fragte über dies und das, glaubten einige, ich wollte
ihrer spotten, und fertigten mich wohl gar grob ab. Ich ließ mich das nicht
verdrießen; nur fühlte ich, was ich schon oft bemerkt habe, auf das lebhafteste :
Leute von einigem Stande werden sich immer in kalter Entfernung vom gemeinen
Volke halten, als glaubten sie durch Annäherung zu verlieren; und dann gibt's
Flüchtlinge und üble Spaßvögel, die sich herabzulassen scheinen, um ihren Übermut dem
armen Volke desto empfindlicher zu machen.
Ich weiß wohl, daß wir nicht gleich sind, noch sein können; aber ich halte
dafür, daß der, der nötig zu haben glaubt, vom so genannten Pöbel sich zu
entfernen, um den Respekt zu erhalten, ebenso tadelhaft ist als ein Feiger, der sich
vor seinem Feinde verbirgt, weil er zu unterliegen fürchtet.
Letzthin kam ich zum Brunnen und fand ein junges Dienstmädchen, das ihr Gefäß auf
die unterste Treppe gesetzt hatte und sich umsah, ob keine Kamerädin kommen
wollte, ihr es auf den Kopf zu helfen. Ich stieg hinunter und sah sie an.—"Soll
ich Ihr helfen, Jungfer?" sagte ich.—sie ward rot über und über.—"O nein,
Herr!" sagte sie.—"Ohne Umstände".—sie legte ihren Kragen zurecht, und ich half
ihr. Sie dankte und stieg hinauf.
Den 17. Mai
Ich habe allerlei Bekanntschaft gemacht, Gesellschaft habe ich noch keine
gefunden. Ich weiß nicht, was ich Anzügliches für die Menschen haben muß; es mögen
mich ihrer so viele und hängen sich an mich, und da tut mir's weh, wenn unser
Weg nur eine kleine Strecke miteinander geht. Wenn du fragst, wie die Leute
hier sind, muß ich dir sagen: wie überall! Es ist ein einförmiges Ding um das
Menschengeschlecht. Die meisten verarbeiten den größten Teil der Zeit, um zu leben, und das
bißchen, das ihnen von Freiheit übrig bleibt, ängstigt sie so, daß sie alle Mittel
aufsuchen, um es los zu werden. O Bestimmung des Menschen!
Aber eine recht gute Art Volks! Wenn ich mich manchmal vergesse, manchmal mit
ihnen die Freuden genieße, die den Menschen noch gewährt sind, an einem artig
besetzten Tisch mit aller Offen—und Treuherzigkeit sich herumzuspaßen, eine
Spazierfahrt, einen Tanz zur rechten Zeit anzuordnen, und dergleichen, das tut eine ganz
gute Wirkung auf mich; nur muß mir nicht einfallen, daß noch so viele andere
Kräfte in mir ruhen, die alle ungenutzt vermodern und die ich sorgfältig
verbergen muß. Ach das engt das ganze Herz so ein.—Und doch! Mißverstanden zu
werden, ist das Schicksal von unsereinem.
Ach, daß die Freundin meiner Jugend dahin ist, ach, daß ich sie je gekannt
habe!—ich würde sagen: du bist ein Tor! Du suchst, was hienieden nicht zu finden
ist! Aber ich habe sie gehabt, ich habe das Herz gefühlt, die große Seele, in
deren Gegenwart ich mir schien mehr zu sein, als ich war, weil ich alles war,
was ich sein konnte. Guter Gott! Blieb da eine einzige Kraft meiner Seele
ungenutzt? Konnt' ich nicht vor ihr das ganze wunderbare Gefühl entwickeln, mit dem
mein Herz die Natur umfaßt? War unser Umgang nicht ein ewiges Weben von der
feinsten Empfindung, dem schärfsten Witze, dessen Modifikationen, bis zur Unart,
alle mit dem Stempel des Genies bezeichnet waren? Und nun!—ach ihre Jahre, die
sie voraus hatte, führten sie früher ans Grab als mich. Nie werde ich sie
vergessen, nie ihren festen Sinn und ihre göttliche Duldung.
Vor wenig Tagen traf ich einen jungen V. an, einen offnen Jungen, mit einer
gar glücklichen Gesichtsbildung. Er kommt erst von Akademien dünkt sich eben
nicht weise, aber glaubt doch, er wisse mehr als andere. Auch war er fleißig,
wie ich an allerlei spüre, kurz, er hat hübsche Kenntnisse. Da er hörte, daß
ich viel zeichnete und Griechisch könnte (zwei Meteore hierzulande), wandte er
sich an mich und kramte viel Wissens aus, von Batteux bis zu Wood, von de Piles
zu Winckelmann, und versicherte mich, er habe Sulzers Theorie, den ersten
Teil, ganz durchgelesen und besitze ein Manuskript von Heynen über das Studium
der Antike. Ich ließ das gut sein.
Noch gar einen braven Mann habe ich kennen lernen, den fürstlichen Amtmann,
einen offenen, treuherzigen Menschen. Man sagt, es soll eine Seelenfreude sein,
ihn unter seinen Kindern zu sehen, deren er neun hat; besonders macht man viel
Wesens von seiner ältesten Tochter. Er hat mich zu sich gebeten, und ich will ihn
ehster Tage besuchen. Er wohnt auf einem fürstlichen Jagdhofe, anderthalb Stunden
von hier, wohin er nach dem Tode seiner Frau zu ziehen die Erlaubnis erhielt,
da ihm der Aufenthalt hier in der Stadt und im Amthause zu weh tat.
Sonst sind mir einige verzerrte Originale in den Weg gelaufen, an denen alles
unausstehlich ist, am unerträglichsten Freundschaftsbezeigungen.
Leb' wohl! Der Brief wird dir recht sein, er ist ganz historisch.
Am 22. Mai
Daß das Leben des Menschen nur ein Traum sei, ist manchem schon so
vorgekommen, und auch mit mir zieht dieses Gefühl immer herum. Wenn ich die
Einschränkung ansehe, in welcher die tätigen und forschenden Kräfte des Menschen
eingesperrt sind; wenn ich sehe, wie alle Wirksamkeit dahinaus läuft, sich die
Befriedigung von Bedürfnissen zu verschaffen, die wieder keinen Zweck haben, als unsere
arme Existenz zu verlängern, und dann, daß alle Beruhigung über gewisse Punkte
des Nachforschens nur eine träumende Regignation ist, da man sich die Wände,
zwischen denen man gefangen sitzt, mit bunten Gestalten und lichten Aussichten
bemalt—das alles, Wilhelm, macht mich stumm. Ich kehre in mich selbst zurück, und
finde eine Welt! Wieder mehr in Ahnung und dunkler Begier als in Darstellung und
lebendiger Kraft. Und da schwimmt alles vor meinen Sinnen, und ich lächle dann so
träumend weiter in die Welt.
Daß die Kinder nicht wissen, warum sie wollen, darin sind alle hochgelahrten
Schul—und Hofmeister einig; daß aber auch Erwachsene gleich Kindern auf diesem
Erdboden herumtaumeln und wie jene nicht wissen, woher sie kommen und wohin sie
gehen, ebensowenig nach wahren Zwecken handeln, ebenso durch Biskuit und Kuchen
und Birkenreiser regiert werden: das will niemand gern glauben, und mich
dünkt, man kann es mit Händen greifen.
Ich gestehe dir gern, denn ich weiß, was du mir hierauf sagen möchtest, daß
diejenigen die Glücklichsten sind, die gleich den Kindern in den Tag hinein leben,
ihre Puppen herumschleppen, aus—und anziehen und mit großem Respekt um die
Schublade umherschleichen, wo Mama das Zuckerbrot hineingeschlossen hat, und, wenn
sie das gewünschte endlich erhaschen, es mit vollen Backen verzehren und
rufen:"mehr!"—das sind glückliche Geschöpfe. Auch denen ist's wohl, die ihren
Lumpenbeschäftigungen oder wohl gar ihren Leidenschaften prächtige Titel geben und sie dem
Menschengeschlechte als Riesenoperationen zu dessen Heil und Wohlfahrt anschreiben.—Wohl dem,
der so sein kann! Wer aber in seiner Demut erkennt, wo das alles hinausläuft,
wer da sieht, wie artig jeder Bürger, dem es wohl ist, sein Gärtchen zum
Paradiese zuzustutzen weiß, und wie unverdrossen auch der Unglückliche unter der
Bürde seinen Weg fortkeucht, und alle gleich interessiert sind, das Licht dieser
Sonne noch eine Minute länger zu sehn—ja, der ist still und bildet auch seine
Welt aus sich selbst und ist auch glücklich, weil er ein Mensch ist. Und dann,
so eingeschränkt er ist, hält er doch immer im Herzen das süße Gefühl der
Freiheit, und daß er diesen Kerker verlassen kann, wann er will.
Am 26. Mai
Du kennst von alters her meine Art, mich anzubauen, mir irgend an einem
vertraulichen Orte ein Hüttchen aufzuschlagen und da mit aller Einschränkung zu
herbergen. Auch hier habe ich wieder ein Plätzchen angetroffen, das mich angezogen
hat.
Ungefähr eine Stunde von der Stadt liegt ein Ort, den sie Wahlheim nennen. Die Lage
an einem Hügel ist sehr interessant, und wenn man oben auf dem Fußpfade zum
Dorf herausgeht, übersieht man auf einmal das ganze Tal. Eine gute Wirtin, die
gefällig und munter in ihrem Alter ist, schenkt Wein, Bier, Kaffee; und was über
alles geht, sind zwei Linden, die mit ihren ausgebreiteten Ästen den kleinen
Platz vor der Kirche bedecken, der ringsum mit Bauerhäusern, Scheunen und Höfen
eingeschlossen ist. So vertraulich, so heimlich hab' ich nicht leicht ein Plätzchen
gefunden, und dahin lass' ich mein Tischchen aus dem Wirtshause bringen und meinen
Stuhl, trinke meinen Kaffee da und lese meinen Homer. Das erstenmal, als ich
durch einen Zufall an einem schönen Nachmittage unter die Linden kam, fand ich
das Plätzchen so einsam. Es war alles im Felde; nur ein Knabe von ungefähr
vier Jahren saß an der Erde und hielt ein anderes, etwa halbjähriges, vor ihm
zwischen seinen Füßen sitzendes Kind mit beiden Armen wider seine Brust, so daß er
ihm zu einer Art von Sessel diente und ungeachtet der Munterkeit, womit er aus
seinen schwarzen Augen herumschaute, ganz ruhig saß. Mich vergnügte der Anblick:
ich setzte mich auf einen Pflug, der gegenüber stand, und zeichnete die
brüderliche Stellung mit vielem Ergetzen. Ich fügte den nächsten Zaun, ein Scheunentor
und einige gebrochene Wagenräder bei, alles, wie es hinter einander stand, und
fand nach Verlauf einer Stunde, daß ich eine wohlgeordnete, sehr interessante
Zeichnung verfertigt hatte, ohne das mindeste von dem Meinen hinzuzutun. Das
bestärkte mich in meinem Vorsatze, mich künftig allein an die Natur zu halten. Sie
allein ist unendlich reich, und sie allein bildet den großen Künstler. Man kann
zum Vorteile der Regeln viel sagen, ungefähr was man zum Lobe der bürgerlichen
Gesellschaft sagen kann. Ein Mensch, der sich nach ihnen bildet, wird nie etwas
Abgeschmacktes und Schlechtes hervorbringen, wie einer, der sich durch Gesetze und
Wohlstand modeln läßt, nie ein unerträglicher Nachbar, nie ein merkwürdiger
Bösewicht werden kann; dagegen wird aber auch alle Regel, man rede was man wolle,
das wahre Gefühl von Natur und den wahren Ausdruck derselben zerstören! Sag'
du: 'das ist zu hart! Sie schränkt nur ein, beschneidet die geilen Reben'
etc.—guter Freund, soll ich dir ein Gleichnis geben? Es ist damit wie mit der Liebe.
Ein junges Herz hängt ganz an einem Mädchen, bringt alle Stunden seines Tages
bei ihr zu, verschwendet alle seine Kräfte, all sein Vermögen, um ihr jeden
Augenblick auszudrücken, daß er sich ganz ihr hingibt. Und da käme ein Philister, ein
Mann, der in einem öffentlichen Amte steht, und sagte zu ihm: 'feiner junger
Herr! Lieben ist menschlich, nur müßt Ihr menschlich lieben! Teilet Eure Stunden
ein, die einen zur Arbeit, und die Erholungsstunden widmet Eurem Mädchen.
Berechnet Euer Vermögen, und was Euch von Eurer Notdurft übrig bleibt, davon
verwehr' ich Euch nicht, ihr ein Geschenk, nur nicht zu oft, zu machen, etwa zu
ihrem Geburts—und Namenstage ' etc.—folgt der Mensch, so gibt's einen
brauchbaren jungen Menschen, und ich will selbst jedem Fürsten raten, ihn in ein
Kollegium zu setzen; nur mit seiner Liebe ist's am Ende und, wenn er ein Künstler
ist, mit seiner Kunst. O meine Freunde! Warum der Strom des Genies so selten
ausbricht, so selten in hohen Fluten hereinbraust und eure staunende Seele
erschüttert?—liebe Freunde, da wohnen die gelassenen Herren auf beiden Seiten des Ufers,
denen ihre Gartenhäuschen, Tulpenbeete und Krautfelder zugrunde gehen würden,
die daher in Zeiten mit Dämmen und Ableiten der künftig drohenden Gefahr
abzuwehren wissen.
Am 27. Mai
Ich bin, wie ich sehe, in Verzückung, Gleichnisse und Deklamation verfallen
und habe darüber vergessen, dir auszuerzählen, was mit den Kindern weiter
geworden ist. Ich saß, ganz in malerische Empfindung vertieft, die dir mein
gestriges Blatt sehr zerstückt darlegt, auf meinem Pfluge wohl zwei Stunden. Da
kommt gegen Abend eine junge Frau auf die Kinder los, die sich indes nicht
gerührt hatten, mit einem Körbchen am Arm und ruft von weitem: "Philipps, du bist
recht brav". —Sie grüßte mich, ich dankte ihr, stand auf, trat näher hin und
fragte sie, ob sie Mutter von den Kindern wäre? Sie bejahte es, und indem sie dem
ältesten einen halben Weck gab, nahm sie das kleine auf und küßte es mit aller
mütterlichen Liebe.—"ich habe", sagte sie, "meinem Philipps das Kleine zu halten
gegeben und bin mit meinem Ältesten in die Stadt gegangen, um weiß Brot zu holen
und Zucker und ein irden Breipfännchen".—Ich sah das alles in dem Korbe,
dessen Deckel abgefallen war.—"Ich will meinem Hans (das war der Name des
Jüngsten) ein Süppchen kochen zum Abende; der lose Vogel, der Große, hat mir gestern
das Pfännchen zerbrochen, als er sich mit Philippsen um die Scharre des Breis
zankte".—ich fragte nach dem Ältesten, und sie hatte mir kaum gesagt, daß er sich auf
der Wiese mit ein paar Gänsen herumjage, als er gesprungen kam und dem Zweiten
eine Haselgerte mitbrachte. Ich unterhielt mich weiter mit dem Weibe und
erfuhr, daß sie des Schulmeisters Tochter sei, und daß ihr Mann eine Reise in die
Schweiz gemacht habe, um die Erbschaft eines Vetters zu holen.—"Sie haben ihn drum
betriegen wollen", sagte sie,"und ihm auf seine Briefe nicht geantwortet; da ist er
selbst hineingegangen. Wenn ihm nur kein Unglück widerfahren ist, ich höre nichts
von ihm".—Es ward mir schwer, mich von dem Weibe los zu machen, gab jedem der
Kinder einen Kreuzer, und auch fürs jüngste gab ich ihr einen, ihm einen Weck zur
Suppe mitzubringen, wenn sie in die Stadt ginge, und so schieden wir von
einander.
Ich sage dir, mein Schatz, wenn meine Sinne gar nicht mehr halten wollen, so
lindert all den Tumult der Anblick eines solchen Geschöpfs, das in glücklicher
Gelassenheit den engen Kreis seines Daseins hingeht, von einem Tage zum andern sich
durchhilft, die Blätter abfallen sieht und nichts dabei denkt, als daß der Winter
kommt.
Seit der Zeit bin ich oft draußen. Die Kinder sind ganz an mich gewöhnt, sie
kriegen Zucker, wenn ich Kaffee trinke, und teilen das Butterbrot und die saure
Milch mit mir des Abends. Sonntags fehlt ihnen der Kreuzer nie, und wenn ich
nicht nach der Betstunde da bin, so hat die Wirtin Ordre, ihn auszuzahlen.
Sie sind vertraut, erzählen mir allerhand, und besonders ergetze ich mich an
ihren Leidenschaften und simpeln Ausbrüchen des Begehrens, wenn mehr Kinder aus
dem Dorfe sich versammeln.
Viele Mühe hat mich's gekostet, der Mutter ihre Besorgnis zu nehmen, sie möchten
den Herrn inkommodieren.
Am 30. Mai
Was ich dir neulich von der Malerei sagte, gilt gewiß auch von der Dichtkunst;
es ist nur, daß man das Vortreffliche erkenne und es auszusprechen wage, und
das ist freilich mit wenigem viel gesagt. Ich habe heute eine Szene gehabt,
die, rein abgeschrieben, die schönste Idylle von der Welt gäbe; doch was soll
Dichtung, Szene und Idylle? Muß es denn immer gebosselt sein, wenn wir teil an einer
Naturerscheinung nehmen sollen?
Wenn du auf diesen Eingang viel Hohes und Vornehmes erwartest, so bist du
wieder übel betrogen; es ist nichts als ein Bauerbursch, der mich zu dieser
lebhaften Teilnehmung hingerissen hat. Ich werde, wie gewöhnlich, schlecht erzählen,
und du wirst mich, wie gewöhnlich, denk' ich, übertrieben finden; es ist
wieder Wahlheim, und immer Wahlheim, das diese Seltenheiten hervorbringt.
Es war eine Gesellschaft draußen unter den Linden, Kaffee zu trinken. Weil
sie mir nicht ganz anstand, so blieb ich unter einem Vorwande zurück.
Ein Bauerbursch kam aus einem benachbarten Hause und beschäftigte sich, an dem
Pfluge, den ich neulich gezeichnet hatte, etwas zurecht zu machen. Da mir sein
Wesen gefiel, redete ich ihn an, fragte nach seinen Umständen, wir waren bald
bekannt und, wie mir's gewöhnlich mit dieser Art Leuten geht, bald vertraut. Er
erzählte mir, daß er bei einer Witwe in Diensten sei und von ihr gar wohl gehalten
werde. Er sprach so vieles von ihr und lobte sie dergestalt, daß ich bald merken
konnte, er sei ihr mit Leib und Seele zugetan. Sie sei nicht mehr jung, sagte er,
sie sei von ihrem ersten Mann übel gehalten worden, wolle nicht mehr heiraten,
und aus seiner Erzählung leuchtete so merklich hervor, wie schön, wie reizend
sie für ihn sei, wie sehr er wünschte, daß sie ihn wählen möchte, um das
Andenken der Fehler ihres ersten Mannes auszulöschen, daß ich Wort für Wort
wiederholen müßte, um dir die reine Neigung, die Liebe und Treue dieses Menschen
anschaulich zu machen. Ja, ich müßte die Gabe des größten Dichters besitzen, um dir
zugleich den Ausdruck seiner Gebärden, die Harmonie seiner Stimme, das heimliche
Feuer seiner Blicke lebendig darstellen zu können. Nein, es sprechen keine Worte
die Zartheit aus, die in seinem ganzen Wesen und Ausdruck war; es ist alles
nur plump, was ich wieder vorbringen könnte. Besonders rührte mich, wie er
fürchtete, ich möchte über sein Verhältnis zu ihr ungleich denken und an ihrer guten
Aufführung zweifeln. Wie reizend es war, wenn er von ihrer Gestalt, von ihrem Körper
sprach, der ihn ohne jugendliche Reize gewaltsam an sich zog und fesselte, kann
ich mir nur in meiner innersten Seele wiederholen. Ich hab' in meinem Leben
die dringende Begierde und das heiße, sehnliche Verlangen nicht in dieser
Reinheit gesehen, ja wohl kann ich sagen, in dieser Reinheit nicht gedacht und
geträumt. Schelte mich nicht, wenn ich dir sage, daß bei der Erinnerung dieser
Unschuld und Wahrheit mir die innerste Seele glüht, und daß mich das Bild dieser
Treue und Zärtlichkeit überall verfolgt, und daß ich, wie selbst davon
entzündet, lechze und schmachte.
Ich will nun suchen, auch sie ehstens zu sehn, oder vielmehr, wenn ich's recht
bedenke, ich will's vermeiden. Es ist besser, ich sehe sie durch die Augen ihres
Liebhabers; vielleicht erscheint sie mir vor meinen eigenen Augen nicht so, wie sie
jetzt vor mir steht, und warum soll ich mir das schöne Bild verderben?
Am 16. Junius
Warum ich dir nicht schreibe?—Fragst du das und bist doch auch der Gelehrten
einer. Du solltest raten, daß ich mich wohl befinde, und zwar—kurz und gut, ich
habe eine Bekanntschaft gemacht, die mein Herz näher angeht. Ich habe—ich weiß
nicht.
Dir in der Ordnung zu erzählen, wie's zugegangen ist, daß ich eins der
liebenswürdigsten Geschöpfe habe kennen lernen, wird schwer halten. Ich bin vergnügt und
glücklich, und also kein guter Historienschreiber.
Einen Engel!—pfui! Das sagt jeder von der Seinigen, nicht wahr? Und doch bin ich
nicht imstande, dir zu sagen, wie sie vollkommen ist, warum sie vollkommen ist;
genug, sie hat allen meinen Sinn gefangengenommen.
So viel Einfalt bei so viel Verstand, so viel Güte bei so viel Festigkeit,
und die Ruhe der Seele bei dem wahren Leben und der Tätigkeit.—Das ist alles
garstiges Gewäsch, was ich da von ihr sage, leidige Abstraktionen, die nicht einen
Zug ihres Selbst ausdrücken. Ein andermal—nein, nicht ein andermal, jetzt
gleich will ich dir's erzählen. Tu' ich 's jetzt nicht, so geschäh' es niemals.
Denn, unter uns, seit ich angefangen habe zu schreiben, war ich schon dreimal im
Begriffe, die Feder niederzulegen, mein Pferd satteln zu lassen und hinauszureiten.
Und doch schwur ich mir heute früh, nicht hinauszureiten, und gehe doch alle
Augenblick' ans Fenster, zu sehen, wie hoch die Sonne noch steht.—Ich hab's nicht
überwinden können, ich mußte zu ihr hinaus. Da bin ich wieder, Wilhelm, will mein
Butterbrot zu Nacht essen und dir schreiben. Welch eine Wonne das für meine Seele
ist, sie in dem Kreise der lieben, muntern Kinder, ihrer acht Geschwister, zu
sehen!—Wenn ich so fortfahre, wirst du am Ende so klug sein wie am Anfange. Höre denn,
ich will mich zwingen, ins Detail zu gehen.
Ich schrieb dir neulich, wie ich den Amtmann S. habe kennen lernen, und wie er
mich gebeten habe, ihn bald in seiner Einsiedelei oder vielmehr seinem kleinen
Königreiche zu besuchen. Ich vernachlässigte das, und wäre vielleicht nie hingekommen,
hätte mir der Zufall nicht den Schatz entdeckt, der in der stillen Gegend
verborgen liegt.
Unsere jungen Leute hatten einen Ball auf dem Lande angestellt, zu dem ich mich
denn auch willig finden ließ. Ich bot einem hiesigen guten, schönen, übrigens
unbedeutenden Mädchen die Hand, und es wurde ausgemacht, daß ich eine Kutsche nehmen,
mit meiner Tänzerin und ihrer Base nach dem Orte der Lustbarkeit hinausfahren
und auf dem Wege Charlotten S. mitnehmen sollte.—"Sie werden ein schönes
Frauenzimmer kennenlernen", sagte meine Gesellschafterin, da wir durch den weiten,
ausgehauenen Wald nach dem Jagdhause fuhren.—"Nehmen Sie sich in acht", versetzte die
Base, "daß Sie sich nicht verlieben!"—"Wieso?" sagte ich.—"Sie ist schon
vergeben,"antwortete jene,"an einen sehr braven Mann, der weggereist ist, seine Sachen in
Ordnung zu bringen, weil sein Vater gestorben ist, und sich um eine ansehnliche
Versorgung zu bewerben".—Die Nachricht war mir ziemlich gleichgültig.
Die Sonne war noch eine Viertelstunde vom Gebirge, als wir vor dem Hoftore
anfuhren. Es war sehr schwül, und die Frauenzimmer äußerten ihre Besorgnis wegen
eines Gewitters, das sich in weißgrauen, dumpfichten Wölkchen rings am Horizonte
zusammenzuziehen schien. Ich täuschte ihre Furcht mit anmaßlicher Wetterkunde, ob mir
gleich selbst zu ahnen anfing, unsere Lustbarkeit werde einen Stoß leiden.
Ich war ausgestiegen, und eine Magd, die ans Tor kam, bat uns, einen
Augenblick zu verziehen, Mamsell Lottchen würde gleich kommen. Ich ging durch den Hof
nach dem wohlgebauten Hause, und da ich die vorliegenden Treppen
hinaufgestiegen war und in die Tür trat, fiel mir das reizendste Schauspiel in die Augen,
das ich je gesehen habe. in dem Vorsaale wimmelten sechs Kinder von eilf zu
zwei Jahren um ein Mädchen von schöner Gestalt, mittlerer Größe, die ein
simples weißes Kleid, mit blaßroten Schleifen an Arm und Brust, anhatte. Sie hielt
ein schwarzes Brot und schnitt ihren Kleinen rings herum jedem sein Stück nach
Proportion ihres Alters und Appetits ab, gab's jedem mit solcher Freundlichkeit, und
jedes rief so ungekünstelt sein "danke!", indem es mit den kleinen Händchen
lange in die Höhe gereicht hatte, ehe es noch abgeschnitten war, und nun mit
seinem Abendbrote vergnügt entweder wegsprang, oder nach seinem stillern
Charakter gelassen davonging nach dem Hoftore zu, um die Fremden und die Kutsche zu
sehen, darin ihre Lotte wegfahren sollte.—"Ich bitte um Vergebung", sagte sie,
"daß ich Sie hereinbemühe und die Frauenzimmer warten lasse. Über dem Anziehen
und allerlei Bestellungen fürs Haus in meiner Abwesenheit habe ich vergessen,
meinen Kindern ihr Vesperbrot zu geben, und sie wollen von niemanden Brot
geschnitten haben als von mir".
Ich machte ihr ein unbedeutendes Kompliment, meine ganze Seele ruhte auf der
Gestalt, dem Tone, dem Betragen, und ich hatte eben Zeit, mich von der Überraschung
zu erholen, als sie in die Stube lief, ihre Handschuhe und den Fächer zu
holen. Die Kleinen sahen mich in einiger Entfernung so von der Seite an, und ich
ging auf das jüngste los, das ein Kind von der glücklichsten Gesichtsbildung
war. Es zog sich zurück, als eben Lotte zur Türe herauskam und sagte:"Louis,
gib dem Herrn Vetter eine Hand".—das tat der Knabe sehr freimütig, und ich
konnte mich nicht enthalten, ihn, ungeachtet seines kleinen Rotznäschens,
herzlich zu küssen.
"Vetter?" sagte ich, indem ich ihr die Hand reichte," glauben Sie, daß ich des
Glücks wert sei, mit Ihnen verwandt zu sein?"—"O", sagte sie mit einem
leichtfertigen Lächeln, "unsere Vetterschaft ist sehr weitläufig, und es wäre mir leid,
wenn Sie der schlimmste drunter sein sollten".—Im Gehen gab sie Sophien, der
ältesten Schwester nach ihr, einem Mädchen von ungefähr elf Jahren, den Auftrag,
wohl auf die Kinder acht zu haben und den Papa zu grüßen, wenn er vom
Spazierritte nach Hause käme. Den Kleinen sagte sie, sie sollten ihrer Schwester Sophie
folgen, als wenn sie's selber wäre, das denn auch einige ausdrücklich versprachen.
Eine kleine, naseweise Blondine aber, von ungefähr sechs Jahren, sagte: "du
bist's doch nicht, Lottchen, wir haben dich doch lieber".—die zwei ältesten
Knaben waren hinten auf die Kutsche geklettert, und auf mein Vorbitten erlaubte
sie ihnen, bis vor den Wald mitzufahren, wenn sie versprächen, sich nicht zu
necken und sich recht festzuhalten.
Wir hatten uns kaum zurecht gesetzt, die Frauenzimmer sich bewillkommt,
wechselsweise über den Anzug, vorzüglich über die Hüte ihre Anmerkungen gemacht und die
Gesellschaft, die man erwartete, gehörig durchgezogen, als Lotte den Kutscher halten und
ihre Brüder herabsteigen ließ, die noch einmal ihre Hand zu küssen begehrten,
das denn der älteste mit aller Zärtlichkeit, die dem Alter von fünfzehn Jahren
eigen sein kann, der andere mit viel Heftigkeit und Leichtsinn tat. Sie ließ die
Kleinen noch einmal grüßen, und wir fuhren weiter.
Die Base fragte, ob sie mit dem Buche fertig wäre, das sie ihr neulich
geschickt hätte.—"nein", sagte Lotte,"es gefällt mir nicht, Sie können's
wiederhaben. Das vorige war auch nicht besser".—Ich erstaunte, als ich fragte, was es
für Bücher wären, und sie mir antwortete:—ich fand so viel Charakter in allem,
was sie sagte, ich sah mit jedem Wort neue Reize, neue Strahlen des Geistes
aus ihren Gesichtszügen hervorbrechen, die sich nach und nach vergnügt zu
entfalten schienen, weil sie an mir fühlte, daß ich sie verstand.
"Wie ich jünger war", sagte sie, "liebte ich nichts so sehr als Romane. Weiß
Gott, wie wohl mir's war, wenn ich mich Sonntags in so ein Eckchen setzen und
mit ganzem Herzen an dem Glück und Unstern einer Miß Jonny teilnehmen konnte.
Ich leugne auch nicht, daß die Art noch einige Reize für mich hat. Doch da ich
so selten an ein Buch komme, so muß es auch recht nach meinem Geschmack sein.
Und der Autor ist mir der liebste, in dem ich meine Welt wiederfinde, bei dem
es zugeht wie um mich, und dessen Geschichte mir doch so interessant und
herzlich wird als mein eigen häuslich Leben, das freilich kein Paradies, aber doch
im ganzen eine Quelle unsäglicher Glückseligkeit ist".
Ich bemühte mich, meine Bewegungen über diese Worte zu verbergen. Das ging
freilich nicht weit: denn da ich sie mit solcher Wahrheit im Vorbeigehen vom
Landpriester von Wakefield, vom—reden hörte, kam ich ganz außer mich, sagte ihr alles,
was ich mußte, und bemerkte erst nach einiger Zeit, da Lotte das Gespräch an
die anderen wendete, daß diese die Zeit über mit offenen Augen, als säßen sie
nicht da, dagesessen hatten. Die Base sah mich mehr als einmal mit einem
spöttischen Näschen an, daran mir aber nichts gelegen war.
Das Gespräch fiel aufs Vergnügen am Tanze.—"wenn diese Leidenschaft ein Fehler
ist,"sagte Lotte, "so gestehe ich Ihnen gern, ich weiß mir nichts übers Tanzen. Und
wenn ich was im Kopfe habe und mir auf meinem verstimmten Klavier einen
Contretanz vortrommle, so ist alles wieder gut".
Wie ich mich unter dem Gespäche in den schwarzen Augen weidete—wie die
lebendigen Lippen und die frischen, muntern Wangen meine ganze Seele anzogen—wie ich,
in den herrlichen Sinn ihrer Rede ganz versunken, oft gar die Worte nicht
hörte, mit denen sie sich ausdrückte—davon hast du eine Vorstellung, weil du mich
kennst. Kurz, ich stieg aus dem Wagen wie ein Träumender, als wir vor dem
Lusthause stille hielten, und war so in Träumen rings in der dämmernden Welt
verloren, daß ich auf die Musik kaum achtete, die uns von dem erleuchteten Saal
herunter entgegenschallte.
Die zwei Herren Audran und ein gewisser N. N.—wer behält alle die
Namen—, die der Base und Lottens Tänzer waren, empfingen uns am
Schlage, bemächtigten sich ihrer Frauenzimmer, und ich führte das
meinige hinauf.
Wir schlangen uns in Menuetts um einander herum; ich forderte ein Frauenzimmer
nach dem andern auf, und just die unleidlichsten konnten nicht dazu kommen,
einem die Hand zu reichen und ein Ende zu machen. Lotte und ihr Tänzer fingen
einen Englischen an, und wie wohl mir's war, als sie auch in der Reihe die Figur
mit uns anfing, magst du fühlen. Tanzen muß man sie sehen! Siehst du, sie ist
so mit ganzem Herzen und mit ganzer Seele dabei, ihr ganzer Körper eine
Harmonie, so sorglos, so unbefangen, als wenn das eigentlich alles wäre, als wenn
sie sonst nichts dächte, nichts empfände; und in dem Augenblicke gewiß
schwindet alles andere vor ihr.
Ich bat sie um den zweiten Contretanz; sie sagte mit den dritten zu, und mit
der liebenswürdigsten Freimütigkeit von der Welt versicherte sie mir, daß sie
herzlich gern deutsch tanze.—"Es ist hier so Mode, "fuhr sie fort," daß jedes Paar,
das zusammen gehört, beim Deutschen zusammenbleibt, und mein Chapeau walzt
schlecht und dankt mir's, wenn ich ihm die Arbeit erlasse. Ihr Frauenzimmer kann's
auch nicht und mag nicht, und ich habe im Englischen gesehen, daß Sie gut
walzen; wenn Sie nun mein sein wollen fürs Deutsche, so gehen Sie und bitten
sich's von meinem Herrn aus, und ich will zu Ihrer Dame gehen".—ich gab ihr die
Hand darauf, und wir machten aus, daß ihr Tänzer inzwischen meine Tänzerin
unterhalten sollte.
Nun ging's an, und wir ergetzten uns eine Weile an manigfaltigen Schlingungen
der Arme. Mit welchem Reize, mit welcher Flüchtigkeit bewegte sie sich! Und da
wir nun gar ans Walzen kamen und wie die Sphären um einander herumrollten,
ging's freilich anfangs, weil's die wenigsten können, ein bißchen bunt
durcheinander. Wir waren klug und ließen sie austoben, und als die Ungeschicktesten den
Plan geräumt hatten, fielen wir ein und hielten mit noch einem Paare, mit
Audran und seiner Tänzerin, wacker aus. Nie ist mir's so leicht vom Flecke
gegangen. Ich war kein Mensch mehr. Das liebenswürdigste Geschöpf in den Armen zu
haben und mit ihr herumzufliegen wie Wetter, daß alles rings umher verging,
und—Wilhelm, um ehrlich zu sein, tat ich aber doch den Schwur, daß ein Mädchen, das ich
liebte, auf das ich Ansprüche hätte, mir nie mit einem andern walzen sollte als
mit mir, und wenn ich drüber zugrunde gehen müßte. Du verstehst mich!
Wir machten einige Touren gehend im Saale, um zu verschnaufen. Dann setzte sie
sich, und die Orangen, die ich beiseite gebracht hatte, die nun die einzigen
noch übrigen waren, taten vortreffliche Wirkung, nur daß mir mit jedem
Schnittchen, das sie einer unbescheidenen Nachbarin ehrenhalben zuteilte, ein Stich
durchs Herz ging.
Beim dritten englischen Tanz waren wir das zweite Paar. Wie wir die Reihe
durchtanzten und ich, weiß Gott mit wieviel Wonne, an ihrem Arm und Auge hing, das voll
vom wahrsten Ausdruck des offensten, reinsten Vergnügens war, kommen wir an
eine Frau, die mir wegen ihrer liebenswürdigen Miene auf einem nicht mehr ganz
jungen Gesichte merkwürdig gewesen war. Sie sieht Lotten lächelnd an, hebt einen
drohenden Finger auf und nennt den Namen Albert zweimal im Vorbeifliegen mit viel
Bedeutung.
"Wer ist Albert?" sagte ich zu Lotten, "wenn's nicht Vermessenheit ist zu
fragen".—Sie war im Begriff zu antworten, als wir uns scheiden mußten, um die große
Achte zu machen, und mich dünkte einiges Nachdenken auf ihrer Stirn zu sehen,
als wir so vor einander vorbeikreuzten.—"Was soll ich's Ihnen leugnen," sagte
sie, indem sie mir die Hand zur Promenade bot. "Albert ist ein braver Mensch,
dem ich so gut als verlobt bin".—nun war mir das nichts Neues (denn die
Mädchen hatten mir's auf dem Wege gesagt) und war mir doch so ganz neu, weil ich
es noch nicht im Verhältnis auf sie, die mir in so wenig Augenblicken so wert
geworden war, gedacht hatte. Genug, ich verwirrte mich, vergaß mich und kam
zwischen das unrechte Paar hinein, daß alles drunter und drüber ging und Lottens
ganze Gegenwart und Zerren und Ziehen nötig war, um es schnell wieder in Ordnung
zu bringen.
Der Tanz war noch nicht zu Ende, als die Blitze, die wir schon lange am
Horizonte leuchten gesehn und die ich immer für Wetterkühlen ausgegeben hatte, viel
stärker zu werden anfingen und der Donner die Musik überstimmte. Drei Frauenzimmer
liefen aus der Reihe, denen ihre Herren folgten; die Unordnung wurde allgemein,
und die Musik hörte auf. Es ist natürlich, wenn uns ein Unglück oder etwas
Schreckliches im Vergnügen überrascht, daß es stärkere Eindrücke auf uns macht als
sonst, teils wegen des Gegensatzes, der sich so lebhaft empfinden läßt, teils und
noch mehr, weil unsere Sinne einmal der Fühlbarkeit geöffnet sind und also
desto schneller einen Eindruck annehmen. Diesen Ursachen muß ich die wunderbaren
Grimassen zuschreiben, in die ich mehrere Frauenzimmer ausbrechen sah. Die klügste
setzte sich in eine Ecke, mit dem Rücken gegen das Fenster, und hielt die Ohren
zu. Eine andere kniete vor ihr nieder und verbarg den Kopf in der erster
Schoß. Eine dritte schob sich zwischen beide hinein und umfaßte ihre
Schwesterchen mit tausend Tränen. Einige wollten nach Hause; andere, die noch weniger
wußten, was sie taten, hatten nicht so viel Besinnungskraft, den Keckheiten
unserer jungen Schlucker zu steuern, die sehr beschäftigt zu sein schienen, alle
die ängstlichen Gebete, die dem Himmel bestimmt waren, von den Lippen der
schönen Bedrängten wegzufangen. Einige unserer Herren hatten sich hinabbegeben, um
ein Pfeifchen in Ruhe zu rauchen; und die übrige Gesellschaft schlug es nicht
aus, als die Wirtin auf den klugen Einfall kam, uns ein Zimmer anzuweisen, das
Läden und Vorhänge hätte. Kaum waren wir da angelangt, als Lotte beschäftigt
war, einen Kreis von Stühlen zu stellen und, als sich die Gesellschaft auf ihre
Bitte gesetzt hatte, den Vortrag zu einem Spiele zu tun.
Ich sah manchen, der in Hoffnung auf ein saftiges Pfand sein Mäulchen spitzte
und seine Glieder reckte.—"Wir spielen Zählens!" sagte sie. "Nun gebt acht!
Ich geh' im Kreise herum von der Rechten zur Linken, und so zählt ihr auch
rings herum, jeder die Zahl, die an ihn kommt, und das muß gehen wie ein
Lauffeuer, und wer stockt oder sich irrt, kriegt eine Ohrfeige, und so bis
tausend".—nun war das lustig anzusehen: sie ging mit ausgestrecktem Arm im Kreise herum.
"Eins", fing der erste an, der Nachbar "zwei", "drei" der folgende, und so fort.
Dann fing sie an, geschwinder zu gehen, immer geschwinder; da versah's einer:
Patsch! Eine Ohrfeige, und über das Gelächter der folgende auch: Patsch! Und immer
geschwinder. Ich selbst kriegte zwei Maulschellen und glaubte mit innigem Vergnügen zu
bemerken, daß sie stärker seien, als sie den übrigen zuzumessen pflegte. Ein
allgemeines Gelächter und Geschwärm endigte das Spiel, ehe noch das Tausend ausgezählt
war. Die Vertrautesten zogen einander beiseite, das Gewitter war vorüber, und
ich folgte Lotten in den Saal. Unterwegs sagte sie:"über die Ohrfeigen haben
sie Wetter und alles vergessen!"—ich konnte ihr nichts antworten.—"ich war",
fuhr sie fort, "eine der Furchtsamsten, und indem ich mich herzhaft stellte, um
den andern Mut zu geben, bin ich mutig geworden".—Wir traten ans Fenster. Es
donnerte abseitwärts, und der herrliche Regen säuselte auf das Land, und der
erquickendste Wohlgeruch stieg in aller Fülle einer warmen Luft zu uns auf. Sie stand
auf ihren Ellenbogen gestützt, ihr Blick durchdrang die Gegend; sie sah gen
Himmel und auf mich, ich sah ihr Auge tränenvoll, sie legte ihre Hand auf die
meinige und sagte: "Klopstock!"—Ich erinnerte mich sogleich der herrlichen Ode,
die ihr in Gedanken lag, und versank in dem Strome von Empfindungen, den sie
in dieser Losung über mich ausgoß. Ich ertrug's nicht, neigte mich auf ihre
Hand und küßte sie unter den wonnevollsten Tränen. Und sah nach ihrem Auge
wieder—Edler! Hättest du deine Vergötterung in diesem Blicke gesehen, und möcht' ich nun
deinen so oft entweihten Namen nie wieder nennen hören!
Am 19. Junius
Wo ich neulich mit meiner Erzählung geblieben bin, weiß ich nicht mehr; das
weiß ich, daß es zwei Uhr des Nachts war, als ich zu Bette kam, und daß, wenn
ich dir hätte vorschwatzen können, statt zu schreiben, ich dich vielleicht bis
an den Morgen aufgehalten hätte.
Was auf unserer Hereinfahrt vom Balle geschehen ist, habe ich noch nicht
erzählt, habe auch heute keinen Tag dazu.
Es war der herrlichste Sonnenaufgang. Der tröpfelnde Wald und das erfrischte
Feld umher! Unsere Gesellschafterinnen nickten ein. Sie fragte mich, ob ich
nicht auch von der Partie sein wollte; ihretwegen sollt' ich unbekümmert
sein.—"So lange ich diese Augen offen sehe", sagte ich und sah sie fest an,"so lange
hat's keine Gefahr".—Und wir haben beide ausgehalten bis an ihr Tor, da ihr die
Magd leise aufmachte und auf ihr Fragen versicherte, daß Vater und Kleine wohl
seien und alle noch schliefen. Da verließ ich sie mit der Bitte, sie selbigen
Tags noch sehen zu dürfen; sie gestand mir's zu, und ich bin gekommen—und seit
der Zeit können Sonne, Mond und Sterne geruhig ihre Wirtschaft treiben, ich
weiß weder daß Tag noch daß Nacht ist, und die ganze Welt verliert sich um mich
her.
Am 21. Junius
Ich lebe so glückliche Tage, wie sie Gott seinen Heiligen ausspart; und mit
mir mag werden was will, so darf ich nicht sagen, daß ich die Freuden, die
reinsten Freuden des Lebens nicht genossen habe.—du kennst mein Wahlheim; dort bin
ich völlig etabliert, von da habe ich nur eine halbe Stunde zu Lotten, dort
fühl' ich mich selbst und alles Glück, das dem Menschen gegeben ist.
Hätt' ich gedacht, als ich mir Wahlheim zum Zwecke meiner Spaziergänge wählte,
daß es so nahe am Himmel läge! Wie oft habe ich das Jagdhaus, das nun alle
meine Wünsche einschließt, auf meinen weiten Wanderungen, bald vom Berge, bald
von der Ebne über den Fluß gesehn!
Lieber Wilhelm, ich habe allerlei nachgedacht, über die Begier im Menschen, sich
auszubreiten, neue Entdeckungen zu machen, herumzuschweifen; und dann wieder über den
inneren Trieb, sich der Einschränkung willig zu ergeben, in dem Gleise der
Gewohnheit so hinzufahren und sich weder um Rechts noch um Links zu bekümmern.
Es ist wunderbar: wie ich hierher kam und vom Hügel in das schöne Tal
schaute, wie es mich rings umher anzog.—dort das Wäldchen!—ach könntest du dich in
seine Schatten mischen!—dort die Spitze des Berges!—ach könntest du von da die
weite Gegend überschauen!—die in einander geketteten Hügel und vertraulichen
Täler!—o könnte ich mich in ihnen verlieren!—ich eilte hin, und kehrte zurück, und
hatte nicht gefunden, was ich hoffte. O es ist mit der Ferne wie mit der
Zukunft! Ein großes dämmerndes Ganze ruht vor unserer Seele, unsere Empfindung
verschwimmt darin wie unser Auge, und wir sehnen uns, ach! Unser ganzes Wesen
hinzugeben, uns mit aller Wonne eines einzigen, großen, herrlichen Gefühls ausfüllen
zu lassen.—und ach! Wenn wir hinzueilen, wenn das Dort nun Hier wird, ist
alles vor wie nach, und wir stehen in unserer Armut, in unserer
Eingeschränktheit, und unsere Seele lechzt nach entschlüpftem Labsale.
So sehnt sich der unruhigste Vagabund zuletzt wieder nach seinem
Vaterlande und findet in seiner Hütte, an der Brust seiner Gattin, in
dem Kreise seiner Kinder, in den Geschäften zu ihrer Erhaltung die
Wonne, die er in der weiten Welt vergebens suchte.
Wenn ich des Morgens mit Sonnenaufgange hinausgehe nach meinem Wahlheim und
dort im Wirtsgarten mir meine Zuckererbsen selbst pflücke, mich hinsetze, sie
abfädne und dazwischen in meinem Homer lese; wenn ich in der kleinen Küche mir
einen Topf wähle, mir Butter aussteche, Schoten ans Feuer stelle, zudecke und
mich dazusetze, sie manchmal umzuschütteln: da fühl' ich so lebhaft, wie die
übermütigen Freier der Penelope Ochsen und Schweine schlachten, zerlegen und braten.
Es ist nichts, das mich so mit einer stillen, wahren Empfindung ausfüllte als
die Züge patriarchalischen Lebens, die ich, Gott sei Dank, ohne Affektation in
meine Lebensart verweben kann.
Wie wohl ist mir's, daß mein Herz die simple, harmlose Wonne des Menschen
fühlen kann, der ein Krauthaupt auf seinen Tisch bringt, das er selbst gezogen,
und nun nicht den Kohl allein, sondern all die guten Tage, den schönen Morgen,
da er ihn pflanzte, die lieblichen Abende, da er ihn begoß, und da er an dem
fortschreitenden Wachstum seine Freude hatte, alle in einem Augenblicke wieder mitgenießt.
Am 29. Junius
Vorgestern kam der Medikus hier aus der Stadt hinaus zum Amtmann und fand mich auf
der Erde unter Lottens Kindern, wie einige auf mir herumkrabbelten, andere
mich neckten, und wie ich sie kitzelte und ein großes Geschrei mit ihnen
erregte. Der Doktor, der eine sehr dogmatische Drahtpuppe ist, unterm Reden seine
Manschetten in Falten legt und einen Kräusel ohne Ende herauszupft, fand dieses unter
der Würde eines gescheiten Menschen; das merkte ich an seiner Nase. Ich ließ
mich aber in nichts stören, ließ ihn sehr vernünftige Sachen abhandeln und
baute den Kindern ihre Kartenhäuser wieder, die sie zerschlagen hatten. Auch
ging er darauf in der Stadt herum und beklagte, des Amtmanns Kinder wären so
schon ungezogen genug, der Werther verderbe sie nun völlig.
Ja, lieber Wilhelm, meinem Herzen sind die Kinder am nächsten auf der Erde.
Wenn ich ihnen zusehe und in dem kleinen Dinge die Keime aller Tugenden, aller
Kräfte sehe, die sie einmal so nötig brauchen werden; wenn ich in dem Eigensinne
künftige Standhaftigkeit und Festigkeit des Charakters, in dem Mutwillen guten
Humor und Leichtigkeit, über die Gefahren der Welt hinzuschlüpfen, erblicke,
alles so unverdorben, so ganz!—immer, immer wiederhole ich dann die goldenen
Worte des Lehrers der Menschen:"wenn ihr nicht werdet wie eines von diesen!" und
nun, mein Bester, sie, die unseresgleichen sind, die wir als unsere Muster
ansehen sollten, behandeln wir als Untertanen. Sie sollen keinen Willen
haben!—haben wir denn keinen? Und wo liegt das Vorrecht?—weil wir älter sind und
gescheiter!—guter Gott von deinem Himmel, alte Kinder siehst du und junge Kinder, und nichts
weiter; und an welchen du mehr Freude hast, das hat dein Sohn schon lange
verkündigt. Aber sie glauben an ihn und hören ihn nicht—das ist auch was Altes!—und
bilden ihre Kinder nach sich und—Adieu, Wilhelm! Ich mag darüber nicht weiter
radotieren.
Am 1. Julius
Was Lotte einem Kranken sein muß, fühl' ich an meinem eigenen Herzen, das
übler dran ist als manches, das auf dem Siechbette verschmachtet. Sie wird
einige Tage in der Stadt bei einer rechtschaffnen Frau zubringen, die sich nach
der Aussage der Ärzte ihrem Ende naht und in diesen letzten Augenblicken
Lotten um sich haben will. Ich war vorige Woche mit ihr, den Pfarrer von St. zu
besuchen; ein Örtchen, das eine Stunde seitwärts im Gebirge liegt. Wir kamen gegen
vier dahin. Lotte hatte ihre zweite Schwester mitgenommen. Als wir in den mit
zwei hohen Nußbäumen überschatteten Pfarrhof traten, saß der gute alte Mann auf
einer Bank vor der Haustür, und da er Lotten sah, ward er wie neu belebt, vergaß
seinen Knotenstock und wagte sich auf, ihr entgegen. Sie lief hin zu ihm, nötigte
ihn sich niederzulassen, indem sie sich zu ihm setzte, brachte viele Grüße von
ihrem Vater, herzte seinen garstigen, schmutzigen jüngsten Buben, das Quakelchen
seines Alters. Du hättest sie sehen sollen, wie sie den Alten beschäftigte, wie
sie ihre Stimme erhob, um seinen halb tauben Ohren vernehmlich zu werden, wie
sie ihm von jungen, robusten Leuten erzählte, die unvermutet gestorben wären,
von der Vortrefflichkeit des Karlsbades, und wie sie seinen Entschluß lobte,
künftigen Sommer hinzugehen, wie sie fand, daß er viel besser aussähe, viel munterer
sei als das letztemal, da sie ihn gesehn.—ich hatte indes der Frau Pfarrerin
meine Höflichkeiten gemacht. Der Alte wurde ganz munter, und da ich nicht umhin
konnte, die schönen Nußbäume zu loben, die uns so lieblich beschatteten, fing er
an, uns, wiewohl mit einiger Beschwerlichkeit, die Geschichte davon zu
geben.—"den alten", sagte er,"wissen wir nicht, wer den gepflanzt hat; einige sagen
dieser, andere jener Pfarrer. Der jüngere aber dort hinten ist so alt als meine
Frau, im Oktober funfzig Jahr. Ihr Vater pflanzte ihn des Morgens, als sie gegen
Abend geboren wurde. Er war mein Vorfahr im Amt, und wie lieb ihm der Baum war,
ist nicht zu sagen; mir ist er's gewiß nicht weniger. Meine Frau saß darunter
auf einem Balken und strickte, da ich vor siebenundzwanzig Jahren als ein
armer Student zum erstenmale hier in den Hof kam".—Lotte fragte nach seiner
Tochter; es hieß, sie sei mit Herrn Schmidt auf die Wiese hinaus zu den Arbeitern,
und der Alte fuhr in seiner Erzählung fort: wie sein Vorfahr ihn liebgewonnen
und die Tochter dazu, und wie er erst sein Vikar und dann sein Nachfolger
geworden. Die Geschichte war nicht lange zu Ende, als die Jungfer Pfarrerin mit dem
sogenannten Herrn Schmidt durch den Garten herkam: sie bewillkommte Lotten mit
herzlicher Wärme, und ich muß sagen, sie gefiel mir nicht übel; eine rasche,
wohlgewachsene Brünette, die einen die kurze Zeit über auf dem Lande wohl unterhalten
hätte. Ihr Liebhaber (denn als solchen stellte sich Herr Schmidt gleich dar), ein
feiner, doch stiller Mensch, der sich nicht in unsere Gespräche mischen wollte, ob
ihn gleich Lotte immer hereinzog. Was mich am meisten betrübte, war, daß ich
an seinen Gesichtszügen zu bemerken schien, es sei mehr Eigensinn und übler
Humor als Eingeschränktheit des Verstandes, der ihn sich mitzuteilen hinderte.
In der Folge ward dies leider nur zu deutlich; denn als Friederike beim
Spazierengehen mit Lotten und gelegentlich auch mit mir ging, wurde des Herrn Angesicht,
das ohnedies einer bräunlichen Farbe war, so sichtlich verdunkelt, daß es Zeit
war, daß Lotte mich beim Ärmel zupfte und mir zu verstehn gab, daß ich mit
Friederiken zu artig getan. Nun verdrießt mich nichts mehr, als wenn die Menschen
einander plagen, am meisten, wenn junge Leute in der Blüte des Lebens, da sie am
offensten für alle Freuden sein könnten, einander die paar guten Tage mit Fratzen
verderben und nur erst zu spät das Unersetzliche ihrer Verschwendung einsehen. Mich
wurmte das, und ich konnte nicht umhin, da wir gegen Abend in den Pfarrhof
zurückkehrten und an einem Tische Milch aßen und das Gespräch auf Freude und Leid der
Welt sich wendete, den Faden zu ergreifen und recht herzlich gegen die üble
Laune zu reden.—"wir Menschen beklagen uns oft", fing ich an, "daß der guten
Tage so wenig sind und der schlimmen so viel, und, wie mich dünkt, meist mit
Unrecht. Wenn wir immer ein offenes Herz hätten, das Gute zu genießen, das uns Gott
für jeden Tag bereitet, wir würden alsdann auch Kraft genug haben, das Übel zu
tragen, wenn es kommt". —"Wir haben aber unser Gemüt nicht in unserer Gewalt",
versetzte die Pfarrerin, "wie viel hängt vom Körper ab! Wenn einem nicht wohl ist,
ist's einem überall nicht recht".—Ich gestand ihr das ein.—"Wir wollen es also",
fuhr ich fort,"als eine Krankheit ansehen und fragen, ob dafür kein Mittel
ist?"—"Das läßt sich hören", sagte Lotte, "ich glaube wenigstens, daß viel von uns
abhängt. Ich weiß es an mir. Wenn mich etwas neckt und mich verdrießlich machen
will, spring' ich auf und sing' ein paar Contretänze den Garten auf und ab,
gleich ist's weg".—"das war's, was ich sagen wollte,"versetzte ich,"es ist mit
der üblen Laune völlig wie mit der Trägheit, denn es ist eine Art von
Trägheit. Unsere Natur hängt sehr dahin, und doch, wenn wir nur einmal die Kraft
haben, uns zu ermannen, geht uns die Arbeit frisch von der Hand, und wir finden
in der Tätigkeit ein wahres Vergnügen". —Friederike war sehr aufmerksam, und
der junge Mensch wandte mir ein, daß man nicht Herr über sich selbst sei und
am wenigsten über seine Empfindungen gebieten könne.—"es ist hier die Frage
von einer unangenehmen Empfindung", versetzte ich, "die doch jedermann gerne
los ist; und niemand weiß, wie weit seine Kräfte gehen, bis er sie versucht
hat. Gewiß, wer krank ist, wird bei allen Ärzten herumfragen, und die größten
Resignationen, die bittersten Arzeneien wird er nicht abweisen, um seine gewünschte
Gesundheit zu erhalten".—ich bemerkte, daß der ehrliche Alte sein Gehör anstrengte,
um an unserm Diskurse teilzunehmen, ich erhob die Stimme, indem ich die Rede
gegen ihn wandte". Man predigt gegen so viele Laster", sagte ich, "ich habe noch
nie gehört, daß man gegen die üble Laune vom Predigtstuhle gearbeitet
hätte.—"Das müßten die Stadtpfarrer tun", sagte er, "die Bauern haben keinen bösen
Humor; doch könnte es auch zuweilen nicht schaden, es wäre eine Lektion für seine
Frau wenigstens und für den Herrn Amtmann".—Die Gesellschaft lachte, und er
herzlich mit, bis er in einen Husten verfiel, der unsern Diskurs eine Zeitlang
unterbrach; darauf denn der junge Mensch wieder das Wort nahm: "Sie nannten den bösen
Humor ein Laster; mich deucht, das ist übertrieben".—"Mit nichten", gab ich zur
Antwort, "wenn das, womit man sich selbst und seinem Nächsten schadet, diesen Namen
verdient. Ist es nicht genug, daß wir einander nicht glücklich machen können, müssen
wir auch noch einander das Vergnügen rauben, das jedes Herz sich noch manchmal
selbst gewähren kann? Und nennen Sie mir den Menschen, der übler Laune ist und so
brav dabei, sie zu verbergen, sie allein zu tragen, ohne die Freude um sich her
zu zerstören! Oder ist sie nicht vielmehr ein innerer Unmut über unsere
eigene Unwürdigkeit, ein Mißfallen an uns selbst, das immer mit einem Neide
verknüpft ist, der durch eine törichte Eitelkeit aufgehetzt wird? Wir sehen
glückliche Menschen, die wir nicht glücklich machen, und das ist unerträglich".—Lotte
lächelte mich an, da sie die Bewegung sah, mit der ich redete, und eine Träne in
Friederikens Auge spornte mich fortzufahren.—"Wehe denen", sagte ich, "die sich der
Gewalt bedienen, die sie über ein Herz haben, um ihm die einfachen Freuden zu
rauben, die aus ihm selbst hervorkeimen. Alle Geschenke, alle Gefälligkeiten der
Welt ersetzen nicht einen Augenblick Vergnügen an sich selbst, den uns eine
neidische Unbehaglichkeit unsers Tyrannen vergällt hat".
Mein ganzes Herz war voll in diesem Augenblicke; die Erinnerung so manches
Vergangenen drängte sich an meine Seele, und die Tränen kamen mir in die Augen.
"Wer sich das nur täglich sagte",rief ich aus,"du vermagst nichts auf deine
Freunde, als ihnen ihre Freuden zu lassen und ihr Glück zu vermehren, indem du es
mit ihnen genießest. Vermagst du, wenn ihre innere Seele von einer
ängstigenden Leidenschaft gequält, vom Kummer zerrüttet ist, ihnen einen Tropfen
Linderung zu geben?
Und wenn die letzte, bangste Krankheit dann über das Geschöpf herfällt, das du
in blühenden Tagen untergraben hast, und sie nun daliegt in dem
erbärmlichsten Ermatten, das Auge gefühllos gen Himmel sieht, der Todesschweiß auf der
blassen Stirne abwechselt, und du vor dem Bette stehst wie ein Verdammter, in dem
innigsten Gefühl, daß du nichts vermagst mit deinem ganzen Vermögen, und die Angst
dich inwendig krampft, daß du alles hingeben möchtest, dem untergehenden
Geschöpfe einen Tropfen Stärkung, einen Funken Mut einflößen zu können".
Die Erinnerung einer solchen Szene, wobei ich gegenwärtig war, fiel mit ganzer
Gewalt bei diesen Worten über mich. Ich nahm das Schnupftuch vor die Augen und
verließ die Gesellschaft, und nur Lottens Stimme, die mir rief, wir wollten fort,
brachte mich zu mir selbst. Und wie sie mich auf dem Wege schalt über den zu
warmen Anteil an allem, und daß ich drüber zugrunde gehen würde! Daß ich mich
schonen sollte!—O der Engel! Um deinetwillen muß ich leben!
Am 6. Julius
Sie ist immer um ihre sterbende Freundin, und ist immer dieselbe, immer das
gegenwärtige, holde Geschöpf, das, wo sie hinsieht, Schmerzen lindert und Glückliche
macht. Sie ging gestern abend mit Marianen und dem kleinen Malchen spazieren, ich
wußte es und traf sie an, und wir gingen zusammen. Nach einem Wege von
anderthalb Stunden kamen wir gegen die Stadt zurück, an den Brunnen, der mir so wert
und nun tausendmal werter ist. Lotte setzte sich aufs Mäuerchen, wir standen
vor ihr. Ich sah umher, ach, und die Zeit, da mein Herz so allein war, lebte
wieder vor mir auf.—"Lieber Brunnen", sagte ich, "seither hab' ich nicht mehr an
deiner Kühle geruht, hab' in eilendem Vorübergehn dich manchmal nicht
angesehn".—Ich blickte hinab und sah, daß Malchen mit einem Glase Wasser sehr beschäftigt
heraufstieg.—Ich sah Lotten an und fühlte alles, was ich an ihr habe. Indem kommt Malchen
mit einem Glase. Mariane wollt' es ihr abnehmen: "nein!" rief das Kind mit dem
süßesten Ausdrucke,"nein, Lottchen, du sollst zuerst trinken!"—ich ward über die
Wahrheit, über die Güte, womit sie das ausrief, so entzückt, daß ich meine
Empfindung mit nichts ausdrücken konnte, als ich nahm das Kind von der Erde und küßte
es lebhaft, das sogleich zu schreien und zu weinen anfing.—"Sie haben übel
getan", sagte Lotte.—Ich war betroffen.—"komm, Malchen, "fuhr sie fort, indem sie
es bei der Hand nahm und die Stufen hinabführte, "da wasche dich aus der
frischen Quelle geschwind, geschwind, da tut's nichts".—Wie ich so dastand und
zusah, mit welcher Emsigkeit das Kleine seinen nassen Händchen die Backen rieb,
mit welchem Glauben, daß durch die Wunderquelle alle Verunreinigung abgespült
und die Schmach abgetan würde, einen häßlichen Bart zu kriegen; wie Lotte
sagte: "es ist genug!" und das Kind doch immer eifrig fortwusch, als wenn Viel
mehr täte als Wenig—ich sage dir, Wilhelm, ich habe mit mehr Respekt nie einer
Taufhandlung beigewohnt; und als Lotte heraufkam, hätte ich mich gern vor ihr
niedergeworfen wie vor einem Propheten, der die Schulden einer Nation weggeweiht hat.
Des Abends konnte ich nicht umhin, in der Freude meines Herzens den Vorfall
einem Manne zu erzählen, dem ich Menschensinn zutraute, weil er Verstand hat;
aber wie kam ich an! Er sagte, das sei sehr übel von Lotten gewesen; man solle
den Kindern nichts weis machen; dergleichen gebe zu unzähligen Irrtümern und
Aberglauben Anlaß, wovor man die Kinder frühzeitig bewahren müsse.—nun fiel mir ein,
daß der Mann vor acht Tagen hatte taufen lassen, drum ließ ich's vorbeigehen
und blieb in meinem Herzen der Wahrheit getreu: wir sollen es mit den Kindern
machen wie Gott mit uns, der uns am glücklichsten macht, wenn er uns in
freundlichem Wahne so hintaumeln läßt.
Am 8. Julius
Was man ein Kind ist! Was man nach so einem Blicke geizt! Was man ein Kind
ist!—Wir waren nach Wahlheim gegangen. Die Frauenzimmer fuhren hinaus, und während
unserer Spaziergänge glaubte ich in Lottens schwarzen Augen—ich bin ein Tor,
verzeih mir's! Du solltest sie sehen, diese Augen.—Daß ich kurz bin (denn die
Augen fallen mir zu vor Schlaf): siehe, die Frauenzimmer stiegen ein, da standen
um die Kutsche der junge W., Selstadt und Audran und ich. Da ward aus dem
Schlage geplaudert mit den Kerlchen, die freilich leicht und lüftig genug
waren.—ich suchte Lottens Augen: ach, sie gingen von einem zum andern! Aber auf mich!
Mich! Mich! Der ganz allein auf sie resigniert dastand, fielen sie nicht!—Mein
Herz sagte ihr tausend Adieu! Und sie sah mich nicht! Die Kutsche fuhr vorbei,
und eine Träne stand mir im Auge. Ich sah ihr nach und sah Lottens Kopfputz
sich zum Schlage herauslehnen, und sie wandte sich um zu sehen, ach! Nach
mir?—Lieber! In dieser Ungewißheit schwebe ich; das ist mein Trost: vielleicht hat sie
sich nach mir umgesehen! Vielleicht!—Gute Nacht! O, was ich ein Kind bin!
Am 10. Julius
Die alberne Figur, die ich mache, wenn in Gesellschaft von ihr gesprochen
wird, solltest du sehen! Wenn man mich nun gar fragt, wie sie mir
gefällt?—gefällt! Das Wort hasse ich auf den Tod. Was muß das für ein Mensch sein, dem Lotte
gefällt, dem sie nicht alle Sinne, alle Empfindungen ausfüllt! Gefällt! Gefällt!
Neulich fragte mich einer, wie mir Ossian gefiele!
Am 11. Julius
Frau M. ist sehr schlecht; ich bete für ihr Leben, weil ich mit Lotten dulde.
Ich sehe sie selten bei einer Freundin, und heute hat sie mir einen
wunderbaren Vorfall erzählt.—der alte M. ist ein geiziger, rangiger Filz, der seine
Frau im Leben was Rechts geplagt und eingeschränkt hat; doch hat sich die Frau
immer durchzuhelfen gewußt. Vor wenigen Tagen, als der Arzt ihr das Leben
abgesprochen hatte, ließ sie ihren Mann kommen (Lotte war im Zimmer) und redete ihn
also an: "ich muß dir eine Sache gestehen, die nach meinem Tode Verwirrung und
Verdruß machen könnte. Ich habe bisher die Haushaltung geführt, so ordentlich und
sparsam als möglich; allein du wirst mir verzeihen, daß ich dich diese dreißig
Jahre her hintergangen habe. Du bestimmtest im Anfange unserer Heirat ein
Geringes für die Bestreitung der Küche und anderer häuslichen Ausgaben. Als unsere
Haushaltung stärker wurde, unser Gewerbe größer, warst du nicht zu bewegen, mein
Wochengeld nach dem Verhältnisse zu vermehren; kurz, du weißt, daß du in den Zeiten,
da sie am größten war, verlangtest, ich solle mit sieben Gulden die Woche
auskommen.
Die habe ich denn ohne Widerrede genommen und mir den Überschuß wöchentlich
aus der Losung geholt, da niemand vermutete, daß die Frau die Kasse bestehlen
würde. Ich habe nichts verschwendet und wäre auch, ohne es zu bekennen, getrost
der Ewigkeit entgegengegangen, wenn nicht diejenige, die nach mir das
Hauswesen zu führen hat, sich nicht zu helfen wissen würde, und du doch immer darauf
bestehen könntest, deine erste Frau sei damit ausgekommen".
Ich redete mit Lotten über die unglaubliche Verblendung des Menschensinns, daß
einer nicht argwohnen soll, dahinter müsse was anders stecken, wenn eins mit
sieben Gulden hinreicht, wo man den Aufwand vielleicht um zweimal so viel sieht.
Aber ich habe selbst Leute gekannt, die des Propheten ewiges Ölkrüglein ohne
Verwunderung in ihrem Hause angenommen hätten.
Am 13. Julius
Nein, ich betrüge mich nicht! Ich lese in ihren schwarzen Augen wahre
Teilnehmung an mir und meinem Schicksal. Ja ich fühle, und darin darf ich meinem
Herzen trauen, daß sie—o darf ich, kann ich den Himmel in diesen Worten
aussprechen?—daß sie mich liebt!
Mich liebt!—und wie wert ich mir selbst werde, wie ich—dir darf ich's wohl
sagen, du hast Sinn für so etwas—wie ich mich selbst anbete, seitdem sie mich
liebt!
Ob das Vermessenheit ist oder Gefühl des wahren Verhältnisses?—ich kenne den
Menschen nicht, von dem ich etwas in Lottens Herzen fürchtete. Und doch—wenn sie
von ihrem Bräutigam spricht, mit solcher Wärme, solcher Liebe von ihm
spricht—da ist mir's wie einem, der aller seiner Ehren und Würden entsetzt und dem
der Degen genommen wird.
Am 16. Julius
Ach wie mir das durch alle Adern läuft, wenn mein Finger unversehens den
ihrigen berührt, wenn unsere Füße sich unter dem Tische begegnen! Ich ziehe zurück
wie vom Feuer, und eine geheime Kraft zieht mich wieder vorwärts—mir wird's so
schwindelig vor allen Sinnen.—O! Und ihre Unschuld, ihre unbefangene Seele fühlt
nicht, wie sehr mich die kleinen Vertraulichkeiten peinigen. Wenn sie gar im
Gespräch ihre Hand auf die meinige legt und im Interesse der Unterredung näher zu
mir rückt, daß der himmlische Atem ihres Mundes meine Lippen erreichen
kann:—ich glaube zu versinken, wie vom Wetter gerührt.—und, Wilhelm! Wenn ich mich
jemals unterstehe, diesen Himmel, dieses Vertrauen—! Du verstehst mich. Nein,
mein Herz ist so verderbt nicht! Schwach! Schwach genug!—und ist das nicht
Verderben?—sie ist mir heilig. Alle Begier schweigt in ihrer Gegenwart. Ich weiß nie, wie
mir ist, wenn ich bei ihr bin; es ist, als wenn die Seele sich mir in allen
Nerven umkehrte.—sie hat eine Melodie, die sie auf dem Klaviere spielet mit der
Kraft eines Engels, so simpel und so geistvoll! Es ist ihr Leiblied, und mich
stellt es von aller Pein, Verwirrung und Grillen her, wenn sie nur die erste Note
davon greift.
Kein Wort von der Zauberkraft der alten Musik ist mir unwahrscheinlich. Wie
mich der einfache Gesang angreift! Und wie sie ihn anzubringen weiß, oft zur
Zeit, wo ich mir eine Kugel vor den Kopf schießen möchte! Die Irrung und
Finsternis meiner Seele zerstreut sich, und ich atme wieder freier.
Am 18. Julius
Wilhelm, was ist unserem Herzen die Welt ohne Liebe! Was eine Zauberlaterne ist
ohne Licht! Kaum bringst du das Lämpchen hinein, so scheinen dir die buntesten
Bilder an deine weiße Wand! Und wenn's nichts wäre als das, als vorübergehende
Phantome, so macht's doch immer unser Glück, wenn wir wie frische Jungen davor
stehen und uns über die Wundererscheinungen entzücken. Heute konnte ich nicht zu
Lotten, eine unvermeidliche Gesellschaft hielt mich ab. Was war zu tun? Ich
schickte meinen Diener hinaus, nur um einen Menschen um mich zu haben, der ihr
heute nahe gekommen wäre. Mit welcher Ungeduld ich ihn erwartete, mit welcher
Freude ich ihn wiedersah! Ich hätte ihn gern beim Kopfe genommen und geküßt, wenn
ich mich nicht geschämt hätte.
Man erzählt von dem Bononischen Steine, daß er, wenn man ihn in die Sonne
legt, ihre Strahlen anzieht und eine Weile bei Nacht leuchtet. So war mir's mit
dem Burschen. Das Gefühl, daß ihre Augen auf seinem Gesichte, seinen Backen,
seinen Rockknöpfen und dem Kragen am Surtout geruht hatten, machte mir das alles
so heilig, so wert! Ich hätte in dem Augenblick den Jungen nicht um tausend
Taler gegeben. Es war mir so wohl in seiner Gegenwart.—bewahre dich Gott, daß du
darüber lachest. Wilhelm, sind das Phantome, wenn es uns wohl ist?
Den 19. Julius
"Ich werde sie sehen!" ruf' ich morgens aus, wenn ich mich ermuntere und mit
aller Heiterkeit der schönen Sonne entgegenblicke; "ich werde sie sehen!" und da
habe ich für den ganzen Tag keinen Wunsch weiter. Alles, alles verschlingt sich
in dieser Aussicht.
Eure Idee will noch nicht die meinige werden, daß ich mit dem Gesandten nach
*** gehen soll. Ich liebe die Subordination nicht sehr, und wir wissen alle,
daß der Mann noch dazu ein widriger Mensch ist. Meine Mutter möchte mich gern
in Aktivität haben, sagst du, das hat mich zu lachen gemacht. Bin ich jetzt
nicht auch aktiv, und ist's im Grunde nicht einerlei, ob ich Erbsen zähle oder
Linsen? Alles in der Welt läuft doch auf eine Lumperei hinaus, und ein Mensch, der
um anderer willen, ohne daß es seine eigene Leidenschaft, sein eigenes
Bedürfnis ist, sich um Geld oder Ehre oder sonst was abarbeitet, ist immer ein Tor.
Am 24. Julius
Da dir so sehr daran gelegen ist, daß ich mein Zeichnen nicht vernachlässige,
möchte ich lieber die ganze Sache übergehen als dir sagen, daß zeither wenig
getan wird.
Noch nie war ich glücklicher, noch nie war meine Empfindung an der Natur, bis
aufs Steinchen, aufs Gräschen herunter, voller und inniger, und doch—ich weiß
nicht, wie ich mich ausdrücken soll, meine vorstellende Kraft ist so schwach,
alles schwimmt und schwankt so vor meiner Seele, daß ich keinen Umriß packen
kann; aber ich bilde mir ein, wenn ich Ton hätte oder Wachs, so wollte ich's
wohl herausbilden. Ich werde auch Ton nehmen, wenn's länger währt, und kneten,
uns sollten's Kuchen werden!
Lottens Porträt habe ich dreimal angefangen, und habe mich dreimal prostituiert;
das mich um so mehr verdrießt, weil ich vor einiger Zeit sehr glücklich im
Treffen war. Darauf habe ich denn ihren Schattenriß gemacht, und damit soll mir
g'nügen.
Ja, liebe Lotte, ich will alles besorgen und bestellen; geben Sie mir nur mehr
Aufträge, nur recht oft. Um eins bitte ich Sie: keinen Sand mehr auf die Zettelchen,
die Sie mir schreiben. Heute führte ich es schnell nach der Lippe, und die
Zähne knisterten mir.
Am 26. Julius
Ich habe mir schon manchmal vorgenommen, sie nicht so oft zu sehn. Ja wer das
halten könnte! Alle Tage unterlieg' ich der Versuchung und verspreche mir heilig:
morgen willst du einmal wegbleiben. Und wenn der Morgen kommt, finde ich doch
wieder eine unwiderstehliche Ursache, und ehe ich mich's versehe, bin ich bei
ihr. Entweder sie hat des Abends gesagt: "Sie kommen doch morgen?"—wer könnte
da wegbleiben? Oder sie gibt mir einen Auftrag, und ich finde schicklich, ihr
selbst die Antwort zu bringen; oder der Tag ist gar zu schön, ich gehe nach
Wahlheim, und wenn ich nun da bin, ist's nur noch eine halbe Stunde zu ihr!—ich bin
zu nah in der Atmosphäre—zuck! So bin ich dort. Meine Großmutter hatte ein
Märchen vom Magnetenberg: die Schiffe, die zu nahe kamen, wurden auf einmal alles
Eisenwerks beraubt, die Nägel flogen dem Berge zu, und die armen Elenden scheiterten
zwischen den übereinander stürzenden Brettern.
Am 30. Julius
Albert ist angekommen, und ich werde gehen; und wenn er der beste, der edelste
Mensch wäre, unter den ich mich in jeder Betrachtung zu stellen bereit wäre, so
wär's unerträglich, ihn vor meinem Angesicht im Besitz so vieler Vollkommenheit
zu sehen.—Besitz!—genug, Wilhelm, der Bräutigam ist da! Ein braver, lieber
Mann, dem man gut sein muß. Glücklicherweise war ich nicht beim Empfange! Das
hätte mir das Herz zerrissen. Auch ist er so ehrlich und hat Lotten in meiner
Gegenwart noch nicht ein einzigmal geküßt. Das lohn' ihm Gott! Um des Respekts
willen, den er vor dem Mädchen hat, muß ich ihn lieben. Er will mir wohl, und ich
vermute, das ist Lottens Werk mehr als seiner eigenen Empfindung; denn darin sind
die Weiber fein und haben recht; wenn sie zwei Verehrer in gutem Vernehmen mit
einander erhalten können, ist der Vorteil immer ihr, so selten es auch angeht.
Indes kann ich Alberten meine Achtung nicht versagen. Seine gelassene Außenseite
sticht gegen die Unruhe meines Charakters sehr lebhaft ab, die sich nicht
verbergen läßt. Er hat viel Gefühl und weiß, was er an Lotten hat. Erscheint wenig
üble Laune zu haben, und du weißt, das ist die Sünde, die ich ärger hasse am
Menschen als alle andre.
Er hält mich für einen Menschen von Sinn; und meine Anhänglichkeit zu Lotten,
meine warme Freude, die ich an allen ihren Handlungen habe, vermehrt seinen
Triumph, und er liebt sie nur desto mehr. Ob er sie nicht einmal mit keiner
Eifersüchtelei peinigt, das lasse ich dahingestellt sein, wenigstens würd' ich an seinem
Platz nicht ganz sicher vor diesem Teufel bleiben.
Dem sei nun wie ihm wolle, meine Freude, bei Lotten zu sein, ist hin.
Soll ich das Torheit nennen oder Verblendung?—was braucht's Namen!
Erzählt die Sache an sich!—ich wußte alles, was ich jetzt weiß, ehe
Albert kam; ich wußte, daß ich keine Prätension an sie zu machen hatte,
machte auch keine—das heißt, insofern es möglich ist, bei so viel
Liebenswürdigkeit nicht zu begehren—und jetzt macht der Fratze große
Augen, da der andere nun wirklich kommt und ihm das Mädchen wegnimmt.
Ich beiße die Zähne auf einander und spott über mein Elend, und spottete derer
doppelt und dreifach, die sagen könnten, ich sollte mich resignieren, und weil es
nun einmal nicht anders sein könnte. —schafft mir diese Strohmänner vom
Halse!—ich laufe in den Wäldern herum, und wenn ich zu Lotten komme, und Albert bei
ihr sitzt im Gärtchen unter der Laube, und ich nicht weiter kann, so bin ich
ausgelassen närrisch und fange viel Possen, viel verwirrtes Zeug an. —"um Gottes
willen", sagte mir Lotte heut, "ich bitte Sie, keine Szene wie die von gestern
abend! Sie sind fürchterlich, wenn Sie so lustig sind".—Unter uns, ich passe die
Zeit ab, wenn er zu tun hat; wutsch! Bin ich drauß, und da ist mir's immer
wohl, wenn ich sie allein finde.
Am 8. August
Ich bitte dich, lieber Wilhelm, es war gewiß nicht auf dich geredet, wenn ich
die Menschen unerträglich schalt, die von uns Ergebung in unvermeidliche
Schicksale fordern. Ich dachte wahrlich nicht daran, daß du von ähnlicher Meinung
sein könntest. Und im Grunde hast du recht. Nur eins, mein Bester! In der Welt
ist es sehr selten mit dem Entweder-Oder getan; die Empfindungen und
Handlungsweisen schattieren sich so mannigfaltig, als Abfälle zwischen einer Habichts—und
Stumpfnase sind.
Du wirst mir also nicht übelnehmen, wenn ich dir dein ganzes Argument
einräume und mich doch zwischen dem Entweder-Oder durchzustehlen suche.
Entweder, sagst du, hast du Hoffnung auf Lotten, oder du hast keine. Gut, im ersten
Fall suche sie durchzutreiben, suche die Erfüllung deiner Wünsche zu umfassen:
im anderen Fall ermanne dich und suche einer elenden Empfindung los zu
werden, die alle deine Kräfte verzehren muß.—Bester! Das ist wohl gesagt, und—bald
gesagt.
Und kannst du von dem Unglücklichen, dessen Leben unter einer schleichenden
Krankheit unaufhaltsam allmählich abstirbt, kannst du von ihm verlangen, er solle
durch einen Dolchstoß der Qual auf einmal ein Ende machen? Und raubt das Übel,
das ihm die Kräfte verzehrt, ihm nicht auch zugleich den Mut, sich davon zu
befreien?
Zwar könntest du mir mit einem verwandten Gleichnisse antworten: wer ließe sich
nicht lieber den Arm abnehmen, als daß er durch Zaudern und Zagen sein Leben
aufs Spiel setzte?—Ich weiß nicht!—Und wir wollen uns nicht in Gleichnissen
herumbeißen. Genug—ja, Wilhelm, ich habe manchmal so einen Augenblick aufspringenden,
abschüttelnden Muts, und da—wenn ich nur wüßte wohin, ich ginge wohl.
Abends
Mein Tagebuch, das ich seit einiger Zeit vernachlässiget, fiel mir heut wieder
in die Hände, und ich bin erstaunt, wie ich so wissentlich in das alles,
Schritt vor Schritt, hineingegangen bin! Wie ich über meinen Zustand immer so klar
gesehen und doch gehandelt habe wie ein Kind, jetzt noch so klar sehe, und es noch
keinen Anschein zur Besserung hat.
Am 10. August
Ich könnte das beste, glücklichste Leben führen, wenn ich nicht ein Tor wäre.
So schöne Umstände vereinigen sich nicht leicht, eines Menschen Seele zu
ergetzen, als die sind, in denen ich mich jetzt befinde. Ach so gewiß ist's, daß
unser Herz allein sein Glück macht. —ein Glied der liebenswürdigen Familie zu
sein, von dem Alten geliebt zu werden wie ein Sohn, von den Kleinen wie ein
Vater, und von Lotten! —dann der ehrliche Albert, der durch keine launische Unart
mein Glück stört; der mich mit herzlicher Freundschaft umfaßt; dem ich nach
Lotten das Liebste auf der Welt bin!—Wilhelm, es ist eine Freude, uns zu hören,
wenn wir spazierengehen und uns einander von Lotten unterhalten: es ist in der
Welt nichts Lächerlichers erfunden worden als dieses Verhältnis, und doch
kommen mir oft darüber die Tränen in die Augen.
Wenn er mir von ihrer rechtschaffenen Mutter erzählt: wie sie auf ihrem
Todbette Lotten ihr Haus und ihre Kinder übergeben und ihm Lotten anbefohlen habe,
wie seit der Zeit ein ganz anderer Geist Lotten belebt habe, wie sie, in der
Sorge für ihre Wirtschaft und in dem Ernste, eine wahre Mutter geworden, wie
kein Augenblick ihrer Zeit ohne tätige Liebe, ohne Arbeit verstrichen, und
dennoch ihre Munterkeit, ihr leichter Sinn sie nie dabei verlassen habe.—Ich gehe
so neben ihm hin und pflücke Blumen am Wege, füge sie sehr sorgfältig in
einen Strauß und—werfe sie in den vorüberfließenden Strom und sehe ihnen nach,
wie sie leise hinunterwallen.—Ich weiß nicht, ob ich dir geschrieben habe, daß
Albert hier bleiben und ein Amt mit einem artigen Auskommen vom Hofe erhalten
wird, wo er sehr beliebt ist. In Ordnung und Emsigkeit in Geschäften habe ich
wenig seinesgleichen gesehen.
Am 12. August
Gewiß, Albert ist der beste Mensch unter dem Himmel. Ich habe gestern eine
wunderbare Szene mit ihm gehabt. Ich kam zu ihm, um Abschied von ihm zu nehmen; denn
mich wandelte die Lust an, ins Gebirge zu reiten, von woher ich dir auch jetzt
schreibe, und wie ich in der Stube auf und ab gehe, fallen mir seine Pistolen in die
Augen.—"Borge mir die Pistolen", sagte ich, "zu meiner Reise".—"Meinetwegen", sagte er,
"wenn du dir die Mühe nehmen willst, sie zu laden; bei mir hängen sie nur pro
forma".—Ich nahm eine herunter, und er fuhr fort: "seit mir meine Vorsicht einen so
unartigen Streich gespielt hat, mag ich mit dem Zeuge nichts mehr zu tun haben".—Ich
war neugierig, die Geschichte zu wissen.—"Ich hielt mich", erzählte er, "wohl
ein Vierteljahr auf dem Lande bei einem Freunde auf, hatte ein paar Terzerolen
ungeladen und schlief ruhig. Einmal an einem regnichten Nachmittage, da ich müßig
sitze, weiß ich nicht, wie mir einfällt: wir könnten überfallen werden, wir
könnten die Terzerolen nötig haben und könnten—du weißt ja, wie das ist.—ich gab
sie dem Bedienten, sie zu putzen und zu laden; und der dahlt mit den Mädchen,
will sie schrecken, und Gott weiß wie, das Gewehr geht los, da der Ladstock
noch drin steckt, und schießt den Ladstock einem Mädchen zur Maus herein an der
rechten Hand und zerschlägt ihr den Daumen. Da hatte ich das Lamentieren, und die
Kur zu bezahlen obendrein, und seit der Zeit lass' ich alles Gewehr ungeladen.
Lieber Schatz, was ist Vorsicht? Die Gefahr läßt sich nicht auslernen! Zwar.—Nun
weißt du, daß ich den Menschen sehr lieb habe bis auf seine Zwar; denn versteht
sich's nicht von selbst, daß jeder allgemeine Satz Ausnahmen leidet? Aber so
rechtfertig ist der Mensch! Wenn er glaubt, etwas Übereiltes, Allgemeines, Halbwahres
gesagt zu haben, so hört er dir nicht auf zu limitieren, zu modifizieren und
ab—und zuzutun, bis zuletzt gar nichts mehr an der Sache ist.
Und bei diesem Anlaß kam er sehr tief in Text: ich hörte endlich gar nicht
weiter auf ihn, verfiel in Grillen, und mit einer auffahrenden Gebärde drückte
ich mir die Mündung der Pistole übers rechte Aug' an die Stirn.—"Pfui!" sagte
Albert, indem er mir die Pistole herabzog, "was soll das?"—"Sie ist nicht
geladen", sagte ich.—"Und auch so, was soll's?" versetzte er ungeduldig. "Ich kann
mir nicht vorstellen, wie ein Mensch so töricht sein kann, sich zu erschießen;
der bloße Gedanke erregt mir Widerwillen".
"Daß ihr Menschen", rief ich aus, "um von einer Sache zu reden, gleich sprechen
müßt: 'das ist töricht, das ist klug, das ist gut, das ist bös!' und was will
das alles heißen? Habt ihr deswegen die innern Verhältnisse einer Handlung
erforscht? Wißt ihr mit Bestimmtheit die Ursachen zu entwickeln, warum sie geschah,
warum sie geschehen mußte? Hättet ihr das, ihr würdet nicht so eilfertig mit
euren Urteilen sein". "Du wirst mir zugeben", sagte Albert, "daß gewisse
Handlungen lasterhaft bleiben, sie mögen geschehen, aus welchem Beweggrunde sie
wollen". Ich zuckte die Achseln und gab's ihm zu.—"Doch, mein Lieber", fuhr ich
fort, "finden sich auch hier einige Ausnahmen. Es ist wahr, der Diebstahl ist
ein Laster: aber der Mensch, der, um sich und die Seinigen vom gegenwärtigen
Hungertode zu erretten, auf Raub ausgeht, verdient der Mitleiden oder Strafe? Wer
hebt den ersten Stein auf gegen den Ehemann, der im gerechten Zorne sein
untreues Weib und ihren nichtswürdigen Verführer aufopfert? Gegen das Mädchen, das
in einer wonnevollen Stunde sich in den unaufhaltsamen Freuden der Liebe
verliert? Unsere Gesetze selbst, diese kaltblütigen Pedanten, lassen sich rühren und
halten ihre Strafe zurück".
"Das ist ganz was anders", versetzte Albert, "weil ein Mensch, den seine
Leidenschaften hinreißen, alle Besinnungskraft verliert und als ein Trunkener, als ein
Wahnsinniger angesehen wird". "Ach ihr vernünftigen Leute!" rief ich lächelnd aus.
"Leidenschaft! Trunkenheit! Wahnsinn! Ihr steht so gelassen, so ohne Teilnehmung da, ihr
sittlichen Menschen, scheltet den Trinker, verabscheut den Unsinnigen, geht vorbei
wie der Priester und dankt Gott wie der Pharisäer, daß er euch nicht gemacht
hat wie einen von diesen. Ich bin mehr als einmal trunken gewesen, meine
Leidenschaften waren nie weit vom Wahnsinn, und beides reut mich nicht: denn ich habe in
einem Maße begreifen lernen, wie man alle außerordentlichen Menschen, die etwas
Großes, etwas Unmöglichscheinendes wirkten, von jeher für Trunkene und Wahnsinnige
ausschreiten mußte. Aber auch im gemeinen Leben ist's unerträglich, fast einem jeden
bei halbweg einer freien, edlen, unerwarteten Tat nachrufen zu hören: ' der
Mensch ist trunken, der ist närrisch!' Schämt euch, ihr Nüchternen! Schämt euch,
ihr Weisen!" "Das sind nun wieder von deinen Grillen", sagte Albert, "du
überspannst alles und hast wenigstens hier gewiß unrecht, daß du den Selbstmord, wovon
jetzt die Rede ist, mit großen Handlungen vergleichst: da man es doch für nichts
anders als eine Schwäche halten kann. Denn freilich ist es leichter zu sterben,
als ein qualvolles Leben standhaft zu ertragen". Ich war im Begriff
abzubrechen; denn kein Argument bringt mich so aus der Fassung, als wenn einer mit
einem unbedeutenden Gemeinspruche angezogen kommt, wenn ich aus ganzem Herzen
rede.
Doch faßte ich mich, weil ich's schon oft gehört und mich öfter darüber
geärgert hatte, und versetzte ihm mit einiger Lebhaftigkeit: "Du nennst das
Schwäche? Ich bitte dich, laß dich vom Anscheine nicht verführen. Ein Volk, das
unter dem unerträglichen Joch eines Tyrannen seufzt, darfst du das schwach
heißen, wenn es endlich aufgärt und seine Ketten zerreißt? Ein Mensch, der über
dem Schrecken, daß Feuer sein Haus ergriffen hat, alle Kräfte gespannt fühlt
und mit Leichtigkeit Lasten wegträgt, die er bei ruhigem Sinne kaum bewegen
kann; einer, der in der Wut der Beleidigung es mit sechsen aufnimmt und sie
überwältig, sind die schwach zu nennen? Und, mein Guter, wenn Anstrengung Stärke ist,
warum soll die Überspannung das Gegenteil sein?"—Albert sah mich an und sagte:
"nimm mir's nicht übel, die Beispiele, die du gibst, scheinen hieher gar nicht
zu gehören".—"Es mag sein", sagte ich, "man hat mir schon öfters vorgeworfen,
daß meine Kombinationsart manchmal an Radotage grenze. Laßt uns denn sehen, ob
wir uns auf eine andere Weise vorstellen können, wie dem Menschen zu Mute sein
mag, der sich entschließt, die sonst angenehme Bürde des Lebens abzuwerfen.
Denn nur insofern wir mitempfinden, haben wir die Ehre, von einer Sache zu
reden".
"Die menschliche Natur", fuhr ich fort, "hat ihre Grenzen: sie kann Freude,
Leid, Schmerzen bis auf einen gewissen Grad ertragen und geht zugrunde, sobald
der überstiegen ist. Hier ist also nicht die Frage, ob einer schwach oder
stark ist, sondern ob er das Maß seines Leidens ausdauern kann, es mag nun
moralisch oder körperlich sein. Und ich finde es ebenso wunderbar zu sagen, der
Mensch ist feige, der sich das Leben nimmt, als es ungehörig wäre, den einen
Feigen zu nennen, der an einem bösartigen Fieber stirbt".
"Paradox! Sehr paradox!" rief Albert aus.—"Nicht so sehr, als du denkst", versetzte
ich. "Du gibst mir zu, wir nennen das eine Krankheit zum Tode, wodurch die
Natur so angegriffen wird, daß teils ihre Kräfte verzehrt, teils so außer
Wirkung gesetzt werden, daß sie sich nicht wieder aufzuhelfen, durch keine
glückliche Revolution den gewöhnlichen Umlauf des Lebens wieder herzustellen fähig
ist.
Nun, mein Lieber, laß uns das auf den Geist anwenden. Sieh den
Menschen an in seiner Eingeschränktheit, wie Eindrücke auf ihn wirken,
Ideen sich bei ihm festsetzen, bis endlich eine wachsende Leidenschaft
ihn aller ruhigen Sinneskraft beraubt und ihn zugrunde richtet.
Vergebens, daß der gelassene, vernünftige Mensch den Zustand Unglücklichen übersieht,
vergebens, daß er ihm zuredet! Ebenso wie ein Gesunder, der am Bette des Kranken
steht, ihm von seinen Kräften nicht das geringste einflößen kann".
Alberten war das zu allgemein gesprochen. Ich erinnerte ihn an ein Mädchen, das man
vor weniger Zeit im Wasser tot gefunden, und wiederholte ihm ihre
Geschichte.—"Ein gutes, junges Geschöpf, das in dem engen Kreise häuslicher
Beschäftigungen, wöchentlicher bestimmter Arbeit herangewachsen war, das weiter keine
Aussicht von Vergnügen kannte, als etwa Sonntags in einem nach und nach
zusammengeschafften Putz mit ihresgleichen um die Stadt spazierenzugehen, vielleicht alle
hohen Feste einmal zu tanzen und übrigens mit aller Lebhaftigkeit des
herzlichsten Anteils manche Stunde über den Anlaß eines Gezänkes, einer übeln Nachrede
mit einer Nachbarin zu verplaudern—deren feurige Natur fühlt nun endlich
innigere Bedürfnisse, die durch die Schmeicheleien der Männer vermehrt werden; ihre
vorigen Freuden werden ihr nach und nach unschmackhaft, bis sie endlich einen
Menschen antrifft, zu dem ein unbekanntes Gefühl sie unwiderstehlich hinreißt, auf
den sie nun alle ihre Hoffnungen wirft, die Welt rings um sich vergißt, nichts
hört, nichts sieht, nichts fühlt als ihn, den Einzigen, sich nur sehnt nach ihm,
dem Einzigen. Durch die leeren Vergnügungen einer unbeständigen Eitelkeit
nicht verdorben, zieht ihr Verlangen gerade nach dem Zweck, sie will die Seinige
werden, sie will in ewiger Verbindung all das Glück antreffen, das ihr mangelt,
die Vereinigung aller Freuden genießen, nach denen sie sich sehnte.
Wiederholtes Versprechen, das ihr die Gewißheit aller Hoffnungen versiegelt, kühne
Liebkosungen, die ihre Begierden vermehren, umfangen ganz ihre Seele; sie schwebt in
einem dumpfen Bewußtsein, in einem Vorgefühl aller Freuden, sie ist bis auf den
höchsten Grad gespannt, sie streckt endlich ihre Arme aus, all ihre Wünsche zu
umfassen—und ihr Geliebter verläßt sie.—Erstarrt, ohne Sinne steht sie vor einem
Abgrunde; alles ist Finsternis um sie her, keine Aussicht, kein Trost, keine Ahnung!
Denn der hat sie verlassen, in dem sie allein ihr Dasein fühlte. Sie sieht
nicht die weite Welt, die vor ihr liegt, nicht die vielen, die ihr den Verlust
ersetzen könnten, sie fühlt sich allein, verlassen von aller Welt,—und blind, in
die Enge gepreßt von der entsetzlichen Not ihres Herzens, stürzt sie sich
hinunter, um in einem rings umfangenden Tode alle ihre Qualen zu ersticken.—Sieh,
Albert, das ist die Geschichte so manches Menschen! Und sag', ist das nicht der
Fall der Krankheit? Die Natur findet keinen Ausweg aus dem Labyrinthe der
verworrenen und widersprechenden Kräfte, und der Mensch muß sterben. Wehe dem, der
zusehen und sagen könnte: 'die Törin! Hätte sie gewartet, hätte sie die Zeit
wirken lassen, die Verzweifelung würde sich schon gelegt, es würde sich schon ein
anderer sie zu trösten vorgefunden haben.'—Das ist eben, als wenn einer sagte:
'der Tor, stirbt am Fieber! Hätte er gewartet, bis seine Kräfte sich erholt,
seine Säfte sich verbessert, der Tumult seines Blutes sich gelegt hätten: alles
wäre gut gegangen, und er lebte bis auf den heutigen Tag! '"
Albert, dem die Vergleichung noch nicht anschaulich war, wandte noch einiges ein,
und unter andern: ich hätte nur von einem einfältigen Mädchen gesprochen; wie
aber ein Mensch von Verstande, der nicht so eingeschränkt sei, der mehr
Verhältnisse übersehe, zu entschuldigen sein möchte, könne er nicht begreifen.—"Mein
Freund", rief ich aus, "der Mensch ist Mensch, und das bißchen Verstand, das einer
haben mag, kommt wenig oder nicht in Anschlag, wenn Leidenschaft wütet und die
Grenzen der Menschheit einen drängen. Vielmehr—ein andermal davon", sagte ich und
griff nach meinem Hute. O mir war das Herz so voll—und wir gingen auseinander,
ohne einander verstanden zu haben. Wie denn auf dieser Welt keiner leicht den
andern versteht.
Am 15. August
Es ist doch gewiß, daß in der Welt den Menschen nichts notwendig macht als
die Liebe. Ich fühl's an Lotten, daß sie mich ungern verlöre, und die Kinder
haben keinen andern Begriff, als daß ich immer morgen wiederkommen würde. Heute
war ich hinausgegangen, Lottens Klavier zu stimmen, ich konnte aber nicht dazu
kommen, denn die Kleinen verfolgten mich um ein Märchen, und Lotte sagte selbst,
ich sollte ihnen den Willen tun. Ich schnitt ihnen das Abendbrot, das sie nun
fast so gern von mir als von Lotten annehmen, und erzählte ihnen das
Hauptstückchen von der Prinzessin, die von Händen bedient wird. Ich lerne viel dabei, das
versichre ich dich, und ich bin erstaunt, was es auf sie für Eindrücke macht. Weil
ich manchmal einen Inzidentpunkt erfinden muß, den ich beim zweitenmal
vergesse, sagen sie gleich, das vorigemal wär' es anders gewesen, so daß ich mich
jetzt übe, sie unveränderlich in einem singenden Silbenfall an einem Schnürchen
weg zu rezitieren. Ich habe daraus gelernt, wie ein Autor durch eine zweite,
veränderte Ausgabe seiner Geschichte, und wenn sie poetisch noch so besser geworden
wäre, notwendig seinem Buche schaden muß. Der erste Eindruck findet uns willig,
und der Mensch ist gemacht, daß man ihn das Abenteuerlichste überreden kann;
das haftet aber auch gleich so fest, und wehe dem, der es wieder auskratzen
und austilgen will!
Am 18. August
Mußte denn das so sein, daß das, was des Menschen Glückseligkeit macht, wieder
die Quelle seines Elendes würde?
Das volle, warme Gefühl meines Herzens an der lebendigen Natur, das mich mit
so vieler Wonne überströmte, das rings umher die Welt mir zu einem Paradiese
schuf, wird mir jetzt zu einem unerträglichen Peiniger, zu einem quälenden Geist,
der mich auf allen Wegen verfolgt. Wenn ich sonst vom Felsen über den Fluß bis
zu jenen Hügeln das fruchtbare Tal überschaute und alles um mich her keimen
und quellen sah; wenn ich jene Berge, vom Fuße bis auf zum Gipfel, mit hohen,
dichten Bäumen bekleidet, jene Täler in ihren mannigfaltigen Krümmungen von den
lieblichsten Wäldern beschattet sah, und der sanfte Fluß zwischen den lispelnden Rohren
dahingleitete und die lieben Wolken abspiegelte, die der sanfte Abendwind am Himmel
herüberwiegte; wenn ich dann die Vögel um mich den Wald beleben hörte, und die Millionen
Mückenschwärme im letzten roten Strahle der Sonne mutig tanzten, und ihr letzter
zuckender Blick den summenden Käfer aus seinem Grase befreite, und das Schwirren und
Weben um mich her mich auf den Boden aufmerksam machte, und das Moos, das meinem
harten Felsen seine Nahrung abzwingt, und das Geniste, das den dürren Sandhügel
hinunter wächst, mir das innere, glühende, heilige Leben der Natur eröffnete: wie
faßte ich das alles in mein warmes Herz, fühlte mich in der überfließenden Fülle
wie vergöttert, und die herrlichen Gestalten der unendlichen Welt bewegten
sich allbelebend in meiner Seele. Ungeheure Berge umgaben mich, Abgründe lagen
vor mir, und Wetterbäche stürzten herunter, die Flüsse strömten unter mir, und
Wald und Gebirg erklang; und ich sah sie wirken und schaffen ineinander in den
Tiefen der Erde, alle die unergründlichen Kräfte; und nun über der Erde und unter
dem Himmel wimmeln die Geschlechter der mannigfaltigen Geschöpfe. Alles, alles
bevölkert mit tausendfachen Gestalten; und die Menschen dann sich in Häuslein
zusammen sichern und sich annisten und herrschen in ihrem Sinne über die weite
Welt! Armer Tor! Der du alles so gering achtest, weil du so klein bist.—vom
unzugänglichen Gebirge über die Einöde, die kein Fuß betrat, bis ans Ende des unbekannten
Ozeans weht der Geist des Ewigschaffenden und freut sich jedes Staubes, der ihn
vernimmt und lebt.—ach damals, wie oft habe ich mich mit Fittichen eines Kranichs,
der über mich hin flog, zu dem Ufer des ungemessenen Meeres gesehnt, aus dem
schäumenden Becher des Unendlichen jene schwellende Lebenswonne zu trinken und nur
einen Augenblick in der eingeschränkten Kraft meines Busens einen Tropfen der
Seligkeit des Wesens zu fühlen, das alles in sich und durch sich hervorbringt.
Bruder, nur die Erinnerung jener Stunden macht mir wohl. Selbst diese Anstrengung,
jene unsäglichen Gelüste zurückzurufen, wieder auszusprechen, hebt meine Seele
über sich selbst und läßt mich dann das Bange des Zustandes doppelt empfinden,
der mich jetzt umgibt.
Es hat sich vor meiner Seele wie ein Vorhang weggezogen, und der Schauplatz
des unendlichen Lebens verwandelt sich vor mir in den Abgrund des ewig offenen
Grabes. Kannst du sagen: Das ist! Da alles vorübergeht? Da alles mit der
Wetterschnelle vorüberrollt, so selten die ganze Kraft seines Daseins ausdauert, ach, in
den Strom fortgerissen, untergetaucht und an Felsen zerschmettert wird? Da ist
kein Augenblick, der nicht dich verzehrte und die Deinigen um dich her, kein
Augenblick, da du nicht ein Zerstörer bist, sein mußt; der harmloseste Spaziergang
kostet tausend armen Würmchen das Leben, es zerrüttet ein Fußtritt die mühseligen
Gebäude der Ameisen und stampft eine kleine Welt in ein schmähliches Grab. Ha!
Nicht die große, seltne Not der Welt, diese Fluten, die eure Dörfer wegspülen,
diese Erdbeben, die eure Städte verschlingen, rühren mich; mir untergräbt das
Herz die verzehrende Kraft, die in dem All der Natur verborgen liegt; die
nichts gebildet hat, das nicht seinen Nachbar, nicht sich selbst zerstörte. Und
so taumle ich beängstigt. Himmel und Erde und ihre webenden Kräfte um mich
her: ich sehe nichts als ein ewig verschlingendes, ewig wiederkäuendes
Ungeheuer.
Am 21. August
Umsonst strecke ich meine Arme nach ihr aus, morgens, wenn ich von schweren
Träumen aufdämmere, vergebens suche ich sie nachts in meinem Bette, wenn mich ein
glücklicher, unschuldiger Traum getäuscht hat, als säß' ich neben ihr auf der Wiese und
hielt' ihre Hand und deckte sie mit tausend Küssen. Ach, wenn ich dann noch halb
im Taumel des Schlafes nach ihr tappe und drüber mich ermuntere—ein Strom von
Tränen bricht aus meinem gepreßten Herzen, und ich weine trostlos einer finstern
Zukunft entgegen.
Am 22. August
Es ist ein Unglück, Wilhelm, meine tätigen Kräfte sind zu einer unruhigen
Lässigkeit verstimmt, ich kann nicht müßig sein und kann doch auch nichts tun. Ich
habe keine Vorstellungskraft, kein Gefühl an der Natur, und die Bücher ekeln
mich an. Wenn wir uns selbst fehlen, fehlt uns doch alles. Ich schwöre dir,
manchmal wünschte ich, ein Tagelöhner zu sein, um nur des Morgens beim Erwachen
eine Aussicht auf den künftigen Tag, einen Drang, eine Hoffnung zu haben. Oft
beneide ich Alberten, den ich über die Ohren in Akten begraben sehe, und bilde mir
ein, mir wäre wohl, wenn ich an seiner Stelle wäre! Schon etlichemal ist mir's
so aufgefahren, ich wollte dir schreiben und dem Minister, um die Stelle bei
der Gesandtschaft anzuhalten, die, wie du versicherst, mir nicht versagt
werden würde. Ich glaube es selbst. Der Minister liebt mich seit langer Zeit,
hatte lange mir angelegen, ich sollte mich irgendeinem Geschäfte widmen; und
eine Stunde ist mir's auch wohl drum zu tun. Hernach, wenn ich wieder dran
denke und mir die Fabel vom Pferde einfällt, das, seiner Freiheit ungeduldig,
sich Sattel und Zeug auflegen läßt und zuschanden geritten wird—ich weiß nicht,
was ich soll.—und, mein Lieber! Ist nicht vielleicht das Sehnen in mir nach
Veränderung des Zustands eine innere, unbehagliche Ungeduld, die mich überallhin
verfolgen wird?
Am 28. August
Es ist wahr, wenn meine Krankheit zu heilen wäre, so würden diese Menschen es
tun. Heute ist mein Geburtstag, und in aller Frühe empfange ich ein Päckchen
von Alberten. Mir fällt beim Eröffnen sogleich eine der blaßroten Schleifen in
die Augen, die Lotte vor hatte, als ich sie kennen lernte, und um die ich sie
seither etlichemal gebeten hatte. Es waren zwei Büchelchen in Duodez dabei, der
kleine Wetsteinische Homer, eine Ausgabe, nach der ich so oft verlangt, um mich
auf dem Spaziergange mit dem Ernestischen nicht zu schleppen. Sieh! So kommen
sie meinen Wünschen zuvor, so suchen sie alle die kleinen Gefälligkeiten der
Freundschaft auf, die tausendmal werter sind als jene blendenden Geschenke, wodurch uns
die Eitelkeit des Gebers erniedrigt. Ich küsse diese Schleife tausendmal, und
mit jedem Atemzuge schlürfe ich die Erinnerung jener Seligkeiten ein, mit
denen mich jene wenigen, glücklichen, unwiederbringlichen Tage überfüllten.
Wilhelm, es ist so, und ich murre nicht, die Blüten des Lebens sind nur
Erscheinungen! Wie viele gehn vorüber, ohne eine Spur hinter sich zu lassen, wie wenige
setzen Frucht an, und wie wenige dieser Früchte werden reif! Und doch sind deren
noch genug da; und doch—o mein Bruder!—können wir gereifte Früchte
vernachlässigen, verachten, ungenossen verfaulen lassen?
Lebe wohl! Es ist ein herrlicher Sommer; ich sitze oft auf den Obstbäumen in
Lottens Baumstück mit dem Obstbrecher, der langen Stange, und hole die Birnen aus
dem Gipfel. Sie steht unten und nimmt sie ab, wenn ich sie ihr herunterlasse.
Am 30. August
Unglücklicher! Bist du nicht ein Tor? Betriegst du dich nicht selbst? Was soll diese
tobende, endlose Leidenschaft? Ich habe kein Gebet mehr als an sie; meiner
Einbildungskraft erscheint keine andere Gestalt als die ihrige, und alles in der Welt um
mich her sehe ich nur im Verhältnisse mit ihr. Und das macht mir denn so manche
glückliche Stunde—bis ich mich wieder von ihr losreißen muß! Ach Wilhelm! Wozu mich
mein Herz oft drängt!—wenn ich bei ihr gesessen bin, zwei, drei Stunden, und
mich an ihrer Gestalt, an ihrem Betragen, an dem himmlischen Ausdruck ihrer
Worte geweidet habe, und nun nach und nach alle meine Sinne aufgespannt werden,
mir es düster vor den Augen wird, ich kaum noch höre, und es mich an die
Gurgel faßt wie ein Meuchelmörder, dann mein Herz in wilden Schlägen den
bedrängten Sinnen Luft zu machen sucht und ihre Verwirrung nur vermehrt—Wilhelm, ich
weiß oft nicht, ob ich auf der Welt bin! Und—wenn nicht manchmal die Wehmut das
Übergewicht nimmt und Lotte mir den elenden Trost erlaubt, auf ihrer Hand meine
Beklemmung auszuweinen,—so muß ich fort, muß hinaus, und schweife dann weit im Felde
umher; einen jähen Berg zu klettern ist dann meine Freude, durch einen unwegsamen
Wald einen Pfad durchzuarbeiten, durch die Hecken, die mich verletzen, durch
die Dornen, die mich zerreißen! Da wird mir's etwas besser! Etwas! Und wenn
ich vor Müdigkeit und Durst manchmal unterwegs liegen bleibe, manchmal in der
tiefen Nacht, wenn der hohe Vollmond über mir steht, im einsamen Walde auf einen
krumm gewachsenen Baum mich setze, um meinen verwundeten Sohlen nur einige
Linderung zu verschaffen, und dann in einer ermattenden Ruhe in dem Dämmerschein
hinschlummre! O Wilhelm! Die einsame Wohnung einer Zelle, das härene Gewand und der
Stachelgürtel wären Labsale, nach denen meine Seele schmachtet. Adieu! Ich sehe dieses
Elendes kein Ende als das Grab.
Am 3. September
Ich muß fort! Ich danke dir, Wilhelm, daß du meinen wankenden
Entschluß bestimmt hast. Schon vierzehn Tage gehe ich mit dem
Gedanken um, sie zu verlassen. Ich muß fort. Sie ist wieder in der
Stadt bei einer Freundin. Und Albert—und—ich muß fort!
Am 10. September
Das war eine Nacht! Wilhelm! Nun überstehe ich alles. Ich werde sie nicht
wiedersehn! O daß ich nicht an deinen Hals fliegen, dir mit tausend Tränen und
Entzückungen ausdrücken kann, mein Bester, die Empfindungen, die mein Herz bestürmen.
Hier sitze ich und schnappe nach Luft, suche mich zu beruhigen, erwarte den
Morgen, und mit Sonnenaufgang sind die Pferde bestellt.
Ach, sie schläft ruhig und denkt nicht, daß sie mich nie wieder sehen wird. Ich
habe mich losgerissen, bin stark genug gewesen, in einem Gespräch von zwei
Stunden mein Vorhaben nicht zu verraten. Und Gott, welch ein Gespräch!
Albert hatte mir versprochen, gleich nach dem Nachtessen mit Lotten im Garten zu
sein. Ich stand auf der Terrasse unter den hohen Kastanienbäumen und sah der
Sonne nach, die mir nun zum letztenmale über dem lieblichen Tale, über dem
sanften Fluß unterging. So oft hatte ich hier gestanden mit ihr und eben dem
herrlichen Schauspiele zugesehen, und nun—ich ging in der Allee auf und ab, die mir
so lieb war; ein geheimer sympathetischer Zug hatte mich hier so oft
gehalten, ehe ich noch Lotten kannte, und wie freuten wir uns, als wir im Anfang
unserer Bekanntschaft die wechselseitige Neigung zu diesem Plätzchen entdeckten,
das wahrhaftig eins von den romantischsten ist, die ich von der Kunst
hervorgebracht gesehen habe.
Erst hast du zwischen den Kastanienbäumen die weite Aussicht—Ach, ich erinnere
mich, ich habe dir, denk' ich, schon viel davon geschrieben, wie hohe
Buchenwände einen endlich einschließen und durch ein daranstoßendes Boskett die Allee
immer düsterer wird, bis zuletzt alles sich in ein geschlossenes Plätzchen
endigt, das alle Schauer der Einsamkeit umschweben. Ich fühle es noch, wie
heimlich mir's ward, als ich zum erstenmale an einem hohen Mittage hineintrat; ich
ahnete ganz leise, was für ein Schauplatz das noch werden sollte von Seligkeit
und Schmerz.
Ich hatte mich etwa eine halbe Stunde in den schmachtenden, süßen Gedanken des
Abscheidens, des Wiedersehens geweidet, als ich sie die Terrasse heraufsteigen hörte.
Ich lief ihnen entgegen, mit einem Schauer faßte ich ihre Hand und küßte sie.
Wir waren eben heraufgetreten, als der Mond hinter dem buschigen Hügel
aufging; wir redeten mancherlei und kamen unvermerkt dem düstern Kabinette näher.
Lotte trat hinein und setzte sich, Albert neben sie, ich auch; doch meine Unruhe
ließ mich nicht lange sitzen; ich stand auf, trat vor sie, ging auf und ab,
setzte mich wieder: es war ein ängstlicher Zustand. Sie machte uns aufmerksam auf
die schöne Wirkung des Mondenlichtes, das am Ende der Buchenwände die ganze
Terrasse vor uns erleuchtete: ein herrlicher Anblick, der um so viel frappanter
war, weil uns rings eine tiefe Dämmerung einschloß. Wir waren still, und sie
fing nach einer Weile an: "niemals gehe ich im Mondenlichte spazieren, niemals,
daß mir nicht der Gedanke an meine Verstorbenen begegnete, daß nicht das
Gefühl von Tod, von Zukunft über mich käme". "Wir werden sein!" fuhr sie mit der
Stimme des herrlichsten Gefühls fort; "aber, Werther, sollen wir uns wieder
finden? Wieder erkennen? Was ahnen Sie? Was sagen Sie?"
"Lotte", sagte ich, indem ich ihr die Hand reichte und mir die Augen voll Tränen
wurden,"wir werden uns wiedersehn! Hier und dort wiedersehn!"—ich konnte nicht weiter
reden—Wilhelm, mußte sie mich das fragen, da ich diesen ängstlichen Abschied im Herzen
hatte!
"Und ob die lieben Abgeschiednen von uns wissen", fuhr sie fort, "ob sie
fühlen, wann's uns wohl geht, daß wir mit warmer Liebe uns ihrer erinnern? O! Die
Gestalt meiner Mutter schwebt immer um mich, wenn ich am stillen Abend unter ihren
Kindern, unter meinen Kindern sitze und sie um mich versammelt sind, wie sie um sie
versammelt waren. Wenn ich dann mit einer sehnenden Träne gen Himmel sehe und
wünsche, daß sie hereinschauen könnte einen Augenblick, wie ich mein Wort halte,
das ich ihr in der Stunde des Todes gab: die Mutter ihrer Kinder zu sein. Mit
welcher Empfindung rufe ich aus: 'verzeihe mir's, Teuerste, wenn ich ihnen nicht
bin, was du ihnen warst. Ach! Tue ich doch alles, was ich kann; sind sie doch
gekleidet, genährt, ach, und, was mehr ist als das alles, gepflegt und geliebt.
Könntest du unsere Eintracht sehen, liebe Heilige! Du würdest mit dem heißesten
Danke den Gott verherrlichen, den du mit den letzten, bittersten Tränen um die
Wohlfahrt deiner Kinder batest.'"—Sie sagte das! O Wilhelm, wer kann wiederholen,
was sie sagte! Wie kann der kalte, tote Buchstabe diese himmlische Blüte des
Geistes darstellen! Albert fiel ihr sanft in die Rede: "es greift zu stark an,
liebe Lotte! Ich weiß, Ihre Seele hängt sehr nach diesen Ideen, aber ich bitte
Sie".—"O Albert", sagte sie, "ich weiß, du vergissest nicht die Abende, da wir
zusammensaßen an dem kleinen, runden Tischchen, wenn der Papa verreist war, und wir die
Kleinen schlafen geschickt hatten. Du hattest oft ein gutes Buch und kamst so
selten dazu, etwas zu lesen—war der Umgang dieser herrlichen Seele nicht mehr als
alles? Die schöne, sanfte, muntere und immer tätige Frau! Gott kennt meine
Tränen, mit denen ich mich oft in meinem Bette vor ihn hinwarf: er möchte mich ihr
gleich machen".
"Lotte!" rief ich aus, indem ich mich vor sie hinwarf, ihre Hand nahm und mit
tausend Tränen netzte, "Lotte! Der Segen Gottes ruht über dir und der Geist deiner
Mutter!" "Wenn Sie sie gekannt hätten", sagte sie, indem sie mir die Hand
drückte,—"sie war wert, von Ihnen gekannt zu sein!"—ich glaubte zu vergehen.
Nie war ein größeres, stolzeres Wort über mich ausgesprochen worden—und sie
fuhr fort:"und diese Frau mußte in der Blüte ihrer Jahre dahin, da ihr jüngster
Sohn nicht sechs Monate alt war! Ihre Krankheit dauerte nicht lange; sie war
ruhig, hingegeben, nur ihre Kinder taten ihr weh, besonders das kleine. Wie es
gegen das Ende ging und sie zu mir sagte: 'bringe mir sie herauf!' und wie ich
sie hereinführte, die kleinen, die nicht wußten, und die ältesten, die ohne
Sinne waren, wie sie ums Bette standen, und wie sie die Hände aufhob und über
sie betete, und sie küßte nach einander und sie wegschickte und zu mir sagte:
'sei ihre Mutter!'—Ich gab ihr die Hand drauf!—'Du versprichst viel, meine
Tochter', sagte sie, 'das Herz einer Mutter und das Aug' einer Mutter. Ich habe oft
an deinen dankbaren Tränen gesehen, daß du fühlst, was das sei. Habe es für
deine Geschwister, und für deinen Vater die Treue und den Gehorsam einer Frau.
Du wirst ihn trösten.'—Sie fragte nach ihm, er war ausgegangen, um uns den
unerträglichen Kummer zu verbergen, den er fühlte, der Mann war ganz zerrissen.
Albert, du warst im Zimmer. Sie hörte jemand gehn und fragte und forderte dich zu
sich, und wie sie dich ansah und mich, mit dem getrösteten, ruhigen Blicke, daß
wir glücklich sein, zusammen glücklich sein würden".—Albert fiel ihr um den
Hals und küßte sie und rief: "wir sind es! Wir werden es sein!"—der ruhige
Albert war ganz aus seiner Fassung, und ich wußte nichts von mir selber.
"Werther", fing sie an, "und diese Frau sollte dahin sein! Gott! Wenn ich manchmal
denke, wie man das Liebste seines Lebens wegtragen läßt, und niemand als die
Kinder das so scharf fühlt, die sich noch lange beklagten, die schwarzen Männer
hätten die Mama weggetragen! "sie stand auf, und ich ward erweckt und
erschüttert, blieb sitzen und hielt ihre Hand.—"Wir wollen fort", sagte sie, "es wird
Zeit".—Sie wollte ihre Hand zurückziehen, und ich hielt sie fester.—"wir werden uns
wieder sehen" rief ich, "wir werden uns finden, unter allen Gestalten werden wir
uns erkennen. Ich gehe", fuhr ich fort, "ich gehe willig, und doch, wenn ich
sagen sollte auf ewig, ich würde es nicht aushalten. Leb' wohl, Lotte! Leb'
wohl, Albert! Wir sehn uns wieder".—"Morgen, denke ich", versetzte sie
scherzend.—Ich fühlte das Morgen! Ach, sie wußte nicht, als sie ihre Hand aus der meinen
zog—Sie gingen die Allee hinaus, ich stand, sah ihnen nach im Mondscheine und warf
mich an die Erde und weinte mich aus und sprang auf und lief auf die Terrasse
hervor und sah noch dort unten im Schatten der hohen Lindenbäume ihr weißes Kleid
nach der Gartentür schimmern, ich streckte meine Arme aus, und es verschwand.
EOT;
/*
End of the Project Gutenberg EBook of Die Leiden des jungen Werther--Buch 1, by
Johann Wolfgang von Goethe
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DIE LEIDEN DES JUNGEN WERTHER ***
***** This file should be named 2407-8.txt or 2407-8.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
http://www.gutenberg.org/2/4/0/2407/
Produced by Michael Pullen, globaltraveler5565@yahoo.com
with proofreading and correction by Dr. Mary Cicora,
mcicora@yahoo.com.
Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.
Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties. Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research. They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.
*** START: FULL LICENSE ***
THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
http://gutenberg.org/license).
Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works
1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works. See paragraph 1.E below.
1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed. Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work. You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.
1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org
1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges. If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.
1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.
1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.
1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that
- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
you already use to calculate your applicable taxes. The fee is
owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
has agreed to donate royalties under this paragraph to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments
must be paid within 60 days following each date on which you
prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
returns. Royalty payments should be clearly marked as such and
sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
address specified in Section 4, "Information about donations to
the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
License. You must require such a user to return or
destroy all copies of the works possessed in a physical medium
and discontinue all use of and all access to other copies of
Project Gutenberg-tm works.
- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
electronic work is discovered and reported to you within 90 days
of receipt of the work.
- You comply with all other terms of this agreement for free
distribution of Project Gutenberg-tm works.
1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.
1.F.
1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.
1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.
1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.
1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.
Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at http://pglaf.org
For additional contact information:
Dr. Gregory B. Newby
Chief Executive and Director
gbnewby@pglaf.org
Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation
Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.
The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit http://pglaf.org
While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.
International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including checks, online payments and credit card donations.
To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.
Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
http://www.gutenberg.org
This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
*/
}
Provider/de_DE/Person.php 0000644 00000066615 15152066430 0011275 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
// From http://de.wiktionary.org/wiki/Verzeichnis:Deutsch/Liste_der_h%C3%A4ufigsten_m%C3%A4nnlichen_Vornamen_Deutschlands
protected static $firstNameMale = array(
'Abbas', 'Abdul', 'Abdullah', 'Abraham', 'Abram', 'Achim', 'Ada', 'Adalbert', 'Adam', 'Adelbert', 'Adem', 'Adolf', 'Adrian', 'Ahmad', 'Ahmed', 'Ahmet', 'Alan', 'Alban', 'Albert', 'Alberto', 'Albin', 'Albrecht', 'Aldo', 'Aleksandar', 'Aleksander', 'Aleksandr', 'Aleksej', 'Alessandro', 'Alex', 'Alexander', 'Alexandre', 'Alexandros', 'Alexei', 'Alexej', 'Alf', 'Alfons', 'Alfonso', 'Alfred', 'Alfredo', 'Ali', 'Alois', 'Aloys', 'Alwin', 'Amir', 'Anastasios', 'Anatol', 'Anatoli', 'Anatolij', 'Andre', 'Andreas', 'Andree', 'Andrei', 'Andrej', 'Andres', 'Andrew', 'Andrey', 'Andrzej', 'André', 'Andy', 'Angelo', 'Anselm', 'Ansgar', 'Ante', 'Anthony', 'Anto', 'Anton', 'Antonino', 'Antonio', 'Antonios', 'Antonius', 'Apostolos', 'Aribert', 'Arif', 'Armin', 'Arnd', 'Arndt', 'Arne', 'Arnfried', 'Arnim', 'Arno', 'Arnold', 'Arnulf', 'Arthur', 'Artur', 'Athanasios', 'Attila', 'August', 'Augustin', 'Axel', 'Aziz',
'Baldur', 'Balthasar', 'Baptist', 'Bartholomäus', 'Bastian', 'Bayram', 'Bekir', 'Bela', 'Ben', 'Benedikt', 'Benjamin', 'Benno', 'Berend', 'Bernard', 'Bernd', 'Bernd-Dieter', 'Berndt', 'Bernfried', 'Bernhard', 'Bernt', 'Bernward', 'Bert', 'Berthold', 'Bertold', 'Bertram', 'Birger', 'Björn', 'Bodo', 'Bogdan', 'Boris', 'Branko', 'Brian', 'Bruno', 'Burckhard', 'Burghard', 'Burkard', 'Burkhard', 'Burkhardt',
'Calogero', 'Carl', 'Carl-Heinz', 'Carlo', 'Carlos', 'Carmelo', 'Carsten', 'Celal', 'Cemal', 'Cemil', 'Cengiz', 'Cetin', 'Charles', 'Christian', 'Christof', 'Christoph', 'Christopher', 'Christos', 'Claas', 'Claudio', 'Claudius', 'Claus', 'Claus-Dieter', 'Claus-Peter', 'Clemens', 'Conrad', 'Constantin', 'Cord', 'Cornelius', 'Cosimo', 'Curt', 'Czeslaw',
'Dagobert', 'Damian', 'Dan', 'Daniel', 'Daniele', 'Danilo', 'Danny', 'Darius', 'Dariusz', 'Darko', 'David', 'Denis', 'Dennis', 'Denny', 'Detlef', 'Detlev', 'Diedrich', 'Dierk', 'Dieter', 'Diethard', 'Diethelm', 'Diether', 'Dietmar', 'Dietrich', 'Dimitri', 'Dimitrios', 'Dino', 'Dirk', 'Ditmar', 'Dittmar', 'Dogan', 'Domenico', 'Dominic', 'Dominik', 'Donald', 'Dragan', 'Drago', 'Dursun', 'Dusan',
'Eberhard', 'Eberhardt', 'Eckard', 'Eckart', 'Eckehard', 'Eckhard', 'Eckhardt', 'Eckhart', 'Edelbert', 'Edgar', 'Edmund', 'Eduard', 'Edward', 'Edwin', 'Egbert', 'Eggert', 'Egon', 'Ehrenfried', 'Ehrhard', 'Eitel', 'Ekkehard', 'Ekkehart', 'Ekrem', 'Elias', 'Elmar', 'Emanuel', 'Emil', 'Emin', 'Emmerich', 'Engelbert', 'Engin', 'Enno', 'Enrico', 'Enver', 'Ercan', 'Erdal', 'Erdogan', 'Erhard', 'Erhardt', 'Eric', 'Erich', 'Erik', 'Erkan', 'Ernest', 'Ernst', 'Ernst-August', 'Ernst-Dieter', 'Ernst-Otto', 'Erol', 'Erwin', 'Eugen', 'Evangelos', 'Ewald',
'Fabian', 'Falk', 'Falko', 'Faruk', 'Fatih', 'Fedor', 'Felix', 'Ferdi', 'Ferdinand', 'Ferenc', 'Fernando', 'Filippo', 'Florian', 'Folker', 'Folkert', 'Francesco', 'Francis', 'Francisco', 'Franco', 'Franjo', 'Frank', 'Frank-Michael', 'Frank-Peter', 'Franz', 'Franz Josef', 'Franz-Josef', 'Franz-Peter', 'Franz-Xaver', 'Fred', 'Freddy', 'Frederic', 'Frederik', 'Fredi', 'Fredo', 'Fredy', 'Fridolin', 'Friedbert', 'Friedemann', 'Frieder', 'Friedhelm', 'Friedhold', 'Friedo', 'Friedrich', 'Friedrich-Karl', 'Friedrich-Wilhelm', 'Frithjof', 'Fritz',
'Gabor', 'Gabriel', 'Gaetano', 'Gebhard', 'Geert', 'Georg', 'George', 'Georgios', 'Gerald', 'Gerard', 'Gerd', 'Gereon', 'Gerfried', 'Gerhard', 'Gerhardt', 'Gerhart', 'German', 'Gernot', 'Gero', 'Gerold', 'Gerolf', 'Gert', 'Gerwin', 'Gilbert', 'Gino', 'Giorgio', 'Giovanni', 'Gisbert', 'Giuseppe', 'Goran', 'Gordon', 'Gottfried', 'Gotthard', 'Gotthilf', 'Gotthold', 'Gottlieb', 'Gottlob', 'Gregor', 'Grzegorz', 'Guenter', 'Guenther', 'Guido', 'Guiseppe', 'Gunar', 'Gundolf', 'Gunnar', 'Gunter', 'Gunther', 'Guntram', 'Gustav', 'Götz', 'Günter', 'Günther',
'H.-Dieter', 'Hagen', 'Hajo', 'Hakan', 'Halil', 'Hannes', 'Hanni', 'Hanno', 'Hanns', 'Hans', 'Hans D.', 'Hans Dieter', 'Hans Georg', 'Hans Josef', 'Hans Jörg', 'Hans Jürgen', 'Hans Peter', 'Hans-Adolf', 'Hans-Albert', 'Hans-Bernd', 'Hans-Christian', 'Hans-Detlef', 'Hans-Dieter', 'Hans-Dietrich', 'Hans-Eberhard', 'Hans-Erich', 'Hans-Friedrich', 'Hans-Georg', 'Hans-Gerd', 'Hans-Gerhard', 'Hans-Günter', 'Hans-Günther', 'Hans-H.', 'Hans-Heinrich', 'Hans-Helmut', 'Hans-Henning', 'Hans-Herbert', 'Hans-Hermann', 'Hans-Hinrich', 'Hans-J.', 'Hans-Joachim', 'Hans-Jochen', 'Hans-Josef', 'Hans-Jörg', 'Hans-Jürgen', 'Hans-Karl', 'Hans-Ludwig', 'Hans-Martin', 'Hans-Michael', 'Hans-Otto', 'Hans-Peter', 'Hans-Rainer', 'Hans-Rudolf', 'Hans-Theo', 'Hans-Ulrich', 'Hans-Uwe', 'Hans-Walter', 'Hans-Werner', 'Hans-Wilhelm', 'Hans-Willi', 'Hans-Wolfgang', 'Hansgeorg', 'Hansjoachim', 'Hansjörg', 'Hansjürgen', 'Hanspeter', 'Harald', 'Hardy', 'Harm', 'Harold', 'Harri', 'Harro', 'Harry', 'Hartmut', 'Hartmuth', 'Hartwig', 'Hasan', 'Hassan', 'Hasso', 'Heiko', 'Heimo', 'Heiner', 'Heinfried', 'Heini', 'Heino', 'Heinrich', 'Heinz', 'Heinz Dieter', 'Heinz-Dieter', 'Heinz-Georg', 'Heinz-Gerd', 'Heinz-Günter', 'Heinz-Günther', 'Heinz-Joachim', 'Heinz-Josef', 'Heinz-Jürgen', 'Heinz-Otto', 'Heinz-Peter', 'Heinz-Walter', 'Heinz-Werner', 'Heinz-Wilhelm', 'Heinz-Willi', 'Helfried', 'Helge', 'Hellmut', 'Hellmuth', 'Helmar', 'Helmut', 'Helmuth', 'Hendrik', 'Henner', 'Henning', 'Henrik', 'Henry', 'Henryk', 'Herbert', 'Heribert', 'Hermann', 'Hermann Josef', 'Hermann-Josef', 'Herrmann', 'Herwig', 'Hilmar', 'Hinrich', 'Holger', 'Holm', 'Horst', 'Horst-Dieter', 'Horst-Günter', 'Horst-Peter', 'Hubert', 'Hubertus', 'Hugo', 'Hüseyin',
'Ian', 'Ibrahim', 'Ignatz', 'Ignaz', 'Igor', 'Ilhan', 'Ilias', 'Ilija', 'Ilja', 'Immo', 'Imre', 'Ingbert', 'Ingmar', 'Ingo', 'Ingolf', 'Ioannis', 'Isidor', 'Ismail', 'Ismet', 'Istvan', 'Ivan', 'Ivo', 'Iwan',
'Jacek', 'Jacob', 'Jakob', 'James', 'Jan', 'Jan-Peter', 'Janko', 'Jann', 'Janos', 'Janus', 'Janusz', 'Jaroslav', 'Jaroslaw', 'Jens', 'Jens-Peter', 'Jens-Uwe', 'Jerzy', 'Jiri', 'Joachim', 'Jobst', 'Jochem', 'Jochen', 'Joerg', 'Johan', 'Johann', 'Johannes', 'John', 'Jonas', 'Jonas', 'Jonathan', 'Jorge', 'Jose', 'Josef', 'Joseph', 'Josip', 'Jost', 'José', 'Jovan', 'Jozef', 'Juan', 'Juergen', 'Julian', 'Julius', 'Juri', 'Jurij', 'Justus', 'Jörg', 'Jörg-Peter', 'Jörgen', 'Jörn', 'Jürgen',
'Kai-Uwe', 'Kamil', 'Karl', 'Karl Heinz', 'Karl-August', 'Karl-Dieter', 'Karl-Ernst', 'Karl-Friedrich', 'Karl-Georg', 'Karl-Hans', 'Karl-Heinrich', 'Karl-Heinz', 'Karl-Hermann', 'Karl-Josef', 'Karl-Jürgen', 'Karl-Ludwig', 'Karl-Otto', 'Karl-Peter', 'Karl-Werner', 'Karl-Wilhelm', 'Karlfried', 'Karlheinz', 'Karsten', 'Kasimir', 'Kaspar', 'Kay-Uwe', 'Kazim', 'Kemal', 'Kenan', 'Kenneth', 'Kevin', 'Kilian', 'Klaas', 'Klaus', 'Klaus Dieter', 'Klaus Peter', 'Klaus-D.', 'Klaus-Dieter', 'Klaus-Günter', 'Klaus-Jürgen', 'Klaus-Michael', 'Klaus-Peter', 'Klaus-Ulrich', 'Klaus-Werner', 'Klemens', 'Knud', 'Knut', 'Konrad', 'Konstantin', 'Konstantinos', 'Korbinian', 'Kornelius', 'Kristian', 'Krzysztof', 'Kunibert', 'Kuno', 'Kurt',
'Ladislaus', 'Lambert', 'Lars', 'Laszlo', 'Laurenz', 'Leander', 'Leif', 'Leo', 'Leon', 'Leonard', 'Leonardo', 'Leonhard', 'Leonid', 'Leopold', 'Leszek', 'Linus', 'Lorenz', 'Lorenzo', 'Lothar', 'Louis', 'Luciano', 'Ludger', 'Ludwig', 'Luigi', 'Luis', 'Lukas', 'Lutz',
'Magnus', 'Mahmoud', 'Mahmut', 'Maik', 'Malte', 'Manfred', 'Manuel', 'Marc', 'Marcel', 'Marco', 'Marcus', 'Marek', 'Marian', 'Marijan', 'Mario', 'Marius', 'Mariusz', 'Mark', 'Marko', 'Markus', 'Marten', 'Martin', 'Marvin', 'Massimo', 'Mathias', 'Mato', 'Matteo', 'Matthias', 'Matthäus', 'Mattias', 'Maurice', 'Maurizio', 'Max', 'Maxim', 'Maximilian', 'Mehdi', 'Mehmet', 'Meik', 'Meinhard', 'Meinolf', 'Meinrad', 'Mesut', 'Metin', 'Micha', 'Michael', 'Michail', 'Michel', 'Miguel', 'Mijo', 'Mike', 'Mikhail', 'Milan', 'Milos', 'Miodrag', 'Mirco', 'Mirko', 'Miroslav', 'Miroslaw', 'Mohamed', 'Mohammad', 'Mohammed', 'Moritz', 'Muharrem', 'Murat', 'Mustafa', 'Muzaffer',
'Necati', 'Nick', 'Nico', 'Nicolai', 'Nicolas', 'Nicolaus', 'Niels', 'Niklas', 'Niko', 'Nikola', 'Nikolai', 'Nikolaj', 'Nikolaos', 'Nikolas', 'Nikolaus', 'Nils', 'Norbert', 'Norman', 'Nurettin', 'Nuri',
'Olaf', 'Ole', 'Oliver', 'Orhan', 'Ortwin', 'Oscar', 'Oskar', 'Osman', 'Oswald', 'Oswin', 'Otfried', 'Othmar', 'Otmar', 'Ottfried', 'Ottmar', 'Otto', 'Ottokar', 'Ottomar',
'Paolo', 'Pascal', 'Pasquale', 'Patric', 'Patrick', 'Patrik', 'Paul', 'Paul-Gerhard', 'Paul-Heinz', 'Paulo', 'Pavel', 'Pawel', 'Pedro', 'Peer', 'Pero', 'Petar', 'Peter', 'Peter-Michael', 'Petros', 'Philip', 'Philipp', 'Philippe', 'Phillip', 'Pierre', 'Pietro', 'Piotr', 'Pirmin', 'Pius',
'Rafael', 'Raik', 'Raimund', 'Rainer', 'Ralf', 'Ralf-Dieter', 'Ralf-Peter', 'Ralph', 'Ramazan', 'Ramon', 'Randolf', 'Raphael', 'Raymond', 'Raymund', 'Recep', 'Reginald', 'Reimar', 'Reimer', 'Reimund', 'Reinald', 'Reiner', 'Reinhard', 'Reinhardt', 'Reinhart', 'Reinhold', 'Remo', 'Renato', 'Rene', 'René', 'Reza', 'Ricardo', 'Richard', 'Rico', 'Rigo', 'Riza', 'Robby', 'Robert', 'Roberto', 'Robin', 'Rocco', 'Rochus', 'Roderich', 'Roger', 'Roland', 'Rolf', 'Rolf-Dieter', 'Rolf-Peter', 'Roman', 'Romuald', 'Ron', 'Ronald', 'Ronny', 'Rouven', 'Roy', 'Ruben', 'Rudi', 'Rudolf', 'Rudolph', 'Rupert', 'Ryszard', 'Rüdiger',
'Saban', 'Sabri', 'Sahin', 'Salih', 'Salvatore', 'Sami', 'Samir', 'Samuel', 'Sandor', 'Sandro', 'Sebastian', 'Sebastiano', 'Sedat', 'Selim', 'Senol', 'Sepp', 'Serge', 'Sergei', 'Sergej', 'Sergio', 'Severin', 'Siegbert', 'Siegfried', 'Sieghard', 'Siegmar', 'Siegmund', 'Siegward', 'Sigfried', 'Sigismund', 'Sigmar', 'Sigmund', 'Sigurd', 'Silvester', 'Silvio', 'Simon', 'Slavko', 'Slawomir', 'Slobodan', 'Stanislaus', 'Stanislav', 'Stanislaw', 'Stavros', 'Stefan', 'Stefano', 'Steffen', 'Stephan', 'Stephen', 'Steve', 'Steven', 'Stjepan', 'Sven', 'Swen', 'Sylvester', 'Sylvio', 'Sönke', 'Sören', 'Sükrü', 'Süleyman',
'Tadeusz', 'Tassilo', 'Thaddäus', 'Theo', 'Theobald', 'Theodor', 'Theodoros', 'Thies', 'Thilo', 'Thomas', 'Thoralf', 'Thorben', 'Thorsten', 'Tibor', 'Till', 'Tillmann', 'Tilman', 'Tilmann', 'Tilo', 'Tim', 'Timm', 'Timo', 'Tino', 'Tobias', 'Tom', 'Tomas', 'Tomasz', 'Tomislav', 'Toni', 'Tony', 'Toralf', 'Torben', 'Torsten', 'Traugott',
'Udo', 'Ulf', 'Uli', 'Ullrich', 'Ulrich', 'Urban', 'Urs', 'Utz', 'Uwe',
'Vadim', 'Valentin', 'Valerij', 'Vassilios', 'Veit', 'Veli', 'Victor', 'Viktor', 'Vincent', 'Vincenzo', 'Vinko', 'Vinzenz', 'Vitali', 'Vito', 'Vittorio', 'Vitus', 'Vladimir', 'Vlado', 'Volker', 'Volkhard', 'Volkmar',
'Waldemar', 'Walfried', 'Walter', 'Walther', 'Wenzel', 'Werner', 'Wieland', 'Wieslaw', 'Wigbert', 'Wilfried', 'Wilhelm', 'Willfried', 'Willi', 'William', 'Willibald', 'Willibert', 'Willy', 'Winfried', 'Witold', 'Wladimir', 'Wojciech', 'Woldemar', 'Wolf', 'Wolf-Dieter', 'Wolf-Dietrich', 'Wolf-Rüdiger', 'Wolfgang', 'Wolfhard', 'Wolfram', 'Wulf',
'Xaver',
'Yilmaz', 'Yusuf',
'Zbigniew', 'Zdravko', 'Zeki', 'Zeljko', 'Zenon', 'Zlatko', 'Zoltan', 'Zoran',
);
// From http://de.wiktionary.org/wiki/Verzeichnis:Deutsch/Liste_der_h%C3%A4ufigsten_weiblichen_Vornamen_Deutschlands
protected static $firstNameFemale = array(
'Adele', 'Adelgunde', 'Adelheid', 'Adelinde', 'Adeline', 'Adina', 'Adolfine', 'Adriana', 'Adriane', 'Aenne', 'Änne', 'Agata', 'Agatha', 'Agathe', 'Agnes', 'Agnieszka', 'Albertine', 'Albina', 'Aleksandra', 'Alena', 'Alexa', 'Alexandra', 'Alice', 'Alicia', 'Alicja', 'Alida', 'Alina', 'Aline', 'Alla', 'Alma', 'Almut', 'Almuth', 'Aloisia', 'Alwina', 'Alwine', 'Amalia', 'Amalie', 'Amanda', 'Amelie', 'Ana', 'Anastasia', 'Andrea', 'Aneta', 'Anett', 'Anette', 'Angela', 'Angelica', 'Angelika', 'Angelina', 'Angelique', 'Anica', 'Anika', 'Anita', 'Anja', 'Anka', 'Anke', 'Ann', 'Ann-Kathrin', 'Anna', 'Anna-Lena', 'Anna-Luise', 'Anna-Maria', 'Anna-Marie', 'Annaliese', 'Annamaria', 'Anne', 'Anne-Kathrin', 'Anne-Katrin', 'Anne-Marie', 'Anne-Rose', 'Annedore', 'Annegret', 'Annegrete', 'Annekatrin', 'Anneke', 'Annelene', 'Anneli', 'Annelie', 'Annelies', 'Anneliese', 'Annelise', 'Annelore', 'Annemarie', 'Annemie', 'Annerose', 'Annett', 'Annette', 'Anni', 'Annie', 'Annika', 'Annita', 'Anny', 'Antje', 'Antoinette', 'Antonia', 'Antonie', 'Antonietta', 'Antonina', 'Apollonia', 'Ariane', 'Arzu', 'Asta', 'Astrid', 'Augusta', 'Auguste', 'Aurelia', 'Aynur', 'Ayse', 'Aysel', 'Ayten',
'Babett', 'Babette', 'Barbara', 'Beata', 'Beate', 'Beatrice', 'Beatrix', 'Belinda', 'Benita', 'Berit', 'Bernadette', 'Bernhardine', 'Berta', 'Bertha', 'Betina', 'Betti', 'Bettina', 'Betty', 'Bianca', 'Bianka', 'Birgid', 'Birgit', 'Birgitt', 'Birgitta', 'Birte', 'Birthe', 'Blanka', 'Bozena', 'Branka', 'Brigitta', 'Brigitte', 'Brit', 'Brita', 'Britt', 'Britta', 'Brunhild', 'Brunhilde', 'Bruni', 'Bärbel',
'Camilla', 'Canan', 'Caren', 'Carin', 'Carina', 'Carla', 'Carmela', 'Carmen', 'Carmine', 'Carola', 'Carolin', 'Carolina', 'Caroline', 'Caterina', 'Catharina', 'Catherine', 'Cathleen', 'Cathrin', 'Catrin', 'Cecilia', 'Centa', 'Chantal', 'Charlotte', 'Christa', 'Christa-Maria', 'Christel', 'Christiana', 'Christiane', 'Christin', 'Christina', 'Christine', 'Christl', 'Cilli', 'Cilly', 'Cindy', 'Claire', 'Clara', 'Clarissa', 'Claudia', 'Cläre', 'Concetta', 'Conny', 'Constance', 'Constanze', 'Cora', 'Cordula', 'Corina', 'Corinna', 'Corinne', 'Cornelia', 'Cosima', 'Cristina', 'Cynthia', 'Cäcilia', 'Cäcilie',
'Dagmar', 'Dajana', 'Damaris', 'Dana', 'Danica', 'Daniela', 'Danielle', 'Danuta', 'Daria', 'Deborah', 'Delia', 'Denise', 'Desiree', 'Diana', 'Diane', 'Dietlind', 'Dietlinde', 'Dina', 'Dolores', 'Donata', 'Dora', 'Doreen', 'Dorina', 'Doris', 'Dorit', 'Dorle', 'Dorota', 'Dorothe', 'Dorothea', 'Dorothee', 'Dragica', 'Dunja', 'Dörte', 'Dörthe',
'Edda', 'Edelgard', 'Edeltraud', 'Edeltraut', 'Edeltrud', 'Edit', 'Edith', 'Editha', 'Ehrentraud', 'Eileen', 'Ekaterina', 'Elena', 'Eleni', 'Elenore', 'Eleonora', 'Eleonore', 'Elfi', 'Elfie', 'Elfriede', 'Elif', 'Elisa', 'Elisabet', 'Elisabeth', 'Elise', 'Elizabeth', 'Elke', 'Ella', 'Ellen', 'Elli', 'Ellinor', 'Elly', 'Elma', 'Elsa', 'Elsbeth', 'Else', 'Elvira', 'Elwira', 'Elzbieta', 'Emilia', 'Emilie', 'Emine', 'Emma', 'Emmi', 'Emmy', 'Erdmute', 'Erica', 'Erika', 'Erna', 'Ernestine', 'Ester', 'Esther', 'Etta', 'Eugenia', 'Eugenie', 'Eva', 'Eva-Maria', 'Eva-Marie', 'Evamaria', 'Evangelia', 'Evelin', 'Eveline', 'Evelyn', 'Evelyne', 'Evi', 'Ewa',
'Fabienne', 'Fadime', 'Fanny', 'Fatima', 'Fatma', 'Felicia', 'Felicitas', 'Felizitas', 'Filiz', 'Flora', 'Florence', 'Florentine', 'Franca', 'Francesca', 'Francoise', 'Franka', 'Franziska', 'Frauke', 'Frederike', 'Freia', 'Freya', 'Frida', 'Frieda', 'Friedericke', 'Friederike', 'Friedhilde', 'Friedl', 'Friedlinde',
'Gabi', 'Gabriela', 'Gabriele', 'Gabriella', 'Gaby', 'Galina', 'Genoveva', 'Georgia', 'Georgine', 'Geraldine', 'Gerda', 'Gerdi', 'Gerhild', 'Gerlind', 'Gerlinde', 'Gerta', 'Gerti', 'Gertraud', 'Gertraude', 'Gertraut', 'Gertrud', 'Gertrude', 'Gesa', 'Gesche', 'Gesine', 'Geza', 'Giesela', 'Gilda', 'Gina', 'Giovanna', 'Gisa', 'Gisela', 'Gislinde', 'Gitta', 'Gitte', 'Giuseppina', 'Gloria', 'Gordana', 'Grazyna', 'Greta', 'Gretchen', 'Grete', 'Gretel', 'Gretl', 'Grit', 'Gudrun', 'Gudula', 'Gunda', 'Gundel', 'Gundi', 'Gundula', 'Gunhild', 'Gusti', 'Gönül', 'Gülay', 'Gülsen', 'Gülten',
'Halina', 'Hanife', 'Hanna', 'Hannah', 'Hannchen', 'Hanne', 'Hanne-Lore', 'Hannelore', 'Hanny', 'Harriet', 'Hatice', 'Hedda', 'Hedi', 'Hedwig', 'Hedy', 'Heide', 'Heide-Marie', 'Heidelinde', 'Heidelore', 'Heidemarie', 'Heiderose', 'Heidi', 'Heidrun', 'Heike', 'Helen', 'Helena', 'Helene', 'Helga', 'Hella', 'Helma', 'Helmtrud', 'Henni', 'Henny', 'Henri', 'Henriette', 'Henrike', 'Herlinde', 'Herma', 'Hermine', 'Herta', 'Hertha', 'Hilda', 'Hildburg', 'Hilde', 'Hildegard', 'Hildegart', 'Hildegund', 'Hildegunde', 'Hilma', 'Hiltraud', 'Hiltrud', 'Hubertine', 'Hulda', 'Hülya',
'Ida', 'Ildiko', 'Ilka', 'Ilona', 'Ilonka', 'Ilse', 'Imelda', 'Imke', 'Ina', 'Ines', 'Inga', 'Inge', 'Ingeborg', 'Ingeburg', 'Ingelore', 'Ingetraud', 'Ingetraut', 'Ingrid', 'Ingried', 'Inka', 'Inken', 'Inna', 'Insa', 'Ira', 'Irena', 'Irene', 'Irina', 'Iris', 'Irma', 'Irmela', 'Irmengard', 'Irmgard', 'Irmhild', 'Irmi', 'Irmingard', 'Irmtraud', 'Irmtraut', 'Irmtrud', 'Isa', 'Isabel', 'Isabell', 'Isabella', 'Isabelle', 'Isolde', 'Ivana', 'Ivanka', 'Ivonne', 'Iwona',
'Jacqueline', 'Jadwiga', 'Jana', 'Jane', 'Janet', 'Janett', 'Janette', 'Janin', 'Janina', 'Janine', 'Janna', 'Jaqueline', 'Jasmin', 'Jasmina', 'Jeanette', 'Jeannette', 'Jeannine', 'Jelena', 'Jennifer', 'Jenny', 'Jessica', 'Jessika', 'Jo', 'Joana', 'Joanna', 'Johanna', 'Johanne', 'Jolanda', 'Jolanta', 'Jolanthe', 'Josefa', 'Josefine', 'Josephine', 'Judith', 'Julia', 'Juliana', 'Juliane', 'Julie', 'Justina', 'Justine', 'Jutta',
'Karen', 'Karin', 'Karina', 'Karla', 'Karola', 'Karolin', 'Karolina', 'Karoline', 'Kata', 'Katalin', 'Katarina', 'Katarzyna', 'Katerina', 'Katharina', 'Katharine', 'Katherina', 'Kathi', 'Kathleen', 'Kathrin', 'Kathy', 'Kati', 'Katja', 'Katrin', 'Katy', 'Kerstin', 'Kira', 'Kirsten', 'Kirstin', 'Klara', 'Klaudia', 'Klothilde', 'Kläre', 'Konstanze', 'Kordula', 'Korinna', 'Kornelia', 'Kreszentia', 'Kreszenz', 'Kriemhild', 'Krista', 'Kristiane', 'Kristin', 'Kristina', 'Kristine', 'Krystyna', 'Kunigunda', 'Kunigunde', 'Käte', 'Käthe', 'Käthi',
'Laila', 'Lara', 'Larissa', 'Laura', 'Lea', 'Leila', 'Lena', 'Lene', 'Leni', 'Leokadia', 'Leonie', 'Leonore', 'Leopoldine', 'Leyla', 'Lia', 'Liane', 'Lidia', 'Lidija', 'Lidwina', 'Liesa', 'Liesbeth', 'Lieschen', 'Liesel', 'Lieselotte', 'Lili', 'Lilian', 'Liliana', 'Liliane', 'Lilija', 'Lilli', 'Lilly', 'Lilo', 'Lina', 'Linda', 'Lioba', 'Lisa', 'Lisbeth', 'Liselotte', 'Lisette', 'Lissi', 'Lissy', 'Ljiljana', 'Ljubica', 'Ljudmila', 'Loni', 'Lore', 'Loretta', 'Lotte', 'Lotti', 'Louise', 'Lucia', 'Lucie', 'Ludmila', 'Ludmilla', 'Ludwina', 'Luisa', 'Luise', 'Luitgard', 'Luka', 'Luzia', 'Luzie', 'Lydia',
'Madeleine', 'Madlen', 'Magarete', 'Magda', 'Magdalena', 'Magdalene', 'Magret', 'Magrit', 'Maike', 'Maja', 'Malgorzata', 'Mandy', 'Manja', 'Manuela', 'Mara', 'Marcella', 'Mareen', 'Mareike', 'Mareile', 'Maren', 'Marga', 'Margaret', 'Margareta', 'Margarete', 'Margaretha', 'Margarethe', 'Margarita', 'Margit', 'Margita', 'Margitta', 'Margot', 'Margret', 'Margrit', 'Maria', 'Maria-Luise', 'Maria-Theresia', 'Mariana', 'Marianna', 'Marianne', 'Marica', 'Marie', 'Marie-Louise', 'Marie-Luise', 'Marie-Theres', 'Marie-Therese', 'Mariechen', 'Mariele', 'Marieluise', 'Marietta', 'Marija', 'Marika', 'Marina', 'Mariola', 'Marion', 'Marisa', 'Marit', 'Marita', 'Maritta', 'Marjan', 'Marleen', 'Marlen', 'Marlene', 'Marlies', 'Marliese', 'Marlis', 'Marta', 'Martha', 'Martina', 'Martine', 'Mary', 'Marzena', 'Mathilde', 'Maya', 'Mechthild', 'Mechthilde', 'Mechtild', 'Meike', 'Melanie', 'Melissa', 'Melita', 'Melitta', 'Meral', 'Mercedes', 'Meryem', 'Meta', 'Mia', 'Michaela', 'Michaele', 'Michelle', 'Milena', 'Milica', 'Milka', 'Mina', 'Minna', 'Mira', 'Mirella', 'Miriam', 'Mirja', 'Mirjam', 'Mirjana', 'Miroslawa', 'Mona', 'Monica', 'Monika', 'Monique', 'Monja', 'Myriam',
'Nada', 'Nadeschda', 'Nadeshda', 'Nadia', 'Nadin', 'Nadine', 'Nadja', 'Nancy', 'Natali', 'Natalia', 'Natalie', 'Natalija', 'Natalja', 'Natascha', 'Nathalie', 'Nelli', 'Nelly', 'Nermin', 'Nevenka', 'Nicole', 'Nina', 'Nora', 'Norma', 'Notburga', 'Nuran', 'Nuray', 'Nurten',
'Oda', 'Olav', 'Olena', 'Olga', 'Olivia', 'Ortrud', 'Ortrun', 'Ottilie', 'Oxana',
'Pamela', 'Paola', 'Pascale', 'Patricia', 'Patrizia', 'Paula', 'Paulina', 'Pauline', 'Peggy', 'Petra', 'Philomena', 'Pia', 'Polina', 'Priska',
'Rabea', 'Radmila', 'Rahel', 'Raisa', 'Raissa', 'Ramona', 'Raphaela', 'Rebecca', 'Rebekka', 'Regina', 'Regine', 'Reingard', 'Reinhild', 'Reinhilde', 'Rena', 'Renata', 'Renate', 'Reni', 'Resi', 'Ria', 'Ricarda', 'Rita', 'Romana', 'Romy', 'Rosa', 'Rosa-Maria', 'Rosalia', 'Rosalie', 'Rosalinde', 'Rose', 'Rose-Marie', 'Rosel', 'Roselinde', 'Rosemarie', 'Rosi', 'Rosina', 'Rosita', 'Rosl', 'Rosmarie', 'Roswita', 'Roswitha', 'Rotraud', 'Rotraut', 'Ruth', 'Ruthild',
'Sabina', 'Sabine', 'Sabrina', 'Samira', 'Sandra', 'Sandy', 'Sara', 'Sarah', 'Sarina', 'Saskia', 'Selma', 'Semra', 'Senta', 'Serpil', 'Sevim', 'Sibel', 'Sibilla', 'Sibille', 'Sibylla', 'Sibylle', 'Sieglinde', 'Siegrid', 'Siegried', 'Siegrun', 'Siglinde', 'Sigrid', 'Sigrun', 'Silja', 'Silke', 'Silva', 'Silvana', 'Silvia', 'Simona', 'Simone', 'Sina', 'Sinaida', 'Slavica', 'Sofia', 'Sofie', 'Solveig', 'Songül', 'Sonia', 'Sonja', 'Sophia', 'Sophie', 'Stefani', 'Stefania', 'Stefanie', 'Steffi', 'Stella', 'Stephanie', 'Stilla', 'Susan', 'Susana', 'Susann', 'Susanna', 'Susanne', 'Suse', 'Susi', 'Suzanne', 'Svea', 'Svenja', 'Svetlana', 'Swantje', 'Swetlana', 'Sybilla', 'Sybille', 'Sylke', 'Sylvana', 'Sylvia', 'Sylvie', 'Sylwia',
'Tabea', 'Tamara', 'Tania', 'Tanja', 'Tatiana', 'Tatjana', 'Telse', 'Teresa', 'Thea', 'Theda', 'Thekla', 'Theodora', 'Theres', 'Theresa', 'Therese', 'Theresia', 'Tilly', 'Tina', 'Traude', 'Traudel', 'Traudl', 'Traute', 'Trude', 'Trudel', 'Trudi', 'Tülay', 'Türkan',
'Ulla', 'Ulrike', 'Undine', 'Ursel', 'Ursula', 'Urszula', 'Urte', 'Uschi', 'Uta', 'Ute',
'Valentina', 'Valentine', 'Valeri', 'Valeria', 'Valerie', 'Valeska', 'Vanessa', 'Vera', 'Verena', 'Veronica', 'Veronika', 'Veronique', 'Vesna', 'Victoria', 'Viktoria', 'Viola', 'Violetta', 'Virginia', 'Viviane',
'Walburga', 'Waldtraut', 'Walentina', 'Walli', 'Wally', 'Waltraud', 'Waltraut', 'Waltrud', 'Wanda', 'Wencke', 'Wendelin', 'Wenke', 'Wera', 'Wibke', 'Wiebke', 'Wilfriede', 'Wilhelmine', 'Wilma', 'Wiltrud',
'Xenia',
'Yasemin', 'Yasmin', 'Yvette', 'Yvonne',
'Zdenka', 'Zehra', 'Zenta', 'Zeynep', 'Zita', 'Zofia',
);
protected static $lastName = array(
'Ackermann', 'Adler', 'Adolph', 'Albers', 'Anders', 'Atzler', 'Aumann', 'Austermühle',
'Bachmann', 'Bähr', 'Bärer', 'Barkholz', 'Barth', 'Bauer', 'Baum', 'Becker', 'Beckmann', 'Beer', 'Beier', 'Bender', 'Benthin', 'Berger', 'Beyer', 'Bien', 'Biggen', 'Binner', 'Birnbaum', 'Bloch', 'Blümel', 'Bohlander', 'Bonbach', 'Bolander', 'Bolnbach', 'Bolzmann', 'Börner', 'Bohnbach', 'Boucsein', 'Briemer', 'Bruder', 'Buchholz', 'Budig', 'Butte',
'Carsten', 'Caspar', 'Christoph', 'Cichorius', 'Conradi',
'Davids', 'Dehmel', 'Dickhard', 'Dietz', 'Dippel', 'Ditschlerin', 'Dobes', 'Döhn', 'Döring', 'Dörr', 'Dörschner', 'Dowerg', 'Drewes', 'Drub', 'Drubin', 'Dussen van',
'Eberhardt', 'Ebert', 'Eberth', 'Eckbauer', 'Ehlert', 'Eigenwillig', 'Eimer', 'Ernst', 'Etzler', 'Etzold',
'Faust', 'Fechner', 'Fiebig', 'Finke', 'Fischer', 'Flantz', 'Fliegner', 'Förster', 'Franke', 'Freudenberger', 'Fritsch', 'Fröhlich',
'Gehringer', 'Geisel', 'Geisler', 'Geißler', 'Gerlach', 'Gertz', 'Gierschner', 'Gieß', 'Girschner', 'Gnatz', 'Gorlitz', 'Gotthard', 'Graf', 'Grein Groth', 'Gröttner', 'Gude', 'Gunpf', 'Gumprich', 'Gute', 'Gutknecht',
'Haase', 'Haering', 'Hänel', 'Häring', 'Hahn', 'Hamann', 'Hande', 'Harloff', 'Hartmann', 'Hartung', 'Hauffer', 'Hecker', 'Heidrich', 'Hein', 'Heinrich', 'Heintze', 'Heinz', 'Hellwig', 'Henck', 'Hendriks', 'Henk', 'Henschel', 'Hentschel', 'Hering', 'Hermann', 'Herrmann', 'Hermighausen', 'Hertrampf', 'Heser', 'Heß', 'Hesse', 'Hettner', 'Hethur', 'Heuser', 'Hiller', 'Heydrich', 'Höfig', 'Hofmann', 'Holsten', 'Holt', 'Holzapfel', 'Hölzenbecher', 'Hörle', 'Hövel', 'Hoffmann', 'Hornich', 'Hornig', 'Hübel', 'Huhn',
'Jacob', 'Jacobi Jäckel', 'Jähn', 'Jäkel', 'Jäntsch', 'Jessel', 'Jockel', 'Johann', 'Jopich', 'Junck', 'Juncken', 'Jungfer', 'Junitz', 'Junk', 'Junken', 'Jüttner',
'Kabus', 'Kade', 'Käster', 'Kallert', 'Kambs', 'Karge', 'Karz', 'Kaul', 'Kensy', 'Keudel', 'Killer', 'Kitzmann', 'Klapp', 'Klemm', 'Klemt', 'Klingelhöfer', 'Klotz', 'Knappe', 'Kobelt', 'Koch', 'Koch II', 'Köhler', 'Köster', 'Kohl', 'Kostolzin', 'Kramer', 'Kranz', 'Krause', 'Kraushaar', 'Krebs', 'Krein', 'Kreusel', 'Kroker', 'Kruschwitz', 'Kuhl', 'Kühnert', 'Kusch',
'Lachmann', 'Ladeck', 'Lange', 'Langern', 'Lehmann', 'Liebelt', 'Lindau', 'Lindner', 'Linke', 'Löchel', 'Löffler', 'Loos', 'Lorch', 'Losekann', 'Löwer', 'Lübs',
'Mälzer', 'Mangold', 'Mans', 'Margraf', 'Martin', 'Matthäi', 'Meister', 'Mende', 'Mentzel', 'Metz', 'Meyer', 'Mielcarek', 'Mies', 'Misicher', 'Mitschke', 'Mohaupt', 'Mosemann', 'Möchlichen', 'Mude', 'Mühle', 'Mülichen', 'Müller',
'Naser', 'Nerger', 'Nette', 'Neureuther', 'Neuschäfer', 'Niemeier', 'Noack', 'Nohlmans',
'Oderwald', 'Oestrovsky', 'Ortmann', 'Otto',
'Paffrath', 'Pärtzelt', 'Patberg', 'Pechel', 'Pergande', 'Peukert', 'Pieper', 'Plath', 'Pohl', 'Pölitz', 'Preiß', 'Pruschke', 'Putz',
'Rädel', 'Radisch', 'Reichmann', 'Reinhardt', 'Reising', 'Renner', 'Reuter', 'Riehl', 'Ring', 'Ritter', 'Rogge', 'Rogner', 'Rohleder', 'Röhrdanz', 'Röhricht', 'Roht', 'Römer', 'Rörricht', 'Rose', 'Rosemann', 'Rosenow', 'Roskoth', 'Rudolph', 'Ruppersberger', 'Ruppert', 'Rust',
'Sager', 'Salz', 'Säuberlich', 'Sauer', 'Schaaf', 'Schacht', 'Schäfer', 'Scheel', 'Scheibe', 'Schenk', 'Scheuermann', 'Schinke', 'Schleich', 'Schleich', 'auch Schlauchin', 'Schlosser', 'Schmidt', 'Schmidtke', 'Schmiedecke', 'Schmiedt', 'Schönland', 'Scholl', 'Scholtz', 'Scholz', 'Schomber', 'Schottin', 'Schuchhardt', 'Schüler', 'Schulz', 'Schuster', 'Schweitzer', 'Schwital', 'Segebahn', 'Seifert', 'Seidel', 'Seifert', 'Seip', 'Siering', 'Söding', 'Sölzer', 'Sontag', 'Sorgatz', 'Speer', 'Spieß', 'Stadelmann', 'Stahr', 'Staude', 'Steckel', 'Steinberg', 'Stey', 'Stiebitz', 'Stiffel', 'Stoll', 'Stolze', 'Striebitz', 'Stroh', 'Stumpf', 'Sucker', 'Süßebier',
'Täsche', 'Textor', 'Thanel', 'Thies', 'Tintzmann', 'Tlustek', 'Trapp', 'Trommler', 'Tröst', 'Trub', 'Trüb', 'Trubin', 'Trupp', 'Tschentscher',
'Ullmann', 'Ullrich',
'van der Dussen', 'Vogt', 'Vollbrecht',
'Wagenknecht', 'Wagner', 'Wähner', 'Walter', 'Warmer', 'Weihmann', 'Weimer', 'Weinhage', 'Weinhold', 'Weiß', 'Weitzel', 'Weller', 'Wende', 'Wernecke', 'Werner', 'Wesack', 'Wiek', 'Wieloch', 'Wilms', 'Wilmsen', 'Winkler', 'Wirth', 'Wohlgemut', 'Wulf', 'Wulff',
'Zahn', 'Zänker', 'Ziegert', 'Zimmer', 'Zirme', 'Zobel', 'Zorbach',
);
protected static $titleMale = array('Herr', 'Dr.', 'Ing.', 'Dipl.-Ing.', 'Prof.', 'Univ.Prof.');
protected static $titleFemale = array('Frau', 'Dr.', 'Ing.', 'Dipl.-Ing.', 'Prof.', 'Univ.Prof.');
protected static $suffix = array('B.Sc.', 'B.A.', 'B.Eng.', 'MBA.');
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/de_DE/Address.php 0000644 00000025157 15152066430 0011410 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#', '#/#');
protected static $streetSuffixLong = array(
'Gasse', 'Platz', 'Ring', 'Straße', 'Weg', 'Allee'
);
protected static $streetSuffixShort = array(
'gasse', 'platz', 'ring', 'straße', 'str.', 'weg', 'allee'
);
protected static $postcode = array('#####');
protected static $cityNames = array(
'Augsburg', 'Aschaffenburg', 'Aachen', 'Auerbach', 'Ahaus', 'Badibling', 'Amberg', 'Ansbach', 'Angermünde', 'Anklam', 'Altötting', 'Apolda', 'Arnstadt', 'Artern', 'Altentreptow', 'Aue', 'Aurich', 'Berlin', 'Bamberg', 'Böblingen', 'Bernburg', 'Brand-Erbisdorf', 'Beilngries', 'Belzig', 'Berchtesgaden', 'Biedenkopf', 'Bischofswerda', 'Backnang', 'Borna', 'Bogen', 'Borken', 'Bruchsal', 'Brandenburg', 'Burg', 'Brilon', 'Bad Brückenau', 'Bremervörde', 'Bersenbrück', 'Beeskow', 'Bayreuth', 'Bitterfeld', 'Burgdorf', 'Burglengenfeld', 'Büsingenm Hochrhein', 'Bützow', 'Bautzen', 'Bergzabern', 'Chemnitz', 'Calau', 'Cottbus', 'Celle', 'Cloppenburg', 'Coburg', 'Crailsheim', 'Cuxhaven', 'Calw', 'Darmstadt', 'Dachau', 'Badoberan', 'Dresden', 'Dessau', 'Deggendorf', 'Diepholz', 'Dieburg', 'Dinslaken', 'Dinkelsbühl', 'Döbeln', 'Demmin', 'Düren', 'Donaueschingen', 'Duderstadt', 'Delitzsch', 'Eilenburg', 'Ebersberg', 'Ebern', 'Ebermannstadt', 'Eckernförde', 'Erding', 'Erfurt', 'Eggenfelden', 'Eisenhüttenstadt', 'Eichstätt', 'Eichstätt', 'Eisleben', 'Einbeck', 'Eisenberg', 'Emmendingen', 'Erkelenz', 'Eisenach', 'Euskirchen', 'Eutin', 'Eberswalde', 'Soltau-Fallingbostel', 'Fulda', 'Freudenstadt', 'Feuchtwangen', 'Fürstenfeldbruck', 'Main-Höchst)', 'Finsterwalde', 'Flöha', 'Forchheim', 'Forst', 'Bad Freienwalde', 'Freising', 'Freital', 'Füssen', 'Fürstenwalde', 'Gera', 'Gardelegen', 'Garmisch-Partenkirchen', 'Schwäbisch Gmünd', 'Gadebusch', 'Geldern', 'Gerolzhofen', 'Germersheim', 'Gifhorn', 'Groß-Gerau', 'Geithain', 'Gräfenhainichen', 'Gießen', 'Grimmen', 'Gelnhausen', 'Genthin', 'Sankt Goar', 'Sankt Goarshausen', 'Göttingen', 'Göppingen', 'Görlitz', 'Grafenau', 'Großenhain', 'Griesbach Rottal', 'Grimma', 'Gransee', 'Greiz', 'Goslar', 'Gütersloh', 'Gotha', 'Guben', 'Gunzenhausen', 'Güstrow', 'Grevenbroich', 'Grevesmühlen', 'Günzburg', 'Hannover', 'Hammelburg', 'Bremen', 'Hildburghausen', 'Halberstadt', 'Hainichen', 'Hechingen', 'Haldensleben', 'Helmstedt', 'Hersbruck', 'Hettstedt', 'Herford', 'Hagenow', 'Greifswald', 'Hamburg', 'Hohenmölsen', 'Hildesheim', 'Heiligenstadt', 'Lübeck', 'Hannoversch Münden', 'Hofgeismar', 'Holzminden', 'Hohenstein-Ernstthal', 'Rostock', 'Heinsberg', 'Hansestadttralsund', 'Hünfeld', 'Husum', 'Havelberg', 'Wismar', 'Höxter', 'Hoyerswerda', 'Herzberg', 'Ilmenau', 'Illertissen', 'Ingolstadt', 'Iserlohn', 'Jena', 'Jüterbog', 'Jessen', 'Jülich', 'Karlsruhe', 'Kronach', 'Kelheim', 'Kehl', 'Kemnath', 'Bad Kissingen', 'Bad Kreuznach', 'Kaiserslautern', 'Kleve', 'Klötze', 'Kamenz', 'Konstanz', 'Koblenz', 'Kötzting', 'Kassel', 'Kitzingen', 'Kulmbach', 'Kusel', 'Königs Wusterhausen', 'Kyritz', 'Leipziger Land', 'Ludwigsburg', 'Lobenstein', 'Lübz', 'Luckau', 'Lemgo', 'Lüneburg', 'Lüdinghausen', 'Bad Liebenwerda', 'Lichtenfels', 'Lübben', 'Lörrach', 'Lippstadt', 'Bad Langensalza', 'Lüdenscheid', 'Luckenwalde', 'Ludwigslust', 'München', 'Marienberg', 'Mainburg', 'Mallersdorf', 'Marktheidenfeld', 'Miesbach', 'Malchin', 'Magdeburg', 'Mettmann', 'Melsungen', 'Meißen', 'Melle', 'Meppen', 'Merseburg', 'Mellrichstadt', 'Bad Mergentheim', 'Meiningen', 'Mühlhausen', 'Miltenberg', 'Moers', 'Monschau', 'Mühldorfm Inn', 'Mittweida', 'Mayen', 'Nabburg', 'Naila', 'Nauen', 'Neubrandenburg', 'Nordhausen', 'Neuss', 'Neunburg vorm Wald', 'Neustadtner Waldnaab', 'Northeim', 'Norden', 'Nördlingen', 'Neuruppin', 'Neustadtm Rübenberge', 'Nürtingen', 'Neu-Ulm', 'Niesky', 'Neustrelitz', 'Osterburg', 'Ochsenfurt', 'Olpe', 'Osterodem Harz', 'Oranienburg', 'Oberviechtach', 'Oschatz', 'Potsdam', 'Passau', 'Pfaffenhofenner Ilm', 'Parsberg', 'Paderborn', 'Parchim', 'Peine', 'Pegnitz', 'Perleberg', 'Pinneberg', 'Pritzwalk', 'Plauen', 'Pößneck', 'Pirmasens', 'Pasewalk', 'Prenzlau', 'Querfurt', 'Quedlinburg', 'Regensburg', 'Rastatt', 'Ribnitz-Damgarten', 'Recklinghausen', 'Regen', 'Rehau', 'Roth', 'Riesa', 'Rochlitz', 'Rathenow', 'Rosenheim', 'Roding', 'Rockenhausen', 'Rothenburg oberauber', 'Reutlingen', 'Rudolstadt', 'Ravensburg', 'Rottweil', 'Stuttgart', 'Schwandorf', 'Säckingen', 'Stadtsteinach', 'Saarbrücken', 'Strasburg', 'Schleiz', 'Stade', 'Sondershausen', 'Stendal', 'Sebnitz', 'Seelow', 'Scheinfeld', 'Senftenberg', 'Staßfurt', 'Sangerhausen', 'Schwäbisch Hall', 'Suhl', 'Siegen', 'Sigmaringen', 'Saulgau', 'Schmölln', 'Saarlouis', 'Schlüchtern', 'Badalzungen', 'Schwabmünchen', 'Schwerin', 'Soest', 'Schrobenhausen', 'Schongau', 'Soltau', 'Sömmerda', 'Sonneberg', 'Spremberg', 'Strausberg', 'Stadtroda', 'Steinfurt', 'Starnberg', 'Sternberg', 'Stade', 'Staffelstein', 'Stollberg', 'Sulzbach-Rosenberg', 'Schweinfurt', 'Schwarzenberg', 'Tecklenburg', 'Teterow', 'Torgau', 'Tirschenreuth', 'Tuttlingen', 'Tübingen', 'Uelzen', 'Ueckermünde', 'Uffenheim', 'Vechta', 'Vilsbiburg', 'Viersen', 'Viechtach', 'Vohenstrauß', 'Warendorf', 'Wittenberg', 'Worbis', 'Wiedenbrück', 'Werdau', 'Weimar', 'Wertingen', 'Wesel', 'Wolfenbüttel', 'Witzenhausen', 'Wittstock', 'Wolgast', 'Wolmirstedt', 'Wolfach', 'Wolfratshausen', 'Wernigerode', 'Waren', 'Weißenfels', 'Weißwasser', 'Wittmund', 'Waldmünchen', 'Wunsiedel', 'Wurzen', 'Wetzlar', 'Wanzleben', 'Zerbst', 'Zschopau', 'Zeulenroda', 'Zossen'
);
protected static $state = array(
'Baden-Württemberg', 'Bayern', 'Berlin', 'Brandenburg', 'Bremen', 'Hamburg', 'Hessen', 'Mecklenburg-Vorpommern', 'Niedersachsen', 'Nordrhein-Westfalen', 'Rheinland-Pfalz', 'Saarland', 'Sachsen', 'Sachsen-Anhalt', 'Schleswig-Holstein', 'Thüringen'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Alandinseln', 'Albanien', 'Algerien', 'Amerikanisch-Ozeanien', 'Amerikanisch-Samoa', 'Amerikanische Jungferninseln', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarktis', 'Antigua und Barbuda', 'Argentinien', 'Armenien', 'Aruba', 'Aserbaidschan', 'Australien', 'Ägypten', 'Äquatorialguinea', 'Äthiopien', 'Äußeres Ozeanien',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesch', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgien', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivien', 'Bosnien und Herzegowina', 'Botsuana', 'Bouvetinsel', 'Brasilien', 'Britische Jungferninseln', 'Britisches Territorium im Indischen Ozean', 'Brunei Darussalam', 'Bulgarien', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Chile', 'China', 'Cookinseln', 'Costa Rica', 'Côte d’Ivoire',
'Demokratische Republik Kongo', 'Demokratische Volksrepublik Korea', 'Deutschland', 'Dominica', 'Dominikanische Republik', 'Dschibuti', 'Dänemark',
'Ecuador', 'El Salvador', 'Eritrea', 'Estland', 'Europäische Union',
'Falklandinseln', 'Fidschi', 'Finnland', 'Frankreich', 'Französisch-Guayana', 'Französisch-Polynesien', 'Französische Süd- und Antarktisgebiete', 'Färöer',
'Gabun', 'Gambia', 'Georgien', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Grenada', 'Griechenland', 'Grönland', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard- und McDonald-Inseln', 'Honduras',
'Indien', 'Indonesien', 'Irak', 'Iran', 'Irland', 'Island', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italien',
'Jamaika', 'Japan', 'Jemen', 'Jersey', 'Jordanien',
'Kaimaninseln', 'Kambodscha', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kap Verde', 'Kasachstan', 'Katar', 'Kenia', 'Kirgisistan', 'Kiribati', 'Kokosinseln', 'Kolumbien', 'Komoren', 'Kongo', 'Kroatien', 'Kuba', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesotho', 'Lettland', 'Libanon', 'Liberia', 'Libyen', 'Liechtenstein', 'Litauen', 'Luxemburg',
'Madagaskar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Malediven', 'Mali', 'Malta', 'Marokko', 'Marshallinseln', 'Martinique', 'Mauretanien', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mazedonien', 'Mexiko', 'Mikronesien', 'Monaco', 'Mongolei', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Mosambik', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Neukaledonien', 'Neuseeland', 'Nicaragua', 'Niederlande', 'Niederländische Antillen', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolkinsel', 'Norwegen', 'Nördliche Marianen',
'Oman', 'Osttimor', 'Österreich',
'Pakistan', 'Palau', 'Palästinensische Gebiete', 'Panama', 'Papua-Neuguinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippinen', 'Pitcairn', 'Polen', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Republik Korea', 'Republik Moldau', 'Ruanda', 'Rumänien', 'Russische Föderation', 'Réunion',
'Salomonen', 'Sambia', 'Samoa', 'San Marino', 'Saudi-Arabien', 'Schweden', 'Schweiz', 'Senegal', 'Serbien', 'Serbien und Montenegro', 'Seychellen', 'Sierra Leone', 'Simbabwe', 'Singapur', 'Slowakei', 'Slowenien', 'Somalia', 'Sonderverwaltungszone Hongkong', 'Sonderverwaltungszone Macao', 'Spanien', 'Sri Lanka', 'St. Barthélemy', 'St. Helena', 'St. Kitts und Nevis', 'St. Lucia', 'St. Martin', 'St. Pierre und Miquelon', 'St. Vincent und die Grenadinen', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard und Jan Mayen', 'Swasiland', 'Syrien', 'São Tomé und Príncipe', 'Südafrika', 'Südgeorgien und die Südlichen Sandwichinseln',
'Tadschikistan', 'Taiwan', 'Tansania', 'Thailand', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad und Tobago', 'Tschad', 'Tschechische Republik', 'Tunesien', 'Turkmenistan', 'Turks- und Caicosinseln', 'Tuvalu', 'Türkei',
'Uganda', 'Ukraine', 'Unbekannte oder ungültige Region', 'Ungarn', 'Uruguay', 'Usbekistan',
'Vanuatu', 'Vatikanstadt', 'Venezuela', 'Vereinigte Arabische Emirate', 'Vereinigte Staaten', 'Vereinigtes Königreich', 'Vietnam',
'Wallis und Futuna', 'Weihnachtsinsel', 'Westsahara',
'Zentralafrikanische Republik', 'Zypern',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffixShort}}',
'{{firstName}}-{{lastName}}-{{streetSuffixLong}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public function streetSuffixShort()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixShort);
}
public function streetSuffixLong()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixLong);
}
/**
* @example 'Berlin'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
}
Provider/de_DE/Internet.php 0000644 00000000472 15152066430 0011604 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\de_DE;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('web.de', 'gmail.com', 'hotmail.de', 'yahoo.de', 'googlemail.com', 'aol.de', 'gmx.de');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'de', 'de', 'de');
}
Provider/pl_PL/Company.php 0000644 00000004543 15152066430 0011473 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('S.A.', 'i syn', 'sp. z o.o.', 'sp. j.', 'sp. p.', 'sp. k.', 'S.K.A', 's. c.', 'P.P.O.F');
protected static $companyPrefix = array('Grupa', 'Fundacja', 'Stowarzyszenie', 'Spółdzielnia');
/**
* @example 'Grupa'
*/
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
/*
* Register of the National Economy
* @link http://pl.wikipedia.org/wiki/REGON
* @return 9 digit number
*/
public static function regon()
{
$weights = array(8, 9, 2, 3, 4, 5, 6, 7);
$regionNumber = static::numberBetween(0, 49) * 2 + 1;
$result = array((int) ($regionNumber / 10), $regionNumber % 10);
for ($i = 2, $size = count($weights); $i < $size; $i++) {
$result[$i] = static::randomDigit();
}
$checksum = 0;
for ($i = 0, $size = count($result); $i < $size; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * $result[$i];
}
$checksum %= 11;
if ($checksum == 10) {
$checksum = 0;
}
$result[] = $checksum;
return implode('', $result);
}
/**
* Register of the National Economy, local entity number
* @link http://pl.wikipedia.org/wiki/REGON
* @return 14 digit number
*/
public static function regonLocal()
{
$weights = array(2, 4, 8, 5, 0, 9, 7, 3, 6, 1, 2, 4, 8);
$result = str_split(static::regon());
for ($i = count($result), $size = count($weights); $i < $size; $i++) {
$result[$i] = static::randomDigit();
}
$checksum = 0;
for ($i = 0, $size = count($result); $i < $size; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * $result[$i];
}
$checksum %= 11;
if ($checksum == 10) {
$checksum = 0;
}
$result[] = $checksum;
return implode('', $result);
}
}
Provider/pl_PL/PhoneNumber.php 0000644 00000000573 15152066430 0012306 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+48 ## ### ## ##',
'0048 ## ### ## ##',
'### ### ###',
'+48 ### ### ###',
'0048 ### ### ###',
'#########',
'(##) ### ## ##',
'+48(##)#######',
'0048(##)#######',
);
}
Provider/pl_PL/Payment.php 0000644 00000012610 15152066430 0011474 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* @var array list of Polish banks, source: http://www.nbp.pl/banki_w_polsce/ewidencja/ewidencja.html
*/
protected static $banks = array(
'251' => 'Aareal Bank Aktiengesellschaft (Spółka Akcyjna) - Oddział w Polsce',
'249' => 'Alior Bank SA',
'247' => 'Banco Espirito Santo de Investimento, S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce',
'238' => 'Banco Mais S.A. (SA) Oddział w Polsce',
'106' => 'Bank BPH SA',
'219' => 'Bank DnB NORD Polska SA',
'203' => 'Bank Gospodarki Żywnościowej SA',
'113' => 'Bank Gospodarstwa Krajowego',
'122' => 'Bank Handlowo - Kredytowy SA (w likwidacji 31.03.92)',
'103' => 'Bank Handlowy w Warszawie SA',
'116' => 'Bank Millennium SA',
'154' => 'Bank Ochrony Środowiska SA',
'260' => 'Bank of China (Luxembourg)S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce',
'221' => 'Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ (Polska) SA',
'132' => 'Bank Pocztowy SA',
'124' => 'Bank Polska Kasa Opieki SA',
'193' => 'BANK POLSKIEJ SPÓŁDZIELCZOŚCI SA',
'109' => 'Bank Zachodni WBK SA',
'224' => 'Banque PSA Finance SA Oddział w Polsce',
'160' => 'BNP PARIBAS BANK POLSKA SA',
'235' => 'BNP PARIBAS SA Oddział w Polsce',
'243' => 'BNP Paribas Securities Services SKAOddział w Polsce',
'229' => 'BPI Bank Polskich Inwestycji SA',
'215' => 'BRE Bank Hipoteczny SA',
'114' => 'BRE Bank SA',
'239' => 'CAIXABANK, S.A. (SPÓŁKA AKCYJNA)ODDZIAŁ W POLSCE',
'254' => 'Citibank Europe plc (Publiczna Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce',
'194' => 'Credit Agricole Bank Polska SA',
'252' => 'CREDIT SUISSE (LUXEMBOURG) S.A. Spółka Akcyjna, Oddział w Polsce',
'236' => 'Danske Bank A/S SA Oddział w Polsce',
'191' => 'Deutsche Bank PBC SA',
'188' => 'Deutsche Bank Polska SA',
'174' => 'DZ BANK Polska SA',
'241' => 'Elavon Financial Services Limited (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce',
'147' => 'Euro Bank SA',
'265' => 'EUROCLEAR Bank SA/NV (Spółka Akcyjna) - Oddział w Polsce',
'207' => 'FCE Bank Polska SA',
'214' => 'Fiat Bank Polska SA',
'253' => 'FM Bank SA',
'248' => 'Getin Noble Bank SA',
'128' => 'HSBC Bank Polska SA',
'195' => 'Idea Bank SA',
'255' => 'Ikano Bank GmbH (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce',
'262' => 'Industrial and Commercial Bank of China (Europe) S.A. (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce',
'105' => 'ING Bank Śląski SA',
'266' => 'Intesa Sanpaolo S.p.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce',
'168' => 'INVEST - BANK SA',
'258' => 'J.P. Morgan Europe Limited Sp. z o.o. Oddział w Polsce',
'158' => 'Mercedes-Benz Bank Polska SA',
'130' => 'Meritum Bank ICB SA',
'101' => 'Narodowy Bank Polski',
'256' => 'Nordea Bank AB SA Oddział w Polsce',
'144' => 'NORDEA BANK POLSKA SA',
'232' => 'Nykredit Realkredit A/S SA - Oddział w Polsce',
'189' => 'Pekao Bank Hipoteczny SA',
'187' => 'Polski Bank Przedsiębiorczości SA',
'102' => 'Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA',
'200' => 'Rabobank Polska SA',
'175' => 'Raiffeisen Bank Polska SA',
'167' => 'RBS Bank (Polska) SA',
'264' => 'RCI Banque Spółka Akcyjna Oddział w Polsce',
'212' => 'Santander Consumer Bank SA',
'263' => 'Saxo Bank A/S Spółka Akcyjna Oddział w Polsce',
'161' => 'SGB-Bank SA',
'237' => 'Skandinaviska Enskilda Banken AB (SA) - Oddział w Polsce',
'184' => 'Societe Generale SA Oddział w Polsce',
'225' => 'Svenska Handelsbanken AB SA Oddział w Polsce',
'227' => 'Sygma Banque Societe Anonyme (SA) Oddział w Polsce',
'216' => 'Toyota Bank Polska SA',
'257' => 'UBS Limited (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce',
'261' => 'Vanquis Bank Limited (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) Oddział w Polsce',
'213' => 'VOLKSWAGEN BANK POLSKA SA',
);
/**
* @example 'Euro Bank SA'
*/
public static function bank()
{
return static::randomElement(static::$banks);
}
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'PL', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
protected static function addBankCodeChecksum($iban, $countryCode = 'PL')
{
if ($countryCode != "PL" || strlen($iban) <= 8) {
return $iban;
}
$checksum = 0;
$weights = array(7, 1, 3, 9, 7, 1, 3);
for ($i = 0; $i < 7; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * (int) $iban[$i];
}
$checksum = $checksum % 10;
return substr($iban, 0, 7) . $checksum . substr($iban, 8);
}
}
Provider/pl_PL/Text.php 0000644 00000602527 15152066430 0011017 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* The Project Gutenberg EBook of Sklepy cynamonowe, by Bruno Schulz
*
* Copyright laws are changing all over the world. Be sure to check the
* copyright laws for your country before downloading or redistributing
* this or any other Project Gutenberg eBook.
*
* This header should be the first thing seen when viewing this Project
* Gutenberg file. Please do not remove it. Do not change or edit the
* header without written permission.
*
* Please read the "legal small print," and other information about the
* eBook and Project Gutenberg at the bottom of this file. Included is
* important information about your specific rights and restrictions in
* how the file may be used. You can also find out about how to make a
* donation to Project Gutenberg, and how to get involved.
*
*
* **Welcome To The World of Free Plain Vanilla Electronic Texts**
*
* **eBooks Readable By Both Humans and By Computers, Since 1971**
*
* *****These eBooks Were Prepared By Thousands of Volunteers!*****
*
*
* Title: Sklepy cynamonowe
*
* Author: Bruno Schulz
*
* Release Date: May, 2005 [EBook #8119]
* [Yes, we are more than one year ahead of schedule]
* [This file was first posted on June 16, 2003]
*
* Edition: 10
*
* Language: Polish
*
* Character set encoding: Codepage 1250
*
* *** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK SKLEPY CYNAMONOWE ***
*
*
*
*
* Produced by Pawel Sobkowiak--Scanned and proofread by
* Polska Biblioteka Internetowa
*
*
*
*
* BRUNO SCHULZ SKLEPY CYNAMONOWE
*
*
* Spis tresci:
*
* SIERPIEŃ NAWIEDZENIE PTAKI MANEKINY TRAKTAT O MANEKINACH ALBO WTÓRA
* KSIĘGA RODZAJU TRAKTAT O MANEKINACH Ciąg dalszy TRAKTAT O MANEKINACH
* Dokończenie NEMROD PAN PAN KAROL SKLEPY CYNAMONOWE ULICA KROKODYLI
* KARAKONY WICHURA NOC WIELKIEGO SEZONU
*
* @see http://www.gutenberg.org/cache/epub/8119/pg8119.txt
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
SIERPIEŃ
1 W lipcu ojciec mój wyjeżdżał do wód i zostawiał mnie z matką i
starszym bratem na pastwę białych od żaru i oszołamiających dni letnich.
Wertowaliśmy, odurzeni światłem, w tej wielkiej księdze wakacji, której
wszystkie karty pałały od blasku i miały na dnie słodki do omdlenia
miąższ złotych gruszek. Adela wracała w świetliste poranki, jak Pomona z
ognia dnia rozżagwionego, wysypując z koszyka barwną urodę słońca--
lśniące, pełne wody pod przejrzystą skórką czereśnie, tajemnicze, czarne
wiśnie, których woń przekraczała to, co ziszczało się w smaku; morele, w
których miąższu złotym był rdzeń długich popołudni; a obok tej czystej
poezji owoców wyładowywała nabrzmiałe siłą i pożywnością płaty mięsa z
klawiaturą żeber cielęcych, wodorosty jarzyn, niby zabite głowonogi i
meduzy--surowy materiał obiadu o smaku jeszcze nie uformowanym i
jałowym, wegetatywne i telluryczne ingrediencje obiadu o zapachu dzikim
i polnym. Przez ciemne mieszkanie na pierwszym piętrze kamienicy w rynku
przechodziło co dzień na wskroś całe wielkie lato: cisza drgających
słojów powietrznych, kwadraty blasku śniące żarliwy swój sen na
podłodze; melodia katarynki, dobyta z najgłębszej złotej żyły dnia; dwa,
trzy takty refrenu, granego gdzieś na fortepianie, wciąż na nowo,
mdlejące w słońcu na białych trotuarach, zagubione w ogniu dnia
głębokiego. Po sprzątaniu Adela zapuszczała cień na pokoje, zasuwając
płócienne story. Wtedy barwy schodziły o oktawę głębiej, pokój napełniał
się cieniem, jakby pogrążony w światło głębi morskiej, jeszcze mętniej
odbity w zielonych zwierciadłach, a cały upał dnia oddychał na storach,
lekko falujących od marzeń południowej godziny. W sobotnie popołudnia
wychodziłem z matką na spacer. Z półmroku sieni wstępowało się od razu w
słoneczną kąpiel dnia. Przechodnie, brodząc w złocie, mieli oczy
zmrużone od żaru, jakby zalepione miodem, a podciągnięta górna warga
odsłaniała im dziąsła i zęby. I wszyscy brodzący w tym dniu złocistym
mieli ów grymas skwaru, jak gdyby słońce nałożyło swym wyznawcom jedną i
tę samą maskę--złotą maskę bractwa słonecznego; i wszyscy, którzy szli
dziś ulicami, spotykali się, mijali, starcy i młodzi, dzieci i kobiety,
pozdrawiali się w przejściu tą maską, namalowaną grubą, złotą farbą na
twarzy, szczerzyli do siebie ten grymas bakchiczny--barbarzyńską maskę
kultu pogańskiego. Rynek był pusty i żółty od żaru, wymieciony z kurzu
gorącymi wiatrami, jak biblijna pustynia. Cierniste akacje, wyrosłe z
pustki żółtego placu, kipiały nad nim jasnym listowiem, bukietami
szlachetnie uczłonkowanych filigranów zielonych, jak drzewa na starych
gobelinach. Zdawało się, że te drzewa afektują wicher, wzburzając
teatralnie swe korony, ażeby w patetycznych przegięciach ukazać
wytwomość wachlarzy listnych o srebrzystym podbrzuszu, jak futra
szlachetnych lisic. Stare domy, polerowane wiatrami wielu dni, zabawiały
się refleksami wielkiej atmosfery, echami, wspomnieniami barw,
rozproszonymi w głębi kolorowej pogody. Zdawało się, że całe generacje
dni letnich (jak cierpliwi sztukatorzy, obijający stare fasady z pleśni
tynku) obtłukiwały kłamliwą glazurę, wydobywając z dnia na dzień
wyraźniej prawdziwe oblicze domów, fizjonomię losu i życia, które
formowało je od wewnątrz. Teraz okna, oślepione blaskiem pustego placu,
spały; balkony wyznawały niebu swą pustkę; otwarte sienie pachniały
chłodem i winem. Kupka obdartusów, ocalała w kącie rynku przed płomienną
miotłą upału, oblegała kawałek muru, doświadczając go wciąż na nowo
rzutami guzików i monet, jak gdyby z horoskopu tych metalowych krążków
odczytać można było prawdziwą tajemnicę muru, porysowanego hieroglifami
rys i pęknięć. Zresztą rynek był pusty. Oczekiwało się, że przed tę sień
sklepioną z beczkami winiarza podjedzie w cieniu chwiejących się akacyj
osiołek Samarytanina, prowadzony za uzdę, a dwóch pachołków zwlecze
troskliwie chorego męża z rozpalonego siodła, ażeby go po chłodnych
schodach wnieść ostrożnie na pachnące szabasem piętro. Tak wędrowaliśmy
z matką przez dwie słoneczne strony rynku, wodząc nasze załamane cienie
po wszystkich domach, jak po klawiszach. Kwadraty bruku mijały powoli
pod naszymi miękkimi i płaskimi krokami--jedne bladoróżowe jak skóra
ludzka, inne złote i sine, wszystkie płaskie, ciepłe, aksamitne na
słońcu, jak jakieś twarze słoneczne, zadeptane stopami aż do niepoznaki,
do błogiej nicości. Aż wreszcie na rogu ulicy Stryjskiej weszliśmy w
cień apteki. Wielka bania z sokiem malinowym w szerokim oknie aptecznym
symbolizowała chłód balsamów, którym każde cierpienie mogło się tam
ukoić. I po paru jeszcze domach ulica nie mogła już utrzymać nadal
decorum miasta, jak chłop, który wracając do wsi rodzimej, rozdziewa się
po drodze z miejskiej swej elegancji, zamieniając się powoli, w miarę
zbliżania do wsi, w obdartusa wiejskiego. Przedmiejskie domki tonęły
wraz z oknami, zapadnięte w bujnym i zagmatwanym kwitnieniu małych
ogródków. Zapomniane przez wielki dzień, pleniły się bujnie i cicho
wszelkie ziela, kwiaty i chwasty, rade z tej pauzy, którą prześnić mogły
za marginesem czasu, na rubieżach nieskończonego dnia. Ogromny
słonecznik, wydźwignięty na potężnej łodydze i chory na elephantiasis,
czekał w żółtej żałobie ostatnich, smutnych dni żywota, uginając się pod
przerostem potwornej korpulencji. Ale naiwne przedmiejskie dzwonki i
perkalikowe, niewybredne kwiatuszki stały bezradne w swych
nakrochmalonych, różowych i białych koszulkach, bez zrozumienia dla
wielkiej tragedii słonecznika.
2 Splątany gąszcz traw, chwastów, zielska i bodiaków buzuje w ogniu
popołudnia. Huczy rojowiskiem much popołudniowa drzemka ogrodu. Złote
ściernisko krzyczy w słońcu, jak ruda szarańcza; w rzęsistym deszczu
ognia wrzeszczą świerszcze; strąki nasion eksplodują cicho, jak koniki
polne. A ku parkanowi kożuch traw podnosi się wypukłym garbem-pagórem,
jak gdyby ogród obrócił się we śnie na drugą stronę i grube jego,
chłopskie bary oddychają ciszą ziemi. Na tych barach ogrodu niechlujna,
babska bujność sierpnia wyolbrzymiała w głuche zapadliska ogromnych
łopuchów, rozpanoszyła się płatami włochatych blach listnych, wybujałymi
ozorami mięsistej zieleni. Tam te wyłupiaste pałuby łopuchów wybałuszyły
się jak babska szeroko rozsiadłe, na wpół pożarte przez własne oszalałe
spódnice. Tam sprzedawał ogród za darmo najtańsze krupy dzikiego bzu,
śmierdzącą mydłem, grubą kaszę babek, dziką okowitę mięty i wszelką
najgorszą tandetę sierpniową. Ale po drugiej stronie parkanu, za tym
matecznikiem lata, w którym rozrosła się głupota zidiociałych chwastów,
było śmietnisko zarosło dziko bodiakiem. Nikt nie wiedział, że tam
właśnie odprawiał sierpień tego lata swoją wielką pogańską orgię. Na tym
śmietnisku, oparte o parkan i zarośnięte dzikim bzem, stało łóżko
skretyniałej dziewczyny Tłui. Tak nazywaliśmy ją wszyscy. Na kupie
śmieci i odpadków, starych garnków, pantofli, rumowiska i gruzu stało
zielono pomalowane łóżko, podparte zamiast brakującej nogi dwiema
starymi cegłami. Powietrze nad tym rumowiskiem, zdziczałe od żaru, cięte
błyskawicami lśniących much końskich, rozwścieczonych słońcem,
trzeszczało jak od nie widzianych grzechotek, podniecając do szału.
Tłuja siedzi przykucnięta wśród żółtej pościeli i szmat. Wielka jej
głowa jeży się wiechciem czarnych włosów. Twarz jej jest kurczliwa jak
miech harmonii. Co chwila grymas płaczu składa tę harmonię w tysiąc
poprzecznych fałd, a zdziwienie rozciąga ją z powrotem, wygładza fałdy,
odsłania szparki drobnych oczu i wilgotne dziąsła z żółtymi zębami pod
ryjowatą, mięsistą wargą. Mijają godziny pełne żaru i nudy, podczas
których Tłuja gaworzy półgłosem, drzemie, zrzędzi z cicha i chrząka.
Muchy obsiadają nieruchomą gęstym rojem. Ale z nagła ta cała kupa
brudnych gałganów, szmat i strzępów zaczyna poruszać się, jakby ożywiona
chrobotem lęgnących się w niej szczurów. Muchy budzą się spłoszone i
podnoszą wielkim, huczącym rojem, pełnym wściekłego bzykania, błysków i
migotań. I podczas gdy gałgany zsypują się na ziemię i rozbiegają po
śmietnisku jak spłoszone szczury, wygrzebuje się z nich, odwija zwolna
jądro, wyłuszcza się rdzeń śmietniska: na wpół naga i ciemna kretynka
dźwiga się powoli i staje, podobna do bożka pogańskiego, na krótkich
dziecinnych nóżkach, a z napęczniałej napływem złości szyi, z
poczerwieniałej, ciemniejącej od gniewu twarzy, na której jak malowidła
barbarzyńskie wykwitają arabeski nabrzmiałych żył, wyrywa się wrzask
zwierzęcy, wrzask chrapliwy, dobyty ze wszystkich bronchij i piszczałek
tej półzwierzęcej-półboskiej piersi. Bodiaki, spalone słońcem, krzyczą,
łopuchy puchną i pysznią się bezwstydnym mięsem, chwasty ślinią się
błyszczącym jadem, a kretynka, ochrypła od krzyku, w konwulsji dzikiej
uderza mięsistym łonem z wściekłą zapalczywością w pień bzu dzikiego,
który skrzypi cicho pod natarczywością tej rozpustnej chuci, zaklinany
całym tym nędzarskim chórem do wynaturzonej, pogańskiej płodności. Matka
Tłui wynajmuje się gospodyniom do szorowania podłóg. Jest to mała, żółta
jak szafran kobieta i szafranem zaprawia też podłogi, jodłowe stoły,
ławy i szlabany, które w izbach ubogich ludzi zmywa. Raz zaprowadziła
mnie Adela do domu tej starej Maryśki. Była wczesna poranna godzina,
weszliśmy do małej izby niebiesko bielonej, z ubitą polepą glinianą na
podłodze, na której leżało wczesne słońce, jaskrawożółte w tej ciszy
porannej, odmierzanej przeraźliwym szczękiem chłopskiego zegara na
ścianie. W skrzyni na słomie leżała głupia Maryśka, blada jak opłatek i
cicha jak rękawiczka, z której wysunęła się dłoń. I jakby korzystając z
jej snu, gadała cisza, żółta, jaskrawa, zła cisza, monologowała, kłóciła
się, wygadywała głośno i ordynarnie swój maniacki monolog. Czas Maryśki
- czas więziony w jej duszy, wystąpił z niej straszliwie rzeczywisty i
szedł samopas przez izbę, hałaśliwy, huczący, piekielny, rosnący w
jaskrawym milczeniu poranka z głośnego młyna-zegara, jak zła mąka, sypka
mąka, głupia mąka wariatów.
3 W jednym z tych domków, otoczonym sztachetami brązowej barwy, tonącym
w bujnej zieleni ogródka, mieszkała ciotka Agata. Wchodząc do niej,
mijaliśmy w ogrodzie kolorowe szklane kule, tkwiące na tyczkach, różowe,
zielone i fioletowe, w których zaklęte były całe świetlane i jasne
światy, jak te idealne i szczęśliwe obrazy zamknięte w niedościgłej
doskonałości baniek mydlanych. W półciemnej sieni ze starymi
oleodrukami, pożartymi przez pleśń i oślepłymi od starości,
odnajdowaliśmy znany nam zapach. W tej zaufanej starej woni mieściło się
w dziwnie prostej syntezie życie tych ludzi, alembik rasy, gatunek krwi
i sekret ich losu, zawarty niedostrzegalnie w codziennym mijaniu ich
własnego, odrębnego czasu. Stare, mądre drzwi, których ciemne
westchnienia wpuszczały i wypuszczały tych ludzi, milczący świadkowie
wchodzenia i wychodzenia matki, córek i synów--otworzyły się bezgłośnie
jak odrzwia szafy i weszliśmy w ich życie. Siedzieli jakby w cieniu
swego losu i nie bronili się--w pierwszych niezręcznych gestach
wydalinam swoją tajemnicę. Czyż nie byliśmy krwią i losem spokrewnieni z
nimi? Pokój był ciemny i aksamitny od granatowych obić ze złotym
deseniem, lecz echo dnia płomiennego drgało i tutaj jeszcze mosiądzem na
ramach obrazów, na klamkach i listwach złotych, choć przepuszczone przez
gęstą zieleń ogrodu. Spod ściany podniosła się ciotka Agata, wielka i
bujna, o mięsie okrągłym i białym, centkowanym rudą rdzą piegów.
Przysiedliśmy się do nich, jakby na brzeg ich losu, zawstydzeni trochę
tą bezbronnością, z jaką wydali się nam bez zastrzeżeń, i piliśmy wodę z
sokiem różanym, napój przedziwny, w którym znalazłem jakby najgłębszą
esencję tej upalnej soboty. Ciotka narzekała. Był to zasadniczy ton jej
rozmów, głos tego mięsa białego i płodnego, bujającego już jakby poza
granicami osoby, zaledwie luźnie utrzymywanej w skupieniu, w więzach
formy indywidualnej, i nawet w tym skupieniu już zwielokrotnionej,
gotowej rozpaść się, rozgałęzić, rozsypać w rodzinę. Była to płodność
niemal samoródcza, kobiecość pozbawiona hamulców i chorobliwie wybujała.
Zdawało się, że sam aromat męskości, zapach dymu tytoniowego, dowcip
kawalerski mógł dać impuls tej zaognionej kobiecości do rozpustnego
dzieworództwa. I właściwie wszystkie jej skargi na męża, na służbę, jej
troski o dzieci były tylko kapryszeniem i dąsaniem się nie zaspokojonej
płodności, dalszym ciągiem tej opryskliwej, gniewnej i płaczliwej
kokieterii, którą nadaremnie doświadczała męża. Wuj Marek, mały,
zgarbiony, o twarzy wyjałowionej z płci, siedział w swym szarym
bankructwie, pogodzony z losem, w cieniu bezgranicznej pogardy, w którym
zdawał się wypoczywać. W jego szarych oczach tlił się daleki żar ogrodu,
rozpięty w oknie. Czasem próbował słabym ruchem robić jakieś
zastrzeżenia, stawiać opór, ale fala samowystarczalnej kobiecości
odrzucała na bok ten gest bez znaczenia, przechodziła triumfalnie mimo
niego, zalewała szerokim swym strumieniem słabe podrygi męskości. Było
coś tragicznego w tej płodności niechlujnej i nieumiarkowanej, była
nędza kreatury walczącej na granicy nicości i śmierci, był jakiś heroizm
kobiecości triumfującej urodzajnością nawet nad kalectwem natury, nad
insuficjencją mężczyzny. Ale potomstwo ukazywało rację tej paniki
macierzyńskiej, tego szału rodzenia, który wyczerpywał się w płodach
nieudanych, w efemerycznej generacji fantomów bez krwi i twarzy. Weszła
Łucja, średnia, z głową nazbyt rozkwitłą i dojrzałą na dziecięcym i
pulchnym ciele o mięsie białym i delikatnym. Podała mi rączkę lalkowatą,
jakby dopiero pączkującą, i zakwitła od razu całą twarzą, jak piwonia
przelewająca się pełnią różową. Nieszczęśliwa z powodu swych rumieńców,
które bezwstydnie mówiły o sekretach menstruacji, przymykała oczy i
płoniła się jeszcze bardziej pod dotknięciem najobojętniejszego pytania,
gdyż każde zawierało tajną aluzję do jej nadwrażliwego panieństwa. Emil,
najstarszy z kuzynów, z jasnoblond wąsem, z twarzą, z której życie zmyło
jakby wszelki wyraz, spacerował tam i z powrotem po pokoju, z rękami w
kieszeniach fałdzistych spodni. Jego strój elegancki i drogocenny nosił
piętno egzotycznych krajów, z których powrócił. Jego twarz, zwiędła i
zmętniała, zdawała się z dnia na dzień zapominać o sobie, stawać się
białą pustą ścianą z bladą siecią żyłek, w których jak linie na zatartej
mapie plątały się gasnące wspomnienia tego burzliwego i zmarnowanego
życia. Był mistrzem sztuk karcianych, palił długie, szlachetne fajki i
pachniał dziwnie zapachem dalekich krajów. Z wzrokiem wędrującym po
dawnych wspomnieniach opowiadał dziwne anegdoty, które w pewnym punkcie
urywały się nagle, rozprzęgały i rozwiewały w nicość. Wodziłem za nim
tęsknym wzrokiem, pragnąc, by zwrócił na mnie uwagę i wybawił mnie z
udręki nudów. I w samej rzeczy zdawało mi się, że mrugnął na mnie
oczyma, wychodząc do drugiego pokoju. Podążyłem za nim. Siedział nisko
na małej kozetce, z kolanami krzyżującymi się niemal na wysokości głowy,
łysej jak kula bilardowa. Zdawało się, że to ubranie samo leży,
fałdziste, zmięte, przerzucone przez fotel. Twarz jego była jak
tchnienie twarzy--smuga, którą nieznany przechodzień zostawił w
powietrzu. Trzymał w bladych, emaliowanych błękitnie dłoniach portfel, w
którym coś oglądał. Z mgły twarzy wyłoniło się z trudem wypukłe bielmo
bladego oka, wabiąc mnie figlarnym mruganiem. Czułem doń nieprzepartą
sympatię. Wziął mnie między kolana i tasując przed mymi oczyma wprawnymi
dłońmi fotografie, pokazywał wizerunki nagich kobiet i chłopców w
dziwnych pozycjach. Stałem oparty o niego bokiem i patrzyłem na te
delikatne ciała ludzkie dalekimi, niewidzącymi oczyma, gdy fluid
niejasnego wzburzenia, którym nagle zmętniało powietrze, doszedł do mnie
i zbiegł mię dreszczem niepokoju, falą nagłego zrozumienia. Ale
tymczasem ta mgiełka uśmiechu, która się zarysowała pod miękkim i
pięknym jego wąsem, zawiązek pożądania, który napiął się na jego
skroniach pulsującą żyłą, natężenie trzymające przez chwilę jego rysy w
skupieniu--upadły z powrotem w nicość i twarz odeszła w nieobecność,
zapomniała o sobie, rozwiała się,
NAWIEDZENIE 1 Już wówczas miasto nasze popadało coraz bardziej w
chroniczną szarość zmierzchu, porastało na krawędziach liszajem cienia,
puszystą pleśnią i mchem koloru żelaza. Ledwo rozpowity z brunatnych
dymów i mgieł poranka--przechylał się dzień od razu w niskie
bursztynowe popołudnie, stawał się przez chwilę przezroczysty i złoty
jak ciemne piwo, ażeby potem zejść pod wielokrotnie rozczłonkowane,
fantastyczne sklepienia kolorowych i rozległych nocy. Mieszkaliśmy w
rynku, w jednym z tych ciemnych domów o pustych i ślepych fasadach,
które tak trudno od siebie odróżnić. Daje to powód do ciągłych omyłek.
Gdyż wszedłszy raz w niewłaściwą sień na niewłaściwe schody, dostawało
się zazwyczaj w prawdziwy labirynt obcych mieszkań, ganków,
niespodzianych wyjść na obce podwórza i zapominało się o początkowym
celu wyprawy, ażeby po wielu dniach, wracając z manowców dziwnych i
splątanych przygód, o jakimś szarym świcie przypomnieć sobie wśród
wyrzutów sumienia dom rodzinny. Pełne wielkich szaf, głębokich kanap,
bladych luster i tandetnych palm sztucznych mieszkanie nasze coraz
bardziej popadało w stan zaniedbania wskutek opieszałości matki,
przesiadującej w sklepie, i niedbalstwa smukłonogiej Adeli, która nie
nadzorowana przez nikogo, spędzała dnie przed lustrami na rozwlekłej
toalecie, zostawiając wszędzie ślady w postaci wyczesanych włosów,
grzebieni, porzuconych pantofelków i gorsetów. Mieszkanie to nie
posiadało określonej liczby pokojów, gdyż nie pamiętano, ile z nich
wynajęte było obcym lokatorom. Nieraz otwierano przypadkiem którąś z
tych izb zapomnianych i znajdowano ją pustą; lokator dawno się
wyprowadził, a w nietkniętych od miesięcy szufladach dokonywano
niespodzianych odkryć. W dolnych pokojach mieszkali subiekci i nieraz w
nocy budziły nas ich jęki, wydawane pod wpływem zmory sennej. W zimie
była jeszcze na dworze głucha noc, gdy ojciec schodził do tych zimnych i
ciemnych pokojów, płosząc przed sobą świecą stada cieni, ulatujących
bokami po podłodze i ścianach; szedł budzić ciężko chrapiących z
twardego jak kamień snu. W świetle pozostawionej przezeń świecy wywijali
się leniwie z brudnej pościeli, wystawiali, siadając na łóżkach, bose i
brzydkie nogi i z skarpetką w ręce oddawali się jeszcze przez chwilę
rozkoszy ziewania--ziewania przeciągniętego aż do lubieżności, do
bolesnego skurczu podniebienia, jak przy tęgich wymiotach. W kątach
siedziały nieruchomo wielkie karakony, wyogromnione własnym cieniem,
którym obarczała każdego płonąca świeca i który nie odłączał się od nich
i wówczas, gdy któryś z tych płaskich, bezgłowych kadłubów z nagła
zaczynał biec niesamowitym, pajęczym biegiem. W tym czasie ojciec mój
zaczął zapadać na zdrowiu. Bywało już w pierwszych tygodniach tej
wczesnej zimy, że spędzał dnie całe w łóżku, otoczony flaszkami,
pigułkami i księgami handlowymi, które mu przynoszono z kontuaru. Gorzki
zapach choroby osiadał na dnie pokoju, którego tapety gęstwiały
ciemniejszym splotem arabesek. Wieczorami, gdy matka przychodziła ze
sklepu, bywał podniecony i skłonny do sprzeczek, zarzucał jej
niedokładności w prowadzeniu rachunków, dostawał wypieków i zapalał się
do niepoczytalności. Pamiętam, iż raz, obudziwszy się ze snu późno w
nocy, ujrzałem go, jak w koszuli i boso biegał tam i z powrotem po
skórzanej kanapie, dokumentując w ten sposób swą irytację przed bezradną
matką. W inne dni bywał spokojny i skupiony i pogrążał się zupełnie w
swych księgach, zabłąkany głęboko w labiryntach zawiłych obliczeń. Widzę
go w świetle kopcącej lampy, przykucniętego wśród poduszek, pod wielkim
rzeźbionym nadgłowiem łóżka, z ogromnym cieniem od głowy na ścianie,
kiwającego się w bezgłośnej medytacji. Chwilami wynurzał głowę z tych
rachunków, jakby dla zaczerpnięcia tchu, otwierał usta, mlaskał z
niesmakiem językiem, który był suchy i gorzki, i rozglądał się
bezradnie, jakby czegoś szukając. Wówczas bywało, że zbiegał po cichu z
łóżka w kąt pokoju, pod ścianę, na której wisiał zaufany instrument. Był
to rodzaj klepsydry wodnej albo wielkiej fioli szklanej, podzielonej na
uncje i napełnionej ciemnym fluidem. Mój ojciec łączył się z tym
instrumentem długą kiszką gumową, jakby krętą, bolesną pępowiną, i tak
połączony z żałosnym przyrządem--nieruchomiał w skupieniu, a oczy jego
ciemniały, zaś na twarz przybladłą występował wyraz cierpienia czy
jakiejś występnej rozkoszy. Potem znów przychodziły dni cichej skupionej
pracy, przeplatanej samotnymi monologami. Gdy tak siedział w świetle
lampy stołowej, wśród poduszek wielkiego łoża, a pokój ogromniał górą w
cieniu umbry, który go łączył z wielkim żywiołem nocy miejskiej za oknem
- czuł, nie patrząc, że przestrzeń obrasta go pulsującą gęstwiną tapet,
pełną szeptów, syków i seplenień. Słyszał, nie patrząc, tę zmowę pełną
porozumiewawczych mrugnięć perskich oczu, rozwijających się wśród
kwiatów małżowin usznych, które słuchały, i ciemnych ust, które się
uśmiechały. Wówczas pogrążał się pozornie jeszcze bardziej w pracę,
liczył i sumował, bojąc się zdradzić ten gniew, który w nim wzbierał, i
walcząc z pokusą, żeby z nagłym krzykiem nie rzucić się na oślep za
siebie i nie pochwycić pełnych garści tych kędzierzawych arabesek, tych
pęków oczu i uszu, które noc wyroiła ze siebie i które rosły i
zwielokrotniały się, wymajaczając coraz nowe pędy i odnogi z
macierzystego pępka ciemności. I uspokajał się dopiero, gdy z odpływem
nocy tapety więdły, zwijały się, gubiły liście i kwiaty i przerzedzały
się jesiennie, przepuszczając dalekie świtanie. Wtedy wśród świergotu
tapetowych ptaków, w żółtym zimowym świcie zasypiał na parę godzin
gęstym, czarnym snem. Od dni, od tygodni, gdy zdawał się być pogrążonym
w zawiłych konto-korrentach--myśl jego zapuszczała się tajnie w
labirynty własnych wnętrzności. Wstrzymywał oddech i nasłuchiwał. I gdy
wzrok jego wracał zbielały i mętny z tamtych głębin, uspokajał go
uśmiechem. Nie wierzył jeszcze i odrzucał jak absurd te uroszczenia, te
propozycje, które nań napierały. Za dnia były to jakby rozumowania i
perswazje, długie, monotonne rozważania prowadzone półgłosem i pełne
humorystycznych interiudiów, filuternych przekomarzań. Ale nocą
podnosiły się te głosy namiętniej. Żądanie wracało coraz wyraźniej i
doniosłej i słyszeliśmy, jak rozmawiał z Bogiem, prosząc się jak gdyby i
wzbraniając przed czymś, co natarczywie żądało i domagało się. Aż pewnej
nocy podniósł się ten głos groźnie i nieodparcie, żądając, aby mu dał
świadectwo usty i wnętrznościami swymi. I usłyszeliśmy, jak duch weń
wstąpił, jak podnosi się z łóżka, długi i rosnący gniewem proroczym,
dławiąc się hałaśliwymi słowy, które wyrzucał jak mitralieza.
Słyszeliśmy łomot walki i jęk ojca, jęk tytana ze złamanym biodrem,
który jeszcze urąga. Nie widziałem nigdy proroków Starego Testamentu,
ale na widok tego męża, którego gniew boży obalił, rozkraczonego szeroko
na ogromnym porcelanowym urynale, zakrytego wichrem ramion, chmurą
rozpaczliwych łamańców, nad którymi wyżej jeszcze unosił się głos jego,
obcy i twardy--zrozumiałem gniew boży świętych mężów. Był to dialog
groźny jak mowa piorunów. Łamańce rak jego rozrywały niebo na sztuki, a
w szczelinach ukazywała się twarz Jehowy, wzdęta gniewem i plująca
przekleństwa. Nie patrząc widziałem go, groźnego Demiurga, jak leżąc na
ciemnościach jak na Synaju, wsparłszy potężne dłonie na karniszu
firanek, przykładał ogromną twarz do górnych szyb okna, na których
płaszczył się potwornie mięsisty nos jego. Słyszałem jego głos w
przerwach proroczej tyrady mego ojca, słyszałem te potężne warknięcia
wzdętych warg, od których szyby brzęczały, mieszające się z wybuchami
zaklęć, lamentów, gróźb mego ojca. Czasami głosy przycichały i zżymały
się z cicha jak gaworzenie wiatru w nocnym kominie, to znowu wybuchały
wielkim zgiełkliwym hałasem, burzą zmieszanych szlochów i przekleństw. Z
nagła otworzyło się okno ciemnym ziewnięciem i płachta ciemności wionęła
przez pokój. W świetle błyskawicy ujrzałem ojca mego w rozwianej
bieliźnie, jak ze straszliwym przekleństwem wylewał potężnym chlustem w
okno zawartość nocnika w noc szumiącą jak muszla. 2 Mój ojciec powoli
zanikał, wiądł w oczach. Przykucnięty pod wielkimi poduszkami, dziko
nastroszony kępami siwych włosów, rozmawiał z sobą półgłosem, pogrążony
cały w jakieś zawiłe wewnętrzne afery. Zdawać się mogło, że osobowość
jego rozpadła się na wiele pokłóconych i rozbieżnych jaźni, gdyż kłócił
się ze sobą głośno, pertraktował usilnie i namiętnie, przekonywał i
prosił, to znowu zdawał się przewodniczyć zgromadzeniu wielu
interesantów, których usiłował z całym nakładem żarliwości i swady
pogodzić. Ale za każdym razem te hałaśliwe zebrania, pełne gorących
temperamentów, rozpryskiwały się przy końcu, wśród klątw, złorzeczeń i
obelg. Potem przyszedł okres jakiegoś uciszenia, ukojenia wewnętrznego,
błogiej pogody ducha. Znowu wielkie folianty rozłożone były na łóżku, na
stole, na podłodze i jakiś benedyktyński spokój pracy zalegał w świetle
lampy nad białą pościelą łóżka, nad pochyloną siwą głową mego ojca. Ale
gdy matka późnym wieczorem wracała ze sklepu, ojciec ożywiał się,
przywoływał ją do siebie i z dumą pokazywał jej świetne, kolorowe
odbijanki, którymi skrzętnie wylepił stronice księgi głównej.
Zauważyliśmy wówczas wszyscy, że ojciec zaczął z dnia na dzień maleć jak
orzech, który zsycha się wewnątrz łupiny. Zanikowi temu nie towarzyszył
bynajmniej upadek sił. Przeciwnie, stan jego zdrowia, humor, ruchliwość
zdawały się poprawiać. Często śmiał się teraz głośno i szczebiotliwie,
zanosił się wprost od śmiechu, albo też pukał w łóżko i odpowiadał sobie
„proszę” w różnych tonacjach, całymi godzinami. Od czasu do czasu złaził
z łóżka, wspinał się na szafę i przykucnięty pod sufitem porządkował coś
w starych gratach, pełnych rdzy i kurzu. Niekiedy ustawiał sobie dwa
krzesła naprzeciw siebie i wspierając się rękami o poręcze, bujał się
nogami wstecz i naprzód, szukając rozpromienionymi oczyma w naszych
twarzach wyrazów podziwu i zachęty. Z Bogiem, zdaje się, pogodził się
zupełnie. Niekiedy w nocy ukazywała się twarz brodatego Demiurga w oknie
sypialni, oblana ciemną purpurą bengalskiego światła, i patrzyła przez
chwilę dobrotliwie na uśpionego głęboko, którego śpiewne chrapanie
zdawało się wędrować daleko po nieznanych obszarach światów sennych.
Podczas długich, półciemnych popołudni tej późnej zimy ojciec mój
zapadał od czasu do czasu na całe godziny w gęsto zastawione gratami
zakamarki, szukając czegoś zawzięcie. I nieraz bywało podczas obiadu,
gdy zasiadaliśmy wszyscy do stołu, brakło ojca. Wówczas matka musiała
długo wołać „Jakubie!” i stukać łyżką w stół, zanim wylazł z jakiejś
szafy, oblepiony szmatami pajęczyny i kurzu, z wzrokiem nieprzytomnym i
pogrążonym w zawiłych, a jemu tylko wiadomych sprawach, które go
zaprzątały. Czasem wdrapywał się na karnisz i przybierał nieruchomą pozę
symetrycznie do wielkiego wypchanego sępa, który po drugiej stronie okna
zawieszony był na ścianie. W tej nieruchomej, przykucniętej pozie, z
wzrokiem zamglonym i z miną chytrze uśmiechniętą trwał godzinami, ażeby
z nagła przy czyimś wejściu zatrzepotać rękoma jak skrzydłami i zapiać
jak kogut. Przestaliśmy zwracać uwagę na te dziwactwa, w które się z
dnia na dzień głębiej wplątywał. Wyzbyty jakby zupełnie cielesnych
potrzeb, nie przyjmując tygodniami pokarmu, pogrążał się z dniem każdym
głębiej w zawiłe i dziwaczne afery, dla których nie mieliśmy
zrozumienia. Niedosięgły dla naszych perswazji i próśb, odpowiadał
urywkami swego wewnętrznego monologu, którego przebiegu nic z zewnątrz
zmącić nie mogło. Wiecznie zaaferowany, chorobliwie ożywiony, z
wypiekami na suchych policzkach nie zauważał nas i przeoczał.
Przywykliśmy do jego nieszkodliwej obecności, do jego cichego
gaworzenia, do tego dziecinnego, w sobie zatopionego świegotu, którego
trele przebiegały niejako na marginesie naszego czasu. Wtedy już znikał
niekiedy na wiele dni, podziewał się gdzieś w zapadłych zakamarkach
mieszkania i nie można go było znaleźć. Stopniowo te zniknięcia
przestały sprawiać na nas wrażenie, przywykliśmy do nich i kiedy po
wielu dniach znów się pojawiał, o parę cali mniejszy i chudszy, nie
zatrzymywało to na dłużej naszej uwagi. Przestaliśmy po prostu brać go w
rachubę, tak bardzo oddalił się od wszystkiego, co ludzkie i co
rzeczywiste. Węzeł po węźle odluźniał się od nas, punkt po punkcie gubił
związki łączące go ze wspólnotą ludzką. To, co jeszcze z niego
pozostało, to trochę cielesnej powłoki i ta garść bezsensownych dziwactw
- mogły zniknąć pewnego dnia, tak samo nie zauważone jak szara kupka
śmieci, gromadząca się w kącie, którą Adela co dzień wynosiła na
śmietnik.
PTAKI Nadeszły żółte, pełne nudy dni zimowe. Zrudziałą ziemię pokrywał
dziurawy, przetarty, za krótki obrus śniegu. Na wiele dachów nie
starczyło go i stały czarne lub rdzawe, gontowe strzechy i arki kryjące
w sobie zakopcone przestrzenie strychów--czarne, zwęglone katedry,
najeżone żebrami krokwi, płatwi i bantów--ciemne płuca wichrów
zimowych. Każdy świt odkrywał nowe kominy i dymniki, wyrosłe w nocy,
wydęte przez wicher nocny, czarne piszczałki organów diabelskich.
Kominiarze nie mogli opędzić się od wron, które na kształt żywych
czarnych liści obsiadały wieczorem gałęzie drzew pod kościołem, odrywały
się znów, trzepocąc, by wreszcie przylgnąć, każda do właściwego miejsca
na właściwej gałęzi, a o świcie ulatywały wielkimi stadami--tumany
sadzy, płatki kopciu, falujące i fantastyczne, plamiąc migotliwym
krakaniem mętnożółte smugi świtu. Dni stwardniały od zimna i nudy, jak
zeszłoroczne bochenki chleba. Napoczynano je tępymi nożami, bez apetytu,
z leniwą sennością. Ojciec nie wychodził już z domu. Palił w piecach,
studiował nigdy niezgłębioną istotę ognia, wyczuwał słony, metaliczny
posmak i wędzony zapach zimowych płomieni, chłodną pieszczotę
salamander, liżących błyszczącą sadzę w gardzieli komina. Z zamiłowaniem
wykonywał w owych dniach wszystkie reparatury w górnych regionach
pokoju. O każdej porze dnia można go było widzieć, jak--przykucnięty na
szczycie drabiny--majstrował coś przy suficie, przy kamiszach wysokich
okien, przy kulach i łańcuchach lamp wiszących. Zwyczajem malarzy
posługiwał się drabiną jak ogromnymi szczudłami i czuł się dobrze w tej
ptasiej perspektywie, w pobliżu malowanego nieba, arabesek i ptaków
sufitu. Od spraw praktycznego życia oddalał się coraz bardziej. Gdy
matka, pełna troski i zmartwienia z powodu jego stanu, starała się go
wciągnąć w rozmowę o interesach, o płatnościach najbliższego „ultimo”,
słuchał jej z roztargnieniem, pełen niepokoju, z drgawkami w nieobecnej
twarzy. I bywało, że przerywał jej nagle zaklinającym gestem ręki, ażeby
pobiec w kąt pokoju, przylgnąć uchem do szpary w podłodze i z
podniesionymi palcami wskazującymi obu rąk, wyrażającymi najwyższą
ważność badania--nasłuchiwać. Nie rozumieliśmy wówczas jeszcze smutnego
tła tych ekstrawagancji, opłakanego kompleksu, który dojrzewał w głębi.
Matka nie miała nań żadnego wpływu, natomiast wielką czcią i uwagą
darzył Adelę. Sprzątanie pokoju było dlań wielką i ważną ceremonią,
której nie zaniedbywał nigdy być świadkiem, śledząc z mieszaniną strachu
i rozkosznego dreszczu wszystkie manipulacje Adeli. Wszystkim jej
czynnościom przypisywał głębsze, symboliczne znaczenie. Gdy dziewczyna
młodymi i śmiałymi ruchami posuwała szczotkę na długim drążku po
podłodze, było to niemal ponad jego siły. Z oczu jego lały się wówczas
łzy, twarz zanosiła się od cichego śmiechu, a ciałem wstrząsał rozkoszny
spazm orgazmu. Jego wrażliwość na łaskotki dochodziła do szaleństwa.
Wystarczyło, by Adela skierowała doń palec ruchem oznaczającym
łaskotanie, a już w dzikim popłochu uciekał przez wszystkie pokoje,
zatrzaskując za sobą drzwi, by wreszcie w ostatnim paść brzuchem na
łóżko i wić się w konwulsjach śmiechu pod wpływem samego obrazu
wewnętrznego, któremu nie mógł się oprzeć. Dzięki temu miała Adela nad
ojcem władzę niemal nieograniczoną. W tym to czasie zauważyliśmy u ojca
po raz pierwszy namiętne zainteresowanie dla zwierząt. Była to
początkowo namiętność myśliwego i artysty zarazem, była może także
głębsza, zoologiczna sympatia kreatury dla pokrewnych, a tak odmiennych
form życia, eksperymentowanie w nie wypróbowanych rejestrach bytu.
Dopiero w późniejszej fazie wzięła sprawa ten niesamowity, zaplątany,
głęboko grzeszny i przeciwny naturze obrót, którego lepiej nie wywlekać
na światło dzienne. Zaczęło się to od wylęgania jaj ptasich. Z wielkim
nakładem trudu i pieniędzy sprowadzał ojciec z Hamburga, z Holandii, z
afrykańskich stacji zoologicznych zapłodnione jaja ptasie, które dawał
do wylęgania ogromnym kurom belgijskim. Był to proceder nader zajmujący
i dla mnie--to wykluwanie się piskląt, prawdziwych dziwotworów w
kształcie i ubarwieniu. Nie podobna było dopatrzyć się w tych monstrach
o ogromnych, fantastycznych dziobach, które natychmiast po urodzeniu
rozdzierały się szeroko, sycząc żarłocznie czeluściami gardła, w tych
jaszczurach o wątłym, nagim ciele garbusów--przyszłych pawi, bażantów,
głuszców i kondorów. Umieszczony w koszykach, w wacie, smoczy ten pomiot
podnosił na cienkich szyjach ślepe, bielmem zarosle głowy, kwacząc
bezgłośnie z niemych gardzieli. Mój ojciec chodził wzdłuż półek w
zielonym fartuchu, jak ogrodnik wzdłuż inspektów z kaktusami, i wywabiał
z nicości te pęcherze ślepe, pulsujące życiem, te niedołężne brzuchy,
przyjmujące świat zewnętrzny tylko w formie jedzenia, te narośle życia,
pnące się omackiem ku światłu. W parę tygodni później, gdy te ślepe
pączki życia pękły do światła, napełniły się pokoje kolorowym pogwarem,
migotliwym świergotem swych nowych mieszkańców. Obsiadały one karnisze
firanek, gzymsy szaf, gnieździły się w gęstwinie cynowych gałęzi i
arabesek wieloramiennych lamp wiszących. Gdy ojciec studiował wielkie
ornitologiczne kompendia i wertował kolorowe tablice, zdawały się
ulatywać z nich te pierzaste fantazmaty i napełniać pokój kolorowym
trzepotem, płatami purpury, strzępami szafiru, grynszpanu i srebra.
Podczas karmienia tworzyły one na podłodze barwną, falującą grządkę,
dywan żywy, który za czyimś niebacznym wejściem rozpadał się, rozlatywał
w ruchome kwiaty, trzepocące w powietrzu, aby w końcu rozmieścić się w
górnych regionach pokoju. W pamięci pozostał mi szczególnie jeden
kondor, ogromny ptak o szyi nagiej, twarzy pomarszczonej i wybujałej
naroślami. Był to chudy asceta, lama buddyjski, pełen niewzruszonej
godności w całym zachowaniu, kierujący się żelaznym ceremoniałem swego
wielkiego rodu. Gdy siedział naprzeciw ojca, nieruchomy w swej
monumentalnej pozycji odwiecznych bóstw egipskich, z okiem zawleczonym
białawym bielmem, które zasuwał z boku na źrenice, ażeby zamknąć się
zupełnie w kontemplacji swej dostojnej samotności--wydawał się ze swym
kamiennym profilem starszym bratem mego ojca. Ta sama materia ciała,
ścięgien i pomarszczonej twardej skóry, ta sama twarz wyschła i
koścista, te same zrogowaciałe, głębokie oczodoły. Nawet ręce, silne w
węzłach, długie, chude dłonie ojca, z wypukłymi paznokciami, miały swój
analogon w szponach kondora. Nie mogłem się oprzeć wrażeniu, widząc go
tak uśpionego, że mam przed sobą mumię--wyschłą i dlatego pomniejszoną
mumię mego ojca. Sądzę, że i uwagi matki nie uszło to przedziwne
podobieństwo, chociaż nigdy nie poruszaliśmy tego tematu.
Charakterystyczne jest, że kondor używał wspólnego z moim ojcem naczynia
nocnego. Nie poprzestając na wylęganiu coraz nowych egzemplarzy, ojciec
mój urządzał na strychu wesela ptasie, wysyłał swatów, uwiązywał w
lukach i dziurach strychu ponętne, stęsknione narzeczone i osiągnął w
samej rzeczy to, że dach naszego domu, ogromny, dwuspadowy dach gontowy,
stał się prawdziwą gospodą ptasią, arką Noego, do której zlatywały się
wszelkiego rodzaju skrzydlacze z dalekich stron. Nawet długo po
zlikwidowaniu ptasiego gospodarstwa utrzymywała się w świecie ptasim ta
tradycja naszego domu i w okresie wiosennych wędrówek spadały nieraz na
nasz dach całe chmary żurawi, pelikanów, pawi i wszelkiego ptactwa.
Impreza ta wzięła jednak niebawem--po krótkiej świetności--smutny
obrót. Wkrótce okazała się bowiem konieczna translokacja ojca do dwóch
pokojów na poddaszu, które służyły za rupieciarnie. Stamtąd dochodził
już o wczesnym świcie zmieszany klangor głosów ptasich. Drewniane pudła
pokojów na strychu, wspomagane rezonansem przestrzeni dachowej,
dźwięczały całe od szumu, trzepotu, piania, tokowania i gulgotu. Tak
straciliśmy ojca z widoku na przeciąg kilku tygodni. Rzadko tylko
schodził do mieszkania i wtedy mogliśmy zauważyć, że zmniejszył się
jakoby, schudł i skurczył. Niekiedy przez zapomnienie zrywał się z
krzesła przy stole i trzepiąc rękoma jak skrzydłami, wydawał pianie
przeciągłe, a oczy zachodziły mu mgłą bielma. Potem, zawstydzony, śmiał
się razem z nami i starał się ten incydent obrócić w żart. Pewnego razu
w okresie generalnych porządków zjawiła się niespodzianie Adela w
państwie ptasim ojca. Stanąwszy we drzwiach, załamała ręce nad fetorem,
który się unosił w powietrzu, oraz nad kupami kału, zalegającego
podłogi, stoły i meble. Szybko zdecydowana otworzyła okno, po czym przy
pomocy długiej szczotki wprawiła całą masę ptasią w wirowanie. Wzbił się
piekielny tuman piór, skrzydeł i krzyku, w którym Adela, podobna do
szalejącej Menady, zakrytej młyńcem swego tyrsu, tańczyła taniec
zniszczenia. Razem z ptasią gromadą ojciec mój, trzepiąc rękoma, w
przerażeniu próbował wznieść się w powietrze. Zwolna przerzedzał się
tuman skrzydlaty, aż w końcu na pobojowisku została sama Adela,
wyczerpana, dysząca, oraz mój ojciec z miną zafrasowaną i zawstydzoną,
gotów do przyjęcia każdej kapitulacji. W chwilę później schodził mój
ojciec ze schodów swojego dominium--człowiek złamany, król-banita,
który stracił tron i królowanie.
MANEKINY Ta ptasia impreza mego ojca była ostatnim wybuchem kolorowości,
ostatnim i świetnym kontrmarszem fantazji, który ten niepoprawny
improwizator, ten fechtmistrz wyobraźni poprowadził na szańce i okopy
jałowej i pustej zimy. Dziś dopiero rozumiem samotne bohaterstwo, z
jakim sam jeden wydał on wojnę bezbrzeżnemu żywiołowi nudy drętwiącej
miasto. Pozbawiony wszelkiego poparcia, bez uznania z naszej strony
bronił ten mąż przedziwny straconej sprawy poezji. Był on cudownym
młynem, w którego leje sypały się otręby pustych godzin, ażeby w jego
trybach zakwitnąć wszystkimi kolorami i zapachami korzeni Wschodu. Ale
przywykli do świetnego kuglarstwa tego metafizycznego prestidigitatora,
byliśmy skłonni zapoznawać wartość jego suwerennej magii, która nas
ratowała od letargu pustych dni i nocy. Adeli nie spotkał żaden wyrzut
za jej bezmyślny i tępy wandalizm. Przeciwnie, czuliśmy jakieś niskie
zadowolenie, haniebną satysfakcję z ukrócenia tych wybujałości, których
kosztowaliśmy łakomie do syta, ażeby potem uchylić się perfidnie od
odpowiedzialności za nie. A może był w tej zdradzie i tajny pokłon w
stronę zwycięskiej Adeli, której przypisywaliśmy niejasno jakąś misje i
posłannictwo sił wyższego rzędu. Zdradzony przez wszystkich, wycofał się
ojciec bez walki z miejsc swej niedawnej chwały. Bez skrzyżowania szpad
oddał w ręce wroga domenę swej byłej świetności. Dobrowolny banita
usunął się do pustego pokoju na końcu sieni i oszańcował się tam
samotnością. Zapomnieliśmy o nim. Obiegła nas znowu ze wszech stron
żałobna szarość miasta, zakwitając w oknach ciemnym liszajem świtów,
pasożytniczym grzybem zmierzchów, rozrastającym się w puszyste futro
długich nocy zimowych. Tapety pokojów, rozluźnione błogo za tamtych dni
i otwarte dla kolorowych lotów owej skrzydlatej czeredy, zamknęły się
znów w sobie, zgęstniały plącząc się w monotonii gorzkich monologów.
Lampy poczerniały i zwiędły jak stare osty i bodiaki. Wisiały teraz
osowiałe i zgryźliwe, dzwoniąc cicho kryształkami szkiełek, gdy ktoś
przeprawiał się omackiem przez zmierzch pokoju. Na próżno wetknęła Adela
we wszystkie ramiona tych lamp kolorowe świece, nieudolny surogat, blade
wspomnienie świetnych iluminacji, którymi kwitły niedawno wiszące ich
ogrody. Ach! gdzie było to świegotliwe pączkowanie, to owocowanie
pośpieszne i fantastyczne w bukietach tych lamp, z których jak z
pękających czarodziejskich tortów ulatywały skrzydlate fantazmaty,
rozbijające powietrze na talie kart magicznych, rozsypując je w kolorowe
oklaski, sypiące się gęstymi łuskami lazuru, pawiej, papuziej zieleni,
metalicznych połysków, rysując w powietrzu linie i arabeski, migotliwe
ślady lotów i kołowań, rozwijając kolorowe wachlarze trzepotów,
utrzymujące się długo po przelocie w bogatej i błyskotliwej atmosferze,
Jeszcze teraz kryły się w głębi zszarzałej aury echa i możliwości
barwnych rozbłysków, lecz nikt nie nawiercał fletem, nie doświadczał
świdrem zmętniałych słojów powietrznych. Tygodnie te stały pod znakiem
dziwnej senności. Łóżka cały dzień nie zaścielone, zawalone pościelą
zmiętą i wytarzaną od ciężkich snów, stały jak głębokie łodzie gotowe do
odpływu w mokre i zawiłe labirynty jakiejś czarnej, bezgwiezdnej
Wenecji. O głuchym świcie Adela przynosiła nam kawę. Ubieraliśmy się
leniwie w zimnych pokojach, przy świetle świecy odbitej wielokrotnie w
czar-nych szybach okien. Poranki te były pełne bezładnego krzątania się,
rozwlekłego szukania w różnych szufladach i szafach. Po całym mieszkaniu
słychać było kłapanie pantofelków Adeli. Subiekci zapalali latarnie,
brali z rąk matki wielkie klucze sklepowe i wychodzili w gęstą, wirującą
ciemność. Matka nie mogła dojść do ładu z toaletą. Świece dogasały w
lichtarzu. Adela przepadała gdzieś w odległych pokojach lub na strychu,
gdzie rozwieszała bieliznę. Nie można jej się było dowołać. Młody
jeszcze, mętny i brudny ogień w piecu lizał zimne, błyszczące narośle
sadzy w gardzieli komina. Świeca gasła, pokój pogrążał się w ciemności.
Z głowami na obrusie stołu, wśród resztek śniadania zasypialiśmy na wpół
ubrani. Leżąc twarzami na futrzanym brzuchu ciemności, odpływaliśmy na
jego falistym oddechu w bezgwiezdną nicość. Budziło nas głośne
sprzątanie Adeli. Matka nie mogła uporać się z toaletą. Nim skończyła
czesanie, subiekci wracali na obiad. Mrok na rynku przybierał kolor
złotawego dymu. Przez chwilę z tych dymnych miodów, z tych mętnych
bursztynów mogły się rozpowić kolory najpiękniejszego popołudnia. Ale
szczęśliwy moment mijał, amalgamat świtu przekwitał, wezbrany ferment
dnia, już niemal dościgły, opadał z powrotem w bezsilną szarość.
Zasiadaliśmy do stołu, subiekci zacierali czerwone z zimna ręce i nagle
proza ich rozmów sprowadzała od razu pełny dzień, szary i pusty wtorek,
dzień bez tradycji i bez twarzy. Ale gdy pojawiał się na stole półmisek
z rybą w szklistej galarecie, dwie duże ryby leżące bok przy boku, głową
do ogona jak figura zodiakalna, odpoznawaliśmy w nich herb owego dnia,
emblemat kalendarzowy bezimiennego wtorku, i rozbieraliśmy go
pospiesznie między siebie, pełni ulgi, że dzień odzyskał w nim swą
fizjonomię. Subiekci spożywali go z namaszczeniem, z powagą
kalendarzowej ceremonii. Zapach pieprzu rozchodził się po pokoju. A gdy
wytarli bułką ostatek galarety ze swych talerzy, rozważając w myśli
heraldykę następnych dni tygodnia, i na półmisku zostawały tylko głowy z
wygotowanymi oczyma--czuliśmy wszyscy, że dzień został wspólnymi siłami
pokonany i że reszta nie wchodziła już w rachubę. W samej rzeczy z
resztą tą, wydaną na jej łaskę, Adela nie robiła sobie długich
ceregieli. Wśród brzęku garnków i chlustów zimnej wody likwidowała z
energią tych parę godzin do zmierzchu, które matka przesypiała na
otomanie. Tymczasem w jadalni przygotowywano już scenerię wieczoru.
Polda i Paulina, dziewczęta do szycia, rozgospodarowywały się w niej z
rekwizytami swego fachu. Na ich ramionach wniesiona wchodziła do pokoju
milcząca, nieruchoma pani, dama z kłaków i płótna, z czarną drewnianą
gałką zamiast głowy. Ale ustawiona w kącie, między drzwiami a piecem, ta
cicha dama stawała się panią sytuacji. Ze swego kąta, stojąc nieruchomo,
nadzorowała w milczeniu pracę dziewcząt. Pełna krytycyzmu i niełaski
przyjmowała ich starania i umizgi, z jakimi przyklękały przed nią,
przymierzając fragmenty sukni, znaczone białą fastrygą. Obsługiwały z
uwagą i cierpliwością milczący idol, którego nic zadowolić nie mogło.
Ten moloch był nieubłagany, jak tylko kobiece molochy być potrafią, i
odsyłał je wciąż na nowo do pracy, a one, wrzecionowate i smukłe,
podobne do szpuli drewnianych, z których odwijały się nici, i tak
ruchliwe jak one, manipulowały zgrabnymi ruchami nad tą kupą jedwabiu i
sukna, wcinały się szczękającymi nożycami w jej kolorową masę, furkotały
maszyną, depcąc pedał lakierkową, tanią nóżką, a dookoła nich rosła kupa
odpadków, różnokolorowych strzępów i szmatek, jak wyplute łuski i plewy
dookoła dwóch wybrednych i marnotrawnych papug. Krzywe szczęki nożyc
otwierały się ze skrzypieniem, jak dzioby tych kolorowych ptaków.
Dziewczęta deptały nieuważnie po barwnych obrzynkach, brodząc
nieświadomie niby w śmietniku możliwego jakiegoś karnawału, w rupieciami
jakiejś wielkiej nieurzeczywistnionej maskarady. Otrzepywały się ze
szmatek z nerwowym śmiechem, łaskotały oczyma zwierciadła. Ich dusze,
szybkie czarodziejstwo ich rąk było nie w nudnych sukniach, które
zostawały na stole, ale w tych setkach odstrzygnięć, w tych wiórach
lekkomyślnych i płochych, którymi zasypać mogły cale miasto, jak
kolorową fantastyczną śnieżycą. Nagle było im gorąco i otwierały okno,
ażeby w niecierpliwości swej samotni, w głodzie obcych twarzy,
przynajmniej bezimienną twarz zobaczyć, do okna przyciśniętą. Wachlowały
rozpalone swe policzki przed wzbierającą firankami nocą zimową--
odsłaniały płonące dekolty, pełne nienawiści do siebie i rywalizacji,
gotowe stanąć do walki o tego pierrota, którego by ciemny powiew nocy
przywiał na okno. Ach! jak mało wymagały one od rzeczywistości. Miały
wszystko w sobie, miały nadmiar wszystkiego w sobie. Ach! byłby im
wystarczył pierrot wypchany trocinami, jedno-dwa słowa, na które od
dawna czekały, by móc wpaść w swą rolę dawno przygotowaną, z dawna
tłoczącą się na usta, pełną słodkiej i strasznej goryczy, ponoszącą
dziko, jak stronice romansu połykane nocą wraz ze łzami ronionymi na
wypieki lic. Podczas jednej ze swych wędrówek wieczornych po mieszkaniu,
przedsiębranych pod nieobecność Adeli, natknął się mój ojciec na ten
cichy seans wieczorny. Przez chwilę stał w ciemnych drzwiach przyległego
pokoju, z lampą w ręku, oczarowany sceną pełną gorączki i wypieków, tą
idyllą z pudru, kolorowej bibułki i atropiny, której jako tło pełne
znaczenia podłożona była noc zimowa, oddychająca wśród wzdętych firanek
okna. Nakładając okulary, zbliżył się w paru krokach i obszedł dookoła
dziewczęta, oświecając je podniesioną w ręku lampą. Przeciąg z otwartych
drzwi podniósł firanki u okna, panienki dawały się oglądać, kręcąc się w
biodrach, polśniewając emalią oczu, lakiem skrzypiących pantofelków,
sprzączkami podwiązek pod wzdętą od wiatru sukienką; szmatki jęły umykać
po podłodze, jak szczury, ku uchylonym drzwiom ciemnego pokoju, a ojciec
mój przyglądał się uważnie prychającym osóbkom, szepcąc półgłosem:--
Genus avium... jeśli się nie mylę, scansores albo pistacci... w
najwyższym stopniu godne uwagi. Przypadkowe to spotkanie stało się
początkiem całej serii seansów, podczas których ojciec mój zdołał rychło
oczarować obie panienki urokiem swej przedziwnej osobistości. Odpłacając
się za pełną galanterii i dowcipu konwersację, którą zapełniał im pustkę
wieczorów--dziewczęta pozwalały zapalonemu badaczowi studiować
strukturę swych szczupłych i tandetnych ciałek. Działo się to w toku
konwersacji, z powagą i wytwornością, która najryzykowniejszym punktom
tych badań odbierała dwuznaczny ich pozór. Odsuwając pończoszkę z kolana
Pauliny i studiując rozmiłowanymi oczyma zwięzłą i szlachetną
konstrukcję przegubu, ojciec mój mówił:--Jakże pełna uroku i jak
szczęśliwa jest forma bytu, którą panie obrały. Jakże piękna i prosta
jest teza, którą dano wam swym życiem ujawnić. Lecz za to z jakim
mistrzostwem, z jaką finezją wywiązują się panie z tego zadania. Gdybym
odrzucając respekt przed Stwórcą, chciał się zabawić w krytykę
stworzenia, wołałbym:--mniej treści, więcej formy! Ach, jakby ulżył
światu ten ubytek treści. Więcej skromności w zamierzeniach, więcej
wstrzemięźliwości w pretensjach--panowie demiurdzy--a świat byłby
doskonalszy!--wołał mój ojciec akurat w momencie, gdy dłoń jego
wyłuskiwała białą łydkę Pauliny z uwięzi pończoszki. W tej chwili Adela
stanęła w otwartych drzwiach jadalni, niosąc tacę z podwieczorkiem. Było
to pierwsze spotkanie dwu tych wrogich potęg od czasu wielkiej rozprawy.
My wszyscy, którzy asystowaliśmy przy tym spotkaniu, przeżyliśmy chwilę
wielkiej trwogi. Było nam nadwyraz przykro być świadkami nowego
upokorzenia i tak już ciężko doświadczonego męża. Mój ojciec powstał z
klęczek bardzo zmieszany, falą po fali zabarwiała się jego twarz coraz
ciemniej napływem wstydu. Ale Adela znalazła się niespodzianie na
wysokości sytuacji. Podeszła z uśmiechem do ojca i dała mu prztyczka w
nos. Na to hasło Polda i Paulina klasnęły rado-śnie w dłonie, zatupotały
nóżkami i uwiesiwszy się z obu stron u ramion ojca, obtańczyły z nim
stół dookoła. W ten sposób, dzięki dobremu sercu dziewcząt, rozwiał się
zarodek przykrego konfliktu w ogólnej wesołości. Oto jest początek
wielce ciekawych i dziwnych prelekcji, które mój ojciec, natchniony
urokiem tego małego i niewinnego audytorium, odbywał w następnych
tygodniach owej wczesnej zimy. Jest godne uwagi, jak w zetknięciu z
niezwykłym tym człowiekiem rzeczy wszystkie cofały się niejako do
korzenia swego bytu, odbudowywały swe zjawisko aż do metafizycznego
jądra, wracały niejako do pierwotnej idei, ażeby w tym punkcie
sprzeniewierzyć się jej i przechylić w te wątpliwe, ryzykowne i
dwuznaczne regiony, które nazwiemy tu krótko regionami wielkiej herezji.
Nasz herezjarcha szedł wśród rzeczy jak magnetyzer, zarażając je i
uwodząc swym niebezpiecznym czarem. Czy mam nazwać i Paulinę jego
ofiarą? Stała się ona w owych dniach jego uczennicą, adeptką jego
teoryj, modelem jego eksperymentów. Tutaj postaram się wyłożyć z
należytą ostrożnością, i unikając zgorszenia, tę nader kacerską
doktrynę, która opętała wówczas na długie miesiące mego ojca i opanowała
wszystkie jego poczynania.
TRAKTAT O MANEKINACH ALBO WTÓRA KSIĘGA RODZAJU Demiurgos--mówił mój
ojciec--nie posiadł monopolu na tworzenie--tworzenie jest przywilejem
wszystkich duchów. Materii dana jest nieskończona płodność,
niewyczerpana moc życiowa i zarazem uwodna siła pokusy, która nas nęci
do formowania. W głębi materii kształtują się niewyraźne uśmiechy,
zawiązują się napięcia, zgęszczają się próby kształtów. Cała materia
faluje od nieskończonych możliwości, które przez nią przechodzą mdłymi
dreszczami. Czekając na ożywcze tchnienie ducha, przelewa się ona w
sobie bez końca, kusi tysiącem słodkich okrąglizn i miękkości, które z
siebie w ślepych rojeniach wymajacza. Pozbawiona własnej inicjatywy,
lubieżnie podatna, po kobiecemu plastyczna, uległa wobec wszystkich
impulsów--stanowi ona teren wyjęty spod prawa, otwarty dla wszelkiego
rodzaju szarlatanerii i dyletantyzmów, domenę wszelkich nadużyć i
wątpliwych manipulacji demiurgicznych. Materia jest najbierniejszą i
najbezbronniejszą istotą w kosmosie. Każdy może ją ugniatać, formować,
każdemu jest posłuszna. Wszystkie organizacje materii są nietrwałe i
luźne, łatwe do uwstecznienia i rozwiązania. Nie ma żadnego zła w
redukcji życia do form innych i nowych. Zabójstwo nie jest grzechem.
Jest ono nieraz koniecznym gwałtem wobec opornych i skostniałych form
bytu, które przestały być zajmujące. W interesie ciekawego i ważnego
eksperymentu może ono nawet stanowić zasługę. Tu jest punkt wyjścia dla
nowej apologii sadyzmu. Mój ojciec był niewyczerpany w gloryfikacji tego
przedziwnego elementu, jakim była materia.--Nie ma materii martwej--
nauczał--martwota jest jedynie pozorem, za którym ukrywają się nieznane
formy życia. Skala tych form jest nieskończona, a odcienie i niuanse
niewyczerpane. Demiurgos był w posiadaniu ważnych i ciekawych recept
twórczych. Dzięki nim stworzył on mnogość rodzajów, odnawiających się
własną siłą. Nie wiadomo, czy recepty te kiedykolwiek zostaną
zrekonstruowane. Ale jest to niepotrzebne, gdyż jeśliby nawet te
klasyczne metody kreacji okazały się raz na zawsze niedostępne,
pozostają pewne metody illegalne, cały bezmiar metod heretyckich i
występnych. W miarę jak ojciec od tych ogólnych zasad kosmogonii zbliżał
się do terenu swych ciaśniejszych zainteresowań, głos jego zniżał się do
wnikliwego szeptu, wykład stawał się coraz trudniejszy i zawilszy, a
wyniki, do których dochodził, gubiły się w coraz bardziej wątpliwych i
ryzykownych regionach. Gestykulacja jego nabierała ezoterycznej
solenności. Przymykał jedno oko, przykładał dwa palce do czoła, chytrość
jego spojrzenia stawała się wprost niesamowita. Wwiercał się tą
chytrością w swe interlokutorki, gwałcił cynizmem tego spojrzenia
najwstydliwsze, najintymniejsze w nich rezerwy i dosięgał wymykające się
w najgłębszym zakamarku, przypierał do ściany i łaskotał, drapał
ironicznym palcem, póki nie dołaskotał się błysku zrozumienia i śmiechu,
śmiechu przyznania i porozumienia się, którym w końcu musiało się
kapitulować. Dziewczęta siedziały nieruchomo, lampa kopciła, sukno pod
igłą maszyny dawno się zsunęło, a maszyna stukotała pusto, stębnując
czarne, bezgwiezdne sukno, odwijające się z postawu nocy zimowej za
oknem.--Zbyt długo żyliśmy pod terrorem niedościgłej doskonałości
Demiurga--mówił mój ojciec--zbyt długo doskonałość jego tworu
paraliżowała naszą własną twórczość. Nie chcemy z nim konkurować. Nie
mamy ambicji mu dorównać. Chcemy być twórcami we własnej, niższej
sferze, pragniemy dla siebie twórczości, pragniemy rozkoszy twórczej,
pragniemy--jednym słowem--demiurgii.--Nie wiem, w czyim imieniu
proklamował mój ojciec te postulaty, jaka zbiorowość, jaka korporacja,
sekta czy zakon, nadawała swą solidarnością patos jego słowom. Co do
nas, to byliśmy dalecy od wszelkich zakusów demłurgicznych. Lecz ojciec
mój rozwinął tymczasem program tej wtórej demiurgii, obraz tej drugiej
generacji stworzeń, która stanąć miała w otwartej opozycji do panującej
epoki.--Nie zależy nam--mówił on--na tworach o długim oddechu, na
istotach na daleką metę. Nasze kreatury nie będą bohaterami romansów w
wielu tomach. Ich role będą krótkie, lapidarne, ich charaktery--bez
dalszych planów. Często dla jednego gestu, dla jednego słowa podejmiemy
się trudu powołania ich do życia na tę jedną chwilę. Przyznajemy
otwarcie: nie będziemy kładli nacisku na trwałość ani solidność
wykonania, twory nasze będą jak gdyby prowizoryczne, na jeden raz
zrobione. Jeśli będą to ludzie, to damy im na przykład tylko jedną
stronę twarzy, jedną rękę, jedną nogę, tę mianowicie, która im będzie w
ich roli potrzebna. Byłoby pedanterią troszczyć się o ich drugą, nie
wchodzącą w grę nogę. Z tyłu mogą być po prostu zaszyte płótnem lub
pobielone. Naszą ambicję pokładać będziemy w tej dumnej dewizie: dla
każdego gestu inny aktor. Do obsługi każdego słowa, każdego czynu
powołamy do życia innego człowieka. Taki jest nasz smak, to będzie świat
według naszego gustu. Demiurgos kochał się w wytrawnych, doskonałych i
skomplikowanych materiałach, my dajemy pierwszeństwo tandecie. Po prostu
porywa nas, zachwyca taniość, lichota, tandetność materiału. Czy
rozumiecie--pytał mój ojciec--głęboki sens tej słabości, tej pasji do
pstrej bibułki, do papier mâ ché , do lakowej farby, do kłaków i
trociny? To jest--mówił z bolesnym uśmiechem--nasza miłość do materii
jako takiej, do jej puszystości i porowatości, do jej jedynej,
mistycznej konsystencji. Demiurgos, ten wielki mistrz i artysta, czyni
ją niewidzialną, każe jej zniknąć pod grą życia. My, przeciwnie, kochamy
jej zgrzyt, jej oporność, jej pałubiastą niezgrabność. Lubimy pod każdym
gestem, pod każdym ruchem widzieć jej ociężały wysiłek, jej bezwład, jej
słodką niedźwiedziowatość. Dziewczęta siedziały nieruchomo z szklanymi
oczyma. Twarze ich były wyciągnięte i zgłupiałe zasłuchaniem, policzki
podmalowane wypiekami, trudno było w tej chwili ocenić, czy należą do
pierwszej, czy do drugiej generacji stworzenia.--Słowem--konkludował
mój ojciec--chcemy stworzyć po raz wtóry człowieka, na obraz i
podobieństwo manekinu. Tu musimy dla wierności sprawozdawczej opisać
pewien drobny i błahy incydent, który zaszedł w tym punkcie prelekcji i
do którego nie przywiązujemy żadnej wagi. Incydent ten, całkowicie
niezrozumiały i bezsensowny w tym danym szeregu zdarzeń, da się chyba
wytłumaczyć jako pewnego rodzaju automatyzm szczątkowy, bez antecedensów
i bez ciągłości, jako pewnego rodzaju złośliwość obiektu, przeniesiona w
dziedzinę psychiczną. Radzimy czytelnikowi zignorować go z równą
lekkomyślnością, jak my to czynimy. Oto jego przebieg: W chwili gdy mój
ojciec wymawiał słowo „manekin”, Adela spojrzała na zegarek na
bransoletce, po czym porozumiała się spojrzeniem z Poldą. Teraz wysunęła
się wraz z krzesłem o piędź naprzód, podniosła brzeg sukni, wystawiła
powoli stopę, opiętą w czarny jedwab, i wyprężyła ją jak pyszczek węża.
Tak siedziała przez cały czas tej sceny, całkiem sztywno, z wielkimi,
trzepoczącymi oczyma, pogłębionymi lazurem atropiny, z Poldą i Paulina
po obu bokach. Wszystkie trzy patrzyły rozszerzonymi oczami na ojca. Mój
ojciec chrząknął, zamilkł, pochylił się i stał się nagle bardzo
czerwony. W jednej chwili lineatura jego twarzy, dopiero co tak
rozwichrzona i pełna wibracji, zamknęła się na spokorniałych rysach. On
- herezjarcha natchniony, ledwo wypuszczony z wichru uniesienia--złożył
się nagle w sobie, zapadł i zwinął. A może wymieniono go na innego. Ten
inny siedział sztywny, bardzo czerwony, ze spuszczonymi oczyma. Panna
Polda podeszła i pochyliła się nad nim. Klepiąc go lekko po plecach,
mówiła tonem łagodnej zachęty:--Jakub będzie rozsądny, Jakub posłucha,
Jakub nie będzie uparty. No, proszę... Jakub, Jakub... Wypięty
pantofelek Adeli drżał lekko i błyszczał jak języczek węża. Mój ojciec
podniósł się powoli ze spuszczonymi oczyma, postąpił krok naprzód, jak
automat, i osunął się na kolana. Lampa syczała w ciszy, w gęstwinie
tapet biegły tam i z powrotem wymowne spojrzenia, leciały szepty
jadowitych języków, gzygzaki myśli...
TRAKTAT O MANEKINACH Ciąg dalszy Następnego wieczora ojciec podjął z
odnowioną swadą ciemny i zawiły swój temat. Lineatura jego zmarszczek
rozwijała się i zawijała z wyrafinowaną chytrością. W każdej spirali
ukryty był pocisk ironii. Ale czasami inspiracja rozszerzała kręgi jego
zmarszczek, które rosły jakąś ogromną wirującą grozą, uchodząc w
milczących wolutach w głąb nocy zimowej.--Figury panopticum, moje panie
- zaczął on--kalwaryjskie parodie manekinów, ale nawet w tej postaci
strzeżcie się lekko je traktować. Materia nie zna żartów. Jest ona
zawsze pełna tragicznej powagi. Kto ośmiela się myśleć, że można igrać z
materią, że kształtować ją można dla żartu, że żart nie wrasta w nią,
nie wżera się natychmiast jak los, jak przeznaczenie? Czy przeczuwacie
ból, cierpienie głuche, nie wyzwolone, zakute w materię cierpienie tej
pałuby, która nie wie, czemu nią jest, czemu musi trwać w tej gwałtem
narzuconej formie, będącej parodią? Czy pojmujecie potęgę wyrazu, formy,
pozoru, tyrańską samowolę, z jaką rzuca się on na bezbronną kłodę i
opanowuje, jak własna, tyrańska, panosząca się dusza? Nadajecie jakiejś
głowie z kłaków i płótna wyraz gniewu i pozostawiacie ją z tym gniewem,
z tą konwulsją, z tym napięciem raz na zawsze, zamkniętą ze ślepą
złością, dla której nie ma odpływu. Tłum śmieje się z tej parodii.
Płaczcie, moje panie, nad losem własnym, widząc nędzę materii więzionej,
gnębionej materii, która nie wie, kim jest i po co jest, dokąd prowadzi
ten gest, który jej raz na zawsze nadano. Tłum śmieje się. Czy
rozumiecie straszny sadyzm, upajające, demiurgiczne okrucieństwo tego
śmiechu? Bo przecież płakać nam, moje panie, trzeba nad losem własnym na
widok tej nędzy materii, gwałconej materii, na której dopuszczono się
strasznego bezprawia. Stąd płynie, moje panie, straszny smutek
wszystkich błazeńskich golemów, wszystkich pałub, zadumanych tragicznie
nad śmiesznym swym grymasem. Oto jest anarchista Luccheni, morderca
cesarzowej Elżbiety, oto Draga, demoniczna i nieszczęśliwa królowa
Serbii, oto genialny młodzieniec, nadzieja i duma rodu, którego zgubił
nieszczęsny nałóg onanii. O, ironio tych nazw, tych pozorów! Czy jest w
tej pałubie naprawdę coś z królowej Dragi, jej sobowtór, najdalszy bodaj
cień jej istoty? To podobieństwo, ten pozór, ta nazwa uspokaja nas i nie
pozwala nam pytać, kim jest dla siebie samego ten twór nieszczęśliwy. A
jednak to musi być ktoś, moje panie, ktoś anonimowy, ktoś groźny, ktoś
nieszczęśliwy, ktoś, co nie słyszał nigdy w swym głuchym życiu o
królowej Dradze... Czy słyszeliście po nocach straszne wycie tych pałub
woskowych, zamkniętych w budach jarmarcznych, żałosny chór tych kadłubów
z drzewa i porcelany, walących pięściami w ściany swych więzień? W
twarzy mego ojca, rozwichrzonej grozą spraw, które wywołał z ciemności,
utworzył się wir zmarszczek, lej rosnący w głąb, na którego dnie gorzało
groźne oko prorocze. Broda jego zjeżyła się dziwnie, wiechcie i pędzle
włosów, strzelające z brodawek, z pieprzów, z dziurek od nosa,
nastroszyły się na swych korzonkach. Tak stał drętwy, z gorejącymi
oczyma, drżąc od wewnętrznego wzburzenia, jak automat, który zaciął się
i zatrzymał na martwym punkcie. Adela wstała z krzesła i poprosiła nas o
przymknięcie oczu na to, co się za chwilę stanie. Potem podeszła do ojca
i z rękoma na biodrach, przybierając pozór podkreślonej stanowczości,
zażądała bardzo dobitnie... Panienki siedziały sztywno, ze spuszczonymi
oczyma, w dziwnej drętwości...
TRAKTAT O MANEKINACH Dokończenie Któregoś z następnych wieczorów ojciec
mój w te słowa ciągnął dalej swą prelekcję:--Nie o tych
nieporozumieniach ucieleśnionych, nie o tych smutnych parodiach, moje
panie, owocach prostackiej i wulgarnej niepowściągliwości--chciałem
mówić zapowiadając mą rzecz o manekinach. Miałem na myśli coś innego. Tu
ojciec mój zaczął budować przed naszymi oczyma obraz tej wymarzonej
przez niego „generaiio aequivoca”, jakiegoś pokolenia istot na wpół
tylko organicznych, jakiejś pseudowegetacji i pseudofauny, rezultatów
fantastycznej fermentacji materii. Były to twory podobne z pozoru do
istot żywych, do kręgowców, skorupiaków, członkonogów, lecz pozór ten
mylił. Były to w istocie istoty amorfne, bez wewnętrznej struktury,
płody imitatywnej tendencji materii, która obdarzona pamięcią, powtarza
z przyzwyczajenia raz przyjęte kształty. Skala morfologii, której
podlega materia, jest w ogóle ograniczona i pewien zasób form powtarza
się wciąż na różnych kondygnacjach bytu. Istoty te--ruchliwe, wrażliwe
na bodźce, a jednak dalekie od prawdziwego życia--można było otrzymać
zawieszając pewne skomplikowane koloidy w roztworach soli kuchennej.
Koloidy te po kilku dniach formowały się, organizowały w pewne
zagęszczenia substancji przypominającej niższe formy fauny. U istot tak
powstałych można było stwierdzić proces oddychania, przemianę materii,
ale analiza chemiczna nie wykazywała w nich nawet śladu połączeń
białkowych ani w ogóle związków węgla. Wszelako prymitywne te formy były
niczym w porównaniu z bogactwem kształtów i wspaniałości pseudofauny i
flory, która pojawia się niekiedy w pewnych ściśle określonych
środowiskach. Środowiskami tymi są stare mieszkania, przesycone
emanacjami wielu żywotów i zdarzeń--zużyte atmosfery, bogate w
specyficzne ingrediencje marzeń ludzkich--rumowiska, obfitujące w humus
wspomnień, tęsknot, jałowej nudy. Na takiej glebie owa pseudowegetacja
kiełkowała szybko i powierzchownie, pasożytowała obficie i efemerycznie,
pędziła krótkotrwałe generacje, które rozkwitały raptownie i świetnie,
ażeby wnet zgasnąć i zwiędnąć. Tapety muszą być w takich mieszkaniach
już bardzo zużyte i znudzone nieustanną wędrówką po wszystkich
kadencjach rytmów; nic dziwnego, że schodzą na manowce dalekich,
ryzykownych rojeń. Rdzeń mebli, ich substancja musi już być rozluźniona,
zdegenerowana i podległa występnym pokusom: wtedy na tej chorej,
zmęczonej i zdziczałej glebie wykwita, jak piękna wysypka, nalot
fantastyczny, kolorowa, bujająca pleśń.--Wiedzą panie--mówił ojciec
mój--że w starych mieszkaniach bywają pokoje, o których się zapomina.
Nie odwiedzane miesiącami, więdną w opuszczeniu między starymi murami i
zdarza się, że zasklepiają się w sobie, zarastają cegłą i, raz na zawsze
stracone dla naszej pamięci, powoli tracą też swą egzystencję. Drzwi,
prowadzące do nich z jakiegoś podestu tylnych schodów, mogą być tak
dhigo przeoczane przez domowników, aż wrastają, wchodzą w ścianę, która
zaciera ich ślad w fantastycznym rysunku pęknięć i rys.--Wszedłem raz--
mówił ojciec mój--wczesnym rankiem na schyłku zimy, po wielu miesiącach
nieobecności, do takiego na wpół zapomnianego traktu i zdumiony byłem
wyglądem tych pokojów. Z wszystkich szpar w podłodze, z wszystkich
gzymsów i framug wystrzelały cienkie pędy i napełniały szare powietrze
migotliwą koronką filigranowego listowia, ażurową gęstwiną jakiejś
cieplarni, pełnej szeptów, lśnień, kołysań, jakiejś fałszywej i błogiej
wiosny. Dookoła łóżka, pod wieloramienną lampą, wzdłuż szaf chwiały się
kępy delikatnych drzew, rozpryskiwały w górze w świetliste korony, w
fontanny koronkowego listowia, bijące aż pod malowane niebo sufitu
rozpylonym chlorofilem. W przyspieszonym procesie kwitnienia kiełkowały
w tym listowiu ogromne, białe i różowe kwiaty, pączkowały w oczach,
bujały od środka różowym miąższem i przelewały się przez brzegi, gubiąc
płatki i rozpadając się w prędkim przekwitaniu.--Byłem szczęśliwy--
mówił mój ojciec--z tego niespodzianego rozkwitu, który napełnił
powietrze migotliwym szelestem, łagodnym szumem, przesypującym się jak
kolorowe confetti przez cienkie rózgi gałązek. Widziałem, jak z drgania
powietrza, z fermentacji zbyt bogatej aury wydziela się i materializuje
to pospieszne kwitnienie, przelewanie się i rozpadanie fantastycznych
oleandrów, które napełniły pokój rzadką, leniwą śnieżycą wielkich,
różowych kiści kwietnych.--Nim zapadł wieczór--kończył ojciec--nie
było już śladu tego świetnego rozkwitu. Cała złudna ta fatamorgana była
tylko mistyfikacją, wypadkiem dziwnej symulacji materii, która podszywa
się pod pozór życia. Ojciec mój był dnia tego dziwnie ożywiony,
spojrzenia jego, chytre, ironiczne spojrzenia, tryskały werwą i humorem.
Potem, nagle poważniejąc, znów rozpatrywał nieskończoną skalę form i
odcieni, jakie przybierała wielokształtna materia. Fascynowały go formy
graniczne, wątpliwe i problematyczne, jak ektoplazma somnambulików,
pseudomateria, emanacja kataleptyczna mózgu, która w pewnych wypadkach
rozrastała się z ust uśpionego na cały stół, napełniała cały pokój, jako
bujająca, rzadka tkanka, astralne ciasto, na pograniczu ciała i ducha.--
Kto wie--mówił--ile jest cierpiących, okaleczonych, fragmentarycznych
postaci życia, jak sztucznie sklecone, gwoździami na gwałt zbite życie
szaf i stołów, ukrzyżowanego drzewa, cichych męczenników okrutnej
pomysłowości ludzkiej. Straszliwe transplantacje obcych i nienawidzących
się ras drzewa, skucie ich w jedną nieszczęśliwą osobowość. Ile starej,
mądrej męki jest w bejcowanych słojach, żyłach i fladrach naszych
starych, zaufanych szaf. Kto rozpozna w nich stare, zheblowane,
wypolerowane do niepoznaki rysy, uśmiechy, spojrzenia! Twarz mego ojca,
gdy to mówił, rozeszła się zamyśloną lineaturą zmarszczek, stała się
podobna do sęków i słojów starej deski, z której zheblowano wszystkie
wspomnienia. Przez chwilę myśleliśmy, że ojciec popadnie w stan
drętwoty, który nawiedzał go czasem, ale ocknął się nagle, opamiętał i
tak ciągnął dalej:--Dawne, mistyczne plemiona balsamowały swych
umarłych. W ściany ich mieszkań były wprawione, wmurowane ciała, twarze:
w salonie stał ojciec--wypchany, wygarbowana żona-nieboszczka była
dywanem pod stołem. Znałem pewnego kapitana, który miał w swej kajucie
lampę-meluzynę, zrobioną przez malajskich balsamistów z jego
zamordowanej kochanki. Na głowie miała ogromne rogi jelenie. W ciszy
kajuty głowa ta, rozpięta między gałęziami rogów u stropu, powoli
otwierała rzęsy oczu; na rozchylonych ustach lśniła błonka śliny,
pękająca od cichego szeptu. Głowonogi, żółwie i ogromne kraby,
zawieszone na belkach sufitu jako kandelabry i pająki, przebierały w tej
ciszy bez końca nogami, szły i szły na miejscu... Twarz mojego ojca
przybrała naraz wyraz troski i smutku, gdy myśli jego na drogach nie
wiedzieć jakich asocjacji przeszły do nowych przykładów:--Czy mam
przemilczeć--mówił przyciszonym głosem--że brat mój na skutek długiej
i nieuleczalnej choroby zamienił się stopniowo w zwój kiszek gumowych,
że biedna moja kuzynka dniem i nocą nosiła go w poduszkach, nucąc
nieszczęśliwemu stworzeniu nieskończone kołysanki nocy zimowych? Czy
może być coś smutniejszego niż człowiek zamieniony w kiszkę hegarową? Co
za rozczarowanie dla rodziców, co za dezorientacja dla ich uczuć, co za
rozwianie wszystkich nadziei, wiązanych z obiecującym młodzieńcem! A
jednak wierna miłość biednej kuzynki towarzyszyła mu i w tej przemianie.
- Ach! nie mogę już dłużej, nie mogę tego słuchać!--jęknęła Polda
przechylając się na krześle.--Ucisz go, Adelo... Dziewczęta wstały,
Adela podeszła do ojca i wyciągniętym palcem uczyniła ruch zaznaczający
łaskotanie. Ojciec stropił się, zamilkł i zaczął, pełen przerażenia,
cofać się tyłem przed kiwającym się palcem Adeli. Ta szła za nim ciągle,
grożąc mu jadowicie palcem, i wypierała go krok za krokiem z pokoju.
Paulina ziewnęła przeciągając się. Obie z Poldą, wsparte o siebie
ramionami, spojrzały sobie w oczy z uśmiechem.
NEMROD Cały sierpień owego roku przebawiłem się z małym, kapitalnym
pieskiem, który pewnego dnia znalazł się na podłodze naszej kuchni,
niedołężny i piszczący, pachnący jeszcze mlekiem i niemowlęctwem, z nie
uformowanym, okrągławym, drżącym łebkiem, z łapkami jak u kreta
rozkraczonymi na boki i z najdelikatniejszą, mięciutką sierścią. Od
pierwszego wejrzenia zdobyła sobie ta kruszynka życia cały zachwyt, cały
entuzjazm chłopięcej duszy. Z jakiego nieba spadł tak niespodzianie ten
ulubieniec bogów, milszy sercu od najpiękniejszych zabawek? Że też
stare, zgoła nieinteresujące pomywaczki wpadają niekiedy na tak świetne
pomysły i przynoszą z przedmieścia--o całkiem wczesnej,
transcendentalnej porannej godzinie--takiego oto pieska do naszej
kuchni! Ach! było się jeszcze--niestety--nieobecnym, nieurodzonym z
ciemnego łona snu, a już to szczęście ziściło się, już czekało na nas,
niedołężnie leżące na chłodnej podłodze kuchni, nie docenione przez
Adelę i domowników. Dlaczego nie obudzono mnie wcześniej! Talerzyk mleka
na podłodze świadczył o macierzyńskich impulsach Adeli, świadczył
niestety także i o chwilach przeszłości, dla mnie na zawsze straconej, o
rozkoszach przybranego macierzyństwa, w których nie brałem udziału. Ale
przede mną leżała jeszcze cała przyszłość. Jakiż bezmiar doświadczeń,
eksperymentów, odkryć otwierał się teraz! Sekret życia, jego
najistotniejsza tajemnica sprowadzona do tej prostszej, poręczniejszej i
zabawkowej formy odsłaniała się tu nienasyconej ciekawości. Było to
nadwyraz interesujące, mieć na własność taką odrobinkę życia, taką
cząsteczkę wieczystej tajemnicy, w postaci tak zabawnej i nowej,
budzącej nieskończoną ciekawość i respekt sekretny swą obcością,
niespodzianą transpozycją tego samego wątku życia, który i w nas był, na
formę od naszej odmienną, zwierzęcą. Zwierzęta! cel nienasyconej
ciekawości, egzemplifikacje zagadki życia, jakby stworzone po to, by
człowiekowi pokazać człowieka, rozkładając jego bogactwo i komplikację
na tysiąc kalejdoskopowych możliwości, każdą doprowadzoną do jakiegoś
paradoksalnego krańca, do jakiejś wybujałości pełnej charakteru.
Nieobciążone splotem egzotycznych interesów, mącących stosunki
międzyludzkie, otwierało się serce pełne sympatii dla obcych emanacji
wiecznego życia, pełne miłosnej współpracującej ciekawości, która była
zamaskowanym głosem samopoznania. Piesek był aksamitny, ciepły i
pulsujący małym, pospiesznym sercem. Miał dwa miękkie płatki uszu,
niebieskawe, mętne oczka, różowy pyszczek, do którego można było włożyć
palec bez żadnego niebezpieczeństwa, łapki delikatne i niewinne, z
wzruszającą, różową brodaweczką z tyłu, nad stopami przednich nóg.
Właził nimi do miski z mlekiem, żarłoczny i niecierpliwy, chłepcący
napój różowym języczkiem, ażeby po nasyceniu się podnieść żałośnie małą
mordkę z kroplą mleka na brodzie i wycofać się niedołężnie z kąpieli
mlecznej. Chód jego był niezgrabnym toczeniem się, bokiem na ukos w
niezdecydowanym kierunku, po linii trochę pijanej i chwiejnej. Dominantą
jego nastroju była jakaś nieokreślona i zasadnicza żałość, sieroctwo i
bezradność--niezdolność do zapełnienia czymś pustki życia pomiędzy
sensacjami posiłków. Objawiało się to bezplanowością i niekonsekwencją
ruchów, irracjonalnymi napadami nostalgii z żałosnym skomleniem i
niemożnością znalezienia sobie miejsca. Nawet jeszcze w głębi snu, w
którym potrzebę oparcia się i przytulenia zaspokajać musiał używając do
tego własnej swej osoby, zwiniętej w kłębek drżący--towarzyszyło mu
poczucie osamotnienia i bezdomności. Ach, życie--młode i wątłe życie,
wypuszczone z zaufanej ciemności, z przytulnego ciepła łona
macierzystego w wielki i obcy, świetlany świat, jakże kurczy się ono i
cofa, jak wzdraga się zaakceptować tę imprezę, którą mu proponują--
pełne awersji i zniechęcenia! Lecz zwolna mały Nemrod (otrzymał był to
dumne i wojownicze imię) zaczyna smakować w życiu. Wyłączne opanowanie
obrazem macierzystej prajedni ustępuje urokowi wielości. Świat zaczyna
nań nastawiać pułapki: nieznany a czarujący smak różnych pokarmów,
czworobok porannego słońca na podłodze, na którym tak dobrze jest
położyć się, ruchy własnych członków, własne łapki, ogonek, figlarnie
wyzywający do zabawy z samym sobą, pieszczoty ręki ludzkiej, pod którymi
zwolna dojrzewa pewna swawolność, wesołość rozpierająca ciało i rodząca
potrzebę zgoła nowych, gwałtownych i ryzykownych ruchów--wszystko to
przekupuje, przekonywa i zachęca do przyjęcia, do pogodzenia się z
eksperymentem życia. I jeszcze jedno. Nemrod zaczyna rozumieć, że to, co
mu się tu podsuwa, mimo pozorów nowości jest w gruncie rzeczy czymś, co
już było--było wiele razy--nieskończenie wiele razy. Jego ciało
poznaje sytuacje, wrażenia i przedmioty. W gruncie rzeczy to wszystko
nie dziwi go zbytnio. W obliczu każdej nowej sytuacji daje nura w swoją
pamięć, w głęboką pamięć ciała, i szuka omackiem, gorączkowo--i bywa,
że znajduje w sobie odpowiednią reakcję już gotową: mądrość pokoleń,
złożoną w jego plazmie, w jego nerwach. Znajduje jakieś czyny, decyzje,
o których sam nie wiedział, że już w nim dojrzały, że czekały na to, by
wyskoczyć. Sceneria jego młodego życia, kuchnia z wonnymi cebrami, ze
ścierkami o skomplikowanej i intrygującej woni, z kłapaniem pantofli
Adeli, z jej hałaśliwym krzątaniem się--nie straszy go więcej. Przywykł
uważać ją za swoją domenę, zadomowił się w niej i począł rozwijać w
stosunku do niej niejasne poczucie przynależności, ojczyzny. Chyba że
niespodzianie spadał nań kataklizm w postaci szorowania podłogi--
obalenie praw natury, chlusty ciepłego ługu, podmywające wszystkie
meble, i groźny szurgot szczotek Adeli. Ale niebezpieczeństwo mija,
szczotka uspokojona i nieruchoma leży cicho w kącie, schnąca podłoga
pachnie miło mokrym drzewem. Nemrod, przywrócony znowu do swych
normalnych praw i do swobody na terenie własnym, czuje żywą ochotę
chwytać zębami stary koc na podłodze i targać nim z całej siły na prawo
i lewo. Pacyfikacja żywiołów napełnia go niewymowną radością. Wtem staje
jak wryty: przed nim, o jakie trzy kroki pieskie, posuwa się czarna
maszkara, potwór sunący szybko na pręcikach wielu pogmatwanych nóg. Do
głębi wstrząśnięty Nemrod posuwa wzrokiem za skośnym kursem błyszczącego
owada, śledząc w napięciu ten płaski, bezgłowy i ślepy kadłub, niesiony
niesamowitą ruchliwością pajęczych nóg. Coś w nim na ten widok wzbiera,
coś dojrzewa, pęcznieje, czego sam jeszcze nie rozumie, niby jakiś gniew
albo strach, lecz raczej przyjemny i połączony z dreszczem siły,
samopoczucia, agresywności. I nagle opada na przednie łapki i wyrzuca z
siebie głos, jeszcze jemu samemu nie znany, obcy, całkiem niepodobny do
zwykłego kwilenia. Wyrzuca go z siebie raz, i jeszcze raz, i jeszcze,
cienkim dyszkantem, który się co chwila wykoleja. Ale nadaremnie
apostrofuje owada w tym nowym, z nagłego natchnienia zrodzonym języku. W
kategoriach umysłu karakoniego nie ma miejsca na tę tyradę i owad odbywa
dalej swą skośną turę ku kątowi pokoju, wśród ruchów uświęconych
odwiecznym karakonim rytuałem. Wszelako uczucia nienawiści nie mają
jeszcze trwałości i mocy w duszy pieska. Nowoobudzona radość życia
przeistacza każde uczucie w wesołość. Nemrod szczeka jeszcze, lecz sens
tego szczekania zmienił się niepostrzeżenie, stało się ono swoją własną
parodią--pragnąc w gruncie rzeczy wysłowić niewymowną udatność tej
świetnej imprezy życia, pełnej pikanterii, niespodzianych dreszczyków i
point.
PAN W kącie między tylnymi ścianami szop i przybudówek był zaułek
podwórza, najdalsza, ostatnia odnoga, zamknięta między komorę, wychodek
i tylną ścianę kurnika--głucha zatoka, poza którą nie było już wyjścia.
Był to najdalszy przylądek, Gibraltar tego podwórza, bijący rozpaczliwie
głową w ślepy parkan z poziomych desek, zamykającą i ostateczną ścianę
tego świata. Spod jego omszonych dyli wyciekała strużka czarnej,
śmierdzącej wody, żyła gnijącego, tłustego błota, nigdy nie wysychająca
- jedyna droga, która poprzez granice parkanu wyprowadzała w świat. Ale
rozpacz smrodliwego zaułka tak długo biła głową w tę zaporę, aż
rozluźniła jedną z poziomych, potężnych desek. My, chłopcy, dokonaliśmy
reszty i wyważyli, wysunęli ciężką omszałą deskę z osady. Tak zrobiliśmy
wyłom, otworzyliśmy okno na słońce. Stanąwszy nogą na desce, rzuconej
jak most przez kałużę, mógł więzień podwórza w poziomej pozycji
przecisnąć się przez szparę, która wypuszczała go w nowy, przewiewny i
rozległy świat. Był tam wielki, zdziczały stary ogród. Wysokie grusze,
rozłożyste jabłonie rosły tu z rzadka potężnymi grupami, obsypane
srebrnym szelestem, kipiącą siatką białawych połysków. Bujna, zmieszana,
nie koszona trawa pokrywała puszystym kożuchem falisty teren. Były tam
zwykłe, trawiaste źdźbła łąkowe z pierzastymi kitami kłosów; były
delikatne filigrany dzikich pietruszek i marchwi; pomarszczone i
szorstkie listki bluszczyków i ślepych pokrzyw, pachnące miętą;
łykowate, błyszczące babki, nakrapiane rdzą, wystrzelające kiśćmi
grubej, czerwonej kaszy. Wszystko to, splątane i puszyste, przepojone
było łagodnym powietrzem, podbite błękitnym wiatrem i napuszczone
niebem. Gdy się leżało w trawie, było się przykrytym całą błękitną
geografią obłoków i płynących kontynentów, oddychało się całą rozległą
mapą niebios. Od tego obcowania z powietrzem liście i pędy pokryły się
delikatnymi włoskami, miękkim nalotem puchu, szorstką szczeciną haczków,
jak gdyby dla chwytania i zatrzymywania przepływów tlenu. Ten nalot
delikatny i białawy spokrewniał liście z atmosferą, dawał im srebrzysty,
szary połysk fal powietrznych, cienistych zadumań między dwoma błyskami
słońca. A jedna z tych roślin, żółta i pełna mlecznego soku w bladych
łodygach, nadęta powietrzem, pędziła ze swych pustych pędów już samo
powietrze, sam puch w kształcie pierzastych kul mleczowych rozsypywanych
przez powiew i wsiąkających bezgłośnie w błękitną ciszę. Ogród był
rozległy i rozgałęziony kilku odnogami i miał różne strefy i klimaty. W
jednej stronie był otwarty, pełen mleka niebios i powietrza, i tam
podścielał niebu co najmiększą, najdelikatniejszą, najpuszystszą zieleń.
Ale w miarę jak opadał w głąb długiej odnogi i zanurzał się w cień
między tylną ścianę opuszczonej fabryki wody sodowej, wyraźnie
pochmurniał, stawał się opryskliwy i niedbały, zapuszczał się dziko i
niechlujnie, srożył się pokrzywami, zjeżał bodiakami, parszywiał
chwastem wszelkim, aż w samym końcu między ścianami, w szerokiej
prostokątnej zatoce tracił wszelką miarę i wpadał w szał. Tam to nie był
już sad, tylko paroksyzm szaleństwa, wybuch wściekłości, cyniczny
bezwstyd i rozpusta. Tam, rozbestwione, dając upust swej pasji,
panoszyły się puste, zdziczałe kapusty łopuchów--ogromne wiedźmy,
rozdziewające się w biały dzień ze swych szerokich spódnic, zrzucając je
z siebie, spódnica za spódnicą, aż ich wzdęte, szelestne, dziurawe
łachmany oszalałymi płatami grzebały pod sobą kłótliwe to plemię
bękarcie. A żarłoczne spódnice puchły i rozpychały się, piętrzyły się
jedne na drugich, rozpierały i nakrywały wzajem, rosnąc razem wzdętą
masą blach listnych, aż pod niski okap stodoły. Tam to było, gdziem go
ujrzał jedyny raz w życiu, o nieprzytomnej od żaru godzinie południa.
Była to chwila, kiedy czas, oszalały i dziki, wyłamuje się z kieratu
zdarzeń i jak zbiegły włóczęga pędzi z krzykiem na przełaj przez pola.
Wtedy lato, pozbawione kontroli, rośnie bez miary i rachuby na całej
przestrzeni, rośnie z dzikim impetem na wszystkich punktach, w
dwójnasób, w trójnasób, w inny jakiś, wyrodny czas, w nieznaną dymensję,
w obłęd. O tej godzinie opanowywał mnie szał łowienia motyli, pasja
ścigania tych migocących plamek, tych błędnych, białych płatków,
trzęsących się w rozognionym powietrzu niedołężnym gzygzakiem. I
zdarzyło się wówczas, że któraś z tych jaskrawych plamek rozpadła się w
locie na dwie, potem na trzy--i ten drgający, oślepiająco biały
trójpunkt wiódł mnie, jak błędny ognik, przez szał bodiaków, palących
się w słońcu. Dopiero na granicy łopuchów zatrzymałem się, nie śmiejąc
się pogrążyć w to głuche zapadlisko. Wtedy nagle ujrzałem go. Zanurzony
po pachy w łopuchach, kucał przede mną. Widziałem jego grube bary w
brudnej koszuli i niechlujny strzęp surduta. Przyczajony jak do skoku,
siedział tak--z barami jakby wielkim ciężarem zgarbionymi. Ciało jego
dyszało z natężenia, a z miedzianej, błyszczącej w słońcu twarzy lał się
pot. Nieruchomy, zdawał się ciężko pracować, mocować się bez ruchu z
jakimś ogromnym brzemieniem. Stałem, przygwożdżony jego wzrokiem, który
mnie ujął jakby w kleszcze. Była to twarz włóczęgi lub pijaka. Wiecheć
brudnych kłaków wichrzył się nad czołem wysokim i wypukłym jak buła
kamienna, utoczona przez rzekę. Ale czoło to było skręcone w głębokie
bruzdy. Nie wiadomo, czy ból, czy palący żar słońca, czy nadludzkie
natężenie wkręciło się tak w tę twarz i napięło rysy do pęknięcia.
Czarne oczy wbiły się we mnie z natężeniem najwyższej rozpaczy czy bólu.
Te oczy patrzyły na mnie i nie patrzyły, widziały mnie i nie widziały
wcale. Były to pękające gałki, wytężone najwyższym uniesieniem bólu albo
dziką rozkoszą natchnienia. I nagle z tych rysów, naciągniętych do
pęknięcia, wyboczył się jakiś straszny, załamany cierpieniem grymas i
ten grymas rósł, brał w siebie tamten obłęd i natchnienie, pęczniał nim,
wybaczał się coraz bardziej, aż wyłamał się ryczącym, charczącym kaszlem
śmiechu. Do głębi wstrząśnięty, widziałem, jak hucząc śmiechem z
potężnych piersi, dźwignął się powoli z kucek i zgarbiony jak goryl, z
rękoma w opadających łachmanach spodni, uciekał, człapiąc przez łopocące
blachy łopuchów, wielkimi skokami--Pan bez fletu, cofający się w
popłochu do swych ojczystych kniei.
PAN KAROL Po południu w sobotę mój wuj, Karol, wdowiec słomiany,
wybierał się pieszo do letniska, oddalonego o godzinę drogi od miasta,
do żony i dzieci, które tam na wywczasach bawiły. Od czasu wyjazdu żony
mieszkanie było nie sprzątane, łóżko nie zaścielane nigdy. Pan Karol
przychodził do mieszkania późną nocą, sponiewierany, spustoszony przez
nocne pohulanki, przez które go wlokły te dni upalne i puste. Zmięta,
chłodna, dziko rozrzucona pościel była dlań wówczas jakąś błogą
przystanią, wyspą zbawczą, do której przypadał ostatkiem sił jak
rozbitek, miotany wiele dni i nocy przez wzburzone morze. Omackiem, w
ciemności zapadał się gdzieś między białawe chmury, pasma i zwały
chłodnego pierza i spał tak w niewiadomym kierunku, na wspak, głową na
dół, wbity ciemieniem w puszysty miąższ pościeli, jak gdyby chciał we
śnie przewiercić, przewędrować na wskroś te rosnące nocą, potężne masywy
pierzyn. Walczył we śnie z tą pościelą, jak pływak z wodą, ugniatał ją i
miesił ciałem, jak ogromną dzieżę ciasta, w którą się zapadał, i budził
się o szarym świcie zdyszany, oblany potem, wyrzucony na brzeg tego
stosu pościeli, którego zmóc nie mógł w ciężkich zapasach nocnych. Tak
na wpół wyrzucony z toni snu, wisiał przez chwilę nieprzytomny na
krawędzi nocy, chwytając piersiami powietrze, a pościel rosła dokoła
niego, puchła i nakisała--i zarastała go znowu zwałem ciężkiego,
białawego ciasta. Spał tak do późnego przedpołudnia, podczas gdy
poduszki układały się w wielką, białą, płaską równinę, po której
wędrował uspokojony sen jego. Tymi białymi gościńcami powracał powoli do
siebie, do dnia, do jawy--i wreszcie otwierał oczy, jak śpiący pasażer,
gdy pociąg zatrzymuje się na stacji. W pokoju panował odstały półmrok z
osadem wielu dni samotności i ciszy. Tylko okno kipiało od rannego
rojowiska much i story płonęły jaskrawo. Pan Karol wyziewał ze swego
ciała, z głębi jam cielesnych, resztki dnia wczorajszego. To ziewanie
chwytało go tak konwulsyjnie, jak gdyby chciało go odwrócić na nice. Tak
wyrzucał z siebie ten piasek, te ciężary--nie strawione restancje dnia
wczorajszego. Ulżywszy sobie w ten sposób, i swobodniejszy, wciągał do
notesu wydatki, kalkulował, obliczał i marzył. Potem leżał długo
nieruchomy, z szklanymi oczyma, które były koloru wody, wypukłe i
wilgotne. W wodnistym półmroku pokoju, rozjaśnionym refleksem dnia
upalnego za storami, oczy jego jak maleńkie lusterka odbijały wszystkie
błyszczące przedmioty: białe plamy słońca w szparach okna, złoty
prostokąt stor, i powtarzały, jak kropla wody, cały pokój z ciszą
dywanów i pustych krzeseł. Tymczasem dzień za storami huczał coraz
płomienniej bzykaniem much oszalałych od słońca. Okno nie mogło
pomieścić tego białego pożaru i story omdlewały od jasnych falowań.
Wtedy wywlekał się z pościeli i siedział jeszcze jakiś czas na łóżku,
stękając bezwiednie. Jego trzydziestokilkoletnie ciało zaczynało
skłaniać się do korpulencji. W tym organizmie, nabrzmiewającym
tłuszczem, znękanym od nadużyć płciowych, ale wciąż wzbierającym bujnymi
sokami, zdawał się teraz zwolna dojrzewać w tej ciszy jego przyszły los.
Gdy tak siedział w bezmyślnym, wegetatywnym osłupieniu, cały zamieniony
w krążenie, w respirację, w głębokie pulsowanie soków, rosła w głębi
jego ciała, spoconego i pokrytego włosem w rozlicznych miejscach, jakaś
niewiadoma, nie sformułowana przyszłość, niby potworna narośl,
wyrastająca fantastycznie w nieznaną dymensję. Nie przerażał się jej,
gdyż czuł już swoją tożsamość z tym niewiadomym a ogromnym, które miało
nadejść, i rósł razem z nim bez sprzeciwu, w dziwnej zgodzie, zdrętwiały
spokojną grozą, odpoznając przyszłego siebie w tych kolosalnych
wykwitach, w tych fantastycznych spiętrzeniach, które przed jego
wzrokiem wewnętrznym dojrzewały. Jedno jego oko lekko wtedy zbaczało na
zewnątrz, jak gdyby odchodziło w inny wymiar. Potem z tych bezmyślnych
otumanieni z tych zatraconych dali powracał znów do siebie i do chwili;
widział swe stopy na dywanie, tłuste i delikatne jak u kobiety, i powoli
wyjmował złote spinki z mankietów dziennej koszuli. Potem szedł do
kuchni i znajdował tam w cienistym kącie wiaderko z wodą, krążek
cichego, czujnego zwierciadła, które nań tam czekało--jedyna żywa i
wiedząca istota w tym pustym mieszkaniu. Nalewał do miednicy wody i
kosztował skórą jej młodej i odstałej, słodkawej mokrości. Długo i
starannie robił toaletę, nie spiesząc się i włączając pauzy między
poszczególne manipulacje. To mieszkanie, puste i zapuszczone, nie
uznawało go, te meble i ściany śledziły za nim z milczącą krytyką. Czuł
się, wchodząc w ich ciszę, jak intruz w tym podwodnym, zatopionym
królestwie, w którym płynął inny, odrębny czas. Otwierając własne
szuflady, miał uczucie złodzieja i chodził mimo woli na palcach, bojąc
się obudzić hałaśliwe i nadmierne echo, czekające drażliwie na
najlżejszą przyczynę, by wybuchnąć. A gdy wreszcie, idąc cicho od szafy
do szafy, znajdował kawałek po kawałku wszystko potrzebne i kończył
toaletę wśród tych mebli, które tolerowały go w milczeniu, z nieobecną
miną, i wreszcie był gotów, to stojąc na odejściu z kapeluszem w ręku,
czuł się zażenowany, że i w ostatniej chwili nie mógł znaleźć słowa,
które by rozwiązało to wrogie milczenie, i odchodził ku drzwiom
zrezygnowany, zwolna, ze spuszczoną głową--gdy w przeciwną stronę
oddalał się tymczasem bez pośpiechu--w głąb zwierciadła--ktoś
odwrócony na zawsze plecami--przez pustą amfiladę pokojów, które nie
istniały.
SKLEPY CYNAMONOWE W okresie najkrótszych, sennych dni zimowych, ujętych
z obu stron, od poranku i od wieczora, w futrzane krawędzie zmierzchów,
gdy miasto rozgałęziało się coraz głębiej w labirynty zimowych nocy, z
trudem przywoływane przez krótki świt do opamiętania, do powrotu--
ojciec mój był już zatracony, zaprzedany, zaprzysiężony tamtej sferze.
Twarz jego i głowa zarastały wówczas bujnie i dziko siwym włosem,
sterczącym nieregularnie wiechciami, szczecinami, długimi pędzlami,
strzelającymi z brodawek, z brwi, z dziurek od nosa--co nadawało jego
fizjonomii wygląd starego, nastroszonego lisa. Węch jego i słuch
zaostrzał się niepomiernie i znać było po grze jego milczącej i napiętej
twarzy, że za pośrednictwem tych zmysłów pozostaje on w ciągłym
kontakcie z niewidzialnym światem ciemnych zakamarków, dziur mysich,
zmurszałych przestrzeni pustych pod podłogą i kanałów kominowych.
Wszystkie chroboty, trzaski nocne, tajne, skrzypiące życie podłogi miały
w nim nieomylnego i czujnego dostrzegacza, szpiega i współspiskowca.
Absorbowało go to w tym stopniu, że pogrążał się zupełnie w tej
niedostępnej dla nas sferze, z której nie próbował zdawać nam sprawy.
Nieraz musiał strzepywać palcami i śmiać się cicho do siebie samego, gdy
te wybryki niewidzialnej sfery stawały się zbyt absurdalne; porozumiewał
się wówczas spojrzeniem z naszym kotem, który również wtajemniczony w
ten świat, podnosił swą cyniczną, zimną, porysowaną pręgami twarz,
mrużąc z nudów i obojętności skośne szparki oczu. Zdarzało się podczas
obiadu, że wśród jedzenia odkładał nagle nóż i widelec i z serwetą
zawiązaną pod szyją podnosił się kocim ruchem, skradał na brzuścach
palców do drzwi sąsiedniego, pustego pokoju i z największą ostrożnością
zaglądał przez dziurkę od klucza. Potem wracał do stołu, jakby
zawstydzony, z zakłopotanym uśmiechem, wśród mruknięć i niewyraźnych
mamrotań, odnoszących się do wewnętrznego monologu, w którym był
pogrążony. Ażeby mu sprawić pewną dystrakcję i oderwać go od
chorobliwych dociekań, wyciągała go matka na wieczorne spacery, na które
szedł, milcząc, bez oporu, ale i bez przekonania, roztargniony i
nieobecny duchem. Raz nawet poszliśmy do teatru. Znaleźliśmy się znowu w
tej wielkiej, źle oświetlonej i brudnej sali, pełnej sennego gwaru
ludzkiego i bezładnego zamętu. Ale gdy przebrnęliśmy przez ciżbę ludzką,
wynurzyła się przed nami olbrzymia bladomebieska kurtyna, jak niebo
jakiegoś innego firmamentu. Wielkie, malowane maski różowe, z wydętymi
policzkami, nurzały się w ogromnym płóciennym przestworzu. To sztuczne
niebo szerzyło się i płynęło wzdłuż i w poprzek, wzbierając ogromnym
tchem patosu i wielkich gestów, atmosferą tego świata sztucznego i
pełnego blasku, który budował się tam, na dudniących rusztowaniach
sceny. Dreszcz płynący przez wielkie oblicze tego nieba, oddech
ogromnego płótna, od którego rosły i ożywały maski, zdradzał
iluzoryczność tego firmamentu, sprawiał to drganie rzeczywistości, które
w chwilach metafizycznych odczuwamy jako migotanie tajemnicy. Maski
trzepotały czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptały coś bezgłośnie
i wiedziałem, że przyjdzie chwila, kiedy napięcie tajemnicy dojdzie do
zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny pęknie naprawdę, uniesie się i
ukaże rzeczy niesłychane i olśniewające. Lecz nie było mi dane doczekać
tej chwili, albowiem tymczasem ojciec zaczął zdradzać pewne oznaki
zaniepokojenia, chwytał się za kieszenie i wreszcie oświadczył, że
zapomniał portfelu z pieniędzmi i ważnymi dokumentami. Po krótkiej
naradzie z matką, w której uczciwość Adeli została poddana pospiesznej,
ryczałtowej ocenie, zaproponowano mi, żebym wyruszył do domu na
poszukiwanie portfelu. Zdaniem matki do rozpoczęcia widowiska było
jeszcze wiele czasu i przy mojej zwinności mogłem na czas powrócić.
Wyszedłem w noc zimową, kolorową od iluminacji nieba. Była to jedna z
tych jasnych nocy, w których firmament gwiezdny jest tak rozległy i
rozgałęziony, jakby rozpadł się, rozłamał i podzielił na labirynt
odrębnych niebios, wystarczających do obdzielenia całego miesiąca nocy
zimowych i do nakrycia swymi srebrnymi i malowanymi kloszami wszystkich
ich nocnych zjawisk, przygód, awantur i karnawałów. Jest lekkomyślnością
nie do darowania wysyłać w taką noc młodego chłopca z misją ważną i
pilną, albowiem w jej półświetle zwielokrotniają się, plączą i
wymieniają jedne z drugimi ulice. Otwierają się w głębi miasta, żeby tak
rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne.
Oczarowana i zmylona wyobraźnia wytwarza złudne plany miasta, rzekomo
dawno znane i wiadome, w których te ulice mają swe miejsce i nazwę, a
noc w niewyczerpanej swej płodności nie ma nic lepszego do roboty, jak
dostarczać wciąż nowych i urojonych konfiguracji. Te kuszenia nocy
zimowych zaczynają się zazwyczaj niewinnie od chętki skrócenia sobie
drogi, użycia niezwykłego lub prędszego przejścia. Powstają ponętne
kombinacje przecięcia zawiłej wędrówki jakąś nie wypróbowaną przecznicą.
Ale tym razem zaczęło się inaczej. Uszedłszy parę kroków, spostrzegłem,
że jestem bez płaszcza. Chciałem zawrócić, lecz po chwili wydało mi się
to niepotrzebną stratą czasu, gdyż noc nie była wcale zimna, przeciwnie
- pożyłkowana strugami dziwnego ciepła, tchnieniami jakiejś fałszywej
wiosny. Śnieg skurczył się w baranki białe, w niewinne i słodkie runo,
które pachniało fiołkami. W takie same baranki rozpuściło się niebo, w
którym księżyc dwoił się i troił, demonstrując w tym zwielokrotnieniu
wszystkie swe fazy i pozycje. Niebo obnażało tego dnia wewnętrzną swą
konstrukcję w wielu jakby anatomicznych preparatach, pokazujących
spirale i słoje światła, przekroje seledynowych brył nocy, plazmę
przestworzy, tkankę rojeń nocnych. W taką noc nie podobna iść Podwalem
ani żadną inną z ciemnych ulic, które są odwrotną stroną, niejako
podszewką czterech linij rynku, i nie przypomnieć sobie, że o tej późnej
porze bywają czasem jeszcze otwarte niektóre z owych osobliwych a tyle
nęcących sklepów, o których zapomina się w dnie zwyczajne. Nazywam je
sklepami cynamonowymi dla ciemnych boazeryj tej barwy, którymi są
wyłożone. Te prawdziwie szlachetne handle, w późną noc otwarte, były
zawsze przedmiotem moich gorących marzeń. Słabo oświetlone, ciemne i
uroczyste ich wnętrza pachniały głębokim zapachem farb, laku, kadzidła,
aromatem dalekich krajów i rzadkich materiałów. Mogłeś tam znaleźć ognie
bengalskie, szkatułki czarodziejskie, marki krajów dawno zaginionych,
chińskie odbijanki, indygo, kalafonium z Malabaru, jaja owadów
egzotycznych, papug, tukanów, żywe salamandry i bazyliszki, korzeń
Mandragory, norymberskie mechanizmy, homunculusy w doniczkach,
mikroskopy i lunety, a nade wszystko rzadkie i osobliwe książki, stare
folianty pełne przedziwnych rycin i oszołamiających historyj. Pamiętam
tych starych i pełnych godności kupców, którzy obsługiwali klientów ze
spuszczonymi oczyma, w dyskretnym milczeniu, i pełni byli mądrości i
wyrozumienia dla ich najtajniejszych życzeń. Ale nade wszystko była tam
jedna księgarnia, w której raz oglądałem rzadkie i zakazane druki,
publikacje tajnych klubów, zdejmując zasłonę z tajemnic dręczących i
upojnych. Tak rzadko zdarzała się sposobność odwiedzania tych sklepów--
i w dodatku z małą, lecz wystarczającą sumą pieniędzy w kieszeni. Nie
można było pominąć tej okazji mimo ważności misji powierzonej naszej
gorliwości. Trzeba się było zapuścić według mego obliczenia w boczną
uliczkę, minąć dwie albo trzy przecznice, ażeby osiągnąć ulicę nocnych
sklepów. To oddalało mnie od celu, ale można było nadrobić spóźnienie,
wracając drogą na Żupy Solne. Uskrzydlony pragnieniem zwiedzenia sklepów
cynamonowych, skręciłem w wiadomą mi ulicę i leciałem więcej, aniżeli
szedłem, bacząc, by nie zmylić drogi. Tak minąłem już trzecią czy
czwartą przecznicę, a upragnionej ulicy wciąż nie było. W dodatku nawet
konfiguracja ulic nie odpowiadała oczekiwanemu obrazowi. Sklepów ani
śladu. Szedłem ulicą, której domy nie miały nigdzie bramy wchodowej,
tylko okna szczelnie zamknięte, ślepe odblaskiem księżyca. Po drugiej
stronie tych domów musi prowadzić właściwa ulica, od której te domy są
dostępne--myślałem sobie. Z niepokojem przyspieszałem kroku, rezygnując
w duchu z myśli zwiedzenia sklepów. Byle tylko wydostać się stąd prędko
w znane okolice miasta. Zbliżałem się do wylotu, pełen niepokoju, gdzie
też ona mnie wyprowadzi. Wyszedłem na szeroki, rzadko zabudowany
gościniec, bardzo długi i prosty. Owiał mnie od razu oddech szerokiej
przestrzeni. Stały tam przy ulicy albo w głębi ogrodów malownicze wille,
ozdobne budynki bogaczy. W przerwach między nimi widniały parki i mury
sadów. Obraz przypominał z daleka ulicę Leszniańską w jej dolnych i
rzadko zwiedzanych okolicach. Światło księżyca, rozpuszczone w
tysiącznych barankach, w łuskach srebrnych na niebie, było blade i tak
jasne jak w dzień--tylko parki i ogrody czerniały w tym srebrnym
krajobrazie. Przyjrzawszy się bacznie jednemu z budynków, doszedłem do
przekonania, że mam przed sobą tylną i nigdy nie widzianą stronę gmachu
gimnazjalnego. Właśnie dochodziłem do bramy, która ku memu zdziwieniu
była otwarta, sień oświetlona. Wszedłem i znalazłem się na czerwonym
chodniku korytarza. Miałem nadzieję, że zdołam nie spostrzeżony
przekraść się przez budynek i wyjść przednią bramą, skracając sobie
znakomicie drogę. Przypomniałem sobie, że o tej późnej godzinie musi się
w sali profesora Arendta odbywać jedna z lekcyj nadobowiązkowych,
prowadzona w późną noc, na które zbieraliśmy się zimową porą, płonąc
szlachetnym zapałem do ćwiczeń rysunkowych, jakim natchnął nas ten
znakomity nauczyciel. Mała gromadka pilnych gubiła się prawie w wielkiej
ciemnej sali, na której ścianach ogromniały i łamały się cienie naszych
głów, rzucane od dwóch małych świeczek płonących w szyjkach butelek.
Prawdę mówiąc, niewieleśmy podczas tych godzin rysowali i profesor nie
stawiał zbyt ścisłych wymagań. Niektórzy przynosili sobie z domu
poduszki i układali się na ławkach do powierzchownej drzemki. I tylko
najpilniejsi rysowali pod samą świecą, w złotym kręgu jej blasku.
Czekaliśmy zazwyczaj długo na przyjście profesora, nudząc się wśród
sennych rozmów. Wreszcie otwierały się drzwi jego pokoju i wchodził--
mały, z piękną brodą, pełen ezoterycznych uśmiechów, dyskretnych
przemilczeń i aromatu tajemnicy. Szybko zaciskał za sobą drzwi gabinetu,
przez które w momencie otworzenia tłoczyła się za jego głową ciżba
gipsowych cieni, fragmentów klasycznych, bolesnych Niobid, Danaid i
Tantalidów, cały smutny i jałowy Olimp, więdnący od lat w tym muzeum
gipsów. Zmierzch tego pokoju mętniał i za dnia i przelewał się sennie od
gipsowych marzeń, pustych spojrzeń, blednących owali i zamyśleń
odchodzących w nicość. Lubiliśmy nieraz podsłuchiwać pod drzwiami--
ciszy, pełnej westchnień i szeptów tego kruszejącego w pajęczynach
rumowiska, tego rozkładającego się w nudzie i monotonii zmierzchu bogów.
Profesor przechadzał się dostojnie, pełen namaszczenia, wzdłuż pustych
ławek, wśród których rozrzuceni małymi grupkami, rysowaliśmy coś w
szarym odblasku nocy zimowej. Było zacisznie i sennie. Gdzieniegdzie
koledzy moi układali się do snu. Świeczki powoli dogasały w butelkach.
Profesor pogrążał się w głęboką witrynę, pełną starych foliałów,
staromodnych ilustracyj, sztychów i druków. Pokazywał nam wśród
ezoterycznych gestów stare litografie wieczornych pejzaży, gęstwiny
nocne, aleje zimowych parków, czerniejące na białych drogach
księżycowych. Wśród sennych rozmów upływał niespostrzeżenie czas i biegł
nierównomiernie, robiąc niejako węzły w upływie godzin, połykając kędyś
całe puste interwały trwania, Niespostrzeżenie, bez przejścia,
odnajdywaliśmy naszą czeredę już w drodze powrotnej na białej od śniegu
ścieżce szpaleru, flankowanej czarną, suchą gęstwiną krzaków. Szliśmy
wzdłuż tego włochatego brzegu ciemności, ocierając się o niedźwiedzie
futro krzaków, trzaskających pod naszymi nogami w jasną noc
bezksiężycową, w mleczny, fałszywy dzień, daleko po północy. Rozprószona
biel tego światła, mżąca ze śniegu, z bladego powietrza, z mlecznych
przestworzy, była jak szary papier sztychu, na którym głęboką czernią
plątały się kreski i szrafirunki gęstych zarośli. Noc powtarzała teraz
głęboko po północy te serie nokturnów, sztychów nocnych profesora
Arendta, kontynuowała jego fantazje. W tej czarnej gęstwinie parku, we
włochatej sierści zarośli, w masie kruchego chrustu były miejscami
nisze, gniazda najgłębszej puszystej czarności, pełne plątaniny,
sekretnych gestów, bezładnej rozmowy na migi. Było w tych gniazdach
zacisznie i ciepło. Siadaliśmy tam na letnim miękkim śniegu w naszych
włochatych płaszczach, zajadając orzechy, których pełna była leszczynowa
ta gęstwina w ową wiosenną zimę. Przez zarośla przewijały się bezgłośnie
kuny, łasice i ichneumony, futrzane, węszące zwierzątka, śmierdzące
kożuchem, wydłużone, na niskich łapkach. Podejrzewaliśmy, że były między
nimi okazy gabinetu szkolnego, które choć wypatroszone i łysiejące,
uczuwały w tę białą noc w swym pustym wnętrzu głos starego instynktu,
głos rui, i wracały do matecznika na krótki, złudny żywot. Ale powoli
fosforescencja wiosennego śniegu mętniała i gasła i nadchodziła czarna i
gęsta oćma przed świtem. Niektórzy z nas zasypiali w ciepłym śniegu,
inni domacywali się w gęstwinie bram swych domów, wchodzili omackiem do
ciemnych wnętrzy, w sen rodziców i braci, w dalszy ciąg głębokiego
chrapania, które doganiali na swych spóźnionych drogach. Te nocne seanse
pełne były dla mnie tajemnego uroku, nie mogłem i teraz pominąć
sposobności, by nie zaglądnąć na moment do sali rysunkowej,
postanawiając, że nie pozwolę się tam zatrzymać dłużej nad krótką
chwilkę. Ale wstępując po tylnych, cedrowych schodach, pełnych
dźwięcznego rezonansu, poznałem, że znajduję się w obcej, nigdy nie
widzianej stronie gmachu. Najlżejszy szmer nie przerywał tu solennej
ciszy. Korytarze były w tym skrzydle obszerniejsze, wysłane pluszowym
dywanem i pełne wytworności. Małe, ciemno płonące lampy świeciły na ich
zagięciach. Minąwszy jedno takie kolano, znalazłem się na korytarzu
jeszcze większym, strojnym w przepych pałacowy. Jedna jego ściana
otwierała się szerokimi, szklanymi arkadami do wnętrza mieszkania.
Zaczynała się tu przed oczyma długa amfilada pokojów, biegnących w głąb
i urządzonych z olśniewającą wspaniałością. Szpalerem obić jedwabnych,
luster złoconych, kosztownych mebli i kryształowych pająków biegł wzrok
w puszysty miąższ tych zbytkownych wnętrzy, pełnych kolorowego wirowania
i migotliwych arabesek, plączących się girland i pączkujących kwiatów.
Głęboka cisza tych pustych salonów pełna była tylko tajnych spojrzeń,
które oddawały sobie zwierciadła, i popłochu arabesek, biegnących wysoko
fryzami wzdłuż ścian i gubiących się w sztukateriach białych sufitów. Z
podziwem i czcią stałem przed tym przepychem, domyślałem się, że nocna
moja eskapada zaprowadziła mnie niespodzianie w skrzydło dyrektora,
przed jego prywatne mieszkanie. Stałem przygwożdżony ciekawością, z
bijącym sercem, gotów do ucieczki za najlżejszym szmerem. Jakże mógłbym,
przyłapany, usprawiedliwić to moje nocne szpiegowanie, moje zuchwałe
wścibstwo? W którymś z głębokich pluszowych foteli mogła, nie
dostrzeżona i cicha, siedzieć córeczka dyrektora i podnieść nagle na
mnie oczy znad książki--czarne, sybilińskie, spokojne oczy, których
spojrzenia nikt z nas wytrzymać nie umiał. Ale cofnąć się w połowie
drogi, nie dokonawszy powziętego planu, poczytałbym był sobie za
tchórzostwo. Zresztą głęboka cisza panowała dookoła w pełnych przepychu
wnętrzach, oświetlonych przyćmionym światłem nie określonej pory. Przez
arkady korytarza widziałem na drugim końcu wielkiego salonu duże,
oszklone drzwi, prowadzące na taras. Było tak cicho wokoło, że nabrałem
odwagi. Nie wydawało mi się to połączone ze zbyt wielkim ryzykiem, zejść
z paru stopni, prowadzących do poziomu sali, w kilku susach przebiegnąć
wielki, kosztowny dywan i znaleźć się na tarasie, z którego bez trudu
dostać się mogłem na dobrze mi znaną ulicę. Uczyniłem tak. Zeszedłszy na
parkiety salonu, pod wielkie palmy, wystrzelające tam z wazonów aż do
arabesek sufitu, spostrzegłem, że znajduję się już właściwie na gruncie
neutralnym, gdyż salon nie miał wcale przedniej ściany. Był on rodzajem
wielkiej loggii, łączącej się przy pomocy paru stopni z placem miejskim.
Była to niejako odnoga tego placu i niektóre meble stały już na bruku.
Zbiegłem z kilku kamiennych schodów i znalazłem się znów na ulicy.
Konstelacje stały już stromo na głowie, wszystkie gwiazdy przekręciły
się na drugą stronę, ale księżyc, zagrzebany w pierzyny obłoczków, które
rozświetlał swą niewidzialną obecnością, zdawał się mieć przed sobą
jeszcze nieskończoną drogę i, zatopiony w swych zawiłych procederach
niebieskich, nie myślał o świcie. Na ulicy czerniało kilka dorożek,
rozjechanych i rozklekotanych jak kalekie, drzemiące kraby czy karakony.
Woźnica nachylił się z wysokiego kozła. Miał twarz drobną, czerwoną i
dobroduszną.--Pojedziemy, paniczu?--zapytał. Powóz zadygotał we
wszystkich stawach i przegubach swego wieloczłonkowego ciała i ruszył na
lekkich obręczach. Ale kto w taką noc powierza się kaprysom
nieobliczalnego dorożkarza? Wśród klekotu szprych, wśród dudnienia pudła
i budy nie mogłem porozumieć się z nim co do celu drogi. Kiwał na
wszystko niedbale i pobłażliwie głową i podśpiewywał sobie, jadąc drogą
okrężną przez miasto. Przed jakimś szynkiem stała grupa dorożkarzy,
kiwając nań przyjaźnie rękami. Odpowiedział im coś radośnie, po czym nie
zatrzymując pojazdu, rzucił mi lejce na kolana, spuścił się z kozła i
przyłączył do gromady kolegów. Koń, stary mądry koń dorożkarski,
oglądnął się pobieżnie i pojechał dalej jednostajnym, dorożkarskim
kłusem. Właściwie koń ten budził zaufanie--wydawał się mądrzejszy od
woźnicy. Ale powozić nie umiałem--trzeba się było zdać na jego wolę.
Wjechaliśmy na podmiejską ulicę ujętą z obu stron w ogrody. Ogrody te
przechodziły zwolna, w miarę posuwania się, w parki wielkodrzewne, a te
w lasy. Nie zapomnę nigdy tej jazdy świetlistej w najjaśniejszą noc
zimową. Kolorowa mapa niebios wyogromniała w kopułę niezmierną, na
której spiętrzyły się fantastyczne lądy, oceany i morza, porysowane
liniami wirów i prądów gwiezdnych, świetlistymi liniami geografii
niebieskiej. Powietrze stało się lekkie do oddychania i świetlane jak
gaza srebrna. Pachniało fiołkami. Spod wełnianego jak białe karakuły
śniegu wychylały się anemony drżące, z iskrą światła księżycowego w
delikatnym kielichu. Las cały zdawał się iluminować tysiącznymi
światłami, gwiazdami, które rzęsiście ronił grudniowy firmament.
Powietrze dyszało jakąś tajną wiosną, niewypowiedzianą czystością śniegu
i fiołków. Wjechaliśmy w teren pagórkowaty. Linie wzgórzy, włochatych
nagimi rózgami drzew, podnosiły się jak błogie westchnienia w niebo.
Ujrzałem na tych szczęśliwych zboczach całe grupy wędrowców,
zbierających wśród mchu i krzaków opadłe i mokre od śniegu gwiazdy.
Droga stała się stroma, koń poślizgiwał się i z trudem ciągnął pojazd,
grający wszystkimi przegubami. Byłem szczęśliwy. Pierś moja wchłaniała
tę błogą wiosnę powietrza, świeżość gwiazd i śniegu. Przed piersią konia
zbierał się wał białej piany śnieżnej, coraz wyższy i wyższy. Z trudem
przekopywał się koń przez czystą i świeżą jego masę. Wreszcie ustał.
Wyszedłem z dorożki. Dyszał ciężko ze zwieszoną głową. Przytuliłem jego
łeb do piersi, w jego wielkich czarnych oczach lśniły łzy. Wtedy
ujrzałem na jego brzuchu okrągłą czarną ranę.---Dlaczego mi nie
powiedziałeś?--szepnąłem ze łzami.--Drogi mój--to dla ciebie--rzekł
i stał się bardzo mały, jak konik z drzewa. Opuściłem go. Czułem się
dziwnie lekki i szczęśliwy. Zastanawiałem się, czy czekać na małą
kolejkę lokalną, która tu zajeżdżała, czy też pieszo wrócić do miasta.
Zacząłem schodzić stromą serpentyną wśród lasu, początkowo idąc krokiem
lekkim, elastycznym, potem, nabierając rozpędu, przeszedłem w posuwisty
szczęśliwy bieg, który zmienił się wnet w jazdę jak na nartach. Mogłem
dowoli regulować szybkość, kierować jazdą przy pomocy lekkich zwrotów
ciała. W pobliżu miasta zahamowałem ten bieg tryumfalny, zmieniając go
na przyzwoity krok spacerowy. Księżyc stał jeszcze ciągle wysoko.
Transformacje nieba, metamorfozy jego wielokrotnych sklepień w coraz to
kunsztowniejsze konfiguracje nie miały końca. Jak srebrne astrolabium
otwierało niebo w tę noc czarodziejską mechanizm wnętrza i ukazywało w
nieskończonych ewolucjach złocistą matematykę swych kół i trybów. Na
rynku spotkałem ludzi zażywających przechadzki. Wszyscy, oczarowani
widowiskiem tej nocy, mieli twarze wzniesione i srebrne od magii nieba.
Troska o portfel opuściła mnie zupełnie. Ojciec, pogrążony w swych
dziwactwach, zapewne zapomniał już o zgubie, o matkę nie dbałem. W taką
noc, jedyną w roku, przychodzą szczęśliwe myśli, natchnienia, wieszcze
tknięcia palca bożego. Pełen pomysłów i inspiracji, chciałem skierować
się do domu, gdy zaszli mi drogę koledzy z książkami pod pachą. Zbyt
wcześnie wyszli do szkoły, obudzeni jasnością tej nocy, która nie
chciała się skończyć. Poszliśmy gromadą na spacer stromo spadającą
ulicą, z której wiał powiew fiołków, niepewni, czy to jeszcze magia nocy
srebrzyła się na śniegu, czy też świt już wstawał...
ULICA KROKODYLI Mój ojciec przechowywał w dolnej szufladzie swego
głębokiego biurka starą i piękną mapę naszego miasta. Był to cały
wolumen in folio pergaminowych kart, które pierwotnie spojone skrawkami
płótna, tworzyły ogromną mapę ścienną w kształcie panoramy z ptasiej
perspektywy. Zawieszona na ścianie, zajmowała niemal przestrzeń całego
pokoju i otwierała daleki widok na całą dolinę Tyśmienicy, wijącej się
falisto bladozłotą wstęgą, na całe pojezierze szeroko rozlanych moczarów
i stawów, na pofałdowane przedgórza, ciągnące się ku południowi, naprzód
z rzadka, potem coraz tłumniejszymi pasmami, szachownicą okrągławych
wzgórzy, coraz mniejszych i coraz bledszych, w miarę jak odchodziły ku
złotawej i dymnej mgle horyzontu. Z tej zwiędłej dali peryferii
wynurzało się miasto i rosło ku przodowi, naprzód jeszcze w nie
zróżnicowanych kompleksach, w zwartych blokach i masach domów,
poprzecinanych głębokimi parowami ulic, by bliżej jeszcze wyodrębnić się
w pojedyncze kamienice, sztychowane z ostrą wyrazistością widoków
oglądanych przez lunetę. Na tych bliższych planach wydobył sztycharz
cały zawikłany i wieloraki zgiełk ulic i zaułków, ostrą wyrazistość
gzymsów, architrawów, archiwolt i pilastrów, świecących w późnym i
ciemnym złocie pochmurnego popołudnia, które pogrąża wszystkie załomy i
framugi w głębokiej sepii cienia. Bryły i pryzmy tego cienia wcinały
się, jak plastry ciemnego miodu, w wąwozy ulic, zatapiały w swej
ciepłej, soczystej masie tu całą połowę ulicy, tam wyłom między domami,
dramatyzowały i orkiestrowały ponurą romantyką cieni tę wieloraką
polifonię architektoniczną. Na tym planie, wykonanym w stylu barokowych
prospektów, okolica Ulicy Krokodylej świeciła pustą bielą, jaką na
kartach geograficznych zwykło się oznaczać okolice podbiegunowe, krainy
niezbadane i niepewnej egzystencji. Tylko linie kilku ulic wrysowane tam
były czarnymi kreskami i opatrzone nazwami w prostym, nieozdobnym
piśmie, w odróżnieniu od szlachetnej antykwy innych napisów. Widocznie
kartograf wzbraniał się uznać przynależność tej dzielnicy do zespołu
miasta i zastrzeżenie swe wyraził w tym odrębnym i postponującym
wykonaniu. Aby zrozumieć tę rezerwę, musimy już teraz zwrócić uwagę na
dwuznaczny i wątpliwy charakter tej dzielnicy, tak bardzo odbiegający od
zasadniczego tonu całego miasta. Był to dystrykt przemysłowo-handlowy z
podkreślonym jaskrawo charakterem trzeźwej użytkowości. Duch czasu,
mechanizm ekonomiki, nie oszczędził i naszego miasta i zapuścił korzenie
na skrawku jego peryferii, gdzie rozwinął się w pasożytniczą dzielnicę.
Kiedy w starym mieście panował wciąż jeszcze nocny, pokątny handel,
pełen solennej ceremonialności, w tej nowej dzielnicy rozwinęły się od
razu nowoczesne, trzeźwe formy komercjalizmu. Pseudoamerykanizm,
zaszczepiony na starym, zmurszałym gruncie miasta, wystrzelił tu bujną,
lecz pustą i bezbarwną wegetacją tandetnej, lichej pretensjonalności.
Widziało się tam tanie, marnie budowane kamienice o karykaturalnych
fasadach, oblepione monstrualnymi sztukateriami z popękanego gipsu.
Stare, krzywe domki podmiejskie otrzymały szybko sklecone portale, które
dopiero bliższe przyjrzenie demaskowało jako nędzne imitacje
wielkomiejskich urządzeń. Wadliwe, mętne i brudne szyby, łamiące w
falistych refleksach ciemne odbicie ulicy, nie heblowane drzewo portali,
szara atmosfera jałowych tych wnętrzy, osiadających pajęczyną i kłakami
kurzu na wysokich półkach i wzdłuż odartych i kruszących się ścian,
wyciskały tu, na sklepach, piętno dzikiego Klondike'u. Tak ciągnęły się
jeden za drugim, magazyny krawców, konfekcje, składy porcelany,
drogerie, zakłady fryzjerskie. Szare ich, wielkie szyby wystawowe nosiły
ukośnie lub w półkolu biegnące napisy ze złoconych plastycznych liter:
CONFISERIE, MANUCURE, KING OF ENGLAND. Rdzenni mieszkańcy miasta
trzymali się z dala od tej okolicy, zamieszkiwanej przez szumowiny,
przez gmin, przez kreatury bez charakteru, bez gęstości, przez istną
lichotę moralną, tę tandetną odmianę człowieka, która rodzi się w takich
efemerycznych środowiskach. Ale w dniach upadku, w godzinach niskiej
pokusy zdarzało się, że ten lub ów z mieszkańców miasta zabłąkiwał się
na wpół przypadkiem w tę wątpliwą dzielnicę. Najlepsi nie byli czasem
wolni od pokusy dobrowolnej degradacji, zniwelowania granic i
hierarchii, pławienia się w tym płytkim błocie wspólnoty, łatwej
intymności, brudnego zmieszania. Dzielnica ta była eldoradem takich
dezerterów moralnych, takich zbiegów spod sztandaru godności własnej.
Wszystko zdawało się tam podejrzane i dwuznaczne, wszystko zapraszało
sekretnym mrugnięciem, cynicznie artykułowanym gestem, wyraźnie
przymrużonym perskim okiem--do nieczystych nadziei, wszystko wyzwalało
z pęt niską naturę. Mało kto, nie uprzedzony, spostrzegał dziwną
osobliwość tej dzielnicy: brak barw, jak gdyby w tym tandetnym, w
pośpiechu wyrosłym mieście nie można było sobie pozwolić na luksus
kolorów. Wszystko tam było szare jak na jednobarwnych fotografiach, jak
w ilustrowanych prospektach. Podobieństwo to wychodziło poza zwykłą
metaforę, gdyż chwilami, wędrując po tej części miasta, miało się w
istocie wrażenie, że wertuje się w jakimś prospekcie, w nudnych
rubrykach komercjalnych ogłoszeń, wśród których zagnieździły się
pasożytniczo podejrzane anonse, drażliwe notatki, wątpliwe ilustracje; i
wędrówki te były równie jałowe i bez rezultatu jak ekscytacje fantazji,
pędzonej przez szpalty i kolumny pornograficznych druków. Wchodziło się
do jakiegoś krawca, żeby zamówić ubranie--ubranie o taniej elegancji,
tak charakterystycznej dla tej dzielnicy. Lokal był wielki i pusty,
bardzo wysoki i bezbarwny. Ogromne wielopiętrowe półki wznoszą się jedne
nad drugimi w nie określoną wysokość tej hali. Kondygnacje pustych półek
wyprowadzają wzrok w górę aż pod sufit, który może być niebem--lichym,
bezbarwnym, odrapanym niebem tej dzielnicy. Natomiast dalsze magazyny,
które widać przez otwarte drzwi, pełne są aż pod sufit pudeł i kartonów,
piętrzących się ogromną kartoteką, która rozpada się w górze, pod
zagmatwanym niebem strychu w kubaturę pustki, w jałowy budulec nicości.
Przez wielkie szare okna, kratkowane wielokrotnie jak arkusze papieru
kancelaryjnego, nie wchodzi światło, gdyż przestrzeń sklepu już
napełniona jest, jak wodą, indyferentną szarą poświatą, która nie rzuca
cienia i nie akcentuje niczego. Wnet nawija się jakiś smukły
młodzieniec, zadziwiająco usłużny, giętki i nieodporny, ażeby dogodzić
naszym życzeniom i zalać nas tanią i łatwą wymową subiekta. Ale gdy,
gadając, rozwija ogromne postawy sukna, przymierza, fałduje i drapuje
niekończącą się strugę materiału, przepływającą przez jego ręce,
formując z jego fal iluzoryczne surduty i spodnie, cała ta manipulacja
wydaje się czymś nieistotnym, pozorem, komedią, ironicznie zarzuconą
zasłoną na prawdziwy sens sprawy. Panienki sklepowe, smukłe i czarne,
każda z jakąś skazą piękności (charakterystyczną dla tej dzielnicy
wybrakowanych artykułów), wchodzą i wychodzą, stają w drzwiach
magazynów, sondując oczyma, czy rzecz wiadoma (powierzona doświadczonym
rękom subiekta) dojrzewa do punktu właściwego. Subiekt przymila się i
kryguje i chwilami robi wrażenie transwestyty. Chciałoby się go ująć pod
miękko zarysowaną brodę lub uszczyp-nąć w upudrowany blady policzek, gdy
z porozumiewawczym półspojrzeniem dyskretnie zwraca uwagę na markę
ochronną towaru, markę o przejrzystej symbolice. Zwolna sprawa wyboru
ubrania schodzi na plan dalszy. Ten miękki do efeminacji i zepsuty
młodzieniec, pełen zrozumienia dla najintymniejszych poruszeń klienta,
przesuwa teraz przed jego oczyma osobliwe marki ochronne, całą
bibliotekę znaków ochronnych, gabinet kolekcjonerski wyrafinowanego
zbieracza. Pokazywało się wówczas, że magazyn konfekcji był tylko
fasadą, za którą kryła się antykwarnia, zbiór wysoce dwuznacznych
wydawnictw i druków prywatnych. Usłużny subiekt otwiera dalsze składy,
wypełnione aż pod sufit książkami, rycinami, fotografiami. Te winiety,
te ryciny przechodzą stokrotnie najśmielsze nasze marzenia. Takich
kulminacyj zepsucia, takich wymyślności wyuzdania nie przeczuwaliśmy
nigdy. Panienki sklepowe przesuwają się coraz częściej pomiędzy
szeregami książek, szare i papierowe, ale pełne pigmentu w zepsutych
twarzach, ciemnego pigmentu brunetek o lśniącej i tłustej czarności,
która zaczajona w oczach, z nagła wybiegała z nich zygzakiem lśniącego
karakoniego biegu. Ale i w spalonych rumieńcach, w pikantnych stygmatach
pieprzyków, we wstydliwych znamionach ciemnego puszku zdradzała się rasa
zapiekłej, czarnej krwi. Ten barwik o nazbyt intensywnej mocy, ta mokka
gęsta i aromatyczna zdawała się plamić książki, które brały one do
oliwkowej dłoni, ich dotknięcia zdawały się je farbować i zostawiać w
powietrzu ciemny deszcz piegów, smugę tabaki, jak purchawka o
podniecającej, animalnej woni. Tymczasem powszechna rozwiązłość zrzucała
coraz bardziej hamulce pozorów. Subiekt, wyczerpawszy swą natarczywą
aktywność, przechodził powoli do kobiecej bierności. Leży teraz na
jednej z wielu kanap, porozstawianych wśród rejonów książek, w jedwabnej
pidżamie, odsłaniającej kobiecy dekolt. Panienki demonstrują, jedna
przed drugą, figury i pozycje rycin okładkowych, inne zasypiają już na
prowizorycznych posłaniach. Nacisk na klienta rozluźniał się.
Wypuszczano go z kręgu natarczywego zainteresowania, pozostawiano sobie
samemu. Subiektki, zajęte rozmową, nie zwracały nań więcej uwagi.
Odwrócone do niego tyłem lub bokiem, przystawały w aroganckim kontra
poście, przestępowały z nogi na nogę, grając kokieteryjnym obuwiem,
przepuszczały z góry na dół po smukłym ciele wężową grę członków,
atakując nią spoza swej niedbałej nieodpowiedzialności podnieconego
widza, którego ignorowały. Tak cofano się, wsuwano w głąb z
wyrachowaniem, otwierając wolną przestrzeń dla aktywności gościa.
Skorzystajmy z tego momentu nieuwagi, ażeby wymknąć się nieprzewidzianym
konsekwencjom tej niewinnej wizyty i wydostać się na ulicę. Nikt nas nie
zatrzymuje. Przez korytarze książek, pomiędzy długimi regałami czasopism
i druków wydostajemy się ze sklepu i oto jesteśmy w tym miejscu Ulicy
Krokodylej, gdzie z wyniesionego jej punktu widać niemal całą długość
tego szerokiego traktu aż do dalekich, nie wykończonych zabudowań dworca
kolejowego. Jest to szary dzień, jak zawsze w tej okolicy, i cała
sceneria wydaje się chwilami fotografią z ilustrowanej gazety, tak
szare, tak płaskie są domy, ludzie i pojazdy. Ta rzeczywistość jest
cienka jak papier i wszystkimi szparami zdradza swą imitatywność.
Chwilami ma się wrażenie, że tylko na małym skrawku przed nami układa
się wszystko przykładnie w ten pointowany obraz bulwaru
wielkomiejskiego, gdy tymczasem już na bokach rozwiązuje się i rozprzęga
ta zaimprowizowana maskarada i, niezdolna wytrwać w swej roli, rozpada
się za nami w gips i pakuły, w rupieciarnię jakiegoś ogromnego pustego
teatru. Napięcie pozy, sztuczna powaga maski, ironiczny patos drży na
tym naskórku. Ale dalecy jesteśmy od chęci demaskowania widowiska. Wbrew
lepszej wiedzy czujemy się wciągnięci w tandetny czar dzielnicy. Zresztą
nie brak w obrazie miasta i pewnych cech autoparodii. Rzędy małych,
parterowych domków podmiejskich zmieniają się z wielopiętrowymi
kamienicami, które zbudowane jak z kartonu, są konglomeratem szyldów,
ślepych okien biurowych, szklistoszarych wystaw, reklam i numerów. Pod
domami płynie rzeka tłumu. Ulica jest szeroka jak bulwar wielkomiejski,
ale jezdnia, jak place wiejskie, zrobiona jest z ubitej gliny, pełna
wybojów, kałuży i trawy. Ruch uliczny dzielnicy służy do porównań w tym
mieście, mieszkańcy mówią o nim z dumą i porozumiewawczym błyskiem w
oku. Szary, bezosobisty ten tłum jest nader przejęty swą rolą i pełen
gorliwości w demonstrowaniu wielkomiejskiego pozoru. Wszelako, mimo
zaaferowania i interesowności, ma się wrażenie błędnej, monotonnej,
bezcelowej wędrówki, jakiegoś sennego korowodu marionetek. Atmosfera
dziwnej błahości przenika tę całą scenerię. Tłum płynie monotonnie i,
rzecz dziwna, widzi się go zawsze jakby niewyraźnie, figury przepływają
w splątanym, łagodnym zgiełku, nie dochodząc do zupełnej wyrazistości.
Czasem tylko wyławiamy z tego gwaru wielu głów jakieś ciemne, żywe
spojrzenie, jakiś czarny melonik nasunięty głęboko na głowę, jakieś pół
twarzy rozdarte uśmiechem, z ustami, które właśnie coś powiedziały,
jakąś nogę wysuniętą w kroku i tak już zastygłą na zawsze. Osobliwością
dzielnicy są dorożki bez woźniców, biegnące samopas po ulicach. Nie
jakoby nie było tu dorożkarzy, ale wmieszani w tłum i zajęci tysiącem
spraw, nie troszczą się o swe dorożki. W tej dzielnicy pozoru i pustego
gestu nie przywiązuje się zbytniej wagi do ścisłego celu jazdy i
pasażerowie powierzają się tym błędnym pojazdom z lekkomyślnością, która
cechuje tu wszystko. Nieraz można ich widzieć na niebezpiecznych
zakrętach, wychylonych daleko z połamanej budy, jak z lejcami w dłoniach
przeprowadzają z natężeniem trudny manewr wymijania. Mamy w tej
dzielnicy także tramwaje. Ambicja rajców miejskich święci tu najwyższy
swój triumf. Ale pożałowania godny jest widok tych wozów, zrobionych z
papier mâché, o ścianach powyginanych i zmiętych od wieloletniego
użytku. Często brak im zupełnie przedniej ściany tak, że widzieć można w
przejeździe pasażerów, siedzących sztywnie i zachowujących się z wielką
godnością. Tramwaje te popychane są przez tragarzy miejskich.
Najdziwniejszą atoli rzeczą jest komunikacja kolejowa na Ulicy
Krokodylej. Czasami, w nieregularnych porach dnia, gdzieś ku końcowi
tygodnia można zauważyć tłum ludzi czekających na zakręcie ulicy na
pociąg. Nie jest się nigdy pewnym, czy przyjedzie i gdzie stanie, i
zdarza się często, że ludzie ustawiają się w dwóch różnych punktach, nie
mogąc uzgodnić swych poglądów na miejsce przystanku. Czekają długo i
stoją czarnym milczącym tłumem wzdłuż ledwo zarysowanych śladów toru, z
twarzami w profilu, jak szereg bladych masek z papieru, wyciętych w
fantastyczną linię zapatrzenia. I wreszcie niespodzianie zajeżdża, już
wjechał z bocznej uliczki, skąd go oczekiwano, niski jak wąż,
miniaturowy, z małą, sapiącą, krępą lokomotywą. Wjechał w ten czarny
szpaler i ulica staje się ciemna od tego ciągu wozów, siejących pył
węglowy. Ciemne sapanie parowozu i powiew dziwnej powagi, pełnej smutku,
tłumiony pośpiech i zdenerwowanie zamieniają ulicę na chwilę w halę
dworca kolejowego w szybko zapadającym zmierzchu zimowym. Plagą naszego
miasta jest ażiotaż biletów kolejowych i przekupstwo. W ostatniej
chwili, gdy pociąg już stoi na stacji, toczą się w nerwowym pośpiechu
pertraktacje z przekupnymi urzędnikami linii żelaznej. Zanim te
negocjacje się kończą, pociąg rusza, odprowadzany przez wolno sunący,
rozczarowany tłum, który odprowadza go daleko, ażeby się wreszcie
rozproszyć. Ulica, zacieśniona na chwilę do tego zaimprowizowanego
dworca, pełnego zmierzchu i tchnienia dalekich dróg--rozwidnia się
znowu, rozszerza i przepuszcza znów swym korytem beztroski monotonny
tłum spacerowiczów, który wędruje wśród gwaru rozmów wzdłuż wystaw
sklepowych, tych brudnych, szarych czworoboków, pełnych tandetnych
towarów, wielkich woskowych manekinów i lalek fryzjerskich. Wyzywająco
ubrane, w długich koronkowych sukniach przechodzą prostytutki. Mogą to
być zresztą żony fryzjerów lub kapelmistrzów kawiarnianych. Idą
drapieżnym, posuwistym krokiem i mają w niedobrych, zepsutych twarzach
nieznaczną skazę, która je przekreśla: zezują czarnym, krzywym zezem lub
mają usta rozdarte, lub brak im koniuszka nosa. Mieszkańcy miasta dumni
są z tego odoru zepsucia, którym tchnie Ulica Krokodyli. Nie mamy
potrzeby niczego sobie odmawiać--myślą z dumą--stać nas i na prawdziwą
wielkomiejską rozpustę. Twierdzą oni, że każda kobieta w tej dzielnicy
jest kokotą. W istocie wystarczy zwrócić uwagę na którąś--a natychmiast
spotyka się to uporczywe, lepkie spojrzenie, które nas zmraża rozkoszną
pewnością. Nawet dziewczęta szkolne noszą tu w pewien charakterystyczny
sposób kokardy, stawiają swoistą manierą smukłe nogi i mają tę nieczystą
skazę w spojrzeniu, w której leży preformowane przyszłe zepsucie. A
jednak--a jednak czy mamy zdradzić ostatnią tajemnicę tej dzielnicy,
troskliwie ukrywany sekret Ulicy Krokodyli? Kilkakrotnie w trakcie
naszego sprawozdania stawialiśmy pewne znaki ostrzegawcze, dawaliśmy w
delikatny sposób wyraz naszym zastrzeżeniom. Uważny czytelnik nie będzie
nie przygotowany na ten ostateczny obrót sprawy. Mówiliśmy o
imitatywnym, iluzorycznym charakterze tej dzielnicy, ale słowa te mają
zbyt ostateczne i stanowcze znaczenie, by określić połowiczny i
niezdecydowany charakter jej rzeczywistości. Język nasz nie posiada
określeń, które by dozowały niejako stopień realności, definiowały jej
giętkość. Powiedzmy bez ogródek: fatalnością tej dzielnicy jest, że nic
w niej nie dochodzi do skutku, nic nie odbiega od swego definitivum,
wszystkie ruchy rozpoczęte zawisają w powietrzu, wszystkie gesty
wyczerpują się przedwcześnie i nie mogą przekroczyć pewnego martwego
punktu. Mogliśmy już zauważyć wielką bujność i rozrzutność--w
intencjach, w projektach i antycypacjach, która cechuje tę dzielnicę.
Cała ona nie jest niczym innym jak fermentacją pragnień, przedwcześnie
wybujałą i dlatego bezsilną i pustą. W atmosferze nadmiernej łatwości
kiełkuje tutaj każda najlżejsza zachcianka, przelotne napięcie puchnie i
rośnie w pustą, wydętą narośl, wystrzela szara i lekka wegetacja
puszystych chwastów, bezbarwnych włochatych maków, zrobiona z nieważkiej
tkanki majaku i haszyszu. Nad całą dzielnicą unosi się leniwy i
rozwiązły fluid grzechu i domy, sklepy, ludzie wydają się niekiedy
dreszczem na jej gorączkującym ciele, gęsią skórką na jej febrycznych
marzeniach. Nigdzie, jak tu, nie czujemy się tak zagrożeni
możliwościami, wstrząśnięci bliskością spełnienia, pobladli i bezwładni
rozkosznym truchleniem ziszczenia. Lecz na tym się też kończy.
Przekroczywszy pewien punkt napięcia, przypływ zatrzymuje się i cofa,
atmosfera gaśnie i przekwita, możliwości więdną i rozpadają się w
nicość, oszalałe szare maki ekscytacji rozsypują się w popiół. Będziemy
wiecznie żałowali, żeśmy wtedy wyszli na chwilę z magazynu konfekcji
podejrzanej konduity. Nigdy nie trafimy już doń z powrotem. Będziemy
błądzili od szyldu do szyldu i mylili się setki razy. Zwiedzimy
dziesiątki magazynów, trafimy do całkiem podobnych, będziemy wędrowali
przez szpalery książek, wertowali czasopisma i druki, konferowali długo
i zawile z panienkami o nadmiernym pigmencie i skażonej piękności, które
nie potrafią zrozumieć naszych życzeń. Będziemy się wikłali w
nieporozumieniach, aż cała nasza gorączka i podniecenie ulotni się w
niepotrzebnym wysiłku, w straconej na próżno gonitwie. Nasze nadzieje
były nieporozumieniem, dwuznaczny wygląd lokalu i służby- pozorem,
konfekcja była prawdziwą konfekcją, a subiekt nie miał żadnych ukrytych
intencyj. Świat kobiecy Ulicy Krokodylej odznacza się całkiem miernym
zepsuciem, zagłuszonym grubymi warstwami przesądów moralnych i banalnej
pospolitości. W tym mieście taniego materiału ludzkiego brak także
wybujałości instynktu, brak niezwykłych i ciemnych namiętności. Ulica
Krokodyli była koncesją naszego miasta na rzecz nowoczesności i zepsucia
wielkomiejskiego. Widocznie nie stać nas było na nic innego jak na
papierową imitację, jak na fotomontaż złożony z wycinków zleżałych,
zeszłorocznych gazet.
KARAKONY Było to w okresie szarych dni, które nastąpiły po świetnej
kolorowości genialnej epoki mego ojca. Były to długie tygodnie depresji,
ciężkie tygodnie bez niedziel i świąt, przy zamkniętym niebie i w
zubożałym krajobrazie. Ojca już wówczas nie było. Górne pokoje
wysprzątano i wynajęto pewnej telefonistce. Z całego ptasiego
gospodarstwa pozostał nam jedyny egzemplarz, wypchany kondor, stojący na
półce w salonie. W chłodnym półmroku zamkniętych firanek stał on tam,
jak za życia, na jednej nodze, w pozie buddyjskiego mędrca, a gorzka
jego, wyschła twarz ascety skamieniała w wyraz ostatecznej obojętności i
abnegacji. Oczy wypadły, a przez wypłakane, łzawe orbity sypały się
trociny. Tylko rogowate egipskie narośle na nagim potężnym dziobie i na
łysej szyi, narośle i gruzły spłowiałobłękitnej barwy nadawały tej
starczej głowie coś dostojnie hieratycznego. Pierzasty habit jego był
już w wielu miejscach przeżarty przez mole i gubił miękkie, szare
pierze, które Adela raz w tygodniu wymiatała wraz z bezimiennym kurzem
pokoju. W wyłysiałych miejscach widać było workowe, grube płótno, z
którego wyłaziły kłaki konopne. Miałem ukryty żal do matki za łatwość, z
jaką przeszła do porządku dziennego nad stratą ojca. Nigdy go nie
kochała--myślałem--a ponieważ ojciec nie był zakorzeniony w sercu
żadnej kobiety, przeto nie mógł też wróść w żadną realność i unosił się
wiecznie na peryferii życia, w półrealnych regionach, na krawędziach
rzeczywistosci. Nawet na uczciwą obywatelską śmierć nie zasłużył sobie--
myślałem--wszystko u niego musiało, być dziwaczne i wątpliwe.
Postanowiłem w stosownej chwili zaskoczyć matkę otwartą rozmową. Owego
dnia (był ciężki dzień zimowy i od rana już sypał się miękki puch
zmierzchu) matka miała migrenę i leżała na sofie samotnie w salonie. W
tym rzadko odwiedzanym, paradnym pokoju panował od czasu zniknięcia ojca
wzorowy porządek, pielęgnowany woskiem i szczotkami przez Adelę. Meble
przykryte były pokrowcami; wszystkie sprzęty poddały się żelaznej
dyscyplinie, jaką Adela roztoczyła nad tym pokojem. Tylko pęk piór
pawich, stojących w wazie na komodzie, nie dał się utrzymać w ryzach.
Był to element swawolny, niebezpieczny, o nieuchwytnej rewolucyjności,
jak rozhukana klasa gimnazjastek, pełna dewocji w oczy, a rozpustnej
swawoli poza oczyma. Świdrowały te oczy dzień cały i wierciły dziury w
ścianach, mrugały, tłoczyły się, trzepocąc rzęsami, z palcem przy
ustach, jedne przez drugie, pełne chichotu i psoty. Napełniały pokój
świergotem i szeptem, rozsypywały się, jak motyle, dookoła
wieloramiennej lampy, uderzały tłumem barwnym w matowe, starcze dziurki
od kluczy. Nawet w obecności matki, leżącej z zawiązaną głową na sofie,
nie mogły się powstrzymać, robiły perskie oczko, dawały sobie znaki,
mówiły niemym, kolorowym alfabetem, pełnym sekretnych znaczeń. Irytowało
mnie to szydercze porozumienie, ta migotliwa zmowa poza mymi plecami. Z
kolanami przyciśniętymi do sofy matki, badając dwoma palcami, jakby w
zamyśleniu, delikatną materię jej szlafroka, rzekłem niby mimochodem:--
Chciałem cię już od dawna zapytać: prawda, że to jest on?--I chociaż
nie wskazałem nawet spojrzeniem na kondora, matka odgadła od razu,
zmieszała się bardzo i spuściła oczy. Dałem umyślnie upłynąć chwili,
żeby wykosztować jej zmieszanie, po czym z całym spokojem, opanowując
wzbierający gniew, spytałem:--Jaki sens mają w takim razie te wszystkie
plotki i kłamstwa, które rozsiewasz o ojcu? Lecz jej rysy, które w
pierwszej chwili rozpadły się były w panice, zaczęły się znowu
porządkować.--Jakie kłamstwa?--spytała mrugając oczyma, które były
puste, nalane ciemnym błękitem, bez białka.--Znam je od Adeli--rzekłem
- ale wiem, że pochodzą od ciebie; chcę wiedzieć prawdę. Usta jej drżały
lekko, źrenice, unikając mego wzroku, powędrowały w kąt oka.--Nie
kłamałam--rzekła, a usta- jej napęczniały i stały się małe zarazem.
Uczułem, że mnie kokietuje jak kobieta mężczyznę.--Z tymi karakonami to
prawda--sam przecież pamiętasz...--Zmieszałem się. Pamiętałem w
istocie tę inwazję karakonów, ten zalew czarnego rojowiska, które
napełniało ciemność nocną, pajęczą bieganiną. Wszystkie szpary pełne
były drgających wąsów, każda szczelina mogła wystrzelić z nagła
karakonem, z każdego pęknięcia podłogi mogła zlęgnąć się ta czarna
błyskawica, lecąca oszalałym zygzakiem po podłodze. Ach, ten dziki obłęd
popłochu, pisany błyszczącą, czarną linią na tablicy podłogi. Ach, te
krzyki grozy ojca, skaczącego z krzesła na krzesło z dzirytem w ręku.
Nie przyjmując jadła ani napoju, z wypiekami gorączki na twarzy, z
konwulsją wstrętu wrytą dookoła ust, ojciec mój zdziczał zupełnie. Jasne
było, że tego napięcia nienawiści żaden organizm długo wytrzymać nie
może. Straszliwa odraza zamieniała jego twarz w stężałą maskę tragiczną,
w której tylko źrenice, ukryte za dolną powieką, leżały na czatach,
napięte jak cięciwy, w wiecznej podejrzliwości. Z dzikim wrzaskiem
zrywał się nagle z siedzenia, leciał na oślep w kąt pokoju i już
podnosił dziryt, na którym utkwiony ogromny karakon przebierał
rozpaczliwie gmatwaniną swych nóg. Adela przychodziła wówczas blademu ze
zgrozy z pomocą i odbierała lancę wraz z utkwionym trofeum, ażeby ją
utopić w cebrzyku. Już wówczas jednak nie umiałbym był powiedzieć, czy
obrazy te zaszczepiły mi opowiadania Adeli, czy też sam byłem ich
świadkiem. Ojciec mój nie posiadał już wtedy tej siły odpornej, która
zdrowych ludzi broni od fascynacji wstrętu. Zamiast odgraniczyć się do
straszliwej siły atrakcyjnej tej fascynacji, ojciec mój, wydany na łup
szału, wplątywał się w nią coraz bardziej. Smutne skutki nie dały długo
na siebie czekać. Wnet pojawiły się pierwsze podejrzane znaki, które
napełniły nas przerażeniem i smutkiem. Zachowanie ojca zmieniło się.
Szał jego, euforia jego podniecenia przygasła. W ruchach i mimice jęły
się zdradzać znaki złego sumienia. Zaczął nas unikać. Krył się dzień
cały po kątach, w szafach, pod pierzyną. .Widziałem go nieraz, jak w
zamyśleniu oglądał własne ręce, badał konsystencję skóry, paznokci, na
których występować zaczęły czarne plamy, jak łuski karakona. W dzień
opierał się jeszcze ostatkami sił, walczył, ale w nocy fascynacja
uderzała nań potężnymi arakami. Widziałem go późną nocą, w świetle
świecy stojącej na podłodze. Mój ojciec leżał na ziemi nagi, popstrzony
czarnymi plamami totemu, pokreślony liniami żeber, fantastycznym
rysunkiem przeświecającej na zewnątrz anatomii, leżał na czworakach,
opętany fascynacją awersji, która go wciągała w głąb swych zawiłych
dróg. Mój ojciec poruszał się wieloczłonkowym, skomplikowanym ruchem
dziwnego rytuału, w którym ze zgrozą poznałem imitację ceremoniału
karakoniego. Od tego czasu wyrzekliśmy się ojca. Podobieństwo do
karakona występowało z dniem każdym wyraźniej--mój ojciec zamieniał się
w karakona. Zaczęliśmy się przyzwyczajać do tego. Widywaliśmy go coraz
rzadziej, całymi tygodniami znikał gdzieś na swych karakonich drogach--
przestaliśmy go odróżniać, zlał się w zupełności z tym czarnym
niesamowitym plemieniem. Kto mógł powiedzieć, czy żył gdzieś jeszcze w
jakiejś szparze podłogi, czy przebiegał nocami pokoje, zaplątany w afery
karakonie, czy też był może między tymi martwymi owadami, które Adela co
rana znaj-dowała brzuchem do góry leżące i najeżone nogami i które ze
wstrętem brała na śmietniczkę i wyrzucała?--A jednak--powiedziałem
zdetonowany--jestem pewny, że ten kondor to on.--Matka spojrzała na
mnie spod rzęs:--Nie dręcz mnie, drogi--mówiłam ci już przecież, że
ojciec podróżuje jako komiwojażer po kraju--przecież wiesz, że czasem w
nocy przyjeżdża do domu, ażeby przed świtem jeszcze dalej odjechać.
WICHURA Tej długiej i pustej zimy obrodziła ciemność w naszym mieście
ogromnym, stokrotnym urodzajem. Zbyt długo snadź nie sprzątano na
strychach i w rupieciarniach, stłaczano garnki na garnkach i flaszki na
flaszkach, pozwalano narastać bez końca pustym bateriom butelek. Tam, w
tych spalonych, wielkobelkowych lasach strychów i dachów ciemność
zaczęła się wyradzać i dziko fermentować. Tam zaczęły się te czarne
sejmy garnków, te wiecowania gadatliwe i puste, te bełkotliwe
flaszkowania, bulgoty butli i baniek. Aż pewnej nocy wezbrały pod
gontowymi przestworami falangi garnków i flaszek i popłynęły wielkim
stłoczonym ludem na miasto. Strychy, wystrychnięte ze strychów,
rozprzestrzeniały się jedne z drugich i wystrzelały czarnymi szpalerami,
a przez przestronne ich echa przebiegały kawalkady tramów i belek,
lansady drewnianych kozłów, klękających na jodłowe kolana, ażeby
wypadłszy na wolność, napełnić przestwory nocy galopem krokwi i
zgiełkiem płatwi i bantów. Wtedy to wylały się te czarne rzeki, wędrówki
beczek i konwi, i płynęły przez noce. Czarne ich, połyskliwe, gwarne
zbiegowiska oblegały miasto. Nocami mrowił się ten ciemny zgiełk naczyń
i napierał jak armie rozgadanych ryb, niepowstrzymany najazd pyskujących
skopców i bredzących cebrów. Dudniąc dnami, piętrzyły się wiadra, beczki
i konwie, dyndały się gliniane stągwie zdunów, stare kapeluchy i
cylindry dandysów gramoliły się jedna na drugie, rosnąc w niebo
kolumnami, które się rozpadały. I wszystkie kołatały niezgrabnie kołkami
drewnianych języków, mełły nieudolnie w drewnianych gębach bełkot klątw
i obelg, bluźniąc błotem na całej przestrzeni nocy. Aż dobluźniły się,
doklęły swego. Przywołane rechotem naczyń, rozplotkowanym od brzegu do
brzegu, nadeszły wreszcie karawany, nadciągnęły potężne tabory wichru i
stanęły nad nocą. Ogromne obozowisko, czarny ruchomy amfiteatr zstępować
zaczął w potężnych kręgach ku miastu. I wybuchła ciemność ogromną
wzburzoną wichurą i szalała przez trzy dni i trzy noce...--Nie
pójdziesz dziś do szkoły--rzekła rano matka--jest straszna wichura na
dworze.--W pokoju unosił się delikatny welon dymu, pachnący żywicą. Piec
wył i gwizdał, jak gdyby uwiązana w nim była cała sfora psów czy
demonów. Wielki bohomaz, wymalowany na jego pękatym brzuchu, wykrzywiał
się kolorowym grymasem i fantastyczniał wzdętymi policzkami. Pobiegłem
boso do okna. Niebo wydmuchane było wzdłuż i wszerz wiatrami.
Srebrzystobiałe i przestronne, porysowane było w linie sił, natężone do
pęknięcia, w srogie bruzdy, jakby zastygłe żyły cyny i ołowiu.
Podzielone na pola energetyczne i drżące od napięć, pełne było utajonej
dynamiki. Rysowały się w nim diagramy wichury, która sama niewidoczna i
nieuchwytna, ładowała krajobraz potęgą. Nie widziało się jej. Poznawało
się ją po domach, po dachach, w które wjeżdżała jej furia. Jeden po
drugim strychy zdawały się rosnąć i wybuchać szaleństwem, gdy wstępowała
w nie jej siła. Ogałacała place, zostawiała za sobą na ulicach białą
pustkę, zamiatała całe połacie rynku do czysta. Ledwie tu i ówdzie giął
się pod nią i trzepotał, uczepiony węgła domu, samotny człowiek. Cały
plac rynkowy zdawał się wybrzuszać i lśnić pustą łysiną pod jej
potężnymi przelotami. Na niebie wydmuchał wiatr zimne i martwe kolory,
grynszpanowe, żółte i liliowe smugi, dalekie sklepienia i arkady swego
labiryntu. Dachy stały pod tymi niebami czarne i krzywe, pełne
niecierpliwości i oczekiwania. Te, w które wstąpił wicher, wstawały w
natchnieniu, przerastały sąsiednie domy i prorokowały pod rozwichrzonym
niebem. Potem opadały i gasły nie mogąc dłużej zatrzymać potężnego tchu,
który leciał dalej i napełniał cały przestwór zgiełkiem i przerażeniem.
I znów inne domy wstawały z krzykiem, w paroksyzmie jasnowidzenia, i
zwiastowały. Ogromne buki koło kościoła stały z wniesionymi rękami, jak
świadkowie wstrząsających objawień, i krzyczały, krzyczały. Dalej, za
dachami rynku, widziałem dalekie mury ogniowe, nagie ściany szczytowe
przedmieścia. Wspinały się jeden nad drugi i rosły, zesztywniałe z
przerażenia i osłupiałe. Daleki, zimny, czerwony odblask zabarwiał je
późnymi kolorami. Nie jedliśmy tego dnia obiadu, bo ogień w kuchni
wracał kłębami dymu do izby. W pokojach było zimno i pachniało wiatrem.
Około drugiej po południu wybuchł na przedmieściu pożar i rozszerzał się
gwałtownie. Matka z Adelą zaczęły pakować pościel, futra i kosztowności.
Nadeszła noc. Wicher wzmógł się na sile i gwałtowności, rozrósł się
niepomiernie i objął cały przestwór. Już teraz nie nawiedzał domów i
dachów, ale wybudował nad miastem wielopiętrowy, wielokrotny przestwór,
czarny labirynt, rosnący w nieskończonych kondygnacjach. Z tego
labiryntu wystrzelał całymi galeriami pokojów, wyprowadzał piorunem
skrzydła i trakty, toczył z hukiem długie amfilady, a potem dawał się
zapadać tym wyimaginowanym piętrom, sklepieniom i kazamatom i wzbijał
się jeszcze wyżej, kształtując sam bezforemny bezmiar swym natchnieniem.
Pokój drżał z lekka, obrazy na ścianach brzęczały. Szyby lśniły się
tłustym odblaskiem lampy. Firanki na oknie wisiały wzdęte i pełne
tchnienia tej burzliwej nocy. Przypomnieliśmy sobie, że ojca od rana nie
widziano. Wczesnym rankiem, domyślaliśmy się, musiał udać się do sklepu,
gdzie go zaskóczyła wichura, odcinając mu powrót.--Cały dzień nic nie
jadł--biadała matka. Starszy subiekt Teodor podjął się wyprawić w noc i
wichurę, żeby zanieść mu posiłek. Brat mój przyłączył się do wyprawy.
Okutani w wielkie niedźwiedzie futra, obciążyli kieszenie żelazkami i
moździerzami, balastem, który miał zapobiec porwaniu ich przez wichurę.
Ostrożnie otworzono drzwi prowadzące w noc. Zaledwie subiekt i brat mój
z wzdętymi płaszczami wkroczyli jedną nogą w ciemność, noc ich połknęła
zaraz na progu domu. Wicher zmył momentalnie ślad ich wyjścia. Nie widać
było przez okno nawet latarki, którą ze sobą zabrali. Pochłonąwszy ich,
wicher na chwilę przycichł. Adela z matką próbowały na nowo rozpalić
ogień pod kuchnią. Zapałki gasły, przez drzwiczki dmuchało popiołem i
sadzą. Staliśmy pod drzwiami i nasłuchiwali. W lamentach wichru dawały
się słyszeć wszelkie głosy, perswazje, nawoływania i gawędy. Zdawało się
nam, że słyszymy wołanie o pomoc ojca zabłąkanego w wichurze, to znowu,
że brat z Teodorem gwarzą beztrosko pod drzwiami. Wrażenie było tak
łudzące, że Adela otworzyła drzwi i w samej rzeczy ujrzała Teodora i
brata mego, wynurzających się z trudem z wichury, w której tkwili po
pachy. Weszli zdyszani do sieni, zaciskając z wysiłkiem drzwi za sobą.
Przez chwilę musieli wesprzeć się o odrzwia, tak silnie szturmował
wicher do bramy. Wreszcie zasunęli rygiel i wiatr pognał dalej.
Opowiadali bezładnie o nocy, o wichurze. Ich futra, nasiąkłe wiatrem,
pachniały teraz powietrzem. Trzepotali powiekami w świetle; ich oczy,
pełne jeszcze nocy, broczyły ciemnością za każdym uderzeniem powiek. Nie
mogli dojść do sklepu, zgubili drogę i ledwo trafili z powrotem. Nie
poznawali miasta, wszystkie ulice były jak przestawione. Matka
podejrzewała, że kłamali. W istocie cała ta scena sprawiała wrażenie,
jakby przez ten kwadrans stali w ciemności pod oknem, nie oddalając się
wcale. A może naprawdę nie było już miasta i rynku, a wicher i noc
otaczały nasz dom tylko ciemnymi kulisami, pełnymi wycia, świstu i
jęków. Może nie było wcale tych ogromnych i żałosnych przestrzeni, które
nam wicher sugerował, może nie było wcale tych opłakanych labiryntów,
tych wielookiennych traktów i korytarzy, na których grał wicher, jak na
długich czarnych fletach. Coraz bardziej umacniało się w nas
przekonanie, że cała ta burza była tylko donkiszoterią nocną, imitującą
na wąskiej przestrzeni kulis tragiczne bezmiary, kosmiczną bezdomność i
sieroctwo wichury. Coraz częściej otwierały się teraz drzwi sieni i
wpuszczały okutanego w opończe i szale gościa. Zziajany sąsiad lub
znajomy wywijał się powoli z chustek, płaszczy i wyrzucał z siebie
zdyszanym głosem opowiadania, urywane bezładne słowa, które
fantastycznie powiększały, kłamliwie przesadzały bezmiar nocy.
Siedzieliśmy wszyscy w jasno oświetlonej kuchni. Za ogniskiem kuchennym
i czarnym, szerokim okapem komina prowadziło parę stopni do drzwi
strychu. Na tych schodkach siedział starszy subiekt Teodor i
nasłuchiwał, jak strych grał od wichru. Słyszał, jak w pauzach wichury
miechy żeber strychowych składały się w fałdy i dach wiotczał i zwisał
jak ogromne płuca, z których uciekł oddech, to znowu nabierał tchu,
nastawiał się palisadami krokwi, rósł jak sklepienia gotyckie,
rozprzestrzeniał się lasem belek, pełnym stokrotnego echa, i huczał jak
pudło ogromnych basów. Ale potem zapominaliśmy o wichurze, Adela tłukła
cynamon w dźwięcznym moździerzu. Ciotka Perazja przyszła w odwiedziny.
Drobna, ruchliwa i pełna zabiegliwości, z koronką czarnego szala na
głowie, zaczęła krzątać się po kuchni, pomagając Adeli. Adela oskubała
koguta. Ciotka Perazja zapaliła pod okapem komina garść papierów i
szerokie płaty płomienia wzlatywały z nich w czarną czeluść. Adela,
trzymając koguta za szyję, uniosła go nad płomień, ażeby opalić na nim
resztę pierza. Kogut zatrzepotał nagle w ogniu skrzydłami, zapiał i
spłonął. Wtedy ciotka Perazja zaczęła się kłócić, kląć i złorzeczyć.
Trzęsąc się ze złości, wygrażała rękami Adeli i matce. Nie rozumiałem, o
co jej chodzi, a ona zacietrzewiała się coraz bardziej w gniewie i stała
się jednym pękiem gestykulacji i złorzeczeń. Zdawało się, że w
paroksyzmie złości rozgestykuluje się na części, że rozpadnie się,
podzieli, rozbiegnie w sto pająków, rozgałęzi się po podłodze czarnym,
migotliwym pękiem oszalałych karakonach biegów. Zamiast tego zaczęła
raptownie maleć, kurczyć się, wciąż roztrzęsiona i rozsypująca się
przekleństwami. Z nagła podreptała, zgarbiona i mała, w kąt kuchni,
gdzie leżały drwa na opał i, klnąc i kaszląc, zaczęła gorączkowo
przebierać wśród dźwięcznych drewien, aż znalazła dwie cienkie, żółte
drzazgi. Pochwyciła je latającymi ze wzburzenia rękami, przymierzyła do
nóg, po czym wspięła się na nie, jak na szczudła, i zaczęła na tych
żółtych kulach chodzić, stukocąc po deskach, biegać tam i z powrotem
wzdłuż skośnej linii podłogi, coraz szybciej i szybciej, potem wbiegła
na ławkę jodłową, kuśtykając na dudniących deskach, a stamtąd na półkę z
talerzami, dźwięczną, drewnianą półkę obiegającą ściany kuchni, i biegła
po niej, kolankując na szczudłowych kulach, by wreszcie gdzieś w kącie,
malejąc coraz bardziej, sczernieć, zwinąć się jak zwiędły, spalony
papier, zetlić się w płatek popiołu, skruszyć w proch i w nicość.
Staliśmy wszyscy bezradni wobec tej szalejącej furii złości, która sama
siebie trawiła i pożerała. Z ubolewaniem patrzyliśmy na smutny przebieg
tego paroksyzmu i z pewną ulgą wróciliśmy do naszych zajęć, gdy żałosny
ten proces dobiegł swego naturalnego końca. Adela zadzwoniła znowu
moździerzem, tłukąc cynamon, matka ciągnęła dalej przerwaną rozmowę, a
subiekt Teodor, nasłuchując proroctw strychowych, stroił śmieszne
grymasy, podnosił wysoko brwi i śmiał się do siebie.
NOC WIELKIEGO SEZONU Każdy wie, że w szeregu zwykłych, normalnych lat
rodzi niekiedy zdziwaczały czas ze swego łona lata inne, lata osobliwe,
lata wyrodne, którym--jak szósty, mały palec u ręki--wyrasta kędyś
trzynasty, fałszywy miesiąc. Mówimy fałszywy, gdyż rzadko dochodzi on do
pełnego rozwoju. Jak dzieci późno spłodzone, pozostaje on w tyle ze
wzrostem, miesiąc garbusek, odrośl w połowie uwiędła i raczej domyślna
niż rzeczywista. Winna jest temu starcza niepowściągliwość lata, jego
rozpustna i późna żywotność. Bywa czasem, że sierpień minie, a stary
gruby pień lata rodzi z przyzwyczajenia jeszcze dalej, pędzi ze swego
próchna te dni-dziczki, dni-chwasty, jałowe i idiotyczne, dorzuca na
dokładkę, za darmo, dni-kaczany, puste i niejadalne--dni białe,
zdziwione i niepotrzebne. Wyrastają one, nieregularne i nierówne, nie
wykształcone i zrośnięte z sobą, jak palce potworkowatej ręki,
pączkujące i zwinięte w figę. Inni porównywają te dni do apokryfów,
wsuniętych potajemnie między rozdziały wielkiej księgi roku, do
palimpsestów, skrycie włączonych pomiędzy jej stronice, albo do tych
białych nie zadrukowanych kartek, na których oczy, naczytane do syta i
pełne treści, broczyć mogą obrazami i gubić kolory na tych pustych
stronicach, coraz bladziej i bladziej, ażeby wypocząć na ich nicości,
zanim wciągnięte zostaną w labirynty nowych przygód i rozdziałów. Ach,
ten stary, pożółkły romans roku, ta wielka, rozpadająca się księga
kalendarza! Leży ona sobie zapomniana gdzieś w archiwach czasu, a treść
jej rośnie dalej między okładkami, pęcznieje bez ustanku od gadulstwa
miesięcy, od szybkiego samorództwa blagi, od bajania i marzeń, które się
w niej mnożą. Ach, i spisując te nasze opowiadania, szeregując te
historie o moim ojcu na zużytym marginesie jej tekstu, czy nie oddaję
się tajnej nadziei, że wrosną one kiedyś niepostrzeżenie między zżółkłe
kartki tej najwspanialszej, rozsypującej się księgi, że wejdą w wielki
szelest jej stronic, który je pochłonie? To, o czym tu mówić będziemy,
działo się tedy w owym trzynastym, nadliczbowym i niejako fałszywym
miesiącu tego roku, na tych kilkunastu pustych kartkach wielkiej kroniki
kalendarza. Ranki były podówczas dziwnie cierpkie i orzeźwiające. Po
uspokojonym i chłodniejszym tempie czasu, po nowym całkiem zapachu
powietrza, po odmiennej konsystencji światła poznać było, że weszło się
w inną serię dni, w nową okolicę Bożego Roku. Głos drżał pod tymi nowymi
niebami dźwięcznie i świeżo jak w nowym jeszcze i pustym mieszkaniu,
pełnym zapachu lakieru, farb, rzeczy zaczętych i nie wypróbowanych. Z
dziwnym wzruszeniem próbowało się nowego echa, napoczynało się je z
ciekawością, jak w chłodny i trzeźwy poranek babkę do kawy w przeddzień
podróży. Ojciec mój siedział znowu w tylnym kontuarze sklepu, w małej,
sklepionej izbie, pokratkowanej jak ul w wielokomórkowe registratury i
łuszczącej się bez końca warstwami papieru, listów i faktur. Z szelestu
arkuszy, z nieskończonego kartkowania papierów wyrastała kratkowana i
pusta egzystencja tego pokoju, z nieustannego przekładania plików
odnawiała się w powietrzu z niezliczonych nagłówków firmowych apoteoza w
formie miasta fabrycznego, widzianego z lotu ptaka, najeżonego dymiącymi
kominami, otoczonego rzędami medali i ujętego w wywijasy i zakręty
pompatycznych et i Comp. Tam siedział ojciec, jak w ptaszarni, na
wysokim stołku, a gołębniki registratur szeleściły plikami papierów i
wszystkie gniazda i dziuple pełne były świergotu cyfr. Głąb wielkiego
sklepu ciemniała i wzbogacała się z dnia na dzień zapasami sukna,
szewiotów, aksamitów i kortów. W ciemnych półkach, tych spichrzach i
lamusach chłodnej, pilśniowej barwności, procentowała stokrotnie ciemna,
odstała korowość rzeczy, mnożył się i sycił potężny kapitał jesieni. Tam
rósł i ciemniał ten kapitał i rozsiadał się coraz szerzej na półkach,
jak na galeriach jakiegoś wielkiego teatru, uzupełniając się jeszcze i
pomnażając każdego rana nowymi ładunkami towaru, który w skrzyniach i
pakach wraz z rannym chłodem wnosili na niedźwiedzich barach stękający,
brodaci tragarze w oparach świeżości jesiennej i wódki. Subiekci
wyładowywali te nowe zapasy sycących bławatnych kolorów i wypełniali
nimi, kitowali starannie wszystkie szpary i luki wysokich szaf. Był to
rejestr olbrzymi wszelakich kolorów jesieni, ułożony warstwami,
usortowany odcieniami, idący w dół i w górę, jak po dźwięcznych
schodach, po gamach wszystkich oktaw barwnych. Zaczynał się u dołu i
próbował jękliwie i nieśmiało altowych spełzłości i półtonów,
przechodził potem do spłowiałych popiołów dali, do gobelinowych błękitów
i rosnąc ku górze coraz szerszymi akordami, dochodził do ciemnych
granatów, do indyga lasów dalekich i do pluszu parków szumiących, ażeby
potem poprzez wszystkie ochry, sangwiny, rudości i sepie wejść w
szelestny cień więdnących ogrodów i dojść do ciemnego zapachu grzybów,
do tchnienia próchna w głębiach nocy jesiennej i do głuchego
akompaniamentu najciemniejszych basów. Ojciec mój szedł wzdłuż tych
arsenałów sukiennej jesieni i uspokajał i uciszał te masy, ich
wzbierającą moc, spokojną potęgę Pory. Chciał jak najdłużej utrzymać w
całości te rezerwy zamagazynowanej barwności. Bał się łamać, wymieniać
na gotówkę ten fundusz żelazny jesieni. Ale wiedział, czuł, że przyjdzie
czas i wicher jesienny, pustoszący i ciepły wicher, powieje nad tymi
szafami i wtedy puszczą one i nic nie zdoła powstrzymać ich wylewu, tych
strumieni kolorowości, którymi wybuchną na miasto całe. Przychodziła
pora Wielkiego Sezonu. Ożywiały się ulice. O szóstej godzinie po
południu miasto zakwitało gorączką, domy dostawały wypieków, a ludzie
wędrowali ożywieni jakimś wewnętrznym ogniem, naszminkowani i ubarwieni
jaskrawo, z oczyma błyszczącymi jakąś odświętną, piękną i złą febrą. Na
bocznych uliczkach, w cichych zaułkach, uchodzących już w wieczorną
dzielnicę, miasto było puste. Tylko dzieci bawiły się na placykach pod
balkonami, bawiły się bez tchu, hałaśliwie i niedorzecznie. Przykładały
małe pęcherzyki do ust, ażeby wydmuchać je i naindyczyć się nagle
jaskrawo w wielkie, gulgocące, rozpluskane narośle albo wykogucić się w
głupią kogucią maskę, czerwoną i piejącą, w kolorowe jesienne maszkary
fantastyczne i absurdalne. Zdawało się, że tak nadęte i piejące wzniosą
się w powietrze długimi kolorowymi łańcuchami i jak jesienne klucze
ptaków przeciągać będą nad miastem--fantastyczne flotylle z bibułki i
pogody jesiennej. Albo woziły się wśród krzyków na małych zgiełkliwych
wózkach, grających kolorowym turkotem kółek, szprych i dyszli. Wózki
zjeżdżały naładowane ich krzykiem i staczały się w dół ulicy aż do nisko
rozlanej, żółtej rzeczki wieczornej, gdzie rozpadały się na gruz
krążków, kołków i patyczków. I podczas gdy zabawy dzieci stawały się
coraz bardziej hałaśliwe i splątane, wypieki miasta ciemniały i
zakwitały purpurą, nagle świat cały zaczynał więdnąć i czernieć i szybko
wydzielał się zeń majaczliwy zmierzch, którym zarażały się wszystkie
rzeczy. Zdradliwie i jadowicie szerzyła się ta zaraza zmierzchu wokoło,
szła od rzeczy do rzeczy, a czego dotknęła, to wnet butwiało, czerniało,
rozpadało się w próchno. Ludzie uciekali przed zmierzchem w cichym
popłochu i naraz dosięgał ich ten trąd, i wysypywał się ciemną wysypką
na czole, i tracili twarze, które odpadały wielkimi, bezkształtnymi
plamami, i szli dalej, już bez rysów, bez oczu, gubiąc po drodze maskę
po masce, tak że zmierzch roił się od tych larw porzuconych, sypiących
się za ich ucieczką. Potem zaczynało wszystko zarastać czarną,
próchniejącą korą, łuszczącą się wielkimi płatami, chorymi strupami
ciemności. A gdy w dole wszystko rozprzęgło się i szło wniwecz w tej
cichej zamieszce, w panice prędkiego rozkładu, w górze utrzymywał się i
rósł coraz wyżej milczący alarm zorzy, drgający świergotem miliona
cichych dzwonków, wzbierających wzlotem miliona cichych skowronków
lecących razem w jedną wielką, srebrną nieskończoność. Potem była już
nagle noc--wielka noc, rosnąca jeszcze podmuchami wiatru, które ją
rozszerzały. W jej wielokrotnym labiryncie wyłupane były gniazda jasne:
sklepy--wielkie, kolorowe latarnie, pełne spiętrzonego towaru i zgiełku
kupujących. Przez jasne szyby tych latani można było śledzić zgiełkliwy
i pełen dziwacznego ceremoniału obrzęd zakupów jesiennych. Ta wielka,
fałdzista noc jesienna, rosnąca cieniami, roszerzona wiatrami, kryła w
swych ciemnych fałdach jasne kieszenie, woreczki z kolorowym
drobiazgiem, z pstrym towarem czekoladek, keksów, kolonialnej
pstrokacizny. Te budki i kramiki, sklecone z pudełek po cukrach,
wytapetowane jaskrawo reklamami czekolad, pełne mydełek, wesołej
tandety, złoconych błahostek, cynfolii, trąbek, andrutów i kolorowych
miętówek, były stacjami lekkomyślności, grzechotkami beztroski,
rozsianymi na wiszarach ogromnej, labiryntowej, rozłopotanej wiatrami
nocy. Wielkie i ciemne tłumy płynęły w ciemności, w hałaśliwym
zmieszaniu, w szurgocie tysięcy nóg, w gwarze tysięcy ust--rojna,
splątana wędrówka, ciągnąca arteriami jesiennego miasta. Tak płynęła ta
rzeka, pełna gwaru, ciemnych spojrzeń, chytrych łypnięć, pokawałkowana
rozmową, posiekana gawędą, wielka miazga plotek, śmiechów i zgiełku.
Zdawało się, że to ruszyły tłumami jesienne, suche makówki sypiące
makiem--głowygrzechotki, ludzie-kołatki. Mój ojciec chodził
zdenerwowany i kolorowy od wypieków, z błyszczącymi oczyma, w jasno
oświetlonym sklepie, i nasłuchiwał. Przez szyby wystawy i portalu
dochodził tu z daleka szum miasta, stłumiony gwar płynącej ciżby. Nad
ciszą sklepu płonęła jasno lampa naftowa, zwisająca z wielkiego
sklepienia, i wypierała najmniejszy ślad cienia z wszystkich szpar i
zakamarków. Pusta, wielka podłoga trzaskała w ciszy i liczyła w tym
świetle wzdłuż i wszerz swe błyszczące kwadraty, szachownicę wielkich
tafli, które rozmawiały ze sobą w ciszy trzaskami, odpowiadały sobie to
tu, to tam głośnym pęknięciem. Za to sukna leżały ciche, bez głosu, w
swej pilśniowej puszystości i podawały sobie wzdłuż ścian spojrzenia za
plecami ojca, wymieniały od szafy do szafy ciche znaki porozumiewawcze.
Ojciec nasłuchiwał. Jego ucho zdawało się w tej ciszy nocnej wydłużać i
rozgałęziać poza okno: fantastyczny koralowiec, czerwony polip falujący
w mętach nocy. Nasłuchiwał i słyszał. Słyszał z rosnącym niepokojem
daleki przypływ tłumów, które nadciągały. Rozglądał się z przerażeniem
po pustym sklepie. Szukał subiektów. Ale ci ciemni i rudzi aniołowie
dokądś odlecieli. Pozostał on sam tylko, w trwodze przed tłuma-mi, które
wnet miały zalać ciszę sklepu plądrującą hałaśliwą rzeszą i rozebrać
między siebie, rozlicytować całą tę bogatą jesień, od lat zbieraną w
wielkim zacisznym spichlerzu. Gdzie byli subiekci? Gdzie były te
urodziwe cheruby, mające bronić ciemnych, sukiennych szańców? Ojciec
podejrzewał bolesną myślą, że oto grzeszą gdzieś w głębi domu z córami
ludzi. Stojąc nieruchomy i pełen troski, z błyszczącymi oczyma w jasnej
ciszy sklepu, czuł wewnętrznym słuchem, co działo się w głębi domu, w
tylnych komorach wielkiej kolorowej tej latarni. Dom otwierał się przed
nim, izba za izbą, komora za komorą, jak dom z kart, i widział gonitwę
subiektów za Adelą przez wszystkie puste i jasno oświetlone pokoje,
schodami na dół, schodami do góry, aż wymknęła się im i wpadła do jasnej
kuchni, gdzie zabarykadowała się kuchennym kredensem. Tam stała
zdyszana, błyszcząca i rozbawiona, trzepocąca z uśmiechem wielkimi
rzęsami. Subiekci chichotali, przykucnięci pode drzwiami. Okno kuchni
otwarte było na wielką, czarną noc, pełną rojeń i splątania. Czarne,
uchylone szyby płonęły refleksem dalekiej iluminacji. Błyszczące garnki
i butle stały nieruchomo dokoła i lśniły w ciszy tłustą polewą. Adela
wychylała ostrożnie przez okno swą kolorową, uszminkowaną twarz z
trzepoczącymi oczyma. Szukała subiektów na ciemnym podwórzu, pewna ich
zasadzki. I oto ujrzała ich, jak wędrowali ostrożnie, gęsiego, po wąskim
gzymsie podokiennym wzdłuż ściany piętra, czerwonej odblaskiem dalekiej
iluminacji, i skradali się do okna. Ojciec krzyknął z gniewu i rozpaczy,
ale w tej chwili gwar głosów stał się całkiem bliski i nagle jasne okna
sklepu zaludniły się bliskimi twarzami, wykrzywionymi śmiechem,
rozgadanymi twarzami, które płaszczyły nosy na lśniących szybach. Ojciec
stał się purpurowy ze wzburzenia i wskoczył na ladę. I kiedy tłum
szturmem zdobywał tę twierdzę i wkraczał hałaśliwą ciżbą do sklepu,
ojciec mój jednym skokiem wspiął się na półki z suknem i, uwisły wysoko
nad tłumem, dął z całej siły w wielki puzon z rogu i trąbił na alarm.
Ale sklepienie nie napełniło się szumem aniołów, śpieszących na pomoc, a
zamiast tego każdemu jękowi trąby odpowiadał wielki, roześmiany chór
tłumu.--Jakubie, handlować! Jakubie, sprzedawać!--wołali wszyscy, a
wołanie to, wciąż powtarzane, rytmizowało się w chórze i przechodziło
powoli w melodię refrenu, śpiewaną przez wszystkie gardła. Wtedy mój
ojciec dał za wygraną, zeskoczył z wysokiego gzymsu i ruszył z krzykiem
ku barykadom sukna. Wyolbrzymiony gniewem, z głową spęczniałą w pięść
purpurową, wbiegł, jak walczący prorok, na szańce sukienne i jął
przeciwko nim szaleć. Wpierał się całym ciałem w potężne bale wełny i
wyważał je z osady, podsuwał się pod ogromne postawy sukna i unosił je
na ladę z głuchym łomotem. Bale leciały rozwijając się z łopotem w
powietrzu w ogromne chorągwie, półki wybuchały zewsząd wybuchami
draperii, wodospadami sukna, jak pod uderzeniem Mojżeszowej laski. Tak
wylewały się zapasy szaf, wymiotowały gwałtownie, płynęły szerokimi
rzekami. Wypływała barwna treść półek, rosła, mnożyła się i zalewała
wszystkie lady i stoły. Ściany sklepu znikły pod potężnymi formacjami
tej sukiennej kosmogonii, pod tymi pasmami górskimi, piętrzącymi się w
potężnych masywach. Otwierały się szerokie doliny wśród zboczy górskich
i wśród szerokiego patosu wyżyn grzmiały linie kontynentów. Przestrzeń
sklepu rozszerzyła się w panoramę jesiennego krajobrazu, pełną jezior i
dali, a na tle tej scenerii ojciec wędrował wśród fałd i dolin
fantastycznego Kanaanu, wędrował wielkimi krokami, z rękoma
rozkrzyżowanymi proroczo w chmurach, i kształtował kraj uderzeniami
natchnienia. A u dołu, u stóp tego Synaju, wyrosłego z gniewu ojca,
gestykulował lud, złorzeczył i czcił Baala, i handlował. Nabierali pełne
ręce miękkich fałd, drapowali się w kolorowe sukna, owijali się w
zaimprowizowane domina i płaszcze i gadali bezładnie a obficie. Mój
ojciec wyrastał nagle nad tymi grupami kupczących wydłużonych gniewem, i
gromił z wysoka bałwochwalców potężnym słowem. Potem, ponoszony
rozpaczą, wspinał się na wysokie galerie szaf, biegł obłędnie po bantach
półek, po dudniących deskach ogołoconych rusztowań, ścigany przez obrazy
bezwstydnej rozpusty, którą przeczuwał za plecami w głębi domu. Subiekci
dosięgli właśnie żelaznego balkonu na wysokości okna i wczepieni w
balustradę, pochwycili wpół Adelę i wyciągnęli ją przez okno,
trzepocącą. oczyma i wlokącą za sobą smukłe nogi w jedwabnych
pończochach. Gdy ojciec mój, przerażony ohydą grzechu, wrastał gniewem
swych gestów w grozę krajobrazu, w dole beztroski lud Baala oddawał się
wyuzdanej wesołości. Jakaś parodystyczna pasja, jakaś zaraza śmiechu
opanowała tę gawiedź. Jakże można było żądać powagi od nich, od tego
ludu kołatek i dziadków do orzechów! Jak można było żądać zrozumienia
dla wielkich trosk ojca od tych młynków, mielących bezustannie kolorową
miazgę słów! Głusi na gromy proroczego gniewu, przykucali ci handlarze w
jedwabnych bekieszach małymi kupkami dookoła sfałdowanych gór materii,
rozstrząsając gadatliwie wśród śmiechu zalety towaru. Ta czarna giełda
roznosiła na swych prędkich językach szlachetną substancję krajobrazu,
rozdrabniała ją siekaniną gadania i połykała niemal. Gdzie indziej stały
grupy Żydów w kolorowych chałatach, w wielkich futrzanych kołpakach
przed wysokimi wodospadami jasnych materii. Byli to mężowie Wielkiego
Zgromadzenia, dostojni i pełni namaszczenia panowie, gładzący długie,
pielęgnowane brody i prowadzący wstrzemięźliwe i dyplomatyczne rozmowy.
Ale i w tej ceremonialnej konwersacji, w spojrzeniach, które wymieniali
był błysk uśmiechniętej ironii. Wśród tych grup przewijał się pospolity
lud, bezpostaciowy tłum, gawiedź bez twarzy i indywidualności. Wypełniał
on niejako luki w krajobrazie, wyścielał tło dzwonkami i grzechotkami
bezmyślnego gadania. Był to element błazeński, roztańczony tłum
poliszynelów i arlekinów, który--sam bez poważnych intencyj handlowych
- doprowadzał do absurdu gdzieniegdzie nawiązujące się tansakcje swymi
błazeńskimi figlami. Stopniowo jednak, znudzony błaznowaniem, wesoły ten
ludek rozpraszał się w dalszych okolicach krajobrazu i tam powoli gubił
się wśród skalnych załomów i dolin. Prawdopodobnie jeden po drugim
zapadały się te wesołki gdzieś w szczeliny i fałdy terenu, jak dzieci
zmęczone zabawą po kątach i zakamarkach mieszkania w noc balową.
Tymczasem ojcowie miasta, mężowie Wielkiego Synhedrionu, przechadzali
się w grupach pełnych powagi i godności i prowadzili ciche, głębokie
dysputy. Rozszedłszy się po całym, owym wielkim górzystym kraju,
wędrowali po dwóch, po trzech na dalekich i krętych drogach. Małe i
ciemne ich sylwety zaludniały całą tę pustynną wyżynę, nad którą zwisło
ciężkie i ciemne niebo, sfałdowane i chmurne, poorane w długie
równoległe bruzdy, w srebrne i białe skiby, ukazujące w głębi coraz
dalsze pokłady swego uwarstwienia. Światło lampy stwarzało sztuczny
dzień w owej krainie--dzień dziwny, dzień bez świtu i wieczoru. Ojciec
mój uspokajał się powoli. Gniew jego układał się i zastygał w pokładach
i warstwach krajobrazu. Siedział teraz na galeriach wysokich półek i
patrzył w jesienniejący, rozległy kraj. Widział, jak na dalekich
jeziorach odbywał się połów ryb. W maleńkich łupinkach łódek siedziało
po dwóch rybaków, zapuszczając sieci w wodę. Na brzegach chłopcy
dźwigali na głowach kosze, pełne trzepocącego się, srebrnego połowu.
Wówczas to dostrzegł, jak grupy wędrowców w oddali zadzierały głowy ku
niebu, wskazując coś wzniesionymi rękami. I wnet zaroiło się niebo jakąś
kolorową wysypką, osypało się falującymi plamami, które rosły,
dojrzewały i wnet napełniły przestworze dziwnym ludem ptaków, krążących
i kołujących w wielkich, krzyżujących się spiralach. Całe niebo
wypełniło się ich wzniosłym lotem, łopotem skrzydeł, majestatycznymi
liniami cichych bujań. Niektóre z nich jak ogromne bociany płynęły
nieruchomo na spokojnie rozpostartych skrzydłach, inne, podobne do
kolorowych pióropuszów, do barbarzyńskich trofeów, trzepotały ciężko i
niezgrabnie, ażeby utrzymać się na falach ciepłej aury; inne wreszcie,
nieudolne konglomeraty skrzydeł, potężnych nóg i oskubanych szyj,
przypominały źle wypchane sępy i kondory, z których wysypują się
trociny. Były między nimi ptaki dwugłowe, ptaki wieloskrzydłe, były też
i kaleki, kulejące w powietrzu jednoskrzydłym, niedołężnym lotem. Niebo
stało się podobne do starego fresku, pełnego dziwolągów i fantastycznych
zwierząt, które krążyły, wymijały się i znów wracały w kolorowych
elipsach. Mój ojciec podniósł się na bantach, oblany nagłym blaskiem,
wyciągnął ręce, przyzywając ptaki starym zaklęciem. Poznał je, pełen
wzruszenia. Było to dalekie, zapomniane potomstwo tej ptasiej generacji,
którą ongi Adela rozpędziła na wszystkie strony nieba. Wracało teraz,
zwyrodniałe i wybujałe, to sztuczne potomstwo, to zdegenerowane plemię
ptasie, zmarniałe wewnętrznie. Wystrzelone głupio wzrostem, wyogromnione
niedorzecznie, było wewnątrz puste i bez życia. Cała żywotność tych
ptaków przeszła w upierzenie, wybujała w fantastyczność. Było to jakby
muzeum wycofanych rodzajów, rupieciarnia Raju ptasiego. Niektóre latały
na wznak, miały ciężkie, niezgrabne dzioby, podobne do kłódek i zamków,
obciążone kolorowymi naroślami, i były ślepe. Jakże wzruszył ojca ten
powrót niespodziany, jakże zdumiewał się nad instynktem ptasim, nad tym
przywiązaniem do Mistrza, które wygnany ów ród piastował jak legendę w
duszy, ażeby wreszcie po wielu generacjach, w ostatnim dniu przed
wygaśnięciem plemienia pociągnąć z powrotem w pradawną ojczyznę. Ale te
papierowe, ślepe ptaki nie mogły już poznać ojca. Na darmo wołał na nie
dawnym zaklęciem, zapomnianą mową ptasią, nie słyszały go i nie
widziały. Nagle zagwizdały kamienie w powietrzu. To wesołki, głupie i
bezmyślne plemię, jęły celować pociskami w fantastyczne niebo ptasie. Na
darmo ojciec ostrzegał, na darmo groził zaklinającymi gestami, nie
dosłyszano go, nie dostrzeżono. I ptaki spadały. Ugodzone pociskiem,
obwisały ciężko i więdły już w powietrzu. Nim doleciały do ziemi, były
już bezforemną kupą pierza. W mgnieniu oka pokryła się wyżyna tą dziwną,
fantastyczną padliną. Zanim ojciec dobiegł do miejsca rzezi, cały ten
świetny ród ptasi już leżał martwy, rozciągnięty na skałach. Teraz
dopiero, z bliska, mógł ojciec obserwować całą lichotę tej zubożałej
generacji, całą śmieszność jej tandetnej anatomii. Były to ogromne
wiechcie piór, wypchane byle jak starym ścierwem. U wielu nie można było
wyróżnić głowy, gdyż pałkowata ta część ciała nie nosiła żadnych znamion
duszy. Niektóre pokryte były kudłatą, zlepioną sierścią, jak żubry, i
śmierdziały wstrętnie. Inne przypominały garbate, łyse, zdechłe
wielbłądy. Inne wreszcie były najwidoczniej z pewnego rodzaju papieru,
puste w środku, a świetnie kolorowe na zewnątrz. Niektóre okazywały się
z bliska niczym innym jak wielkimi pawimi ogonami, kolorowymi
wachlarzami, w które niepojętym sposobem tchnięto jakiś pozór życia.
Widziałem smutny powrót mego ojca. Sztuczny dzień zabarwiał się już
powoli kolorami zwyczajnego poranka. W spustoszałym sklepie najwyższe
półki syciły się barwami rannego nieba. Wśród fragmentów zgasłego
pejzażu, wśród zburzonych kulis nocnej scenerii--ojciec widział
wstających ze snu subiektów. Podnosili się spomiędzy bali sukna i
ziewali do słońca. W kuchni, na piętrze, Adela, ciepła od snu i ze
zmierzwionymi włosami, mełła kawę na młynku, przyciskając go do białej
piersi, od której ziarna nabierały blasku i gorąca. Kot mył się w
EOT;
/*
End of the Project Gutenberg EBook of Sklepy cynamonowe, by Bruno Schulz
*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK SKLEPY CYNAMONOWE ***
This file should be named sklep10.txt or sklep10.zip
Corrected EDITIONS of our eBooks get a new NUMBER, sklep11.txt
VERSIONS based on separate sources get new LETTER, sklep10a.txt
Produced by Pawel Sobkowiak--Scanned and proofread by
Polska Biblioteka Internetowa
Project Gutenberg eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the US
unless a copyright notice is included. Thus, we usually do not
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
We are now trying to release all our eBooks one year in advance
of the official release dates, leaving time for better editing.
Please be encouraged to tell us about any error or corrections,
even years after the official publication date.
Please note neither this listing nor its contents are final til
midnight of the last day of the month of any such announcement.
The official release date of all Project Gutenberg eBooks is at
Midnight, Central Time, of the last day of the stated month. A
preliminary version may often be posted for suggestion, comment
and editing by those who wish to do so.
Most people start at our Web sites at:
http://gutenberg.net or
http://promo.net/pg
These Web sites include award-winning information about Project
Gutenberg, including how to donate, how to help produce our new
eBooks, and how to subscribe to our email newsletter (free!).
Those of you who want to download any eBook before announcement
can get to them as follows, and just download by date. This is
also a good way to get them instantly upon announcement, as the
indexes our cataloguers produce obviously take a while after an
announcement goes out in the Project Gutenberg Newsletter.
http://www.ibiblio.org/gutenberg/etext03 or
ftp://ftp.ibiblio.org/pub/docs/books/gutenberg/etext03
Or /etext02, 01, 00, 99, 98, 97, 96, 95, 94, 93, 92, 92, 91 or 90
Just search by the first five letters of the filename you want,
as it appears in our Newsletters.
Information about Project Gutenberg (one page)
We produce about two million dollars for each hour we work. The
time it takes us, a rather conservative estimate, is fifty hours
to get any eBook selected, entered, proofread, edited, copyright
searched and analyzed, the copyright letters written, etc. Our
projected audience is one hundred million readers. If the value
per text is nominally estimated at one dollar then we produce $2
million dollars per hour in 2002 as we release over 100 new text
files per month: 1240 more eBooks in 2001 for a total of 4000+
We are already on our way to trying for 2000 more eBooks in 2002
If they reach just 1-2% of the world's population then the total
will reach over half a trillion eBooks given away by year's end.
The Goal of Project Gutenberg is to Give Away 1 Trillion eBooks!
This is ten thousand titles each to one hundred million readers,
which is only about 4% of the present number of computer users.
Here is the briefest record of our progress (* means estimated):
eBooks Year Month
1 1971 July
10 1991 January
100 1994 January
1000 1997 August
1500 1998 October
2000 1999 December
2500 2000 December
3000 2001 November
4000 2001 October/November
6000 2002 December*
9000 2003 November*
10000 2004 January*
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation has been created
to secure a future for Project Gutenberg into the next millennium.
We need your donations more than ever!
As of February, 2002, contributions are being solicited from people
and organizations in: Alabama, Alaska, Arkansas, Connecticut,
Delaware, District of Columbia, Florida, Georgia, Hawaii, Illinois,
Indiana, Iowa, Kansas, Kentucky, Louisiana, Maine, Massachusetts,
Michigan, Mississippi, Missouri, Montana, Nebraska, Nevada, New
Hampshire, New Jersey, New Mexico, New York, North Carolina, Ohio,
Oklahoma, Oregon, Pennsylvania, Rhode Island, South Carolina, South
Dakota, Tennessee, Texas, Utah, Vermont, Virginia, Washington, West
Virginia, Wisconsin, and Wyoming.
We have filed in all 50 states now, but these are the only ones
that have responded.
As the requirements for other states are met, additions to this list
will be made and fund raising will begin in the additional states.
Please feel free to ask to check the status of your state.
In answer to various questions we have received on this:
We are constantly working on finishing the paperwork to legally
request donations in all 50 states. If your state is not listed and
you would like to know if we have added it since the list you have,
just ask.
While we cannot solicit donations from people in states where we are
not yet registered, we know of no prohibition against accepting
donations from donors in these states who approach us with an offer to
donate.
International donations are accepted, but we don't know ANYTHING about
how to make them tax-deductible, or even if they CAN be made
deductible, and don't have the staff to handle it even if there are
ways.
Donations by check or money order may be sent to:
Project Gutenberg Literary Archive Foundation
PMB 113
1739 University Ave.
Oxford, MS 38655-4109
Contact us if you want to arrange for a wire transfer or payment
method other than by check or money order.
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation has been approved by
the US Internal Revenue Service as a 501(c)(3) organization with EIN
[Employee Identification Number] 64-622154. Donations are
tax-deductible to the maximum extent permitted by law. As fund-raising
requirements for other states are met, additions to this list will be
made and fund-raising will begin in the additional states.
We need your donations more than ever!
You can get up to date donation information online at:
http://www.gutenberg.net/donation.html
***
If you can't reach Project Gutenberg,
you can always email directly to:
Michael S. Hart <hart@pobox.com>
Prof. Hart will answer or forward your message.
We would prefer to send you information by email.
**The Legal Small Print**
(Three Pages)
***START**THE SMALL PRINT!**FOR PUBLIC DOMAIN EBOOKS**START***
Why is this "Small Print!" statement here? You know: lawyers.
They tell us you might sue us if there is something wrong with
your copy of this eBook, even if you got it for free from
someone other than us, and even if what's wrong is not our
fault. So, among other things, this "Small Print!" statement
disclaims most of our liability to you. It also tells you how
you may distribute copies of this eBook if you want to.
*BEFORE!* YOU USE OR READ THIS EBOOK
By using or reading any part of this PROJECT GUTENBERG-tm
eBook, you indicate that you understand, agree to and accept
this "Small Print!" statement. If you do not, you can receive
a refund of the money (if any) you paid for this eBook by
sending a request within 30 days of receiving it to the person
you got it from. If you received this eBook on a physical
medium (such as a disk), you must return it with your request.
ABOUT PROJECT GUTENBERG-TM EBOOKS
This PROJECT GUTENBERG-tm eBook, like most PROJECT GUTENBERG-tm eBooks,
is a "public domain" work distributed by Professor Michael S. Hart
through the Project Gutenberg Association (the "Project").
Among other things, this means that no one owns a United States copyright
on or for this work, so the Project (and you!) can copy and
distribute it in the United States without permission and
without paying copyright royalties. Special rules, set forth
below, apply if you wish to copy and distribute this eBook
under the "PROJECT GUTENBERG" trademark.
Please do not use the "PROJECT GUTENBERG" trademark to market
any commercial products without permission.
To create these eBooks, the Project expends considerable
efforts to identify, transcribe and proofread public domain
works. Despite these efforts, the Project's eBooks and any
medium they may be on may contain "Defects". Among other
things, Defects may take the form of incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other
intellectual property infringement, a defective or damaged
disk or other eBook medium, a computer virus, or computer
codes that damage or cannot be read by your equipment.
LIMITED WARRANTY; DISCLAIMER OF DAMAGES
But for the "Right of Replacement or Refund" described below,
[1] Michael Hart and the Foundation (and any other party you may
receive this eBook from as a PROJECT GUTENBERG-tm eBook) disclaims
all liability to you for damages, costs and expenses, including
legal fees, and [2] YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE OR
UNDER STRICT LIABILITY, OR FOR BREACH OF WARRANTY OR CONTRACT,
INCLUDING BUT NOT LIMITED TO INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE
OR INCIDENTAL DAMAGES, EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE
POSSIBILITY OF SUCH DAMAGES.
If you discover a Defect in this eBook within 90 days of
receiving it, you can receive a refund of the money (if any)
you paid for it by sending an explanatory note within that
time to the person you received it from. If you received it
on a physical medium, you must return it with your note, and
such person may choose to alternatively give you a replacement
copy. If you received it electronically, such person may
choose to alternatively give you a second opportunity to
receive it electronically.
THIS EBOOK IS OTHERWISE PROVIDED TO YOU "AS-IS". NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, ARE MADE TO YOU AS
TO THE EBOOK OR ANY MEDIUM IT MAY BE ON, INCLUDING BUT NOT
LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR A
PARTICULAR PURPOSE.
Some states do not allow disclaimers of implied warranties or
the exclusion or limitation of consequential damages, so the
above disclaimers and exclusions may not apply to you, and you
may have other legal rights.
INDEMNITY
You will indemnify and hold Michael Hart, the Foundation,
and its trustees and agents, and any volunteers associated
with the production and distribution of Project Gutenberg-tm
texts harmless, from all liability, cost and expense, including
legal fees, that arise directly or indirectly from any of the
following that you do or cause: [1] distribution of this eBook,
[2] alteration, modification, or addition to the eBook,
or [3] any Defect.
DISTRIBUTION UNDER "PROJECT GUTENBERG-tm"
You may distribute copies of this eBook electronically, or by
disk, book or any other medium if you either delete this
"Small Print!" and all other references to Project Gutenberg,
or:
[1] Only give exact copies of it. Among other things, this
requires that you do not remove, alter or modify the
eBook or this "small print!" statement. You may however,
if you wish, distribute this eBook in machine readable
binary, compressed, mark-up, or proprietary form,
including any form resulting from conversion by word
processing or hypertext software, but only so long as
*EITHER*:
[*] The eBook, when displayed, is clearly readable, and
does *not* contain characters other than those
intended by the author of the work, although tilde
(~), asterisk (*) and underline (_) characters may
be used to convey punctuation intended by the
author, and additional characters may be used to
indicate hypertext links; OR
[*] The eBook may be readily converted by the reader at
no expense into plain ASCII, EBCDIC or equivalent
form by the program that displays the eBook (as is
the case, for instance, with most word processors);
OR
[*] You provide, or agree to also provide on request at
no additional cost, fee or expense, a copy of the
eBook in its original plain ASCII form (or in EBCDIC
or other equivalent proprietary form).
[2] Honor the eBook refund and replacement provisions of this
"Small Print!" statement.
[3] Pay a trademark license fee to the Foundation of 20% of the
gross profits you derive calculated using the method you
already use to calculate your applicable taxes. If you
don't derive profits, no royalty is due. Royalties are
payable to "Project Gutenberg Literary Archive Foundation"
the 60 days following each date you prepare (or were
legally required to prepare) your annual (or equivalent
periodic) tax return. Please contact us beforehand to
let us know your plans and to work out the details.
WHAT IF YOU *WANT* TO SEND MONEY EVEN IF YOU DON'T HAVE TO?
Project Gutenberg is dedicated to increasing the number of
public domain and licensed works that can be freely distributed
in machine readable form.
The Project gratefully accepts contributions of money, time,
public domain materials, or royalty free copyright licenses.
Money should be paid to the:
"Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
If you are interested in contributing scanning equipment or
software or other items, please contact Michael Hart at:
hart@pobox.com
[Portions of this eBook's header and trailer may be reprinted only
when distributed free of all fees. Copyright (C) 2001, 2002 by
Michael S. Hart. Project Gutenberg is a TradeMark and may not be
used in any sales of Project Gutenberg eBooks or other materials be
they hardware or software or any other related product without
express permission.]
*END THE SMALL PRINT! FOR PUBLIC DOMAIN EBOOKS*Ver.02/11/02*END*
*/
}
Provider/pl_PL/Person.php 0000644 00000025107 15152066430 0011332 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
/**
* Most popular first and last names published by Ministry of the Interior:
* @link https://msw.gov.pl/pl/sprawy-obywatelskie/ewidencja-ludnosci-dowo/statystyki-imion-i-nazw
*/
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{title}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{title}} {{title}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{title}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{title}} {{title}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Adam', 'Adrian', 'Alan', 'Albert', 'Aleks', 'Aleksander', 'Alex', 'Andrzej', 'Antoni', 'Arkadiusz', 'Artur',
'Bartek', 'Błażej', 'Borys', 'Bruno', 'Cezary', 'Cyprian', 'Damian', 'Daniel', 'Dariusz', 'Dawid', 'Dominik',
'Emil', 'Ernest', 'Eryk', 'Fabian', 'Filip', 'Franciszek', 'Fryderyk', 'Gabriel', 'Grzegorz', 'Gustaw', 'Hubert',
'Ignacy', 'Igor', 'Iwo', 'Jacek', 'Jakub', 'Jan', 'Jeremi', 'Jerzy', 'Jędrzej', 'Józef', 'Julian', 'Juliusz',
'Kacper', 'Kajetan', 'Kamil', 'Karol', 'Kazimierz', 'Konrad', 'Konstanty', 'Kornel', 'Krystian', 'Krzysztof', 'Ksawery',
'Leon', 'Leonard', 'Łukasz', 'Maciej', 'Maks', 'Maksymilian', 'Marcel', 'Marcin', 'Marek', 'Mariusz', 'Mateusz', 'Maurycy',
'Michał', 'Mieszko', 'Mikołaj', 'Miłosz', 'Natan', 'Nataniel', 'Nikodem', 'Norbert', 'Olaf', 'Olgierd', 'Oliwier', 'Oskar',
'Patryk', 'Paweł', 'Piotr', 'Przemysław', 'Radosław', 'Rafał', 'Robert', 'Ryszard', 'Sebastian', 'Stanisław', 'Stefan', 'Szymon',
'Tadeusz', 'Tomasz', 'Tymon', 'Tymoteusz', 'Wiktor', 'Witold', 'Wojciech',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Ada', 'Adrianna', 'Agata', 'Agnieszka', 'Aleksandra', 'Alicja', 'Amelia', 'Anastazja', 'Angelika', 'Aniela', 'Anita',
'Anna', 'Anna', 'Antonina', 'Apolonia', 'Aurelia', 'Barbara', 'Bianka', 'Blanka', 'Dagmara', 'Daria', 'Dominika', 'Dorota',
'Eliza', 'Elżbieta', 'Emilia', 'Ewa', 'Ewelina', 'Gabriela', 'Hanna', 'Helena', 'Ida', 'Iga', 'Inga', 'Izabela',
'Jagoda', 'Janina', 'Joanna', 'Julia', 'Julianna', 'Julita', 'Justyna', 'Kaja', 'Kalina', 'Kamila', 'Karina', 'Karolina',
'Katarzyna', 'Kinga', 'Klara', 'Klaudia', 'Kornelia', 'Krystyna', 'Laura', 'Lena', 'Lidia', 'Liliana', 'Liwia', 'Łucja',
'Magdalena', 'Maja', 'Malwina', 'Małgorzata', 'Marcelina', 'Maria', 'Marianna', 'Marika', 'Marta', 'Martyna', 'Matylda',
'Melania', 'Michalina', 'Milena', 'Monika', 'Nadia', 'Natalia', 'Natasza', 'Nela', 'Nicole', 'Nikola', 'Nina',
'Olga', 'Oliwia', 'Patrycja', 'Paulina', 'Pola', 'Roksana', 'Rozalia', 'Róża', 'Sandra', 'Sara', 'Sonia', 'Sylwia',
'Tola', 'Urszula', 'Weronika', 'Wiktoria', 'Zofia', 'Zuzanna',
);
protected static $lastNameMale = array(
'Adamczyk', 'Adamski', 'Andrzejewski', 'Baran', 'Baranowski', 'Bąk', 'Błaszczyk', 'Borkowski', 'Borowski', 'Brzeziński',
'Chmielewski', 'Cieślak', 'Czarnecki', 'Czerwiński', 'Dąbrowski', 'Duda', 'Dudek', 'Gajewski', 'Głowacki', 'Górski', 'Grabowski',
'Jabłoński', 'Jakubowski', 'Jankowski', 'Jasiński', 'Jaworski', 'Kaczmarczyk', 'Kaczmarek', 'Kalinowski', 'Kamiński', 'Kaźmierczak',
'Kołodziej', 'Konieczny', 'Kowalczyk', 'Kowalski', 'Kozłowski', 'Krajewski', 'Krawczyk', 'Król', 'Krupa', 'Kubiak', 'Kucharski', 'Kwiatkowski',
'Laskowski', 'Lewandowski', 'Lis', 'Maciejewski', 'Majewski', 'Makowski', 'Malinowski', 'Marciniak', 'Mazur', 'Mazurek', 'Michalak',
'Michalski', 'Mróz', 'Nowak', 'Nowakowski', 'Nowicki', 'Olszewski', 'Ostrowski', 'Pawlak', 'Pawłowski', 'Pietrzak', 'Piotrowski', 'Przybylski',
'Rutkowski', 'Sadowski', 'Sawicki', 'Sikora', 'Sikorski', 'Sobczak', 'Sokołowski', 'Stępień', 'Szczepański', 'Szewczyk', 'Szulc', 'Szymański', 'Szymczak',
'Tomaszewski', 'Urbański', 'Walczak', 'Wasilewski', 'Wieczorek', 'Wilk', 'Wiśniewski', 'Witkowski', 'Włodarczyk', 'Wojciechowski',
'Woźniak', 'Wójcik', 'Wróbel', 'Wróblewski', 'Wysocki', 'Zając', 'Zakrzewski', 'Zalewski', 'Zawadzki', 'Zieliński', 'Ziółkowski',
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Adamczyk', 'Adamska', 'Andrzejewska', 'Baran', 'Baranowska', 'Bąk', 'Błaszczyk', 'Borkowska', 'Borowska', 'Brzezińska',
'Chmielewska', 'Cieślak', 'Czarnecka', 'Czerwińska', 'Dąbrowska', 'Duda', 'Dudek', 'Gajewska', 'Głowacka', 'Górecka', 'Górska', 'Grabowska',
'Jabłońska', 'Jakubowska', 'Jankowska', 'Jasińska', 'Jaworska', 'Kaczmarczyk', 'Kaczmarek', 'Kalinowska', 'Kamińska', 'Kaźmierczak',
'Kołodziej', 'Kowalczyk', 'Kowalska', 'Kozłowska', 'Krajewska', 'Krawczyk', 'Król', 'Krupa', 'Kubiak', 'Kucharska', 'Kwiatkowska',
'Laskowska', 'Lewandowska', 'Lis', 'Maciejewska', 'Majewska', 'Makowska', 'Malinowska', 'Marciniak', 'Mazur', 'Mazurek', 'Michalak',
'Michalska', 'Mróz', 'Nowak', 'Nowakowska', 'Nowicka', 'Olszewska', 'Ostrowska', 'Pawlak', 'Pawłowska', 'Pietrzak', 'Piotrowska', 'Przybylska',
'Rutkowska', 'Sadowska', 'Sawicka', 'Sikora', 'Sikorska', 'Sobczak', 'Sokołowska', 'Stępień', 'Szczepańska', 'Szewczyk', 'Szulc', 'Szymańska', 'Szymczak',
'Tomaszewska', 'Urbańska', 'Walczak', 'Wasilewska', 'Wieczorek', 'Wilk', 'Wiśniewska', 'Witkowska', 'Włodarczyk', 'Wojciechowska',
'Woźniak', 'Wójcik', 'Wróbel', 'Wróblewska', 'Wysocka', 'Zając', 'Zakrzewska', 'Zalewska', 'Zawadzka', 'Zielińska', 'Ziółkowska',
);
/**
*
* Unisex academic degree
*
* @var string
*/
protected static $title = array('mgr','inż.', 'dr', 'doc.');
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Adamczyk'
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$lastNameFormat));
}
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
public function title($gender = null)
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex Polish title
*/
public static function titleMale()
{
return static::title();
}
/**
* replaced by specific unisex Polish title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::title();
}
/**
* PESEL - Universal Electronic System for Registration of the Population
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/PESEL
* @param DateTime $birthdate
* @param string $sex M for male or F for female
* @return string 11 digit number, like 44051401358
*/
public static function pesel($birthdate = null, $sex = null)
{
if ($birthdate === null) {
$birthdate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeThisCentury();
}
$weights = array(1, 3, 7, 9, 1, 3, 7, 9, 1, 3);
$length = count($weights);
$fullYear = (int) $birthdate->format('Y');
$year = (int) $birthdate->format('y');
$month = $birthdate->format('m') + (((int) ($fullYear/100) - 14) % 5) * 20;
$day = $birthdate->format('d');
$result = array((int) ($year / 10), $year % 10, (int) ($month / 10), $month % 10, (int) ($day / 10), $day % 10);
for ($i = 6; $i < $length; $i++) {
$result[$i] = static::randomDigit();
}
if ($sex == "M") {
$result[$length - 1] |= 1;
} elseif ($sex == "F") {
$result[$length - 1] ^= 1;
}
$checksum = 0;
for ($i = 0; $i < $length; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * $result[$i];
}
$checksum = (10 - ($checksum % 10)) % 10;
$result[] = $checksum;
return implode('', $result);
}
/**
* National Identity Card number
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Polish_National_Identity_Card
* @return string 3 letters and 6 digits, like ABA300000
*/
public static function personalIdentityNumber()
{
$range = str_split("ABCDEFGHIJKLMNPRSTUVWXYZ");
$low = array("A", static::randomElement($range), static::randomElement($range));
$high = array(static::randomDigit(), static::randomDigit(), static::randomDigit(), static::randomDigit(), static::randomDigit());
$weights = array(7, 3, 1, 7, 3, 1, 7, 3);
$checksum = 0;
for ($i = 0, $size = count($low); $i < $size; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * (ord($low[$i]) - 55);
}
for ($i = 0, $size = count($high); $i < $size; $i++) {
$checksum += $weights[$i+3] * $high[$i];
}
$checksum %= 10;
return implode('', $low).$checksum.implode('', $high);
}
/**
* Taxpayer Identification Number (NIP in Polish)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/PESEL#Other_identifiers
* @link http://pl.wikipedia.org/wiki/NIP
* @return string 10 digit number
*/
public static function taxpayerIdentificationNumber()
{
$weights = array(6, 5, 7, 2, 3, 4, 5, 6, 7);
$result = array();
do {
$result = array(
static::randomDigitNotNull(), static::randomDigitNotNull(), static::randomDigitNotNull(),
static::randomDigit(), static::randomDigit(), static::randomDigit(),
static::randomDigit(), static::randomDigit(), static::randomDigit(),
);
$checksum = 0;
for ($i = 0, $size = count($result); $i < $size; $i++) {
$checksum += $weights[$i] * $result[$i];
}
$checksum %= 11;
} while ($checksum == 10);
$result[] = $checksum;
return implode('', $result);
}
}
Provider/pl_PL/Address.php 0000644 00000032217 15152066430 0011451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
protected static $addressFormats = array(
'{{streetAddress}}, {{postcode}} {{city}}',
);
protected static $buildingNumber = array('##A', '##', '##A/##', '##/##');
protected static $postcode = array('##-###');
/**
* @var array full list of Polish voivodeship
*/
protected static $state = array(
'dolnośląskie','kujawsko-pomorskie','lubelskie','lubuskie','łódzkie','małopolskie','mazowieckie','opolskie','podkarpackie',
'podlaskie','pomorskie','śląskie','świętokrzyskie','warmińsko-mazurskie','wielkopolskie','zachodniopomorskie'
);
protected static $country = array(
'Polska',
);
/**
* @var array 250 Polish cities with biggest number of streets. Extracted from data issued by the official public postal service of Poland. @link http://www.poczta-polska.pl/
*/
protected static $city = array(
'Warszawa','Kraków','Łódź','Poznań','Wrocław','Gdańsk','Szczecin','Bydgoszcz','Lublin','Bielsko-Biała','Częstochowa','Katowice','Białystok','Gdynia','Radom',
'Rzeszów','Gliwice','Kielce','Opole','Rybnik','Sosnowiec','Zabrze','Ruda Śląska','Jaworzno','Olsztyn','Zielona Góra','Bytom','Koszalin','Dąbrowa Górnicza',
'Płock','Zawiercie','Wałbrzych','Tarnowskie Góry','Konin','Jelenia Góra','Tychy','Ostrołęka','Pruszków','Kędzierzyn-Koźle','Siedlce','Chorzów','Otwock','Piekary Śląskie',
'Sochaczew','Piaseczno','Ciechanów','Grodzisk Mazowiecki','Jastrzębie-Zdrój','Świdnica','Władysławowo','Mysłowice','Ostrów Mazowiecka','Żory','Nysa','Mikołów','Chojnice',
'Stargard Szczeciński','Będzin','Orzesze','Głogów','Siemianowice Śląskie','Sulejówek','Tarnobrzeg','Józefów','Konstancin-Jeziorna','Wodzisław Śląski','Legionowo','Świnoujście',
'Brzeg','Kraśnik','Wyszków','Czeladź','Darłowo','Bieruń','Świętochłowice','Pułtusk','Kłobuck','Olkusz','Iława','Sopot','Czerwionka-Leszczyny','Łaziska Górne','Nowy Dwór Mazowiecki',
'Police','Knurów','Lędziny','Nowa Ruda','Bogatynia','Krapkowice','Kluczbork','Boguszów-Gorce','Trzebiatów','Czaplinek','Pieszyce','Jastarnia','Bezrzecze','Kamieniec Ząbkowicki',
'Jemielnica','Magdalenka','Czarna Woda','Kolonowskie','Wilkowice','Pawłowice','Dębogórze','Gołubie','Mokrzyska','Toruń','Łoś','Jadowniki','Szówsko','Krępiec','Gorzów Wielkopolski',
'Kamień','Słupsk','Rynarzewo','Włocławek','Franciszków','Kalisz','Legnica','Pilchowo','Tarnów','Elbląg','Skalbmierz','Bogaczów','Jeziorna','Osówiec','Przemyśl',
'Ostrowiec Świętokrzyski','Nowe Kramsko','Ostrów Wielkopolski','Zborowskie','Zamość','Grudziądz','Piła','Leszno','Koszwały','Kamienica Królewska','Jastrzębie','Inowrocław',
'Lubin','Nowy Sącz','Ławy','Chełm','Tomaszów Mazowiecki','Stalowa Wola','Starachowice','Skarżysko-Kamienna','Biała Podlaska','Racibórz','Babienica','Puławy','Piotrków Trybunalski',
'Suwałki','Szczawin','Bolesławiec','Jaroszowa Wola','Skierniewice','Gniezno','Łomża','Bełchatów','Przędzel','Postęp','Płazów','Szczecinek','Krosno','Zakopane','Ilkowice','Kutno','Ełk',
'Dębica','Mielec','Szwecja','Lębork','Szteklin','Kołobrzeg','Kłodzko','Starogard Gdański','Jarosław','Sieradz','Zduńska Wola','Nowa Sól','Malbork','Tczew','Zgierz','Ustka','Śrem',
'Kuźnica Masłońska','Kwidzyn','Krotoszyn','Żyrardów','Kościan','Swarzędz','Pęcice','Pabianice','Zgorzelec','Żary','Oświęcim','Jawor','Jasło','Wola Kiedrzyńska','Gorlice','Wejherowo',
'Rumia','Bartoszyce','Sandomierz','Łęczna','Cieszyn','Chrzanów','Radomsko','Sanok','Pszczyna','Wągrowiec','Turek','Busko-Zdrój','Pruszcz Gdański','Luboń','Żywiec','Studzienice','Ostrzeszów',
'Kętrzyn','Ostróda','Bochnia','Jelcz-Laskowice','Ząbki','Września','Bielawa','Nowy Targ','Giżycko','Dzierżoniów','Myszków','Marylka','Czechowice-Dziedzice','Łowicz','Łomianki','Świebodzice',
'Świebodzin','Lubojenka','Lubliniec','Świecie','Lubartów','Lidzbark Warmiński','Świdnik','Pisz','Szczytno','Świdwin','Kozienice','Brodnica','Kościerzyna','Braniewo','Koło'
);
/**
* @var array 549 most common Polish street names. Extracted from data issued by the official public postal service of Poland. @link http://www.poczta-polska.pl/
*/
protected static $street = array(
'Kościuszki Tadeusza','Mickiewicza Adama','Szkolna','Dworcowa','Kolejowa','Sienkiewicza Henryka','Rynek','Warszawska','Wojska Polskiego','Żeromskiego Stefana',
'Polna','1 Maja','Ogrodowa','Pocztowa','Grunwaldzka','Kopernika Mikołaja','Leśna','Lipowa','Słowackiego Juliusza','Parkowa','Kościelna','Jagiellońska','Słoneczna',
'Długa','Główna','Kilińskiego Jana','3 Maja','Krótka','Zielona','Konopnickiej Marii','Chopina Fryderyka','Armii Krajowej','Moniuszki Stanisława','Wiejska','Kwiatowa',
'Dębowa','11 Listopada','Piaskowa','Cicha','Spokojna','Graniczna','Krakowska','Broniewskiego Władysława','Kasztanowa','Piłsudskiego Józefa','Poznańska','Reja Mikołaja',
'Prusa Bolesława','Partyzantów','Wyspiańskiego Stanisława','Pomorska','Brzozowa','Kochanowskiego Jana','Zwycięstwa','Sportowa','Staszica Stanisława','Tuwima Juliana',
'Matejki Jana','Akacjowa','Wiśniowa','Sosnowa','Piastowska','Łąkowa','Klonowa','Wesoła','Orzeszkowej Elizy','Świerkowa','Traugutta Romualda','Przemysłowa','Gdańska',
'Nowa','Wolności','Wierzbowa','Fabryczna','Różana','Jasna','Sikorskiego Władysława','Spacerowa','Topolowa','Mieszka I','Pogodna','Wyzwolenia','Wrzosowa','Jana Pawła II Al.',
'Wspólna','Młyńska','Paderewskiego Ignacego','Wąska','Okrzei Stefana','Targowa','Wrocławska','Królowej Jadwigi','Jana Pawła II','Jodłowa','Górna','Miła','Wojska Polskiego Al.',
'Niepodległości Al.','Asnyka Adama','Boczna','Poprzeczna','Skłodowskiej-Curie Marii','Szpitalna','Prosta','Zamkowa','Kasprowicza Jana','Wiosenna','Batorego Stefana','Krucza',
'Jesionowa','Sadowa','Reymonta Władysława','Modrzewiowa','Plater Emilii','Norwida Cypriana Kamila','Mazowiecka','Bukowa','Spółdzielcza','Malinowa','Jaśminowa','Śląska',
'Szymanowskiego Karola','Wolności Pl.','Witosa Wincentego','Korczaka Janusza','Krasińskiego Zygmunta','Opolska','Towarowa','Powstańców Śląskich','Batalionów Chłopskich','Krzywa',
'Bema Józefa','Miodowa','Piotrkowska','Mała','Lubelska','Żytnia','Chełmońskiego Józefa','Stawowa','Nałkowskiej Zofii','Narutowicza Gabriela','Harcerska','Wodna','Waryńskiego Ludwika',
'Grzybowa','Jaworowa','Cmentarna','Strażacka','Kręta','Dolna','Złota','Kamienna','Górnicza','Robotnicza','Głowackiego Bartosza','Pułaskiego Kazimierza','Gałczyńskiego Konstantego Ildefonsa',
'Limanowskiego Bolesława','Podgórna','Piękna','Chrobrego Bolesława','Wschodnia','Mazurska','Gajowa','Żelazna','Okrężna','Piłsudskiego Józefa Al.','Głogowska','Jagodowa','Zachodnia','Słowiańska',
'Wieniawskiego Henryka','Grabowa','Bałtycka','Żwirki i Wigury','Jagiełły Władysława','Mostowa','Fredry Aleksandra','Katowicka','Długosza Jana','Żurawia','Morska','Grottgera Artura','Tęczowa',
'Morcinka Gustawa','Letnia','Wilcza','Lelewela Joachima','Dobra','Orzechowa','Legionów','Kosynierów','Kaszubska','Południowa','Szarych Szeregów','Jarzębinowa','Łużycka','Racławicka','Andersa Władysława',
'Północna','Strzelecka','Czarnieckiego Stefana','Zacisze','Poziomkowa','Staffa Leopolda','Źródlana','Wyszyńskiego Stefana','Rycerska','Czereśniowa','Toruńska','Zapolskiej Gabrieli','Ludowa','Sobieskiego Jana III',
'Struga Andrzeja','Częstochowska','Rolna','Łokietka Władysława','Świętojańska','Kraszewskiego Józefa Ignacego','Baczyńskiego Krzysztofa Kamila','Szczecińska','Orkana Władysława','Franciszkańska','Bursztynowa',
'Kołłątaja Hugona','Działkowa','Brzechwy Jana','Dworska','Składowa','Daszyńskiego Ignacego','Zamenhofa Ludwika','Bydgoska','Niemcewicza Juliana Ursyna','Chmielna','Radosna',
'Piłsudskiego Józefa','Kalinowa','Owocowa','Gliwicka','Kujawska','Orla','Płocka','Gołębia','Łączna','Powstańców Wielkopolskich','Leszczynowa','Miarki Karola','Lwowska','Tatrzańska',
'Solskiego Ludwika','Hutnicza','Stwosza Wita','Ptasia','Rzemieślnicza','Ściegiennego Piotra','Rumiankowa','Starowiejska','Jaracza Stefana','Grochowska','Morelowa','Myśliwska',
'Krasickiego Ignacego','Podleśna','Turystyczna','Jałowcowa','Fałata Juliana','Zbożowa','Beskidzka','Bolesława Krzywoustego','Malczewskiego Jacka','Świętokrzyska','Grodzka',
'Makowa','Stalowa','Chabrowa','Pawia','Osiedlowa','Jaskółcza','Kruczkowskiego Leona','Wileńska','Cisowa','Widok','Rzeczna','Zdrojowa','Jesienna','Błękitna','Wróblewskiego Walerego',
'Rejtana Tadeusza','Marszałkowska','Krańcowa','Puławska','Bolesława Chrobrego','Daleka','Legnicka','Niepodległości','Kusocińskiego Janusza','Hetmańska','Dąbrowskiego Jarosława',
'Skrajna','Srebrna','Żwirowa','Rolnicza','Astrów','Karłowicza Mieczysława','Sobieskiego Jana','Korfantego Wojciecha','Popiełuszki Jerzego','Kossaka Juliusza','Olsztyńska','Wysoka',
'Podmiejska','Makuszyńskiego Kornela','Królewska','Słowicza','Sucharskiego Henryka','Kielecka','Kaliska','Nowowiejska','Władysława IV','Kołobrzeska','Środkowa','Jastrzębia',
'Hallera Józefa','Szeroka','Kasprzaka Marcina','Pola Wincentego','Zakopiańska','Nowy Świat','Radomska','Mokra','Borowa','Średnia','Reymonta Władysława Stanisława','Ciasna','Niecała',
'Diamentowa','Szewska','Modrzejewskiej Heleny','Stroma','Żeglarska','Lompy Józefa','Łanowa','Bogusławskiego Wojciecha','Rynek Rynek','Jagiellońskie Os.','Torowa','Drzymały Michała',
'Francuska','Zielna','Sandomierska','Rataja Macieja','Przechodnia','Wybickiego Józefa','Konwaliowa','Wronia','Ułańska','Rybnicka','Nadrzeczna','Cieszyńska','Wczasowa',
'Obrońców Westerplatte','Dąbrowskiego Jana Henryka','Willowa','Łukasiewicza Ignacego','Powstańców','Sienna','Podchorążych','Sokola','Nadbrzeżna','Przybyszewskiego Stanisława',
'Wałowa','Poniatowskiego Józefa','Białostocka','Piwna','Żniwna','Tysiąclecia','Miedziana','Agrestowa','Okulickiego Leopolda','Chłodna','Żwirki Franciszka i Wigury Stanisława',
'Urocza','Bytomska','Hoża','Bracka','Leśmiana Bolesława','Lazurowa','Pułaskiego Kazimierza','Kowalska','Liliowa','Stolarska','Młynarska','Poniatowskiego Józefa','Dąbrowszczaków',
'Żabia','Rybacka','Turkusowa','Sowia','Bielska','Studzienna','Łagiewnicka','Koszalińska','Łowicka','Małopolska','Siewna','Zwierzyniecka','Okopowa','Bema Józefa','Kopalniana',
'Węglowa','Konarskiego Stanisława','Plebiscytowa','Łabędzia','Wańkowicza Melchiora','Oświęcimska','Przyjaźni','Kazimierza Wielkiego','Solidarności Al.','Rybna','Dąbrówki','Karpacka',
'Dąbrowskiej Marii','Zgierska','Handlowa','Czwartaków','Wapienna','Podwale','Litewska','Księżycowa','Żołnierska','Jerozolimskie Al.','Fiołkowa','Konstytucji 3 Maja',
'Curie-Skłodowskiej Marii','Bohaterów Westerplatte','Wielkopolska','Porzeczkowa','Dożynkowa','Jeżynowa','Szmaragdowa','Modlińska','Koralowa','Skośna','Puszkina Aleksandra',
'Grota-Roweckiego Stefana','Kartuska','Pszenna','Głogowa','Szafirowa','Modra','Górnośląska','Skargi Piotra','Wyzwolenia Al.','Brzoskwiniowa','Energetyków','Szczęśliwa','Gościnna',
'Niska','Świdnicka','Patriotów','Okólna','Chłopska','Botaniczna','Gagarina Jurija','Sawickiej Hanki','Bieszczadzka','Małachowskiego Stanisława','Rubinowa','Olchowa','Cedrowa',
'Ceglana','Lawendowa','Gdyńska','Lechicka','Warmińska','Koszykowa','Portowa','Kosmonautów','Lotnicza','Cegielniana','Majowa','Kłosowa','Równa','Kolberga Oskara','Sąsiedzka',
'Podhalańska','Lotników','Budowlanych','Dubois Stanisława','Azaliowa','Kwiatkowskiego Eugeniusza','Senatorska','Sucha','Tylna','Chorzowska','Kościuszki Tadeusza Pl.',
'Piekarska','Magazynowa','Wołodyjowskiego Michała','Dmowskiego Romana','Zajęcza','Wolska','Nowowiejskiego Feliksa','Promienna','Niedziałkowskiego Mieczysława','Piastowskie Os.',
'Iwaszkiewicza Jarosława','Skargi Piotra','Żółkiewskiego Stanisława','Kleeberga Franciszka','Kolorowa','Sowińskiego Józefa','Zakątek','Olimpijska','Dąbrowskiego Jarosława',
'Truskawkowa','Odrodzenia','Maczka Stanisława','Rodzinna','Bratków','Pokoju','Perłowa','Staromiejska','Solna','Grójecka','Łomżyńska','Folwarczna','Sądowa','Gminna','Sikorskiego Władysława',
'Słonecznikowa','Barlickiego Norberta','Wandy','Łódzka','Kresowa','Strumykowa','Odrzańska','Kołłątaja Hugo','Ligonia Juliusza','Siemiradzkiego Henryka','Tulipanowa','Saperów','Inżynierska',
'Gojawiczyńskiej Poli','Gnieźnieńska','Lisia','Husarska','Granitowa','Tulipanów'
);
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public function streetName()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/pl_PL/Internet.php 0000644 00000000514 15152066430 0011647 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\pl_PL;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'wp.pl', 'onet.pl', 'interia.pl', 'gazeta.pl');
protected static $tld = array('pl', 'pl', 'pl', 'pl', 'pl', 'pl', 'com', 'info', 'net', 'org', 'com.pl', 'com.pl');
}
Provider/es_VE/Company.php 0000644 00000001651 15152066430 0011463 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_VE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}} y {{lastName}}',
'{{lastName}} y {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} de {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} y {{lastName}}',
'{{lastName}} de {{lastName}}'
);
protected static $companyPrefix = array(
'Asociación', 'Centro', 'Corporación', 'Cooperativa', 'Empresa', 'Gestora', 'Global', 'Grupo', 'Viajes',
'Inversiones', 'Lic.', 'Dr.'
);
protected static $companySuffix = array('S.R.L.', 'C.A.', 'S.A.', 'R.L.', 'etc');
/**
* @example 'Grupo'
*/
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
}
Provider/es_VE/PhoneNumber.php 0000644 00000001210 15152066430 0012266 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_VE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+58 2## ### ####',
'+58 2## #######',
'+58 2#########',
'+58 2##-###-####',
'+58 2##-#######',
'2## ### ####',
'2## #######',
'2#########',
'2##-###-####',
'2##-#######',
'+58 4## ### ####',
'+58 4## #######',
'+58 4#########',
'+58 4##-###-####',
'+58 4##-#######',
'4## ### ####',
'4## #######',
'4#########',
'4##-###-####',
'4##-#######',
);
}
Provider/es_VE/Person.php 0000644 00000031537 15152066430 0011331 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_VE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* CNE is the official national election registry org.
* @link http://www.cne.gob.ve/web/registro_electoral/ciudadanos_111_129_2011.php
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
/**
* CNE is the official national election registry org.
* @link http://www.cne.gob.ve/web/registro_electoral/ciudadanos_111_129_2011.php
*/
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
/**
* CNE is the official national election registry org.
* @link http://www.cne.gob.ve/web/registro_electoral/ciudadanos_111_129_2011.php
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adam', 'Adria', 'Adrian', 'Alberto', 'Aleix', 'Alejandro', 'Alex', 'Alonso', 'Alvaro', 'Ander', 'Andres',
'Angel', 'Antonio', 'Bruno', 'Carlos', 'Cesar', 'Cristian', 'Daniel', 'Dario', 'David', 'Domingo',
'Diego', 'Eduardo', 'Enrique', 'Eric', 'Erik', 'Fernando', 'Francisco', 'Francisco Javier', 'Gabriel', 'Gonzalo',
'Guillem', 'Guillermo', 'Hector', 'Hugo', 'Ian', 'Ignacio', 'Isaac', 'Ismael', 'Ivan', 'Izan', 'Jaime',
'Jan', 'Javier', 'Jesus', 'Joel', 'Jon', 'Jordi', 'Jorge', 'Jose', 'Juan', 'Leonardo', 'Leandro',
'Leo', 'Lucas', 'Luis', 'Manuel', 'Marc', 'Marco', 'Marcos', 'Mario', 'Martin', 'Mateo', 'Miguel', 'Miguel',
'Mohamed', 'Nicolas', 'Oliver', 'Omar', 'Oswaldo', 'Oscar', 'Pablo', 'Pedro', 'Pol', 'Rafael', 'Raul', 'Rayan',
'Roberto', 'Rodrigo', 'Ruben', 'Samuel', 'Santiago', 'Saul', 'Sergio', 'Sebastian', 'Victor', 'Yorman',
);
/**
* CNE is the official national election registry org.
* @link http://www.cne.gob.ve/web/registro_electoral/ciudadanos_111_129_2011.php
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Abril', 'Adriana', 'Africa', 'Ainara', 'Antonia', 'Alba', 'Alejandra', 'Alexandra', 'Alexia', 'Alicia', 'Alma',
'Ana', 'Andrea', 'Ane', 'Angela', 'Anna', 'Ariadna', 'Aroa', 'Bella', 'Beatriz', 'Berta', 'Blanca', 'Candela',
'Carla', 'Carlota', 'Carmen', 'Carolina', 'Celia', 'Clara', 'Claudia', 'Cristina', 'Daniela', 'Diana', 'Elena', 'Elsa',
'Emma', 'Erika', 'Eva', 'Fatima', 'Gabriela', 'Helena', 'Ines', 'Irene', 'Iria', 'Isabel', 'Jana', 'Jimena',
'Joan', 'Julia', 'Laia', 'Lara', 'Laura', 'Leire', 'Leyre', 'Lidia', 'Lola', 'Lucia', 'Luna', 'Luisa',
'Manuela', 'Mar', 'Mara', 'Maria', 'Marina', 'Marta', 'Marti', 'Martina', 'Mireia', 'Miriam', 'Nadia', 'Nahia',
'Naia', 'Naiara', 'Natalia', 'Nayara', 'Nerea', 'Nil', 'Noa', 'Noelia', 'Nora', 'Nuria', 'Olivia', 'Ona',
'Paola', 'Patricia', 'Pau', 'Paula', 'Raquel', 'Rocio', 'Salma', 'Sandra', 'Sara', 'Silvia', 'Sofia', 'Teresa',
'Valentina', 'Valeria', 'Vega', 'Vera', 'Victoria', 'Yaiza', 'Zulay',
);
/**
* CNE is the official national election registry org.
* @link http://www.cne.gob.ve/web/registro_electoral/ciudadanos_111_129_2011.php
*/
protected static $lastName = array(
'Abad', 'Abeyta', 'Abrego', 'Abreu', 'Acevedo', 'Acosta', 'Acuña', 'Adame', 'Adorno', 'Agosto', 'Aguado', 'Aguayo',
'Aguilar', 'Aguilera', 'Aguirre', 'Alanis', 'Alaniz', 'Alarcón', 'Alba', 'Alcala', 'Alcaraz', 'Alcántar', 'Alejandro',
'Alemán', 'Alfaro', 'Alfonso', 'Alicea', 'Almanza', 'Almaraz', 'Almonte', 'Alonso', 'Alonzo', 'Altamirano', 'Alva',
'Alvarado', 'Amador', 'Amaya', 'Anaya', 'Andreu', 'Andrés', 'Anguiano', 'Angulo', 'Antón', 'Aparicio', 'Apodaca',
'Aponte', 'Aragón', 'Aranda', 'Araña', 'Arce', 'Archuleta', 'Arellano', 'Arenas', 'Arevalo', 'Arguello', 'Arias',
'Armas', 'Armendáriz', 'Armenta', 'Armijo', 'Arredondo', 'Arreola', 'Arriaga', 'Arribas', 'Arroyo', 'Arteaga', 'Asensio',
'Atencio', 'Avilés', 'Ayala', 'Baca', 'Badillo', 'Baeza', 'Bahena', 'Balderas', 'Ballesteros', 'Banda', 'Barajas', 'Barela',
'Barragán', 'Barraza', 'Barrera', 'Barreto', 'Barrientos', 'Barrios', 'Barroso', 'Batista', 'Bautista', 'Bañuelos', 'Becerra',
'Beltrán', 'Benavides', 'Benavídez', 'Benito', 'Benítez', 'Bermejo', 'Bermúdez', 'Bernal', 'Berríos', 'Blanco', 'Blasco',
'Blázquez', 'Bonilla', 'Borrego', 'Botello', 'Bravo', 'Briones', 'Briseño', 'Brito', 'Bueno', 'Burgos', 'Bustamante',
'Bustos', 'Báez', 'Bétancourt', 'Caballero', 'Cabello', 'Cabrera', 'Cabán', 'Cadena', 'Caldera', 'Calderón', 'Calero',
'Calvillo', 'Calvo', 'Camacho', 'Camarillo', 'Campos', 'Canales', 'Candelaria', 'Cano', 'Cantú', 'Caraballo', 'Carbajal',
'Carballo', 'Carbonell', 'Cardenas', 'Cardona', 'Carmona', 'Caro', 'Carranza', 'Carrasco', 'Carrasquillo', 'Carrera',
'Carrero', 'Carretero', 'Carreón', 'Carrillo', 'Carrion', 'Carrión', 'Carvajal', 'Casado', 'Casanova', 'Casares', 'Casas',
'Casillas', 'Castañeda', 'Castaño', 'Castellano', 'Castellanos', 'Castillo', 'Castro', 'Casárez', 'Cavazos', 'Cazares',
'Ceballos', 'Cedillo', 'Ceja', 'Centeno', 'Cepeda', 'Cerda', 'Cervantes', 'Cervántez', 'Chacón', 'Chapa', 'Chavarría',
'Chávez', 'Cintrón', 'Cisneros', 'Clemente', 'Cobo', 'Collado', 'Collazo', 'Colunga', 'Colón', 'Concepción', 'Conde',
'Contreras', 'Cordero', 'Cornejo', 'Corona', 'Coronado', 'Corral', 'Corrales', 'Correa', 'Cortes', 'Cortez', 'Cortés',
'Costa', 'Cotto', 'Covarrubias', 'Crespo', 'Cruz', 'Cuellar', 'Cuenca', 'Cuesta', 'Cuevas', 'Curiel', 'Córdoba', 'Córdova',
'De la cruz', 'De la fuente', 'De la torre', 'Del río', 'Delacrúz', 'Delafuente', 'Delagarza', 'Delao', 'Delapaz', 'Delarosa',
'Delatorre', 'Deleón', 'Delgadillo', 'Delgado', 'Delrío', 'Delvalle', 'Diez', 'Domenech', 'Domingo', 'Domínguez', 'Domínquez',
'Duarte', 'Dueñas', 'Duran', 'Dávila', 'Díaz', 'Echevarría', 'Elizondo', 'Enríquez', 'Escalante', 'Escamilla', 'Escobar',
'Escobedo', 'Escribano', 'Escudero', 'Esparza', 'Espinal', 'Espino', 'Espinosa', 'Espinoza', 'Esquibel', 'Esquivel', 'Esteban',
'Esteve', 'Estrada', 'Estévez', 'Expósito', 'Fajardo', 'Farías', 'Feliciano', 'Fernández', 'Ferrer', 'Fierro', 'Figueroa',
'Flores', 'Flórez', 'Fonseca', 'Font', 'Franco', 'Frías', 'Fuentes', 'Gaitán', 'Galarza', 'Galindo', 'Gallardo', 'Gallego',
'Gallegos', 'Galván', 'Galán', 'Gamboa', 'Gamez', 'Gaona', 'Garay', 'García', 'Garibay', 'Garica', 'Garrido', 'Garza', 'Gastélum',
'Gaytán', 'Gil', 'Gimeno', 'Giménez', 'Girón', 'Godoy', 'Godínez', 'Gonzales', 'González', 'Gracia', 'Granado', 'Granados',
'Griego', 'Grijalva', 'Guajardo', 'Guardado', 'Guerra', 'Guerrero', 'Guevara', 'Guillen', 'Gurule', 'Gutiérrez', 'Guzmán',
'Gálvez', 'Gómez', 'Haro', 'Henríquez', 'Heredia', 'Hernandes', 'Hernando', 'Hernádez', 'Hernández', 'Herrera', 'Herrero',
'Hidalgo', 'Hinojosa', 'Holguín', 'Huerta', 'Hurtado', 'Ibarra', 'Ibáñez', 'Iglesias', 'Irizarry', 'Izquierdo', 'Jaime', 'Jaimes',
'Jaramillo', 'Jasso', 'Jiménez', 'Jimínez', 'Juan', 'Jurado', 'Juárez', 'Jáquez', 'Laboy', 'Lara', 'Laureano', 'Leal', 'Lebrón',
'Ledesma', 'Leiva', 'Lemus', 'Lerma', 'Leyva', 'León', 'Limón', 'Linares', 'Lira', 'Llamas', 'Llorente', 'Loera', 'Lomeli',
'Longoria', 'Lorente', 'Lorenzo', 'Lovato', 'Loya', 'Lozada', 'Lozano', 'Lucas', 'Lucero', 'Lucio', 'Luevano', 'Lugo', 'Luis',
'Luján', 'Luna', 'Luque', 'Lázaro', 'López', 'Macias', 'Macías', 'Madera', 'Madrid', 'Madrigal', 'Maestas', 'Magaña', 'Malave',
'Maldonado', 'Manzanares', 'Manzano', 'Marco', 'Marcos', 'Mares', 'Marrero', 'Marroquín', 'Martos', 'Martí', 'Martín', 'Martínez',
'Marín', 'Mas', 'Mascareñas', 'Mata', 'Mateo', 'Mateos', 'Matos', 'Matías', 'Maya', 'Mayorga', 'Medina', 'Medrano', 'Mejía',
'Melgar', 'Meléndez', 'Mena', 'Menchaca', 'Mendoza', 'Menéndez', 'Meraz', 'Mercado', 'Merino', 'Mesa', 'Meza', 'Miguel',
'Millán', 'Miramontes', 'Miranda', 'Mireles', 'Mojica', 'Molina', 'Mondragón', 'Monroy', 'Montalvo', 'Montañez', 'Montaño',
'Montemayor', 'Montenegro', 'Montero', 'Montes', 'Montez', 'Montoya', 'Mora', 'Moral', 'Morales', 'Moran', 'Moreno', 'Mota',
'Moya', 'Munguía', 'Murillo', 'Muro', 'Muñiz', 'Muñoz', 'Muñóz', 'Márquez', 'Méndez', 'Naranjo', 'Narváez', 'Nava', 'Navarrete',
'Navarro', 'Navas', 'Nazario', 'Negrete', 'Negrón', 'Nevárez', 'Nieto', 'Nieves', 'Niño', 'Noriega', 'Nájera', 'Núñez', 'Ocampo',
'Ocasio', 'Ochoa', 'Ojeda', 'Oliva', 'Olivares', 'Olivas', 'Oliver', 'Olivera', 'Olivo', 'Olivárez', 'Olmos', 'Olvera', 'Ontiveros',
'Oquendo', 'Ordoñez', 'Ordóñez', 'Orellana', 'Ornelas', 'Orosco', 'Orozco', 'Orta', 'Ortega', 'Ortiz', 'Ortíz', 'Osorio', 'Otero',
'Ozuna', 'Oropeza', 'Pabón', 'Pacheco', 'Padilla', 'Padrón', 'Pagan', 'Palacios', 'Palomino', 'Palomo', 'Pantoja', 'Pardo', 'Paredes',
'Parra', 'Partida', 'Pascual', 'Pastor', 'Patiño', 'Paz', 'Pedraza', 'Pedroza', 'Pelayo', 'Peláez', 'Perales', 'Peralta',
'Perea', 'Pereira', 'Peres', 'Peña', 'Pichardo', 'Pineda', 'Pizarro', 'Piña', 'Piñeiro', 'Plaza', 'Polanco', 'Polo', 'Ponce',
'Pons', 'Porras', 'Portillo', 'Posada', 'Pozo', 'Prado', 'Preciado', 'Prieto', 'Puente', 'Puga', 'Puig', 'Pulido', 'Páez',
'Pérez', 'Quesada', 'Quezada', 'Quintana', 'Quintanilla', 'Quintero', 'Quiroz', 'Quiñones', 'Quiñónez', 'Rael', 'Ramos', 'Ramírez',
'Ramón', 'Rangel', 'Rascón', 'Raya', 'Razo', 'Redondo', 'Regalado', 'Reina', 'Rendón', 'Rentería', 'Requena', 'Reséndez', 'Rey',
'Reyes', 'Reyna', 'Reynoso', 'Rico', 'Riera', 'Rincón', 'Riojas', 'Rivas', 'Rivera', 'Rivero', 'Robledo', 'Robles', 'Roca', 'Rocha',
'Rodarte', 'Rodrigo', 'Rodrígez', 'Rodríguez', 'Rodríquez', 'Roig', 'Rojas', 'Rojo', 'Roldan', 'Roldán', 'Rolón', 'Romero', 'Romo',
'Román', 'Roque', 'Ros', 'Rosa', 'Rosado', 'Rosales', 'Rosario', 'Rosas', 'Roybal', 'Rubio', 'Rueda', 'Ruelas', 'Ruiz', 'Ruvalcaba',
'Ruíz', 'Ríos', 'Saavedra', 'Saiz', 'Salas', 'Salazar', 'Salcedo', 'Salcido', 'Saldaña', 'Saldivar', 'Salgado', 'Salinas', 'Salvador',
'Samaniego', 'Sanabria', 'Sanches', 'Sancho', 'Sandoval', 'Santacruz', 'Santamaría', 'Santana', 'Santiago', 'Santillán', 'Santos',
'Sanz', 'Sarabia', 'Sauceda', 'Saucedo', 'Sedillo', 'Segovia', 'Segura', 'Sepúlveda', 'Serna', 'Serra', 'Serrano', 'Serrato', 'Sevilla',
'Sierra', 'Silva', 'Simón', 'Sisneros', 'Sola', 'Solano', 'Soler', 'Soliz', 'Solorio', 'Solorzano', 'Solís', 'Soria', 'Soriano',
'Sosa', 'Sotelo', 'Soto', 'Suárez', 'Sáenz', 'Sáez', 'Sánchez', 'Tafoya', 'Tamayo', 'Tamez', 'Tapia', 'Tejada', 'Tejeda', 'Tello',
'Terrazas', 'Terán', 'Tijerina', 'Tirado', 'Toledo', 'Tomas', 'Toro', 'Torres', 'Tovar', 'Trejo', 'Treviño', 'Trujillo', 'Téllez',
'Tórrez', 'Ulibarri', 'Ulloa', 'Urbina', 'Ureña', 'Uribe', 'Urrutia', 'Urías', 'Vaca', 'Valadez', 'Valdez', 'Valdivia', 'Valdés',
'Valencia', 'Valentín', 'Valenzuela', 'Valero', 'Valladares', 'Valle', 'Vallejo', 'Valles', 'Valverde', 'Vanegas', 'Varela', 'Vargas',
'Vega', 'Vela', 'Velasco', 'Velásquez', 'Velázquez', 'Venegas', 'Vera', 'Verdugo', 'Verduzco', 'Vergara', 'Vicente', 'Vidal', 'Viera',
'Vigil', 'Vila', 'Villa', 'Villagómez', 'Villalba', 'Villalobos', 'Villalpando', 'Villanueva', 'Villar', 'Villareal', 'Villarreal',
'Villaseñor', 'Villegas', 'Vásquez', 'Vázquez', 'Vélez', 'Véliz', 'Ybarra', 'Yáñez', 'Zambrano', 'Zamora', 'Zamudio', 'Zapata',
'Zaragoza', 'Zarate', 'Zavala', 'Zayas', 'Zelaya', 'Zepeda', 'Zúñiga', 'de Anda', 'de Jesús', 'Águilar', 'Álvarez', 'Ávalos', 'Ávila'
);
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dn.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Srita.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
private static $suffix = array('Hijo');
/**
* @example 'Hijo'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
/**
* Generate random national identification number. Ex V-8756432
* @return string
*/
public function nationalId()
{
return 'V-'.$this->numberBetween($min = 10000, $max = 100000000);
}
}
Provider/es_VE/Address.php 0000644 00000012336 15152066430 0011444 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_VE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('San', 'Santa', 'Puerto', 'Valle', 'Villa', 'Parroquia', 'El', 'Los', 'La', 'Las');
protected static $citySuffix = array('del Valle', 'de Mara', 'de Altagracia', 'de Asis', 'del Tuy', 'de Mata');
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#');
protected static $streetPrefix = array(
'Calle', 'Avenida', 'Av.', 'Cl.', 'Carretera', 'Callejón', 'Vereda'
);
protected static $streetSuffix = array('Norte', 'Este', ' Sur', ' Oeste');
protected static $postcode = array('####');
protected static $state = array(
'Amazonas', 'Anzoátegui', 'Apure', 'Aragua', 'Barinas', 'Bolívar', 'Carabobo', 'Cojedes', 'Delta Amacuro',
'Distrito Capital', 'Falcón', 'Guárico', 'Lara', 'Mérida', 'Miranda', 'Monagas', 'Nueva Esparta', 'Portuguesa',
'Sucre', 'Táchira', 'Trujillo', 'Vargas', 'Yaracuy', 'Zulia'
);
protected static $country = array(
'Afganistán', 'Albania', 'Alemania', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua y Barbuda', 'Arabia Saudí', 'Argelia', 'Argentina', 'Armenia', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaiyán',
'Bahamas', 'Bangladés', 'Barbados', 'Baréin', 'Belice', 'Benín', 'Bielorrusia', 'Birmania', 'Bolivia', 'Bosnia-Herzegovina', 'Botsuana', 'Brasil', 'Brunéi Darusalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Bután', 'Bélgica',
'Cabo Verde', 'Camboya', 'Camerún', 'Canadá', 'Catar', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Chipre', 'Ciudad del Vaticano', 'Colombia', 'Comoras', 'Congo', 'Corea del Norte', 'Corea del Sur', 'Costa Rica', 'Costa de Marfil', 'Croacia', 'Cuba',
'Dinamarca', 'Dominica',
'Ecuador', 'Egipto', 'El Salvador', 'Emiratos Árabes Unidos', 'Eritrea', 'Eslovaquia', 'Eslovenia', 'España', 'Estados Unidos de América', 'Estonia', 'Etiopía',
'Filipinas', 'Finlandia', 'Fiyi', 'Francia',
'Gabón', 'Gambia', 'Georgia', 'Ghana', 'Granada', 'Grecia', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guinea Ecuatorial', 'Guinea-Bisáu', 'Guyana',
'Haití', 'Honduras', 'Hungría',
'India', 'Indonesia', 'Irak', 'Irlanda', 'Irán', 'Islandia', 'Islas Marshall', 'Islas Salomón', 'Israel', 'Italia',
'Jamaica', 'Japón', 'Jordania',
'Kazajistán', 'Kenia', 'Kirguistán', 'Kiribati', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesoto', 'Letonia', 'Liberia', 'Libia', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Luxemburgo', 'Líbano',
'Macedonia', 'Madagascar', 'Malasia', 'Malaui', 'Maldivas', 'Mali', 'Malta', 'Marruecos', 'Mauricio', 'Mauritania', 'Micronesia', 'Moldavia', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Mozambique', 'México', 'Mónaco',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Nigeria', 'Noruega', 'Nueva Zelanda', 'Níger',
'Omán',
'Pakistán', 'Palaos', 'Panamá', 'Papúa Nueva Guinea', 'Paraguay', 'Países Bajos', 'Perú', 'Polonia', 'Portugal',
'Reino Unido', 'Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte', 'República Centroafricana', 'República Checa', 'República Democrática del Congo', 'República Dominicana', 'Ruanda', 'Rumanía', 'Rusia',
'Samoa', 'San Cristóbal y Nieves', 'San Marino', 'San Vicente y las Granadinas', 'Santa Lucía', 'Santo Tomé y Príncipe', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leona', 'Singapur', 'Siria', 'Somalia', 'Sri Lanka', 'Suazilandia', 'Sudáfrica', 'Sudán', 'Suecia', 'Suiza', 'Surinam',
'Tailandia', 'Tanzania', 'Tayikistán', 'Timor Oriental', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad y Tobago', 'Turkmenistán', 'Turquía', 'Tuvalu', 'Túnez',
'Ucrania', 'Uganda', 'Uruguay', 'Uzbekistán',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Yemen', 'Yibuti',
'Zambia', 'Zimbabue'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{firstName}}',
'{{streetPrefix}} {{lastName}}',
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}, {{buildingNumber}}, {{secondaryAddress}}',
'{{streetName}}, {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}} Edo. {{state}}",
"{{streetAddress}}, {{city}} Edo. {{state}}, {{postcode}}"
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Nro #', 'Piso #', 'Casa #', 'Hab. #', 'Apto #', 'Nro ##', 'Piso ##', 'Casa ##', 'Hab. ##', 'Apto ##');
/**
* @example 'Avenida'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Villa'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Nro 3'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Aragua'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
}
Provider/es_VE/Internet.php 0000644 00000000576 15152066430 0011652 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_VE;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.com', 'hotmail.es', 'yahoo.com', 'yahoo.es', 'live.com', 'hispavista.com', 'latinmail.com', 'terra.com');
protected static $tld = array('com', 'com.ve', 'net', 'net.ve', 'org', 'org.ve', 'info.ve', 'co.ve', 'web.ve');
}
Provider/Person.php 0000644 00000006125 15152066430 0010323 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Person extends \Faker\Provider\Base
{
const GENDER_MALE = 'male';
const GENDER_FEMALE = 'female';
protected static $titleFormat = array(
'{{titleMale}}',
'{{titleFemale}}',
);
protected static $firstNameFormat = array(
'{{firstNameMale}}',
'{{firstNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'John',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Jane',
);
protected static $lastName = array('Doe');
protected static $titleMale = array('Mr.', 'Dr.', 'Prof.');
protected static $titleFemale = array('Mrs.', 'Ms.', 'Miss', 'Dr.', 'Prof.');
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @return string
* @example 'John Doe'
*/
public function name($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
$format = static::randomElement(static::$maleNameFormats);
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
$format = static::randomElement(static::$femaleNameFormats);
} else {
$format = static::randomElement(array_merge(static::$maleNameFormats, static::$femaleNameFormats));
}
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @return string
* @example 'John'
*/
public function firstName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::firstNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::firstNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$firstNameFormat));
}
public static function firstNameMale()
{
return static::randomElement(static::$firstNameMale);
}
public static function firstNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$firstNameFemale);
}
/**
* @example 'Doe'
* @return string
*/
public function lastName()
{
return static::randomElement(static::$lastName);
}
/**
* @example 'Mrs.'
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @return string
*/
public function title($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::titleMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::titleFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$titleFormat));
}
/**
* @example 'Mr.'
*/
public static function titleMale()
{
return static::randomElement(static::$titleMale);
}
/**
* @example 'Mrs.'
*/
public static function titleFemale()
{
return static::randomElement(static::$titleFemale);
}
}
Provider/Address.php 0000644 00000005476 15152066430 0010452 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Address extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $citySuffix = array('Ville');
protected static $streetSuffix = array('Street');
protected static $cityFormats = array(
'{{firstName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}'
);
protected static $addressFormats = array(
'{{streetAddress}} {{postcode}} {{city}}',
);
protected static $buildingNumber = array('##');
protected static $postcode = array('#####');
protected static $country = array();
/**
* @example 'town'
*/
public static function citySuffix()
{
return static::randomElement(static::$citySuffix);
}
/**
* @example 'Avenue'
*/
public static function streetSuffix()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffix);
}
/**
* @example '791'
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
/**
* @example 'Sashabury'
*/
public function city()
{
$format = static::randomElement(static::$cityFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'Crist Parks'
*/
public function streetName()
{
$format = static::randomElement(static::$streetNameFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example '791 Crist Parks'
*/
public function streetAddress()
{
$format = static::randomElement(static::$streetAddressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 86039-9874
*/
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
/**
* @example '791 Crist Parks, Sashabury, IL 86039-9874'
*/
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'Japan'
*/
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
/**
* @example 77.147489
* @return float Uses signed degrees format (returns a float number between -90 and 90)
*/
public static function latitude()
{
return static::randomFloat(6, 0, 180) - 90;
}
/**
* @example 86.211205
* @return float Uses signed degrees format (returns a float number between -180 and 180)
*/
public static function longitude()
{
return static::randomFloat(6, 0, 360) - 180;
}
}
Provider/nl_NL/Company.php 0000644 00000000651 15152066430 0011463 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('VOF', 'CV', 'LLP', 'BV', 'NV', 'IBC', 'CSL', 'EESV', 'SE', 'CV', 'Stichting', '& Zonen', '& Zn');
}
Provider/nl_NL/PhoneNumber.php 0000644 00000001556 15152066430 0012304 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'06 ########',
'06-########',
'+316-########',
'+31(0)6-########',
'+316 ########',
'+31(0)6 ########',
'01# #######',
'(01#) #######',
'+311# #######',
'02# #######',
'(02#) #######',
'+312# #######',
'03# #######',
'(03#) #######',
'+313# #######',
'04# #######',
'(04#) #######',
'+314# #######',
'05# #######',
'(05#) #######',
'+315# #######',
'07# #######',
'(07#) #######',
'+317# #######',
'0800 ######',
'+31800 ######',
'088 #######',
'+3188 #######',
'0900 ######',
'+31900 ######',
);
}
Provider/nl_NL/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011470 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'NL', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/nl_NL/Person.php 0000644 00000060426 15152066430 0011331 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{title}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{title}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{title}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{title}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $title = array(
'mr.', 'dr.', 'ir.', 'drs', 'bacc.', 'kand.', 'dr.h.c.', 'prof.', 'ds.', 'ing.', 'bc.'
);
private static $suffix = array(
'BA', 'Bsc', 'LLB', 'LLM', 'MA', 'Msc', 'MPhil', 'D', 'PhD', 'AD', 'B', 'M'
);
protected static $commonDutchLastNames = array(
'de Jong', 'Jansen', 'de Vries', 'van de Berg', 'van den Berg', 'van der Berg', 'van Dijk', 'Bakker', 'Janssen',
'Visser', 'Smit', 'Meijer', 'Meyer', 'de Boer', 'Mulder', 'de Groot', 'Bos', 'Vos', 'Peters', 'Hendriks',
'van Leeuwen', 'Dekker', 'Brouwer', 'de Wit', 'Dijkstra', 'Smits', 'de Graaf', 'van der Meer', 'van der Linden',
'Kok', 'Jacobs', 'de Haan', 'Vermeulen', 'van den Heuvel', 'van de Veen', 'van der Veen', 'van den Broek',
'de Bruijn', 'de Bruyn', 'de Bruin', 'van der Heijden', 'van der Heyden', 'Schouten', 'van Beek', 'Willems',
'van Vliet', 'van de Ven', 'van der Ven', 'Hoekstra', 'Maas', 'Verhoeven', 'Koster', 'van Dam', 'van de Wal',
'van der Wal', 'Prins', 'Blom', 'Huisman', 'Peeters', 'de Jonge', 'Kuipers', 'van Veen', 'Post', 'Kuiper',
'Veenstra', 'Kramer', 'van de Brink', 'van den Brink', 'Scholten', 'van Wijk', 'Postma', 'Martens', 'Vink',
'de Ruiter', 'Timmermans', 'Groen', 'Gerritsen', 'Jonker', 'van Loon', 'Boer', 'van de Velde', 'van den Velde',
'van der Velde', 'van de Velden', 'van den Velden', 'van der Velden', 'Willemsen', 'Smeets', 'de Lange',
'de Vos', 'Bosch', 'van Dongen', 'Schipper', 'de Koning', 'van der Laan', 'Koning', 'Driessen', 'van Doorn',
'Hermans', 'Evers', 'van den Bosch', 'van der Meulen', 'Hofman', 'Bosman', 'Wolters', 'Sanders',
'van der Horst', 'Mol', 'Kuijpers', 'Molenaar', 'van de Pol', 'van den Pol', 'van der Pol', 'de Leeuw',
'Verbeek'
);
protected static $dutchLastNames = array(
'Aalts', 'Aarden', 'Aarts', 'Adelaar', 'Adriaansen', 'Adriaensdr', 'Adriaense', 'Adryaens', 'Aeije',
'Aelftrud van Wessex', 'Aertsz', 'van Alenburg', 'van Allemanië', 'Alpaidis', 'Amalrada', 'van Amstel',
'Ansems', 'Appelman', 'Arens', 'Arent', 'Ariens', 'Ariens Ansems', 'van Arkel', 'Arnold', 'van Arnsberg',
'Arts', 'Aschman', 'van den Assem', 'van Asten', 'van der Avoirt', 'Bökenkamp', 'van Baalen', 'Backer',
'de Backer', 'Barents', 'Bartels', 'Bastiaanse', 'Bastiaense', 'Bave', 'van Beaumont', 'Becht',
'van Beeck Beeckmans', 'van Beeck', 'van Beek', 'Beekman', 'de Beer', 'Beernink', 'van Beieren', 'Beijring',
'Bekbergen', 'Bellemans', 'Belpere', 'van Bentheim', 'Beourgeois', 'Berends', 'Berendse', 'van den Berg',
'van Bergen', 'van den Bergh', 'van Berkel', 'van Berkum', 'Bernaards', 'van Bernicia', 'Bertho', 'Bezemer',
'Bierstraten', 'van de Biesenbos', 'van de Biezenbos', 'Bijlsma', 'Billung', 'Blaak', 'Blees', 'Bleijenberg',
'Blewanus', 'Bloemendaal', 'Blokland', 'Blom', 'Blonk', 'de Bock', 'Boddaugh', 'Boer', 'de Boer', 'Boers',
'Boeser', 'Boetet', 'Bolkesteijn', 'de Bont', 'Booden', 'Boogaerts', 'Borman', 'Bos', 'Bosch', 'Boudewijns',
'Bouhuizen', 'van Boulogne', 'Bourgondië, van', 'Bouthoorn', 'Bouwhuisen', 'van Boven', 'van Bovene',
'van Bovenen', 'van den Brand', 'Brandon', 'Brands', 'Brandt', 'van Brenen', 'Bresé', 'Bresse', 'van Breugel',
'Breugelensis', 'van Breukeleveen', 'van Breukelveen', 'le Briel', 'Briere', 'Brievingh', 'van den Brink',
'van der Brink', 'Brisee', 'Brizee', 'Broeckx', 'Broeders', 'Broek', 'van den Broek', 'Broekhoven', 'Broeshart',
'Bronder', 'Brouwer', 'van Bruchem', 'Bruggeman', 'Brugman', 'de Bruijn', 'Bruijne van der Veen', 'de Bruin',
'Brumleve', 'van Brunswijk', 'Bruynzeels', 'Bud', 'Buijs', 'van Bunschoten', 'Butselaar', 'van Buuren',
'den Buytelaar', 'Cadefau', 'Cammel', 'Cant', 'Carnotte', 'Charon', 'Chevresson', 'Chotzen', 'Chrodtrud',
'Claassen', 'Claesdr', 'Claesner', 'van Clootwijck', 'Coenen', 'Coolen', 'Coret', 'Coret-Coredo',
'Coreth von und zu Coredo und Starkenberg', 'Cornelisse', 'Cornelissen', 'Cornelisz', 'van den Corput',
'Corstiaens', 'Cosman', 'van de Coterlet', 'Courtier', 'van Cuijck', 'van Daal', 'Dachgelder', 'Dachgeldt',
'Dachgelt', 'van Dagsburg', 'van Dalem', 'van Dam', 'van de Darnau', 'David', 'Dekker', 'Demmendaal',
'Dennenberg', 'Die Bont', 'Diesbergen', 'van Dijk', 'Dijkman', 'van Dillen', 'Dircken', 'Dirksen', 'Dirven',
'Doesburg', 'van Dokkum', 'van Dommelen', 'van Dongen', 'van Dooren', 'Doorhof', 'Doornhem', 'Dorsman',
'Doyle', 'Draaisma', 'van Drenthe', 'Dries', 'Drysdale', 'Dubois', 'van Duivenvoorde', 'Duivenvoorden',
'van Duvenvoirde', 'van Duyvenvoorde', 'die Bont', 'die Pelser', 'die Witte', 'van Eck', 'Eckhardt', 'Eelman',
'Eerden', 'van de Eerenbeemt', 'van den Eerenbeemt', 'van Egisheim', 'Ehlert', 'Eijkelboom', 'van den Eijssel',
'Elberts', 'Elbertse', 'Ellis', 'Elsemulder', 'Elsenaar', 'van de Elzas', 'van Embden', 'van Emmelen', 'Emmen',
'van Engeland', 'van Engelen', 'Engels', 'van Enschot', 'Erhout', 'Ernst', 'van \'t Erve', 'van Es', 'van Este',
'Estey', 'van Evelingen', 'Everde', 'Everts', 'Fechant', 'Feenstra', 'Feltzer', 'Ferran', 'Fiere',
'van der Flaas', 'de la Fleche', 'Flink', 'le Floch', 'van Formbach', 'Fortuyn', 'François', 'Françoise',
'Frankhuizen', 'Fredriks', 'Fremie', 'Frerichs', 'Freshour', 'Friehus', 'Furda', 'Galenzone', 'Galijn',
'le Gallen', 'Garret', 'van Gastel', 'van Geenen', 'Geerling', 'Geerts', 'Geertsen', 'van Geest', 'van Geffen',
'Geldens', 'van Gelder', 'Gellemeyer', 'Gemen', 'van Gemert', 'Geneart', 'Genefaas', 'van Gent',
'Gepa van Bourgondië', 'Gerrits', 'Gerritse', 'Gervais', 'Ghoerle', 'van Ghoerle', 'van Gils', 'van Ginkel',
'van Ginneke', 'Giselmeyer', 'Glasses', 'Gnodde', 'Goderts', 'Godfrey van Alemannië', 'Goedhart', 'van Goerle',
'van Gorp', 'Goudriaan', 'Govarts', 'Goyaerts van Waderle', 'de Graaf', 'de Gratie', '\'s Gravensande',
'van de Greef', 'Greij', 'van Grinsven', 'Groenendaal', 'Groenestein', 'Grondel', 'van Grondelle', 'de Groot',
'Groote', 'de Grote', 'Gruijl', 'de Gruijl', 'de Gruijter', 'de Gruil', 'de Grunt', 'de Gruson', 'le Guellec',
'Guit', 'le Gulcher', 'Höning', 'Haack', 'den Haag', 'van Haarlem', 'de Haas', 'van Haeften', 'Haengreve',
'van Hagen', 'Hagendoorn', 'Hak', 'Hakker', 'van Ham', 'van Hamaland', 'Haneberg', 'Hanegraaff', 'Haring',
'Haselaar', 'van Haspengouw Hesbaye', 'van Haspengouw', 'Hazenveld', 'de Heer', 'Heere', 'Heerkens',
'Heerschop', 'Hehl', 'van der Heiden', 'van der Heijden', 'Heijman', 'Heijmans', 'Heijmen', 'Heinrichs',
'Hekker', 'Hellevoort', 'Helmerhorst', 'van Hemert', 'Hemma van Allemanië', 'Hendricks', 'Hendriks',
'Hendrikse', 'van Henegouwen', 'Henric van den Nuwenhuse', 'van den Henst', 'Heribert van Laon', 'd\' Heripon',
'Hermans', 'van Herstal', 'van Heusden', 'Hexspoor', 'Heymans', 'Heyne', 'Hoedemakers', 'van den Hoek', 'Hoeks',
'Hoelen', 'Hoes', 'van Hoevel en van Zwindrecht', 'van der Hoeven', 'van Holland', 'Hollander', 'Holthuis',
'Hondeveld', 'Honing', 'de Hoog', 'Hoogers', 'de Hoogh', 'Hoppenbrouwer', 'Horrocks', 'van der Horst',
'van Hostaden', 'Houdijk', 'van \'t Houteveen', 'Huberts', 'Huel', 'Huijben', 'Huijbrechts', 'Huijs',
'Huijzing', 'Huisman', 'Huls', 'Hulshouts', 'Hulskes', 'Hulst', 'van Hulten', 'Huurdeman', 'van het Heerenveen',
'Jaceps', 'Jacobi', 'Jacobs', 'Jacquot', 'de Jager', 'Jans', 'Jansdr', 'Janse', 'Jansen', 'Jansen', 'Jansse',
'Janssen', 'Janssens', 'Jasper dr.', 'Jdotte', 'Jeggij', 'Jekel', 'Jerusalem', 'Jochems', 'de Jode Vastraedsd',
'Jones', 'de Jong', 'Jonkman', 'Joosten', 'Jorlink', 'Jorrisen', 'van Jumiège', 'Jurrijens', 'Köster',
'van der Kaay', 'de Kale', 'Kallen', 'Kalman', 'Kamp', 'Kamper', 'Karels', 'Kas', 'van Kasteelen', 'Kathagen',
'Keijser', 'de Keijser', 'Keijzer', 'de Keijzer', 'Keltenie', 'van Kempen', 'Kerkhof', 'Ketel', 'Ketting',
'der Kijnder', 'van der Kint', 'Kirpenstein', 'Kisman', 'van Klaarwater', 'van de Klashorst', 'Kleibrink',
'Kleijse', 'Klein', 'van der Klein', 'Klerks', 'Kleybrink', 'van der Klijn', 'Klomp Jan', 'Kloppert', 'Knoers',
'Knuf', 'Koeman', 'Kof', 'Kok', 'de Kok', 'Kolen', 'Kolster', 'de Koning', 'Konings', 'van de Kooij', 'Koret',
'Korsman', 'Korstman', 'Kort', 'de Korte', 'Kortman', 'Kosten', 'Koster', 'Krabbe', 'Kremer', 'Kriens',
'Kronenberg', 'Kruns', 'van Kuijc van Malsen', 'van Kuijc', 'Kuijpers', 'Kuilenburg', 'Kuit', 'Kunen',
'van Kusen', 'Kwaadland', 'van Laar', 'van der Laar', 'van Laarhoven', 'van der Laarse', 'Labado', 'Laffray',
'Lafleur', 'Lage', 'Lagerweij', 'Lambers', 'Lambregt', 'Lamore', 'Lamotte', 'van Landen', 'Langevoort',
'Lankle', 'Lansink', 'van Laon', 'Lathrope', 'Latier', 'Le Grand', 'Le Marec', 'van der Lede', 'van der Leek',
'van de Leemput', 'Leene', 'van Leeuwen', 'Leguit', 'Lelijveld', 'Lemmens', 'Lensen', 'Lether', 'van Leuven',
'Levesque', 'van Liendert', 'Lieshout', 'Ligtvoet', 'Lijn', 'van Limburg', 'Lind', 'van der Linden',
'Linschoten', 'Lips', 'Loep', 'Lommert', 'Lonen', 'van der Loo', 'van Loon', 'Loreal', 'Lorreijn', 'Louws',
'Luboch', 'le Luc', 'Lucas', 'van Lucel', 'van Luin', 'van Luinenburg', 'Luitgardis van Neustrië', 'Luster',
'Lutterveld', 'van Luxemburg', 'van Luyssel', 'van Maaren', 'Maas', 'van Maasgouw', 'Maaswinkel',
'van der Maath', 'van der Maes', 'Mahieu', 'Mallien', 'de Man', 'Mangel', 'Manne', 'Mansveld', 'Mansvelt',
'Marceron', 'Marchal', 'Marchand', 'de Marduras', 'van Mare', 'Martel', 'Martens', 'Massa', 'van der Mast',
'le Matelot', 'Mater', 'Mathieu', 'Mathol', 'Mathurin', 'Matthews', 'Meeres', 'Meeusen', 'Meijer', 'Meis',
'Melet', 'Mens', 'Mercks', 'Merckx', 'Merkx', 'van Metz', 'Meyer', 'Michiels', 'Michielsen', 'Middelkoop',
'Mijsberg', 'van Mil', 'Miltenburg', 'Miner', 'van Mispelen', 'Moenen', 'Moensendijk', 'Moet', 'Mol', 'de Mol',
'Molegraaf', 'Molen', 'Momberg', 'van Mook', 'Mosley', 'Mudden', 'Muijs', 'Mulder', 'Mulders', 'Muller',
'van Munster', 'van Nederlotharingen', 'Nedermeijer', 'Nek', 'van Nes', 'Neuteboom', 'Neuzerling', 'Niermann',
'van den Nieuwenhuijsen', 'Nieuwstraten', 'Nihoe', 'Nijman', 'de Nijs', 'van Nimwegen', 'Nollee',
'van Noordeloos', 'Noordijk', 'van de Noordmark', 'van Noort', 'van der Noot', 'van Northeim', 'van Nus',
'van den Nuwenhijsen', 'van den Nuwenhuijzen', 'van den Nuwenhuysen', 'van den Nyeuwenhuysen', 'van Ochten',
'Oda', 'Oemencs', 'Oennen', 'van den Oever', 'van Oirschot', 'van Olst', 'Olthof', 'Olykan', 'van Ommeren',
'Ooms', 'van Ooste', 'van Oosten', 'van Oostendorp', 'Oosterhek', 'Oosterhout', 'Oostveen', 'van Ooyen',
'Opmans', 'van Opper-Lotharingen', 'van Orleans', 'Osterhoudt', 'Otte', 'Otto', 'Oude Heer', 'van Oudewater',
'Ouwel', 'Ouwerkerk', 'Overdijk', 'Overeem', 'Oversteeg', 'Paillet', 'Palman', 'van Parijs', 'Pasman',
'Passchiers', 'Pastoors', 'de Pauw', 'Pauwels', 'van de Pavert', 'Perck', 'Perkins', 'Peronne', 'Perrono',
'Persijn', 'Peterse', 'Phillipsen', 'Pierson', 'Pieters', 'Pieters van der Maes', 'Pison', 'de Plantard',
'van de Plas', 'van der Plas', 'van der Ploeg', 'van der Pluijm', 'Poncelet', 'Ponci', 'Pons', 'van Poppel',
'Post', 'Potters', 'van der Pouw', 'van Praagh', 'Pratt', 'Prinsen', 'Puig', 'Rackham', 'Rademaker', 'Ramaker',
'Recer', 'Recers', 'de Reede', 'Rehorst', 'Reijers', 'Reimes', 'Rek', 'Remmers', 'van Rheineck', 'Ridder',
'Riem', 'van Riet', 'van \'t Riet', 'Rietveld', 'Rijcken', 'Rijks', 'Rijn', 'van Rijnsbergen', 'Rijntjes',
'van Rijthoven', 'Rippey', 'Risma', 'Robbrechts Bruijne', 'Roessink', 'van Roijen', 'Romijn', 'de Roo',
'Roodesteijn', 'van Rooij', 'Room', 'de Roos', 'Roose', 'Roosenboom', 'van Rossum', 'Rotteveel', 'Roukes',
'Rousselet', 'Rouwenhorst', 'Rouwhorst', 'Rubben', 'Ruijs', 'Rutten', 'van Saksen', 'Salet', 'van Salm',
'van Salmen', 'Sam', 'van der Sande', 'Sanders', 'van Santen', 'Sarneel', 'Sas', 'Saxo', 'Scardino', 'Schagen',
'Schakelaar', 'Scharroo', 'Schatteleijn', 'Scheer', 'Scheffers', 'Schellekens', 'Schelvis', 'Schenk',
'Schenkel', 'Scherms', 'van Schevinghuizen', 'Schiffer', 'Schilt', 'Schokman', 'Scholten', 'Schotte', 'Schrant',
'Schrik', 'Schroeff', 'van der Schuijt', 'Schulten', 'Schuurmans', 'Schuylenborch', 'Schwartsbach',
'van Schweinfurt', 'Scuylenborchs', 'Segerszoen', 'Serra', 'Sestig', 'Shupe', 'Simonis', 'Simons', 'Sire',
'Sitters', 'Slaetsdochter', 'Slagmolen', 'Slingerland', 'van der Sloot', 'van der Smeede', 'Smit', 'de Smit',
'Smith', 'Smits', 'van Soest', 'Soos', 'Spaan', 'van der Spaendonc', 'van der Spaendonck', 'Spanhaak',
'Speijer', 'Spier', 'Spies', 'Spiker', 'Spreeuw', 'van Spreeuwel', 'van Spreuwel', 'Sprong', 'Spruit', 'Spruyt',
'van der Stael de Jonge', 'van der Stael', 'Stamrood', 'Stange', 'van der Steen', 'Steenbakkers', 'Steenbeek',
'Steinmeiern', 'Sterkman', 'Stettyn', 'Stichter', 'Stinis', 'Stoffel', 'Stoffelsz', 'Stook', 'van Straaten',
'van Stralen', 'van der Strigt', 'de Strigter', 'Strijker', 'Strik', 'Stuivenberg', 'Suijker', 'van Suinvorde',
'van Susa', 'de Swart', 'Symons', 'Takkelenburg', 'Tammerijn', 'Tamsma', 'Terry', 'den Teuling', 'Teunissen',
'Texier', 'Thatcher', 'The Elder', 'Thomas', 'Thout', 'Tielemans', 'Tillmanno', 'Timmerman', 'Timmermans',
'Tins', 'Tirie', 'Totwiller', 'van Tours', 'van Tuijl', 'Tuithof', 'Uit de Willigen', 'Uittenbosch', 'Ulrich',
'Unruoch Hunerik', 'Uphaus', 'Uphuis', 'Uphus', 'VI', 'Vaessen', 'Vallenduuk', 'Van Bragt', 'Vandenbergh',
'Vastenhouw', 'Veenendaal', 'Vegt', 'van der Veiver', 'Velderman', 'van Velthoven', 'Veltman', 'van Velzen',
'van de Ven', 'van Venrooy', 'Verbeeck', 'Verbeek', 'Verboom', 'Verbruggen', 'Verda', 'van Verdun', 'Vergeer',
'Verhaar', 'Verhagen', 'Verharen', 'Verheij', 'Verheuvel', 'Verhoeven', 'Verkade', 'van Vermandois',
'Vermeulen', 'Verschuere', 'Verschut', 'Versluijs', 'Vertoor', 'Vertooren', 'Vervoort', 'Verwoert', 'Vial',
'Vierdag', 'Vignon', 'van Vlaanderen', 'Volcke', 'van Voorhout', 'van Voorst', 'Voortman', 'Vos', 'Vrancken',
'de Vries', 'de Vroege', 'de Vrome', 'ter Waarbeek', 'Waardeloo', 'van Waas', 'Wagenvoort', 'van Wallaert',
'Walsteijn', 'Walter', 'Waltrade Walderade', 'van Wassenaar', 'van de Water', 'Weeldenburg', 'Weerdenburg',
'Weijland', 'Weijters', 'van Wel', 'van \'t Wel', 'Welf', 'Wendt', 'Wensen', 'de Werd', 'Werdes',
'Werl-Arnsberg, van', 'van Wessex', 'West-Francië, van', 'Westerbeek', 'Westerburg', 'Westermann',
'van Westfalen', 'van de Weterink', 'Wever', 'Weyland', 'Weylant', 'van Wickerode', 'van de Wiel', 'Wigman',
'Wijland', 'van Wijland', 'Wilcken', 'Wildschut', 'Willems', 'Willems van Lier', 'Willemsen', 'Wilmont',
'Wilson', 'Winnrich', 'Winters', 'Wipstrik', 'de Wit', 'van den Wittenboer', 'Wolffel', 'Wolfsdr',
'Wolfswinkel', 'Wolters', 'Wolzak', 'Wooning', 'Woudenberg', 'Wouters', 'Wouters van Eijndhoven', 'Woutersz',
'Wright', 'Wunderink', 'Wutke', 'Zaal', 'Zeemans', 'Zeldenrust', 'Zevenboom', 'van der Zijl', 'Zijlemans',
'Zijlmans', 'Zuidweg', 'Zuijdveld', 'van Zwaben', 'Zwart', 'Zwijsen'
);
protected static $commonForeignLastNames = array(
'Yilmaz', 'Nguyen', 'Ali', 'Mohamed', 'Yildiz', 'Yildirim', 'Öztürk', 'Demir', 'Hassan', 'Şahin', 'Aydin',
'Özdemir', 'Çelik', 'Kiliç', 'Arslan', 'Dogan', 'Tran', 'Abdi', 'Aslan', 'Hussein', 'Koç', 'Özcan', 'Hussain',
'Kurt', 'Pham', 'Autar', 'Polat', 'Korkmaz', 'Le', 'Çetin', 'Koçak', 'Said', 'Ünal', 'Bulut', 'Ramautar',
'Simsek', 'Ismail', 'Ramcharan', 'Mahabier', 'Kalloe', 'Zhang', 'Özkan', 'Sahin', 'Farah', 'Mohammad', 'Yüksel',
'Demirci', 'Kanhai', 'Çakir', 'Karaca', 'Can', 'Keskin', 'dos Santos', 'Uzun', 'Winklaar', 'Sardjoe', 'Lopes',
'Erdoğan', 'Loukili', 'Tekin', 'Ramlal', 'Yavuz', 'Sambo', 'Coşkun', 'Yalçin', 'Biharie', 'Köse', 'Dogan',
'Aktaş', 'Avci', 'Uysal', 'Badal', 'Bozkurt', 'Ramos', 'Moussaoui', 'Akin', 'Özer', 'Malik', 'Sital',
'El Idrissi', 'Aziz', 'Demirel', 'Henriquez', 'Janga', 'Hooi', 'Geerman', 'Güler', 'Aksoy', 'Soekhoe', 'Turan',
'Güneş', 'Narain', 'Ahmadi', 'Esajas', 'Zhou', 'Tahiri', 'Çiçek', 'Mohan', 'Cicilia', 'Mangal'
);
protected static $longLastNames = array(
'Albinus genaamd Weiss von Weissenlöw', "van Bol'es Rijnbende", 'Doris Bin Sijlvanus',
'Douglas tot Springwoodpark', 'Dubbeldemuts van der Sluys', 'Duhme auf der Heide sive Heydahrens',
'Elsjan of Wipper', "de la Fontaine und d'Harnoncourt Unverzagt", 'Franse Storm', 'von Frijtag Drabbe Künzel',
'Gansneb genaamd Tengnagel tot Bonkenhave', 'Grinwis Plaat Stuitjes', "von Heinrich d'Omóróvicza",
'van Hugenpoth tot den Berenclauw', 'Jansz Muskus te Pasque', 'Kijk in de Vegte', 'Kleine Pier', 'Koning Knol',
'Martena van Burmania Vegilin van Claerbergen', 'Paspoort van Grijpskerke en Poppendamme',
'de Pruyssenaere de la Woestijne', 'Rahajoe genaamd en geschreven ten Kate', 'de la Rive Box',
'Spiegelmaker Spanjaard', 'Spring in ‘t Veld', 'Vos Specht', 'Vroeg in de Wei', 'Zowran von Ranzow',
'Zuérius Boxhorn van Miggrode', 'Zum Vörde Sive Vörding'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Emma', 'Sophie', 'Julia', 'Anna', 'Lisa', 'Isa', 'Eva', 'Saar', 'Lotte', 'Tess', 'Lynn', 'Fleur', 'Sara',
'Lieke', 'Noa', 'Fenna', 'Sarah', 'Mila', 'Sanne', 'Roos', 'Elin', 'Zoë', 'Evi', 'Maud', 'Jasmijn', 'Femke',
'Nina', 'Anne', 'Noor', 'Amy', 'Sofie', 'Olivia', 'Feline', 'Liv', 'Esmee', 'Nora', 'Iris', 'Lina', 'Luna',
'Naomi', 'Elise', 'Amber', 'Yara', 'Charlotte', 'Lana', 'Milou', 'Isabel', 'Isabella', 'Eline', 'Floor', 'Lara',
'Anouk', 'Fenne', 'Vera', 'Nikki', 'Loïs', 'Liz', 'Maria', 'Tessa', 'Jill', 'Laura', 'Puck', 'Sophia', 'Hannah',
'Evy', 'Lizzy', 'Fay', 'Veerle', 'Bente', 'Nienke', 'Linde', 'Romy', 'Senna', 'Isis', 'Bo', 'Sterre', 'Benthe',
'Lauren', 'Julie', 'Norah', 'Merel', 'Ilse', 'Marit', 'Nova', 'Rosalie', 'Lena', 'Fiene', 'Lise', 'Demi',
'Johanna', 'Suze', 'Vajèn', 'Ella', 'Mirthe', 'Lola', 'Indy', 'Emily', 'Kiki', 'Sofia', 'Isabelle', 'Myrthe',
'Yfke', 'Jade', 'Cato', 'Lize', 'Danique', 'Guusje', 'Elisa', 'Esmée', 'Elena', 'Rosa', 'Suus', 'Fien', 'Britt',
'Quinty', 'Robin', 'Hanna', 'Elisabeth', 'Silke', 'Pien', 'Amira', 'Elize', 'Faye', 'Hailey', 'Madelief', 'Aya',
'Louise', 'Meike', 'Elif', 'Jaylinn', 'Daphne', 'Lily', 'Liza', 'Juul', 'Lieve', 'Valerie', 'Josephine', 'Mara',
'Sam', 'Kate', 'Jolie', 'Phileine', 'Ise', 'Amélie', 'Cornelia', 'Dewi', 'Livia', 'Stella', 'Mia', 'Noortje',
'Ashley', 'Janne', 'Alicia', 'Ivy', 'Janna', 'Nynke', 'Kaylee', 'Lisanne', 'Azra', 'Maartje', 'Megan', 'Jet',
'Victoria', 'Kayleigh', 'Floortje', 'Chloë', 'Pleun', 'Alyssa', 'Jennifer', 'Mare', 'Renske', 'Aimée',
'Juliette', 'Kim', 'Fem', 'Mette', 'Dina', 'Tara', 'Michelle', 'Esther', 'Jenna', 'Lot', 'Elizabeth', 'Merle',
'Dana', 'Eliza', 'Karlijn', 'Bibi', 'Melissa', 'Yasmin', 'Annabel', 'Carlijn', 'Imke', 'Evie', 'Fabiënne',
'Linn', 'Zeynep', 'Kyra', 'Aylin', 'Zara', 'Lois', 'Zoey', 'Ceylin', 'Chloé', 'Joëlle', 'Joy', 'Noëlle',
'Féline', 'Yasmine', 'Evelien', 'Ize', 'Mirte', 'Ninthe', 'Ecrin', 'Kyara', 'Maya', 'Nisa', 'Leah', 'Maryam',
'Angelina', 'Catharina', 'Lindsey', 'Loes', 'Yinthe', 'Sienna', 'Adriana', 'Esila', 'Jente', 'Lizz', 'Lucy',
'Nadine', 'Selina', 'Fatima', 'Maaike', 'Aaliyah', 'Amina', 'Inaya', 'Selena', 'Frederique', 'Pippa', 'Puk',
'Sylvie', 'Annemijn', 'Helena', 'Jayda', 'Nadia', 'Amelia', 'Jinthe', 'Jolijn', 'Maja', 'Tirza'
);
protected static $firstNameMale = array(
'Daan', 'Bram', 'Sem', 'Lucas', 'Milan', 'Levi', 'Luuk', 'Thijs', 'Jayden', 'Tim', 'Finn', 'Stijn', 'Thomas',
'Lars', 'Ruben', 'Jesse', 'Noah', 'Julian', 'Max', 'Liam', 'Mees', 'Sam', 'Sven', 'Gijs', 'Luca', 'Teun',
'Tijn', 'Siem', 'Mats', 'Jens', 'Benjamin', 'Adam', 'Ryan', 'Jan', 'Floris', 'David', 'Olivier', 'Cas', 'Tygo',
'Dylan', 'Ties', 'Tom', 'Pepijn', 'Daniël', 'Hugo', 'Thijmen', 'Dean', 'Boaz', 'Jasper', 'Nick', 'Willem',
'Roan', 'Dex', 'Niels', 'Guus', 'Stan', 'Koen', 'Mohamed', 'Joep', 'Johannes', 'Jurre', 'Pim', 'Niek', 'Robin',
'Bas', 'Rayan', 'Damian', 'Jelle', 'Noud', 'Pieter', 'Vince', 'Dani', 'Joris', 'Jason', 'Timo', 'Mick',
'Quinten', 'Joshua', 'Simon', 'Tobias', 'Kyan', 'Hidde', 'Mohammed', 'Jack', 'Quinn', 'Rens', 'Samuel',
'Alexander', 'Hendrik', 'Xavi', 'Joey', 'Fabian', 'Justin', 'Keano', 'Cornelis', 'Fedde', 'Casper', 'Morris',
'Mike', 'Nathan', 'Jacob', 'Mika', 'Owen', 'Abel', 'Emir', 'Sepp', 'Twan', 'Aiden', 'Jonathan', 'Muhammed',
'Job', 'Mason', 'Stef', 'Chris', 'Gerrit', 'Jesper', 'Lukas', 'Valentijn', 'Melle', 'Wessel', 'Jip', 'Luc',
'Rick', 'Sil', 'Loek', 'Dylano', 'Florian', 'Kevin', 'Jort', 'Julius', 'Daniel', 'Maarten', 'Matthijs', 'Jamie',
'Jelte', 'Tycho', 'Amir', 'Boris', 'Thijn', 'Sep', 'Wout', 'Sjoerd', 'Joël', 'Aron', 'Bart', 'James', 'Kai',
'Lorenzo', 'Raf', 'Lenn', 'Marijn', 'Sebastiaan', 'Senn', 'Jim', 'Brent', 'Rafael', 'Tijs', 'Imran', 'Nout',
'Thom', 'Aaron', 'Dirk', 'Oscar', 'Jay', 'Ravi', 'Ali', 'Sami', 'Kian', 'Wouter', 'Giovanni', 'Ian', 'Laurens',
'Leon', 'Milo', 'Kay', 'Alex', 'Amin', 'Jayson', 'Berat', 'Jules', 'Sander', 'Seth', 'Ben', 'Jonas', 'Jordy',
'Mathijs', 'Colin', 'Tijmen', 'Marinus', 'Wesley', 'Yusuf', 'Maurits', 'Bjorn', 'Bryan', 'Joost', 'Riley',
'Victor', 'Felix', 'Ibrahim', 'Luka', 'Bastiaan', 'Hamza', 'Mark', 'Arthur', 'Bradley', 'Dave', 'Rowan',
'Collin', 'Luke', 'Merijn', 'Vigo', 'Beau', 'Bilal', 'Jorn', 'Vincent', 'Matthias', 'Ayden', 'Maxim', 'Yassin',
'Dion', 'Jake', 'Kyano', 'Kick', 'Mustafa', 'Michael', 'Youssef', 'Elias', 'Naud', 'Senna', 'Brian', 'Jari',
'Mehmet', 'Micha', 'Stefan', 'Arie', 'Duuk', 'Zakaria', 'Ayoub', 'Faas', 'Olaf', 'Tristan', 'Mads', 'Berend',
'Mart', 'Sten', 'Ivan', 'Philip', 'Giel', 'Lex', 'Rik', 'Tyler'
);
/**
* @example 'Doe'
*/
public function lastName()
{
$determinator = static::numberBetween(0, 3);
if ($determinator === 0) {
$lastName = static::randomElement(static::$longLastNames);
} elseif ($determinator === 1) {
$lastName = static::randomElement(static::$commonDutchLastNames);
} elseif ($determinator === 2) {
$lastName = static::randomElement(static::$commonForeignLastNames);
} elseif ($determinator === 3) {
$lastName = static::randomElement(static::$dutchLastNames);
}
return $lastName;
}
public function title($gender = null)
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex dutch title
*/
public static function titleMale()
{
return static::title();
}
/**
* replaced by specific unisex dutch title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::title();
}
/**
* @example 'BA'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/nl_NL/Address.php 0000644 00000111742 15152066430 0011446 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('%', '%#', '%##', '%###', '%-?', '%#-?', '%?', '%#?', '%-#', '%#-##');
protected static $postcode = array('%### ??');
protected static $streetNameFormats = array('{{lastName}}{{streetSuffix}}');
protected static $streetAddressFormats = array('{{streetName}} {{buildingNumber}}');
protected static $cityFormats = array('{{cityName}}');
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
);
protected static $streetSuffix = array(
'baan', 'boulevard', 'dreef', 'hof', 'laan', 'pad', 'ring', 'singel', 'steeg', 'straat', 'weg',
);
/**
* Export of BAG (http://bag.vrom.nl/)
* last updated 2012/11/09
*
* @var array
*/
protected static $cityNames = array(
"'s Gravenmoer", "'s-Graveland", "'s-Gravendeel", "'s-Gravenhage", "'s-Gravenpolder", "'s-Gravenzande", "'s-Heer Abtskerke", "'s-Heer Arendskerke", "'s-Heer Hendrikskinderen", "'s-Heerenberg", "'s-Heerenbroek", "'s-Heerenhoek", "'s-Hertogenbosch", "'t Goy", "'t Haantje", "'t Harde", "'t Loo Oldebroek", "'t Veld", "'t Waar", "'t Zand", "'t Zandt", '2e Valthermond',
'Aadorp', 'Aagtekerke', 'Aalden', 'Aalsmeer', 'Aalsmeerderbrug', 'Aalst', 'Aalsum', 'Aalten', 'Aardenburg', 'Aarlanderveen', 'Aarle-Rixtel', 'Aartswoud', 'Abbega', 'Abbekerk', 'Abbenbroek', 'Abbenes', 'Abcoude', 'Achlum', 'Achterveld', 'Achterveld', 'Achthuizen', 'Achtmaal', 'Acquoy', 'Adorp', 'Aduard', 'Aerdenhout', 'Aerdt', 'Afferden L', 'Afferden', 'Agelo', 'Akersloot', 'Akkrum', 'Akmarijp', 'Albergen', 'Alblasserdam', 'Alde Leie', 'Aldeboarn', 'Aldtsjerk', 'Alem', 'Alkmaar', 'Allingawier', 'Almelo', 'Almen', 'Almere', 'Almkerk', 'Alphen aan den Rijn', 'Alphen', 'Alphen', 'Alteveer gem Hoogeveen', 'Alteveer', 'Alteveer', 'Alteveer', 'Altforst', 'Ambt Delden', 'Ameide', 'Amen', 'America', 'Amerongen', 'Amersfoort', 'Ammerstol', 'Ammerzoden', 'Amstelhoek', 'Amstelveen', 'Amstenrade', 'Amsterdam Zuidoost', 'Amsterdam', 'Andel', 'Andelst', 'Anderen', 'Andijk', 'Ane', 'Anerveen', 'Anevelde', 'Angeren', 'Angerlo', 'Anjum', 'Ankeveen', 'Anloo', 'Anna Paulowna', 'Annen', 'Annerveenschekanaal', 'Ansen', 'Ansen', 'Apeldoorn', 'Apeldoorn', 'Appelscha', 'Appeltern', 'Appingedam', 'Arcen', 'Arkel', 'Arnemuiden', 'Arnhem', 'Arum', 'Asch', 'Asperen', 'Assen', 'Assendelft', 'Asten', 'Augsbuurt', 'Augustinusga', 'Austerlitz', 'Avenhorn', 'Axel', 'Azewijn',
'Baaiduinen', 'Baaium', 'Baak', 'Baambrugge', 'Baard', 'Baarland', 'Baarle-Nassau', 'Baarlo', 'Baarlo', 'Baarn', 'Baars', 'Babberich', 'Babyloniënbroek', 'Bad Nieuweschans', 'Badhoevedorp', 'Baexem', 'Baflo', 'Bakel', 'Bakhuizen', 'Bakkeveen', 'Balgoij', 'Balinge', 'Balk', 'Balkbrug', 'Balloo', 'Balloërveld', 'Ballum', 'Baneheide', 'Banholt', 'Bant', 'Bantega', 'Barchem', 'Barendrecht', 'Barger-Compascuum', 'Barneveld', 'Barsingerhorn', 'Basse', 'Batenburg', 'Bathmen', 'Bavel AC', 'Bavel', 'Bears', 'Bedum', 'Beegden', 'Beek en Donk', 'Beek', 'Beek', 'Beek', 'Beekbergen', 'Beemte Broekland', 'Beers NB', 'Beerta', 'Beerze', 'Beerzerveld', 'Beesd', 'Beesel', 'Beets', 'Beetsterzwaag', 'Beilen', 'Beinsdorp', 'Belfeld', 'Bellingwolde', 'Belt-Schutsloot', 'Beltrum', 'Bemelen', 'Bemmel', 'Beneden-Leeuwen', 'Bennebroek', 'Bennekom', 'Benneveld', 'Benningbroek', 'Benschop', 'Bentelo', 'Benthuizen', 'Bentveld', 'Berg en Dal', 'Berg en Dal', 'Berg en Terblijt', 'Bergambacht', 'Bergeijk', 'Bergen (NH)', 'Bergen L', 'Bergen aan Zee', 'Bergen op Zoom', 'Bergentheim', 'Bergharen', 'Berghem', 'Bergschenhoek', 'Beringe', 'Berkel en Rodenrijs', 'Berkel-Enschot', 'Berkenwoude', 'Berkhout', 'Berlicum', 'Berltsum', 'Bern', 'Best', 'Beugen', 'Beuningen Gld', 'Beuningen', 'Beusichem', 'Beutenaken', 'Beverwijk', 'Biddinghuizen', 'Bierum', 'Biervliet', 'Biervliet', 'Biest-Houtakker', 'Biezenmortel', 'Biggekerke', 'Bilthoven', 'Bingelrade', 'Bitgum', 'Bitgummole', 'Bladel', 'Blankenham', 'Blaricum', 'Blauwestad', 'Blauwhuis', 'Bleiswijk', 'Blesdijke', 'Bleskensgraaf ca', 'Blessum', 'Blije', 'Blijham', 'Blitterswijck', 'Bloemendaal', 'Blokker', 'Blokzijl', 'Boazum', 'Bocholtz', 'Bodegraven', 'Boekel', 'Boelenslaan', 'Boer', 'Boerakker', 'Boerakker', 'Boesingheliede', 'Boijl', 'Boksum', 'Bolsward', 'Bontebok', 'Boornbergum', 'Boornzwaag', 'Borculo', 'Borger', 'Borgercompagnie', 'Borgercompagnie', 'Borgsweer', 'Born', 'Borne', 'Bornerbroek', 'Bornwird', 'Borssele', 'Bosch en Duin', 'Boschoord', 'Boskoop', 'Bosschenhoofd', 'Botlek Rotterdam', 'Bourtange', 'Boven-Leeuwen', 'Bovenkarspel', 'Bovensmilde', 'Boxmeer', 'Boxtel', 'Braamt', 'Brakel', 'Brandwijk', 'Brantgum', 'Breda', 'Bredevoort', 'Breedenbroek', 'Breezand', 'Breezanddijk', 'Breskens', 'Breukelen', 'Breukeleveen', 'Brielle', 'Briltil', 'Britsum', 'Britswert', 'Broek in Waterland', 'Broek op Langedijk', 'Broek', 'Broekhuizen', 'Broekhuizen', 'Broekhuizenvorst', 'Broekland', 'Bronkhorst', 'Bronneger', 'Bronnegerveen', 'Brouwershaven', 'Bruchem', 'Brucht', 'Bruchterveld', 'Bruinehaar', 'Bruinisse', 'Brummen', 'Brunssum', 'Bruntinge', 'Buchten', 'Budel', 'Budel-Dorplein', 'Budel-Schoot', 'Buggenum', 'Buinen', 'Buinerveen', 'Buitenkaag', 'Buitenpost', 'Bunde', 'Bunne', 'Bunnik', 'Bunschoten-Spakenburg', 'Burdaard', 'Buren', 'Buren', 'Burgerbrug', 'Burgerveen', 'Burgh-Haamstede', 'Burgum', 'Burgwerd', 'Burum', 'Bussum', 'Buurmalsen', 'Buurmalsen',
'Cadier en Keer', 'Cadzand', 'Callantsoog', 'Capelle aan den IJssel', 'Castelre', 'Castenray', 'Casteren', 'Castricum', 'Chaam', 'Clinge', 'Coevorden', 'Colijnsplaat', 'Collendoorn', 'Colmschate', 'Cornwerd', 'Cothen', 'Creil', 'Cromvoirt', 'Cruquius', 'Cuijk', 'Culemborg',
'Daarle', 'Daarlerveen', 'Dalem', 'Dalen', 'Dalerpeel', 'Dalerveen', 'Dalfsen', 'Dalmsholte', 'Darp', 'De Bilt', 'De Blesse', 'De Bult', 'De Cocksdorp', 'De Falom', 'De Glind', 'De Goorn', 'De Groeve', 'De Heen', 'De Heurne', 'De Hoeve', 'De Kiel', 'De Klomp', 'De Knipe', 'De Koog', 'De Krim', 'De Kwakel', 'De Lier', 'De Meern', 'De Moer', 'De Mortel', 'De Pol', 'De Punt', 'De Rijp', 'De Rips', 'De Schiphorst', 'De Steeg', 'De Tike', 'De Veenhoop', 'De Waal', 'De Weere', 'De Westereen', 'De Wilgen', 'De Wilp', 'De Zilk', 'Dearsum', 'Dedemsvaart', 'Dedgum', 'Deelen', 'Deest', 'Deil', 'Deinum', 'Delden', 'Delfgauw', 'Delfstrahuizen', 'Delft', 'Delfzijl', 'Delwijnen', 'Demen', 'Den Andel', 'Den Bommel', 'Den Burg', 'Den Dolder', 'Den Dungen', 'Den Ham', 'Den Ham', 'Den Helder', 'Den Hoorn', 'Den Hoorn', 'Den Horn', 'Den Hout', 'Den Ilp', 'Den Oever', 'Den Velde', 'Denekamp', 'Deurne', 'Deurningen', 'Deurningen', 'Deursen-Dennenburg', 'Deurze', 'Deventer', 'Didam', 'Dieden', 'Diemen', 'Diepenheim', 'Diepenveen', 'Dieren', 'Diessen', 'Diever', 'Dieverbrug', 'Diffelen', 'Dijken', 'Dinteloord', 'Dinxperlo', 'Diphoorn', 'Dirkshorn', 'Dirksland', 'Dodewaard', 'Doenrade', 'Doesburg', 'Doetinchem', 'Doeveren', 'Doezum', 'Dokkum', 'Doldersum', 'Domburg', 'Donderen', 'Dongen', 'Dongjum', 'Doniaga', 'Donkerbroek', 'Doorn', 'Doornenburg', 'Doornspijk', 'Doorwerth', 'Dordrecht', 'Dorst', 'Drachten', 'Drachten-Azeven', 'Drachtstercompagnie', 'Dreischor', 'Drempt', 'Dreumel', 'Driebergen-Rijsenburg', 'Drieborg', 'Driebruggen', 'Driehuis NH', 'Driehuizen', 'Driel', 'Driewegen', 'Driezum', 'Drijber', 'Drimmelen', 'Drogeham', 'Drogteropslagen', 'Drongelen', 'Dronryp', 'Dronten', 'Drouwen', 'Drouwenermond', 'Drouwenerveen', 'Drunen', 'Druten', 'Duiven', 'Duivendrecht', 'Duizel', 'Dussen', 'Dwingeloo',
'Eagum', 'Easterein', 'Easterlittens', 'Eastermar', 'Easterwierrum', 'Echt', 'Echteld', 'Echten', 'Echten', 'Echtenerbrug', 'Eck en Wiel', 'Eckelrade', 'Edam', 'Ede', 'Ederveen', 'Ee', 'Eede', 'Eefde', 'Eelde', 'Eelderwolde', 'Eemdijk', 'Eemnes', 'Eemshaven', 'Een', 'Een-West', 'Eenrum', 'Eenum', 'Eerbeek', 'Eersel', 'Ees', 'Eesergroen', 'Eeserveen', 'Eesterga', 'Eesveen', 'Eethen', 'Eext', 'Eexterveen', 'Eexterveenschekanaal', 'Eexterzandvoort', 'Egchel', 'Egmond aan Zee', 'Egmond aan den Hoef', 'Egmond-Binnen', 'Eibergen', 'Eijsden', 'Eindhoven', 'Einighausen', 'Ekehaar', 'Elahuizen', 'Elburg', 'Eldersloo', 'Eleveld', 'Elim', 'Elkenrade', 'Ell', 'Ellecom', 'Ellemeet', 'Ellertshaar', 'Ellewoutsdijk', 'Elp', 'Elsendorp', 'Elshout', 'Elsloo', 'Elsloo', 'Elspeet', 'Elst Ut', 'Elst', 'Emmeloord', 'Emmen', 'Emmer-Compascuum', 'Empe', 'Emst', 'Engwierum', 'Enkhuizen', 'Ens', 'Enschede', 'Enspijk', 'Enter', 'Enumatil', 'Epe', 'Epen', 'Eppenhuizen', 'Epse', 'Erica', 'Erichem', 'Erlecom', 'Erm', 'Ermelo', 'Erp', 'Esbeek', 'Esch', 'Escharen', 'Espel', 'Est', 'Etten', 'Etten-Leur', 'Europoort Rotterdam', 'Eursinge', 'Eursinge', 'Everdingen', 'Evertsoord', 'Ewijk', 'Exloo', 'Exloërveen', 'Exmorra', 'Eygelshoven', 'Eys', 'Ezinge',
'Farmsum', 'Feanwâlden', 'Feerwerd', 'Feinsum', 'Ferwert', 'Ferwoude', 'Fijnaart', 'Finsterwolde', 'Firdgum', 'Fleringen', 'Fluitenberg', 'Fochteloo', 'Follega', 'Folsgare', 'Formerum', 'Foudgum', 'Foxhol', 'Foxwolde', 'Franeker', 'Frederiksoord', 'Friens', 'Frieschepalen', 'Froombosch',
'Gaanderen', 'Gaast', 'Gaastmeer', 'Galder', 'Gameren', 'Gapinge', 'Garderen', 'Garmerwolde', 'Garminge', 'Garnwerd', 'Garrelsweer', 'Garsthuizen', 'Garyp', 'Gassel', 'Gasselte', 'Gasselternijveen', 'Gasselternijveenschemond', 'Gastel', 'Gasteren', 'Gauw', 'Geelbroek', 'Geerdijk', 'Geersdijk', 'Geertruidenberg', 'Geervliet', 'Gees', 'Geesbrug', 'Geesteren', 'Geesteren', 'Geeuwenbrug', 'Geffen', 'Geijsteren', 'Geldermalsen', 'Gelderswoude', 'Geldrop', 'Geleen', 'Gellicum', 'Gelselaar', 'Gemert', 'Gemonde', 'Genderen', 'Gendringen', 'Gendt', 'Genemuiden', 'Gennep', 'Gerkesklooster', 'Gersloot', 'Geulle', 'Giesbeek', 'Giessen', 'Giessenburg', 'Gieten', 'Gieterveen', 'Giethmen', 'Giethoorn', 'Gilze', 'Ginnum', 'Glane', 'Glimmen', 'Godlinze', 'Goedereede', 'Goes', 'Goingarijp', 'Goirle', 'Goor', 'Gorinchem', 'Gorredijk', 'Gorssel', 'Gouda', 'Gouderak', 'Goudriaan', 'Goudswaard', 'Goutum', 'Goënga', 'Goëngahuizen', 'Graauw', 'Grafhorst', 'Graft', 'Gramsbergen', 'Grashoek', 'Grathem', 'Grave', 'Greonterp', 'Grevenbicht', 'Griendtsveen', 'Grijpskerk', 'Grijpskerke', 'Groede', 'Groenekan', 'Groeningen', 'Groenlo', 'Groesbeek', 'Groessen', 'Groet', 'Grolloo', 'Groningen', 'Gronsveld', 'Groot-Ammers', 'Grootebroek', 'Grootegast', 'Grootschermer', 'Grou', 'Grubbenvorst', 'Gulpen', 'Guttecoven', 'Gytsjerk',
'Haaften', 'Haaksbergen', 'Haalderen', 'Haaren', 'Haarle', 'Haarle', 'Haarlem', 'Haarlemmerliede', 'Haarlo', 'Haarsteeg', 'Haarzuilens', 'Haastrecht', 'Haelen', 'Hagestein', 'Haghorst', 'Haler', 'Halfweg', 'Hall', 'Halle', 'Hallum', 'Halsteren', 'Handel', 'Hank', 'Hansweert', 'Hantum', 'Hantumeruitburen', 'Hantumhuizen', 'Hapert', 'Haps', 'Harbrinkhoek', 'Hardenberg', 'Harderwijk', 'Hardinxveld-Giessendam', 'Haren Gn', 'Haren', 'Harfsen', 'Harich', 'Haringhuizen', 'Harkema', 'Harkstede', 'Harlingen', 'Harmelen', 'Harreveld', 'Harskamp', 'Hartwerd', 'Haskerdijken', 'Haskerhorne', 'Hasselt', 'Hattem', 'Hattemerbroek', 'Haule', 'Haulerwijk', 'Hauwert', 'Havelte', 'Havelterberg', 'Hazerswoude-Dorp', 'Hazerswoude-Rijndijk', 'Hedel', 'Hedikhuizen', 'Hee', 'Heeg', 'Heel', 'Heelsum', 'Heelweg', 'Heemserveen', 'Heemskerk', 'Heemstede', 'Heenvliet', 'Heerde', 'Heerenveen', 'Heerewaarden', 'Heerhugowaard', 'Heerjansdam', 'Heerle', 'Heerlen', 'Heesbeen', 'Heesch', 'Heesselt', 'Heeswijk-Dinther', 'Heeten', 'Heeze', 'Hegebeintum', 'Hegelsom', 'Hei- en Boeicop', 'Heibloem', 'Heide', 'Heijen', 'Heijenrath', 'Heijningen', 'Heikant', 'Heilig Landstichting', 'Heiligerlee', 'Heiloo', 'Heinenoord', 'Heinkenszand', 'Heino', 'Hekelingen', 'Hekendorp', 'Helden', 'Helenaveen', 'Hellendoorn', 'Hellevoetsluis', 'Hellouw', 'Hellum', 'Helmond', 'Helvoirt', 'Hem', 'Hemelum', 'Hemmen', 'Hempens', 'Hemrik', 'Hendrik-Ido-Ambacht', 'Hengelo (Gld)', 'Hengelo', 'Hengevelde', 'Hengstdijk', 'Hensbroek', 'Herbaijum', 'Herkenbosch', 'Herkingen', 'Hernen', 'Herpen', 'Herpt', 'Herten', 'Hertme', 'Herveld', 'Herwen', 'Herwijnen', 'Heteren', 'Heukelom', 'Heukelum', 'Heumen', 'Heusden', 'Heusden', 'Heveadorp', 'Heythuysen', 'Hezingen', 'Hiaure', 'Hichtum', 'Hidaard', 'Hierden', 'Hieslum', 'Hijken', 'Hijum', 'Hilaard', 'Hillegom', 'Hilvarenbeek', 'Hilversum', 'Hindeloopen', 'Hinnaard', 'Hippolytushoef', 'Hitzum', 'Hobrede', 'Hoedekenskerke', 'Hoek van Holland', 'Hoek', 'Hoenderloo', 'Hoenderloo', 'Hoensbroek', 'Hoenzadriel', 'Hoevelaken', 'Hoeven', 'Hoge Hexel', 'Hollandsche Rading', 'Hollandscheveld', 'Hollum', 'Holsloot', 'Holten', 'Holthees', 'Holtheme', 'Holthone', 'Holtum', 'Holwerd', 'Holwierde', 'Hommerts', 'Homoet', 'Honselersdijk', 'Hoofddorp', 'Hoofdplaat', 'Hoog Soeren', 'Hoog-Keppel', 'Hoogblokland', 'Hooge Mierde', 'Hooge Zwaluwe', 'Hoogeloon', 'Hoogenweg', 'Hoogerheide', 'Hoogersmilde', 'Hoogersmilde', 'Hoogeveen', 'Hoogezand', 'Hooghalen', 'Hoogkarspel', 'Hoogland', 'Hooglanderveen', 'Hoogmade', 'Hoogvliet Rotterdam', 'Hoogwoud', 'Hoorn', 'Hoorn', 'Hoornaar', 'Hoornsterzwaag', 'Horn', 'Hornhuizen', 'Horssen', 'Horst', 'Houten', 'Houtigehage', 'Houwerzijl', 'Huijbergen', 'Huis ter Heide', 'Huis ter Heide', 'Huisduinen', 'Huisseling', 'Huissen', 'Huizen', 'Huizinge', 'Hulsberg', 'Hulsel', 'Hulshorst', 'Hulst', 'Hulten', 'Hummelo', 'Hunsel', 'Hurdegaryp', 'Hurwenen', 'Húns',
'IJhorst', 'IJlst', 'IJmuiden', 'IJsselham', 'IJsselmuiden', 'IJsselstein', 'IJzendijke', 'IJzendoorn', 'Idaerd', 'Idsegahuizum', 'Idskenhuizen', 'Idzega', 'Iens', 'Ilpendam', 'Indijk', 'Ingber', 'Ingelum', 'Ingen', 'It Heidenskip', 'Itens', 'Ittervoort', 'Jaarsveld', 'Jabeek', 'Jannum', 'Jellum', 'Jelsum', 'Jirnsum', 'Jislum', 'Jisp', 'Jistrum', 'Jonkerslân', 'Jonkersvaart', 'Joppe', 'Jorwert', 'Joure', 'Jouswier', 'Jubbega', 'Julianadorp', 'Jutrijp',
'Kaag', 'Kaard', 'Kaatsheuvel', 'Kalenberg', 'Kallenkote', 'Kamerik', 'Kampen', 'Kamperland', 'Kamperveen', 'Kantens', 'Kapel Avezaath', 'Kapel-Avezaath', 'Kapelle', 'Kapellebrug', 'Katlijk', 'Kats', 'Kattendijke', 'Katwijk NB', 'Katwijk', 'Katwoude', 'Kedichem', 'Keent', 'Keijenborg', 'Kekerdom', 'Kelpen-Oler', 'Kerk Avezaath', 'Kerk-Avezaath', 'Kerkdriel', 'Kerkenveld', 'Kerkrade', 'Kerkwerve', 'Kerkwijk', 'Kessel', 'Kesteren', 'Kiel-Windeweer', 'Kilder', 'Kimswerd', 'Kinderdijk', 'Kinnum', 'Klaaswaal', 'Klarenbeek', 'Klarenbeek', 'Klazienaveen', 'Klazienaveen-Noord', 'Klein Zundert', 'Klijndijk', 'Klimmen', 'Kloetinge', 'Kloetinge', 'Klooster Lidlum', 'Kloosterburen', 'Kloosterhaar', 'Kloosterhaar', 'Kloosterzande', 'Klundert', 'Knegsel', 'Koarnjum', 'Kockengen', 'Koedijk', 'Koedijk', 'Koekange', 'Koewacht', 'Kolderwolde', 'Kolham', 'Kolhorn', 'Kollum', 'Kollumerpomp', 'Kollumerzwaag', 'Kommerzijl', 'Koningsbosch', 'Koningslust', 'Koog aan de Zaan', 'Koolwijk', 'Kootstertille', 'Kootwijk', 'Kootwijkerbroek', 'Kornhorn', 'Kornwerderzand', 'Kortehemmen', 'Kortenhoef', 'Kortgene', 'Koudekerk aan den Rijn', 'Koudekerke', 'Koudum', 'Koufurderrige', 'Krabbendijke', 'Kraggenburg', 'Kreileroord', 'Krewerd', 'Krimpen aan de Lek', 'Krimpen aan den IJssel', 'Kring van Dorth', 'Krommenie', 'Kronenberg', 'Kropswolde', 'Kruiningen', 'Kruisland', 'Kudelstaart', 'Kuinre', 'Kuitaart', 'Kwadendamme', 'Kwadijk', 'Kwintsheul', 'Kûbaard',
'Laag Zuthem', 'Laag-Keppel', 'Laag-Soeren', 'Lage Mierde', 'Lage Vuursche', 'Lage Zwaluwe', 'Lageland', 'Lambertschaag', 'Lamswaarde', 'Landerum', 'Landgraaf', 'Landhorst', 'Landsmeer', 'Langbroek', 'Langedijke', 'Langelille', 'Langelo', 'Langenboom', 'Langerak', 'Langeveen', 'Langeweg', 'Langezwaag', 'Langweer', 'Laren', 'Laren', 'Lathum', 'Lattrop-Breklenkamp', 'Lauwersoog', 'Lauwerzijl', 'Ledeacker', 'Leek', 'Leende', 'Leens', 'Leerbroek', 'Leerdam', 'Leermens', 'Leersum', 'Leeuwarden', 'Leeuwarden', 'Legemeer', 'Leiden', 'Leiderdorp', 'Leidschendam', 'Leimuiden', 'Leimuiden', 'Leimuiderbrug', 'Lekkerkerk', 'Lekkum', 'Lellens', 'Lelystad', 'Lemele', 'Lemelerveld', 'Lemiers', 'Lemmer', 'Lengel', 'Lent', 'Leons', 'Lepelstraat', 'Lettelbert', 'Lettele', 'Leunen', 'Leur', 'Leusden', 'Leuth', 'Leutingewolde', 'Leuvenheim', 'Leveroy', 'Lewedorp', 'Lexmond', 'Lichtaard', 'Lichtenvoorde', 'Liempde', 'Lienden', 'Lierderholthuis', 'Lieren', 'Lierop', 'Lies', 'Lieshout', 'Liessel', 'Lievelde', 'Lieveren', 'Lijnden', 'Limbricht', 'Limmen', 'Linde', 'Linden', 'Linne', 'Linschoten', 'Lioessens', 'Lippenhuizen', 'Lisse', 'Lisserbroek', 'Lith', 'Lithoijen', 'Lobith', 'Lochem', 'Loenen aan de Vecht', 'Loenen', 'Loenersloot', 'Loerbeek', 'Lollum', 'Lomm', 'Longerhouw', 'Loo Gld', 'Loo Gld', 'Loon op Zand', 'Loon', 'Loosbroek', 'Loosdrecht', 'Loozen', 'Lopik', 'Lopikerkapel', 'Loppersum', 'Losdorp', 'Losser', 'Lottum', 'Loënga', 'Lucaswolde', 'Luddeweer', 'Luinjeberd', 'Lunteren', 'Lutjebroek', 'Lutjegast', 'Lutjewinkel', 'Luttelgeest', 'Lutten', 'Luttenberg', 'Luxwoude', 'Luyksgestel', 'Lytsewierrum',
'Maarheeze', 'Maarn', 'Maarsbergen', 'Maarssen', 'Maartensdijk', 'Maasbommel', 'Maasbracht', 'Maasbree', 'Maasdam', 'Maasdijk', 'Maashees', 'Maasland', 'Maassluis', 'Maastricht', 'Maastricht-Airport', 'Maasvlakte Rotterdam', 'Macharen', 'Made', 'Makkinga', 'Makkum', 'Malden', 'Mander', 'Manderveen', 'Mantgum', 'Mantinge', 'Maren-Kessel', 'Margraten', 'Maria Hoop', 'Mariahout', 'Mariaparochie', 'Marijenkampen', 'Mariënberg', 'Mariënheem', 'Mariënvelde', 'Markelo', 'Marken', 'Markenbinnen', 'Marknesse', 'Marle', 'Marrum', 'Marsum', 'Marum', 'Marwijksoord', 'Mastenbroek', 'Mastenbroek', 'Matsloot', 'Maurik', 'Mechelen', 'Medemblik', 'Meeden', 'Meedhuizen', 'Meerkerk', 'Meerlo', 'Meerssen', 'Meerstad', 'Meeuwen', 'Megchelen', 'Megen', 'Meijel', 'Melderslo', 'Melick', 'Meliskerke', 'Melissant', 'Menaam', 'Mensingeweer', 'Meppel', 'Meppen', 'Merkelbeek', 'Merselo', 'Meteren', 'Meterik', 'Metslawier', 'Mheer', 'Middelaar', 'Middelburg', 'Middelharnis', 'Middelie', 'Middelstum', 'Middenbeemster', 'Middenmeer', 'Midlaren', 'Midlum', 'Midsland', 'Midwolda', 'Midwolde', 'Midwoud', 'Miedum', 'Mierlo', 'Mijdrecht', 'Mijnsheerenland', 'Mildam', 'Milheeze', 'Mill', 'Millingen aan de Rijn', 'Milsbeek', 'Minnertsga', 'Mirns', 'Moddergat', 'Moerdijk', 'Moergestel', 'Moerkapelle', 'Moerstraten', 'Molenaarsgraaf', 'Molenhoek', 'Molenschot', 'Molkwerum', 'Monnickendam', 'Monster', 'Montfoort', 'Montfort', 'Mook', 'Mookhoek', 'Moordrecht', 'Moorveld', 'Morra', 'Muiden', 'Muiderberg', 'Munnekeburen', 'Munnekezijl', 'Munstergeleen', 'Muntendam', 'Mussel', 'Musselkanaal', 'Mûnein',
'Naaldwijk', 'Naarden', 'Nagele', 'Nederasselt', 'Nederhemert', 'Nederhorst den Berg', 'Nederland', 'Nederweert', 'Nederweert-Eind', 'Neede', 'Neer', 'Neerijnen', 'Neeritter', 'Neerkant', 'Neerlangel', 'Neerloon', 'Nes (Ameland)', 'Nes (Boornsterhem)', 'Nes (Dongeradeel)', 'Netersel', 'Netterden', 'Niawier', 'Nibbixwoud', 'Niebert', 'Niehove', 'Niekerk', 'Niekerk', 'Nietap', 'Nieuw Annerveen', 'Nieuw Beerta', 'Nieuw Heeten', 'Nieuw Namen', 'Nieuw Scheemda', 'Nieuw- en Sint Joosland', 'Nieuw-Amsterdam', 'Nieuw-Balinge', 'Nieuw-Beijerland', 'Nieuw-Buinen', 'Nieuw-Dordrecht', 'Nieuw-Lekkerland', 'Nieuw-Roden', 'Nieuw-Schoonebeek', 'Nieuw-Vennep', 'Nieuw-Vossemeer', 'Nieuw-Weerdinge', 'Nieuwaal', 'Nieuwdorp', 'Nieuwe Niedorp', 'Nieuwe Pekela', 'Nieuwe Wetering', 'Nieuwe-Tonge', 'Nieuwebrug', 'Nieuwediep', 'Nieuwegein', 'Nieuwehorne', 'Nieuwendijk', 'Nieuwer Ter Aa', 'Nieuwerbrug aan den Rijn', 'Nieuwerkerk aan den IJssel', 'Nieuwerkerk', 'Nieuweroord', 'Nieuweroord', 'Nieuwersluis', 'Nieuweschoot', 'Nieuwkoop', 'Nieuwkuijk', 'Nieuwland', 'Nieuwlande Coevorden', 'Nieuwlande', 'Nieuwleusen', 'Nieuwolda', 'Nieuwpoort', 'Nieuwstadt', 'Nieuwveen', 'Nieuwvliet', 'Niezijl', 'Niftrik', 'Nigtevecht', 'Nij Altoenae', 'Nij Beets', 'Nijbroek', 'Nijeberkoop', 'Nijega', 'Nijehaske', 'Nijeholtpade', 'Nijeholtwolde', 'Nijelamer', 'Nijemirdum', 'Nijensleek', 'Nijetrijne', 'Nijeveen', 'Nijhuizum', 'Nijkerk', 'Nijkerkerveen', 'Nijland', 'Nijlande', 'Nijmegen', 'Nijverdal', 'Nispen', 'Nisse', 'Nistelrode', 'Noardburgum', 'Nooitgedacht', 'Noorbeek', 'Noord-Scharwoude', 'Noord-Sleen', 'Noordbeemster', 'Noordbroek', 'Noordeinde Gld', 'Noordeinde', 'Noordeloos', 'Noorden', 'Noordgouwe', 'Noordhoek', 'Noordhorn', 'Noordlaren', 'Noordscheschut', 'Noordwelle', 'Noordwijk', 'Noordwijk', 'Noordwijkerhout', 'Noordwolde', 'Noordwolde', 'Nootdorp', 'Norg', 'Notter', 'Nuenen', 'Nuis', 'Nuland', 'Numansdorp', 'Nunhem', 'Nunspeet', 'Nuth', 'Nutter',
'Obbicht', 'Obdam', 'Ochten', 'Odijk', 'Odiliapeel', 'Odoorn', 'Odoornerveen', 'Oeffelt', 'Oegstgeest', 'Oene', 'Oentsjerk', 'Offingawier', 'Ohé en Laak', 'Oijen', 'Oirlo', 'Oirsbeek', 'Oirschot', 'Oisterwijk', 'Okkenbroek', 'Olburgen', 'Oldeberkoop', 'Oldebroek', 'Oldeholtpade', 'Oldeholtwolde', 'Oldehove', 'Oldekerk', 'Oldelamer', 'Oldemarkt', 'Oldenzaal', 'Oldenzijl', 'Oldeouwer', 'Oldetrijne', 'Olst', 'Olterterp', 'Ommel', 'Ommen', 'Ommeren', 'Onderdendam', 'Onna', 'Onnen', 'Onstwedde', 'Ooij', 'Ooltgensplaat', 'Oost West en Middelbeers', 'Oost-Graftdijk', 'Oost-Souburg', 'Oostburg', 'Oostdijk', 'Oosteind', 'Oosterbeek', 'Oosterbierum', 'Oosterblokker', 'Oosterend', 'Oosterend', 'Oosterhesselen', 'Oosterhout', 'Oosterhout', 'Oosterland', 'Oosterleek', 'Oosternieland', 'Oosternijkerk', 'Oosterstreek', 'Oosterwijk', 'Oosterwijtwerd', 'Oosterwolde Gld', 'Oosterwolde', 'Oosterzee', 'Oosthem', 'Oosthuizen', 'Oostkapelle', 'Oostknollendam', 'Oostrum', 'Oostrum', 'Oostvoorne', 'Oostwold', 'Oostwold', 'Oostwoud', 'Oostzaan', 'Ootmarsum', 'Opeinde', 'Opende', 'Ophemert', 'Opheusden', 'Opijnen', 'Oploo', 'Opmeer', 'Oppenhuizen', 'Opperdoes', 'Oranje', 'Oranjewoud', 'Orvelte', 'Ospel', 'Oss', 'Ossendrecht', 'Ossenisse', 'Ossenwaard', 'Ossenzijl', 'Oterleek', 'Otterlo', 'Ottersum', 'Ottoland', 'Oud Ade', 'Oud Annerveen', 'Oud Gastel', 'Oud Ootmarsum', 'Oud Zuilen', 'Oud-Alblas', 'Oud-Beijerland', 'Oud-Vossemeer', 'Ouddorp', 'Oude Meer', 'Oude Niedorp', 'Oude Pekela', 'Oude Wetering', 'Oude Willem', 'Oude-Tonge', 'Oudebildtzijl', 'Oudega', 'Oudega', 'Oudega', 'Oudehaske', 'Oudehorne', 'Oudelande', 'Oudemirdum', 'Oudemolen', 'Oudemolen', 'Oudenbosch', 'Oudendijk', 'Oudenhoorn', 'Ouderkerk aan de Amstel', 'Ouderkerk aan den IJssel', 'Oudeschans', 'Oudeschild', 'Oudeschip', 'Oudeschoot', 'Oudesluis', 'Oudewater', 'Oudezijl', 'Oudheusden', 'Oudkarspel', 'Oudkarspel', 'Oudorp', 'Oudwoude', 'Ouwerkerk', 'Ouwster-Nijega', 'Ouwsterhaule', 'Overasselt', 'Overberg', 'Overdinkel', 'Overlangel', 'Overloon', 'Overschild', 'Overslag', 'Overveen', 'Ovezande',
'Paasloo', 'Paesens', 'Pannerden', 'Panningen', 'Papekop', 'Papendrecht', 'Papenhoven', 'Papenvoort', 'Parrega', 'Paterswolde', 'Peest', 'Peins', 'Peize', 'Peperga', 'Pernis Rotterdam', 'Persingen', 'Pesse', 'Pesse', 'Petten', 'Philippine', 'Piaam', 'Piershil', 'Pieterburen', 'Pietersbierum', 'Pieterzijl', 'Pijnacker', 'Pingjum', 'Plasmolen', 'Poederoijen', 'Poeldijk', 'Polsbroek', 'Poortugaal', 'Poortvliet', 'Poppenwier', 'Posterholt', 'Prinsenbeek', 'Puiflijk', 'Punthorst', 'Purmer', 'Purmer', 'Purmerend', 'Purmerland', 'Puth', 'Putte', 'Putten', 'Puttershoek',
'Raalte', 'Raamsdonk', 'Raamsdonksveer', 'Raard', 'Radewijk', 'Radio Kootwijk', 'Raerd', 'Randwijk', 'Ransdaal', 'Rasquert', 'Ravenstein', 'Ravenswaaij', 'Ravenswoud', 'Readtsjerk', 'Reahûs', 'Reduzum', 'Reek', 'Reeuwijk', 'Reijmerstok', 'Reitsum', 'Rekken', 'Renesse', 'Renkum', 'Renswoude', 'Ressen', 'Retranchement', 'Reusel', 'Reutum', 'Reuver', 'Rha', 'Rheden', 'Rhee', 'Rheeze', 'Rheezerveen', 'Rhenen', 'Rhenoy', 'Rhoon', 'Ridderkerk', 'Ried', 'Riel', 'Rien', 'Riethoven', 'Rietmolen', 'Rijen', 'Rijkevoort', 'Rijkevoort-De Walsert', 'Rijnsaterwoude', 'Rijnsburg', 'Rijpwetering', 'Rijpwetering', 'Rijs', 'Rijsbergen', 'Rijsenhout', 'Rijssen', 'Rijswijk (GLD)', 'Rijswijk (NB)', 'Rijswijk', 'Rilland', 'Rinsumageast', 'Ritthem', 'Rockanje', 'Roden', 'Roderesch', 'Roderwolde', 'Roelofarendsveen', 'Roermond', 'Rogat', 'Roggel', 'Rohel', 'Rolde', 'Roodeschool', 'Roosendaal', 'Roosteren', 'Rosmalen', 'Rossum', 'Rossum', 'Roswinkel', 'Rotstergaast', 'Rotsterhaule', 'Rotterdam', 'Rotterdam-Albrandswaard', 'Rottevalle', 'Rottum', 'Rottum', 'Rouveen', 'Rozenburg', 'Rozenburg', 'Rozendaal', 'Rucphen', 'Ruigahuizen', 'Ruinen', 'Ruinen', 'Ruinerwold', 'Rumpt', 'Rutten', 'Ruurlo', 'Ryptsjerk',
'Saaksum', 'Saasveld', 'Saaxumhuizen', 'Sambeek', 'Sandfirden', 'Santpoort-Noord', 'Santpoort-Zuid', 'Sappemeer', 'Sas van Gent', 'Sassenheim', 'Sauwerd', 'Schagen', 'Schagerbrug', 'Schaijk', 'Schalkhaar', 'Schalkwijk', 'Schalsum', 'Schardam', 'Scharendijke', 'Scharmer', 'Scharnegoutum', 'Scharsterbrug', 'Scharwoude', 'Scheemda', 'Scheerwolde', 'Schellinkhout', 'Schelluinen', 'Schermerhorn', 'Scherpenisse', 'Scherpenzeel', 'Scherpenzeel', 'Schettens', 'Scheulder', 'Schiedam', 'Schiermonnikoog', 'Schijf', 'Schijndel', 'Schildwolde', 'Schimmert', 'Schin op Geul', 'Schinnen', 'Schinveld', 'Schipborg', 'Schiphol', 'Schiphol-Rijk', 'Schipluiden', 'Schokland', 'Schoondijke', 'Schoonebeek', 'Schoonhoven', 'Schoonloo', 'Schoonoord', 'Schoonrewoerd', 'Schoorl', 'Schore', 'Schouwerzijl', 'Schraard', 'Schuinesloot', 'Sebaldeburen', 'Sellingen', 'Serooskerke', 'Serooskerke', 'Sevenum', 'Sexbierum', 'Sibculo', 'Sibculo', 'Sibrandabuorren', 'Sibrandahûs', 'Siddeburen', 'Siebengewald', 'Siegerswoude', 'Sijbekarspel', 'Silvolde', 'Simonshaven', 'Simpelveld', 'Sinderen', 'Sint Agatha', 'Sint Annen', 'Sint Anthonis', 'Sint Geertruid', 'Sint Hubert', 'Sint Jansklooster', 'Sint Jansteen', 'Sint Joost', 'Sint Kruis', 'Sint Maarten', 'Sint Maartensbrug', 'Sint Maartensvlotbrug', 'Sint Nicolaasga', 'Sint Odiliënberg', 'Sint Pancras', 'Sint Philipsland', 'Sint-Annaland', 'Sint-Maartensdijk', 'Sint-Michielsgestel', 'Sint-Oedenrode', 'Sintjohannesga', 'Sirjansland', 'Sittard', 'Skingen', 'Slagharen', 'Slappeterp', 'Sleen', 'Sleeuwijk', 'Slenaken', 'Sliedrecht', 'Slijk-Ewijk', 'Slijkenburg', 'Slochteren', 'Slootdorp', 'Sloten', 'Sluis', 'Sluiskil', 'Smakt', 'Smalle Ee', 'Smallebrugge', 'Smilde', 'Smilde', 'Snakkerburen', 'Sneek', 'Snelrewaard', 'Snikzwaag', 'Soerendonk', 'Soest', 'Soesterberg', 'Someren', 'Sommelsdijk', 'Son en Breugel', 'Son', 'Sondel', 'Sonnega', 'Spaarndam gem. Haarlem', 'Spaarndam', 'Spanbroek', 'Spanga', 'Spankeren', 'Spannum', 'Spaubeek', 'Spier', 'Spier', 'Spierdijk', 'Spijk Gn', 'Spijk', 'Spijk', 'Spijkenisse', 'Spijkerboor', 'Spijkerboor', 'Sprang-Capelle', 'Sprundel', 'Spui', 'St. Willebrord', 'St.-Annaparochie', 'St.-Jacobiparochie', "Stad aan 't Haringvliet", 'Stadskanaal', 'Stampersgat', 'Standdaarbuiten', 'Staphorst', 'Starnmeer', 'Startenhuizen', 'Startenhuizen', 'Stavenisse', 'Stavoren', 'Stedum', 'Steenbergen', 'Steenbergen', 'Steendam', 'Steenderen', 'Steenenkamer', 'Steensel', 'Steenwijk', 'Steenwijkerwold', 'Stegeren', 'Steggerda', 'Stein', 'Stellendam', 'Sterksel', 'Stevensbeek', 'Stevensweert', 'Steyl', 'Stieltjeskanaal', 'Stiens', 'Stitswerd', 'Stokkum', 'Stolwijk', 'Stompetoren', 'Stoutenburg Noord', 'Stoutenburg', 'Stramproy', 'Streefkerk', 'Striep', 'Strijbeek', 'Strijen', 'Strijensas', 'Stroe', 'Stroobos', 'Stuifzand', 'Stuifzand', 'Sumar', 'Surhuisterveen', 'Surhuizum', 'Susteren', 'Suwâld', 'Swalmen', 'Sweikhuizen', 'Swichum', 'Swifterbant', 'Swolgen',
'Taarlo', 'Teeffelen', 'Teerns', 'Tegelen', 'Ten Boer', 'Ten Post', 'Ter Aar', 'Ter Aard', 'Ter Apel', 'Ter Apelkanaal', 'Ter Heijde', 'Ter Idzard', 'Terband', 'Terborg', 'Terheijden', 'Terherne', 'Terhole', 'Terkaple', 'Termunten', 'Termunterzijl', 'Ternaard', 'Terneuzen', 'Teroele', 'Terschuur', 'Tersoal', 'Terwispel', 'Terwolde', 'Teteringen', 'Teuge', 'Thesinge', 'Tholen', 'Thorn', 'Tiel', 'Tiendeveen', 'Tiendeveen', 'Tienhoven', 'Tienhoven', 'Tienray', 'Tijnje', 'Tilburg', 'Tilligte', 'Tinallinge', 'Tinte', 'Tirns', 'Tjalhuizum', 'Tjalleberd', 'Tjerkgaast', 'Tjerkwerd', 'Tjuchem', 'Tolbert', 'Toldijk', 'Tolkamer', 'Tollebeek', 'Tonden', 'Toornwerd', 'Tricht', 'Triemen', 'Tripscompagnie', 'Tubbergen', 'Tuil', 'Tuitjenhorn', 'Tuk', "Tull en 't Waal", 'Twello', 'Twijzel', 'Twijzelerheide', 'Twisk', 'Tynaarlo', 'Tytsjerk', 'Tzum', 'Tzummarum',
'Ubbena', 'Ubbergen', 'Uddel', 'Uden', 'Udenhout', 'Uffelte', 'Ugchelen', 'Uitdam', 'Uitgeest', 'Uithoorn', 'Uithuizen', 'Uithuizermeeden', 'Uitwellingerga', 'Uitwijk', 'Ulestraten', 'Ulft', 'Ulicoten', 'Ulrum', 'Ulvenhout AC', 'Ulvenhout', 'Ureterp', 'Urk', 'Urmond', 'Ursem gem. S', 'Ursem', 'Usquert', 'Utrecht',
'Vaals', 'Vaassen', 'Valburg', 'Valkenburg', 'Valkenburg', 'Valkenswaard', 'Valthe', 'Valthermond', 'Varik', 'Varsselder', 'Varsseveld', 'Vasse', 'Veelerveen', 'Veen', 'Veendam', 'Veenendaal', 'Veenhuizen', 'Veeningen', 'Veenklooster', 'Veenoord', 'Veere', 'Veessen', 'Vegelinsoord', 'Veghel', 'Velddriel', 'Velden', 'Veldhoven', 'Velp', 'Velp', 'Velsen-Noord', 'Velsen-Zuid', 'Velserbroek', 'Ven-Zelderheide', 'Venebrugge', 'Venhorst', 'Venhuizen', 'Venlo', 'Venray', 'Vessem', 'Vethuizen', 'Veulen', 'Vianen NB', 'Vianen', 'Vierakker', 'Vierhouten', 'Vierhuizen', 'Vierlingsbeek', 'Vierpolders', 'Vijfhuizen', 'Vijlen', 'Vilsteren', 'Vinkega', 'Vinkel', 'Vinkel', 'Vinkenbuurt', 'Vinkeveen', 'Visvliet', 'Vlaardingen', 'Vlagtwedde', 'Vledder', 'Vledderveen', 'Vledderveen', 'Vleuten', 'Vlieland', 'Vlierden', 'Vlijmen', 'Vlissingen', 'Vlist', 'Vlodrop', 'Voerendaal', 'Vogelenzang', 'Vogelwaarde', 'Volendam', 'Volkel', 'Vollenhove', 'Vondelingenplaat Rotterdam', 'Voorburg', 'Voorhout', 'Voorschoten', 'Voorst', 'Voorst', 'Voorthuizen', 'Vorchten', 'Vorden', 'Vorstenbosch', 'Vortum-Mullem', 'Vragender', 'Vredenheim', 'Vredepeel', 'Vreeland', 'Vries', 'Vriescheloo', 'Vriezenveen', 'Vroomshoop', 'Vrouwenakker', 'Vrouwenparochie', 'Vrouwenpolder', 'Vught', 'Vuren',
'Waaksens', 'Waal', 'Waalre', 'Waalwijk', 'Waarde', 'Waardenburg', 'Waarder', 'Waardhuizen', 'Waarland', 'Waaxens', 'Wachtum', 'Waddinxveen', 'Wadenoijen', 'Wagenberg', 'Wagenborgen', 'Wageningen', 'Walem', 'Walsoorden', 'Wamel', 'Wanneperveen', 'Wanroij', 'Wanssum', 'Wapenveld', 'Wapse', 'Wapserveen', 'Warder', 'Warffum', 'Warfhuizen', 'Warfstermolen', 'Warmenhuizen', 'Warmond', 'Warns', 'Warnsveld', 'Warstiens', 'Warten', 'Waskemeer', 'Waspik', 'Wassenaar', 'Wateren', 'Watergang', 'Waterhuizen', 'Wateringen', 'Waterlandkerkje', 'Waverveen', 'Wedde', 'Weerselo', 'Weert', 'Weesp', 'Wehe-den Hoorn', 'Wehl', 'Weidum', 'Weiteveen', 'Wekerom', 'Well L', 'Well', 'Wellerlooi', 'Welsum', 'Wemeldinge', 'Wenum Wiesel', 'Wenum Wiesel', 'Wergea', 'Werkendam', 'Werkhoven', 'Wernhout', 'Wervershoof', 'Wesepe', 'Wessem', 'West-Graftdijk', 'West-Terschelling', 'Westbeemster', 'Westbroek', 'Westdorp', 'Westdorpe', 'Westendorp', 'Westerbeek', 'Westerbork', 'Westerbroek', 'Westeremden', 'Westergeest', 'Westerhaar-Vriezenveensewijk', 'Westerhoven', 'Westerland', 'Westerlee', 'Westernieland', 'Westervelde', 'Westervoort', 'Westerwijtwerd', 'Westhem', 'Westhoek', 'Westkapelle', 'Westknollendam', 'Westmaas', 'Westwoud', 'Westzaan', 'Wetering', 'Weteringbrug', 'Wetsens', 'Wetsinge', 'Weurt', 'Wezep', 'Wezup', 'Wezuperbrug', 'Wichmond', 'Wier', 'Wierden', 'Wieringerwaard', 'Wieringerwerf', 'Wierum', 'Wijchen', 'Wijckel', 'Wijdenes', 'Wijdewormer', 'Wijhe', 'Wijk aan Zee', 'Wijk bij Duurstede', 'Wijk en Aalburg', 'Wijlre', 'Wijnaldum', 'Wijnandsrade', 'Wijnbergen', 'Wijngaarden', 'Wijnjewoude', 'Wijster', 'Wilbertoord', 'Wildervank', 'Wilhelminadorp', 'Wilhelminaoord', 'Willemsoord', 'Willemstad', 'Wilnis', 'Wilp', 'Wilsum', 'Winde', 'Windraak', 'Winkel', 'Winneweer', 'Winschoten', 'Winssen', 'Winsum', 'Winsum', 'Wintelre', 'Winterswijk Brinkheurne', 'Winterswijk Corle', 'Winterswijk Henxel', 'Winterswijk Huppel', 'Winterswijk Kotten', 'Winterswijk Meddo', 'Winterswijk Miste', 'Winterswijk Ratum', 'Winterswijk Woold', 'Winterswijk', 'Wirdum Gn', 'Wirdum', 'Wissenkerke', 'Witharen', 'Witmarsum', 'Witte Paarden', 'Wittelte', 'Wittem', 'Witteveen', 'Wiuwert', 'Wjelsryp', 'Woensdrecht', 'Woerden', 'Woerdense Verlaat', 'Wognum', 'Woldendorp', 'Wolfheze', 'Wolphaartsdijk', 'Wolsum', 'Woltersum', 'Wolvega', 'Wommels', 'Wons', 'Workum', 'Wormer', 'Wormerveer', 'Woubrugge', 'Woudbloem', 'Woudenberg', 'Woudrichem', 'Woudsend', 'Wouw', 'Wouwse Plantage', 'Wyns', 'Wytgaard', 'Wâlterswâld', 'Wânswert',
'Yde', 'Yerseke', 'Ypecolsga', 'Ysbrechtum', 'Ysselsteyn',
'Zaamslag', 'Zaandam', 'Zaandijk', 'Zalk', 'Zaltbommel', 'Zandberg', 'Zandeweer', 'Zandhuizen', 'Zandpol', 'Zandvoort', 'Zeddam', 'Zeegse', 'Zeeland', 'Zeerijp', 'Zeewolde', 'Zegge', 'Zegveld', 'Zeijen', 'Zeijerveen', 'Zeijerveld', 'Zeist', 'Zelhem', 'Zenderen', 'Zennewijnen', 'Zennewijnen', 'Zetten', 'Zevenaar', 'Zevenbergen', 'Zevenbergschen Hoek', 'Zevenbergschen Hoek', 'Zevenhoven', 'Zevenhuizen', 'Zevenhuizen', 'Zierikzee', 'Zieuwent', 'Zijderveld', 'Zijdewind', 'Zijldijk', 'Zoelen', 'Zoelmond', 'Zoetermeer', 'Zoeterwoude', 'Zonnemaire', 'Zorgvlied', 'Zoutelande', 'Zoutkamp', 'Zuid-Beijerland', 'Zuid-Scharwoude', 'Zuidbroek', 'Zuiddorpe', 'Zuidermeer', 'Zuiderwoude', 'Zuidhorn', 'Zuidlaarderveen', 'Zuidland', 'Zuidlaren', 'Zuidoostbeemster', 'Zuidschermer', 'Zuidveen', 'Zuidveld', 'Zuidvelde', 'Zuidwolde', 'Zuidwolde', 'Zuidzande', 'Zuilichem', 'Zuna', 'Zundert', 'Zurich', 'Zutphen', 'Zuurdijk', 'Zwaag', 'Zwaagdijk-Oost', 'Zwaagdijk-West', 'Zwaanshoek', 'Zwagerbosch', 'Zwammerdam', 'Zwanenburg', 'Zwartebroek', 'Zwartemeer', 'Zwartewaal', 'Zwartsluis', 'Zweeloo', 'Zweins', 'Zwiggelte', 'Zwijndrecht', 'Zwinderen', 'Zwolle', 'de Hoef', 'de Lutte', 'de Wijk', 'de Woude',
);
protected static $state = array(
'Drenthe', 'Gelderland', 'Groningen', 'Flevoland', 'Friesland', 'Noord-Brabant', 'Noord-Holland', 'Overijssel', 'Limburg', 'Utrecht', 'Zeeland', 'Zuid-Holland'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albanië', 'Algerije', 'Amerikaans-Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Amerikaanse Virgineilanden', 'Anguilla', 'Antartica', 'Antigua en Barbuda', 'Argentinië', 'Armenië', 'Aruba', 'Australië', 'Azerbeidzjan',
'Bahamas', 'Bahrein', 'Bangladesh', 'Barbados', 'België', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnië-Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Eiland (Bouvetøya)', 'Brazilië', 'Britse Maagdeneilanden', 'Brunei Darussalam', 'Bulgarije', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodja', 'Canada', 'Centraal-Afrikaanse Republiek', 'Chili', 'China', 'Christmaseiland', 'Cocoseilanden', 'Colombia', 'Comoren', 'Congo', 'Cookeilanden', 'Costa Rica', 'Cuba', 'Cyprus',
'Denemarken', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominicaanse Republiek', 'Duitsland',
'Ecuador', 'Egypte', 'El salvador', 'Equatoriaal-Guinea', 'Eritrea', 'Estland', 'Ethiopië',
'Faroe Eilanden', 'Falklandeilanden', 'Fiji', 'Finland', 'Frankrijk', 'Frans-Guyana', 'Frans-Polynesië', 'Franse Zuidelijke en Antarctische Gebieden',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgië', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Griekenland', 'Groenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinee', 'Guinee-Bissau', 'Guyana',
'Haïti', 'Heard en McDonaldeilanden', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hongarije',
'IJsland', 'India', 'Indonesië', 'Iran', 'Irak', 'Ierland', 'Man', 'Israel', 'Ivoorkust', 'Italië',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordanië', 'Jemen',
'Kazachstan', 'Kenia', 'Kleinere afgelegen eilanden van de Verenigde statent', 'Kiribati', 'Korea', 'Koeweit', 'Kirgizië', 'Kameroen', 'Kaapverdië', 'Kaaimaneilanden', 'Kroatië',
'Laos', 'Letland', 'Libanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libië', 'Liechtenstein', 'Litouwen', 'Luxemburg',
'Macau', 'Macedonië', 'Madagascar', 'Malawi', 'Maleisië', 'Maldiven', 'Mali', 'Malta', 'Marshalleilanden', 'Martinique', 'Mauritus', 'Mauritania', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesië', 'Moldavië', 'Monaco', 'Mongolië', 'Montenegro', 'Monsterrat', 'Marokko', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibië', 'Nauru', 'Nepal', 'Nederlandse Antillen', 'Nederland', 'Nieuw-Caledonië', 'Nieuw-Zeeland', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk', 'Noordelijke Marianen', 'Noorwegen',
'Oman', 'Oostenrijk', 'Oeganda', 'Oekraïne', 'Oezbakistan',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestina', 'Panama', 'Papoea-Nieuw-Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Filipijnen', 'Pitcairneilanden', 'Polen', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Réunion', 'Romania', 'Rusland', 'Rwanda', 'Rwanda',
'Sint-Bartholomeus', 'Sint-Helena', 'Saint Kitts en Nevis', 'Saint Lucia', 'Sint Maarten', 'Saint-Pierre en Miquelon', 'Saint Vincent en de Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tomé en Principe', 'Saoedi-Arabië', 'Senegal', 'Servië', 'Seychellen', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovenië', 'Salomonseilanden', 'Somalië', 'Spanje', 'Sri Lanka', 'Soedan', 'Suriname', 'Spitsbergen en Jan Mayen', 'Swaziland', 'Zweden', 'Zwitserland', 'Syrië',
'Taiwan', 'Tadzjikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Tsjaad', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau-eilanden', 'Tonga', 'Trinidad en Trobago', 'Tunesië', 'Turkije', 'Turkmenistan', 'Turks- en Caicoseilanden', 'Tuvalu', 'Tsjechische Republiek',
'Uruguay',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Verenigde Arabische Emiraten', 'Verenigd Koninkrijk', 'Verenigde Staten van Amerika', 'Vaticaanstad', 'Vietnam',
'Wallis en Futuna', 'Westerlijke Shara', 'Wit-Rusland',
'Zambia', 'Zuid-Afrika', 'Zuid-Georgia en de Zuidelijke Sandwicheilanden', 'Zimbabwe'
);
/**
* @see parent
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::bothify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
/**
* @example 'Gelderland'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @see parent
*/
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/nl_NL/Color.php 0000644 00000003703 15152066430 0011134 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
protected static $safeColorNames = array(
'zwart', 'kastanjebruin', 'donkergroen', 'marine', 'olijfgroen',
'purper', 'groenblauw', 'limoen', 'blauw', 'zilver',
'grijs', 'geel', 'fuchsia', 'cyaan', 'wit',
);
protected static $allColorNames = array(
'Cyaan', 'Aquamarijn', 'Aquamarijn', 'Ultramarijn', 'Beige',
'Zwart', 'Blauw', 'Blauwviolet', 'Bruin', 'Groen', 'Chocoladebruin',
'Koraal', 'Korenbloemblauw', 'Vermiljoen', 'Cyaan', 'Donkerblauw',
'Donkercyaan', 'Donkergrijs', 'Donkergroen', 'Donkergrijs',
'Donkerkaki', 'Donkermagenta', 'Donkerolijfgroen', 'Donkeroranje',
'Donkerrood', 'Donkerzalm', 'Donkerzeegroen', 'Donkerleigrijs',
'Donkerleigrijs', 'Donkerturkoois', 'Donkerviolet', 'Dieproze',
'Diep hemelsblauw', 'Vuurvaste baksteen', 'Fluweelwit', 'Bosgroen',
'Fuchsia', 'Goud', 'Grijs', 'Donkergroen', 'Groengeel', 'Grijs',
'Acaciaroze', 'Indisch rood', 'Indigo', 'Ivoor', 'Kaki', 'Lavendel',
'Grasgroen', 'Lichtblauw', 'Lichtkoraal', 'Lichtcyaan', 'Lichtgrijs',
'Lichtgroen', 'Lichtgrijs', 'Lichtroze', 'Lichtzalm', 'Lichtzeegroen',
'Lichthemelsblauw', 'Lichtleigrijs', 'Lichtleigrijs', 'Staalblauw',
'Lichtgeel', 'Limoen', 'Limoengroen', 'Linnen', 'Magenta', 'Kastanjebruin',
'Middenblauw', 'Midlentegroen', 'Middenvioletrood', 'Midnachtsblauw',
'Mint', 'Marine', 'Kant', 'Olijfgroen', 'Oranje', 'Oranjerood', 'Oranjerood',
'Orchidee', 'Bleekgroen', 'Lichtturkoois', 'Roze', 'Pruim', 'Purper',
'Rood', 'Koningsblauw', 'Zalm', 'Zandbruin', 'Zeegroen', 'Schelp', 'Sienna',
'Zilver', 'Hemelsblauw', 'Leigrijs', 'Leigrijs', 'Sneeuwwit', 'Lentegroen',
'Donkerstaalblauw', 'Groenblauw', 'Distel', 'Tomaat', 'Transparant', 'Turkoois',
'Violet', 'Wit', 'Rookwit', 'Geel', 'Groengeel',
);
}
Provider/nl_NL/Internet.php 0000644 00000000425 15152066430 0011644 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_NL;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.nl', 'live.nl', 'yahoo.nl');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'nl', 'nl', 'nl');
}
Provider/sl_SI/PhoneNumber.php 0000755 00000000561 15152066430 0012311 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sl_SI;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+386 ## ### ###',
'00386 ## ### ###',
'0## ### ###',
'00386########',
'+386########',
'0########',
'+386 # ### ####',
'00386 # ### ####',
'0# ### ####'
);
}
Provider/sl_SI/Payment.php 0000755 00000001234 15152066430 0011502 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sl_SI;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'SI', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/sl_SI/Person.php 0000644 00000022001 15152066430 0011323 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sl_SI;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{title}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{title}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* @link http://www.stat.si/imena_top_imena_spol.asp?r=True
* @link http://www.stat.si/doc/vsebina/05/imena/TOPIMENA_SI.xlsx
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Adam', 'Adolf', 'Albert', 'Albin', 'Aleks', 'Aleksandar', 'Aleksander', 'Aleksej', 'Alen',
'Alex', 'Aleš', 'Aljaž', 'Aljoša', 'Alojz', 'Alojzij', 'Andraž', 'Andrej', 'Anej', 'Anton',
'Anže', 'Avgust', 'Ažbe', 'Benjamin', 'Bernard', 'Bine', 'Blaž', 'Bogdan', 'Bogomir',
'Bojan', 'Bor', 'Boris', 'Borut', 'Boštjan', 'Božidar', 'Branko', 'Brin', 'Bruno', 'Ciril',
'Cvetko', 'Damijan', 'Damir', 'Damjan', 'Daniel', 'Danijel', 'Danilo', 'Darko', 'David',
'Davor', 'Davorin', 'Dejan', 'Denis', 'Domen', 'Dominik', 'Dragan', 'Drago', 'Dušan',
'Edin', 'Edvard', 'Elvis', 'Emil', 'Enej', 'Erazem', 'Erik', 'Ernest', 'Ervin',
'Ferdinand', 'Filip', 'Franc', 'Franci', 'Franjo', 'Frančišek', 'Gaber', 'Gabriel', 'Gal',
'Gašper', 'Goran', 'Gorazd', 'Grega', 'Gregor', 'Hasan', 'Ian', 'Ignac', 'Igor', 'Ivan',
'Ivo', 'Izak', 'Izidor', 'Iztok', 'Jaka', 'Jakob', 'Jan', 'Janez', 'Jani', 'Janko',
'Jasmin', 'Jaša', 'Jernej', 'Jon', 'Josip', 'Joško', 'Jošt', 'Jože', 'Jožef', 'Jure',
'Jurij', 'Karel', 'Karl', 'Kevin', 'Klemen', 'Kristijan', 'Kristjan', 'Ladislav', 'Lan',
'Lenart', 'Leon', 'Leopold', 'Liam', 'Lovro', 'Ludvik', 'Luka', 'Lukas', 'Mai', 'Maj',
'Maks', 'Maksimiljan', 'Marcel', 'Marijan', 'Mario', 'Marjan', 'Mark', 'Marko', 'Martin',
'Matej', 'Matevž', 'Matic', 'Matija', 'Matjaž', 'Max', 'Metod', 'Miha', 'Mihael', 'Milan',
'Miloš', 'Miran', 'Mirko', 'Miro', 'Miroslav', 'Mirsad', 'Mitja', 'Mladen', 'Nace', 'Nal',
'Nejc', 'Nenad', 'Nik', 'Niko', 'Nikola', 'Nikolaj', 'Nino', 'Oskar', 'Ožbej', 'Patrik',
'Pavel', 'Petar', 'Peter', 'Primož', 'Rado', 'Radovan', 'Rafael', 'Rajko', 'Renato',
'Rene', 'Robert', 'Rok', 'Roman', 'Rudi', 'Rudolf', 'Samir', 'Samo', 'Sandi', 'Saša',
'Sašo', 'Sebastijan', 'Sebastjan', 'Senad', 'Sergej', 'Silvester', 'Silvo', 'Simon',
'Slavko', 'Slobodan', 'Srečko', 'Stanislav', 'Stanko', 'Staš', 'Stjepan', 'Stojan', 'Svit',
'Tadej', 'Tai', 'Taj', 'Tarik', 'Teo', 'Tevž', 'Tian', 'Tilen', 'Tim', 'Timotej', 'Tine',
'Tjaš', 'Tomaž', 'Tomislav', 'Tristan', 'Urban', 'Uroš', 'Val', 'Valentin', 'Valter',
'Vid', 'Viktor', 'Viljem', 'Vincenc', 'Vinko', 'Vito', 'Vladimir', 'Vlado', 'Vojko',
'Zdenko', 'Zdravko', 'Zlatko', 'Zoran', 'Zvonko', 'Štefan', 'Žak', 'Žan', 'Željko', 'Žiga'
);
/**
* @link http://www.stat.si/imena_top_imena_spol.asp?r=True
* @link http://www.stat.si/doc/vsebina/05/imena/TOPIMENA_SI.xlsx
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'Ajda', 'Ajla', 'Albina', 'Aleksandra', 'Alenka', 'Alina', 'Alja', 'Alojzija', 'Amalija',
'Ana Marija', 'Ana', 'Andreja', 'Andrejka', 'Aneja', 'Angela', 'Anica', 'Anika', 'Anita',
'Anja', 'Anka', 'Antonija', 'Barbara', 'Bernarda', 'Blanka', 'Bojana', 'Branka', 'Breda',
'Brigita', 'Brina', 'Cecilija', 'Cvetka', 'Damjana', 'Danica', 'Daniela', 'Danijela',
'Darinka', 'Darja', 'Daša', 'Doroteja', 'Dragica', 'Dušanka', 'Ela', 'Elena', 'Elizabeta',
'Ella', 'Ema', 'Emilija', 'Erika', 'Erna', 'Eva', 'Frančiška', 'Gabrijela', 'Gaja',
'Gloria', 'Gordana', 'Hana', 'Hedvika', 'Helena', 'Hermina', 'Ida', 'Ines', 'Inja',
'Irena', 'Iris', 'Irma', 'Iva', 'Ivana', 'Ivanka', 'Ivica', 'Iza', 'Izabela', 'Jana',
'Janja', 'Jasmina', 'Jasna', 'Jelena', 'Jelka', 'Jerca', 'Jerneja', 'Jolanda', 'Jožefa',
'Jožica', 'Julia', 'Julija', 'Julijana', 'Justina', 'Kaja', 'Karin', 'Karmen', 'Karolina',
'Katarina', 'Katja', 'Kiara', 'Kim', 'Klara', 'Klavdija', 'Kristina', 'Ksenija', 'Lana',
'Lara', 'Larisa', 'Laura', 'Lea', 'Leja', 'Lejla', 'Lia', 'Lidija', 'Lili', 'Lilijana',
'Liljana', 'Lina', 'Liza', 'Ljubica', 'Ljudmila', 'Loti', 'Lucija', 'Luna', 'Magda',
'Magdalena', 'Maja', 'Majda', 'Manca', 'Marica', 'Marija', 'Marijana', 'Marina', 'Marinka',
'Marjana', 'Marjanca', 'Marjeta', 'Marjetka', 'Marta', 'Martina', 'Maruša', 'Mateja',
'Matilda', 'Maša', 'Melita', 'Meta', 'Metka', 'Mia', 'Mihaela', 'Mija', 'Mila', 'Milena',
'Milica', 'Milka', 'Mira', 'Mirjam', 'Mirjana', 'Miroslava', 'Mojca', 'Monika', 'Nada',
'Nadja', 'Naja', 'Nastja', 'Natalija', 'Nataša', 'Neja', 'Neli', 'Nevenka', 'Neža', 'Nika',
'Nikolina', 'Nina', 'Nives', 'Nuša', 'Olga', 'Patricija', 'Pavla', 'Petra', 'Pia', 'Pika',
'Polona', 'Polonca', 'Rebeka', 'Renata', 'Romana', 'Rozalija', 'Sabina', 'Sandra', 'Sanja',
'Sara', 'Saša', 'Silva', 'Simona', 'Slavica', 'Slavka', 'Sofia', 'Sofija', 'Sonja',
'Stanislava', 'Stanka', 'Stela', 'Suzana', 'Tadeja', 'Taja', 'Tajda', 'Tamara', 'Tanja',
'Tara', 'Tatjana', 'Tea', 'Teja', 'Terezija', 'Tia', 'Tiana', 'Tija', 'Tina', 'Tinkara',
'Tisa', 'Tjaša', 'Ula', 'Urša', 'Urška', 'Valentina', 'Valerija', 'Vanja', 'Vera',
'Veronika', 'Vesna', 'Vida', 'Viktorija', 'Vita', 'Vlasta', 'Zala', 'Zara', 'Zarja',
'Zdenka', 'Zlatka', 'Zofija', 'Zoja', 'Zora', 'Zvonka', 'Špela', 'Štefanija', 'Štefka',
'Žana', 'Živa'
);
/**
* @link http://www.stat.si/imena_top_priimki.asp?r=True
*/
protected static $lastName = array(
'Ambrožič', 'Babič', 'Bajc', 'Bergant', 'Bevc', 'Bezjak', 'Bizjak', 'Blatnik', 'Blažič',
'Bogataj', 'Božič', 'Bregar', 'Breznik', 'Bukovec', 'Cerar', 'Cvetko', 'Debeljak',
'Demšar', 'Dolenc', 'Dolinar', 'Dolinšek', 'Erjavec', 'Eržen', 'Filipič', 'Fras', 'Furlan',
'Gajšek', 'Godec', 'Golob', 'Gomboc', 'Gorenc', 'Gorjup', 'Gregorič', 'Hafner', 'Hodžić',
'Horvat', 'Hozjan', 'Hočevar', 'Hren', 'Hribar', 'Hribernik', 'Hrovat', 'Humar', 'Ilić',
'Ivančič', 'Jamnik', 'Janežič', 'Jarc', 'Javornik', 'Jazbec', 'Jelen', 'Jenko', 'Jereb',
'Jerič', 'Jerman', 'Jovanović', 'Jug', 'Kalan', 'Kastelic', 'Kaučič', 'Kavčič',
'Klemenčič', 'Knez', 'Kobal', 'Kocjančič', 'Kodrič', 'Kokalj', 'Kokol', 'Kolar', 'Kolarič',
'Kolenc', 'Koren', 'Korošec', 'Kos', 'Kosi', 'Kotnik', 'Kovač', 'Kovačević', 'Kovačič',
'Kočevar', 'Košir', 'Koželj', 'Krajnc', 'Kralj', 'Kramar', 'Kramberger', 'Kranjc',
'Kranjec', 'Kristan', 'Krivec', 'Kuhar', 'Kumer', 'Lah', 'Lavrič', 'Lazar', 'Leban',
'Lebar', 'Lesjak', 'Leskovar', 'Lešnik', 'Likar', 'Logar', 'Majcen', 'Marković',
'Markovič', 'Marolt', 'Mavrič', 'Maček', 'Medved', 'Meglič', 'Mihelič', 'Miklavčič',
'Mlakar', 'Mlinar', 'Mlinarič', 'Mohorič', 'Močnik', 'Mrak', 'Nemec', 'Nikolić', 'Novak',
'Oblak', 'Pavlin', 'Pavlič', 'Perko', 'Petek', 'Petrič', 'Petrović', 'Petrovič', 'Pečnik',
'Pintar', 'Pintarič', 'Pirc', 'Pirnat', 'Podgoršek', 'Pogačar', 'Pogačnik', 'Popović',
'Potočnik', 'Povše', 'Primožič', 'Pušnik', 'Rajh', 'Ramšak', 'Resnik', 'Ribič', 'Rozman',
'Rožič', 'Rožman', 'Rupnik', 'Rus', 'Rutar', 'Savić', 'Sever', 'Simonič', 'Sitar', 'Skok',
'Smrekar', 'Stopar', 'Sušnik', 'Tavčar', 'Tomažič', 'Tomšič', 'Toplak', 'Tratnik', 'Trček',
'Turk', 'Uršič', 'Vidic', 'Vidmar', 'Vidovič', 'Vodopivec', 'Volk', 'Vovk', 'Zadravec',
'Zajc', 'Zakrajšek', 'Zalar', 'Zalokar', 'Založnik', 'Zemljič', 'Zorko', 'Zorman', 'Zupan',
'Zupanc', 'Zupančič', 'Zver', 'Čeh', 'Černe', 'Čuk', 'Šinkovec', 'Škof', 'Šmid',
'Štrukelj', 'Šuštar', 'Žagar', 'Železnik', 'Žibert', 'Žižek', 'Žnidaršič'
);
protected static $title = array(
'dr.', 'mag.', 'inž.', 'univ. dipl.', 'dipl.', 'univ. dipl. inž.', 'dipl. inž.', 'prof.', 'akad.', 'dr. med.', 'spec.'
);
/**
* replaced by specific unisex slovenian title
*/
public function title($gender = null)
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Novak'
*/
public function lastName($gender = null)
{
return static::randomElement(static::$lastName);
}
public static function lastNameMale()
{
return static::lastName();
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::lastName();
}
}
Provider/sl_SI/Address.php 0000755 00000017703 15152066430 0011462 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sl_SI;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
/**
* @link http://www.rtvslo.si/strani/abecedni-seznam-obcin/3103
**/
protected static $city = array(
'Ajdovščina', 'Apače', 'Beltinci', 'Benedikt', 'Bistrica ob Sotli', 'Bled', 'Bloke', 'Bohinj', 'Borovnica', 'Bovec',
'Braslovče', 'Brda', 'Brezovica', 'Brežice', 'Cankova', 'Celje', 'Cerklje na Gorenjskem', 'Cerknica', 'Cerkno',
'Cerkvenjak', 'Cirkulane', 'Destrnik', 'Divača', 'Dobje', 'Dobrepolje', 'Dobrna', 'Dobrova - Polhov Gradec', 'Dobrovnik',
'Dol pri Ljubljani', 'Dolenjske Toplice', 'Domžale', 'Dornava', 'Dravograd', 'Duplek', 'Gorenja vas - Poljane',
'Gorišnica', 'Gorje', 'Gornja Radgona', 'Gornji Grad', 'Gornji Petrovci', 'Grad', 'Grosuplje', 'Hajdina', 'Hodoš',
'Horjul', 'Hoče - Slivnica', 'Hrastnik', 'Hrpelje - Kozina', 'Idrija', 'Ig', 'Ilirska Bistrica', 'Ivančna Gorica',
'Izola', 'Jesenice', 'Jezersko', 'Juršinci', 'Kamnik', 'Kanal ob Soči', 'Kidričevo', 'Kobarid', 'Kobilje', 'Komen',
'Komenda', 'Koper', 'Kostanjevica na Krki', 'Kostel', 'Kozje', 'Kočevje', 'Kranj', 'Kranjska Gora', 'Križevci', 'Krško',
'Kungota', 'Kuzma', 'Laško', 'Lenart', 'Lendava', 'Litija', 'Ljubljana', 'Ljubno', 'Ljutomer', 'Log - Dragomer', 'Logatec',
'Lovrenc na Pohorju', 'Loška Dolina', 'Loški Potok', 'Lukovica', 'Luče', 'Majšperk', 'Makole', 'Maribor', 'Markovci',
'Medvode', 'Mengeš', 'Metlika', 'Mežica', 'Miklavž na Dravskem polju', 'Miren - Kostanjevica', 'Mirna Peč', 'Mislinja',
'Mokronog - Trebelno', 'Moravske Toplice', 'Moravče', 'Mozirje', 'Murska Sobota', 'Muta', 'Naklo', 'Nazarje', 'Nova Gorica',
'Novo mesto', 'Odranci', 'Oplotnica', 'Ormož', 'Osilnica', 'Pesnica', 'Piran', 'Pivka', 'Podlehnik', 'Podvelka',
'Podčetrtek', 'Poljčane', 'Polzela', 'Postojna', 'Prebold', 'Preddvor', 'Prevalje', 'Ptuj', 'Puconci', 'Radenci', 'Radeče',
'Radlje ob Dravi', 'Radovljica', 'Ravne na Koroškem', 'Razkrižje', 'Rače - Fram', 'Renče - Vogrsko', 'Rečica ob Savinji',
'Ribnica na Pohorju', 'Ribnica', 'Rogatec', 'Rogaška Slatina', 'Rogašovci', 'Ruše', 'Selnica ob Dravi', 'Semič', 'Sevnica',
'Sežana', 'Slovenj Gradec', 'Slovenska Bistrica', 'Slovenske Konjice', 'Sodražica', 'Solčava', 'Središče ob Dravi', 'Starše',
'Straža', 'Sveta Ana', 'Sveta Trojica v Slovenskih goricah', 'Sveti Andraž v Slovenskih goricah', 'Sveti Jurij ob Ščavnici',
'Sveti Jurij v Slovenskih goricah', 'Sveti Tomaž', 'Tabor', 'Tišina', 'Tolmin', 'Trbovlje', 'Trebnje', 'Trnovska vas',
'Trzin', 'Tržič', 'Turnišče', 'Velenje', 'Velika Polana', 'Velike Lašče', 'Veržej', 'Videm', 'Vipava', 'Vitanje', 'Vodice',
'Vojnik', 'Vransko', 'Vrhnika', 'Vuzenica', 'Zagorje ob Savi', 'Zavrč', 'Zreče', 'Črenšovci', 'Črna na Koroškem', 'Črnomelj',
'Šalovci', 'Šempeter - Vrtojba', 'Šentilj', 'Šentjernej', 'Šentjur', 'Šentrupert', 'Šenčur', 'Škocjan', 'Škofja Loka',
'Škofljica', 'Šmarje pri Jelšah', 'Šmarješke Toplice', 'Šmartno ob Paki', 'Šmartno pri Litiji', 'Šoštanj', 'Štore', 'Žalec',
'Železniki', 'Žetale', 'Žiri', 'Žirovnica', 'Žužemberk'
);
protected static $buildingNumber = array('1##', '##', '##', '##', '##', '#');
protected static $postcode = array('###0');
/**
* Most common street names in Slovenia
*
* @link http://www.stat.si/krajevnaimena/pregledi_ulice_najpogostejse.asp
* @link http://www.stat.si/KrajevnaImena/pregledi_naselja_najpogostejsa.asp
*/
protected static $street = array(
'Šolska ulica', 'Prešernova ulica', 'Cankarjeva ulica', 'Vrtna ulica', 'Gregorčičeva ulica', 'Kajuhova ulica', 'Prečna ulica',
'Levstikova ulica', 'Trubarjeva ulica', 'Mladinska ulica', 'Gubčeva ulica', 'Ljubljanska cesta', 'Partizanska ulica', 'Maistrova ulica',
'Rožna ulica', 'Bevkova ulica', 'Jurčičeva ulica', 'Župančičeva ulica', 'Kolodvorska ulica', 'Partizanska cesta', 'Gasilska ulica',
'Kidričeva ulica', 'Aškerčeva ulica', 'Kratka ulica', 'Nova ulica', 'Obrtniška ulica', 'Tomšičeva ulica', 'Cvetlična ulica',
'Mariborska cesta', 'Ob potoku', 'Trg svobode', 'Ulica talcev', 'Kettejeva ulica', 'Kosovelova ulica', 'Finžgarjeva ulica', 'Ob gozdu',
'Stara cesta', 'Vegova ulica', 'Prežihova ulica', 'Sončna ulica',
'Gradišče', 'Pristava', 'Brezje', 'Dolenja vas', 'Potok', 'Ravne',
'Brdo', 'Dobrava', 'Draga', 'Javorje', 'Kal', 'Laze', 'Log', 'Planina', 'Podkraj', 'Selce', 'Trnovec', 'Bistrica', 'Gorenja vas',
'Gorica', 'Lipa', 'Nova vas', 'Podgora', 'Podgorje', 'Podgrad', 'Ponikve', 'Sela', 'Selo', 'Škocjan', 'Vrh'
);
/**
* @link http://sl.wikipedia.org/wiki/Seznam_suverenih_držav
*/
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Albanija', 'Alžirija', 'Andora', 'Angola', 'Antigva in Barbuda', 'Argentina', 'Armenija', 'Avstralija', 'Avstrija',
'Azerbajdžan', 'Bahami', 'Bahrajn', 'Bangladeš', 'Barbados', 'Belgija', 'Belize', 'Belorusija', 'Benin', 'Bocvana', 'Bolgarija',
'Bolivija', 'Bosna in Hercegovina', 'Brazilija', 'Brunej', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Butan', 'Ciper', 'Čad', 'Češka', 'Čile',
'Črna gora', 'Danska', 'Dominika', 'Dominikanska republika', 'Džibuti', 'Egipt', 'Ekvador', 'Ekvatorialna Gvineja', 'Eritreja',
'Estonija', 'Etiopija', 'Fidži', 'Filipini', 'Finska', 'Francija', 'Gabon', 'Gambija', 'Gana', 'Grčija', 'Grenada', 'Gruzija',
'Gvajana', 'Gvatemala', 'Gvineja', 'Gvineja Bissau', 'Haiti', 'Honduras', 'Hrvaška', 'Indija', 'Indonezija', 'Irak', 'Iran', 'Irska',
'Islandija', 'Italija', 'Izrael', 'Jamajka', 'Japonska', 'Jemen', 'Jordanija', 'Južna Afrika', 'Južna Koreja', 'Kambodža', 'Kamerun',
'Kanada', 'Katar', 'Kazahstan', 'Kenija', 'Kirgizistan', 'Kiribati', 'Kitajska', 'Kolumbija', 'Komori', 'Kongo', 'Demokratična republika Kongo',
'Kostarika', 'Kuba', 'Kuvajt', 'Laos', 'Latvija', 'Lesoto', 'Libanon', 'Liberija', 'Libija', 'Lihtenštajn', 'Litva', 'Luksemburg', 'Madagaskar',
'Madžarska', 'Makedonija', 'Malavi', 'Maldivi', 'Malezija', 'Mali', 'Malta', 'Maroko', 'Marshallovi otoki', 'Mauritius', 'Mavretanija', 'Mehika',
'Mikronezija', 'Mjanmar', 'Moldavija', 'Monako', 'Mongolija', 'Mozambik', 'Namibija', 'Nauru', 'Nemčija', 'Nepal', 'Niger', 'Nigerija',
'Nikaragva', 'Nizozemska', 'Norveška', 'Nova Zelandija', 'Oman', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papua Nova Gvineja', 'Paragvaj', 'Peru',
'Poljska', 'Portugalska', 'Romunija', 'Ruanda', 'Rusija', 'Saint Kitts in Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Vincent in Grenadine',
'Salomonovi otoki', 'Salvador', 'San Marino', 'Sao Tome in Principe', 'Saudova Arabija', 'Sejšeli', 'Senegal', 'Severna Koreja', 'Sierra Leone',
'Singapur', 'Sirija', 'Slonokoščena obala', 'Slovaška', 'Slovenija', 'Somalija', 'Srbija', 'Srednjeafriška republika', 'Sudan', 'Surinam',
'Svazi', 'Španija', 'Šrilanka', 'Švedska', 'Švica', 'Tadžikistan', 'Tajska', 'Tajvan', 'Tanzanija', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad in Tobago',
'Tunizija', 'Turčija', 'Turkmenistan', 'Tuvalu', 'Uganda', 'Ukrajina', 'Urugvaj', 'Uzbekistan', 'Vanuatu', 'Vatikan', 'Velika Britanija',
'Venezuela', 'Vietnam', 'Vzhodni Timor', 'Zahodna Samoa', 'Zambija', 'Združene države Amerike', 'Združeni arabski emirati',
'Zelenortski otoki', 'Zimbabve'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
protected static $addressFormats = array(
'{{streetAddress}}\n {{postcode}}\n {{cityName}}',
);
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public function streetName()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/sl_SI/Internet.php 0000755 00000000505 15152066430 0011655 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\sl_SI;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'gmail.com', 'gmail.com', 'hotmail.com', 'yahoo.com', 'siol.net', 't-2.net');
protected static $tld = array('si', 'si', 'si', 'si', 'eu', 'com', 'info', 'net', 'org');
}
Provider/Barcode.php 0000644 00000005277 15152066430 0010423 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
/**
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/EAN-13
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/ISBN
*/
class Barcode extends \Faker\Provider\Base
{
private function ean($length = 13)
{
$code = $this->numerify(str_repeat('#', $length - 1));
return $code . static::eanChecksum($code);
}
/**
* Utility function for computing EAN checksums
*/
protected static function eanChecksum($input)
{
$sequence = (strlen($input) - 1) == 8 ? array(3, 1) : array(1, 3);
$sums = 0;
foreach (str_split($input) as $n => $digit) {
$sums += $digit * $sequence[$n % 2];
}
return (10 - $sums % 10) % 10;
}
/**
* ISBN-10 check digit
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Standard_Book_Number#ISBN-10_check_digits
*
* @param string $input ISBN without check-digit
* @throws \LengthException When wrong input length passed
*
* @return integer Check digit
*/
protected static function isbnChecksum($input)
{
// We're calculating check digit for ISBN-10
// so, the length of the input should be 9
$length = 9;
if (strlen($input) != $length) {
throw new \LengthException(sprintf('Input length should be equal to %d', $length));
}
$digits = str_split($input);
array_walk(
$digits,
function (&$digit, $position) {
$digit = (10 - $position) * $digit;
}
);
$result = (11 - array_sum($digits) % 11) % 11;
// 10 is replaced by X
return ($result < 10)?$result:'X';
}
/**
* Get a random EAN13 barcode.
* @return string
* @example '4006381333931'
*/
public function ean13()
{
return $this->ean(13);
}
/**
* Get a random EAN8 barcode.
* @return string
* @example '73513537'
*/
public function ean8()
{
return $this->ean(8);
}
/**
* Get a random ISBN-10 code
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Standard_Book_Number
*
* @return string
* @example '4881416324'
*/
public function isbn10()
{
$code = $this->numerify(str_repeat('#', 9));
return $code . static::isbnChecksum($code);
}
/**
* Get a random ISBN-13 code
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Standard_Book_Number
*
* @return string
* @example '9790404436093'
*/
public function isbn13()
{
$code = '97' . static::numberBetween(8, 9) . $this->numerify(str_repeat('#', 9));
return $code . static::eanChecksum($code);
}
}
Provider/Lorem.php 0000644 00000020766 15152066430 0010142 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Lorem extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $wordList = array(
'alias', 'consequatur', 'aut', 'perferendis', 'sit', 'voluptatem',
'accusantium', 'doloremque', 'aperiam', 'eaque','ipsa', 'quae', 'ab',
'illo', 'inventore', 'veritatis', 'et', 'quasi', 'architecto',
'beatae', 'vitae', 'dicta', 'sunt', 'explicabo', 'aspernatur', 'aut',
'odit', 'aut', 'fugit', 'sed', 'quia', 'consequuntur', 'magni',
'dolores', 'eos', 'qui', 'ratione', 'voluptatem', 'sequi', 'nesciunt',
'neque', 'dolorem', 'ipsum', 'quia', 'dolor', 'sit', 'amet',
'consectetur', 'adipisci', 'velit', 'sed', 'quia', 'non', 'numquam',
'eius', 'modi', 'tempora', 'incidunt', 'ut', 'labore', 'et', 'dolore',
'magnam', 'aliquam', 'quaerat', 'voluptatem', 'ut', 'enim', 'ad',
'minima', 'veniam', 'quis', 'nostrum', 'exercitationem', 'ullam',
'corporis', 'nemo', 'enim', 'ipsam', 'voluptatem', 'quia', 'voluptas',
'sit', 'suscipit', 'laboriosam', 'nisi', 'ut', 'aliquid', 'ex', 'ea',
'commodi', 'consequatur', 'quis', 'autem', 'vel', 'eum', 'iure',
'reprehenderit', 'qui', 'in', 'ea', 'voluptate', 'velit', 'esse',
'quam', 'nihil', 'molestiae', 'et', 'iusto', 'odio', 'dignissimos',
'ducimus', 'qui', 'blanditiis', 'praesentium', 'laudantium', 'totam',
'rem', 'voluptatum', 'deleniti', 'atque', 'corrupti', 'quos',
'dolores', 'et', 'quas', 'molestias', 'excepturi', 'sint',
'occaecati', 'cupiditate', 'non', 'provident', 'sed', 'ut',
'perspiciatis', 'unde', 'omnis', 'iste', 'natus', 'error',
'similique', 'sunt', 'in', 'culpa', 'qui', 'officia', 'deserunt',
'mollitia', 'animi', 'id', 'est', 'laborum', 'et', 'dolorum', 'fuga',
'et', 'harum', 'quidem', 'rerum', 'facilis', 'est', 'et', 'expedita',
'distinctio', 'nam', 'libero', 'tempore', 'cum', 'soluta', 'nobis',
'est', 'eligendi', 'optio', 'cumque', 'nihil', 'impedit', 'quo',
'porro', 'quisquam', 'est', 'qui', 'minus', 'id', 'quod', 'maxime',
'placeat', 'facere', 'possimus', 'omnis', 'voluptas', 'assumenda',
'est', 'omnis', 'dolor', 'repellendus', 'temporibus', 'autem',
'quibusdam', 'et', 'aut', 'consequatur', 'vel', 'illum', 'qui',
'dolorem', 'eum', 'fugiat', 'quo', 'voluptas', 'nulla', 'pariatur',
'at', 'vero', 'eos', 'et', 'accusamus', 'officiis', 'debitis', 'aut',
'rerum', 'necessitatibus', 'saepe', 'eveniet', 'ut', 'et',
'voluptates', 'repudiandae', 'sint', 'et', 'molestiae', 'non',
'recusandae', 'itaque', 'earum', 'rerum', 'hic', 'tenetur', 'a',
'sapiente', 'delectus', 'ut', 'aut', 'reiciendis', 'voluptatibus',
'maiores', 'doloribus', 'asperiores', 'repellat'
);
/**
* @example 'Lorem'
* @return string
*/
public static function word()
{
return static::randomElement(static::$wordList);
}
/**
* Generate an array of random words
*
* @example array('Lorem', 'ipsum', 'dolor')
* @param integer $nb how many words to return
* @param bool $asText if true the sentences are returned as one string
* @return array|string
*/
public static function words($nb = 3, $asText = false)
{
$words = array();
for ($i=0; $i < $nb; $i++) {
$words []= static::word();
}
return $asText ? join(' ', $words) : $words;
}
/**
* Generate a random sentence
*
* @example 'Lorem ipsum dolor sit amet.'
* @param integer $nbWords around how many words the sentence should contain
* @param boolean $variableNbWords set to false if you want exactly $nbWords returned,
* otherwise $nbWords may vary by +/-40% with a minimum of 1
* @return string
*/
public static function sentence($nbWords = 6, $variableNbWords = true)
{
if ($nbWords <= 0) {
return '';
}
if ($variableNbWords) {
$nbWords = self::randomizeNbElements($nbWords);
}
$words = static::words($nbWords);
$words[0] = ucwords($words[0]);
return join($words, ' ') . '.';
}
/**
* Generate an array of sentences
*
* @example array('Lorem ipsum dolor sit amet.', 'Consectetur adipisicing eli.')
* @param integer $nb how many sentences to return
* @param bool $asText if true the sentences are returned as one string
* @return array|string
*/
public static function sentences($nb = 3, $asText = false)
{
$sentences = array();
for ($i=0; $i < $nb; $i++) {
$sentences []= static::sentence();
}
return $asText ? join(' ', $sentences) : $sentences;
}
/**
* Generate a single paragraph
*
* @example 'Sapiente sunt omnis. Ut pariatur ad autem ducimus et. Voluptas rem voluptas sint modi dolorem amet.'
* @param integer $nbSentences around how many sentences the paragraph should contain
* @param boolean $variableNbSentences set to false if you want exactly $nbSentences returned,
* otherwise $nbSentences may vary by +/-40% with a minimum of 1
* @return string
*/
public static function paragraph($nbSentences = 3, $variableNbSentences = true)
{
if ($nbSentences <= 0) {
return '';
}
if ($variableNbSentences) {
$nbSentences = self::randomizeNbElements($nbSentences);
}
return join(static::sentences($nbSentences), ' ');
}
/**
* Generate an array of paragraphs
*
* @example array($paragraph1, $paragraph2, $paragraph3)
* @param integer $nb how many paragraphs to return
* @param bool $asText if true the paragraphs are returned as one string, separated by two newlines
* @return array|string
*/
public static function paragraphs($nb = 3, $asText = false)
{
$paragraphs = array();
for ($i=0; $i < $nb; $i++) {
$paragraphs []= static::paragraph();
}
return $asText ? join("\n\n", $paragraphs) : $paragraphs;
}
/**
* Generate a text string.
* Depending on the $maxNbChars, returns a string made of words, sentences, or paragraphs.
*
* @example 'Sapiente sunt omnis. Ut pariatur ad autem ducimus et. Voluptas rem voluptas sint modi dolorem amet.'
* @param integer $maxNbChars Maximum number of characters the text should contain (minimum 5)
* @return string
*/
public static function text($maxNbChars = 200)
{
$text = array();
if ($maxNbChars < 5) {
throw new \InvalidArgumentException('text() can only generate text of at least 5 characters');
} elseif ($maxNbChars < 25) {
// join words
while (empty($text)) {
$size = 0;
// determine how many words are needed to reach the $maxNbChars once;
while ($size < $maxNbChars) {
$word = ($size ? ' ' : '') . static::word();
$text []= $word;
$size += strlen($word);
}
array_pop($text);
}
$text[0][0] = static::toUpper($text[0][0]);
$text[count($text) - 1] .= '.';
} elseif ($maxNbChars < 100) {
// join sentences
while (empty($text)) {
$size = 0;
// determine how many sentences are needed to reach the $maxNbChars once;
while ($size < $maxNbChars) {
$sentence = ($size ? ' ' : '') . static::sentence();
$text []= $sentence;
$size += strlen($sentence);
}
array_pop($text);
}
} else {
// join paragraphs
while (empty($text)) {
$size = 0;
// determine how many paragraphs are needed to reach the $maxNbChars once;
while ($size < $maxNbChars) {
$paragraph = ($size ? "\n" : '') . static::paragraph();
$text []= $paragraph;
$size += strlen($paragraph);
}
array_pop($text);
}
}
return join($text, '');
}
protected static function randomizeNbElements($nbElements)
{
return (int) ($nbElements * mt_rand(60, 140) / 100) + 1;
}
}
Provider/cs_CZ/Company.php 0000644 00000007027 15152066430 0011466 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
/**
* @var array Czech company name formats.
*/
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} a {{lastName}} {{companySuffix}}',
);
/**
* @var array Czech catch phrase formats.
*/
protected static $catchPhraseFormats = array(
'{{catchPhraseVerb}} {{catchPhraseNoun}} {{catchPhraseAttribute}}',
'{{catchPhraseVerb}} {{catchPhraseNoun}} a {{catchPhraseNoun}} {{catchPhraseAttribute}}',
'{{catchPhraseVerb}} {{catchPhraseNoun}} {{catchPhraseAttribute}} a {{catchPhraseAttribute}}',
'Ne{{catchPhraseVerb}} {{catchPhraseNoun}} {{catchPhraseAttribute}}',
);
/**
* @var array Czech nouns (used by the catch phrase format).
*/
protected static $noun = array(
'bezpečnost', 'pohodlí', 'seo', 'rychlost', 'testování', 'údržbu', 'odebírání', 'výstavbu',
'návrh', 'prodej', 'nákup', 'zprostředkování', 'odvoz', 'přepravu', 'pronájem'
);
/**
* @var array Czech verbs (used by the catch phrase format).
*/
protected static $verb = array(
'zajišťujeme', 'nabízíme', 'děláme', 'provozujeme', 'realizujeme', 'předstihujeme', 'mobilizujeme',
);
/**
* @var array End of sentences (used by the catch phrase format).
*/
protected static $attribute = array(
'pro vás', 'pro vaší službu', 'a jsme jednička na trhu', 'pro lepší svět', 'zdarma', 'se zárukou',
's inovací', 'turbíny', 'mrakodrapů', 'lampiónků a svíček', 'bourací techniky', 'nákupních košíků',
'vašeho webu', 'pro vaše zákazníky', 'za nízkou cenu', 'jako jediní na trhu', 'webu', 'internetu',
'vaší rodiny', 'vašich známých', 'vašich stránek', 'čehokoliv na světě', 'za hubičku'
);
/**
* @var array Company suffixes.
*/
protected static $companySuffix = array('s.r.o.', 's.r.o.', 's.r.o.', 's.r.o.', 'a.s.', 'o.p.s.', 'o.s.');
/**
* Returns a random catch phrase noun.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseNoun()
{
return static::randomElement(static::$noun);
}
/**
* Returns a random catch phrase attribute.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseAttribute()
{
return static::randomElement(static::$attribute);
}
/**
* Returns a random catch phrase verb.
*
* @return string
*/
public function catchPhraseVerb()
{
return static::randomElement(static::$verb);
}
/**
* @return string
*/
public function catchPhrase()
{
$format = static::randomElement(static::$catchPhraseFormats);
return ucfirst($this->generator->parse($format));
}
/**
* Generates valid czech IČO
*
* @see http://phpfashion.com/jak-overit-platne-ic-a-rodne-cislo
* @return string
*/
public function ico()
{
$ico = static::numerify('#######');
$split = str_split($ico);
$prod = 0;
foreach (array(8, 7, 6, 5, 4, 3, 2) as $i => $p) {
$prod += $p * $split[$i];
}
$mod = $prod % 11;
if ($mod === 0 || $mod === 10) {
return "{$ico}1";
} elseif ($mod === 1) {
return "{$ico}0";
}
return $ico . (11 - $mod);
}
}
Provider/cs_CZ/PhoneNumber.php 0000644 00000000413 15152066430 0012272 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+420 ### ### ###',
'### ### ###',
'00420#########',
'+420#########',
'#########',
);
}
Provider/cs_CZ/DateTime.php 0000644 00000003300 15152066430 0011542 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
/**
* Czech months and days without setting locale
*/
class DateTime extends \Faker\Provider\DateTime
{
protected static $days = array(
'neděle', 'pondělí', 'úterý', 'středa', 'čtvrtek', 'pátek', 'sobota'
);
protected static $months = array(
'leden', 'únor', 'březen', 'duben', 'květen', 'červen', 'červenec',
'srpen', 'září', 'říjen', 'listopad', 'prosinec'
);
protected static $monthsGenitive = array(
'ledna', 'února', 'března', 'dubna', 'května', 'června', 'července',
'srpna', 'září', 'října', 'listopadu', 'prosince'
);
protected static $formattedDateFormat = array(
'{{dayOfMonth}}. {{monthNameGenitive}} {{year}}',
);
public static function monthName($max = 'now')
{
return static::$months[parent::month($max) - 1];
}
public static function monthNameGenitive($max = 'now')
{
return static::$monthsGenitive[parent::month($max) - 1];
}
public static function dayOfWeek($max = 'now')
{
return static::$days[static::dateTime($max)->format('w')];
}
/**
* @param \DateTime|int|string $max maximum timestamp used as random end limit, default to "now"
* @return string
* @example '2'
*/
public static function dayOfMonth($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('j');
}
/**
* Full date with inflected month
* @return string
* @example '16. listopadu 2003'
*/
public function formattedDate()
{
$format = static::randomElement(static::$formattedDateFormat);
return $this->generator->parse($format);
}
}
Provider/cs_CZ/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011467 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'CZ', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/cs_CZ/Text.php 0000644 00001765314 15152066430 0011017 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
public function realText($maxNbChars = 200, $indexSize = 2)
{
$text = parent::realText($maxNbChars, $indexSize);
$text = str_replace('„', '', $text);
return str_replace('“', '', $text);
}
/**
* License: PD old 70
*
* Title: Krakatit
* Author: Karel Čapek
* Release Date: 25. 12. 1923 – 15. 4. 1924
* Language: Czech
*
* @see https://cs.wikisource.org/wiki/Krakatit
* @var string
*
* Karel Čapek
* KRAKATIT
* Znění tohoto textu vychází z díla Krakatit tak, jak bylo vydáno v Československém spisovateli v roce 1982
* (ČAPEK, Karel. Továrna na absolutno ; Krakatit. 12. vyd. Továrny na absolutno, 16. vyd. Krakatitu. Praha :
* Československý spisovatel, 1982. 476 s. Spisy, sv. 3.).
* Další díla Karla Čapka naleznete online na www stránkách Městské knihovny v Praze: www.mlp.cz/karelcapek.
* Elektronické publikování díla Karla Čapka je společným projektem Městské knihovny v Praze,
* Společnosti bratří Čapků, Památníku Karla Čapka a Českého národního korpusu.
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
I.
S večerem zhoustla mlha sychravého dne. Je ti, jako by ses protlačoval řídkou
vlhkou hmotou, jež se za tebou neodvratně zavírá. Chtěl bys být doma. Doma, u
své lampy, v krabici čtyř stěn. Nikdy ses necítil tak opuštěn.
Prokop si razí cestu po nábřeží. Mrazí ho a čelo má zvlhlé potem slabosti;
chtěl by si sednout tady na té mokré lavičce, ale bojí se strážníků. Zdá se
mu, že se motá; ano, u Staroměstských mlýnů se mu někdo vyhnul obloukem jako
opilému. Nyní tedy vynakládá veškeru sílu, aby šel rovně. Teď, teď jde proti
němu člověk, má klobouk do očí a vyhrnutý límec. Prokop zatíná zuby, vraští
čelo, napíná všechny svaly, aby bezvadně přešel. Ale zrovna na krok před
chodcem se mu udělá v hlavě tma a celý svět se s ním pojednou zatočí; náhle
vidí zblízka, zblizoučka pár pronikavých očí, jak se do něho vpíchly, naráží
na něčí rameno, vypraví ze sebe cosi jako „promiňte“ a vzdaluje se s
křečovitou důstojností. Po několika krocích se zastaví a ohlédne; ten člověk
stojí a dívá se upřeně za ním. Prokop se sebere a odchází trochu rychleji; ale
nedá mu to, musí se znovu ohlédnout; a vida, ten člověk ještě pořád stojí a
dívá se za ním, dokonce samou pozorností vysunul z límce hlavu jako želva. „Ať
kouká,“ myslí si Prokop znepokojen, „teď už se ani neohlédnu.“ A jde, jak
nejlépe umí; náhle slyší za sebou kroky. Člověk s vyhrnutým límcem jde za ním.
Zdá se, že běží. A Prokop se v nesnesitelné hrůze dal na útěk.
Svět se s ním opět zatočil. Těžce oddychuje, jektaje zuby opřel se o strom a
zavřel oči. Bylo mu strašně špatně, bál se, že padne, že mu praskne srdce a
krev vyšplíchne ústy. Když otevřel oči, viděl těsně před sebou člověka s
vyhrnutým límcem.
„Nejste vy inženýr Prokop?“ ptal se člověk, patrně už poněkolikáté.
„Já… já tam nebyl,“ pokoušel se Prokop cosi zalhávat.
„Kde?“ ptal se muž.
„Tam,“ řekl Prokop a ukazoval hlavou kamsi k Strahovu. „Co na mně chcete?“
„Copak mne neznáš? Já jsem Tomeš. Tomeš z techniky, nevíš už?“
„Tomeš,“ opakoval Prokop, a bylo mu k smrti jedno, jaké to je jméno. „Ano,
Tomeš, to se rozumí. A co – co mi chcete?“
Muž s vyhrnutým límcem uchopil Prokopa pod paží. „Počkej, teď si sedneš,
rozumíš?“
„Ano,“ řekl Prokop a nechal se dovést k lavičce. „Já totiž… mně není dobře,
víte?“ Náhle vyprostil z kapsy ruku zavázanou jakýmsi špinavým cárem.
„Poraněn, víte? Zatracená věc.“
„A hlava tě nebolí?“ řekl člověk.
„Bolí.“
„Tak poslouchej, Prokope,“ řekl člověk. „Teď máš horečku nebo co. Musíš do
špitálu, víš? Je ti zle, to je vidět. Ale aspoň se hleď upamatovat, že se
známe. Já jsem Tomeš. Chodili jsme spolu do chemie. Člověče, rozpomeň se!“
„Já vím, Tomeš,“ ozval se Prokop chabě. „Ten holomek. Co s ním je?“
„Nic,“ řekl Tomeš. „Mluví s tebou. Musíš do postele, rozumíš? Kde bydlíš?“
„Tam,“ namáhal se mluvit Prokop a ukazoval někam hlavou. „U… u Hybšmonky.“
Náhle se pokoušel vstát. „Já tam nechci! Nechoďte tam! Tam je – tam je –“
„Co?“
„Krakatit,“ zašeptal Prokop.
„Co je to?“
„Nic. Neřeknu. Tam nikdo nesmí. Nebo – nebo –“
„Co?“
„Ffft, bum!“ udělal Prokop a hodil rukou do výše.
„Co je to?“
„Krakatoe. Kra-ka-tau. Sopka. Vul-vulkán, víte? Mně to… natrhlo palec. Já
nevím, co…“ Prokop se zarazil a pomalu dodal: „To ti je strašná věc, člověče.“
Tomeš se pozorně díval, jako by něco očekával. „Tak tedy,“ začal po chvilce,
„ty ještě pořád děláš do třaskavin?“
„Pořád.“
„S úspěchem?“
Prokop vydal ze sebe cosi na způsob smíchu. „Chtěl bys vědět, že? Holenku, to
není jen tak. Není – není jen tak,“ opakoval klátě opile hlavou. „Člověče, ono
to samo od sebe samo od sebe –“
„Co?“
„Kra-ka-tit. Krakatit. Krrrakatit. A ono to samo od sebe – Já nechal jen
prášek na stole, víš? Ostatní jsem smetl dododo-do takové piksly. Zu-zůstal
jen poprašek na stole, – a najednou –“
„– to vybuchlo.“
„Vybuchlo. Jen takový nálet, jen prášek, co jsem utrousil. Ani to vidět
nebylo. Tuhle – žárovka – kilometr dál. Ta to nebyla. A já – v lenošce, jako
kus dřeva. Víš, unaven. Příliš práce. A najednou… prásk! Já letěl na zem. Okna
to vyrazilo a – žárovka pryč. Detonace jako – jako když bouchne lydditová
patrona. Stra-strašná brizance. Já – já nejdřív myslel, že praskla ta por-
porcená – ponce – por-ce-lánová, polcelánová, porcenálová, poncelár, jak se to
honem, to bílé, víte, izolátor, jak se to jmenuje? Kře-mi-čitan hlinitý.“
„Porcelán.“
„Piksla. Já myslel, že praskla ta piksla, se vším všudy. Tak rozškrtnu sirku,
a ona tam je celá, ona je celá, ona je celá. A já – jako sloup – až mně sirka
spálila prsty. A pryč – přes pole – potmě – na Břevnov nebo do Střešovic – Aa
někde mě napadlo to slovo. Krakatoe. Krakatit. Kra-ka-tit. Nene, tak to
nenenebylo. Jak to bouchlo, letím na zem a křičím Krakatit. Krakatit. Pak jsem
na to zapomněl. Kdo je tu? Kdo – kdo jste?“
„Kolega Tomeš.“
„Tomeš, aha. Ten všivák! Přednášky si vypůjčoval. Nevrátil mně jeden sešit
chemie. Tomeš, jak se jmenoval?“
„Jiří.“
„Já už vím, Jirka. Ty jsi Jirka, já vím. Jirka Tomeš. Kde máš ten sešit?
Počkej, já ti něco řeknu. Až vyletí to ostatní, je zle. Člověče, to rozmlátí
celou Prahu. Smete. Odfoukne, ft! Až vyletí ta por-ce-lánová dóze, víš?“
„Jaká dóze?“
„Ty jsi Jirka Tomeš, já vím. Jdi do Karlína. Do Karlína nebo do Vysočan, a
dívej se, až to vyletí. Běž, běž honem!“
„Proč?“
„Já toho nadělal cent. Cent Krakatitu. Ne, asi – asi patnáct deka. Tam nahoře,
v té por-ce-lánové dózi. Člověče, až ta vyletí – Ale počkej, to není možné, to
je nesmysl,“ mumlal Prokop chytaje se za hlavu.
„Nu?“
„Proč – proč – proč to nevybuchlo také v té dózi? Když ten prášek – sám od
sebe – Počkej, na stole je zin-zinkový plech – plech – Od čeho to na stole
vybuchlo? Poč-kej, buď tiše, buď tiše,“ drtil Prokop a vrávoravě se zvedl.
„Co je ti?“
„Krakatit,“ zabručel Prokop, udělal celým tělem jakýsi otáčivý pohyb a svalil
se na zem v mrákotách.
II.
První, co si Prokop uvědomil, bylo, že se s ním všechno otřásá v drnčivém
rachotu a že ho někdo pevně drží kolem pasu. Hrozně se bál otevřít oči;
myslel, že se to na něj řítí. Ale když to neustávalo, otevřel oči a viděl před
sebou matný čtyřúhelník, kterým se sunou mlhavé světelné koule a pruhy. Neuměl
si to vysvětlit; díval se zmateně na uplývající a poskakující mátohy, trpně
odevzdán ve vše, co se s ním bude dít. Pak pochopil, že ten horlivý rachot
jsou kola vozu a venku že míjejí jenom svítilny v mlze; a unaven tolikerým
pozorováním zavřel opět oči a nechal se unášet.
„Teď si lehneš,“ řekl tiše hlas nad jeho hlavou; „spolkneš aspirin a bude ti
líp. Ráno ti přivedu doktora, ano?“
„Kdo je to,“ ptal se Prokop ospale.
„Tomeš. Lehneš si u mne, Prokope. Máš horečku. Kde tě co bolí?“
„Všude. Hlava se mi točí. Tak, víš –“
„Jen tiše lež. Uvařím ti čaj a vyspíš se. Máš to z rozčilení, víš. To je
taková nervová horečka. Do rána to přejde.“
Prokop svraštil čelo v námaze vzpomínání. „Já vím,“ řekl po chvíli
starostlivě. „Poslyš, ale někdo by měl tu pikslu hodit do vody. Aby
nevybuchla.“
„Bez starosti. Teď nemluv.“
„A… já bych snad mohl sedět. Nejsem ti těžký?“
„Ne, jen lež.“
„– – A ty máš ten můj sešit chemie,“ vzpomněl si Prokop najednou.
„Ano, dostaneš jej. Ale teď klid, slyšíš?“
„Já ti mám tak těžkou hlavu –“
Zatím drkotala drožka nahoru Ječnou ulicí. Tomeš slabounce hvízdal nějakou
melodii a díval se oknem. Prokop sípavě dýchal s tichým sténáním. Mlha smáčela
chodníky a vnikala až pod kabát svým sychravým slizem; bylo pusto a pozdě.
„Už tam budeme,“ řekl Tomeš nahlas. Drožka se čerstvěji rozhrčela na náměstí a
zahnula vpravo. „Počkej, Prokope, můžeš udělat pár kroků? Já ti pomohu.“
S námahou vlekl Tomeš svého hosta do druhého patra, Prokop si připadal jaksi
lehký a bez váhy, a nechal se skoro vynést po schodech nahoru; ale Tomeš silně
oddechoval a utíral si pot.
„Viď, jsem jako nitě,“ divil se Prokop.
„Nu ovšem,“ mručel udýchaný Tomeš odemykaje svůj byt.
Prokopovi bylo jako malému dítěti, když jej Tomeš svlékal. „Má maminka,“ začal
něco povídat, „když má maminka, to už je, to už je dávno, tatínek seděl u
stolu, a maminka mne nosila do postele, rozumíš?“
Pak už byl v posteli, přikryt po bradu, jektal zuby a díval se, jak se Tomeš
točí u kamen a rychle zatápí. Bylo mu do pláče dojetím, lítostí a slabostí, a
pořád brebentil; uklidnil se, až dostal na čelo studený obkladek. Tu se tiše
díval po pokoji; bylo tu cítit tabák a ženu.
„Ty jsi kujón, Tomši,“ ozval se vážně. „Pořád máš holky.“
Tomeš se k němu obrátil. „Nu, a co?“
„Nic. Co vlastně děláš?“
Tomeš mávl rukou. „Mizerně, kamaráde. Peníze nejsou.“
„Flámuješ.“
Tomeš jen potřásl hlavou.
„A je tě škoda, víš?“ začal Prokop starostlivě. „Ty bys mohl – Koukej, já
dělám už dvanáct let.“
„A co z toho máš?“ namítl Tomeš příkře.
„No, sem tam něco. Prodal jsem letos třaskavý dextrin.“
„Zač?“
„Za deset tisíc. Víš, nic to není, hloupost. Taková pitomá bouchačka, pro
doly. Ale kdybych chtěl –“
„Je ti už líp?“
„Krásně mi je. Já jsem ti našel metody! Člověče, jeden nitrát ceru, to ti je
vášnivá potvora; a chlor, chlor, tetrastupeň chlordusíku se zapálí světlem.
Rozsvítíš žárovku, a prásk! Ale to nic není. Koukej,“ prohlásil náhle
vystrkuje zpod pokrývky hubenou, děsně zkomolenou ruku. „Když něco vezmu do
ruky, tak… v tom cítím šumět atomy. Zrovna to mravenčí. Každá hmota mravenčí
jinak, rozumíš?“
„Ne.“
„To je síla, víš? Síla v hmotě. Hmota je strašně silná. Já… já hmatám, jak se
to v ní hemží. Drží to dohromady… s hroznou námahou. Jak to uvnitř rozvikláš,
rozpadne se, bum! Všechno je exploze. Když se rozevře květina, je to exploze.
Každá myšlenka, to je takové prasknutí v mozku. Když mně podáš ruku, cítím,
jak v tobě něco exploduje. Já mám takový hmat, člověče. A sluch. Všechno šumí,
jako šumivý prášek. To jsou samé malinkaté výbuchy. Mně ti tak hučí v hlavě…
Ratatata, jako strojní puška.“
„Tak,“ řekl Tomeš, „a teď spolkni tuhleten aspirin.“
„Ano. Třa-třaskavý aspirin. Perchlorovaný acetylsalicylazid. To nic není.
Člověče, já jsem našel exotermické třaskaviny. Každá látka je vlastně
třaskavina. Voda… voda je třaskavina. Hlína… a vzduch jsou třaskaviny. Peří,
peří v peřině je taky třaskavina. Víš, zatím to má jen teoretický význam. A já
jsem našel atomové výbuchy. Já – já – já jsem udělal alfaexploze. Roz-pad-ne
se to na plus plus částice. Žádná termochemie. De-struk-ce. Destruktivní
chemie, člověče. To ti je ohromná věc, Tomši, čistě vědecky. Já ti mám doma
tabulky… Lidi, kdybych já měl aparáty! Ale já mám jen oči… a ruce… Počkej, až
to napíšu!“
„Nechce se ti spát?“
„Chce. Jsem – dnes – unaven. A co tys pořád dělal?“
„Nu, nic. Život.“
„Život je třaskavina, víš? Prásk, člověk se narodí a rozpadne se, bum! A nám
se zdá, že to trvá bůhvíkolik let, viď? Počkej, já jsem teď něco spletl, že?“
„Docela v pořádku, Prokope. Možná že zítra udělám bum. Nebudu-li mít totiž
peníze. Ale to je jedno, starouši, jen spi.“
„Já bych ti půjčil, nechceš?“
„Nech. Na to bys nestačil. Snad ještě můj tatík –“ Tomeš mávl rukou.
„Tak vidíš, ty máš ještě tatínka,“ ozval se Prokop po chvíli s náhlou
měkkostí.
„Nu ano. Doktor v Týnici.“ Tomeš vstal a přecházel po pokoji. „Je to mizérie,
člověče, mizérie. Mám to nahnuté, nu! A nestarej se o mne. Já už – něco
udělám. Spi!“
Prokop se utišil. Polozavřenýma očima viděl, jak Tomeš sedá ke stolku a hrabe
se v nějakých papírech. Bylo mu jaksi sladko naslouchat šustění papíru a
tichému hukotu ohně v kamnech. Člověk skloněný u stolku opřel hlavu o dlaně a
snad ani nedýchal; a Prokopovi bylo, že leží doma a vidí svého staršího
bratra, svého bratra Josefa; učí se z knížek elektrotechnice a bude zítra
dělat zkoušku; a Prokop usnul horečným spánkem.
III.
Zdálo se mu, že slyší hukot jakoby nesčetných kol. „To je nějaká továrna,“
myslel si a běžel po schodech nahoru. Zničehonic se ocitl před velikými
dveřmi, kde stálo na skleněné tabulce: Plinius. Zaradoval se nesmírně a vešel
dovnitř. „Je tu pan Plinius?“ ptal se nějaké slečinky u psacího stroje. „Hned
přijde,“ řekla slečinka, a tu k němu přistoupil vysoký oholený muž v cutawayi
a s ohromnými kruhovými skly na očích. „Co si přejete?“ řekl.
Prokop se zvědavě díval do jeho neobyčejně výrazné tváře. Mělo to britskou
hubu a vypouklé rozježděné čelo, na skráni bradavici zvící šestáku a bradu
jako filmový herec. „Vy – vy – račte být – Plinius?“
„Prosím,“ řekl vysoký muž a krátkým gestem mu ukázal do své pracovny.
„Jsem velmi… je mi… ohromnou ctí,“ koktal Prokop usedaje.
„Co si přejete?“ přerušil ho vysoký muž.
„Já jsem rozbil hmotu,“ prohlásil Prokop. Plinius nic; hrál si jen s ocelovým
klíčkem a zavíral těžká víčka pod skly.
„To je totiž tak,“ začal Prokop překotně. „V-v-všecko se rozpadá, že? Hmota je
křehká. Ale já udělám, že se to rozpadne najednou, bum! Výbuch, rozumíte? Na
padrť. Na molekuly. Na atomy. Ale já jsem rozbil také atomy.“
„Škoda,“ řekl Plinius povážlivě.
„Proč – jaká škoda?“
„Škoda něco rozbít. I atomu je škoda. Nu tak dál.“
„Já… rozbiju atom. Já vím, že už Rutherford… Ale to byla jen taková páračka se
zářením, víte? To nic není. To se musí en masse. Jestli chcete, já vám
rozbourám tunu bismutu; rozštípne to ce-celý svět, ale to je jedno. Chcete?“
„Proč byste to dělal?“
„Je to… vědecky zajímavé,“ zmátl se Prokop. „Počkejte, jakpak bych vám to… To
je – to je vám ne-smír-ně zajímavé.“ Chytil se za hlavu. „Počkejte, mně
praskne hla-va; to bude – vědecky – ohromně zajímavé, že? Aha, aha,“ vyhrkl s
úlevou, „já vám to vyložím. Dynamit – dynamit trhá hmotu na kusy, na balvany,
ale benzoltrioxozonid ji roztrhá na prášek; udělá jen malou díru, ale
rrrozdrtí hmotu nana-na submikroskopickou padrť, rozumíte? To dělá detonační
rychlost. Hmota nemá čas ustoupit; nemůže se už ani roz-rozhrnout, roztrhnout,
víte? A já… jjjá jsem stupňoval detonační rychlost. Argonozonid.
Chlorargonoxozonid. Tetrargon. A pořád dál. Pak už ani vzduch nemůže ustoupit;
je stejně tuhý jako… jako ocelová deska. Roztrhá se na molekuly. A pořád dál.
A najednou vám… od jisté rychlosti… začne brizance děsně stoupat. Roste…
kvadraticky. Já koukám jako blázen. Odkud se to bere? Kde kde kde se najednou
vzala ta energie?“ naléhal Prokop zimničně. „Tak řekněte.“
„Nu, třeba v atomu,“ mínil Plinius.
„Aha,“ prohlásil Prokop vítězně a utřel si pot. „Tady je ten vtip. Jednoduše v
atomu. Ono to… vrazí atomy do sebe… a… sss… serve betaplášť… a jádro se musí
rozpadnout. To je alfaexploze. Víte, kdo jsem? Já jsem první člověk, který
překročil koeficient stlačitelnosti, pane. Já jsem našel atomové výbuchy. Já…
já jsem vyrazil z bismutu tantal. Poslyšte, víte vy, kolik je vy-výkonu v
jednom gramu rtuti? Čtyři sta dvaašedesát miliónů kilogramometrů. Hmota je
děsně silná. Hmota je regiment, který přešlapuje na místě: ráz dva, ráz dva;
ale dejte ten pravý povel, a regiment vyrazí v útok, en evant! To je výbuch,
rozumíte? Hurá!“
Prokop se zarazil vlastním křikem; v hlavě mu bušilo tak, že přestal cokoli
vnímat. „Promiňte,“ řekl, aby zamluvil rozpaky, a hledal třesoucí se rukou své
pouzdro na cigára. „Kouříte?“
„Ne.“
„Již staří Římané kouřili,“ ujišťoval Prokop a otevřel pouzdro; byly tam samé
těžké patrony. „Zapalte si,“ nutil, „to je lehoučký Nobel Extra.“ Sám ukousl
špičku tetrylové patrony a hledal sirky. „To nic není,“ začal, „ale znáte
třaskavé sklo? Škoda. Poslyšte, já vám mohu udělat výbušný papír. Napíšete
psaní, někdo to hodí do ohně a prásk! celý barák se sesype. Chcete?“
„K čemu?“ ptal se Plinius zvedaje obočí.
„Jen tak. Síla musí ven. Já vám něco povím. Kdybyste chodil po stropě, tak co
vám z toho vznikne? Já především kašlu na valenční teorie. Všecko se dá dělat.
Slyšíte, jak to venku rachotí? To slyšíte růst trávu: samé výbuchy. Každé
semínko je třaskavá kapsle, která vyletí. Puf, jako raketa. A ti hlupáci si
myslí, že není žádná tautomerie. Já jim ukážu takovou merotropii, že budou z
toho blázni. Samá laboratorní zkušenost, pane.“
Prokop cítil s hrůzou, že žvaní nesmysly; chtěl tomu uniknout a mlel tím
rychleji, pleta páté přes deváté. Plinius vážně kýval hlavou; dokonce komihal
celým tělem hlouběji a pořád hlouběji, jako by se klaněl. Prokop drmolil
zmatené formule a nemohl se zastavit, poule oči na Plinia, který se komihal s
rostoucí rychlostí jako stroj. Podlaha pod ním se začala houpat a zvedat.
„Ale tak přestaňte, člověče,“ zařval Prokop zděšen a probudil se. Místo Plinia
viděl Tomše, který neobraceje se od stolku bručel: „Nekřič, prosím tě.“
„Já nekřičím,“ řekl Prokop a zavřel oči. V hlavě mu hučelo rychlými a
bolestnými tepy.
Zdálo se mu, že letí přinejmenším rychlostí světla; nějak se mu svíralo srdce,
ale to dělá jen Fitzgerald-Lorentzovo zploštění, řekl si; musím být placatý
jako lívanec. A najednou se proti němu vyježí nesmírné skleněné hranoly; ne,
jsou to jenom nekonečné hladce vybroušené roviny, jež se protínají a
prostupují v břitkých úhlech jako krystalografické modely; a proti jedné
takové hraně je hnán úžasnou rychlostí. „Pozor,“ zařval sám na sebe, neboť v
tisícině vteřiny se musí roztříštit; ale tu již bleskově odletěl zpět a rovnou
proti hrotu obrovského jehlanu; odrazil se jako paprsek a byl vržen na
skleněně hladkou stěnu, smeká se podle ní, sviští do ostrého úhlu, kmitá
šíleně mezi jeho stěnami, je hozen pozpátku nevěda proti čemu, zas odmrštěn
dopadá bradou na ostrou hranu, ale v poslední chvíli ho to odhodí vzhůru; nyní
si roztřískne hlavu o euklidovskou rovinu nekonečna, ale již se řítí střemhlav
dolů, dolů do tmy; prudký náraz, bolestné cuknutí v celém těle, ale hned zas
se zvedl a dal se na útěk. Uhání labyrintickou chodbou a za sebou slyší dupot
pronásledovatelů; chodba se úží, svírá se, její stěny se přirážejí k sobě
děsným a neodvratným pohybem; i dělá se tenký jako šídlo, zatajuje dech a
upaluje v bláznivé hrůze, aby tudy proběhl, než ho ty stěny rozdrtí. Zavřelo
se to za ním s kamenným nárazem, zatímco sám svistí do propasti podle ledově
čišící zdi. Strašný úder, a ztrácí vědomí; když procitl, vidí, že je v černé
tmě; hmatá po slizkých kamenných stěnách a křičí o pomoc, ale z jeho úst
nevychází zvuku; taková je tu tma. Jektaje hrůzou klopýtá po dně propasti;
nahmatá postranní chodbu, i vrhá se do ní; jsou to vlastně. schody, a nahoře,
nekonečně daleko svítá malinký otvor jako v šachtě; běží tedy nahoru po
nesčíslných a strašně příkrých stupních; ale nahoře není než plošinka,
lehoučká plechová platforma drnčící a chvějící se nad závratnou hlubinou, a
dolů se šroubem točí jen nekonečné schůdky ze železných plátů. A tu již za
sebou slyšel supění pronásledovatelů. Bez sebe hrůzou se řítil a točil po
schůdkách dolů, a za ním železně řinčí a rachotí dupající zástup nepřátel. A
najednou vinuté schody se končí ostře v prázdnu. Prokop zavyl, rozpřáhl ruce a
pořád ještě víře padal do bezdna. Hlava se mu zatočila, neviděl už a neslyšel;
váznoucíma nohama běžel nevěda kam, drcen strašným a slepým puzením, že musí
kamsi dorazit, než bude pozdě. Rychleji a rychleji ubíhal nekonečným
koridorem; čas od času míjel semafor, na kterém pokaždé vyskočila vyšší
číslice: 17, 18, 19. Najednou pochopil, že běhá v kruhu a ta čísla že udávají
počet jeho oběhů. 40, 41. Popadla ho nesnesitelná hrůza, že přijde pozdě a že
se odtud nedostane; svištěl zběsilou rychlostí, takže se semafor jenom mihal
jako telegrafní tyče z rychlíku; a ještě rychleji! nyní už semafor ani
neubíhá, nýbrž stojí na jednom místě a odpočítává bleskovou rychlostí tisíce a
desettisíce oběhů, a nikde není východ z té chodby, a chodba je na pohled
rovná a lesklá jako hamburský tunel, a přece se vrací kruhem; Prokop vzlyká
děsem: to je Einsteinův vesmír, a já musím dojít, než bude pozdě! Náhle zazněl
strašný výkřik, a Prokop ustrnul: je to hlas tatínkův, někdo ho vraždí; i jal
se obíhat ještě rychleji, semafor zmizel, udělala se tma; Prokop tápal po
stěnách a nahmatal zamčené dveře, a za nimi je slyšet to zoufalé bědování a
rány pokáceného nábytku. Řva hrůzou zarývá Prokop nehty do dveří, štípe je a
rozškrabává; vytrhal je po třískách a našel za nimi staré známé schody, jež ho
denně vedly domů, když byl maličký; a nahoře dusí se tatínek, někdo ho škrtí a
smýká jím po zemi. Křiče vyletí Prokop nahoru, je doma na chodbě, vidí konve a
chlebovou skříň maminčinu a pootevřené dveře do kuchyně, a tam uvnitř chroptí
a prosí tatínek, aby ho nezabíjeli; někdo mu tluče hlavou o zem; chce mu jít
na pomoc, ale nějaká slepá, bláznivá moc ho nutí, aby tady na chodbě běhal
dokola, pořád rychleji dokolečka a chechtal se jíkavě, zatímco uvnitř skomírá
a dusí se tatínkovo sténání. A neschopen vykročit ze závratného bludného
kruhu, řítě se stále rychleji ryčel Prokop šíleným smíchem hrůzy.
Tu se probudil zalit potem a jektaje zuby. Tomeš mu stál u hlav a dával mu na
rozžhavené čelo nový chladivý obklad.
„To je dobře, to je dobře,“ mumlal Prokop, „já už nebudu spát.“ I ležel tiše a
díval se na Tomše, jak sedí u lampy. Jirka Tomeš, říkal si, a počkejme, pak
kolega Duras, a Honza Buchta, Sudík, Sudík, Sudík, a kdo ještě? Sudík, Trlica,
Trlica, Pešek, Jovanovič, Mádr, Holoubek, co nosil brejle, to je náš ročník na
chemii. Bože, a který je tamhleten? Aha, to je Vedral, ten padl v roce
šestnáct, a za ním sedí Holoubek, Pacovský, Trlica, Šeba, celý ročník. A tu
slyšel najednou: „Pan Prokop bude kolokvovat.“
Lekl se nesmírně. U katedry sedí profesor Wald a tahá se suchou ručičkou za
vousy, jako vždy. „Povězte,“ praví profesor Wald, „co víte o třaskavinách.“
„Třaskaviny třaskaviny,“ začíná Prokop nervózně, „jejich výbušnost záleží na
tom, že že že se náhle vyvine veliký objem plynu, který který se vyvine z
mnohem menšího objemu výbušné masy… Prosím, to není správné.“
„Jak to?“ táže se Wald přísně.
„Já já já jsem našel alfavýbuchy. Výbuch totiž nastane rozpadem atomu.
Částečky atomu se rozletí – rozletí –“
„Nesmysl,“ přeruší ho profesor. „Není žádných atomů.“
„Jsou jsou jsou,“ drtil Prokop. „Prosím, já já já to dokážu –“
„Překonaná teorie,“ bručí profesor. „Nejsou vůbec žádné atomy, jsou jenom
gumetály. Víte, co je to gumetál?“
Prokop se zapotil úlekem. Toho slova nikdy v životě neslyšel. Gumetál? „To
neznám,“ vydechl stísněně.
„Tak vidíte,“ řekl suše Wald. „A pak si troufáte dělat kolokvium. Co víte o
Krakatitu?“
Prokop se nesmírně zarazil. „Krakatit,“ šeptal, „to je… to je úplně nová
třaskavina, která… která dosud…“
„Čím se zanítí? Čím? Čím exploduje?“
„Hertzovými vlnami,“ vyhrkl Prokop s úlevou.
„Jak to víte?“
„Protože mně zničehonic vybuchla. Protože… protože nebyl žádný jiný impuls. A
protože –“
„Nu?“
„… její syn-syntéza… se mně povedla za-za-za… vysokofrekvenční oscilace. Není
to dosud vyvyvysvětleno; ale já myslím, že – – že to byly nějaké
elektromagnetické vlny.“
„Byly. Já to vím. Teď napište na tabuli chemicky vzorec Krakatitu.“
Prokop vzal kus křídy a načmáral na tabuli svůj vzorec.
„Přečtěte.“
Prokop odříkal vzorec nahlas. Tu vstal profesor Wald a řekl najednou jakýmsi
docela jiným hlasem: „Jak? Jak je to?“
Prokop opakoval formuli.
„Tetrargon?“ ptal se profesor rychle. „Pb kolik?“
„Dvě.“
„Jak se to dělá?“ tázal se hlas podivně blízce. „Postup! Jak se to dělá? Jak?…
Jak se dělá Krakatit?“
Prokop otevřel oči. Nad ním se skláněl Tomeš s tužkou a zápisníkem v ruce a
bez dechu se díval na jeho rty.
„Co?“ mumlal Prokop neklidně. „Co chceš? Jak… jak se to dělá?“
„Něco se ti zdálo,“ řekl Tomeš a schoval zápisník za zády. „Spi, člověče,
spi.“
IV.
Teď jsem něco vyžvanil, uvědomoval si Prokop jasnějším cípem mozku; ale jinak
mu to bylo svrchovaně lhostejno; chtělo se mu jen spát, nesmírně spát. Viděl
jakýsi turecký koberec, jehož vzor se bez konce přesunoval, prostupoval a
měnil. Nebylo to nic, a přece ho to jaksi rozčilovalo; i ve spaní zatoužil
vidět znovu Plinia. Snažil se vybavit si jeho podobu; místo toho měl před
sebou ohavnou zešklebenou tvář, jež skřípala žlutými vyžranými zuby, až se
drtily, a pak je po kouskách vyplivovala. Chtěl tomu uniknout; napadlo ho
slovo „rybář“, a hle, zjevil se mu rybář nad šedivou vodou i s rybami v
čeřenu; řekl si „lešení“, a viděl skutečné lešení do poslední skoby a vazby.
Dlouho se bavil tím, že vymýšlel slova a pozoroval obrázky jimi promítnuté;
ale pak, pak už si živou mocí nemohl na žádné slovo vzpomenout. Namáhal se
usilovně, aby našel aspoň jedno jediné slovo nebo věc, ale marně; tu ho zalila
hrůza bezmoci studeným potem. Musím postupovat metodicky, umínil si; začnu zas
od začátku, nebo jsem ztracen. Šťastně si vzpomněl na slovo „rybář“, ale
zjevil se mu hliněný prázdný galon od petroleje; bylo to děsné. Řekl si
„židle“, a ukázal se mu s podivnou podrobností dehtovaný tovární plot s
trochou smutné zaprášené trávy a rezavými obručemi. To je šílenství, řekl si s
mrazivou jasností; to je, pánové, typická pomatenost, hyperofabula ugongi
dugongi Darwin. Tu se mu tento odborný název zazdál neznámo proč ukrutně
směšný, a dal se do hlasitého, zrovna zalykavého smíchu, jímž se probudil.
Byl úplně zpocen a odkopán. Díval se horečnýma očima na Tomše, který chvatně
přecházel po pokoji a házel nějaké věci do kufříku; ale nepoznával ho.
„Poslyšte, poslyšte,“ začal, „to je k smíchu, poslyšte, tak počkejte, to
musíte, poslyšte –“ Chtěl říci jako vtip ten podivuhodný odborný název, a sám
se smál předem; ale živou mocí si nemohl vzpomenout, jak to vlastně bylo, i
rozmrzel se a umkl.
Tomeš si oblékl ulstr a narazil čepici; a když už bral kufřík, zaváhal a sedl
si na pelest k Prokopovi. „Poslyš, starouši,“ řekl starostlivě, „já teď musím
odejet. K tátovi, do Týnice. Nedá-li mně peníze, tak – se už nevrátím, víš?
Ale nic si z toho nedělej. Ráno sem přijde domovnice a přivede ti doktora,
ano?“
„Kolik je hodin?“ ptal se Prokop netečně.
„Čtyři… Čtyři a pět minut. Snad… ti tu nic neschází?“
Prokop zavřel oči, odhodlán nezajímat se už o nic na světě. Tomeš ho pečlivě
přikryl, a bylo ticho.
Náhle otevřel oči dokořán. Viděl nad sebou neznámý strop a po jeho kraji běží
neznámý ornament. Sáhl rukou po svém nočním stolku, a hmátl do prázdna.
Obrátil se polekán, a místo svého širokého laboratorního pultu vidí nějaký
cizí stolek s lampičkou. Tam, kde bývalo okno, je skříň; kde stávalo umyvadlo,
jsou jakési dveře. Zmátl se tím vším nesmírně; nedovedl pochopit, co se s ním
děje, kde se octl, a přemáhaje závrať usedl na posteli. Pomalu si uvědomil, že
není doma, ale nemohl si vzpomenout, jak se sem dostal. „Kdo je to,“ zeptal se
hlasitě nazdařbůh, stěží hýbaje jazykem. „Pít,“ ozval se po chvíli, „pít!“
Bylo trýznivé ticho. Vstal z postele a trochu vrávoravě šel hledat vodu. Na
umyvadle našel karafu a pil z ní dychtivě; a když se vracel do postele,
podlomily se mu nohy a usedl na židli, nemoha dále. Seděl snad hodně dlouho;
pak ho roztřásla zima, neboť se celý polil vodou z karafy, a přišlo mu líto
sebe sama, že je kdesi a neví sám kde, že ani do postele nedojde a že je tak
bezradně a bezmocně sám; tu propukl v dětský vzlykavý pláč.
Když se trochu vyplakal, bylo mu v hlavě jasněji. Dokonce mohl dojít až k
posteli a ulehl jektaje zuby; a sotva se zahřál, usnul mrákotným spánkem beze
snu.
Když se probudil, byla roleta vytažena do šedivého dne a v pokoji trochu
pouklizeno; nedovedl pochopit, kdo to udělal, ale jinak se pamatoval na vše,
na včerejší explozi, na Tomše i na jeho odjezd. Zato ho třeštivě bolela hlava,
bylo mu těžko na prsou a drásavě ho mučil kašel. Je to špatné, říkal si, je to
docela špatné; měl bych jít domů a lehnout si. Vstal tedy a začal se pomalu
strojit chvílemi odpočívaje. Bylo mu, jako by mu něco drtilo hrozným tlakem
prsa. Usedl pak netečný ke všemu a těžce dýchal.
Tu krátce, jemně zazněl zvonek. Vzchopil se s námahou a šel otevřít. Na prahu
v chodbě stála mladá dívka s tváří zastřenou závojem.
„Bydlí tady… pan Tomeš?“ ptala se spěšně a stísněně.
„Prosím,“ řekl Prokop a ustoupil jí z cesty; a když, trochu váhajíc, těsně
podle něho vcházela dovnitř, zavála na něj slabounká a spanilá vůně, že
rozkoší vzdychl.
Posadil ji vedle okna a usedl proti ní, drže se zpříma, jak nejlépe dovedl.
Cítil, že samým úsilím vypadá přísně a strnule, což uvádělo do nesmírných
rozpaků jeho i dívku. Hryzala si pod závojem rty a klopila oči; ach, líbezná
hladkost tváře, ach, ruce malé a hrozně rozčilené! Náhle zvedla oči, a Prokop
zatajil dech omámen úžasem; tak krásná se mu zdála.
„Pan Tomeš není doma?“ ptala se dívka.
„Tomeš odejel,“ řekl Prokop váhavě. „Dnes v noci, slečno.“
„Kam?“
„Do Týnice, k svému otci.“
„A vrátí se?“
Prokop pokrčil rameny.
Dívka sklopila hlavu a její ruce s něčím zápasily. „A řekl vám, proč – proč –“
„Řekl.“
„A myslíte, že – že to udělá?“
„Co, slečno?“
„Že se zastřelí.“
Prokop si bleskem vzpomněl, že viděl Tomše ukládat revolver do kufříku. ,Možná
že zítra udělám bum,‘ slyšel jej znovu drtit mezi zuby. Nechtěl nic říci, ale
vypadal asi velmi povážlivě.
„Ó bože, ó bože,“ vypravila ze sebe dívka, „ale to je strašné! Řekněte,
řekněte –“
„Co, slečno?“
„Kdyby – kdyby někdo mohl za ním jet! Kdyby mu někdo řekl – kdyby mu dal –
Vždyť by to nemusel udělat, chápete? Kdyby někdo za ním ještě dnes jel –“
Prokop se díval na její zoufalé ruce, jež se zatínaly a spínaly.
„Já tam tedy pojedu, slečno,“ řekl tiše. „Náhodou… mám snad v tu stranu
nějakou cestu. Kdybyste chtěla – já –“
Dívka zvedla hlavu. „Skutečně,“ vyhrkla radostně, „vy byste mohl –?“
„Já jsem jeho… starý kamarád, víte?“ vysvětloval Prokop. „Chcete-li mu něco
vzkázat… nebo poslat… já ochotně…“
„Bože, vy jste hodný,“ vydechla dívka.
Prokop se slabě začervenal. „To je maličkost, slečno,“ bránil se. „Náhodou…
mám zrovna volný čas… stejně chci někam jet, a vůbec –“ Mávl v rozpacích
rukou. „To nestojí za řeč. Udělám všecko, co chcete.“
Dívka se zarděla a honem se dívala jinam. „Ani nevím, jak bych… vám měla
děkovat,“ řekla zmateně. „Mně je tak líto, že… že vy… Ale je to tak důležité –
A pak, vy jste jeho přítel – Nemyslete si, že já sama –“ Tu se přemohla a
upřela na Prokopa čiré oči. „Já mu něco musím poslat. Od někoho jiného. Já vám
nemohu říci –“
„Není třeba,“ řekl Prokop rychle. „Já mu to dám, a je to. Já jsem tak rád, že
mohu vám… že mohu jemu… Prší snad?“ ptal se náhle dívaje se na její zrosenou
kožišinku.
„Prší.“
„To je dobře,“ mínil Prokop; myslel totiž na to, jak příjemně by chladilo,
kdyby na tu kožišinku směl položit čelo.
„Já to tu nemám,“ řekla vstávajíc. „Bude to jen malý balíček. Kdybyste mohl
počkat… Já vám to přinesu za dvě hodiny.“
Prokop se velmi strnule uklonil; bál se totiž, že ztratí rovnováhu. Ve dveřích
se obrátila a pohlédla na něj upřenýma očima. „Na shledanou.“ A byla ta tam.
Prokop usedl a zavřel oči. Krupičky deště na kožišince, hustý a orosený závoj;
zastřený hlas, vůně, neklidné ruce v těsných, maličkých rukavičkách; chladná
vůně, pohled jasný a matoucí pod sličným, pevným obočím. Ruce na klíně, měkké
řasení sukně na silných kolenou, ach, maličké ruce v těsných rukavicích! Vůně,
temný a chvějící se hlas, líčko hladké a pobledlé. Prokop zatínal zuby do
chvějících se rtů. Smutná, zmatená a statečná. Modrošedé oči, oči čisté a
světelné. Ó bože, ó bože, jak se tiskl závoj k jejím rtům!
Prokop zasténal a otevřel oči. Je to Tomšova holka, řekl si se slepým vztekem.
Věděla kudy jít, není tu poprvé. Snad tady… zrovna tady v tom pokoji – –
Prokop si v nesnesitelné trýzni vrýval nehty do dlaní. A já hlupák se nabízím,
že pojedu za ním! Já hlupák, já mu ponesu psaníčko! Co – co – co mi je vůbec
po ní?
Tu ho napadla spásná myšlenka. Uteku domů, do svého laboratorního baráku tam
nahoře. A ona, ať si sem přijde! ať si pak dělá, co chce! Ať – ať – ať si jede
za ním sama, když… když jí na tom záleží –
Rozhlédl se po pokoji; viděl zválenou postel, zastyděl se a ustlal ji, jak byl
zvyklý doma. Pak se mu nezdála dost slušně ustlaná, přestlal ji, rovnal a
hladil, a pak už rovnal všechno všudy, uklízel, pokoušel se pěkně zřasit i
záclony, načež usedl s hlavou zmotanou a hrudí drcenou bolestným tlakem a
čekal.
V.
Zdálo se mu, že jde ohromnou zelinářskou zahradou; kolem dokola nic než samé
zelné hlávky, ale nejsou to hlávky, nýbrž zešklebené a olezlé, krhavé a
blekotající, nestvůrné, vodnaté, trudovité a vyboulené hlavy lidské; vyrůstají
z hubených košťálů a lezou po nich odporné zelené housenky. A hle, přes pole k
němu běží dívka se závojem na tváři; zvedá trochu sukni a přeskakuje lidské
hlávky. Tu vyrůstají zpod každé z nich nahé, úžasně tenké a chlupaté ruce a
sahají jí po nohou a po sukních. Dívka křičí v šílené hrůze a zvedá sukni
výše, až nad silná kolena, obnažuje bílé nohy a snaží se přeskočit ty
chňapající ruce. Prokop zavírá oči; nesnese pohled na její bílé silné nohy, a
šílí úzkostí, že ji ty zelné hlávky zhanobí. Tu vrhá se na zem a uřezává
kapesním nožem první hlávku; ta zvířecky ječí a cvaká mu vyžranými zuby po
rukou. Nyní druhá, třetí hlávka; Kriste Ježíši, kdy skosí to ohromné pole, než
se dostane k dívce zápasící tam na druhé straně nekonečné zahrady? Zběsile
vyskakuje a šlape po těch příšerných hlavách, rozdupává je, kope do nich;
zaplete se nohama do jejich tenkých, přísavných pracek, padá, je uchopen,
rván, dušen, a vše mizí.
Vše mizí v závratném víření. A náhle se ozve zblízka zastřený hlas: „Nesu vám
ten balíček.“ Tu vyskočil a otevřel oči, a před ním stojí děvečka z Hybšmonky,
šilhavá a těhotná, se zmáčeným břichem, a podává mu cosi zabaleného v mokrém
hadru. To není ona, trne bolestně Prokop, a rázem vidí vytáhlou smutnou
prodavačku, která mu dřevěnými tyčinkami roztahuje rukavice. To není ona,
brání se Prokop, a vidí naduřelé dítě na křivičných nožkách, jež – jež – jež
se mu nestoudně nabízí! „Jdi pryč,“ křičí Prokop, a tu se mu zjeví pohozená
konev uprostřed záhonu povadlé a slimáky prolezlé kapusty a nemizí přes
všechno jeho úsilí.
Vtom tiše zazněl zvonek jako tiknutí ptáčka. Prokop se vrhl ke dveřím a
otevřel; na prahu stála dívka se závojem, tiskla k ňadrům balíček a
oddychovala. „To jste vy,“ řekl Prokop tiše a (neznámo proč) nesmírně dojat.
Dívka vešla, dotkla se ho ramenem; její vůně dechla na Prokopa trýznivým
opojením.
Zůstala stát uprostřed pokoje. „Prosím vás, nehněvejte se,“ mluvila tiše a
jakoby spěchajíc, „že jsem vám dala takové poslání. Vždyť ani nevíte, proč –
proč já – Kdyby vám to dělalo nějaké potíže –“
„Pojedu,“ vypravil ze sebe Prokop chraptivě.
Dívka upřela na něj zblízka své vážné, čisté oči. „Nemyslete si o mně nic
zlého. Já mám jenom strach, aby pan… aby váš přítel neudělal něco, co by
někoho… někoho jiného do smrti trápilo. Já mám k vám tolik důvěry… Vy ho
zachráníte, že?“
„Nesmírně rád,“ vydechl Prokop nějakým nesvým a rozechvěným hlasem; tak ho
opojovalo nadšení. „Slečno, já… co budete chtít…“ Odvracel oči; bál se, že
něco vybleptne, že je snad slyšet, jak mu bouchá srdce, a styděl se za svou
těžkopádnost.
I dívku zachvátil jeho zmatek; hrozně se zarděla a nevěděla kam s očima.
„Děkuju, děkuju vám,“ pokoušela se také jaksi nejistým hlasem, a silně mačkala
v rukou zapečetěný balíček. Nastalo ticho, jež působilo Prokopovi sladkou a
mučivou závrať. Cítil s mrazením, že dívka letmo zkoumá jeho tvář; a když k ní
náhle obrátil oči, viděl, že se dívá k zemi a čeká, připravena, aby snesla
jeho pohled. Prokop cítil, že by měl něco říci, aby zachránil situaci; místo
toho jen hýbal rty a chvěl se na celém těle.
Konečně pohnula dívka rukou a zašeptala: „Ten balíček –“ Tu zapomněl Prokop,
proč schovává pravou ruku za zády, a sáhl po tlusté obálce. Dívka zbledla a
couvla. „Vy jste poraněn,“ vyhrkla. „Ukažte!“ Prokop honem schovával ruku. „To
nic není,“ ujišťoval rychle, „to… to se mi jen trochu zanítila… zanítila
taková ranka, víte?“
Dívka, docela bledá, zasykla, jako by sama cítila tu bolest. „Proč nejdete k
lékaři?“ řekla prudce. „Vy nemůžete nikam jet! Já… já pošlu někoho jiného!“
„Vždyť už se to hojí,“ bránil se Prokop, jako by mu brali něco drahého.
„Jistě, to už je… skoro v pořádku, jen škrábnutí, a vůbec, to je nesmysl; proč
bych nejel? A pak, slečno, v takové věci… nemůžete poslat cizího člověka,
víte? Vždyť to už ani nebolí, hleďte,“ a zatřepal pravou rukou.
Dívka stáhla obočí přísnou soustrastí. „Vy nesmíte jet! Proč jste mi to
neřekl? Já – já – já to nedovolím! Já nechci –“
Prokop byl docela nešťasten. „Hleďte, slečno,“ spustil horlivě, „to jistě nic
není; já jsem na to zvyklý. Podívejte se, tady,“ a ukázal jí levou ruku, kde
mu scházel skoro celý malík a kloub ukazováčku naduřel uzlovitou jizvou. „To
už je takové řemeslo, víte?“ Ani nepozoroval, že dívka couvá s blednoucími rty
a dívá se na pořádný šrám jeho čela od oka k vlasům. „Udělá to prásk, a je to.
Jako voják. Zvednu se a běžím útokem dál, rozumíte? Nic se mně nemůže stát.
Nu, dejte sem!“ Vzal jí z ruky balíček, vyhodil do výše a chytil. „Žádná
starost, pane. Pojedu jako pán. Víte, já, já už jsem dávno nikde nebyl. Znáte
Ameriku?“
Dívka mlčela a hleděla na něho se zachmuřeným obočím.
„Ať si říkají, že mají nové teorie,“ drmolil Prokop horečně; „počkejte, já jim
to dokážu, až vyjdou mé výpočty. Škoda že tomu nerozumíte; já bych vám to
vyložil, vám věřím, vám věřím, ale jemu ne. Nevěřte mu,“ mluvil naléhavě,
„mějte se na pozoru. Vy jste tak krásná,“ vydechl nadšeně. „Tam nahoře já
nikdy s nikým nemluvím. Je to jen taková bouda z prken, víte? Haha, vy jste se
tak bála těch hlávek! Ale já vás nedám, o to nic; nebojte se ničeho. Já vás
nedám.“
Pohlížela na něho s očima rozšířenýma hrůzou. „Vy přece nemůžete odejet!“
Prokop zesmutněl a zmalátněl. „Ne, na to nesmíte dát, co mluvím. Povídal jsem
nesmysly, že? Já jsem jenom chtěl, abyste nemyslela na tu ruku. Abyste se
nebála. To už přešlo.“ – Přemohl své vzrušení, byl tuhý a zakaboněný samým
soustředěním. „Pojedu do Týnice a najdu Tomše. Dám mu ten balíček a řeknu, že
to posílá slečna, kterou zná. Je to tak správně?“
„Ano,“ řekla dívka váhavě, „ale vy přece nemůžete –“
Prokop se pokusil o prosebný úsměv; jeho těžká, rozjizvená tvář náhle docela
zkrásněla. „Nechte mne,“ řekl tiše, „vždyť je to – je to – pro vás.“
Dívka zamžikala očima; bylo jí skoro do pláče prudkým pohnutím. Mlčky kývla a
podávala mu ruku. Zvedl svou beztvarou levici; pohlédla na ni zvědavě a silně
ji stiskla. „Já vám tolik děkuju,“ řekla rychle, „sbohem!“
Ve dveřích se zastavila a chtěla něco říci; mačkala v ruce kliku a čekala –
„Mám mu… vyřídit… pozdrav?“ optal se Prokop s křivým úsměvem.
„Ne,“ vydechla a rychle na něj pohlédla. „Na shledanou.“
Dveře za ní zapadly. Prokop se na ně díval, bylo mu najednou na smrt těžko a
chabě, hlava se mu točila, a stálo ho nesmírné usilí, aby učinil jediný krok.
VI.
Na nádraží bylo mu čekati půldruhé hodiny. Sedl si na chodbě a chvěl se zimou.
V poraněné ruce mu pulsovala ukrutná bolest; zavíral oči, a tu se mu zdálo, že
ta bolavá ruka roste, že je veliká jako hlava, jako tykev, jako hrnec na
vyváření prádla, a že v celém jejím rozsahu palčivě cuká živé maso. Přitom mu
bylo mdlo k dávení a na čele mu ustavičně vyrážel studený pot úzkosti. Nesměl
se podívat na špinavé, poplivané, zablácené dlážky chodby, aby se mu nezvedal
žaludek. Vyhrnul si límec a polo snil, pomalu přemáhán nekonečnou
lhostejností. Zdálo se mu, že zas je vojákem a leží poraněn v širém poli; kde
– kde to pořád bojují? Tu zazněl mu do uší prudký zvon a někdo volal: „Týnice,
Duchcov, Moldava, nastupovat!“
Nyní už tedy sedí ve vagóně u okna a je mu nezřízeně veselo, jako by někoho
přelstil nebo někomu utekl; teď, holenku, už jedu do Týnice a nic mne nemůže
zadržet. Skoro se chechtal radostí, uvelebil se ve svém koutě a s náramnou
čilostí pozoroval své spolucestující. Naproti němu sedí nějaký krejčík s
tenkým krkem, hubená černá paní, pak člověk s divně bezvýraznou tváří; vedle
Prokopa strašně tlustý pán, kterému se nemůže nějak břicho vejít mezi nohy, a
snad ještě někdo, to už je jedno. Prokop se nesmí dívat z okna, protože mu to
dělá závrať. Ratata ratata ratata vybuchuje vlak, vše drnčí, bouchá, otřásá se
samou horlivostí spěchu. Krejčíkovi se klátí hlava napravo nalevo, napravo
nalevo; černá paní jaksi podivně a ztuhle hopkuje na místě, bezvýrazná tvář se
třese a kmitá jako špatný snímek ve filmu. A tlustý soused, to je kupa rosolu,
jež se houpe, otřásá, poskakuje nesmírně směšným způsobem. Týnice, Týnice,
Týnice, skanduje Prokop s údery kol; rychleji! rychleji! Vlak se ohřál samým
chvatem, je tu horko, Prokop se potí žárem; krejčík má nyní dvě hlavy na dvou
tenkých krcích, obě hlavy se třesou a narážejí na sebe, až to drnčí. Černá
paní výsměšně a urážlivě hopkuje na svém sedadle; tváří se naschvál jako
dřevěná loutka. Bezvýrazná tvář zmizela; sedí tam trup s rukama mrtvě
složenýma na klíně, ruce neživě poskakují, ale trup je bezhlavý.
Prokop sbírá všechny své síly, aby se na to pořádně podíval; štípe se do nohy,
ale nic platno, trup je dál bezhlavý a mrtvě se poddává otřesům vlaku.
Prokopovi je z toho děsně úzko; šťouchá loktem tlustého souseda, ale ten se
jen rosolovitě chvěje, a Prokopovi se zdá, že se mu to tlusté tělo bezhlase
chechtá. Nemůže se už na to dívat; obrací se k oknu, ale tam zničehonic vidí
lidskou tvář. Neví zprvu, co je na ní tak zarážejícího; pozoruje ji
vytřeštěnýma očima a poznává, že to je jiný Prokop, který na něho upírá oči s
děsivou pozorností. Co chce? zhrozil se Prokop. Proboha, nezapomněl jsem ten
balíček v Tomšově bytě? Hmatá honem po kapsách a najde obálku v náprsní kapse.
Tu se tvář v okně usmála a Prokopovi se ulevilo. Odvážil se dokonce pohlédnout
na bezhlavý trup; a vida, on si ten člověk jen přetáhl pověšený svrchník přes
hlavu a spí pod ním. Prokop by to udělal také, ale bojí se, aby mu někdo
nevytáhl z kapsy tu zapečetěnou obálku. A přece jde na něho spaní, je
nesnesitelně unaven; nikdy by si nedovedl představit, že je možno být tak
unaven. Usíná, vyrve se z toho vytřeštěně a opět usíná. Černá paní má jednu
hopkující hlavu na ramenou a druhou drží na klíně oběma rukama; a co se
krejčíka týče, sedí místo něho jen prázdné, beztělé šaty, z nichž čouhá
porcelánová palička. Prokop usíná, ale pojednou se z toho vytrhne v horlivé
jistotě, že je v Týnici; snad to někdo venku volal, neboť vlak stojí.
Vyběhl tedy ven a viděl, že už je večer; dva tři lidé vystupují na malinkém
blikajícím nádraží, za nímž je neznámá a mlhavá tma. Řekli Prokopovi, že do
Týnice musí jet poštou, je-li na ní ještě místo. Poštovní vůz, to byl jen
kozlík a za ním truhlík na zásilky; a na kozlíku už seděl pošťák a nějaký
pasažér.
„Prosím vás, vemte mne do Týnice,“ řekl Prokop.
Pošťák potřásl hlavou v nekonečném smutku. „Nejde,“ odpověděl po chvíli.
„Proč… jak to?“
„Není už místo,“ řekl pošťák zrale.
Prokopovi vstoupily do očí slzy samou lítostí. „Jak je tam daleko… pěšky?“
Pošťák účastně přemýšlel. „No, hodinu,“ řekl.
„Ale já… nemohu jít pěšky! Já musím k doktoru Tomšovi!“ protestoval Prokop
zdrcen.
Pošťák uvažoval. „Vy jste… jako… pacient?“
„Mně je zle,“ zamumlal Prokop; skutečně se chvěl slabostí a zimou.
Pošťák přemýšlel a potřásal hlavou. „Když to nejde,“ ozval se konečně.
„Já se vejdu, já… kdyby byl jen kousek místa, já…“
Na kozlíku ticho; jen pošťák se drbal ve vousech, až to chrastělo; pak neřekl
slova a slezl, dělal něco na postraňku a mlčky odešel do nádraží. Pasažér na
kozlíku se ani nepohnul.
Prokop byl tak vyčerpán, že si musel sednout na patník. Nedojdu, cítil
zoufale; zůstanu tady, až… až…
Pošťák se vracel z nádraží a nesl prázdnou bedničku. Nějak ji vpravil na
plošinu kozlíku a rozvážně ji pozoroval. „Tak si tam sedněte,“ řekl posléze.
„Kam?“ ptal se Prokop.
„No… na kozlík.“
Prokop se dostal na kozlík tak nadpřirozeně, jako by ho vynesly nebeské síly.
Pošťák zas dělal cosi na řemení, a teď sedí na bedničce s nohama visícíma dolů
a bere opratě. „Hý,“ povídá.
Kůň nic. Jenom se zachvěl.
Pošťák nasadil jakési tenké, hrdelní „rrr“. Kůň pohodil ocasem a pustil
hlasitý pšouk.
„Rrrrr.“
Pošta se rozjela. Prokop se křečovitě chytil nízkého zábradlíčka; cítil, že je
nad jeho síly udržet se na kozlíku.
„Rrrrr.“ Zdálo se, že ten vysoký hrčivý zpěv nějak galvanizuje starého koně.
Běžel kulhavě, pohazoval ocasem a při každém kroku pouštěl slyšitelné větry.
„Rrrrrrrr.“ Šlo to alejí holých stromů; byla černočerná tma, jen kmitavý
proužek světla z lucerny se smýkal po blátě. Prokop ztuhlými prsty svíral
zábradlíčko; cítil, že už vůbec nevládne svému tělu, že nesmí spadnout, že
bezmezně slábne. Nějaké osvětlené okno, alej, černá pole. „Rrrr.“ Kůň vytrvale
pšukal a klusal pleta nohama toporně a nepřirozeně, jako by byl už dávno
mrtev.
Prokop se úkosem podíval na svého spolucestujícího. Byl to děda s krkem
ovázaným šálou; pořád něco žvýkal, překusoval, žmoulal a zase vyplivoval. A tu
si Prokop vzpomněl, že tu podobu už viděl. Byla to ta ohavná tvář ze sna, jež
skřípala vyžranými zuby, až se drtily, a pak je po kouskách vyplivovala. Bylo
to divné a strašné.
„Rrrrr.“ Silnice se obrací, motá se do kopce a zase dolů. Nějaký statek, je
slyšet psa, člověk jde po silnici a povídá „dobrý večer“. Domků přibývá, jde
to do kopce. Pošta zatáčí, vysoké „rrrr“ náhle ustane a kůň se zastaví.
„Tak tady bydlí doktor Tomeš,“ povídá pošťák.
Prokop chtěl něco říci, ale nemohl; chtěl se pustit zábradlí, ale nešlo to,
protože mu prsty křečovitě ztuhly.
„No, už jsme tady,“ povídá pošťák znovu. Ponenáhlu křeče povolí a Prokop slézá
z kozlíku, chvěje se na celém těle. Jakoby popaměti otvírá vrátka a zvoní u
dveří. Uvnitř zuřivý štěkot, a mladý hlas volá: „Honzíku, ticho!“ Dveře se
otevrou, a stěží hýbaje jazykem ptá se Prokop: „Je pan doktor doma?“
Chvilku ticho; pak řekl mladý hlas: „Pojďte dál.“
Prokop stojí v teplé světnici; na stole je lampa a večeře, voní to bukovým
dřívím. Starý pán s brejličkami na čele vstává od svého talíře, jde k
Prokopovi a povídá: „Tak copak vám schází?“
Prokop se mračně upomínal, co tu vlastně chce. „Já… totiž…,“ začal, „je váš
syn doma?“
Starý pán se pozorně díval na Prokopa. „Není. Co vám je?“
„Jirka… Jiří,“ m ručel Prokop, „já jsem… jeho přítel a nesu mu… mám mu dát…“
Lovil v kapse zapečetěnou obálku. „Je to… důležitá věc a… a…“
„Jirka je v Praze,“ přerušil ho starý pán. „Člověče, sedněte si aspoň!“
Prokop se nesmírně podivil. „Vždyť říkal… říkal, že jede sem. Já mu musím
dát…“ Podlaha se pod ním zakymácela a počala se naklánět.
„Aničko, židli,“ křikl starý pán podivným hlasem.
Tu ještě zaslechl Prokop tlumený výkřik a poroučel se na zem. Zalila ho
nesmírná temnota, a pak již nebylo nic.
VII.
Nebylo nic; jen jako kdyby se časem protrhly mlhy, zjevil se vzorek malované
stěny, řezaná římsa skříně, cíp záclony či frýzek stropu; nebo se naklonila
nějaká tvář jakoby nad otvorem studně, ale nebylo vidět jejích rysů. Něco se
dělo, někdo časem svlažil horké rty nebo pozvedal bezvládné tělo, ale vše
mizelo v plynoucích útržcích snění. Byly to krajiny, kobercové vzory,
diferenciální počty, ohnivé koule, chemické formule; jen časem něco vyplulo
navrch a stalo se na okamžik jasnějším snem, aby se to vzápětí zas rozplynulo
v širokotokém bezvědomí.
Konečně přišla chvíle, kdy procitl; viděl nad sebou teplý a bezpečný strop se
štukovým frýzkem; našel očima své vlastní hubené, mrtvě bílé ruce na květované
přikrývce; za nimi objevil pelest postele, skříň a bílé dveře: vše nějak milé,
tiché a už známé. Neměl ponětí, kde je; chtěl o tom uvažovat, ale měl nemožně
slabou hlavu, vše se mu opět počalo mást, i zavřel oči a odpočíval v odevzdané
chabosti.
Dveře tichounce zavrzly. Prokop otevřel oči a posadil se na posteli, jako by
ho něco zvedlo. A ono u dveří stojí děvče, vytáhlé nějak a světlé, má
jasňoučké oči náramně udivené, ústa pootevřená překvapením a tiskne k prsoum
bílé pláténko. Nehýbe se rozpačitá, mrká dlouhými řasami a její růžový čumáček
se počíná nejistě, plaše usmívat.
Prokop se zachmuřil; usilovně hleděl něco říci, ale měl v hlavě docela
prázdno; hýbal nehlasně rty a pozoroval dívku jaksi přísnýma a vzpomínavýma
očima.
„Gúnúmai se, anassa,“ splynulo mu náhle a bezděčně se rtů, „theos ny tis é
brotos essi? Ei men tis theos essi, toi úranon euryn echúsin, Artemidi se egó
ge, Dios kúré megaloio, eidos te megethos te fyén t’anchista eďskó.“ A dále,
verš za veršem, řinulo se božské pozdravení, jímž Odysseus oslovil Nausikau.
„Proboha prosím tě, paní! Jsi božstvo či smrtelný člověk? Jestližes některá z
bohyň, co sídlí na nebi širém, s Artemidou bych já, jež velkého Dia je dcera,
krásou a vzrůstem těla i velkostí nejspíš tě srovnal. Jsi-li však některá z
lidí, co mají na zemi sídlo, třikrát blaženi jsou tvůj otec i velebná matka,
třikrát blaženi bratři, neb jistě jim nadmíru srdce pokaždé rozkoší blahou se
pro tebe rozhřívá v hrudi, kdykoli zří, jak takový květ jde do kola k tanci.“
Dívka bez hnutí, jako zkamenělá, naslouchala tomuto po. zdravu v neznámé řeči;
a na jejím hladkém čele bylo tolik zmatku, její oči tak dětsky a polekaně
mžikaly, že Prokop zdvojnásobil horlivost Odyssea na břeh vyvrženého, sám jer
nejasně chápaje smysl slov.
„Keinos ďau peri kéri makartatos,“ odříkával rychle. „Avšak nad jiné ten se
pocítí blaženým v srdci, který zvítězí dary a tebe si odvede domů, neboť dosud
nikdy jsem takého člověka nezřel ze všech mužů ni žen; já s úžasem na tebe
hledím.“
Sebas m’echei eisoroónta. Děvče se silně zardělo, jako by rozumělo pozdravu
řeckého hrdiny; neobratný a líbezný zmatek jí vázal údy, a Prokop, spínaje
ruce na pokrývce, mluvil, jako by se modlil.
„Déló dé pote,“ pokračoval spěšně, „jenom na Délu jednou, blíž oltáře jasného
Foiba, palmový mladý strůmek jsem viděl ze země růsti, – neboť i tam jsem
přišel a množství lidu šlo se mnou na cestě té, z níž trampoty zlé mi vzejíti
měly. Tam jsem právě tak stál, pln úžasu, když jsem jej viděl, dlouho, vždyť
takový kmen se nezrodil ze země dosud. Tak teď tobě se divím a žasnu a bojím
se hrozně dotknout se kolenou tvých, ač velký smutek mě tísní.“
Deidia ďainós: ano, bál se hrozně, ale i dívka se bála a tiskla k prsoum bílé
prádlo a neodvracela očí z Prokopa, jenž chvátal vypovědět svou trýzeň:
„Včera, až v dvacátý den, jsem ušel třpytnému moři, do doby té jsem vlnou byl
hnán a prudkými větry od výspy Ógygie, teď sem mě zas uvrhlo božstvo, abych tu
též snad zakusil strast, vždyť sotva se, tuším, skončí, a množství běd mi
bohové přisoudí ještě.“
Prokop těžce vzdychl a pozvedl úděsně vyhublé ruce. „Alla, anass‘, eleaire!
Avšak slituj se, paní, vždyť vytrpěv útrapy mnohé, nejdřív přišel jsem k tobě
– z těch druhých nikoho neznám lidí, co v krajině té a v městě své obydlí
mají. Do města cestu mi ukaž, dej roucho, bych tělo si zakryl, jestližes
vzala, sem jdouc, snad nějaký na prádlo obal.“
Nyní se dívčí tvář poněkud vyjasnila, vlahé rty se pootevřely; snad Nausikaá
promluví, ale Prokop chtěl jí ještě požehnati za ten obláček líbezného
soucitu, kterým růžovělo její líčko. „Soi de theoi tosa doien, hosa fresi sési
menoinás: bozi pak račte ti dát, čeho ve své mysli si žádáš, muže i dům, a
přidejtež vám i svorného ducha, vzácný to dar, – vždyť lepšího nic ni krasšího
není, než když smýšlením svorni svou domácnost společně vedou žena i muž, jak
odpůrcům v žal, tak na radost velkou všechněm příznivcům svým, a nejvíc to
pocítí sami.“ [* Překlad O. Vaňorného (1921)]
Poslední slova Prokop už skoro jen dýchal; sám stěží rozuměl tomu, co
odříkává, vytékalo to plynně a bez vůle z nějakého neznámého kouta paměti;
bylo tomu skoro dvacet let, co se jakžtakž probíral sladkou melodií šestého
zpěvu. Působilo mu až fyzickou úlevu nechávat to volně odtékat; dělalo se mu v
hlavě lehčeji a jasněji, bylo mu skoro blaženě v té plihé a libé slabosti, a
tu se mu zachvěl na rtech rozpačitý úsměv.
Dívka se usmála, pohnula sebou a řekla: „Nu tak?“ Udělala krůček blíž a dala
se do smíchu. „Co jste to povídal?“
„Já nevím,“ děl Prokop nejistě.
Tu se rozlétly nedovřené dveře a do pokoje vrazilo něco malého a chundelatého,
kviklo radostí a skočilo Prokopovi na postel.
„Honzíku,“ křikla dívka polekaně, „jdeš dolů!“ Ale psisko už olízlo Prokopovu
tvář a v náruživé radosti se zachumlávalo do přikrývek. Prokop si sáhl na
tvář, aby se otřel, a s úžasem pocítil pod rukou plnovous. „Co-copak,“ koktal
a umlkl údivem. Psisko bláznilo; kousalo s překypující něhou Prokopovy ruce,
pištělo, funělo, a tumáš! mokrou mordou se mu dostalo až na prsa.
„Honzíku,“ křičela dívka, „ty jsi blázen! Necháš pána!“ Přiběhla k posteli a
vzala psíka do náruče. „Bože, Honzíku, ty jsi hlupák!“
„Nechte ho,“ žádal Prokop.
„Vždyť máte bolavou ruku,“ namítalo děvče s velikou vážností, tisknouc k
prsoum zápasícího psa.
Prokop se podíval nechápavě na svou pravici. Od palce přes dlaň táhla se
široká jizva, pokrytá novou, tenoučkou, červenou kožkou příjemně svědící.
„Kde… kde to jsem?“ podivil se.
„U nás,“ řekla s náramnou samozřejmostí, jež Prokopa ihned uspokojila. „U
vás,“ opakoval s úlevou, ač neměl ponětí, kde to je. „A jak dlouho?“
„Dvacátý den. A pořád –,“ chtěla něco říci, ale spolkla to. „Honzík spával s
vámi,“ dodala spěšně a zarděla se neznámo proč, chovajíc psa jako malé dítě.
„Víte o tom?“
„Nevím,“ vzpomínal Prokop. „Copak jsem spal?“
„Pořád,“ vyhrkla. „Už jste se mohl vyspat.“ Tu postavila psa na zem a
přiblížila se k posteli. „Je vám líp?… Chtěl byste něco?“
Prokop zakroutil hlavou; nevěděl o ničem, co by chtěl. „Kolik je hodin?“ ptal
se nejistě.
„Deset. Já nevím, co smíte jíst; až přijde tati… Tati bude tak rád… Chtěl
byste něco?“
„Zrcadlo,“ řekl Prokop váhavě.
Dívka se zasmála a vyběhla. Prokopovi hučelo v hlavě; pořád se hleděl
rozpomenout a pořád mu vše unikalo. A už je tu děvče, něco povídá a podává mu
zrcátko. Prokop chce zvednout ruku, ale bůhsámví proč to nejde; děvče mu
vkládá držadlo mezi prsty, ale zrcátko padá na pokrývku. Tu zbledlo děvče,
nějak se znepokojilo a samo mu nastavilo zrcadlo k očím. Prokop se dívá, vidí
docela zarostlé tváře a obličej skoro neznámý; hledí a nemůže pochopit, a tu
se mu roztřásly rty.
„Lehněte si, hned si zas lehněte,“ káže mu drobounký hlásek skoro plačící, a
rychlé ruce mu nastavují podušku. Prokop se sváží naznak a zavírá oči; jen
chvilinku si zdřímnu, myslí si, a udělalo se libé, hluboké ticho.
VIII.
Někdo ho zatahal za rukáv. „Nu, nu,“ povídá ten někdo, „už bychom nemuseli
spát, co?“ Prokop otevřel oči a viděl starého pána, má růžovou pleš a bílou
bradu, zlaté brejličky na čele a náramně čilý koukej. „Už nespěte, velectěný,“
povídá, „už toho je dost; nebo se probudíte na onom světě.“
Prokop si chmurně prohlížel starého pána; chtělo se mu totiž dřímat. „Co
chcete?“ ozval se vzdorovitě. „A… s kým mám tu čest?“
Starý pán se dal do smíchu. „Prosím, doktor Tomeš. Vy jste mne neráčil dosud
vzít na vědomí, co? Ale nic si z toho nedělejte. Tak co, jak se máme?“
„Prokop,“ ozval se nemocný nevlídně.
„Tak, tak,“ povídal doktor spokojeně. „A já jsem si myslel, že jste Šípková
Růženka. A teď, pane inženýre,“ řekl čile, „se na vás musíme podívat. No,
neškareďte se.“ Vyeskamotoval mu z podpaží teploměr a libě zachrochtal.
„Třicet pět osm. Človíčku, vy jste jako moucha. Musíme vás nakrmit, co?
Nehýbejte se.“
Prokop cítil na prsou hladkou pleš a studené ucho, jak mu jezdí od ramene k
rameni, od břicha k hrdlu za povzbuzujícího broukání.
„No, sláva,“ řekl konečně doktor a nasadil si brejle na oči. „Napravo vám to
drobátko rachotí, a srdce – no, to se urovná, že?“ Naklonil se k Prokopovi,
drbal ho prsty ve vlasech a přitom mu palcem zvedal a zase zatlačoval oční
víčka. „Nespat už, víme?“ mluvil a přitom mu něco zkoumal na zorničkách.
„Dostaneme knížky a budeme číst. Sníme něco, vypijeme skleničku vína a –
nehýbejte se! Já vás neukousnu.“
„Co mně je?“ ptal se Prokop nesměle.
Doktor se vztyčil. „No, nic už. Poslechněte, kde jste se tady vzal?“
„Kde tady?“
„Tady, v Týnici. Sebrali jsme vás na podlaze a… Odkud jste, člověče, přišel?“
„Já nevím. Z Prahy, ne?“ vzpomínal Prokop.
Doktor potřásl hlavou. „Vlakem z Prahy! Se zápalem mozkových blan! Měl jste
rozum? Víte, co to vůbec je?“
„Co?“
„Meningitis. Spací forma. A k tomu zápal plic. Čtyřicet celých, he? Kamaráde,
s něčím takovým se nejezdí na výlety. A víte, že – nu, ukažte honem pravou
ruku!“
„To… to bylo jen škrábnutí,“ hájil se Prokop.
„Pěkné škrábnutí. Otrava krve, rozumíte? Až budete zdráv, řeknu vám, že jste
byl… že jste byl osel. Odpusťte,“ řekl s důstojným rozhořčením, „málem bych
byl řekl něco horšího. Vzdělaný člověk, a neví, že toho má v sobě na trojí
exitus! Jak jste se vůbec mohl držet na nohou?“
„Já nevím,“ šeptal Prokop zahanbeně.
Doktor chtěl hubovat dál, ale zavrčel jen a mávl rukou. „A jak se cítíte?“
začal přísně. „Trochu pitomý, ne? Žádná paměť, co? A tady, tady nějak,“ ťukal
si na čelo, „nějaký slabý, že?“
Prokop mlčel.
„Tak tedy, pane inženýre,“ spustil doktor. „Z toho si nic nedělat. Nějaký
čásek to potrvá, co? Rozumíte mi? Nesmíte si namáhat hlavu. Nemyslet. To se
vrátí… po kouskách. Jen přechodná porucha, slabá amence, rozumíte mi? To
přejde samo od sebe, co? Rozumíte mi?“
Doktor křičel, potil se a rozčiloval se, jako by se hádal s hluchoněmým.
Prokop se na něj pozorně díval, a ozval se klidně: „Já tedy zůstanu
slabomyslný?“
„Ale ne, ne,“ rozčiloval se doktor. „Naprosto vyloučeno. Ale prostě… po
nějakou dobu… porucha paměti, roztržitost, únava a takové ty příznaky,
rozumíte mi? Poruchy v koordinaci, chápete? Odpočívat. Klid. Nic nedělat.
Velectěný, děkujte pánubohu, že jste to vůbec přečkal.“
„Přečkal,“ ozval se po chvíli a radostně zatroubil do kapesníku. „Poslechněte,
takový případ jsem ještě neměl. Vy jste sem přišel pěkně v deliriu, praštil
jste sebou na zem, a finis, poroučím se vám. Co jsem měl s vámi dělat? Do
nemocnice je daleko, a holka nad vámi tento, brečela… a vůbec, přišel jste
jako host k… Jirkovi, k synovi, no ne? Tak jsme si vás tu nechali, rozumíte
mi? Nu, nám to nevadí. Ale takového zábavného hosta jsem ještě neviděl. Dvacet
dní prospat, pěkně děkuju! Když vám kolega primář řezal ruku, ani jste se
neráčil probudit, co? Tichý pacient, namouduši. No, to už je jedno. Jen když
jste z toho venku, člověče.“ Doktor se plácl hlučně do stehna. „U čerta,
nespěte už! Pane, hej, pane, mohl byste usnout nadobro, slyšíte? U všech
všudy, hleďte se trochu přemáhat! Nechte toho, slyšíte?“
Prokop chabě kývl; cítil, že se nějaké závoje přetahují mezi ním a
skutečností, že se vše obestírá, kalí a tichne.
„Andulo,“ slyšel zdáli rozčilený hlas, „víno! dones víno!“ Nějaké rychlé
kroky, hovor jakoby pod vodou, a chladivá chuť vína mu stékala do hrdla.
Otevřel oči a viděl nad sebou skloněné děvče. „Nesmíte spát,“ povídá děvče
rozechvěně, a její předlouhé řasy mžikají, jako když srdce tluče.
„Já už nebudu,“ omlouvá se Prokop pokorně.
„To bych si vyprosil, velectěný,“ lomozil doktor u pelestě. „Přijede sem z
města primář extra na konzultaci; ať vidí, že my felčaři venku taky něco
umíme, no ne? Musíte se pěkně držet.“ S neobyčejnou obratností zvedl Prokopa a
shrnul mu za záda polštáře. „Tak, teď bude pán sedět; a spaní si nechá až po
obědě, že? Já musím do ordinace. A ty, Ando, si tady sedni a něco žvaň; jindy
ti huba jede jako trakař, co? A kdyby chtěl spát, zavolej mne; já už si to s
ním vyřídím.“ Ve dveřích se obrátil a zavrčel: „Ale… mám radost, rozumíte? Co?
Tak pozor!“
Prokopovy oči se svezly na dívku. Seděla opodál, ruce v klíně, a při bohu
nevěděla, o čem mluvit. Tak, teď zvedla hlavu a pootevřela ústa; slyšme, co z
ní vyletí; ale zatím se jenom zastyděla, spolkla to a sklopila hlavu ještě
níž; je vidět jen dlouhé řasy, jak se chvějí nad líčkem.
„Tati je tak prudký,“ ozvala se konečně. „On je tak zvyklý křičet… vadit se… s
pacienty…“ Látka jí bohužel došla; zato – jako na zavolanou – ocitla se jí v
prstech zástěra a nechala se dlouho a všelijak zajímavě skládat, za pozorného
mžikání ohnutých řas.
„Co to řinčí?“ optal se Prokop po delší době.
Obrátila hlavu k oknu; má pěkné světlé vlasy, jež jí ozařují čelo, a šťavnaté
světélko na vlhké puse. „To jsou krávy,“ povídá s úlevou. „Tam je panský dvůr,
víte? Tenhle dům taky patří k panství. Tati má koně a kočárek… Jmenuje se
Fricek.“
„Kdo?“
„Ten kůň. Vy jste nebyl nikdy v Týnici, že? Tady nic není. Jen aleje a pole…
Dokud byla živa maminka, tak tu bylo veseleji; to sem jezdil náš Jirka… Už tu
nebyl přes rok; pohádal se s tatim a… ani nepíše. Ani se o něm u nás nesmí
mluvit – Vídáte ho často?“
Prokop rozhodně zavrtěl hlavou.
Děvče vzdychlo a zamyslilo se. „On je… já nevím. Takový divný. Jen tu chodil s
rukama v kapsách a zíval… Já vím, že tu nic není; ale přec… Tati je taky rád,
že jste zůstal u nás,“ zakončila rychle a trochu nesouvisle.
Někde venku se chraptivě a směšně rozkřikl mladý kohoutek. Najednou se tam
dole strhlo jakési slepičí rozčilení, bylo slyšet divoké „ko-ko-ko-“ a vítězně
kvikající štěkot psiska. Děvče vyskočilo. „Honzík honí slepice!“ Ale hned si
zase sedla, odhodlána ponechat slípky jejich osudu. Bylo příjemné a jasné
ticho.
„Já nevím, o čem povídat,“ řekla po chvíli s nejkrásnější prostotou. „Já vám
přečtu noviny, chcete?“
Prokop se usmál. A už tu byla s novinami a pustila se odvážně do úvodníku.
Finanční rovnováha, státní rozpočet, nekrytý úvěr… Líbezný a nejistý hlásek
odříkával klidně ty nesmírně vážné věci, a Prokopovi, jenž naprosto
neposlouchal, bylo lépe, než kdyby hluboce spal.
IX.
Nyní už smí Prokop na nějakou hodinku denně vylézt z postele; dosud táhne nohy
všelijak a bohužel není s ním mnoho řeči; říkejte si mu co chcete, většinou
odpoví nějak skoupě a přitom se omlouvá plachým úsměvem.
Dejme tomu v poledne – je teprve začátek dubna – sedává v zahrádce na lavičce;
vedle něho ježatý teriér Honzík se směje na celé kolo pod svými mokrými
fořtovskými vousy, neboť je zřejmě pyšný na svou funkci společníka, a samou
radostí se oblízne a mhouří oči, když ho zjizvená Prokopova levička pohladí po
teplé huňaté hlavě. V tu hodinu obyčejně doktor vyběhne z ordinace, čepička mu
sem tam jezdí po hladké pleši, sedne na bobek a sází zeleninu; tlustými
krátkými prsty rozmílá hrudky prsti a pozorně vystýlá lůžko mladých klíčků. Co
chvíli se začne rozčilovat a bručí; zapíchl někde do záhonku svou lulku a
nemůže ji najít. Tu se Prokop zvedne a s divinací detektiva (neboť čte v
posteli detektivky) zamíří rovnou k ztracené faječce. Čehož Honzík užije k
tomu, aby se hlučně otřepal.
V tu hodinu chodívá Anči (neboť tak a nikoliv Andula si přeje být jmenována)
zalévat tatínkovy záhony. V pravé ruce nese konev, levá plave ve vzduchu;
stříbrná prška šumí do mladé hlíny, a naskytne-li se nablízku Honzík, dostane
ji na zadek nebo na pitomou veselou hlavu; tu zoufale kvikne a hledá ochranu u
Prokopa.
Celé ráno se trousí do ordinace pacienti. Chrchlají v čekárně a mlčí, každý
mysle jen na své utrpení. Někdy se ozve z ordinace strašný křik, když doktor
tahá zub nějakému kloučeti. Tu se zase Anči v panice zachrání k Prokopovi,
bledá a zrovna bez sebe, úzkostně mžiká krásnými řasami a čeká, až strašná
událost přejde. Konečně kluk ubíhá ven s táhlým vytím, a Anči nějak nešikovně
zamlouvá svou útlocitnou zbabělost.
Ovšem něco jiného je, když před doktorovým domem zastaví vůz vystlaný slámou a
dva strejci opatrně vynášejí po schodech těžce raněného člověka. Má rozdrcenou
ruku nebo zlomenou nohu nebo hlavu roztříštěnou kopytem; studený pot se mu
řine po hrozně bledém čele, a tiše, s hrdinným sebepřemáháním sténá. Na celý
dům lehne tragické ticho; v ordinaci se bez hluku odehrává něco těžkého,
tlustá veselá služka chodí po špičkách, Anči má oči plné slz a prsty se jí
třesou. Doktor vrazí do kuchyně, s křikem žádá rum, víno nebo vodu, a
dvojnásobnou hrubostí zakrývá mučivý soucit. A ještě celý den potom nemluví a
vzteká se a bouchá dveřmi.
Ale je také veliký svátek, slavný výroční trh venkovské doktořiny: očkování
dětí. Sta maminek houpá své bečící, řvoucí, spící uzlíčky, je toho plná
ordinace, chodba, kuchyně i zahrádka; Anči je jako blázen, chtěla by chovat,
houpat a převíjet všechny ty bezzubé, uřvané, ochmýřené děti v nadšeném
záchvatu kybelického mateřství. I starému doktorovi se nějak okázaleji svítí
pleš, od rána chodí bez brejlí, aby nepolekal ty haranty, a oči mu plavou
únavou a radostí.
Jindy uprostřed noci rozčileně zařinčí zvonek. Pak bručí ve dveřích nějaké
hlasy, doktor hubuje a kočí Jozef musí zapřahat. Někde ve vsi za svítícím
okénkem přichází na svět nový člověk. Až ráno se doktor vrací, unavený, ale
spokojený, a na deset kroků smrdí karbolem; ale takhle ho má Anči nejraději.
Pak jsou tu ještě jiné osobnosti: tlustá řehtavá Nanda v kuchyni, která po
celý den zpívá a řinčí a ohýbá se smíchem. Dále vážný kočí Jozef s visutými
kníry, historik; čte pořád dějepisné knížky a rád vykládá dejme tomu o
husitských válkách nebo o historických tajemnostech kraje. Dále panský
zahradník, náramný holkář, který denně zaskočí do doktorovy zahrady, očkuje mu
růže, stříhá keře a uvádí Nandu do nebezpečných záchvatů smíchu. Dále zmíněný
chlupatý a rozjařený Honzík, jenž provází Prokopa, honí blechy a slepice a
zmíry rád jezdí na kozlíku doktorova kočárku. Fric, to je starý rap trochu
šedivějící, přítel králíků, rozšafný a dobrosrdečný kůň; pohladit jeho teplé a
citlivé nozdry, to je prostě vrchol příjemnosti. Dále brunátný adjunkt ze
dvora, zamilovaný do Anči, která si z něho ve spojení s Nandou ukrutně střílí.
Ředitel ze dvora, starý lišák a zloděj, jenž chodí s doktorem hrát v šachy;
doktor se rozčiluje, zuří a prohrává. A jiné místní osobnosti, mezi nimiž
neobyčejně nudný a politicky interesovaný civilní geometr otravuje Prokopa
právem kolegiality.
Prokop mnoho čte nebo se tváří, jako by četl. Jeho zjizvená, těžká tvář mnoho
nepovídá, zejména ne o zoufalém a tajném zápasu s porouchanou pamětí. Zvláště
poslední pracovní léta mnoho utrpěla; nejjednodušší vzorce a procesy jsou ty
tam, a na okraji knížek si píše Prokop kusé formule, které se mu vynořují v
hlavě, když na ně nejméně myslí. Pak se sebere a jde hrát s Anči kulečník;
neboť je to hra, při které se mnoho nemluví. I na Anči padá jeho kožená a
neproniknutelná vážnost; hraje soustředěně, míří s přísně staženým obočím, ale
když koule zamíří naschvál jinam, otevře údivem ústa a mokrým jazejčkem jí
ukazuje správnou cestu.
Večery u lampy. Nejvíc toho napovídá doktor, nadšený přírodovědec bez
jakýchkoliv znalostí. Zejména jej okouzlují poslední záhady světa:
radioaktivita, nekonečnost prostoru, elektřina, relativita, původ hmoty a
stáří lidstva. Je zapřisáhlý materialista, a právě proto cítí tajemnou a
sladkou hrůzu neřešitelných věcí. Někdy se Prokop nezdrží a opravuje
büchnerovskou naivitu jeho názorů. Tu starý pán naslouchá přímo pobožně a
počíná si Prokopa nesmírně vážit, zejména tam, kde mu přestává rozumět,
řekněme takhle o rezonančním potenciálu nebo teorii kvant. Anči, ta prostě
sedí opírajíc se bradou o stůl; je sice na tuto pozici už trochu veliká, ale
patrně od maminčiny smrti zapomněla dospívat. Ani nemrká a dívá se velkýma
očima z táty na Prokopa a vice versa.
A noci, noci jsou pokojné a širé jako všude venku. Chvílemi zařinčí z kravína
řetězy, chvílemi se blízko nebo daleko rozštěkají psi; po nebi se mihne
padající hvězda, jarní déšť zašumí v zahradě nebo stříbrným zvukem odkapává
osamělá studna. Čirý, hlubinný chlad vane otevřeným oknem, a člověk usíná
požehnaným spánkem bez vidin.
X.
Nuže, bylo lépe; den za dnem se Prokopovi vracel život drobnými krůčky. Cítil
jen malátnost hlavy, bylo mu stále trochu jako ve snách. Nezbývalo než
poděkovat doktorovi a jeti po svém. Chtěl to ohlásit jednou po večeři, ale
zrovna všichni mlčeli jako zařezaní. A pak vzal starý doktor Prokopa pod paží
a dovedl si ho do ordinace; po nějakém okolkování vyhrkl s rozpačitou
hrubostí, že jako Prokop nemusí odjíždět, ať raději odpočívá, že nemá ještě
vyhráno, a vůbec ať si tu zůstane a dost. Prokop se matně bránil; faktum ovšem
bylo, že se ještě necítil v sedle a že se poněkud rozmazlil. Zkrátka o odjezdu
nebylo zatím řeči.
Vždy odpoledne se doktor zavíral v ordinaci. „Přijďte si někdy ke mně sednout,
co?“ řekl Prokopovi mimochodem. Tak tedy ho Prokop zastihl u všelijakých
lahviček a kelímků a prášků. „Víte, tady v místě není hapatyka,“ vysvětloval
doktor, „já musím sám dělat léky.“ A třesoucími se tlustými prsty dozoval
nějaký prášek na ručních vážkách. Měl nejistou ruku, váhy se mu houpaly a
točily; starý pán se rozčiloval, funěl a potil se na nose drobnými krůpějkami.
„Když na to pořádně nevidím,“ zamlouval stáří svých prstů. Prokop se chvíli
díval, pak neřekl nic a vzal mu vážky z ruky. Klep, klep, a prášek byl na
miligram odvážen. A druhý, třetí prášek. Citlivé vážky jen tančily v
Prokopových prstech. „Ale koukejme, koukejme,“ divil se doktor a s úžasem
sledoval Prokopovy ruce, rozbité, uzlovité, s netvornými klouby, ulámanými
nehty a krátkými pahýly místo několika prstů. „Človíčku, vy máte šikovnost v
těch rukou!“ Za chvíli už Prokop roztíral nějakou masť, odměřoval kapky a
nahříval zkumavky. Doktor zářil a nalepoval viněty. Za půl hodiny byl hotov s
celou lékárnou, a ještě tu byla hromada prášků do zásoby. A po několika dnech
Prokop už zběžně četl doktorovy recepty a bez řečí mu dělal magistra. Bon.
Kdysi kvečeru se dloubal doktor na zahradě v kyprém záhonku. Najednou strašná
rána v domě, a hned nato se s řinkotem sypalo sklo. Doktor se vrhl do domu a
na chodbě se srazil s uděšenou Anči. „Co se stalo?“ volal. „Já nevím,“
vypravilo ze sebe děvče. „To v ordinaci…“ Doktor běžel do ordinace a viděl
Prokopa, jak na všech čtyřech sbírá na podlaze střepy a papíry.
„Co jste tu dělal?“ rozkřikl se doktor.
„Nic,“ řekl Prokop a provinile vstával. „Praskla mně zkumavka.“
„Ale co u všech všudy,“ hromoval doktor a zarazil se: z Prokopovy levice
čurkem stékala krev. „Copak vám to utrhlo prst?“
„Jen škrábnutí,“ protestoval Prokop a schovával levičku za zády.
„Ukažte,“ křikl starý doktor a táhl Prokopa k oknu. Půl prstu viselo jen na
kůži. Doktor se hnal ke skříni pro nůžky, a v otevřených dveřích zahlédl Anči
na smrt bledou. „Co tu chceš?“ spustil. „Marš odtud!“ Anči se nehnula; tiskla
ruce k prsoum a vypadala co nejslibněji na omdlení.
Doktor se vrátil k Prokopovi; nejdřív dělal něco s vatičkou a pak cvakly
nůžky. „Světlo,“ křikl na Anči. Anči se vrhla k vypínači a rozsvítila. „A
nestůj tady,“ hřmotil starý pán a koupal jehlu v benzínu. „Co tu máš co dělat?
Podej sem nitě!“ Anči skočila ke skříni a podala mu ampulku s nitěmi. „A teď
jdi!“
Anči se podívala na Prokopova záda a udělala něco jiného; přistoupila blíž,
chopila oběma dlaněma tu poraněnou ruku a podržela ji. Doktor si zrovna myl
ruce; obrátil se k Anči a chtěl vybuchnout; místo toho zabručel: „Tak, teď drž
pevně! A víc u světla!“
Anči zamhouřila oči a držela. Když nebylo slyšet nic než doktorovo supění,
odvážila se zvednout oči. Dole, kde pracoval otec, to bylo krvavé a ošklivé.
Pohlédla honem na Prokopa; měl odvrácenou tvář, a jeho víčkem cukala bolest.
Anči trnula a polykala slzy a dělalo se jí nanic.
Zatím Prokopova ruka narůstala: spousta vaty, Billrothův batist a snad
kilometr fáče pořád navíjeného; konečně z toho bylo něco ohromného bílého.
Anči držela, kolena se jí třásla, zdálo se jí, že ta strašná operace nikdy
nebude u konce. Najednou se jí zatočila hlava, a pak slyšela, jak otec povídá:
„Na, vypij to honem!“ Otevřela oči a shledala, že sedí v ordinační sesli, že
tati jí podává skleničku s něčím, za ním že stojí Prokop, usmívá se a chová na
prsou zavázanou ruku vypadající jako obrovské poupě. „Tak to vypij,“ naléhal
doktor a jen cenil zuby. Spolkla to tedy a rozkuckala se; byl to vražedný
koňak.
„A teď vy,“ řekl doktor a podal skleničku Prokopovi. Prokop byl trochu bledý a
statečně čekal, že dostane vynadáno. Nakonec se napil doktor, odchrchlal a
spustil: „Tak co jste tu vlastně prováděl?“
„Pokus,“ řekl Prokop s křivým úsměvem provinilce.
„Co? Jaký pokus? S čím pokus?“
„Jen tak. Jen – jen – jde-li něco udělat z chloridu draselnatého.“
„Co udělat?“
„Třaskavina,“ šeptal Prokop v pokoře hříšníka.
Doktor se svezl očima na jeho ofáčovanou ruku. „A to se vám vyplatilo,
člověče! Ruku vám to mohlo utrhnout, co? Bolí? Ale dobře na vás, patří vám
to,“ prohlašoval krvelačně.
„Ale tati,“ ozvala se Anči, „nech ho teď!“
„A co ty tu máš co dělat,“ zavrčel doktor a pohladil ji rukou páchnoucí
karbolem a jodoformem.
Nyní doktor nosil klíč od ordinace v kapse. Prokop si objednal balík učených
svazků, chodil s rukou na pásku a studoval po celé dny. Už kvetou třešně,
lepkavé mladé listí se třpytí ve slunci, zlaté lilie rozvírají těžká poupata.
Po zahrádce chodí Anči s obtloustlou kamarádkou, obě se drží kolem pasu a
smějí se; teď sestrčily k sobě růžové čumáčky, něco si šeptají, zrudnou ve
smíchu a začnou se líbat.
Po létech zase cítí Prokop tělesné blaho. Živočišně se oddává slunci a mhouří
oči, aby naslouchal šumění svého těla. Vzdychne a sedá k práci; ale chce se mu
běhat, toulá se daleko po kraji a věnuje se náruživé radosti dýchat. Někdy
potká Anči v domě či v zahradě a pokouší se něco povídat; Anči se na něj dívá
po očku a neví co mluvit; ale ani Prokop to neví, a proto upadá do bručivého
tónu. Zkrátka je mu lépe nebo se aspoň cítí jistější, je-li sám.
Při studiu pozoroval, že mnoho zanedbal; věda byla už v mnohém dále a jinde,
leckdy se musel nově orientovat; a hlavně se bál vzpomínat na svou vlastní
práci, neboť tam, to cítil, se mu nejvíc potrhala souvislost. Pracoval jako
mezek nebo snil; snil o nových laboratorních metodách, ale zároveň ho lákal
jemný a odvážný kalkul teoretika; a vztekal se sám na sebe, když jeho hrubý
mozek nebyl s to rozštípnout teninký vlas problému. Byl si vědom, že jeho
laboratorní „destruktivní chemie“ otvírá nejpodivnější průhledy do teorie
hmoty; narážel na nečekané souvislosti, ale hned zas je rozšlapal svým příliš
těžkým uvažováním. Rozmrzen praštil vším, aby se ponořil do nějakého hloupého
románu; ale i tam ho pronásledovala laboratorní posedlost: místo slov četl
samé chemické symboly; byly to bláznivé vzorce plné prvků dosud neznámých, jež
ho znepokojovaly i ve snách.
XI.
Té noci se mu zdálo, že studuje veleučený článek v The Chemist. Zarazil se u
vzorce AnCi a nevěděl si s ním rady; hloubal, kousal se do kloubů a najednou
pochopil, že to znamená Anči. A vida, ona je vlastně tady a posmívá se mu s
pažema založenýma za hlavou; přistoupil k ní, chytil ji oběma rukama a začal
ji líbat a kousat do úst. Anči se divoce brání koleny a lokty; drží ji
brutálně a jednou rukou z ní trhá šaty v dlouhých pásech. Už cítí dlaněmi její
mladé maso; Anči sebou zběsile zmítá, vlasy padly jí přes tvář, teď, teď náhle
ochabuje a klesá; Prokop se vrhá k ní, ale nalézá pod rukama jen samé dlouhé
hadříky a fáče; trhá je, rve je, chce se z nich vyprostit, a probouzí se.
Hanbil se nesmírně za svůj sen; i ustrojil se potichu, sedl u okna a čekal na
svítání. Není hranice mezi nocí a dnem; jen nebe maličko pobledne, a vzduchem
proletí signál, jenž není ani světlo ani zvuk, ale poroučí přírodě: vzbuď se!
Tu tedy nastalo ráno ještě prostřed noci. Rozkřičeli se kohouti, zvířata v
stájích se pohnula. Nebe bledne do perleťova, rozzařuje se a lehce růžoví;
první červený pruh vyskočil na východě, „štilip štilip játiti piju piju já,“
štěkají a křičí ptáci, a první člověk jde volným krokem za svým povoláním.
Také učený člověk sedl k dílu. Dlouho kousal násadku, než se odhodlal napsat
první slova; neboť toto bude veliká věc, úhrn experimentování a přemýšlení
dvanácti let, práce opravdu vykoupená krví. Ovšem, to zde bude jen náčrt, či
spíš jistá fyzikální filozofie nebo báseň nebo vyznání víry. Bude to obraz
světa sklenutý z čísel a rovnic; avšak tyto cifry astronomického řádu měří
něco jiného než vznešenost oblohy: kalkulují vratkost a destrukci hmoty. Vše,
co jest, je tupá a vyčkávající třaskavina; ale jakékoliv budiž číslo její
netečnosti, je jenom mizivým zlomkem její brizance. Vše, co se děje, oběhy
hvězd a telurická práce, veškerá entropie, sám pilný a nenasytný život, to vše
jen na povrchu, nepatrně a neměřitelně ohlodává a váže tuto výbušnou sílu, jež
se jmenuje hmota. Vězte tedy, že pouto, jež ji váže, je jenom pavučina na
údech spícího titána; dejte mi sílu, aby jej pobodl, i setřese kůru země a
vrhne Jupitera na Saturna. A ty, lidstvo, jsi jenom vlaštovka, která si pracně
ulepila hnízdo pod krovem kosmické prachárny; cvrlikáš za slunce východu,
zatímco v sudech pod tebou mlčky duní strašlivý potenciál výbuchu…
Ty věci Prokop ovšem nepsal; byly mu jenom ztajenou melodií, jež okřídlovala
těžkopádné věty odborného výkladu. Pro něho bylo více fantazie v holém vzorci
a víc oslnivé krásy v číselném výrazu. A tak psal svou báseň ve značkách,
číslicích a děsné hantýrce učených slov.
K snídani nepřišel. Přišla tedy Anči a nesla mu mlíčko. Děkoval a přitom si
vzpomněl na svůj sen, a jaksi to nesvedl podívat se na ni. Koukal tvrdošíjně
do kouta; bůhví jak je to možno, že přesto viděl každý zlatý vlásek na jejích
holých pažích; nikdy si toho tak nevšiml.
Anči stála blizoučko. „Budete psát?“ ptala se neurčitě.
„Budu,“ bručel a myslel, co by tomu řekla, kdyby jí zničehonic položil hlavu
na prsa.
„Po celý den?“
„Po celý den.“ Asi by ucouvla náramně dotčena; ale má pevná, malá a široká
ňadra, o kterých snad ani neví. Ostatně, co s tím!
„Chtěl byste něco?“
„Ne, nic.“ Je to hloupé; chtěl by ji hryzat do paží či co; ženská nikdy neví,
jak člověka vyrušuje.
Anči pokrčila rameny trochu uraženě. „Taky dobře.“ A byla pryč.
Vstal a přecházel po pokoji; zlobil se na sebe i na ni, a hlavně se mu už
nechtělo psát. Sbíral myšlenky, ale naprosto se mu to nedařilo. Rozmrzel se a
otráven chodil od stěny ke stěně s pravidelností kyvadla. Hodinu, dvě hodiny.
Dole řinčí talíře, prostírá se k obědu. Sedl znovu k svým papírům a položil
hlavu do dlaní. Za chvíli tu byla služka a přinesla mu oběd.
Vrátil jídlo skoro netknuté a vrhl se rozmrzen na postel. Je zřejmo, že už ho
mají dost, že i on má toho všeho až po krk a že je načase odejet. Ano, hned
zítra. Dělal si nějaké plány pro příští práci, bylo mu neznámo proč stydno a
trapno a konečně z toho všeho usnul jako zabitý. Probudil se pozdě odpoledne s
duší zbahnělou a tělem zamořeným shnilou leností. Coural po pokoji, zíval a
bezmyšlenkovitě se mrzel. Setmělo se, a ani nerozsvítil.
Služka mu přinesla večeři. Nechal ji vystydnout a poslouchal, co se děje dole.
Vidličky cinkaly, doktor bručel a náramně brzo po večeři práskl dveřmi u svého
pokoje. Bylo ticho.
Jist, že už nikoho nepotká, sebral se Prokop a šel do zahrady. Byla vlažná a
jasná noc. Už kvetou šeříky a pustoryl, Bootes široce rozpíná na nebi svou
hvězdnou náruč, je ticho prohloubené dalekým psím štěkáním. O kamennou zídku v
zahradě se opírá něco světlého. Je to ovšem Anči.
„Je krásně, že?“ dostal ze sebe, aby vůbec něco řekl, a opřel se o zídku vedle
ní. Anči nic, jenom odvrací tvář a její ramena sebou nezvykle a neklidně
trhají.
„To je Bootes,“ bručel Prokop sdílně. „A nad ním… je Drak, a Cepheus, a tamto
je Kassiopeja, ty čtyři hvězdičky pohromadě. Ale to se musíte dívat výš.“
Anči se odvrací a něco roztírá kolem očí. „Tamta jasná,“ povídá Prokop váhavě,
„je Pollux, beta Geminorum. Nesmíte se na mne zlobit. Snad jsem se vám zdál
hrubý, že? Já jsem… něco mne trápilo, víte? Nesmíte na to dát.“
Anči zhluboka vzdychla. „A která je… tamta?“ ozvala se tichým, kolísavým
hláskem. „Ta nejjasnější dole.“
„To je Sírius, ve Velkém psu. Taky Alhabor mu říkají. A tamhle docela vlevo
Arcturus a Spica. Teď padala hvězda. Viděla jste?“
„Viděla. Proč jste se ráno na mne tak zlobil?“
„Nezlobil. Jsem snad… někdy… trochu hranatý; ale já jsem byl tvrdě živ, víte,
příliš tvrdě; pořád sám a… jako první hlídka. Nedovedu ani pořádně mluvit.
Chtěl jsem dnes… dnes napsat něco krásného… takovou vědeckou modlitbu, aby
tomu každý rozuměl; myslil jsem, že… že vám to přečtu; a vidíte, všechno ve
mně vyschlo, člověk už se stydí… rozehřát se, jako by to byla slabost. Nebo
vůbec něco říci ze sebe. Takový okoralý, víte? Už hodně šedivím.“
„Vždyť vám to sluší,“ vydechla Anči.
Prokopa překvapila tato stránka věci. „Nu víte,“ řekl zmateně, „příjemné to
není. Už by byl čas… už by byl čas svážet svou úrodu domů. Co by jiný udělal z
toho, co já vím! A já nemám nic, nic, nic z toho všeho. Jsem jenom… ,berühmt‘
a ,célčbre‘ a ,highly esteemed‘; ani o tom… u nás… nikdo neví. Já myslím,
víte, že mé teorie jsou dost špatné; já nemám hlavu na teoretika. Ale co jsem
našel, není bez ceny. Mé exotermické třaskaviny… diagramy… a exploze atomů… to
má nějakou cenu. A publikoval jsem sotva desetinu toho, co vím. Co by z toho
jiný udělal! Já už… ani nerozumím jejich teoriím; jsou tak subtilní, tak
duchaplné… a mne to jen mate. Jsem kuchyňský duch. Dejte mně k nosu nějakou
látku, a já zrovna čichám, co se s ní dá dělat. Ale pochopit, co z toho plyne…
teoreticky a filozoficky…, to neumím. Já znám… jen fakta; já je dělám; jsou to
má fakta, rozumíte? A přece… já… já za nimi cítím nějakou pravdu; ohromnou
obecnou pravdu… která všechno převrátí… až vybuchne. Ale ta velká pravda… je
za fakty a ne za slovy. A proto, proto musíš za fakty! až ti to třeba obě ruce
utrhne…“
Anči, opřena o zídku, sotva dýchala. Nikdy dosud se ten zamračený patron tolik
nerozmluvil – a hlavně nikdy nemluvil o sobě. Zápasil těžce se slovem; zmítala
jím ohromná pýcha, ale také plachost a zmučenost; a kdyby mluvil třeba v
integrálách, chápala Anči, že se před ní děje něco naprosto niterného a lidsky
zjitřeného.
„Ale to nejhorší, to nejhorší,“ bručel Prokop. „Někdy… a tady zvlášť… i to, i
to se mně zdá hloupé… a k ničemu. I ta konečná pravda… vůbec všecko. Nikdy
dřív mně to tak nepřišlo. Nač, a k čemu… Snad je rozumnější poddat se… prostě
poddat se tomu, tomu všemu – (Nyní ukázal rukou cosi kolem dokola.) Prostě
životu. Člověk nemá být šťastný; to ho změkčuje, víte? Pak se mu zdá všechno
ostatní zbytečné, malé… a nesmyslné. Nejvíc… nejvíc udělá člověk ze
zoufalství. Ze stesku, ze samoty, z ohlušování. Protože mu nic nestačí. Já
jsem pracoval jako blázen. Ale tady, tady jsem začal být šťastný. Tady jsem
poznal, že je snad… něco lepšího než myslet. Tady člověk jenom žije… a vidí,
že je to něco ohromného… jenom žít. Jako váš Honzík, jako kočka, jako slepice.
Každé zvíře to umí… a mně to připadá tak ohromné, jako bych dosud nežil. A
tak… tak jsem podruhé ztratil dvanáct let.“
Jeho potlučená, bůhvíkolikrát sešívaná pravice se chvěla na zídce. Anči mlčí,
i potmě je vidět její dlouhé řasy; opírá se lokty a hrudí o zděný plot a mžiká
k hvězdičkám. Tu zašelestilo něco v křoví, a Anči se zděsila; až ji to mocí
vrhlo k Prokopovu rameni. „Co je to?“
„Nic, nejspíš kuna; jde asi do dvora, na kuřata.“
Anči znehybněla. Její mladé prsy se nyní pružně, plně opírají o Prokopovu
pravici, – snad, jistě o tom sama neví, ale Prokop to ví víc než cokoliv na
světě; bojí se hrozně pohnout rukou, neboť, předně, by si Anči myslela, že ji
tam položil schválně, a za druhé by vůbec změnila polohu. Zvláštní však je, že
tato okolnost vylučuje, aby dále mluvil o sobě a o ztraceném životě. „Nikdy,“
koktá zmateně, „nikdy jsem nebyl tak rád… tak šťasten jako tady. Váš tatík je
nejlepší člověk na světě, a vy… vy jste tak mladá…“
„Já jsem myslela, že se vám zdám… příliš hloupá,“ povídá Anči tiše a šťastně.
„Nikdy jste se mnou takhle nemluvil.“
„Pravda, nikdy dosud,“ zabručel Prokop. Oba se odmlčeli. Cítil na ruce lehké
oddechování jejích ňader; mrazilo ho a tajil dech, i ona, zdá se, tají dech v
tichém trnutí, ani nemrká a široce hledí nikam. Oh, pohladit a stisknout! Oh,
závrati, prvý dotyku, lichotko bezděčná a horoucí! Zda tě kdy potkalo
dobrodružství opojnější než tato nevědomá a oddaná důvěrnost? Skloněné poupě,
tělo bázlivé a jemné! kdybys tušilo mučivou něhu té tvrdé chlapské ruky, jež
tě bez hnutí hladí a svírá! Kdybys – kdyby – kdybych teď učinil… a stiskl…
Anči se vztyčila nejpřirozenějším pohybem. Ach, děvče, tys tedy opravdu o
ničem nevědělo! „Dobrou noc!“ povídá Anči tiše, a její tvář je bledá a
nejasná. „Dobrou noc,“ praví trochu sevřeně a podává mu ruku; podává ji levě a
chabě, je jako polámaná a dívá se široce nějak jinam. Není-liž pak to, jako by
chtěla ještě prodlít? Ne, jde už, váhá; ne, stojí a trhá na kousíčky nějaký
lístek. Co ještě říci? Dobrou noc, Anči, a spěte lépe než já.
Neboť zajisté nelze teď jít spat. Prokop se vrhá na lavičku a položí hlavu do
dlaní. Nic, nic se neudálo… tak dalece; bylo by hanebné hnedle myslet na
bůhvíco. Anči je čistá a nevědomá jako telátko, a teď už dost o tom; nejsem
přece chlapec. Tu se rozsvítilo v prvním patře okno. Je to Ančina ložnice.
Prokopovi bouchá srdce. Ví, že je to hanebnost, tajně se tam dívat; jistě, to
by jako host dělat neměl. Pokouší se dokonce zakašlat (aby ho slyšela), ale
jaksi to selhalo; i sedí jako socha a nemůže odvrátit očí od zlatého okna.
Anči tam přechází, shýbá se, něco dlouze a široce robí; aha, rozestýlá si
postýlku. Teď stojí u okna, dívá se do tmy a zakládá ruce za hlavou: zrovna
tak ji viděl ve snu. Teď, teď by bylo radno se ozvat; proč to neudělal? Už je
na to pozdě; Anči se odvrací, přechází, je ta tam; ba ne, to sedí zády k oknu
a zřejmě se zouvá hrozně pomalu a zamyšleně; nikdy se nesní líp než se
střevícem v ruce. Aspoň teď by bylo načase zmizet; ale místo toho vylezl na
lavičku, aby líp viděl. Anči se vrací, už nemá na sobě živůtek; zvedá nahé
paže a vyndává si z účesu vlásničky. Nyní hodila hlavou, a celá hříva se jí
rozlévá po ramenou; děvče jí potřese, hurtem si přehodí celou tu úrodu vlasů
přes čelo a teď ji zpracovává kartáčem a hřebenem, až má hlavu jako cibulku;
je to patrně velmi směšné, neboť Prokop, hanebník, přímo září.
Anči, panenka bílá, stojí se skloněnou hlavou a splétá si vlasy ve dva copy;
má víčka sklopena a něco si šeptá, zasměje se, zastydí se, až jí to ramena
zvedá; pásek košile, pozor, sklouzne. Anči hluboce přemýšlí a hladí si bílé
ramínko v nějakém rozkošnictví, zachvěje se chladem, pásek se smeká už
povážlivě, a světlo zhaslo.
Nikdy jsem neviděl nic bělejšího, nic pěknějšího a bělejšího než toto
osvětlené okno.
XII.
Hned ráno ji zastihl, jak drhne mydlinkami Honzíka v neckách; psisko zoufale
vytřepávalo vodu, ale Anči se nedala, držela ho za čupřiny a náruživě mydlila,
postříkaná, zmáčená na břiše a usmátá. „Pozor,“ křičela z dálky, „postříká
vás!“ Vypadala jako mladá nadšená maminka; oj bože, jak je vše prosté a jasné
na tomto slunném světě!
Ani Prokop nevydržel zahálet. Vzpomněl si, že nefunguje zvonek, a jal se
spravovat baterii. Zrovna oškrabával zinek, když se k němu tiše blížila ona;
měla rukávy po loket vyhrnuté a mokré ruce, neboť se pere. „Nevybuchne to?“
ptá se starostlivě. Prokop se musel usmát; i ona se zasmála a stříkla po něm
mydlinkami; ale hned mu šla s vážnou tváří utřít loktem bublinku mýdla na
vlasech. Hle, včera by se toho nebyla odvážila.
K polednímu vleče s Nandou koš prádla na zahradu; bude se bílit. Prokop s
povděkem sklapl knihu; nenechá ji přece tahat se s těžkou kropicí konví.
Zmocnil se konve a kropí prádlo; hustá prška přeradostně a horlivě bubnuje na
řásné ubrusy a na bělostné rozložité povlaky a do široce rozevřených náručí
mužských košil, šumí, crčí a slévá se ve fjordy a jezírka. Prokop se žene
zkropit i bílé zvonky sukének a jiné zajímavé věci, ale Anči mu vyrve konev a
zalévá sama. Zatím si Prokop sedl do trávy, dýchá s rozkoší vůni vlhkosti a
pozoruje Ančiny činné a krásné ruce. Soi de theoi tosa doien, vzpomněl si
zbožně. Sebas m’echei eisoroónta. Já s úžasem na tebe hledím.
Anči usedá k němu do trávy. „Nač jste to myslel?“ Mhouří oči oslněním a
radostí, zardělá a kdovíproč tak šťastná. Rve plnou hrstí svěží trávu a chtěla
by mu ji z bujnosti hodit do vlasů; ale bůhví, i teď ji tísní jakýsi uctivý
ostych před tím ochočeným hrdinou. „Měl jste někdy někoho rád?“ ptá se
zčistajasna a honem se dívá jinam.
Prokop se směje. „Měl. Vždyť i vy jste už měla někoho ráda.“
„To jsem byla ještě hloupá,“ vyhrkne Anči a proti své vůli se červená.
„Študent?“
Anči jen kývne a kouše nějakou travinu. „To nic nebylo,“ povídá pak rychle. „A
vy?“
„Jednou jsem potkal děvče, které mělo takové řasy jako vy. Možná že vám byla
podobná. Prodávala rukavice či co.“
„A co dál?“
„Nic dál. Když jsem tam šel podruhé koupit rukavice, už tam nebyla.“
„A… líbila se vám?“
„Líbila.“
„A… nikdy jste ji…“
„Nikdy. Teď mně dělá rukavice… bandažista.“
Anči soustřeďuje svou pozornost na zem. „Proč… vždycky přede mnou schováváte
ruce?“
„Protože… protože je mám tak rozbité,“ děl Prokop a chudák se začervenal.
„To je zrovna tak krásné,“ šeptá Anči s očima sklopenýma.
„K obědúúú, k obědúúú,“ vyvolává Nanda před domem. „Bože, už,“ vzdychne Anči a
velmi nerada se zvedá.
Po obědě se starý doktor jen tak trochu položil, jen docela málo. „Víte,“
omlouval se, „já jsem se ráno nadřel jako pes.“ A hned začal pravidelně a
pilně chrupat. Zasmáli se na sebe očima a po špičkách vyšli; a i v zahradě
mluvili potichu, jako by ctili jeho sytý spánek.
Prokop musel povídat o svém životě. Kde se narodil a kde rostl, že byl až v
Americe, co bídy poznal, co kdy dělal. Dělalo mu dobře zopakovat si celý ten
život; neboť, kupodivu, byl klikatější a divnější, než by sám myslel; a ještě
o mnohém pomlčel, zejména, nu, zejména o jistých citových záležitostech, neboť
předně to nemá takový význam, a za druhé, jak známo, každý mužský má o čem
mlčet. Anči byla tichá jako pěna; připadalo jí jaksi směšné a zvláštní, že
Prokop byl také dítětem a chlapcem a vůbec něčím jiným než bručivým a divným
člověkem, vedle něhož se cítí taková nesvá a maličká. Nyní by se už nebála na
něho i sáhnout, zavázat mu kravatu, pročísnout vlasy nebo vůbec. A poprvé
viděla teď jeho tlustý nos, jeho drsná ústa a přísné, mračné, krvavě protkané
oči; připadalo jí to vše nesmírně divné.
A nyní byla řada na ní, aby povídala o svém životě. Už otevřela ústa a
nabírala dechu, ale dala se do smíchu. Uznejte, co se může říci o tak
nepopsaném životě, a dokonce někomu, kdo už jednou byl dvanáct hodin zasypán,
kdo byl ve válce, v Americe a kdovíkde ještě? „Já nic nevím,“ řekla upřímně.
Nuže, řekněte, není takové „nic stejně cenné jako mužovy zkušenosti?
Je pozdě odpoledne, když spolu putují vyhřátou polní stezkou. Prokop mlčí a
Anči poslouchá. Anči hladí rukou ostnaté vrcholky klasů. Anči se ho dotýká
ramenem, zpomaluje krok, vázne; pak zase zrychlí chůzi, jde dva kroky před ním
a rve klasy v jakési potřebě ničit. Tato slunečná samota je posléze tíží a
znervózňuje; neměli jsme sem jít, myslí si oba potají, a v tísnivém rozladění
soukají ze sebe plytký, potrhaný hovor. Konečně tady je cíl, kaplička mezi
dvěma starými lípami; je pozdní hodina, kdy pasáci začínají zpívat. Tu je
sedátko poutníků; usedli a jaksi ještě víc potichli. Nějaká žena klečela u
kapličky a modlila se, jistěže za svou rodinu. Sotva odešla, zvedla se Anči a
klekla na její místo. Bylo v tom něco nekonečně a samozřejmě ženského; Prokop
se cítil chlapcem vedle zralé prostoty tohoto pravěkého a posvátného gesta.
Anči konečně vstala, zvážnělá jaksi a vyspělá, o čemsi rozhodnutá, s čímsi
smířená; jako by něco poznala, jako by něco v sobě nesla, přetížená,
zamyšlená, bůhvíčím tak změněná; jen slabikami odpovídala sladkým a potemnělým
hlasem, když se loudali domů cestičkou soumraku.
Nemluvila při večeři a nemluvil ani Prokop; mysleli asi na to, kdy starý pán
si půjde přečíst noviny. Starý pán bručel a zkoumal je přes brejličky;
holenku, něco se mu tady netento, nezdálo jaksi v pořádku. Už se to trapně
táhlo, když se ozval zvonek a člověk odněkud ze Sedmidolí nebo ze Lhoty prosil
doktora k porodu. Starý doktor byl pramálo potěšen, zapomněl dokonce hubovat.
Ještě s porodním tlumokem zaváhal ve dveřích a kázal suše: „Jdi spat, Anči.“
Beze slova se zvedla a sklízela se stolu. Byla dlouho, velmi dlouho někde v
kuchyni. Prokop nervózně kouřil a už chtěl odejít. Tu se vrátila, bledá, jako
by ji mrazilo, a řekla s hrdinným přemáháním: „Nechcete si zahrát biliár?“ To
znamenalo: se zahradou dnes nic nebude.
Nu, byla to prašpatná partie; zejména Anči byla zrovna toporná, šťouchala
naslepo, zapomínala hrát a stěží odpovídala. A když jednou zahodila
nejvyloženějšího sedáka, ukazoval jí Prokop, jak to měla sehrát: pravá faleš,
vzít trochu dole, a je to; při tom – jen aby jí vedl ruku – položil svou ruku
na její. Tu Anči prudce, temně mu vzhlédla do tváře, hodila tágo na zem a
utekla.
Nuže, co dělat? Prokop pobíhal po salóně, kouřil a mrzel se. Eh, divné děvče;
ale proč to tak mate mne sama? Její hloupá pusa, jasné blizoučké oči, líčko
hladké a horoucí, nu, člověk není konečně ze dřeva. Což by bylo takovým
hříchem pohladit líčko, políbit, pohladit, ach, růžové líce, a požehnat vlasy,
vlasy, přejemné vlásky nad mladou šíjí (člověk není ze dřeva); políbit,
pohladit, vzít do rukou, pocelovat zbožně a opatrně? Hlouposti, mrzel se
Prokop; jsem starý osel; což bych se nestyděl – takové dítě, které na to ani
nemyslí, ani nemyslí – Dobrá; toto pokušení vyřídil Prokop sám se sebou, ale
tak rychle to nešlo; mohli byste jej vidět, jak stojí před zrcadlem se rty do
krve rozkousanými a mračně, hořce vyzývá a měří svá léta.
Jdi spat, starý mládenče, jdi; právě sis ušetřil ostudu, až by se ti mladá,
hloupá holčička vysmála; i tenhle výsledek stojí za to. Jakžtakž odhodlán
stoupal Prokop nahoru do své ložnice; jen ho tížilo, že musí tadyhle projít
podle Ančina pokojíčku. Šel po špičkách: snad už spí, dítě. A najednou stanul
se srdcem splašeně tlukoucím. Ty dveře… Ančiny… nejsou dovřeny. Nejsou vůbec
zavřeny a za nimi tma. Co je to? A tu slyšel uvnitř cosi jako zakvílení.
Něco ho chtělo vrhnout tam, do těch dveří; ale něco silnějšího jej tryskem
srazilo se schodů dolů a ven do zahrady. Stál v temném houští a tiskl ruku k
srdci, jež bouchalo jako na poplach. Kristepane, že jsem k ní nešel! Anči
jistě. klečí – polosvlečena – a pláče do peřinky, proč? to nevím; ale kdybych
byl vešel – nuže, co by se stalo? Nic; klekl bych vedle ní a prosil, aby
neplakala; pohladil, pohladil bych lehké vlasy, vlásky už rozpuštěné – Ó bože,
proč nechala otevřeno?
Ejhle, světlý stín vyklouzl z domu a míří do zahrady. Je to Anči, není
svlečena ani nemá vlasy rozpuštěné, ale tiskne ruce k skráním, neboť na
palčivém čele ruce chladí; a štká ještě posledním dozvukem pláče. Jde podle
Prokopa, jako by ho neviděla, ale dělá mu místo po svém pravém boku; neslyší,
nevidí, ale nebrání se, když ji bere pod paží a vede k lavičce. Prokop zrovna
sbírá nějaká slova chlácholení (u všech všudy, o čem vlastně?), když náhle,
bác, má na rameni její hlavu, ještě jednou to křečovitě zapláče, a prostřed
vzlyků a smrkání to odpovídá, že „to nic není“; Prokop ji obejme rukou, jako
by jí byl rodným strýčkem, a nevěda si jinak rady bručí cosi, že je hodná a
strašně milá; načež vzlyky roztály v dlouhé vzdechy (cítil kdesi v podpaží
jejich horoucí vlhkost) a bylo dobře. Ó noci, nebešťanko, ty ulevíš sevřené
hrudi a rozvážeš těžký jazyk; povzneseš, požehnáš, okřídlíš tiše tlukoucí
srdce, srdce teskné a zamlklé; žíznivým dáváš pít ze své nekonečnosti. V
kterémsi mizivém bodě prostoru, někde mezi Polárkou a Jižním křížem, Centaurem
a Lyrou se děje dojatá věc; nějaký muž se zničehonic cítí jediným ochráncem a
tátou tady té mokré tvářičky, hladí ji po temeni a povídá – co vlastně? Že je
tak šťasten, tak šťasten, že má tak rád, hrozně rád to štkající a
posmrkávající na svém rameni, že nikdy odtud neodejde a kdesi cosi.
„Já nevím, co mne to napadlo,“ vzlyká a vzdychá Anči. „Já… já jsem tak chtěla
s vámi ještě… mluvit…“
„A proč jste plakala?“ bručel Prokop.
„Protože jste tak dlouho nešel,“ zní překvapující odpověď.
V Prokopovi něco slábne, vůle či co. „Vy… vy mne… máte ráda?“ vysouká ze sebe,
a hlas mu mutuje jako čtrnáctiletému. Hlava zarytá v jeho podpaží prudce a bez
výhrady kývá.
„Snad jsem… měl za vámi přijít,“ šeptá Prokop zdrcen. Hlava rozhodně vrtí, že
ne. „Tady… je mi líp,“ vydechne Anči po chvíli. „Tady je… tak krásně!“ Nikdo
snad nepochopí, co je tak krásného na drsném mužském kabátě, čpícím tabákem a
tělesností; ale Anči do něho zarývá tvář a za nic na světě by ji neobrátila k
hvězdičkám: tak je šťastna v tomto tmavém a kořenném úkrytu. Její vlasy
šimrají Prokopa pod nosem a voní přepěknou vůničkou. Prokop jí hladí schýlená
ramena, hladí její mladičkou šíji a hruď, a nalézá jenom chvějící se oddanost;
tu zapomínaje na vše, prudký a brutální popadne její hlavu a chce ji políbit
na mokré rty. A hle, Anči se divoce brání, přímo tuhne hrůzou a jektá „ne ne
ne“; a už zas se zavrtala tváří do jeho kabátu a je cítit, jak v ní buchá
poplašené srdce. A Prokop náhle pochopí, že měla být políbena poprvé.
Tu se zastyděl za sebe, zněžněl nesmírně a neodvážil se již ničeho více než ji
hladit po vlasech: to se smí, to se smí; bože, vždyť je to docela ještě dítě a
úplný pitomec! A nyní již ani slova, ani slovíčka, jež by se jen dechem dotklo
neslýchaného dětství této bílé, veliké jalovičky; ani myšlenky, která by
chtěla hrubě vysvětlit zmatené pohnutky tohoto večera! Nevěděl věru, co
povídá; mělo to medvědí melodii a pražádnou syntaxi; týkalo se to střídavě
hvězd, lásky, boha, krásné noci a kterési opery, na jejíž jméno a děj si
Prokop živou mocí nemohl vzpomenout, ale jejíž smyčce a hlasy v něm opojně
zvučely. Chvílemi se mu zdálo, že Anči usnula; i umlkal, až zase pocítil na
rameni blažený dech ospalé pozornosti.
Posléze se Anči vzpřímila, složila ruce v klín a zamyslela se. „Já ani nevím,
já ani nevím,“ povídá sladce, „mně se to ani nezdá možné.“
Po nebi světlou proužkou padá hvězda. Pustoryl voní, tady spí zavřené koule
pivoněk, jakýsi božský dech šelestí v korunách stromů. „Já bych tu tak chtěla
zůstat,“ šeptá Anči.
Ještě jednou bylo Prokopovi svésti němý boj s pokušením. „Dobrou noc, Anči,“
dostal ze sebe. „Kdyby… kdyby se vrátil váš tati…“
Anči poslušně vstala. „Dobrou noc,“ řekla a váhala; tak stáli proti sobě a
nevěděli, co počít nebo skončit. Anči byla bledá, rozčileně mžikala a
vypadala, jako by se chtěla odhodlat k nějakému hrdinství; ale když Prokop –
už nadobro ztráceje hlavu – vztáhl ruku po jejím lokti, uhnula zbaběle a dala
se na ústup. Tak šli zahradní stezičkou dobře na metr od sebe; ale když došli
tam, co je ten nejčernější stín, patrně ztratili směr či co, neboť Prokop
narazil zuby na nějaké čelo, políbil chvatně studený nos a našel svými ústy
rty zoufale semknuté; tu je rozryl hrubou přesilou, lámaje děví šíji vypáčil
jektající zuby a ukrutně líbal horoucí vláhu otevřených, sténajících úst. Pak
už se mu vydrala z rukou, postavila se u zahradních vrátek a vzlykala. Tu ji
běží Prokop těšit, hladí ji, rozsévá hubičky do vlasů a na ucho, na šíj a na
záda, ale nepomáhá to; prosí, obrací k sobě mokré líčko, mokré oči, mokrou a
štkající pusu, má ústa plná slanosti slz, celuje a hladí, a náhle vidí, že ona
se už ničemu nebrání, že se vzdala na milost a nemilost a snad pláče nad svou
hroznou porážkou. Nuže, všechno mužské rytířství rázem procitá v Prokopovi;
pouští z náručí tu hromádku neštěstí a nesmírně dojat líbá jenom zoufalé prsty
smáčené slzami a třesoucí se. Tak, tak je to lépe; a tu zas ona složí tvář na
jeho hrubou pracku a celuje ji vlhkou, palčivou pusou a horkým dechem a
tlukotem zrosených řas, a nedá si ji vzít. A tu i on mžiká očima a tají dech,
aby nevzdychl mukou něhy.
Anči zvedla hlavu. „Dobrou noc,“ povídá tiše a nastaví zcela prostě rty.
Prokop se k nim skloní, vdechne na ně polibek, jak jemný jen umí, a už se ani
neodváží ji doprovodit dál; stojí a trne, a pak se klidí až na druhý konec
zahrady, kam nepronikne ani paprsek z jejího okna: stojí a vypadá, jako by se
modlil. Nikoliv, není to modlitba; je to jen nejkrásnější noc života.
XIII.
Když svítalo, nemohl už vydržet doma: umínil si, že poběží natrhat květin; pak
je položí na práh Ančiny ložnice, a až ona vyskočí… Okřídlen radostí vykradl
se Prokop z domu málem už ve čtyři ráno. Lidi, je to krása; každý květ jiskří
jako oči (ona má mírné, veliké oči kravičky) (ona má tak dlouhé řasy) (teď
spí, má víčka oblá a něžná jako vajíčka holubí) (bože, znát její sny) (má-li
ruce složeny na prsou, zvedají se dechem; ale má-li je pod hlavou, tu jistě se
jí shrnul rukáv a je vidět loket, kolečko drsné a růžové) (onehdy říkala, že
spí dosud v železné dětské postýlce) (říkala, že v říjnu jí bude už
devatenáct) (má na krku mateřské znamínko) (jak jen je možno, že mne má ráda,
to je tak divné), vskutku, nic se nevyrovná kráse letního jitra, ale Prokop se
dívá do země, usmívá se, pokud to vůbec dovede, a putuje samými závorkami až k
řece. Tam objeví – ale u druhého břehu – poupata leknínů; tu zhrdaje vším
nebezpečím se svlékne, vrhne se do hustého slizu zátoky, pořeže si nohy o
nějakou zákeřnou ostřici a vrací se s náručí leknínů. Leknín je květina
poetická, ale pouští ošklivou vodu z tučných stvolů; i běží Prokop s poetickou
kořistí domů a přemýšlí, z čeho by udělal na svou kytku pořádnou manžetu.
Vida, na lavičce před domem zapomněl doktor svou včerejší Političku. Prokop ji
chutě trhá, zhola přehlížeje jakousi balkánskou mobilizaci, i to, že se houpe
nějaké ministerstvo a že někdo v černém rámečku zemřel, oplakáván ovšem celým
národem, a balí do toho mokré řapíky. Když pak se chtěl s pýchou podívat na
své dílo, hrklo v něm hrozně. Na manžetě z novin našel totiž jedno slovo. Bylo
to KRAKATIT.
Chvíli na to strnule koukal nevěře prostě svým očím. Pak rozbalil se zimničným
spěchem noviny, rozsypal celou nádheru leknínů po zemi a našel konečně tento
inzerát: „KRAKATIT! Ing. P. ať udá svou adresu. Carson, hl. p.“ Nic víc.
Prokop si vytíral oči a četl znova: „Ing. P. ať udá svou adresu. Carson.“ Co u
všech všudy… Kdo je to, ten Carson? A jak ví, hrome, jak může vědět…
Popadesáté četl Prokop záhadný inzerát: „KRAKATIT! Ing. P. ať udá svou
adresu.“ A pak ještě „Carson, hl. p.“ Víc už se z toho vyčíst nedalo.
Prokop seděl jako praštěný palicí. Proč, proč jen jsem vzal ty proklaté noviny
do rukou, mihlo se mu zoufale hlavou. Jakže to tam je? „KRAKATIT! Ing. P. ať
udá svou adresu.“ Ing. P., to znamená Prokop; a Krakatit, to je právě to
zatracené místo, to zamžené místo tadyhle v mozku, ten těžký nádor, to, nač si
netroufal myslet, s čím chodil tluka hlavou do zdí, to, co už nemělo jména, –
jakže to tu stojí? „KRAKATIT!“ Prokop vytřeštil oči vnitřním nárazem. Najednou
viděl… tu jistou olovnatou sůl, a rázem se mu rozvinul zmatený film paměti:
předlouhý, zuřivý zápas v laboratoři s tou těžkou, tupou, netečnou látkou;
slepé a sviňské pokusy, když selhávalo vše, žíravý ohmat, když vztekem ji
drobil a drtil v prstech, leptavá chuť na jazyku a čpavý dým, únava, jíž
usínal na židli, stud, zarytost a najednou – snad ve snu či jak – poslední
nápad, pokus paradoxní a zázračně jednoduchý, fyzikální trik, jehož doposud
neužil. Viděl teninké bílé jehličky, jež konečně smetl do porcelánové krabice,
přesvědčen, že to zítra pěkně bouchne, až to zapálí v pískové jámě tam v
polích, kde byla jeho velmi protizákonná pokusná střelnice. Viděl svou
laboratorní lenošku, z níž čouhá koudel a dráty; tam tehdy se stočil jako
unavený pes a patrně usnul, neboť byla úplná tma, když za strašlivé exploze a
řinkotu skla se skácel i s lenoškou na zem. Pak přišla ta prudká bolest na
pravé ruce, neboť něco mu ji rozseklo; a potom – potom –
Prokop vraštil čelo bolestně prudkým rozpomínáním. Pravda, tady je přes ruku
ta jizva. A potom jsem chtěl rozsvítit, ale žárovky byly prasklé. Pak jsem
hmatal potmě, co se to stalo; na stole plno střepů, a tuhle, kde jsem
pracoval, je zinkový plech pultu roztrhán, zkroucen a seškvařen a dubová
tabule rozštípnuta, jako by do ní sjel blesk. A pak jsem nahmátl tu
porcelánovou krabici, a byla celá, a tehdy teprve jsem se zděsil. Tohle, ano,
tohle tedy byl Krakatit. A potom –
Prokop už nevydržel sedět; překročil rozsypané lekníny a běhal po zahradě
hryže si rozčilením prsty. Potom jsem někam běžel, přes pole, přes oranice,
několikrát jsem se svalil, bože, kde to vlastně bylo? Tady byla souvislost
vzpomínek rozhodně porušena; nepochybná je jenom hrozná bolest pod čelními
kostmi a jakási okolnost s policií, potom jsem mluvil s Jirkou Tomšem a šli
jsme k němu, ne, jel jsem tam drožkou; byl jsem nemocen a on mne ošetřoval.
Jirka je hodný. Proboha, jak to bylo dál? Jirka Tomeš řekl, že jede sem, k
tátovi, ale nejel; hleďme, je to divné; zatím já jsem spal či co –
Tu krátce, jemně zazněl zvonek; šel jsem otevřít, a na prahu stála dívka s
tváří zastřenou závojem.
Prokop zasténal a zakryl si obličej rukama. Ani nevěděl, že sedí na lavičce,
kde této noci mu bylo hladit a konejšit někoho jiného. „Bydlí tady pan Tomeš?“
ptala se udýchaně; asi běžela, kožišinku měla zrosenou deštěm, a náhle, náhle
zvedla oči –
Prokop málem zavyl útrapou. Viděl ji, jako by to včera bylo: ruce, maličké
ruce v těsných rukavičkách, rosička dechu na hustém závoji, pohled čistý a
plný hoře; krásná, smutná a statečná. „Vy ho zachráníte, že?“ Dívá se na něho
zblízka vážnýma, matoucíma očima a mačká nějaký balíček, nějakou silnou obálku
s pečetěmi, tiskne ji k prsoum rozčilenýma rukama a přemáhá se všemožně –
Prokopa jako by udeřilo do tváře. Kam jsem dal ten balíček? Ať kdokoliv je ta
dívka: slíbil jsem, že jej odevzdám Tomšovi. Ve své nemoci… jsem na všecko
zapomněl; nebo jsem… spíš… na to nechtěl myslet. Ale teď – Musí se teď nalézt,
toť jasno.
Skokem vyběhl do svého pokoje a rozhazoval zásuvky. Není, není, není tu nikde.
Podvacáté přehazoval svých pět švestek, list po listu a kus po kuse; pak usedl
prostřed toho strašného nepořádku jako nad zříceninami Jeruzaléma a ždímal si
čelo. Buď to vzal doktor nebo Anči nebo řehtavá Nanda; jinak to už není možno.
Když toto nezvratně a detektivně zjistil, pocítil jakousi nevolnost nebo
zmatek a jako ve snu šel ke kamnům, sáhl hluboko dovnitř a vyňal… hledaný
balíček. Přitom se mu nejasně zdálo, že jej tam kdysi uložil sám, kdysi, když
ještě nebyl… docela zdráv; nějak se upomínal, že v onom stavu mrákot a
blouznění jej pořád musel mít v posteli a zuřil, když mu jej brali, a že se ho
přitom hrozně bál, neboť pojil se k němu mučivý neklid a stesk. Patrně jej tam
se lstivostí blázna ukryl sám před sebou, aby měl od něho pokoj. Čert se
ostatně vyznej v tajemstvích podvědomí; teď je to tady, ta silná převázaná
obálka s pěti pečetěmi, a na ní napsáno „Pro pana Jiřího Tomše“. Snažil se
vyčíst něco bližšího z toho zralého a pronikavého písma; ale místo toho viděl
zastřenou dívku, jak ždímá obálku v třesoucích se prstech; teď, teď zase zvedá
oči… Přivoněl žíznivě k balíčku: voněl slabounce a vzdáleně.
Položil jej na stůl a kroužil dokola. Hrozně by chtěl vědět, co je tam uvnitř,
pod pěti pečetěmi; zajisté je to těžké tajemství, nějaký poměr osudný a
palčivý. Říkala sice, že… že to činí pro někoho jiného; ale byla tak rozčilena
– Nicméně že by ona, ona mohla milovat Tomše: toť neuvěřitelno. Tomeš je
darebák, zjišťoval s temným vztekem; vždycky měl u ženských štěstí, ten cynik.
Dobrá, najdu ho a odevzdám mu tu zásilku lásky; a pak ať už je konec –
Najednou se mu rozbřesklo v hlavě: oč že je nějaká souvislost mezi Tomšem a
tím, jakpak se jmenuje, tím zatraceným Carsonem! Nikdo přece nevěděl a neví o
Krakatitu; jen Tomeš Jirka to asi bůhvíjak vytento, vyšpehoval – Nový obrázek
se sám sebou vsunul do zmateného filmu paměti: kterak tehdy on, Prokop, něco
brebentil v horečce (to je asi byt Tomšův), a on, Jirka, se nad ním sklání a
něco si zaznamenává v notesu. Určitě a svatosvatě to byl můj vzorec! vyžvanil
jsem to, vylákal to ze mne, ukradl mi to a prodal to asi tomu Carsonovi!
Prokop ustrnul nad takovou špatností. Ježíši, a tomu člověku padlo to děvče do
rukou! Je-li co na světě jasno, tož je to: že je nutno ji zachránit, stůj co
stůj!
Dobrá, nejprve musím nalézt Tomše, zloděje; dám mu tady ten zapečetěný balíček
a mimoto mu vyrazím zuby. Dále, mám ho jednoduše v hrsti: musí mně říci jméno
a pobyt toho děvčete a zavázat se – ne; žádné sliby od takového ničemy. Ale
půjdu k ní a řeknu jí vše. A potom zmizím navždy z jejích očí.
Uspokojen tímto rytířským řešením stanul Prokop nad nešťastnou obálkou. Ach,
vědět jen to, jen to jediné, zda byla milenkou Tomšovou! Zase ji viděl, jak
stojí, sličná a silná; ani pohledem, ani mžiknutím tehdy nezavadila o hříšné
lože Tomšovo. Což bylo by možno tak lhát očima, tak lhát takovýma očima –
Tu syknuv utrpením zlomil pečetě, přerval provázek a roztrhl obálku. Byly tam
bankovky a dopis.
XIV.
Zatím už doktor Tomeš sedí u snídaně funě a bruče po těžkém porodu; přitom
vrhá na Anči pohledy zkoumavé a nespokojené. Anči sedí jako zařezaná, nejí,
nepije, nevěří prostě svým očím, že se Prokop ještě neukázal; nějak se jí
třesou rty, patrně užuž přijdou slzy. Tu vejde Prokop jaksi zbytečně rázně, je
bledý a nemůže si ani sednout, jak má naspěch; jen taktak že pozdraví,
přeběhne Anči očima, jako by ji ani neznal, a hned se ptá s popudlivou
netrpělivostí: „Kde je teď váš Jirka?“
Doktor se užasle otočil: „Cože?“
„Kde je teď váš syn,“ opakuje Prokop a sžehuje ho umíněnýma očima.
„Copak já vím?“ zavrčí doktor. „Já o něm nechci vědět.“
„Je v Praze?“ naléhá Prokop zatínaje pěstě. Doktor mlčí, ale něco v něm prudce
pracuje.
„Musím s ním mluvit,“ drtí Prokop. „Musím, slyšíte? Musím jet za ním, ještě
teď, hned! Kde je?“
Doktor něco přemílá čelistmi a jde ke dveřím.
„Kde je? Kde bydlí?“
„Nevím,“ rozkřikl se doktor nesvým hlasem a práskl dveřmi.
Prokop se obrátil k Anči. Seděla strnulá a upírala velikánské oči nikam.
„Anči,“ drmolil Prokop zimničně, „musíte mi říci, kde váš Jirka je. Já… já
musím za ním jet, víte? To je totiž… taková věc… Zkrátka jde tu o některé
věci… Já… Přečtěte si to,“ řekl honem a strkal jí před oči sežmolený kus
novin. Anči však viděla jenom jakési kruhy.
„To je můj vynález, rozumíte?“ vysvětloval nervózně. „Hledají mne, nějaký
Hanson – Kde je váš Jiří?“
„Nevíme,“ šeptala Anči. „Už dva… už dva roky nám nepsal –“
„Ach,“ utrhl se Prokop a vztekle zmačkal noviny. Děvče zkamenělo, jen oči jí
rostly a rostly a mezi pootevřenými rty jí dýchalo něco zmateně žalostného.
Prokop by se nejraději propadl. „Anči,“ rozřízl posléze mučivé ticho, „já se
vrátím. Já… za několik dní… Tohle je totiž vážná věc. Člověk… musí konečně
myslet… na své povolání. A má, víte, jisté… jisté povinnosti…“ (Bože, ten to
zkopal!) „Pochopte, že… Já prostě musím,“ křikl najednou. „Raději bych zemřel
než nejel, rozumíte?“
Anči jen maličko kývla hlavou. Ach, kdyby byla pokývla víc, byla by jí, bum,
hlava klesla na stůl v hlasitém pláči; ale takto se jí jen zalily oči a to
ostatní mohla ještě spolknout.
„Anči,“ bručel Prokop v zoufalých rozpacích a zachraňoval se ke dveřím, „ani
se nebudu loučit; hleďte, nestojí to za to; za týden, za měsíc tu budu zas…
Nu, hleďte –“ Ani se na ni nemohl podívat; seděla jako tupá, s plihými rameny,
očima nevidomýma a nosem, jenž nabíhal vnitřním pláčem; žalno ji vidět.
„Anči,“ pokusil se znovu a zas toho nechal. Nekonečná se mu zdála ta poslední
chvilka ve dveřích; cítil, že by měl něco ještě říci nebo něco udělat, ale
místo všeho vysoukal ze sebe jakési „na shledanou“ a trapně se vytratil.
Jako zloděj, po špičkách, opouštěl dům. Zaváhal ještě u dveří, za nimiž nechal
Anči. Bylo tam uvnitř ticho, jež ho sevřelo nevýslovnou trýzní. V domovních
dveřích se zarazil jako ten, kdo na něco zapomněl, a vracel se po špičkách do
kuchyně; bohudík, Nanda tam nebyla, i zamířil k poličce. „… ATIT!… adresu.
Carson, hl. p.“ To stálo na kuse novin, jež veselá Nanda cípatě nastříhala na
poličku. Tu tam pro ni položil plnou hrst peněz za všechnu její službu, a
zmizel.
Prokope, Prokope, tak nejedná člověk, který se chce za týden vrátit!
„To to ’de, to to ’de,“ skanduje vlak; ale lidské netrpělivosti už ani nestačí
jeho lomozný, drkotavý spěch; lidská netrpělivost se zoufale vrtí, pořád
vytahuje hodinky a kope kolem sebe v posunčině nervózy. Jedna, dvě, tři,
čtyři: to jsou telegrafní tyče. Stromy, pole, stromy, strážní domek, stromy,
břeh, břeh, plot a pole. Jedenáct hodin sedmnáct. Řepné pole, ženské v modrých
zástěrách, dům, psisko, jež si vzalo do hlavy předhonit vlak, pole, pole,
pole. Jedenáct hodin sedmnáct. Bože, což ten čas stojí? Raději na to nemyslet;
zavřít oči a počítat do tisíce; říkat si otčenáš nebo chemické vzorce. „To to
’de, to to ’de!“ Jedenáct hodin osmnáct. Bože, co počít?
Prokop se vytrhl. „KRAKATIT,“ padlo mu odněkud do očí, až se lekl. Kde je to?
Aha, to soused naproti čte noviny, a na zadní straně je zas ten inzerát.
„KRAKATIT! Ing. P. ať udá svou adresu. Carson, hl. p.“ Ať mi dá pokoj ten pan
Carson, myslí si Ing. P.; nicméně na nejbližší stanici shání všechny noviny,
co jich plodí požehnaná vlast. Bylo to ve všech, a ve všech stejně: „KRAKATIT!
Ing. P. ať udá…“ U všech rohatých, diví se Ing. P., to je po mně nějaká
sháňka! Nač mne potřebují, když jim to už Tomeš prodal?
Ale místo aby řešil tuto podstatnou záhadu, podíval se, není-li pozorován, a
vytáhl snad už posté onu povědomou roztrženou obálku. S všelijakými okolky,
jež mu působily silnou rozkoš odkladu, po různém potěžkávání a otáčení vyňal z
jejího nitra napěchovaného penězi zas onen dopis, onen drahocenný dopis psaný
písmem zralým a energickým. „Pane Tomši,“ četl znovu dychtivě, „toto nedělám
pro Vás, ale pro svou sestru. Šílí od té chvíle, kdy jste jí poslal svůj
strašlivý dopis. Chtěla prodat všechny své šaty a šperky, aby Vám poslala
peníze; musela jsem ji vší mocí zdržet, aby neprovedla něco, co by pak nemohla
utajit před svým mužem. Co Vám posílám, jsou mé vlastní peníze; vím, že je
přijmete bez zbytečných rozpaků, a prosím, abyste mi neděkoval. L.“ K tomu
chvatně připsáno: „Pro živého boha, nechte už M. na pokoji! Dala vše, co má;
dala vám více, než bylo její; trnu hrůzou, co bude, vyjde-li to najevo. Prosím
Vás pro vše na světě, nezneužívejte svého strašného vlivu na ni! Bylo by
příliš podlé, kdybyste –“ Zbytek věty byl přeškrtán, a následovalo ještě jedno
postskriptum: „Poděkujte za mne svému příteli, který vám toto doručí. Byl ke
mně nezapomenutelně laskav ve chvíli, kdy jsem nejvíc potřebovala lidské
pomoci.“
Prokopa zrovna drtila přemíra těžkého štěstí. Nebyla tedy Tomšova! A nikoho
neměla, o koho by se mohla opřít! Statečné děvče a ženerózní, čtyřicet tisíc
sehnala, aby zachránila svou sestru před… patrně před nějakou ostudou! Těchto
čtyřicet tisíc je z banky; jsou ještě opatřeny páskou, jak je vyzvedla, – u
čerta, proč na té pásce není jméno banky? A dalších deset tisíc vymetla kdoví
kde a jak; neboť jsou mezi nimi drobné bankovky, ubohé špinavé pětikoruny,
zchátralé hadříky z bůhvíjakých rukou, zmuchlané peníze ženských tobolek;
bože, co rozčilující sháňky ji muselo stát, než sehnala tuhle hrst peněz! „Byl
ke mně nezapomenutelně laskav…“ V tu chvíli by Prokop rozmlátil Tomše, bídníka
nesvědomitého a mrzkého; ale zároveň mu vše jaksi odpouštěl… neboť nebyla jeho
milenkou! Nebyla Tomšova: to přece přinejmenším znamená, že je to svatosvatě
anděl nejčistší a nejdokonalejší; a tu mu bylo, jako by se nějaká neznámá rána
zacelovala v jeho srdci prudce a zrovna bolestně.
Ano, nalézt ji; musím jí především… především vrátit tyhle její peníze (ani se
nestyděl za záminku tak průhlednou) a říci jí, že… že zkrátka… že může na mne
počítat, stran Tomše a vůbec… „Byl ke mně nezapomenutelně laskav.“ Prokop až
sepjal ruce: bože, co vše jsem odhodlán učinit, abych si zasloužil tahle slova
–
Ó-ó, jak ten vlak pomalu jede!
XV.
Jakmile přistál v Praze, hnal se do Tomšova bytu. U Muzea se zarazil:
Zatraceně, kde vlastně Tomeš bydlí? Šel jsem, ano, šel jsem tehdy, otřásán
zimnicí, na dráhu podle Muzea; ale odkud? Z které ulice? Zuře a klna bloudil
Prokop kolem Muzea, hledaje pravděpodobný směr; nenašel nic, i pustil se na
policejní ředitelství, oddělení dotazy. Jiří Tomeš, listoval zaprášený oficiál
v knihách, inženýr Tomeš Jiří, to je prosím na Smíchově, ulice ta a ta. Byla
to patrně stará adresa. Nicméně letěl Prokop na Smíchov do ulice té a té.
Domovník kroutil hlavou, když se ho ptal po Jiřím Tomši. Toť že tu ten jistý
bydlel, ale už víc než před rokem; kde bydlí teď, neví nikdo; ostatně nechal
tu po sobě všelijaké dluhy –
Zdrcen zalezl Prokop do nějaké kavárny. „KRAKATIT,“ padlo mu do očí na zadní
stránce novin. „Ing. P. ať udá svou adresu. Carson, hl. p.“ Nuže, jistě ví o
Tomšovi ten jistý Carson: už to tak je, že je mezi nimi jakási souvislost.
Dobře tedy, tady je lístek: „Carson, hlavní pošta. Přijďte zítra v poledne do
kavárny té a té. Ing. Prokop.“ Jen to napsal, a už ho napadla nová myšlenka:
totiž dluhy. Sebral se a utíkal k soudu, oddělení pro pohledávky. A hle, zde
tuze dobře znali adresu pana Tomše: celá hromada nedoručitelných obsílek,
soudních upomínek a tak dále; ale zdá se, že ten jistý Tomeš Jiří zmizel beze
stopy a zejména bez udání nynějšího pobytu. Přesto se vrhl Prokop za novou
adresou. Domovnice, osvěžena slušnou odměnou, hned poznala Prokopa, že tu
jednou přespal; i spustila přeochotně, že pan inženýr Tomeš je šejdíř a
darebák; dále, že zrovna tehdy v noci odejel a nechal tu jeho, pána, jí
domovnici na starost; že ona třikrát přišla nahoru se optat, potřebuje-li
čeho, ale že on, pán, jen pořád spal a mluvil ze spaní, a pak odpoledne
zmizel. A kdeže jářku je pan Tomeš? Inu, tenkrát tedy odejel a nechal tu
všecko stát a ležet a ještě se nevrátil; jen poslal peníze odněkud z ciziny,
ale je už zas dlužen za nový kvartál. Prý mu prodají v soudní dražbě svršky,
nepřihlásí-li se do konce měsíce. Nadělal prý dluhů asi za čtvrt miliónu, nu,
a utekl. Prokop podrobil výtečnou ženu křížovému výslechu: je-li jí co známo o
nějaké paničce, která prý měla s panem Tomšem poměr, kdo sem chodíval a
podobně. Domovnice nevěděla dohromady nic; co se týče ženských, chodilo jich
sem asi dvacet, takové se závojem na hubě, i jinačí, našminkované a všelijaké;
říkám vám, byla to ostuda po celé ulici. Prokop jí tedy zaplatil dlužný
kvartál ze svého, a za to dostal klíč od Tomšova bytu.
Bylo tam cítit jakousi ztuchlinu bytu dlouho neužívaného a skoro odumřelého.
Teprve teď si Prokop všiml divné nádhery místa, kde zápasil s horečkou. Všude
perské koberce a bucharské či jaké polštáře, na stěnách nahoty a gobelíny,
orient a klubovky, toaletní stůl subrety a koupelna prvotřídní prostitutky,
směs přepychu a sprostoty, smilstva a lajdáctví. A zde, uprostřed všech těch
svinstev, stála tehdy ona tisknouc k prsoum balíček; upírá čisté, hořeplné oči
k zemi, a teď, bože můj, je zvedá v statečné a ryzí důvěře… Proboha, co si
musela o mně myslet, když mne potkala v tomhle pelechu! Musím ji nalézt,
aspoň… aspoň proto, abych jí vrátil její peníze; i kdyby nešlo o nic jiného, o
nic většího… Je naprosto nutno ji nalézt!
To se lehko řekne; ale jak? Prokop si hryzl rty v úporném přemýšlení. Kdybych
aspoň věděl, kde hledat Jirku, říkal si; konečně padl na hromadu
korespondence, která tu čekala na Tomše. Většinou to byly, jak zřejmo,
obchodní dopisy, patrně samé účty. Pak několik soukromých listů, jež obracel a
očichával váhaje. Možná, možná že v některém je nějaká stopa, adresa nebo
cokoliv, co by jej vedlo za ním… nebo za ní! Hrdinně odolával pokušení otevřít
aspoň jeden dopis; ale byl tu tak sám za kalnými okny, a všechno tu zrovna
vydechuje nějakou mrzkou a tajnou hanebnost. A tu, rychle polykaje všechny
rozpaky, trhal Prokop obálky a četl list po listu. Účet za perské koberce, za
květiny, za tři psací stroje; velmi důtklivé upomínky, aby vyúčtoval zboží
dané do komise; jakési záhadné transakce týkající se koní, cizích valut a
dvaceti vagónů kulatého dříví kdesi u Kremnice. Prokop nevěřil svým očím;
podle těchto papírů byl Tomeš buď pašerák ve velkém, nebo agent s perskými
koberci, nebo valutní spekulant, nejspíš ale všecko troje; vedle toho
obchodoval s automobily, vývozními certifikáty, kancelářským nábytkem a patrně
vším možným. V jednom dopise je řeč o jakýchsi dvou miliónech, zatímco druhý,
usmolený a psaný tužkou, hrozí žalobou pro vylákanou starožitnost (staro bili
ring podědovi). Úhrnem to vypadalo na celou řadu podvodů, zpronevěru,
falšování vývozních listin a jiné paragrafy, pokud tomu Prokop vůbec rozuměl;
je prostě úžasné, že to dosud neprasklo. Jeden advokát stručně sděloval, že
firma ta a ta podala na pana Tomše trestní oznámení pro zpronevěru čtyřiceti
tisíc korun; ať se pan Tomeš ve vlastním zájmu dostaví do kanceláře atd.
Prokop se zhrozil; až tohle propukne, kam až stříkne hanba těchto nevýslovných
špinavostí? Vzpomněl si na tichý dům v Týnici a na tu, jež tady stála, zoufale
odhodlána zachránit toho člověka. I sebral celou tu obchodní korespondenci
firmy Tomeš a běžel ji spálit v kamnech. Bylo tam plno zuhelnatělých papírů.
Patrně sám Tomeš týmž způsobem zjednodušoval poměry, než ujel.
Dobrá, to byly obchodní papíry; zbývá ještě několik zcela soukromých dopisů
jemných anebo uboze umazaných, a nad nimi Prokop váhá znovu v palčivém studu.
U všech všudy, co jiného mohu udělat? Dusil se sice hanbou, ale trhal chvatně
další obálky. Zde pár lepkavých důvěrností, miláčku, vzpomínám, nová schůzka a
dost. Nějaká Anna Chválová s dojemnými pravopisnými chybami sděluje, že
Jeníček zemřel „na vyrážku“. Tady kdosi upozorňuje, že ví „něco, co by
zajímalo na policii“, ale že by dal se sebou mluvit, a že pan Tomeš „jistě ví,
jakou cenu má taková dikrétnost“; k tomu narážka na „ten dům v Břet. ul., kde
pan Tomeš ví, koho má hledat, aby to zůstalo pod pokličkou“. Zas něco o
jakémsi obchodě, o prodaných dluhopisech, podepsáno „Tvá Růža“. Táž Růža
sděluje, že její muž odejel. Táž ruka jako na čísle 1, dopis z lázní: nic než
kravské sentimentality, rozvalená erotika zralé a tučné blondýny, ocukrovaná
samými ach, výčitkami a krasocity, a k tomu „drahouši“ a „divochu“ a podobné
ohavnosti; Prokopovi se z toho obracel žaludek. Německý dopis, písmeno „G.“,
valutní obchod, prodej ty papíry, erwarte Dich, P. S. Achtung, K. aus Hamburg
eingetroffen. Táž „G“, uražený a chvatný dopis, mrazivé vykání, vraťte těch
deset tisíc, sonst wird K. dahinterkommen, hm. Prokop se k smrti styděl vnikat
do navoněného přítmí těchto spodničkových záležitostí, ale teď už se nelze
zastavit. Konečně čtyři dopisy signované M.: listy slzavé, horečné a trapné, z
nichž dýchala těžká a vášnivá historie nějaké slepé, dusné, otrocké lásky.
Byly tu úpěnlivé prosby, plazení v prachu, zoufalé inkriminace, strašné
sebenabízení a ještě strašnější sebetrýzeň; zmínka o dětech, o muži, nabídka
nové půjčky, nejasné narážky a přespříliš jasná zbědovanost ženy usmýkané
láskou. Tohle tedy je její sestra! Prokopovi bylo, jako by viděl před sebou
výsměšná a krutá ústa, pichlavé oči, panskou a zpupnou, sebevědomou,
sebejistou hlavu Tomšovu: byl by do ní udeřil pěstí. Avšak nic platno: tato
žalostně obnažená láska ženina mu neřekla toho nejmenšího o… o té druhé, jež
dosud nemá pro něho jména a kterou jest mu hledati.
Nezbývá tedy než nalézti Tomše.
XVI.
Nalézti Tomše: lidi, jako by tohle bylo tak lehké! Prokop provedl znovu
generální prohlídku celého bytu; řádil ve všech skříních i zásuvkách,
nenacházeje krom prašiviny starých účtů, milostných dopisů, fotografií a
jiného mládeneckého neřádu nic, co by jakkoliv osvětlilo Tomšovu záležitost.
Nu ovšem, má-li někdo tolik másla na hlavě, dovede už důkladně zmizet!
Znovu vyslechl domovnici; zvěděl sice záplavu všelijakých historek, ale nic,
co by ho uvedlo na stopu. Šel na pana domácího, odkudže poslal Tomeš ty peníze
z ciziny. Bylo mu vyslechnouti celé kázání nevrlého a dosti nepříjemného
staříka, který trpěl všemi možnými katary a nadával na zkaženost dnešních
mladých pánů. Za cenu nadlidské trpělivosti zvěděl konečně jen to, že řečené
peníze neposlal pan Tomeš, nýbrž jakýsi směnárník na konto Drážďanské banky
„auf Befehl des Herrn Tomes“. Rozběhl se k advokátovi, který měl, jak výše
sděleno, jistou rozpracovanou záležitost s pohřešovaným. Advokát se zbytečně
halil v profesionální tajemství; ale když Prokop hloupě vybleptl, že má panu
Tomšovi doručit nějaké peníze, oživl advokát a žádal, aby je složil do jeho
rukou; i dalo Prokopovi mnoho práce, aby se z toho vymotal. To jej poučilo,
aby nepátral po Tomšovi u lidí, kteří s ním měli jakékoliv obchodní řízení.
Na nejbližším rohu zůstal stát: Co teď? Zbývá jen Carson. Neznámá veličina,
jež o něčem ví a něco chce. Dobrá, tedy Carson. Prokop nahmatal v kapse
lístek, jejž zapomněl poslat, a rozběhl se na poštu.
Ale u poštovní schránky mu klesla ruka. Carson, Carson, – ano, ale tomu jde o
cosi, co… také není maličkost. U čerta, ten chlap něco ví o Krakatitu a má za
lubem – inu bůhsámví co. Proč vůbec mne shání? Patrně Tomeš neví vše; nebo
nechtěl vše prodat; nebo si klade nestydaté podmínky, a já osel mám být
lacinější. Tak asi to je; ale (a tu se Prokop poprvé zhrozil dosahu věci) což
je vůbec možno vyrukovat s Krakatitem ven? Především by se muselo u sta hromů
pořádně vědět, co to dělá a k čemu je to dobré, jak se s tím zachází a kdesi
cosi; Krakatit, holenku, to není šňupavý tabák nebo zasýpací prášek pro děti.
A za druhé, za druhé snad je to vůbec… příliš silný tabák pro tento svět.
Představme si, co by se s tím mohlo natropit… řekněme ve válce. Prokopovi
začalo být z celé věci až úzko. Který čert sem nese toho zatraceného Carsona?
Prokristapána, musí se za každou cenu zabránit –
Prokop se chytil za hlavu tak, až se zastavovali lidé. Vždyť, proboha,
zanechal tam nahoře, ve svém laboratorním baráku u Hybšmonky, v porcelánové
dózi skoro patnáct deka Krakatitu! tedy zrovna dost, aby to mohlo rozmlátit já
nevím co, celé hejtmanství! Přímo ztuhl úděsem, a pak se pustil tryskem k
tramvaji: jako by teď ještě záleželo na těch několika minutách! Trpěl pekelně,
než se tramvaj dovlekla na druhý břeh; pak ztekl cvalem košířskou stráň a
uháněl k svému baráku. Bylo zamčeno, a Prokop marně hledal po kapsách něco
podobného klíči; i rozhlédl se soumrakem jako zloděj, rozbil okenní tabulku,
otevřel závory a vlezl oknem domů.
Jen rozškrtl sirku a už viděl, že je co nejmetodičtěji vyloupen. Totiž peřiny
a takové krámy tu zůstaly; ale všechny lahvičky, kelímky a zkumavky, crushery,
hmoždíře, misky a přístroje, lžíce a váhy, celá jeho primitivní chemická
kuchyně, vše, co obsahovalo jeho pokusné hmoty, vše, na čem mohla být jen
usazenina či nálet nějaké chemikálie, vše zmizelo. Pryč je porcelánová dóza s
Krakatitem. Vytrhl zásuvku stolu: veškeré jeho zápisky a záznamy, každý
počmáraný útržek papíru, sebemenší památka dvanáctileté pokusné práce, vše
bylo to tam. Dokonce i s podlahy byly seškrabány skvrny a stopy jeho práce, a
jeho pracovní hazuka, ta stará, potřísněná, lučebninami zrovna zkornatělá
halena byla pryč. Hrdlo se mu sevřelo návalem pláče. Tohle tedy, tohle mi
udělali!
Dlouho do noci seděl na svém vojanském kavalci a strnule zíral do vypleněné
pracovny. Chvílemi se utěšoval, že si snad vzpomene na vše, co během dvanácti
let psal do svých poznámek; ale když namátkou vybral některý experiment a
chtěl si jej popaměti v hlavě zopakovat, nemohl z místa přes úsilí
nejzoufalejší; tu hryzal si rozbité prsty a sténal.
Náhle se probudil zarachocením klíče. Je čiročiré ráno a do pracovny jakoby
nic vchází cizí člověk a rovnou ke stolu. Tam teď sedí s kloboukem na hlavě,
bručí a pečlivě oškrabuje na stole zinek. Prokop se posadil na kavalci a
vyhrkl: „Člověče, co tu chcete?“
Člověk se obrátil nesmírně překvapen a beze slova koukal na Prokopa.
„Co tu chcete?“ opakoval Prokop podrážděně. Chlapík nic; ještě si ke všemu
nasadil skla a brejlil na Prokopa s ohromným zájmem.
Prokop zaskřípal zuby, neboť se v něm už vařila hrozná nadávka. Ale tu
človíček vlídně zazářil, vymrštil se ze židle a vypadal najednou, jako by
radostně vrtěl ocasem. „Carson,“ řekl honem a spustil po německu: „Bože, to
jsem rád, že jste se vrátil! Četl jste můj inzerát?“
„Četl,“ odpovídal Prokop tvrdou a centovou němčinou. „A co tu hledáte?“
„Vás,“ povídal host báječně potěšen. „Víte, že vás honím už po šest neděl?
Všecky noviny, všecky detektivní ústavy, haha, pane! co tomu říkáte? Hergot,
to mám radost! Jak se vede? Zdráv?“
„Proč jste mne vykradl?“ ptal se Prokop mračně.
„Jak prosím?“
„Proč jste mne vykradl!“
„Ale pane inženýre,“ sypal blažený mužík pranic nedotčen. „Co to říkáte?
Vykradl! Carson! To je ohromné, hahaha!“
„Vykradl,“ opakoval Prokop umíněně.
„Tatata,“ protestoval pan Carson. „Schoval. Všecko uložil. Pane, jak jste to
tu mohl nechat ležet? Někdo vám to mohl ukrást, ne? Co? Ovšem že mohl, pane.
Ukrást, prodat, publikovat, že? To se rozumí, pane. Mohl. Ale já jsem vám to
schoval, rozumíte? Čestné slovo. Proto jsem vás hledal. Všecko vrátím. Všecko.
To jest,“ dodával váhavě, a pod zářivými brýlemi to ocelově utkvělo. „Totiž…
budete-li rozumný. Vždyť my se dohodneme, co?“ dodával rychle. „Musíte se
habilitovat. Ohromná kariéra. Atomové výbuchy, rozbití prvků, báječné věci.
Věda, především věda! My se dohodneme, že? Čestné slovo, dostanete všecko
zpátky. Tak.“
Prokop mlčel, ohromen tímto přívalem slov, zatímco pan Carson házel rukama a
kroužil po pracovně náramně rozradován. „Všecko, všecko jsem vám schoval,“
mlel jaře. „Každou třísku z podlahy. Roztříděno, uloženo, s vinětou, pod
pečetí. Haha, mohl jsem se vším ujet, že? Ale já jsem poctivec, pane. Všecko
vrátím. Musíme se domluvit. Ptejte se na Carsona. Rodilý Dán, dříve docent v
Kodani. Taky jsem dělal vědu, božskou vědu. Jak to řekl Schiller? Dem einen
ist sie – ist sie – Už nevím, ale je to něco o vědě; švanda, že? Nu, ještě mi
neděkujte. Až později. Tak.“
Prokopovi sice ani nenapadlo děkovat, ale pan Carson zářil jako šťastný
dobrodinec. „Na vašem místě,“ drmolil nadšeně, „na vašem místě bych si zařídil
–“
„Kde je teď Tomeš?“ pře rušil ho Prokop.
Pan Carson vysunul zkoumavý pohled. „Nu,“ vycedil obezřele, „my o něm víme. Eh
co,“ obrátil hbitě. „Zařídíte si… zařídíte si největší laboratoř světa.
Nejlepší přístroje. Světový ústav destruktivní chemie. Máte pravdu, katedra je
hloupost. Odříkávat staré věci, no ne? Škoda času. Zařiďte si to po
amerikánsku. Ohromný ústav, brigáda asistentů, všechno, co chcete. A o peníze
se nemusíte starat. Punktum. Kde snídáte? Já bych vás ohromně rád pozval.“
„Co vlastně chcete?“ vydralo se z Prokopa.
Tu sedl pan Carson na kavalec vedle něho, vzal ho nesmírně vřele za ruku a
povídal najednou docela jiným hlasem: „Jen se neplašte. Můžete vydělat celou
hromadu miliónů.“
XVII.
Prokop s úžasem vzhlédl na pana Carsona. Kupodivu, teď už to nebyla ta
mopsličí tvář lesknoucí se blahem; všecko zvážnělo a zpřísnělo na horlivém
mužíkovi, oči zapadly pod těžkými víčky a jen chvílemi se zařízly matným
břitem. „Nebuďte blázen,“ pronesl důrazně. „Prodejte nám Krakatit, a je to.“
„Jak vůbec víte…,“ zahučel Prokop.
„Všecko vám povím. Čestné slovo, všecko. Byl u nás pan Tomeš. Přinesl patnáct
deka a formuli. Bohužel nepřinesl taky postup. Ani on, ani naši chemikové
dosud na to nepřišli, jak to dostat dohromady. Nějaký trik, že?“
„Ano.“
„Hm. Třeba se na to přijde i bez vás.“
„Nepřijde.“
„Pan Tomeš… něco o tom ví, ale dělá s tím tajnosti. Pracoval u nás při
zamčených dveřích. Je hrozně špatný chemik, ale je chytřejší než vy. Aspoň
nežvaní o tom, co ví. Proč jste mu to říkal? Neumí nic, jen pumpovat zálohy.
Měl jste přijít sám.“
„Já ho k vám neposlal,“ bručel Prokop.
„Aha,“ spustil pan Carson, „ohromně zajímavé. K nám přišel ten váš pan Tomeš
–“
„Kam vlastně?“
„K nám. Továrny v Balttin. Znáte?“
„Neznám.“
„Zahraniční podnik. Báječně moderní. Pokusná laboratoř s novými třaskavinami.
Děláme keranit, metylnitrát, žlutý prach a takové věci. Hlavně armádní, víte?
Tajné patenty. Vy nám prodáte Krakatit, co?“
„Ne. A Tomeš je tam u vás?“
„Aha, pan Tomeš; počkejte, to je švanda. Tak tedy k nám přijde a povídá: Tohle
je odkaz mého přítele, geniálního chemika Prokopa. Umřel mně v náruči a
posledním dechem, haha, mně svěřil, hahaha, ohromné, co?“
Prokop se jen křivě usmál. „A je Tomeš dosud… v Balttinu?“
„Počkejte. To se rozumí, nejdřív jsme ho zadrželi… jako špióna. K nám jich
chodí spousta, víte? A ten prášek, Krakatit, jsme dali přezkoušet.“
„Výsledek?“
Pan Carson zvedl ruce k nebi. „Bá-báječný!“
„Jaká je detonační rychlost? Jaké jste našli Q? Jaké t? Čísla!“
Pan Carson spustil ruce, až to pláclo, a vyvalil užasle oči: „Člověče, jakápak
čísla! První pokus… padesát procent škrobu… a crusher gauge se roztrhl na
střepy; jeden inženýr a dva laboranti… taky na střepy. Věřil byste? Pokus
číslo dvě: Trauzlův blok, devadesát procent vazelíny, a bum! sebralo to
střechu a jeden dělník zabit; z bloku zůstal jen škvarek. Tak se do toho
pustili vojáci; smáli se nám… že to umíme jako… vesnický kovář. Dali jsme jim
trochu; nacpali to do dělové hlavně, s rozemletým dřevěným uhlím. Ohromný
výsledek. Sedm kanonýrů i se setníkem… Jednu nohu pak našli tři kilometry
daleko. Za dva dny dvanáct mrtvých, tu máte čísla, haha! Báječné, co?“
Prokop chtěl něco říci, ale spolkl to. Dvanáct mrtvých za dva dny, u čerta!
Pan Carson si hladil kolena a zářil. „Třetí den jsme si dali pokoj. Víte, dělá
to špatný dojem, když… je mnoho takových případů. Dali jsme jen flegmatizovat
Krakatit… asi tři decigramy… v glycerínu a podobně. Prase laborant nechal asi
špetku volně ležet, a v noci, když byla laboratoř zamčena –“
„– to vybuchlo,“ vyhrkl Prokop.
„Ano. V deset třicet pět. Laboratoř byla na třísky, krom toho asi dva objekty…
Vzalo to s sebou nějaké tři tuny metylnitrátu Probst – Zkrátka asi šedesát
mrtvých, no. To se ví, náramné vyšetřování a kdesi cosi. Ukázalo se, že nikdo
v laboratoři nebyl, že to muselo patrně vybuchnout –“
„– samo od sebe,“ doplnil Prokop sotva dýchaje.
„Ano. Vám také?“
Prokop ponuře kývl.
„Tak vidíte,“ řekl pan Carson rychle. „Není to k ničemu. Tuze nebezpečná věc.
Prodejte nám to, a je to, máte to z krku. Co byste s tím dělal?“
„A co byste s tím dělali vy?“ vycedil Prokop.
„My už… my jsme na to zařízeni. Božínku, pár těch mrtvých – Ale vás by byla
škoda.“
„Ale Krakatit v porcelánové krabici nevybuchl,“ mínil Prokop úporně
přemýšleje.
„Chválabohu ne. Kdepak!“
„A bylo to v noci,“ přemýšlel Prokop dál.
„V deset třicet pět. Přesně.“
„A… ta špetka Krakatitu ležela na zinkovém… na kovovém plechu,“ tvrdil Prokop
dále.
„Ten na to nemá vliv,“ vybleptl mužík trochu zmaten, kousl se do rtu a jal se
přecházet po laboratoři. „Bylo to… bylo to asi jen okysličování,“ zamlouval to
po chvíli. „Nějaký chemický proces. Směs s glycerínem taky nevybuchla.“
„Protože není vodivá,“ zamumlal Prokop. „Nebo nemůže ionizovat, já nevím.“
Pan Carson se nad ním zastavil s rukama na zádech. „Vy jste moc chytrý,“ řekl
uznale. „Musíte dostat mnoho peněz. Tady je vás škoda.“
„Je Tomeš pořád v Balttinu?“ ptal se Prokop, vší silou se přemáhaje, aby to
vyznělo lhostejně.
Panu Carsonovi to nějak blýsklo pod brejlemi. „Máme ho na očích,“ řekl
vyhýbavě. „Sem se už jistě nevrátí. Přijeďte k nám… třeba ho najdete, když –
tak – tuze – chcete,“ slabikoval důrazně.
„Kde je?“ opakoval Prokop tvrdohlavě, dávaje najevo, že jinak nemluví.
Pan Carson zamával rukama jako pták. „No, utekl,“ dodával na Prokopův
nechápavý pohled.
„Utekl?“
„Vypařil se. Špatně hlídán, tuze chytrý. Zavázal se, že sestrojí celý
Krakatit. Zkoušel to… asi šest neděl. Stál nás hrozné peníze. Pak zmizel,
lump. Nevěděl si asi rady, co? Neumí nic.“
„A kde je?“
Pan Carson se naklonil k Prokopovi. „Lump. Teď nabízí Krakatit jinému státu.
Přitom jim přinesl taky náš metylnitrát, ten taškář. Sedli mu na lep, teď dělá
u nich.“
„Kde?“
„Nesmím říci. Na mou čest, nesmím. A když nám pláchl, jel jsem, haha,
navštívit váš hrob. Pieta, co? Geniální chemik, a nikdo ho tady nezná. To byla
práce, člověče. Musel jsem inzerovat jako blbec. To se ví, že si toho všimli…
ti druzí, víte? Rozumíte mi?“
„Ne.“
„Tak se pojďte podívat,“ řekl pan Carson čile a zamířil k protější stěně.
„Tady,“ řekl a ťukal na prkno.
„Co je?“
„Kulka. Někdo tu byl.“
„A kdo po něm střelil?“
„No já přece. Kdybyste byl sem lezl… oknem… takhle před čtrnácti dny, byl by
vás třeba někdo… moc šeredně vzal na mušku.“
„Kdo?“
„To je jedno, ten nebo onen stát. Tady si, holenku, podávaly dvéře tuze velké
mocnosti. A vy jste zatím někde, haha, chytal ryby, co? Báječný chlapík! Ale
poslyšte, drahoušku,“ řekl najednou starostlivě, „neračte raději chodit sám.
Nikdy a nikde, rozumíte?“
„Nesmysl!“
„Počkejte. Žádný granátník. Velmi nenápadní lidé. Dnes se to dělá… náramně
diskrétně.“ Pan Carson se zastavil u okna a bubnoval na sklo. „Nemáte ponětí,
co jsem na svůj inzerát dostal dopisů. Asi šest Prokopů se hlásilo… Pojďte se
honem podívat!“
Prokop přistoupil k oknu. „Co je?“
Pan Carson jen ukázal krátkým prstem na silnici. Motal se tam na velocipédu
nějaký mládenec v zoufalém zápase s rovnováhou, přičemž každé kolo jevilo
umíněnou náklonnost jet jiným směrem. Pan Carson tázavě pohlédl na Prokopa.
„Učí se asi jezdit,“ mínil Prokop nejistě.
„Náramný nešika, že?“ řekl pan Carson a otevřel okno. „Bob!“
Mladík na kole se zastavil jako přibitý: „Yessr.“
„Go to the town for our car!“
„Yessr.“ A přišlápnuv pedály svištěl mladý cyklista k městu.
Pan Carson se obrátil od okna. „Ir. Velrni obratný hoch. Co jsem chtěl říci?
Aha. Tedy asi šest Prokopů se mi hlásilo – schůzky na různých místech, zejména
v noci – švanda, že? Přečtěte si tenhle lístek.“
„Přijďte zítra v deset večer do mé laboratoře, ing. Prokop,“ četl Prokop jako
ve snu. „Ale vždyť je to… bezmála… mé písmo!“
„Tak vidíte,“ zubil se pan Carson. „Holenku, tady je horká půda. Prodejte to,
ať máte pokoj!“
Prokop zavrtěl hlavou.
Pan Carson na něm spočinul těžkým, neodbytným pohledem. „Můžete žádat…
řekněme… dvacet miliónů. Prodejte nám Krakatit.“
„Ne.“
„Dostanete všecko zpátky. Dvacet miliónů. Člověče, prodejte to!“
„Ne,“ řekl Prokop těžce. „Nechci mít co dělat… s vašimi válkami. Nechci.“
„Co máte tady? Geniální chemik a… bydlí v prkenné boudě! Krajani! Já to
neznám. Velký člověk nemá žádné krajany. Nekoukejte na nic! prodejte to a –“
„Nechci.“
Pan Carson strčil ruce do kapes a zívl. „Války! Myslíte, že jim zabráníte?
Pche! Prodejte a nestarejte se k čemu. Vy jste učenec… co je vám po ostatním?
Války! Jděte, nebuďte směšný. Pokud mají lidé nehty a zuby –“
„Neprodám,“ drtil Prokop mezi zuby.
Pan Carson pokrčil rameny. „Jak chcete. Najdeme si to sami. Nebo to najde
Tomeš. Taky dobře.“
Bylo chvíli ticho. „Mně je to jedno,“ ozval se pan Carson. „Je-li vám to
milejší, pojedeme s tím do Francie, do Anglie, kam chcete, třeba do Číny. My
oba, víte? Tady by nám to nikdo nezaplatil. Byl byste osel, kdybyste to prodal
za dvacet miliónů. Spolehněte se na Carsona. Tak co?“
Prokop rozhodně zavrtěl hlavou.
„Charakter,“ prohlásil pan Carson uznale. „Všecka čest. To se mně ohromně
líbí. Poslyšte, vám to řeknu. Naprosté tajemství. Ruku na to.“
„Neptám se po vašich tajemstvích,“ bručel Prokop.
„Bravo. Diskrétní člověk. Můj typ, pane.“
XVIII.
Pan Carson si sedl a zapálil si velmi tlusté cigáro, načež usilovně přemítal.
„Tjaja,“ řekl po chvíli. „Tak vám to taky vybuchlo. Kdy to bylo? Datum.“
„… Nevím už.“
„Den v týdnu?“
„… Nevím. Myslím… dva dny po neděli.“
„Tedy v úterý. A v kolik hodin?“
„Asi… po desáté večer.“
„Správně.“ Pan Carson zamyšleně vyfukoval kouř. „Nám to poprvé vybuchlo… jak
vy se račte vyjadřovat, ,samo od sebe‘… v úterý v deset třicet pět. Viděl jste
přitom něco?“
„Ne. Já jsem spal.“
„Aha. Taky to vybuchuje v pátek, kolem půl jedenácté. V úterý a v pátek. My
jsme to zkoušeli,“ vysvětloval na Prokopův vyjevený pohled. „Nechali jsme
volně ležet miligram Krakatitu a hlídali jsme to ve dne v noci. Vybuchovalo to
v úterý a v pátek, o půl jedenácté. Sedmkrát. Jednou taky v pondělí, v deset
dvacet devět. Tak.“
Prokop se omezil na to, že tiše žasnul.
„To proběhne Krakatitem taková modrá jiskra,“ dodával pan Carson zahloubaně,
„a pak to exploduje.“
Bylo tak ticho, že Prokop slyšel tikání Carsonových hodinek.
„Tjaja,“ vzdychl pan Carson a projel si zoufale zrzavý kartáč vlasů.
„Co to znamená?“ vyrazil Prokop.
Pan Carson jen trhl rameny. „A co vy,“ řekl, „co vy jste si vlastně myslel,
když vám to… ,samo od sebe‘… vybuchlo? Nu?“
„Nic,“ uhýbal Prokop. „Nepřemýšlel jsem o tom… tak dalece.“
Pan Carson zabručel něco urážlivého.
„Totiž,“ opravoval se Prokop, „tehdy mě napadlo, že to dělají… třeba…
elektromagnetické vlny.“
„Aha. Elektromagnetické vlny. My jsme si to taky mysleli. Výborná myšlenka,
jenže pitomá. Bohužel docela pitomá. Tak.“
Nyní si Prokop opravdu nevěděl rady.
„Předně,“ uvažoval pan Carson, „bezdrátové vlny neběhají po světě jenom v
úterý a v pátek o půl jedenácté, že? A za druhé, člověče, to si můžete myslet,
že jsme to s nimi hned vyzkoušeli. S krátkými, s dlouhými, se všemi možnými. A
váš Krakatit si z nich nedělal tohle,“ ukazoval na nehtu něco mizivě
nepatrného. „Ale v úterý a v pátek… o půl jedenácté… si umane ,sám od sebe‘
explodovat. A víte co ještě?“
Prokop to ovšem nevěděl.
„Ještě tohle. Od nějaké doby… asi půl roku nebo tak… mají evropské bezdrátové
stanice děsný dopal. Víte, něco jim ruší hovory. Docela pravidelně. Náhodou…
vždycky v úterý a v pátek od půl jedenácté v noci. Pravíte?“
Prokop nepravil nic, jen si mnul čelo.
„Nu ano, v úterý a v pátek. Říkají tomu smazané hovory. Začne to telegrafistům
práskat do uší, a tu to máme; hoši se z toho mohou zbláznit. Trapné, co?“ Pan
Carson si sundal brejle a jal se je čistit s velkými okolky. „Nejdřív… nejdřív
mysleli, že to jsou nějaké magnetické bouře či co. Ale když viděli, že to
úřaduje… pravidelně… v úterý a v pátek… Zkrátka Marconi, TSF, Transradio a
nějaká ministerstva pošt a maríny, obchodu, vnitra a já nevím čeho všeho
vyplatí dvacet tisíc liber chytrákovi, který tomu přijde na kobylku.“ Pan
Carson si nasadil zas brejle a vesele vykoukl. „Myslí se, že existuje nějaká
nezákonná stanice, která se baví tím, že v úterý a v pátek smazává hovory.
Konina, že? Soukromá stanice, která by jen tak pro švandu posílala nejmíň sto
kilowattů do vzduchu! Fi!“ Pan Carson si odplivl.
„V úterý a v pátek,“ ozval se Prokop, „tedy současně… zároveň…“
„Divné, že?“ šklebil se pan Carson. „Já to mám, panečku, napsáno: V úterý dne
toho a toho v deset třicet pět a několik vteřin porucha na všech stanicích od
Revalu a tak dále. A nám v tu samou vteřinu ,sama od sebe‘, jak vy račte
říkat, exploduje jistá část vašeho Krakatitu. Eh? Co? Detto příští pátek v
deset dvacet sedm a několik vteřin porucha a výbuch. Item příští úterý v deset
třicet výbuch a porucha. A tak dále. Výjimečně, jaksi proti programu taky
jednou porucha v pondělí v deset dvacet devět třicet sekund. Detto výbuch.
Klape to na vteřinu. Osmkrát v osmi případech. Špás, že? Co o tom soudíte?“
„N… nevím,“ mumlal Prokop.
„Tak teda ještě něco,“ spustil pan Carson po delším hloubání. „Pan Tomeš u nás
pracoval. Neumí nic, ale něco ví. Pan Tomeš si dal do laboratoře postavit
vysokofrekvenční generátor a zamkl nám dvéře před nosem. Lump. Jakživ jsem
neslyšel, že by se v obyčejné chemii pracovalo s vysokofrekvenčními mašinami,
co? Co byste řekl?“
„Nu… ovšem,“ uhýbal Prokop s neklidným pohledem na svůj vlastní zánovní
agregát postavený v koutě.
Pan Carson chytl čile tento pohled. „Hm,“ řekl, „taky tu máte takovou hračku,
že? Pěkný transformátorek. Co vás stál?“
Prokop se zamračil, ale pan Carson počal tiše zářit. „Tak si myslím,“ povídal
s rostoucí blažeností, „že by to byla báječná věc, kdyby se povedlo v nějaké
hmotě… dejme tomu pomocí vysoké frekvence… v jiskrovém poli nebo jak…
rozkmitat, rozviklat, uvolnit vnitřní strukturu tak, že by stačilo ťuknout z
dálky… nějakými vlnami… výboji… oscilacemi nebo čertví čím, aby se ta hmota
rozpadla, co? Bum! Na dálku! Co tomu říkáte?“
Prokop neřekl nic, a pan Carson cucaje s rozkoší cigáro se na něm jen pásl.
„Já nejsem elektrikář, víte?“ začal po chvíli. „Mně to vysvětloval jeden
učenec, ale ať se propadnu, jestli jsem to pochopil. Ten chlap šel na mne s
elektrony, ionty, elementárními kvanty a já ani nevím, jak to jmenoval; a
nakonec to katedrové světlo prohlásilo, že to zkrátka a dobře vůbec není
možno. Člověče, vy jste si dal! Udělal jste něco, co podle světové autority
není možno…“
„Tak já jsem si to vyložil sám,“ pokračoval, „jen tak ševcovsky. Někdo si
dejme tomu vezme do hlavy… udělat vratkou sloučeninu… z jisté olovnaté soli.
Dotyčná sůl je neřád; ne a ne se slučovat, že? Tak ten chemik zkouší všechno
možné… jako blázen; a tu si dejme tomu vzpomene, že v lednovém čísle The
Chemist bylo povídání o tom, že dotyčná flegmatická sůl je báječný koherer…
detektor pro elektrické vlny. Dostane nápad. Pitomý a geniální nápad, že by
snad mohl tu zatracenou sůl přivést elektrickými vlnami do lepší nálady, ne?
povzbudit ji, roztancovat ji, natřást ji jako peřinu, že? Tja, nejlepší nápady
dostane člověk z blbosti. Tak tedy sežene takový komický transformátorek a dá
se do toho; co prováděl, to je zatím jeho tajemství, ale koneckonců… dostane
hledanou sloučeninu. Ať mne čert, dostane ji. Nejspíš to nějak slepil tou
oscilací. Člověče, já se budu muset na stará kolena učit fyzice; říkám boty,
že?“
Prokop zabručel něco docela nesrozumitelného.
„To nevadí,“ prohlásil pan Carson spokojeně. „Jen když to zatím drží
dohromady; já jsem pitomec, já si představuju, že to dostalo nějakou
elektromagnetickou strukturu nebo co. Kdyby se nějak porušila, tak… se to
rozpadne, že? Naštěstí asi deset tisíc řádných radiostanic a několik set
nezákonných udržuje v naší pozemské atmosféře takové elektromagnetické klima,
takovou eh eh oscilační lázeň, která jde zrovna k duhu té struktuře. A tak to
drží dohromady…“
Pan Carson se maličko zamyslil. „A teď,“ začal zase, „teď si představte, že
nějaký ďábel nebo holomek na tomto světě má prostředek, kterým může dokonale
rušit elektrické vlny. Prostě je smazat či co. Představte si, že to – bůhsámví
proč – tropí pravidelně v úterý a v pátek o půl jedenácté v noci. V tu minutu
a vteřinu se poruší na tomto světě bezdrátové spojení; ale v tu minutu a
vteřinu se nejspíš něco stane taky v té… labilní sloučenině, pokud není zrovna
izolována… dejme tomu v… v porcelánové krabici; něco se v ní poruší… jaksi v
ní lupne, a ona se… ona se…“
„… rozpadne,“ vyhrkl Prokop.
„Ano, rozpadne se. Exploduje. Zajímavé, co? Jeden učený pán mně to vysvětloval
– hrome, jak to říkal? že – že prý –“
Prokop vyskočil a popadl pana Carsona za kabát. „Poslyšte,“ koktal hrozně
rozčilen, „kdyby se tedy… Krakatit… roztrousil dejme tomu tady… nebo kdekoliv…
prostě po zemi…“
„… tedy to nejbližšího úterku nebo pátku o půl jedenácté vyletí do povětří.
Tja. Člověče, neuškrťte mne.“
Prokop pustil pana Carsona a přebíhal po světnici hryže si hrůzou prsty. „To
je jasné,“ mručel, „to je jasné! Nikdo nesmí Krakatit vy-vyrá–“
„Krom pana Tomše,“ namítl Carson skepticky.
„Dejte mi pokoj,“ utrhl se Prokop. „Ten na to nepřijde!“
„Nu,“ mínil pan Carson s pochybami, „já nevím, kolik jste mu toho řekl.“
Prokop se zastavil jako vražen do země. „Představte si,“ kázal horečně,
„představte si dejme tomu… vvválku! Kdo má v rukou Krakatit, může… může…
kdykoli chce…“
„Zatím jen v úterý a v pátek.“
„… vyhodit do povětří… celá města… celé armády… a všecko! Stačí… stačí jen
roz-trousit – Dovedete si to představit?“
„Dovedu. Báječně.“
„A proto… v zájmu světa… nikdy… nedám nikdy!“
„V zájmu světa,“ bručel pan Carson. „Víte, v zájmu světa by hlavně bylo přijít
na kloub té – té –“
„Čemu?“
„Té zatracené stanici anarchistů.“
XIX.
„Vy tedy myslíte,“ koktal Prokop, „že… že snad…“
„My tedy víme,“ přerušil ho Carson, „že jsou na světě neznámé vysílací a
přijímací stanice. Že si pravidelně v úterý a v pátek říkají nejspíš něco
jiného než dobrou noc. Že disponují nějakými nám dosud neznámými silami,
výboji, oscilacemi, jiskrami, paprsky nebo čím zatraceným a… a zkrátka
nezachytitelným. Anebo nějakými antivlnami, antioscilacemi nebo jak to k čertu
nazvat, něčím, co prostě přerušuje nebo smazává naše vlny, rozumíte?“ Pan
Carson se rozhlédl po laboratoři. „Aha,“ řekl a popadl kus křídy. „Buď je to
takhle,“ povídal rýsuje na podlaze asi půlloketní šipku křídou, „nebo takhle,“
a přitom pokřídoval celý kus prkna a do toho vmázl nasliněným prstem temnou
čáru. „Tak nebo tak, rozumíte? Pozitivně nebo negativně. Buď posílají nějaké
nové vlny do našeho média, nebo vrhají do našeho kmitajícího, skrznaskrz
protelegrafovaného prostředí umělé pauzy, chápete? Obojím způsobem se dá
pracovat… bez naší kontroly. Obojí je dosud… technicky i fyzikálně… naprostá
záhada. Zatraceně,“ křikl pan Carson v náhlém vzteku a praštil křídou, až se
rozstříkla, „tohle je příliš! Posílat neznámými silami tajné depeše záhadnému
adresátovi! Kdo tohleto dělá? Co teda myslíte?“
„Třeba Marťané,“ nutil se Prokop zažertovat; ale opravdu, nebylo mu do žertu.
Pan Carson po něm vražedně vykoukl, ale pak se rozřehtal přímo koňsky. „Dejme
tomu, že Marťané. Bájecně! Dejme tomu, mistře. Ale dejme tomu, že spíš někdo
na zemi. Dejme tomu, že nějaká pozemská moc rozesílá své tajné instrukce.
Dejme tomu, že má tuze vážné příčiny vyhnout se lidské kontrole. Dejme tomu,
že je nějaká… mezinárodní služba nebo organizace nebo čertví co, a že to má k
dispozici neznámé síly, tajemné stanice a kdesi cosi. V každém případě… V
každém případě má lidstvo právo zajímat se o ty tajemné depeše, ne? Ať jsou z
pekla nebo z Martu. Je to prostě… zájem lidské společnosti. Můžete si myslet…
Nu, nejspíš, pane, nejspíš to nebudou radiodepeše o Červené karkulce. Tak.“
Pan Carson se rozběhl po světnici. „Předně je jisto,“ uvažoval nahlas, „že
dotyčná vysílací stanice… je někde ve střední Evropě, přibližně uprostřed
okruhu těch poruch, že ano? Je poměrně slabá, ježto hovoří jenom v noci.
Saprlot, tím hůř; Eiffelka nebo Nauen se najde lehko, že? Pane,“ zvolal náhle
a stanul jako přibitý, „považte, že v samém pupku Evropy existuje a chystá se
něco divného. Je to rozvětvené, má to své úřady, udržuje to tajné spojení; má
to technické prostředky nám neznámé, tajemné síly, a abyste věděl,“ zařval pan
Carson, „má to Krakatit! Tak!“
Prokop vyskočil jako blázen. „Jak-jakže?“
„Krakatit. Devět deka a pětatřicet decigramů. Všecko, co nám zbylo.“
„Co jste s ním dělali?“ rozzuřil se Prokop.
„Pokusy. Šetřili jsme s ním jako… jako s nějakou ctností. A jednoho večera –“
„Co?“
„Zmizel. I s porcelánovou pikslou.“
„Ukraden?“
„Ano.“
„A kdo – kdo –“
„Samozřejmě Marťané,“ šklebil se pan Carson. „Bohužel pozemským
prostřednictvím jednoho laboranta, který se nám ztratil. Ovšem že s
porcelánovou krabičkou.“
„Kdy se to stalo?“
„Nu, zrovna než mne poslali sem, za vámi. Vzdělaný člověk, Sasík. Ani prášek
nám nezůstal. Víte, proto jsem přijel.“
„A vy myslíte, že to přišlo do rukou těm… těm neznámým?“
Pan Carson jen frknul.
„Jak to víte?“
„Já to tvrdím. Poslyšte,“ řekl pan Carson houpaje se na krátkých nožkách,
„vypadám jako strašpytel?“
„N-ne.“
„Tak vám řeknu, že z tohohle mám strach. Na mou čest, plné kalhoty. Krakatit…
je zatracená věc; ta neznámá stanice je ještě horší; ale kdyby přišlo obojí do
jedněch rukou, pak… máúcta. Pak si pan Carson složí kufřík a pojede k
tasmanským lidojedům. Víte, já bych nerad viděl konec Evropy.“
Prokop si jen drtil ruce mezi koleny. „Kriste, kriste,“ šeptal pro sebe.
„Nu ano,“ mínil pan Carson. „Divím se jenom, víte, že dosud nevylítlo do
vzduchu… něco velikého. Může se jen stisknout kdesi jakási páka… a pár tisíc
kilometrů daleko – prásk! A je to. Nač ještě čekají?“
„To je jasné,“ ozval se Prokop zimničně. „Krakatit se nesmí dát z ruky. A
Tomeš, Tomšovi se musí zabránit…“
„Pan Tomeš,“ namítl Carson rychle, „prodá Krakatit samému ďáblu, když mu to
zaplatí. V této chvíli je pan Tomeš jedno z největších světových nebezpečí.“
„U čerta,“ mručel Prokop zoufale, „co tedy dělat?“
Pan Carson vydržel delší pauzu. „To je jasné,“ řekl konečně. „Krakatit se musí
dát z ruky.“
„Nnne! Nikdy!“
„Dát z ruky. Prostě proto, že to je… dešifrovací klíč. Nejvyšší čas, pane. U
všech všudy, dejte to, komu chcete, ale jen žádné dlouhé cavyky. Dejte to
Švýcarům nebo Svazu starých panen nebo čertově babičce; budou nad tím sedět
půl roku, než pochopí, že nejste blázen. Nebo to dejte nám. V Balttinu už
postavili takovou mašinu, víte, přijímací aparát. Představte si… nekonečně
rychlé výbuchy mikroskopických částeček Krakatitu. Zapalovačem je neznámy
proud. Jakmile jej tam někde zapnou, spustí celá věc: trrr ta ta trrr trrr ta
trrr ta ta ta. A je to. Dešifrovat, a hotovo. Jen mít Krakatit!“
„Nedám,“ dostal ze sebe Prokop pokrytý studeným potem. „Já vám nevěřím. Vy
byste… dělali Krakatit sami pro sebe.“
Pan Carson jen trhl koutkem úst. „Nu,“ řekl, „jde-li jen o to… Můžeme vám na
to svolat Svaz národů, Světovou poštovní unii, Eucharistický kongres nebo
které čerty ďábly chcete. Aby tedy měla dušička pokoj. Já jsem Dán a kašlu na
politiku. Tak. A vy dáte Krakatit do rukou mezinárodní komisi. Co je vám?“
„Já… já byl dlouho nemocen,“ omlouval se Prokop bledna smrtelně. „Není mi…
dosud… dobře. A… a… dva dny jsem nejedl.“
„Slabost,“ děl pan Carson, přisedl k němu a vzal jej kolem krku. „Přejde hned.
Pojedete do Balttinu. Velmi zdravá krajina. Pak můžete jet za panem Tomšem.
Budete mít peněz jako slupek. Budete big man. Nu?“
„Ano,“ šeptal Prokop jako malé dítě a nechal se mírně kolébat.
„Tak tak. Přílišné napětí, víte? To nic není. Hlavní… hlavní je budoucnost.
Člověče, vy jste prožil bídy, co? Jste chlapík. Vida, už je líp.“ Pan Carson
zamyšleně kouřil. „Hrozně ohromná budoucnost. Dostanete spoustu peněz. Mně
dáte deset procent, že? Je to už tak mezinárodní zvyk. Carson taky potřebuje…“
Před barákem zatroubilo auto.
„Nu sláva,“ oddychl si pan Carson, „tady je vůz. Tak, pane, jedeme.“
„Kam?“
„Zatím se najíst.“
XX.
Den nato se probudil Prokop se strašně těžkou hlavou a nemohl zprvu pochopit,
kde vlastně je; čekal, že uslyší kvokání slepic nebo hlaholné vyštěkávání
Honzíkovo. Pomalu si uvědomoval, že už není v Týnici; že leží v hotelu, kam
jej pan Carson dopravil opilého do bezvědomí, nalitého, řvoucího jako zvíře;
ale teprve když si pustil na hlavu proud studené vody, upamatoval se na celý
včerejšek a byl by se propadl hanbou.
Už při obědě pili, ale jen málo, jen tolik, že byli oba náramně rudí a vozili
se pak autem někde po sázavských či jakých lesích, aby se jim to vypařilo z
hlavy; přitom Prokop bez ustání žvanil, zatímco pan Carson žmoulal cigáro a
kýval. „Budete big man.“ Big man, big man dunělo Prokopovi v hlavě jako zvon;
hrome, kdyby mne v této slávě viděla… ta jistá se závojem! Nafukoval se před
Carsonem k prasknutí; ale ten jenom pokyvoval hlavou jako mandarín a ještě
rozdmychoval jeho zběsilou pýchu. Prokop div nevyletěl z auta samou
horečností; vykládal podle všeho, jak si představuje světový ústav
destruktivní chemie, socialismus, manželství, výchovu dětí a jiné nesmysly.
Ale večer to začalo doopravdy. Kde všude pili, to ví bůh; bylo to hrozné,
Carson platil za všechny neznámé, rudý, leskly, s kloboukem naraženým, zatímco
nějaké holky tancovaly, kdosi rozbíjel sklenice a Prokop vzlykaje zpovídal se
Carsonovi ze své strašlivé lásky k té, jíž nezná. Při této vzpomínce se Prokop
studem a bolestí chytal za hlavu.
Pak ho, křičícího „Krakatit“, vsadili do auta. Ďas ví, kam ho vezli; uháněli
po nekonečných silnicích, vedle Prokopa poskakoval rudý ohýnek, to byl asi pan
Carson se svým cigárem, a škytal „rychleji, Bobe“ či co. Najednou v jakémsi
ohybu proti nim vyjela dvě prudká světla, pár hlasů zavylo, auto sebou smýkalo
stranou a Prokop letěl hubou po trávě, čímž se vzpamatoval tak dalece, že
začal vnímat. Několik hlasů se zběsile hádalo a vyčítalo si opilství, pan
Carson strašlivě láteřil a bručel „teď musíme zpátky“, načež Prokopa jakožto
nejtíže raněného s tisícerými ohledy naložili do toho druhého auta, pan Carson
sedl k němu a jelo se zpátky, zatímco Bob zůstal u porouchaného vozu. V polou
cestě začal těžce raněný zpívat a povykovat a před Prahou pocítil novou žízeň.
Museli s ním projít ještě několik lokálů, než ho umlčeli.
S mračným znechucením studoval Prokop v zrcadle svou odřenou tvář. Z té trapné
podívané ho vyrušil vrátný hotelu, jenž mu – s patřičnými omluvami – přinášel
k vyplnění přihlašovací list. Prokop vyplnil své nacionále a doufal, že tím je
věc odbyta; ale sotva si vrátný přečetl jeho jméno a stav, oživl náramně a
prosil Prokopa, aby teď neodcházel; že prý jeden pán z ciziny si vyžádal, aby
mu hned z hotelu zatelefonovali, kdyby se tam pan inženýr Prokop snad ráčil
ubytovat. Jestli tedy pan inženýr dovolí atd. Pan inženýr byl tak rozlícen na
sebe sama, že by byl dovolil i to, aby mu uřízli krk. Sedl si tedy a čekal,
trpně odevzdán ve své bolení hlavy. Za čtvrt hodiny tu byl vrátný zas a
odevzdával navštívenku. Bylo na ní:
SIR REGINALD CARSON
Col. B. A., M. R. A., M. P., D. S. etc.
President of Marconi’s Wireless Co
LONDON
„Sem s ním,“ kázal Prokop, a v hloubi duše se nesmírně divil, proč mu chlapík
Carson neřekl už včera své ohromující hodnosti a proč dnes přichází s takovými
okolky; mimoto byl trochu zvědav, jak vypadá pan Carson po včerejší bohopusté
noci. Ale tu již vyvalil oči neuvěřitelně překvapen. Do dveří vcházel docela
neznámý pán, o dobrý loket větší než včerejší pan Carson.
„Very glad to see you,“ pronesl zvolna neznámý gentleman a poklonil se asi
tak, jako by byl telegrafní tyč. „Sir Reginald Carson,“ představil se a
ohlížel se po židli.
Prokop ze sebe vydal neurčitý zvuk a ukázal mu na židli. Gentleman pravoúhle
usedl a jal se obšírně svlékat velkolepé jelení rukavice. Byl to velmi dlouhý
a nesmírně vážný pán s koňskou tváří nažehlenou do přísných záhybů; v kravatě
ohromný indický opál, na zlatém řetízku antická kamej, ohromné nohy hráče
golfu, zkrátka každým coulem lord. Prokop tiše žasnul. „Tak prosím,“ ozval se
konečně, když už to trvalo nepřežitelně dlouho.
Gentleman neměl nijak naspěch. „Zajisté,“ začal posléze po anglicku, „zajisté
jste se podivil, když jste našel v novinách moje anonce. Předpokládám, že jste
inženýr Prokop, autor eh velmi zajímavých článků o explozívních látkách.“
Prokop mlčky přikývl.
„Velmi potěšen,“ řekl sir Carson nikterak nechvátaje. „Pátral jsem po vás v
jisté záležitosti vědecky velmi zajímavé a prakticky důležité pro naši
společnost, Marconi’s Wireless, jejímž prezidentem mám tu čest býti, neméně
než pro Mezinárodní unii pro bezdrátovou telegrafii, kterážto mi prokázala
nezaslouženou čest zvolivši mne svým generálním sekretářem. Zajisté se
divíte,“ pokračoval neudýchán tak dlouhou větou, „že tyto vážené společnosti
mne vysílají k vám, ačkoli vaše vynikající práce se pohybují na zcela jiném
poli. Dovolte.“ Na tato slova otevřel sir Carson svou krokodýlí aktovku a
vyňal nějaké papíry, blok a zlatou tužku.
„Asi po tři čtvrtě roku,“ začal pomalu a nasazoval si zlatý skřipec, aby se
podíval do svých papírů, „konstatují evropské bezdrátové stanice –“
„Promiňte,“ skočil mu do řeči Prokop nemoha se už ovládat, „tedy ty inzeráty
jste dával vy?“
„Zajisté. Tedy konstatují jisté pravidelné poruchy –“
„– v úterý a v pátek, vím. Kdo vám řekl o Krakatitu?“
„Byl bych k tomu došel sám,“ pronesl ctihodný lord poněkud káravě. „Well,
přeskočím bližší podrobnosti, předpokládaje, že jste do jisté míry informován
o našich nesnázích a o eh a –“
„– o tajné světové konspiraci, ne?“
Sir Carson vytřeštil bleděmodré oči. „Prosím za prominutí, o jaké konspiraci?“
„Nu, o těch záhadných nočních depeších, o tajemné organizaci, která je vysílá
–“
Sir Reginald Carson ho zarazil. „Fantazie,“ řekl s politováním, „čiré
fantazie. Já vím, nadhodily to dokonce Daily News, když naše společnost
vypsala onu poměrně značnou odměnu –“
„Vím,“ řekl rychle Prokop, obávaje se, aby se o ní pomalý lord nerozhovořil.
„Ano. Čirý nesmysl. Celá věc má jen obchodní pozadí. Někdo má zájem na tom,
aby dokázal nespolehlivost našich stanic, rozumíte? Chce podrýt veřejnou
důvěru. Bohužel naše receptory a – eh – koherery nemohou zjistit zvláštní druh
vln, kterými se toto rušení děje. A jelikož se nám dostalo zprávy, že jste v
držení jakési substance nebo chemikálie, která velmi, velmi pozoruhodně
reaguje na ony poruchy –“
„Od koho zprávy?“
„Od vašeho spolupracovníka, pana – eh – pana Tomese. Mister Tomes, že ano?“
Pomalý gentleman vylovil ze svých papírů nějaký dopis. „Dear Sir,“ četl s
jakousi námahou, „nalézám v novinách vypsání odměny et cetera. Jelikož se v
přítomné době nemohu vzdáliti z Balttinu, kde pracuji na jistém vynálezu, a
ježto věc tak velikého dosahu se nedá písemně vyřizovat, prosím, abyste nechal
v Praze vyhledat mého přítele a dlouholetého spolupracovníka Mr ing. Prokopa,
který má v držení nově vynalezenou látku, Krakatit, tetrargon jisté olovnaté
soli, jehož syntéza se provádí za specifických účinků vysokofrekvenčního
proudu. Krakatit reaguje, jak dokazují přesné experimenty, na neznámé rušivé
vlny silnou explozí; z čehož sám sebou plyne jeho rozhodující význam pro
výzkum řečených vln. Vzhledem k důležitosti věci předpokládám za sebe i za
svého přítele, že vypsaná odměna bude podstatně zvý-zvýšena –“ Sir Carson se
zakuckal. „To je celkem vše,“ řekl. „O odměně bychom si promluvili zvlášť.
Podepsán Mr Tomes v Balttinu.“
„Hm,“ řekl Prokop jat vážným podezřením, „že by takováhle soukromá…
nespolehlivá… fantastická zpráva stačila Marconiově společnosti –“
„Beg your pardon,“ namítal dlouhý pán, „dostalo se nám samozřejmě velmi
přesných zpráv o jistých pokusech v Balttinu –“
„Aha. Od jakéhosi saského laboranta, že?“
„Ne. Od našeho vlastního zástupce. Hned vám to přečtu.“ Sir Carson jal se
znovu lovit ve svých papírech. „Tady je to. ,Dear Sir, zdejším stanicím se
dosud nedaří překonati známé poruchy. Pokusy se zvýšenými vysílacími energiemi
selhaly naprosto. Dostalo se mi důvěrné, ale spolehlivé zprávy, že vojenský
ústav v Balttinu získal nějaké kvantum jisté látky –‘“
Zaklepáno. „Vstupte,“ řekl Prokop, a vešel sklepník s vizitkou: „Nějaký pán
prosí –“
Na vizitce stálo:
ING. CARSON, Balttin
„Ať vejde,“ kázal Prokop náhle rozjařen a naprosto nedbaje znamení protestu ze
strany sira Carsona.
Vzápětí vstoupil včerejší pan Carson s tváří velmi popleněnou nevyspáním a
hnal se k Prokopovi vydávaje zvuky radosti.
XXI.
„Počkejte,“ zarazil ho Prokop. „Dovolte, abych vás představil. Inženýr Carson,
sir Reginald Carson.“
Sir Carson sebou trhl, ale zůstal sedět s neporušenou důstojností; zato
inženýr Carson úžasem hvízdl a snesl se na židli jako člověk, kterému nohy
vypověděly službu. Prokop se opřel o dvéře a pásl se na obou pánech s
bezuzdnou zlomyslností. „Tak co?“ zeptal se konečně.
Sir Carson jal se skládati své papíry do aktovky. „Zajisté,“ řekl pomalu,
„bude lépe, navštívím-li vás jindy –“
„Jen račte zůstat,“ přerušil ho Prokop. „Prosím vás, pánové, nejste snad spolu
příbuzní?“
„Ba ne,“ ozval se inženýr Carson. „Spíš naopak.“
„Který z vás je tedy doopravdy Carson?“
Nikdo neodpověděl; bylo to trapné.
„Požádejte toho pána,“ řekl ostře sir Reginald, „aby vám ukázal své papíry.“
„Beze všeho,“ vysypal inženýr Carson, „ale až po panu předřečníkovi. Tak.“
„A kdo z vás inzeroval?“
„Já,“ prohlásil bez váhání inženýr Carson. „Můj nápad, pane. Konstatuju, že i
v našem oboru je neslýchanou špinavostí svést se zadarmo na cizím nápadu.
Tak.“
„Račte dovolit,“ obrátil se sir Reginald k Prokopovi se skutečnou mravní
nevolí, „to už je příliš. Jak by to bylo vypadalo, kdyby vycházel ještě jeden
inzerát s jiným jménem! Prostě jsem musel přijmout fakt, jak to tamten pán
udělal.“
„Aha,“ dorážel bojovně pan Carson, „a proto ten pán si přisvojil taky mé
jméno, víte?“
„Konstatuji prostě,“ ohradil se sir Reginald, „že tamten pán se naprosto
nejmenuje Carson.“
„Jak se tedy jmenuje?“ tázal se Prokop chvatně.
„… Přesně to nevím,“ vycedil opovržlivě lord.
„Carsone,“ obrátil se Prokop k inženýrovi, „a kdo je tenhle pán?“
„Konkurence,“ řekl s hořkým humorem pan Carson. „Je to ten pán, co mne
podvrženými listy chtěl vylákat na všelijaká místa. Nejspíš mne tam chtěl
seznámit s moc milými lidmi.“
„Se zdejší vojenskou policií, prosím,“ zamručel sir Reginald.
Inženýr Carson zle blýskl očima a varovně zakašlal: Prosím, o tomhle nemluvit!
sic –
„Chtějí si pánové navzájem ještě něco vysvětlit?“ šklebil se Prokop u dveří.
„Ne, nic už,“ řekl důstojně sir Reginald; doposud neuznal druhého Carsona ani
za hodna pohledu.
„Tak tedy,“ začal Prokop, „především vám děkuju za návštěvu. Za druhé mám
velikou radost, že Krakatit je v dobrých rukou, totiž v mých vlastních; neboť
kdybyste měli nejmenší naději dostat jej jinak, nebyl bych asi tak tuze
hledaná osoba, že? Za tuhle nedobrovolnou informaci jsem vám náramně vděčen.“
„Ještě nejásejte,“ bručel pan Carson. „Zbývá –“
„– on?“ řekl Prokop ukazuje na sira Reginalda.
Pan Carson zavrtěl hlavou. „Kdepak! ale neznámý třetí.“
„Odpusťte,“ mínil Prokop skoro uražen, „snad si nemyslíte, že vám něco věřím z
toho, co jste mi včera napovídal.“
Pan Carson s politováním pokrčil rameny. „Nu, jak chcete.“
„Dále a za třetí,“ pokračoval Prokop, „bych vás prosil, abyste mi řekli, kde
je teď Tomeš.“
„Ale vždyť jsem vám povídal,“ vyskočil pan Carson, „že tohle nesmím – Přijeďte
do Balttinu, a je to.“
„Tak vy, pane,“ obrátil se Prokop k siru Reginaldovi.
„Beg your pardon,“ pronesl dlouhý gentleman, „ale tohle nechám pro sebe.“
„Tedy za čtvrté vám kladu na srdce, abyste se tady navzájem nesnědli. Já zatím
půjdu –“
„– na policii,“ mínil sir Reginald. „Velmi správně.“
„Těší mne, že s tím souhlasíte. Odpusťte, že vás tu zatím zamknu.“
„Oh, prosím,“ řekl lord zdvořile, zatímco pan Carson se pokoušel zoufale
protestovat.
S velkou úlevou zamkl Prokop za sebou dvéře a ještě k nim postavil dva
sklepníky, načež běžel na blízké komisařství; neboť považoval za vhodno
poskytnout tam jakés takés vysvětlení. Ukázalo se, že věc není tak lehká;
poněvadž nemohl oba cizince nařknout aspoň z krádeže stříbrných lžiček nebo z
hraní makaa, měl velkou práci překonat pochybnosti policejního úředníka, který
ho patrně pokládal za blázna. Konečně – snad aby už měl pokoj – přidělil
Prokopovi civilního strážníka, osobnost velmi ošoupanou a mlčelivou. Když
dorazili do hotelu, našli oba sklepníky statečně vzepřené o dvéře za ohromného
shonu veškerého personálu. Prokop odemkl a civilní strážník zafrkav nosem
vstoupil klidně dovnitř, jako by si šel kupovat šle. Pokoj byl prázdný. Oba
páni Carsonové zmizeli.
Mlčelivá osobnost se jen omrkla a rovnou se ubírala ke koupelně, na kterou
Prokop dočista zapomněl. Bylo tam okno dokořán otevřené do světlíku, a v
protější straně vyražené okénko k záchodu. Mlčelivá osobnost zamířila k
záchodu. Ten ústil do jiné chodby, byl zamčen a klíč zmizel. Strážník
zakroutil v zámku paklíčem a otevřel: bylo tam prázdno, jen na sedadle klozetu
byly stopy nohou. Nemluvná osobnost vše zase zamkla a řekla, že sem pošle pana
komisaře.
Pan komisař, človíček velmi pohyblivý a slavný kriminalista, se dostavil velmi
brzo; ždímal z Prokopa dobré dvě hodiny, chtěje se mermomocí dozvědět, o čem
měl co jednat s oběma pány; zdálo se, že má velikou chuť zatknout aspoň
Prokopa, který upadal přes tu chvíli do hrozných rozporů ve vlastních
výpovědích, pokud se týkaly jeho styků s oběma cizinci. Potom vyslechl
vrátného a sklepníky a důtklivě vyzval Prokopa, aby se o šesté hodině dostavil
na policejní ředitelství; do té doby aby se raději z hotelu nehnul.
Zbytek dne strávil Prokop běhaje po pokoji a mysle s hrůzou na to, že bude asi
zavřen; neboť jaké může dát vysvětlení, když o Krakatitu pro živého boha nic
neřekne? Čertví jak dlouho může taková vyšetřovací vazba trvat; a tak místo
aby mohl hledat ji, tu neznámou v závoji… Prokop měl oči plné slz; cítil se
sláb a měkký, že se až styděl. Před šestou se však vyzbrojil vší svou
statečností a pustil se na policejní ředitelství.
Uvedli ho hned do kanceláře, kde byly tlusté koberce, kožená křesla a velká
krabice s doutníky (byla to kancelář policejního prezidenta). U psacího stolu
objevil Prokop obrovská, boxerská záda nakloněná nad papíry, záda, jež v něm
na prvý pohled budila hrůzu a pokoru. „Posaďte se, pane inženýre,“ řekla záda
přívětivě, osušila něco a obrátila se k Prokopovi tváří neméně monumentální,
vhodně umístěnou na tuří šíji. Mohutný pán vteřinku studoval Prokopa a řekl:
„Pane inženýre, nebudu vás nutit, abyste mně povídal, co z příčin jistě
uvážených hodláte nechat pro sebe. Znám vaši práci. Myslím, že v té
záležitosti šlo o nějakou vaši třaskavinu.“
„Ano.“
„Věc má asi větší význam… řekněme vojenský.“
„Ano.“
Mohutný pán se zvedl a podával Prokopovi ruku: „Chtěl jsem vám jenom, pane
inženýre, poděkovat, že jste ji neprodal zahraničním agentům.“
„To je všechno?“ vydechl Prokop.
„Ano.“
„Chytli jste je?“ vyhrkl Prokop.
„Proč?“ usmál se pán. „K tomu nemáme práva. Pokud jde o tajemství jenom vaše a
nikoliv o tajemství naší armády…“
Prokop pochytil jemnou výtku a upadl do rozpaků. „Ta věc… není dosud zralá…“
„Věřím. Spoléhám na vás,“ řekl mocný muž a znovu mu podal ruku.
To bylo vše.
XXII.
„Musím postupovat metodicky,“ umiňoval si Prokop. Dobrá, tedy po předlouhém
rozvažování a nejpodivnějších nápadech ustanovil se na tomto postupu:
Především dával obden do všech větších novin inzerát: „Pan Jiří Tomeš. Dámu v
závoji prosí doručitel s poraněnou rukou o udání adresy. Velmi důležité. P.
zn., 40 000‘ do inz. k. Grégr.“ Tato formulace se mu zdála velmi chytrá; není
sice jisto, že by mladá dáma četla noviny vůbec a inzertní část zvláště, nu
ale kdoví? Náhoda je mocná. Avšak místo náhody dostavily se okolnosti, jež
bylo možno předvídat, ale na něž Prokop předem nepomyslel. Na udanou značku
došla totiž celá spousta korespondence, jenže byly to většinou účty, upomínky,
hrozby a hrubosti na adresu nezvěstného Tomše; nebo „pan Jiří Tomeš nechť ve
vlastním zájmu udá svůj pobyt pod zn…“ a podobně. Mimoto očumoval v inzertní
kanceláři jakýsi hubený člověk, který, když Prokop si vyzvedl korespondenci, k
němu přistoupil a ptal se ho, kde bydlí pan Jiří Tomeš. Prokop si na něho
vyjel tak hrubě, jak okolnosti dovolovaly, a tu hubený pán se vytasil s
policejní legitimací a vyzval Prokopa důrazně, aby nedělal hlouposti. Šlo tu
totiž o onu jistou zpronevěru a jiné ošklivé věci. Prokopovi se podařilo
přesvědčit hubeného pána, že především on sám by nesmírně potřeboval vědět,
kde pan Tomeš je; nicméně po této příhodě a prostudování došlé korespondence
jeho důvěra v úspěch inzerce valně ochabla. Skutečně také na další anonce
docházelo odpovědí stále méně, zato však byly pořád hrozivější.
Za druhé navštívil soukromou detektivní kancelář. Vyložil tam, že hledá
neznámou dívku v závoji, a pokoušel se ji popsat. Byli ochotni opatřit mu o ní
diskrétní informace, udá-li buď její bydliště, nebo její jméno. I nezbylo mu
než odejít s nepořízenou.
Za třetí dostal geniální nápad. V řečené obálce, která ho neopouštěla ve dne
ani v noci, bylo – krom menších bankovek – třicet tisícovek opatřených páskou,
jak je v bankách zvykem při vyplácení větších peněz. Nebylo tam jméno banky;
ale aspoň to je nejvýš pravděpodobno, že dívka je vybrala v některém peněžním
ústavě téhož dne, kdy on, Prokop, s nimi odejel do Týnice. Nuže, nyní jen
vědět přesné datum, a pak stačí obejít všechny banky v Praze a vyprosit si,
aby mu udali jméno osoby, která toho dne vyzvedla třicet tisíc nebo o něco
více korun. Ano, vědět přesné datum; Prokop si byl sice neurčitě vědom, že
Krakatit mu vybuchl v úterý nebo kdy (dva dny předtím byla neděle či svátek),
takže dívka vyzvedla peníze pravděpodobně kterési středy; avšak týdnem ani
měsícem si nebyl Prokop jist, mohlo to být v březnu nebo v únoru. Se strašnou
námahou hleděl se upomenout nebo si vypočítat, kdy to asi bylo; avšak každý
kalkul se zastavil u toho, že nevěděl, jak dlouho stonal. Dobrá, jistě však
vědí u Tomšů v Týnici, kterého týdne jsem k nim vpadl! Oslněn touto nadějí
depešoval starému doktoru Tomši: „Telegrafujte datum, kdy jsem k vám přijel.
Prokop.“ Sotva depeši odeslal, zamrzelo ho to; neboť cítil zrovna palčivě, že
se k nim nezachoval pěkně. Skutečně také odpověď nedocházela. Když už chtěl
tuto nitku pustit z ruky, napadlo ho, že snad si na onen den vzpomene
domovnice od Jirky Tomše. Letěl k ní; avšak domovnice tvrdila, že to bylo
někdy v sobotu. Prokop si zoufal; ale tu ho došel dopis napsaný velkými a
pečlivými písmenami vzorné školačky, že do Týnice přijel dne toho a toho, ale
„tati nesmí vědět, že jsem Vám psala“. Nic víc. Podepsána Anči. V Prokopovi
bůhvíproč krvácelo srdce nad těmi dvěma řádky.
Nuže, se šťastně získaným datem běžel do první banky: mohou-li mu říci, kdo si
toho a toho dne vybral tady v ústavě řekněme třicet tisíc korun. Kroutili nad
tím hlavou, že prý to není zvykem ani vůbec přípustno; ale když viděli, jak je
zdrcen, šli se s někým poradit a pak se ho ptali, na jaký účet byly peníze
vybrány; nebo aspoň zda byly vyzvednuty na knížku, na běžný účet, na šek či
akreditiv. Prokop to ovšem nevěděl. Dále, pravili mu, snad ten dotyčný tu
prodal jen cenné papíry; pak jeho jméno ani nemusí být v knihách. A když jim
posléze Prokop doznal, že naprosto neví, zda ty peníze byly vyplaceny v téhle
bance nebo v kterékoliv jiné, dali se mu do smíchu a ptali se, chce-li s
takovýmto dotazem zběhat všech dvě stě padesát či kolik peněžních ústavů,
filiálek a směnáren v Praze. Tak Prokopův geniální nápad selhal naprosto.
Zbývala už jen čtvrtá možnost, totiž náhoda, že ji potká. I do té náhody se
pokoušel Prokop vpravit jakousi metodu; rozdělil si plán Prahy na sektory a
propátrával jeden úsek po druhém běhaje od rána do večera. Jednoho dne
spočítal, s kolika lidmi se takto za celý den setká, a došel k číslu skoro
čtyřiceti tisíc; tedy vzhledem k úhrnnému počtu obyvatelstva veškeré Prahy je
tu pravděpodobnost asi jedna ku dvanácti, že uvidí tu, již hledá. Ale i tato
malá pravděpodobnost je velkou nadějí. Jsou ulice a místa, která se už předem
zdají nad jiné hodna toho, aby ona tu bydlela nebo tudy prošla; ulice s akáty
kvetoucími, důstojná stará náměstí, intimní kouty hlubokého a vážného života.
Rozhodně není možno, že by přebývala v této hlučné a ponuré ulici, kudy se
jenom spěchá; ani v pravoúhlé suchosti těch činžáků bez tváře, ani ve rmutné
špíně staroby; proč by však nemohla žít zrovna za těmihle velkými okny, za
nimiž tají dech stinné a jemné ticho? Divě se, bloudě jako v snách objevoval
Prokop poprvé v životě, co vše je v tomto městě, kde strávil tolik let; bože,
tolik krásných míst, kde uplývá život pokojný a zralý a vábí tě, člověče
roztěkaný: ohranič, ohranič sebe sama.
Bezpočtukráte hnal se Prokop za mladými ženami, jež mu z dálky bůhvíčím
připomněly tu, již viděl jen dvakrát; běžel za nimi s divě tlukoucím srdcem:
což kdyby to byla ona! A kdo nám poví, jaká to byla divinace nebo čich: vždy
to byly ženy neznámé sice, ale krásné a smutné, uzavřené v sebe a zaštítěné
nevímjakou nedostupností. Jednou pak už si byl skoro jist, že to je ona; hrdlo
se mu sevřelo tak, že musel stanout, aby vydechl; tu ta dotyčná vstoupila do
tramvaje a ujela. Po tři dny potom hlídkoval u oné stanice, ale už jí
neuviděl.
Nejhorší pak byly večery, kdy na smrt unaven tiskl ruce mezi koleny a namáhal
se zkombinovat nějaký nový detektivní plán. Bože, nikdy se nevzdám toho,
nalézt ji; jsem posedly, budiž; jsem blázen, blbec a maniak; ale nikdy se toho
nevzdám. Čím víc mi uniká, tím je to silnější; prostě… je to… osud či co.
Jednou se probudil uprostřed noci, a bylo mu náhle neodvratně jasno, že takhle
jí jakživ nenajde; že musí vstát a vyhledat Jirku Tomše, který o ní ví a musí
mu o ní říci. I ustrojil se uprostřed noci a nemohl se dočkat rána. Nebyl
připraven na nepochopitelné potíže a průtahy s opatřením pasu; nerozuměl ani,
co všechno na něm chtějí, a zuřil i tesknil horečnou netrpělivostí. Konečně,
konečně jedné noci ho nesl rychlík za hranice. A tedy nejprve do Balttinu!
Teď se to rozhodne, cítil Prokop.
XXIII.
Rozhodlo se to bohužel jinak, než mínil.
Měl totiž plán vyhledat v Balttinu toho jistého, co se mu vydával za Carsona,
a říci mu asi tolik: něco za něco, já vám kašlu na peníze; vy mne dovedete
ihned k Jiřímu Tomši, se kterým mám co jednat, a za to dostanete dobrou
třaskavinu, dejme tomu fulminát jodu se zaručenou detonací nějakých jedenácti
tisíc sekundometrů, nebo pro mne a za mne ten jistý kovový azid s celými
třinácti tisíci, pane, a dělejte si s tím, co chcete. – Byli by ovšem blázni,
kdyby na takový obchod nepřistoupili.
Továrna v Balttinu se mu zdála zvenčí nehrubě veliká; trochu v něm hrklo, když
místo na portýra narazil na vojenskou hlídku. Ptal se jí na pana Carsona (– u
čerta, vždyť se ten člověk tak nejmenuje!); ale vojáček neřekl a ani b a s
bajonetem ho vedl k šikovateli. Ten neřekl o mnoho víc a dovedl Prokopa k
důstojníkovi. Inženýr Carson je tu neznám, řekl důstojník, a co prý s ním pán
chce? Prokop prohlásil, že chce vlastně mluvit s panem Tomšem. To na
důstojníka mělo tak dalece účinek, že poslal pro pana obrsta. Pan obrst, velmi
tlustý astmatický člověk, jal se Prokopa důtklivě vyslýchat, kdo je a co tu
chce; to už bylo v kanceláři asi pět vojenských pánů a prohlíželi si Prokopa
tak, až se potil. Bylo zřejmo, že čekají na někoho, pro koho zatím
telefonovali. Když se ten někdo přihnal jako vítr, ukázalo se, že je to pan
Carson; titulovali ho direktorem, ale jeho skutečné jméno Prokop nezvěděl
nikdy. Křičel radostí, když spatřil Prokopa, a tvrdil, že na něho už čekali a
kdesi cosi; hned nařídil telefonovat „do zámku“, aby připravili „kavalírské“
hostinské pokoje, chytil Prokopa pod paží a vedl jej balttinským závodem.
Ukázalo se, že to, co Prokop považoval za továrnu, je jenom vojenská a
hasičská ubikace u vchodu; odtud vede dlouhá chaussée tunelem v porostlé, asi
deset metrů vysoké hrázi. Pan Carson uvedl Prokopa nahoru, a teprve nyní si
Prokop jakžtakž uvědomil, co to jsou balttinské závody: celé město muničních
baráků označených číslicemi a písmenami, kopečky pokryté trávou, což prý jsou
sklady, o kus dál nádražní park s rampami a jeřáby a za ním nějaké docela
černé budovy a prkenné boudy. „Vidíte tamten les?“ ukazoval pan Carson k
obzoru. „Za ním jsou teprve ty pokusné laboratoře, víte? A tamhle, co jsou ty
pískové vršky, je střelnice. Tak. A tadyhle v parku je zámek. Budete mrkat, až
vám ukážu laboratoře. Ef ef, to nejmodernější. A teď půjdeme do zámku.“
Pan Carson vesele žvanil, ale nic o tom, co bylo nebo má být; šli zrovna
parkem, i ukazoval mu tuhle vzácný druh Amorphophallus a tamhle jakousi
japonskou varietu třešničky; a tady už je balttinský zámek celý zarostlý
břečťanem. U vchodu čeká tichý a jemňoučký stařík v bílých rukavicích, jménem
Paul, a vede Prokopa rovnou do „kavalírského pokoje“. Jakživ nebyl Prokop v
něčem podobném; vykládané parkety, anglický empir, vše staroučké a drahocenné,
že se bál na to sednout. A než se mohl opláchnout, už je tu Paul s vajíčky,
lahví vína a třesoucí se sklenicí a staví vše na stůl tak něžně, jako by
posluhoval princezničce. Pod okny je dvůr vysypaný plavým pískem; štolba v
ohrnutých holinkách tam na dlouhé oprati lonžíruje vysokého grošovaného koně;
vedle něho stojí hubená hnědá dívka, přimhouřenýma očima sleduje koňův cval a
dává krátce jakési rozkazy, načež přiklekne a ohmatává koňovy kotníky.
Pan Carson se přižene zase jako vítr, a že prý teď Prokopa musí představit
generálnímu řediteli. Vede ho dlouhou bílou chodbou ověšenou samými parohy a
vroubenou černými vyřezávanými židlemi. Růžový panák s bílými rukavicemi
otevře před nimi dveře, pan Carson všoupne Prokopa dovnitř, do jakéhosi
rytířského sálu, a dveře se zavrou. U psacího stolu stojí vysoký stařec,
podivně vzpřímen, jako by ho právě vytáhli ze skříně a připravili k uvítání.
„Pan inženýr Prokop, Jasnosti,“ řekl pan Carson. „Kníže Hagen-Balttin.“
Prokop se zamračil a trhl zlobně hlavou; patrně tento pohyb považoval za
poklonu.
„Buďte – nám – vítán,“ pronesl kníže Hagen a podal mu předlouhou ruku. Prokop
znovu trhl hlavou.
„Dou-fám, že – budete – u nás – spokojen,“ pokračoval kníže, a Prokop si
všiml, že je na půli těla ochrnut.
„Račte – nás poctít – u stolu,“ mluvil kníže s patrnou úzkostí, aby mu
nevypadl umělý chrup.
Prokop nervózně přešlapoval. „Račte odpustit, kníže,“ začal konečně, „ale já
se tu nemohu zdržet; já – já musím ještě dnes –“
„Nemožno, naprosto nemožno,“ vyhrkl pan Carson vzadu.
„Ještě dnes se musím poroučet,“ opakoval Prokop tvrdohlavě. „Chtěl jsem jenom…
poprosit, abyste mi řekli, kde je Tomeš. Byl bych… eventuelně ochoten
poskytnout za to… eventuelně…“
„Jak?“ zvolal kníže a vytřeštil na pana Carsona oči v absolutní nechápavosti.
„Co – chce?“
„Nechte to zatím,“ zahučel pan Carson Prokopovi do ucha. „Pan Prokop jenom
míní, Jasnosti, že nebyl na vaše pozvání připraven. To nevadí,“ obrátil se
čile k Prokopovi. „Já jsem to zařídil. Dnes bude déjeuner na trávníku, tedy…
žádné černé šaty; můžete jít jak jste. Telegrafoval jsem pro krejčího; žádné
starosti, pane. Zítra je to v pořádku. Tak.“
Nyní zas Prokop vytřeštil oči. „Jaký krejčí? Co to znamená?“
„Bude – nám – zvláštní ctí,“ zakončil kníže a podal Prokopovi umrlčí prsty.
„Co to znamená?“ zuřil Prokop na chodbě a chytil Carsona za rameno. „Člověče,
teď mluvte, nebo –“
Pan Carson se rozřehtal a vysmekl se mu jako uličník. „Nebo, jaképak nebo?“
smál se prchaje a poskakuje jako míč. „Jestli mne chytíte, řeknu vám všechno.
Na mou čest.“
„Vy kašpare,“ zahromoval Prokop rozzuřen a pustil se za ním. Pan Carson
řehtaje se letěl po schodech a vyklouzl podle plechových rytířů do parku; tam
panáčkoval na trávníku dělaje si zřejmě z Prokopa tatrmany. „Tak co,“ křičel,
„co mně uděláte?“
„Zmlátím vás,“ soptil Prokop řítě se na něho celou svou těžkou vahou. Carson
kvičel radostí a skákal po trávníku kličkuje jako zajíc. „Honem,“ jásal, „tady
jsem,“ a už zase uklouzl Prokopovi pod rukou a dělal na něho kukuč za pněm
stromu.
Prokop mlčky uháněl za ním s pěstmi zaťatými, vážný a hrozný jako Aiás. Supěl
už bez dechu, když najednou zahlédl, že ze zámeckých schodů přihmouřenýma
očima sleduje jejich běh hnědá amazonka. Zastyděl se nesmírně, stanul a jaksi
se lekl, že teď snad ta dívka mu přijde ohmatat kotníky.
Pan Carson, najednou zase docela vážný, coural se k němu s rukama v kapsách a
povídal přátelsky: „Málo tréninku. Nesmíte pořád sedět. Cvičit srdce. Tak.
Aá,“ zahlaholil rozzářen, „naše velitelka, haholihoo! Dcera starého,“ dodával
tiše. „Princezna Wille, totiž Wilhelmina Adelhaida Maud a tak dále. Zajímavá
holka, osmadvacet let, ohromná jezdkyně. Musím vás představit,“ řekl nahlas a
vlekl vzpouzejícího se Prokopa k dívce. „Nejjasnější princezno,“ volal zdálky,
„tady vám – do jisté míry proti jeho vůli – představuji našeho hosta. Inženýr
Prokop. Strašně zuřivý člověk. Chce mne zabít.“
„Dobrý den,“ řekla princezna a obrátila se k panu Carsonovi: „Víte, že
Whirlwind má zpuchlý kotník?“
„I proboha,“ děsil se pan Carson. „Ubohá princezno!“
„Hrajete tenis?“
Prokop se mračil a nevěděl ani, že tohle platilo jemu.
„Nehraje,“ odpověděl Carson za něho a šťouchl ho do žeber. „To musíte hrát.
Princezna prohrála s Lenglenovou jen o jeden set, že?“
„Protože jsem hrála proti slunci,“ namítla princezna poněkud dotčena. „Co
hrajete?“
Prokop zas nevěděl, že to patřilo jemu.
„Pan inženýr je učenec,“ spustil Carson horlivě. „Našel atomové výbuchy a
takové věci. Ohromný duch, vážně. My jsme proti němu kuchyňské ficky. Takhle
strouhat brambory a podobně. Ale tuhle on,“ a pan Carson podivem hvízdl.
„Jednoduše kouzelník. Jestli chcete, vyrazí z vizmutu vodík. Tak, panečku.“
Šedivé oči štěrbinou sklouzly po Prokopovi, jenž tu stál zrovna uvařen v
rozpacích a vztekaje se na Carsona.
„Velmi zajímavé,“ řekla princezna a už zas se dívala jinam. „Řekněte mu, aby
mne někdy poučil. Tedy v poledne na shledanou, že ano?“
Prokop se uklonil téměř včas, a pan Carson jej vlekl do parku. „Rasa,“ povídal
uznale. „Ta ženská má rasu. Pyšná, co? Počkejte, až ji poznáte blíž.“
Prokop se zastavil. „Poslyšte, Carsone, abyste si to nepletl. Nikoho nemíním
poznat blíž. Dnes nebo zítra odjedu, rozumíte?“
Pan Carson kousal nějaký list, jakoby nic. „Škoda,“ řekl. „Tady je moc pěkně.
Nu co dělat.“
„Zkrátka mi povězte, kde je Tomeš –“
„Až pojedete odtud. Jak se vám líbil starý?“
„Co mi je po něm,“ hučel Prokop.
„Nu ano. Antikní kus, pro reprezentaci. Bohužel ho pravidelně jednou týdně
raní mrtvice. Ale Wille je báječné děvče. Pak je tu Egon, klacek, osmnáct let.
Oba sirotci. Potom hosti, nějaký bratránek princ Suwalski, všelijací oficíři,
Rohlauf, von Graun, víte, Jockey Club, a doktor Krafft, vychovatel, a taková
společnost. Dnes večer musíte přijít mezi nás. Pivní večer, žádná šlechta,
naši inženýři a podobně, víte? Tamhle v mé vile. Je to na vaši počest.“
„Carsone,“ řekl Prokop přísně. „Chci s vámi vážně mluvit než odjedu.“
„To nespěchá. Odpočněte si, a je to. Nu, já musím po své práci. Můžete dělat,
co vám je libo. Žádné formality. Chcete-li se vykoupat, tak tamhle je rybník.
Nic nic, až později. Udělejte si pohodlí. Tak.“
A byl pryč.
XXIV.
Prokop se coural po parku mrze se na cosi a nevyspale zívaje. Divil se, co s
ním vlastně chtějí, a měřil s nelibostí své boty podobné vojenským bagančatům
i své unošené nohavice. Ponořen v tyto myšlenky divže nevlezl až doprostřed
tenisového hříště, kde princezna hrála se dvěma panáky v bílých šatech. Uhnul
rychle a pustil se směrem, kde předpokládal konec parku. Nu, na této straně
končil se pak park jakousi terasou: kamenná balustrádka a kolmo dolů zeď
nějakých dvanáct metrů vysoká. Možno se pokochat vyhlídkou na borové lesíky a
na vojáčka, který dole přechází s nasazeným bajonetem.
Prokop zamířil v tu stranu, kde se park svažoval dolů; našel tam rybník s
koupelnami, ale přemáhaje chuť vykoupat se vešel do pěkného březového hájku.
Tak vida, tady je jenom laťový plot a u polozarostlé cestičky vrátka; nejsou
dokonce zavřena a lze vyjít ven, do borového lesa. Putoval tiše po klouzavém
jehličí až na kraj lesa. A sakra, tady je dobré čtyři metry vysoký plot z
ostnatého drátu. Jakpak, řekněme, je takový drát pevný? Zkoušel to opatrně
rukou i nohou, až shledal, že k jeho počínání se zájmem přihlíží vojáček s
bajonetem na druhé straně plotu.
„To je horko, že?“ řekl Prokop, aby to zamluvil.
„Tudy se nesmí,“ povídal vojáček; i otočil se Prokop na patě a ubíral se podle
ostnatého plotu dál. Borový les přešel v mlází, a za ním jsou nějaké kůlny a
chlévy, patrně panský dvůr; nakoukl tam plotem, a tu se uvnitř rozlehl strašný
řev, chroptění a štěkot, a dobrý tucet dog, bloodhoundů a vlčáků se sápal na
plot. Čtyři páry nedůvěřivých očí vykoukly z čtverých dveří. Prokop pro
jistotu pozdravil a chtěl jít dál; ale jeden čeledín vyběhl za ním a povídal,
že „tudy se nesmí“, načež ho dovedl zpátky až k vrátkům do březového háje.
To vše Prokopa velmi rozlaďovalo. Carson mně musí říci, kudy se jde ven,
umiňoval si; nejsem přece kanár, aby mne drželi v kleci. Vyhnul se obloukem
tenisovému hříšti a zamířil k parkové cestě, kudy ho Carson vedl nahoru do
zámku. Jenže teď se mu postavil do cesty filmový chlapík v placaté čepici, a
kam prý pán ráčí.
„Ven,“ řekl Prokop zkrátka. Ale „tudy se nesmí,“ vysvětloval mu člověk v
čepici; tudy prý se jde k rnuničním barákům, a kdo tam chce jít, musí mít
laissez-passer od ředitelství. Ostatně vrata ze zámku přímo ven jsou tuhle
zpátky, po hlavní cestě a vlevo prosím.
Prokop se tedy pustil po hlavní cestě a vlevo prosím, až přišel k velikým
mřížovým vratům. Děda vrátný mu šel otevřít. „Račte mít lístek?“
„Jaký lístek?“
„Pasírku.“
„Jakou pasírku?“
„Lístek, že smíte ven.“
Prokop se rozlítil. „Copak jsem v kriminále?“
Děda krčil lítostivě rameny: „Prosím, dneska mi dali rozkaz.“
Chudáku, myslel si Prokop, ty bys tak někoho mohl zadržet! Jen udělat rukou
takhle –
Z okna vrátného domku vyhlédla povědomá tvář, náramně podobná jistému Bobovi.
Prokop tedy ani nedokončil svou myšlenku, otočil se na patě a loudal se zpátky
k zámku. U všech rohatých, řekl si, to jsou divné okolky; skoro to vypadá,
jako by tu někdo měl být zavřen. Dobrá, promluvím si o tom s Carsonem.
Především vůbec nestojím o jejich pohostinství a nepůjdu k obědu; nebudu sedět
s panáky, kteří se tam na tenisovém hříšti chechtali za mými zády. – Rozhořčen
nesmírně odebral se Prokop do pokojů, které mu byly vykázány, a vrhl se na
staroučkou chaise longue, až to zapraskalo, a hněval se. Za chvíli zaklepal
pan Paul a ptal se vlídně a starostlivě, půjde-li pán k déjeuner.
„Nepůjdu,“ vrčel Prokop.
Pan Paul se poklonil a zmizel. Za chvilku tu byl zas a strkal před sebou stůl
na kolečkách, pokrytý sklenicemi, křehoučkým porcelánem a stříbrem. „Prosím,
jaké víno?“ ptal se něžně. Prokop zamručel cosi jako aby mu dali pokoj.
Pan Paul šel po špičkách ke dveřím a vzal tam z dvou bílých pracek velikou
mísu. „Consommé de tortues,“ šeptal pozorně a naléval Prokopovi, načež mísa
opět zmizela v bílých tlapách. Toutéž cestou přišla ryba, pečeně, saláty,
věci, které Prokop jakživ nejedl, a ani dobře nevěděl, jak se jedí; než
ostýchal se dát před panem Paulem najevo jakékoliv rozpaky. Kupodivu, jeho
hněv se nějak rozplýval. „Sedněte si,“ kázal Paulovi, ochutnávaje nosem a
patrem nahořklé bleďoučké víno. Pan Paul se šetrně uklonil a zůstal ovšem
stát.
„Poslyšte, Paul,“ pokračoval Prokop, „myslíte, že tu jsem zavřen?“
Pan Paul pokrčil uctivě rameny: „Prosím, nemohu vědět.“
„Kudy se odtud dostanu ven?“
Pan Paul chvilinku přemýšlel. „Prosím, po hlavní cestě a pak nalevo. Poroučí
milostpán kávu?“
„No třeba.“ Prokop si opařil krk skvostným moka, zatímco pan Paul mu podával
všechny vůně Arábie v cigárové krabici a stříbrný hořák. „Poslyšte, Paul,“
začal zas Prokop kousaje špičku doutníku, „děkuju vám. Neznal jste tady
nějakého Tomše?“
Pan Paul obrátil oči k nebi samým usilovným vzpomínáním. „Neznal, prosím.“
„Kolik je tu vojáků?“
Pan Paul uvažoval a počítal. „Na hlavní stráži asi dvě stě. To je infanterie.
Potom polní četníci, to nevím kolik. V Balttin-Dortum škardona husarů. Na
střelnici v Balttin-Dikkeln kanonýři, to se mění.“
„Proč tu jsou polní četníci?“
„Prosím, tady je válečný stav. Kvůli muniční továrně.“
„Aha. A to se hlídá jen tady kolem?“
„Tady jsou jen patroly, prosím. Řetěz je až dál, za lesem.“
„Jaký řetěz?“
„Hlídková zóna, prosím. Tam nikdo nesmí.“
„A kdyby chtěl člověk odejet –“
„To musí mít povolení od staničního komanda. Přeje si pán ještě něco?“
„Ne, děkuju vám.“
Prokop se natáhl na chaise longue rozkošnicky jako sytý bej. Nu uvidíme, řekl
si; až potud to není tak zlé. Chtěl vše uvážit, ale místo toho si vzpomněl,
jak před ním Carson poskakoval. Že bych ho nedohonil? napadlo ho a pustil se
za ním. Stačil jediný pětimetrový skok; ale tu se Carson vznesl jako kobylka a
hladce přelétl přes skupinu keřů. Prokop dupnul nohou a vzlétl za ním, a jen
zvedl nohy, když letěl nad vrcholky křoví. Nový odraz, a již letěl bůhvíkam,
nestaraje se dále o Carsona. Vznášel se mezi stromy, lehýnký a volný jako
pták; zkusil několik plaveckých rázů nohama, a vida, stoupal výš. To se mu
nesmírně zalíbilo. Mocnými tempy se šrouboval kolmo nahoru. Pod nohama se mu
jako pěkně narýsovaný plán otevíral zámecký park se svými altány, trávníky a
vinutými cestami; lze rozeznat tenisové hříště, rybník, střechu zámku, březový
hájek; tam je ten dvůr se psy a borový les a ostnatý plot, a napravo už
začínají muniční baráky, a za nimi vysoká zeď. Prokop zamířil vzduchem nad tu
stranu parku, kde dosud nebyl. Cestou zjistil, že to, co považoval za terasu,
je vlastně bývalé opevnění zámku, mohutná bašta s podsebitím a příkopem,
druhdy patrně napájeným z rybníka. Hlavně mu šlo o tu část parku mezi hlavním
východem a baštou; jsou tam zarostlé cestičky a divoké křoví, hradba vysoká už
jen asi tři metry a pod ní jakési smetiště nebo kompost; dále zelinářská
zahrada a kolem řádková zeď hodně chatrná a v ní zelená vrátka; za vrátky
silnice. Tam se podívám, řekl si Prokop a snášel se pomalu dolů. Tu však
vyrazila na silnici škadrona jízdy s tasenými šavlemi, a rovnou na něho.
Prokop přitáhl nohy až k bradě, aby mu je neusekli; ale tím dostal takový
kolmý rozmach, že vylétl do výše jako šíp. Když se zas podíval dolů, viděl vše
maličké jako na mapě; dole na silnici předjíždí malinká baterie děl, lesklá
hlaveň se obrací nahoru, vyrazil bílý obláček, a bum! první granát přeletěl
Prokopovi nad hlavou. Zastřelují se, mínil Prokop, a rychle vesloval rukama,
aby se dostal dál. Bum! druhý granát zafičel Prokopovi před nosem. Prokop se
dal na ústup tak rychle, jak to šlo. Bum! třetí rána mu rázem přerazila křídla
a Prokop se řítil hlavou k zemi, a procitl. Někdo klepal na dveře.
„Vstupte,“ křikl Prokop a vyskočil, nechápaje, kde vůbec je.
Vešel bělovlasý, ušlechtilý pán v černém a hluboce se uklonil.
Prokop zůstal stát a čekal, až ho vznešený pán osloví.
„Drehbein,“ řekl ministr (nejméně!) a znovu se uklonil.
Prokop se uklonil stejně hluboko. „Prokop,“ představil se. „Čím mohu sloužit?“
„Kdybyste ráčil chvilku stát.“
„Prosím,“ vydechl Prokop, žasna, co se s ním bude dít.
Bělovlasý pán studoval Prokopa s přimhouřenýma očima; dokonce si ho obešel a
pohřížil se do pozorování jeho zad.
„Kdybyste se ráčil trochu narovnat.“
Prokop se vztyčil jako voják; co to u všech všudy –
„Račte dovolit,“ řekl pán a poklekl před Prokopem.
„Co chcete?“ vyhrkl Prokop couvaje.
„Vzít míru.“ A už vytáhl ze šosu svinutý metr a jal se měřit Prokopovu
nohavici.
Prokop ustoupil až k oknu. „Nechte toho, ano?“ spustil podrážděně. „Já jsem s
žádné šaty neobjednal.“
„Už jsem dostal rozkazy,“ podotkl pán uctivě.
„Poslyšte,“ řekl Prokop přemáhaje se, „jděte mi ke všem – – Nechci žádné šaty
a dost! Rozuměl jste?“
„Prosím,“ souhlasil pan Drehbein, dřepl před Prokopem, nadzvedl mu vestu a
zatahal za dolejší kraj kalhot. „O dva centimetry víc,“ poznamenal vstávaje.
„Račte dovolit.“ Přitom mu znalecky zajel rukou do podpaží. „Příliš volné.“
„To je dobře,“ zabručel Prokop a obrátil se k němu zády.
„Děkuju,“ mínil pán a uhlazoval mu na zádech nějaký záhyb.
Prokop se rozlíceně otočil. „Člověče, ruce pryč, nebo –“
„Promiňte,“ omlouval se pán a objal ho měkce kolem pasu; a než ho Prokop mohl
přinejmenším skolit, stáhl mu pásek u vesty, ustoupil a s nakloněnou hlavou
zpytoval Prokopovu tailli. „Tak je to,“ podotkl zcela uspokojen a hluboce se
uklonil. „Mám tu čest se vám poroučet.“
„Jdi ke všem kozlům,“ křičel za ním Prokop, a „však už tu zítra nebudu,“
zakončil pro sebe, načež popuzen měřil pokoj z rohu do rohu. Hrom do toho,
copak si ti lidé myslí, že tu zůstanu půl roku?
Tu zaklepal a vešel pan Carson s tváří neviňátka. Prokop se zastavil s rukama
za zády a měřil ho ponurýma očima. „Člověče,“ řekl ostře, „kdo vlastně jste?“
Pan Carson ani nemrkl, zkřížil ruce na prsou a klaněl se jako Turek. „Princi
Alaaddine,“ pravil, „jsem džin, tvůj otrok. Kaž, a vyplním každé tvé přání.
Ráčil jste spinkat, že? Nu, blahorodí, jak se vám tu líbí?“
„Ohromně,“ mínil Prokop hořce. „Jen bych rád věděl, jsem-li tady zavřen, a
jakým právem.“
„Zavřen?“ žasl pan Carson, „propána, copak vás někdo nechtěl pustit do parku?“
„Ne, ale z parku ven.“
Pan Carson potřásl účastně hlavou: „Nemilé, že? To mne hrozně mrzí, že jste
nespokojen. Koupal jste se v rybníce?“
„Ne. Kudy se dostanu ven?“
„Božínku, hlavním vchodem. Jdete rovně a potom vlevo –“
„A tam ukážete pasírku, ne? Jenže já žádné nemám.“
„To je škoda,“ mínil pan Carson. „Tady je moc hezké okolí.“
„Hlavně moc hlídané.“
„Moc hlídané,“ souhlasil pan Carson. „Výborně řečeno.“
„Poslyšte,“ vybuchl Prokop, a čelo mu nabíhalo hněvem, „myslíte, že je
příjemné narazit každým desátým krokem na bajonet nebo ostnatý plot?“
„Kde to?“ divil se pan Carson.
„Všude v pomezí parku.“
„A co vás čerti nesou do pomezí parku? Můžete chodit uvnitř, a je to.“
„Tedy jsem zavřen?“
„Bůh uchovej! Abych nezapomněl, tady je pro vás legitimace. Laissez-passer do
závodu, víte? Kdybyste se tam náhodou chtěl podívat.“
Prokop vzal do rukou legitimaci a podivil se; byla na ní fotografie vzatá
patrně téhož dne. „A s tímhle se mohu dostat ven?“
„To ne,“ řekl honem pan Carson. „To bych vám neradil. Vůbec, dejte si na sebe
trochu pozor, co? Rozumíte? Pojďte se podívat,“ řekl od okna.
„Co je?“
„Egon se učí boxovat. Heč, dostal ji! To je von Graun, víte? Haha, ten kluk má
kuráž!“
Prokop se s odporem díval na dvůr, kde polonahý chlapec, krváceje z úst i
nosu, vzlykaje bolestí a vztekem se vrhal znovu a znovu na staršího odpůrce,
aby za okamžik odletěl zkrvácenější a bědnější než předtím. Co se mu obzvláště
příčilo, bylo, že k tomu přihlížel starý kníže ve vozíčkovém křesle, směje se
z plna hrdla, i princezna Wille bavící se přitom klidně se skvělým krasavcem.
Konečně Egon padl do písku úplně zpitomělý a nechal si odkapávati krev z nosu.
„Dobytek,“ zahučel Prokop na neznámou adresu a zatínal pěstě.
„Tady nesmíte být tak citlivý,“ prohlásil pan Carson. „Tvrdá kázeň. Život…
jako na vojně. Nemazlíme se s nikým,“ pointoval tak důrazně, že to vypadalo
jako hrozba.
„Carsone,“ řekl Prokop vážně, „jsem tedy… jaksi… ve vězení?“
„Ale kdepak! Jste jenom v střeženém podniku. V prachárně to není jako u
holiče, co? Tomu se musíte přizpůsobit.“
„Zítra odjedu,“ vyrazil Prokop.
„Haha,“ smál se pan Carson a třepl ho po břiše. „Báječný šprýmař! Tedy
přijdete dnes večer mezi nás, že?“
„Nikam nepřijdu! Kde je Tomeš?“
„Co? Aha, váš Tomeš. Nu, zatím tuze daleko. Tohle je klíč od vaší laboratoře.
Nikdo vás tam nebude rušit. Škoda že nemám pokdy.“
„Carsone,“ chtěl ho zadržet Prokop, ale zarazil se před posuňkem tak
velitelským, že se neodvážil ničeho dál; a pan Carson vyklouzl ven hvízdaje si
jako cvičený špaček.
Prokop se svou legitimací se pustil k hlavním vratům. Děda vrátný ji studoval
a vrtěl hlavou; tenhle lístek prý platí jen pro východ C, tamhle, co se jde k
laboratořím. Prokop putoval k východu C; filmový chlapík s placatou čepicí
prohlédl legitimaci a ukazoval: tady rovně, pak třetí příčná severní cesta.
Prokop se ovšem dal první cestou k jihu; ale po pěti krocích ho zadržel polní
četník: zpátky a třetí cesta vlevo. Prokop si odplivl na třetí cestu vlevo a
nabral to rovnou přes louku: za okamžik ho honili tři lidé, tudy že se nesmí.
Šel tedy poslušně třetí severní cestou, a když si myslel, že už na něho
nekoukají, zamířil mezi muniční sklady. Tam ho sebral voják s bajonetem a
poučil ho, že má jít tamhle, na rozcestí VII, cesta N 6. Prokop zkoušel své
štěstí na každé křižovatce; všude ho zadrželi a posílali na cestu VII, N 6; i
umoudřil se konečně a pochopil, že legitimace popsaná písmenami „C 3 n. w. F.
H. A. VII, N 6. Bar. V, 7. S. b.!“ má smysl tajemný a nevyhnutelný, jemuž jest
se slepě podříditi. Šel tedy, kam mu ukazovali cestu. Tady už nebyly muniční
baráky, ale malé betonové stavbičky všelijak číslované, patrně pokusné
laboratoře či co, roztroušené mezi pískovými násypy a borovými lesíky. Jeho
cesta se stočila k docela osamělému domku V, 7, i zamířil k němu. Na dveřích
byla mosazná tabulka „Ing. Prokop“. Prokop odemkl klíčem, který mu dal Carson,
a vešel dovnitř.
Byla tam vzorně zařízená laboratoř pro chemii třaskavin – tak moderní a úplná,
že se v Prokopovi zatajil dech radostí odborníka. Na hřebíku visela jeho stará
halena, v rohu vojenský kavalec tak jako v Praze, a v přihrádkách velkolepě
vybaveného psacího stolu ležely pečlivě spořádány a zkatalogizovány veškeré
jeho tištěné články a rukopisné poznámky.
XXV.
Půl roku neměl Prokop v rukou milované nádobíčko chemika.
Prohlížel nástroj po nástroji; bylo tu vše, o čem kdy mohl snít, lesklé,
zbrusu nové a zrovna výstavní ve své pedantické uspořádanosti. Byla tu
příruční a odborná knihovna, ohromný regál s chemikáliemi, skříně s citlivými
nástroji, tlumicí kabina na pokusné exploze, komora s transformátory, zkušební
aparáty, které ani neznal; prohlédl sotva polovinu těch divů divoucích, když
poslušen okamžitého nápadu se hnal k regálu pro nějakou sůl barya, kyselinu
dusičnou a ještě cosi a zahájil pokus, při němž se mu povedlo ožehnout si
prst, přivést zkumavku k prasknutí a propálit si díru do kabátu; tu uspokojen
usedl k psacímu stolu a načmáral dvě tři poznámky.
Potom jal se znovu okukovat laboratoř. Trochu mu to připomínalo nově zařízenou
parfumerii; bylo to příliš uspořádané, ale stačilo sáhnout na to a ono, aby to
rozházel po své chuti; tak, teď to tu vypadá intimněji. Uprostřed
nejhorlivější práce se zarazil: Aha, řekl si, tímhle tedy mne chtějí dostat na
lep! Za chvíli přijde Carson a začne hučet: budete big man a kdesi cosi.
Sedl si mračně na kavalec a čekal. Když nikdo nepřicházel, šel jako zloděj k
pultu a hrál si znovu s barnatou solí. Beztoho jsem tu naposledy, chlácholil
sebe sama. Pokus se podařil dokonale: prsklo to s dlouhým plamenem a skleněný
zvon na citlivých váhách praskl. „Teď dostanu,“ hrklo v něm provinile, když
uviděl dosah škody, a vytratil se z laboratoře jako školák, který rozbil okno.
Venku byl už soumrak a drobně pršelo. Deset kroků před barákem stála vojenská
hlídka.
Prokop zamířil pomalu k zámku cestou, po které byl přišel. V parku nebylo živé
duše; jemný déšť šuměl v korunách stromů, v zámku svítili a klavír bouřil do
šera vítěznou písní. Prokop se pustil do oné pusté části parku mezi hlavním
východem a terasou. Zarůstalo to tu bezcestně, i zaryl se do vlhkého křoví
jako kanec, naslouchaje chvílemi a opět si raze cestu praskajícím houštím.
Tady je konečně kraj džungle, kde křoví se překlání přes starou hradbu ne
vyšší v těchto místech než tři metry. Prokop se chytil převislých větví, aby
se po nich spustil dolů; ale pod jeho solidní tíhou větve se zlomily s ostrým
třeskem, jako když z pistole střelí, a Prokop dopadl s těžkým žuchnutím na
jakési smetiště. Zůstal sedět s tlukoucím srdcem: teď někdo na mne přijde.
Nebylo slyšet nic než šustění deště. I sebral se a hledal zeď se zelenými
vrátky, jak ji byl viděl ve snu.
Bylo to tak, až na jednu okolnost: že vrátka byla pootevřena. Znepokojil se
velmi: buď jimi někdo právě vyšel, nebo se tudy vrátí; v obojím případě je
někde nablízku. Co tedy činit? Rychle rozhodnut kopl Prokop do vrátek a vyšel
rázně na silnici; a opravdu, potloukal se tam nevelký člověk v gumáku a
pokuřoval lulku. Tak stáli oba proti sobě v jistém zmatku, kdo začne a s čím.
Začal ovšem agilnější Prokop. Zvoliv bleskově mezi několika možnostmi cestu
násilí, vrhl se na muže s lulkou a beraním nárazem své hrubé síly jej okamžitě
položil do bláta. Nyní ho tiskne hrudí a lokty k zemi trochu udiven a nevěda,
co s ním teď; neboť nemůže ho přece zaškrtit jako slepici. Člověk pod ním ani
nepouští faječku z úst a patrně vyčkává. „Vzdej se,“ supí Prokop, ale v tom
okamžiku dostal ránu kolenem do břicha a pěstí pod čelist, a skutálel se do
příkopu.
Když se počal sbírat, čekal novou ránu; ale muž s faječkou stál klidně na
silnici a pozoroval ho. „Ještě?“ vycedil. Prokop zavrtěl hlavou. Tu jal se mu
ten chlapík ohromně špinavým kapesníkem čistit šaty. „Bláto,“ poznamenal a
třel co nejradikálněji.
„Zpátky?“ řekl konečně a ukazoval na zelená vrátka. Prokop chabě souhlasil.
Člověk s lulkou ho tedy vedl zpět až k staré hradbě a sklonil se, opřen rukama
o kolena. „Lezte,“ kázal suše. Prokop se mu postavil na ramena, člověk se
vztyčil a děl: „Hop!“ Prokop se zachytil převislého křoví a vydrápal se na
hradbu. Bylo mu skoro do pláče hanbou.
A ještě to, ještě to ke všemu: Když poškrabán a zpuchlý, uválen v blátě,
strašný a ponížený se kradl po zámeckých schodech do svého „kavalírského“
pokoje, potkala ho princezna Wille. Prokop se chtěl tvářit, jako by to nebyl
on nebo jako by jí neznal či co, zkrátka nepozdravil a hnal se nahoru jako
monument z bláta; a jak uháněl podle ní, zachytil její udivený, povýšený,
vskutku velmi urážlivý pohled. Prokop stanul jako udeřen. „Počkat,“ křikl a
seběhl k ní, a čelo mu zrovna praskalo náběhem vzteku. „Jděte,“ křičel, „a
řekněte jim, řekněte jim, že… že na ně kašlu a… že se nedám zavřít, rozumíte?
Nedám,“ zařval a uhodil pěstí do zábradlí, až zadrnčelo; načež se vyřítil zase
do parku nechávaje za sebou princeznu bledou a přímo ztuhlou.
Několik okamžiků nato vpadl kdosi k nepoznání zablácený do domku vrátného,
převrhl dubový stůl na večeřícího stařečka, popadl Boba za krk a škrtl mu
hlavou o zeď tak, že ho napolo skalpoval a nadobro omráčil; načež se zmocnil
klíče, odemkl vrata a běžel ven. Tam narazil na hlídkujícího vojáčka, jenž
ihned vykřikl výstrahu a strhl pušku; ale než mohl střelit, začal se s ním ten
kdosi cloumat, vyrval mu pušku z ruky a zlomil mu pažbou klíční kost. Tu však
přibíhaly dvě nejbližší hlídky; temná postava hodila po nich puškou a vrhla se
zpět do parku.
Skoro v témž okamžiku byl přepaden noční hlídač u východu C: kdosi černý a
veliký ho začal zčistajasna častovat strašnými ranami do spodní čelisti.
Hlídač, plavý obr, nadmíru překvapen chvíli držel, než ho napadlo zahvízdat;
tu ho ten někdo hrozně klna pustil a běžel zpět do černého parku. Pak byly
zalarmovány posily a četné patroly procházely parkem.
Asi o půlnoci demoloval kdosi balustrádu na parkové terase a vrhal
desetikilové kameny po stráži, jež přecházela dole v hloubi deseti metrů.
Voják vystřelil, načež shora se vychrlila spousta politických urážek, a bylo
ticho. V tu chvíli přijížděli z Dikkeln přivolaní kavaleristé, zatímco veškerá
balttinská posádka šťouchala bajonety do křovin. V zámku už dávno nikdo
nespal. V jednu hodinu našli u tenisového hříště omráčeného vojáka bez pušky.
Brzo nato se v březovém lesíku strhla krátká, ale vydatná přestřelka; raněn
nebyl bohudík nikdo. Pan Carson s tváří ustaranou důtklivě posílal domů
princeznu Wille, jež chvějíc se nejspíš nočním chladem bůhvíproč se odvažovala
na bojiště; ale princezna s očima podivně velikýma řekla, aby ji laskavě
opustil. Pan Carson pokrčil rameny a nechal ji bláznit.
Ač kolem zámku bylo lidí jako much, jal se někdo z houští metodicky vytloukat
zámecká okna. Nastal zmatek, neboť současně padly dvě tři rány z pušky až na
silnici. Pan Carson vypadal náramně znepokojeně.
Zatím princezna ani nedutajíc putovala cestičkou červených buků. Najednou se
proti ní řítila ohromná černá postava, stanula před ní, zahrozila pěstí a
drtila cosi, že je to hanba a skandál; pak se ponořila do houští, jež praskalo
a střásalo těžkou vláhu deště. Princezna se vrátila a zadržela patrolu: že prý
tam nikdo není. Její oči byly rozšířené a lesklé, jako by měla horečku. Po
chvíli se rozlehla střelba z křovin za rybníkem; podle zvuku to byly
brokovnice. Pan Carson huboval, aby se ti pacholci ze dvora do toho nepletli,
nebo že je vytahá za uši. V té chvíli ještě nevěděl, že tam kdosi utloukl
kamenem skvostnou dánskou dogu.
Za úsvitu našli Prokopa tvrdě spícího na lehátku v japonském altánu. Byl
úžasně rozdrásán a zablácen a šaty na něm visely v cárech; na čele měl bouli
jako pěst a vlasy spečené krví. Pan Carson potřásl hlavou nad spícím hrdinou
noci. Potom se přišoural pan Paul a pečlivě přikryl chrupajícího spáče teplou
houní; pak přinesl i umyvadlo s vodou a ručník, čisté prádlo a zbrusu nové
sportovní šaty od pana Drehbeina, a po špičkách odešel.
Jen dva nenápadní muži v civilu, s revolvery v zadní kapse, se procházeli až
do rána v blízkosti japonského altánu s nenucenou tváří lidí, kteří dohlížejí
na východ slunce.
XXVI.
Prokop čekal, kdoví co že bude následovat po oné noci; nenásledovalo nic, či
spíše následoval ho onen člověk s lulkou – jediný, kterého se Prokop jaksi
bál. Ten člověk se jmenoval Holz, – jméno, jež povídalo velmi málo o jeho
tiché a bdělé podstatě. Kamkoliv se Prokop hnul, pohyboval se svých pět kroků
za nim; Prokopa to divoce dráždilo a týral ho po celý den způsobem
nejrafinovanějším: například pobíhal sem tam, sem tam po krátké cestičce
padesátkrát a stokrát, čekaje, že pana Holze omrzí udělat vždycky po dvaceti
krocích čelem vzad; pana Holze to však neomrzelo. I jal se Prokop utíkat a
běžel třikrát round celým parkem; pan Holz mlčky uháněl za ním a ani nepřestal
pouštět obláčky kouře, zatímco Prokop se udýchal, až to v něm hvízdalo.
Pan Carson se toho dne ani neukázal; patrně se hněval. Kvečeru se Prokop
sebral a putoval k své laboratoři, provázen ovšem svým mlčelivým stínem. V
laboratorním baráku chtěl za sebou zamknout; ale pan Holz vstrčil nohu mezi
dveře a vešel za ním. A protože byla v předsíni přichystána lenoška, bylo
zřejmo, že se pan Holz odtud nehne. Nu, taky dobře. Prokop kutil v laboratoři
něco tajemného, zatímco pan Holz v předsíni suše a krátce chrápal. Ke druhé
hodině zrána napouštěl Prokop jakýsi motouz petrolejem, zapálil jej a uháněl
ven, jak rychle jen dovedl. Pan Holz vyletěl okamžitě z lenošky a pustil se za
ním. Po stu krocích vrhl se Prokop do příkopu tváří k zemi; pan Holz zůstal
nad ním stát a rozžíhal si lulku. Prokop zvedl hlavu a chtěl mu něco říci, ale
spolkl to, neboť si vzpomněl, že s Holzem zásadně nemluví; zato vztáhl ruku a
podrazil mu nohy. „Pozor,“ zahučel, a v tom okamžiku zarachotil v baráku
důkladný výbuch a tříšť kamení i skla jim letěla nad hlavou, jen to svištělo.
Prokop vstal, tak tak se očistil a rychle běžel odtud, sledován panem Holzem.
V tu chvíli již se sbíhaly stráže a najíždělo auto s hasiči.
To byla první výstraha adresovaná panu Carsonovi. Nepřijde-li teď vyjednávat,
nastanou věci horší.
Pan Carson nepřišel; místo návštěvy došla nová legitimace patrně pro jiný
pokusný barák. Prokop se rozlítil. Dobrá, řekl si, tentokrát jim ukážu, co
dovedu. Poklusem běžel do své nové laboratoře, vybíraje v mysli pádnější
projev svého protestu; rozhodl se pro třaskavé draslo, jež se zanítí vodou.
Avšak u nového baráku mu klesly bezmocně ruce: Zatraceně, je ten Carson ďábel!
Hned s laboratoří totiž sousedily domky patrně pro závodní hlídače; na
zahrádce se popelil dobrý tucet dětí a mladá maminka tam konejšila řvoucího
červeného živočicha. Když viděla zuřivý pohled Prokopův, zarazila se a
přestala zpívat. „Dobrý večer,“ zabručel Prokop a loudal se zpátky s pěstmi
zaťatými. Pan Holz pět kroků za ním.
Cestou do zámku potkal princeznu na koni s celou kavalkádou důstojníků. Uhnul
na postranní cestu, ale princezna v trysku stočila koně za ním. „Chcete-li si
vyjet,“ řekla rychle, a její tmavou lící prokmitla vlna krve, „je vám k
dispozici Premier.“
Prokop couval před tančícím Whirlwindem. Jakživ neseděl na koni, ale nepřiznal
by se k tomu za nic na světě. „Děkuji,“ řekl, „není třeba… oslazovat… mé
vězení.“
Princezna se zakabonila; bylo ovšem nemístné mluvit právě s ní o této stránce
věci; avšak přemohla se a děla, hladce shrnujíc výtku i pozvání:
„Nezapomínejte, že na zámku jste hostem u mne.“
„Myslím, že o to nestojím,“ mručel Prokop tvrdohlavě, dávaje pozor na každý
pohyb nervózního koně.
Princezna podrážděně trhla nohou; Whirlwind zafrkal a počal se vzpínat.
„Nebojte se ho,“ hodila Wille s úsměškem.
Prokop se zamračil a uhodil koně po hubě; princezna vzala bičík, jako by ho
chtěla švihnout přes ruku. Všechna krev valila se Prokopovi do hlavy. „Pozor,“
zaskřípěl a zahryzl se rudýma očima do princezniných jiskřících. Ale tu již
zpozorovali důstojníci trapný případ a cválali k princezně. „Halloh, co se
děje?“ volal ten, který jel v čele na černé klisně a hnal svého koně rovnou na
Prokopa. Prokop viděl nad sebou koňskou hlavu, i popadl ji za udidlo a vší
silou ji strhl stranou. Kůň zařičel bolestí a vzepjal se tanče na zadních
nohou, zatímco důstojník letěl do náručí klidného pana Holze. Dvě šavle
zaplály ve slunci; ale vtom tu byla princezna na třesoucím se Whirlwindu a
tlačila jeho bokem důstojníky nazpátek.
„Nechat,“ kázala, „je to můj host!“ Přitom šlehla po Prokopovi temným pohledem
a dodala: „Ostatně se bojí koní. Pánové se spolu seznámí. Poručík Rohlauf.
Inženýr Prokop. Kníže Suwalski. Von Graun. Případ je vyřízen, že ano? Rohlauf
na koně a jedeme. Premier je vám k dispozici, pane. Tedy pamatujte, že tady
jste jen hostem. Na shledanou!“ Bičík mnohoslibně zasvištěl vzduchem,
Whirlwind se zatočil, až písek tryskal, a kavalkáda zmizela v ohybu cesty; jen
pan Rohlauf obtancoval na koni Prokopa, spaloval ho zuřivýma očima a vypravil
ze sebe hlasem vztekle zajiklým: „Bude mne těšit, pane!“
Prokop se otočil na patě, šel do svého pokoje a zamkl se; po dvou hodinách
putoval po stařičkých nohou Paulových jakýsi dlouhý dopis z „kavalírského
pokoje“ na ředitelství. Vzápětí běžel pan Carson s čelem přísně svraštělým k
Prokopovi; velitelským posuňkem vyhnal pana Holze, který pokojně dřímal na
židli před pokojem, a vnikl dovnitř.
Pan Holz si tedy sedl před zámkem a zapálil si lulku. Uvnitř se strhl strašný
řev, ale to se Holze pranic netýkalo; protože mu faječka netáhla, rozšrouboval
ji a znalecky ji protahoval stéblem. Z „kavalírského pokoje“ se ozývalo
chroptění dvou tygrů do sebe zakousnutých; jeden řval a druhý soptil, bouchl
nějaký nábytek, byl okamžik ticha a opět zatřeskl strašlivý křik Prokopův.
Sbíhali se zahradníci, ale pan Holz je zahnal pokynem ruky a jal se
profoukávat troubel. Burácení nahoře rostlo, oba tygři ryčeli a doráželi na
sebe chraptíce zběsilostí. Pan Paul vyběhl ze zámku bled jako stěna a zvedal
uděšené oči k nebi. V tu chvíli klusala tudy princezna se svým průvodem; když
uslyšela boží dopuštění v hostinském křídle zámku, zasmála se nervózně a
docela zbytečně švihla Whirlwinda bičem. Pak se křik poměrně utišil; bylo
slyšeti hromování Prokopovo, jenž něčím vyhrožuje a bouchá pěstí do stolu. Do
toho mu vpadá ostrý hlas, jenž hrozí a poroučí; Prokop řve horečné protesty,
ale břitký hlas odpovídá tiše a rozhodně.
„Jakým právem?“ křičí hlas Prokopův. Velitelský hlas cosi vysvětluje s
příšernou a tichou důtklivostí. „Ale pak, rozumíte, pak vyletíte všichni do
povětří,“ burácí Prokop, a vřava se rozpoutává nanovo tak hrozně, že pan Holz
rázem stopil lulku do kapsy a rozběhl se k zámku. Ale opět to utichlo, jen
ostrý hlas kázal a odsekával věty, doprovázen temným a hrozivým mručením; bylo
to, jako když se diktují podmínky příměří. Ještě dvakrát se rozkatil divý řev
Prokopův, ale ostrý hlas už se nerozčiloval; zdálo se, že si je jist svou
věcí.
Po půldruhé hodině vyrazil pan Carson z pokoje Prokopova, fialový a lesklý
potem, funící a nachmuřený, a běžel poklusem k pokojům princezniným. Deset
minut nato pan Paul, třesa se úctou, hlásil Prokopovi, jenž hryzl si rty a
prsty ve svém pokoji: „Její Jasnost.“
Vešla princezna ve večerních šatech, popelavě bledá a s obočím palčivě
staženým. Prokop jí pokročil vstříc a chtěl, jak se zdálo, něco říci; ale
princezna jej zadržela pohybem ruky, pohybem, jenž byl pln výsosti a odporu, a
řekla zadrhlým hlasem: „Jdu se vám… pane… omluvit za onen výstup. Nemínila
jsem vás šlehnout. Lituji toho nesmírně.“
Prokop zrudl a chtěl opět něco říci; ale princezna pokračovala: „Poručík
Rohlauf dnes odjede. Kníže prosí, abyste někdy přišel k našemu stolu.
Zapomeňte na tu příhodu. Na shledanou.“ Rychle mu podala ruku; Prokop se sotva
dotkl jejích prstů. Byly velmi chladné a jako mrtvé.
XXVII.
Nuže, po bouřce s Carsonem jako by se vyčistil vzduch. Prokop sice prohlásil,
že při nejbližší příležitosti uteče, ale zavázal se čestným slovem, že až do
té doby se zdrží všech násilností a výstrah; za to byl pan Holz odsunut do
vzdálenosti patnácti kroků a Prokopovi dovoleno v jeho průvodu se volně
pohybovat v okruhu čtyř kilometrů od sedmi ráno do sedmi večer, spát v
laboratoři a stravovat se, kde mu libo. Naproti tomu však nasadil mu Carson
přímo do laboratoře ženu s dvěma dětmi, náhodou zrovna vdovu po dělníkovi
zabitém při výbuchu Krakatitu, jako jisté morální rukojemství proti jakékoliv
(řekněme) neopatrnosti. Krom toho vysazen Prokopovi znamenitý plat ve zlatě a
necháno mu na vůli, aby se prozatím bavil nebo zaměstnával, jak mu libo.
První dny po této dohodě strávil Prokop tím, že všemožně prostudoval terén v
okruhu čtyř kilometrů co do možnosti útěku. Byla prašpatná vzhledem k hlídkové
zóně, jež fungovala přímo výtečně. Prokop vymyslel několik způsobů, jak zabíti
Holze; naneštěstí shledal, že tento suchý a houževnatý patron živí pět dětí a
krom toho matku a chromou sestru, a že má ještě ke všemu za sebou tři léta
káznice pro zabití člověka. Tyto okolnosti nebyly příliš povzbuzující.
Jistou útěchou Prokopovi bylo, že se do něho oddaně, přímo náruživě zamiloval
pan Paul, klíčník na penzi, dokonale šťastný, že má komu sloužit; neboť
jemného stařečka tuze trápilo, že byl shledán příliš pomalým, aby posluhoval
při knížecí tabuli. Prokop si někdy až zoufal pro jeho obtížné a uctivé
pozornosti. Mimoto náramně přilnul k Prokopovi doktor Krafft, Egonův
vychovatel, člověk zrzavý jako liška a hrozně nešťastný v životě; byl přímo
neobyčejně vzdělaný, trochu teozof a k tomu nejpošetilejší idealista, jakého
si lze představit. K Prokopovi se blížil pln ostychu a obdivoval se mu
bezuzdně, neboť jej považoval přinejmenším za génia. Skutečně znal už dávno
Prokopovy odborné články, a dokonce na nich budoval teozofický výklad
nejnižšího okruhu, čili abych tak po sprostu řekl, hmoty. Nadto byl pacifista
a otrava jako všichni lidé příliš ušlechtilých názorů.
Prokopa konečně omrzelo bezcílné potloukání podle hlídkové zóny, a vracel se
stále častěji do laboratoře, aby pracoval na svých věcech. Studoval své staré
poznámky a doplňoval mnohé mezery; sestrojil a opět zničil dlouhou řadu
třaskavin, jež potvrzovaly jeho nejodvážnější hypotézy. Byl téměř šťasten v
těchto dnech; avšak večer, večer se vyhýbal lidem a tesknil pod klidným
dohledem pana Holze, dívaje se na oblaka, na hvězdy a na volný obzor.
Ještě jedna věc ho kupodivu zaměstnávala: jakmile zaslechl dupot koňských
kopyt, přistoupil k oknu a pozoroval jezdce, ať to byl štolba nebo některý
důstojník nebo princezna (s níž nemluvil od onoho dne), a s očima nachmuřenýma
samou pozorností zkoumal, jak se to dělá. Shledával, že jezdec vlastně nesedí
jen tak v sedle, nýbrž do jisté míry stojí ve třmenech; že nepracuje zadkem,
nýbrž koleny; že není trpně jako pytel brambor natřásán koňským cvalem, nýbrž
aktivně vystihuje jeho periodicitu. To vše je prakticky snad velmi jednoduché,
ale pro inženýrského pozorovatele je to mechanismus náramně spletitý,
jmenovitě jakmile kůň začne vzpínat se nebo vyhazovat nebo tančit třesa se
ušlechtilou a nedůtklivou plachostí. To vše studoval Prokop dlouhé hodiny
skryt za okenní záclonou; a jednoho pěkného rána nařídil Paulovi, aby mu dal
osedlat Premiera.
Pan Paul byl velmi zaražen; vysvětloval, že Premier je ohnivý a málo oježděný
rap hrozně nesnášenlivý, avšak Prokop krátce opakoval rozkaz. Jízdecké šaty
měl připraveny ve skříni; oblékl je se slabým pocitem ješitnosti a hnal se na
dvůr. Tam už tancoval Premier tahaje za sebou štolbu, jenž ho držel u huby.
Jako to viděl u jiných, chlácholil Prokop koně hladě mu nozdry a lysinu.
Valach se trochu utišil, jen nohy mu hrály v plavém písku. Prokop se k němu
obmyslně blížil z boku; užuž zvedal nohu ke třmenu, když Premier bleskově po
něm sekl zadní nohou a uhnul zadkem, že Prokop stěží měl čas uskočit. Štolba
vyprskl v krátký smích; to stačilo; Prokop se útokem vrhl na koňův bok,
neznámo jak dostal špičku nohy do třmene a vymrštil se. V nejbližších
okamžicích nevěděl, co se děje; všecko se zatočilo, někdo vykřikl, Prokop měl
jednu nohu ve vzduchu, zatímco druhá nemožně uvázla ve třmenu; nyní Prokop
těžce dopadl do sedla a sevřel kolena vší silou. To mu vrátilo vědomí právě ve
chvíli, kdy Premier vyhodil zadkem jako střelen; Prokop se honem položil
nazad, znovu dopadl a křečovitě přitáhl uzdu. Následkem toho se bestie
postavila na zadní nohy jako svíce; Prokop svíral kolena jako kleště a položil
se tváří až mezi rapovy uši, úzkostlivě dbaje, aby ho neobjal kolem krku,
neboť se bál, že by to vypadalo směšně. Visel vlastně jen na kolenou. Premier
se postavil zase na všechny čtyři a počal se točit jako vlček; toho použil
Prokop k tomu, aby dostal špičku druhé nohy do třmene. „Netiskněte ho tak,“
volal štolba, ale Prokop byl rád, že má koně mezi koleny. Valach se spíš
zoufale než zlomyslně snažil shodit svého divného jezdce; točil se a
vyhazoval, až písek tryskal, a celý kuchyňský personál vyběhl na dvůr podívat
se na tento divoký cirkus. Prokop zahlédl pana Paula, jenž úzkostí tiskl
ubrousek k ústům, a dr. Krafft se vyřítil, svítě na slunci svou zrzavou
hlavou, a s nasazením vlastního života chtěl zadržet Premiera za udidla.
„Nechte ho,“ křikl Prokop v bezuzdné pýše, a bodl valacha do slabin. Pane na
nebi! Premier, kterému se tohle ještě nestalo, vyrazil jako šíp a letěl ze
dvora do parku; Prokop stáhl hlavu mezi ramena, počítaje s tím, aby spadl
okrouhleji, až poletí; jinak stál ve třmenech nakloněn kupředu, mimovolně
napodobuje závodní žokeje. Když se takto řítil podle tenisového hříště,
zahlédl tam několik bílých figurek; tu ho popadlo furiantství a začal
traktovat bičem Premierovu kýtu. Nyní zdivočelý rap ztratil hlavu nadobro; po
několika nepříjemných skocích na bok sedl na zadek a zdálo se, že se překotí;
ale místo toho vyrazil přes záhony jako ztřeštěný. Prokop chápal, že nyní
záleží vše na tom, udržet mu hlavu nahoře, nemají-li oba udělat kotrmelec na
terénu tak nespolehlivém, i visel na uzdě a táhl. Premier se vzepjal, naráz
pokryt potem, a zničehonic začal rozumně cválat. Bylo to vítězství.
Prokopovi se nesmírně ulevilo; teprve nyní mohl vyzkoušet, co studoval tak
důkladně, totiž akademickou školu jezdce v sedle. Třesoucí se kůň poslouchal
uzdy jedna radost, a Prokop, pyšný jako bůh, točil jej po vinutých cestách
parku míře zpátky k tenisovému hříšti. Už viděl za křovím princeznu s raketou
v ruce, i pobodl Premiera do galopu. Vtom princezna mlaskla jazykem, Premier
se vznesl do vzduchu a letěl k ní přes křoví jako šíp; a Prokop naprosto
nepřipraven na tuhle vysokou školu vyletěl ze třmenů a poroučel se přes koňovu
hlavu do trávy. V tu chvíli cítil, že něco zapraskalo, a na vteřinu se mu
bolestí obestřely smysly.
Když procitl, viděl princeznu a tři pány v onom zaraženém postoji lidí, kteří
nevědí, mají-li se smát povedené švandě, nebo přiběhnout na pomoc. Prokop se
opřel o lokty a pokusil se pohnout levou nohou, jež ležela pod ním divně
stočena. Princezna pokročila s tázavým a trochu již ulekaným pohledem.
„Tak,“ řekl Prokop tvrdě, „teď jste mi zlomila nohu.“ Trpěl hrozně a vědomí se
mu mátlo otřesem; přesto se pokoušel vstát. Když zase přišel k sobě, ležel v
princeznině klíně a Wille mu utírala zpocené čelo pronikavě vonícím
kapesníkem. Přes strašlivou bolest v noze byl napolo jako v snách. „Kde je…
kůň,“ blábolil a počal sténati, když jej dva zahradníci kladli na přinesenou
lavici a nesli do zámku. Pan Paul se změnil ve všecko na světě: v anděla,
milosrdnou sestru a rodnou matku, pobíhal, rovnal Prokopovi pod hlavou podušky
a kapal mu na rty koňak; pak si musel sednout vedle postele, a Prokop mu
mačkal ruku v poryvech bolesti, posilován dotykem té měkké a stařecky lehýnké
ruky. Dr. Krafft stál u nohou s očima plnýma slz, a i pan Holz zřejmě dojat
rozstřihoval Prokopovi jezdecké nohavice a máčel mu stehno studenými obklady.
Prokop tiše sténal a chvílemi se modrými rty usmíval na Kraffta nebo na pana
Paula. A tu již se přivalil plukovní lékař, takový lepší řezník, provázen
asistentem, a bez dlouhých okolků se pustil do Prokopovy nohy. „Hmjo,“ řekl,
„komplikovaná fraktura femoris a tak dále; nejmíň šest neděl postele,
člověče.“ Vybral dvě dyhy, a nyní se počala trapná věc. „Natahujte mu nohu,“
kázal řezník asistentovi; ale pan Holz uctivě odstrčil rozčileného nováčka a
chopil se sám zlomeného údu celou svou tvrdou, šlachovitou silou. Prokop se
zahryzl do podušky, aby neřval bolestí jako zvíře, a vyhledal očima utrápenou
tvář pana Paula, na níž se zrcadlila všechna jeho vlastní muka. „Ještě
kousek,“ basoval doktor ohmatávaje frakturu; Holz mlčky a pevně táhl. Krafft
prchl koktaje cosi v úplném zoufalství. Nyní řezník rychle a obratně utahoval
dyhy; přitom bručel, že zítra zaleje tu sakramentskou nohu do sádry. Konečně
je po všem; bolí to sice příšerně a natažená noha leží jako mrtvá, ale aspoň
ten řezník je pryč; jenom pan Paul přechází po špičkách a žbrblaje měkkými rty
se stará, jak by trpiteli ulevil.
Tu se přižene pan Carson autem a bera najednou čtyři schody letí k Prokopovi.
Pokoj se naplní jeho třesknou účastí, hned je tu veseleji a jaksi chlapácky;
pan Carson žvaní pro útěchu páté přes deváté, a najednou pohladí Prokopa
nesměle a přátelsky po zježené hlavě; v tu chvíli odpouští Prokop svému
zavilému nepříteli a tyranu devět desetin jeho špatností. Pan Carson se
přehnal jako vítr; a nyní se posunuje po chodbě cosi těžkého, dveře se rozletí
a dva lokajové s bílými prackami vedou dovnitř ochromeného knížete. Kníže už
ode dveří kývá úžasně vyschlou a dlouhou ručkou, aby snad Prokop ze samé úcty
zázračně nevstal a nevykročil vstříc Jeho Jasnosti; pak se nechá posadit a
vypraví ze sebe několik vět nejblahovolnější účasti.
Sotva zmizelo toto zjevení, ťuká někdo na dveře a pan Paul šeptá s nějakou
komornou. Hned nato vchází princezna, má ještě bílé tenisové šaty a v hnědé
tváři vzdor a kajícnost; neboť se přichází dobrovolně omluvit ze svého
hrozného uličnictví. Ale než může promluvit, rozzáří se drsný, hrubě omítnutý
Prokopův obličej dětským úsměvem. „Tak co,“ praví pyšně pacient, „bojím se
koně nebo ne?“
Princezna se zarděla tak, že by to nikdo do ní neřekl; až ji to samu zamrzelo
a uvedlo do rozpaků. Nicméně se přemohla, a rázem je z ní vznešená hostitelka;
hlásí, že přijede chirurg profesor, a ptá se, co si Prokop žádá k jídlu, ke
čtení a podobně; ještě nařídí Paulovi, aby dvakrát denně jí podával zdravotní
zprávu, jaksi z dálky urovná cosi na polštáři a s malým kývnutím hlavy odejde.
Když zanedlouho přijel slavný chirurg autem, bylo mu několik hodin čekati, byť
nad tím sebevíc kroutil hlavou. Pan inženýr Prokop totiž ráčil hluboce usnout.
XXVIII.
To se rozumí, slavný chirurg neuznal práci vojenského řezníka, roztahoval
znovu Prokopovy zlomeniny a nakonec to vše zalil do sádry a řekl, že levá
extremita zůstane podle všeho chromá.
Prokopovi nastaly dny slavné a ležácké. Krafft mu předčítal Swedenborga a pan
Paul rodinné kalendáře, zatímco princezna dala obklopit lůžko trpitele všemi
nádhernými vazbami světové literatury. Nakonec Prokopa omrzely i kalendáře a
jal se Krafftovi diktovat soustavné dílo o destruktivní chemii. Nejvíc si –
kupodivu – oblíbil Carsona, jehož drzost a bezohlednost mu imponovala; neboť
našel pod ní veliké plány a potrhlou fanatičnost zásadního, mezinárodního
militaristy. Pan Paul byl na vrcholu blaženství; nyní byl nepostrádatelný od
noci do noci a mohl sloužiti každým dechem a každým krůčkem svých šouravých
nohou.
Ležíš sevřen hmotou, podoben poraženému pni; ale což necítíš jiskření
strašlivých a neznámých sil v té nehybné hmotě, jež tě poutá? Hovíš si na
prachových poduškách nabitých větší silou než sud dynamitu; tvé tělo je spící
třaskavina, a i třesoucí se, zvadlá ručička Paulova skrývá v sobě větší možnou
brizanci než melinitová kapsle. Spočíváš nehnutě v oceánu nezměřitelných,
nerozložených, nevypáčených sil; co je kolem tebe, nejsou pokojné zdi, tiší
lidé a hučící koruny stromů, nýbrž muniční sklad, kosmická prachárna
připravená k strašlivému výkonu; ťukáš kloubem na hmoty, jako bys přehlížel
sudy ekrazitu, zkoumaje, jak jsou plné.
Prokopovy ruce zprůhledněly nehybností, ale nabyly zato podivného hmatu:
cítily zrovna a odhadovaly detonační potenciál všeho, čehokoliv se dotkly.
Mladé tělo má ohromné brizantní napětí; ale opět dr. Krafft, nadšenec a
idealista, obsahuje poměrně slabou výbušnou kvalitu, kdežto Carsonovo
detonační číslo se blíží tetranitranilinu; a Prokop se zachvěním vzpomínal na
chladný dotek princezniny ruky, jenž mu vyzradil příšernou brizanci toho
zpupného amazonského tvora. Prokop si lámal hlavu, závisí-li potenciální
třaskavá energie organismu na přítomnosti nějakých enzymových či jakých látek,
nebo na chemické stavbě samotných buněčných jader, jež jsou náboji par
excellence. Ať je tomu jakkoliv: rád bych viděl, jak by ta černá, nadutá holka
explodovala.
Teď už pan Paul vozí Prokopa v lenošce po parku; pan Holz je nyní zbytečný,
ale činí se, neboť byl v něm objeven veliký talent masérský, a Prokop cítí z
jeho tuhých prstů zrovna prýštit blahodárnou explozívní sílu. Potká-li někdy
princezna pacienta v parku, promluví něco s dokonalou a přesně odměřenou
zdvořilostí, a Prokop k svému vzteku nikdy nepochopí, jak se to dělá; neboť
sám je buď příliš hrubý, nebo příliš sdílný. Ostatní společnost vidí v
Prokopovi podivína; to jim dává právo nebrat ho vážně a jemu volnost býti k
nim nezdvořilý jako drvoštěp. Jednou se princezna ráčila u něho zastavit s
celým průvodem; nechala pány stát, usedla vedle Prokopa a ptala se ho po jeho
práci. Prokop, chtěje jí co nejvíce vyhovět, upadl do tak odborného výkladu,
jako by měl přednášku na mezinárodním kongresu chemiků; kníže Suwalski a
jakýsi cousin se začali šťouchat a smát, a tu se Prokop rozvzteklil a utrhl se
na ně, jim že to nepovídá. Všechny oči se obrátily na Její Jasnost, neboť na
ní bylo usadit nesrstného plebejce; ale princezna se trpělivě usmála a poslala
pány hrát tenis. Zatímco se za nimi dívala očima jako kmín přimhouřenýma,
zpytoval ji Prokop úkosem; vlastně poprvé si jí pořádně všiml. Byla tuhá,
tenká, s nadbytkem pigmentu v pleti, vlastně ne zrovna hezká; maličká ňadra,
nohy přehozeny, skvostné rasové ruce; na pyšném čele jizva, oči skryté a
prudké, pod ostrým nosem temné chmýří, zpupné a tvrdé rty; nu ano, vlastně
téměř hezká. Jaké má opravdu oči?
Tu je k němu plně obrátila, a Prokop se zmátl. „Prý umíte hmatem poznat
povahu,“ řekla honem. „Vypravoval o tom Krafft.“ Prokop se zasmál tomuto
ženskému výkladu své zvláštní chemotaxe. „Nu ano,“ povídal, „člověk cítí,
kolik má která věc síly; to nic není.“ Princezna pohlédla rychle na jeho ruku
a potom kolem dokola; nebyl tam nikdo.
„Ukažte,“ zabručel Prokop a nastavil rozjizvenou dlaň. Položila na ni hladké
konečky prstů; nějaký blesk proběhl Prokopem, srdce mu zabouchalo a hlavou mu
nesmyslně kmitlo: „Což kdybych sevřel!“ A již hnětl a drtil v hrubé tlapě
tuhé, palčivé maso její ruky. Opilá závrať mu zaplavila hlavu; viděl ještě, že
princezna zavírá oči a syká rozchlípenými rty, sám pak semkl oči a zatínaje
zuby propadal se do kroužící tmy; jeho ruka se horce a divoce rvala s tenkými,
přísavnými prsty, které se mu chtěly vyrvat, které se hadovitě svíjely, které
se zarývaly nehty do jeho kůže a opět naze, křečovitě přilnuly k jeho masu.
Prokop jektal zuby rozkoší; chvějivé prsty pekelně dráždily jeho zápěstí,
začal vidět rudá kola, náhle prudký a žhavý stisk, a úzká ruka se mu vydrala z
dlaně. Omámen zvedl Prokop opilá víčka; v hlavě mu hučelo těžkými tepy; s
úžasem viděl opět zelenou a zlatou zahradu a musel přivřít oči oslněn denním
světlem. Princezna zrovna zpopelavěla a hryzla se do rtů ostrými zuby; v
štěrbinách očí jí žířil bezmezný odpor či co.
„Nu?“ řekla ostře.
„Panenská, bezcitná, vilná, vzteklá a pyšná, – vypráhlá jako troud, jako troud
– a zlá; vy jste zlá; vy jste palčivá samou krutostí a nenávistná a bez srdce;
vy jste zlá a k prasknutí nabitá náruživostí; nedotknutelná, chtivá, tvrdá,
tvrdá k sobě, led a oheň, oheň a led –“
Princezna mlčky pokývla: ano.
„– k nikomu dobrá, k ničemu dobrá; nadutá, vznětlivá jako lunt, neschopná
milovat, otrávená a planoucí – řeřavá – speklá žárem, a všechno kolem vás
mrzne.“
„Musím být tvrdá k sobě,“ šeptala princezna. „Vy nevíte – vy nevíte –“ Mávla
rukou a vstala. „Děkuju vám. Pošlu vám Paula.“
Vyliv takto svou osobní, uraženou hořkost, začal Prokop o princezně smýšlet
laskavěji; dokonce ho tuze mrzelo, že se mu nyní zřejmě vyhýbá. Chystal se
říci jí při nejbližší příležitosti něco hodně přívětivého, ale příležitost se
už nenaskytla.
Na zámek přijel kníže Rohn, zvaný mon oncle Charles, bratr nebožky kněžny,
takový vzdělaný a jemný světoběžník, amatér všeho možného, tres grand artiste,
jak se říkalo, který dokonce napsal několik historických románů, ale jinak byl
nadmíru milý člověk; k Prokopovi pojal zvláštní náklonnost a trávil u něho
celé hodiny. Prokop mnoho profitoval od jemného pána, obrousil se jaksi a
pochopil, že jsou na světě také jiné věci než destruktivní chemie. Oncle
Charles byl vtělená anekdotická kronika; Prokop rád stočil hovor na princeznu
a naslouchal se zájmem, jaké to bývalo zlé, ztřeštěné, pyšné a velkodušné
děvčátko, jež kdysi střelilo po svém maître de danse a jindy si chtělo dát
vyříznout kus kůže na transplantaci pro popálenou chůvu; když jí to zakázali,
porazila ze vzteku une vitrine s nejvzácnějším sklem. Le bon oncle také
přivlekl k Prokopovi klacka Egona a dával jej (Prokopa) chlapci za příklad s
takovými elóžemi, že se chudák Prokop červenal stejně jako Egonek.
Po pěti nedělích už běhal o holi; vracel se stále častěji do laboratoře a
pracoval jako morovatý, až mu zas procitla bolest v noze, takže cestou domů
zrovna visel na ruce pozorného Holze. Pan Carson zářil, když viděl Prokopa tak
mírného a pracovitého, a ťukal chvílemi na onu stranu, kde v Pánu odpočíval
Krakatit; než to byla věc, o níž Prokop nechtěl ani slyšet.
Jednoho večera bylo na zámku nějaké slavné soirée; nuže, na tento večer
připravil Prokop svůj coup. Princezna zrovna stála ve skupině generálů a
diplomatů, když se otevřely dveře a vešel – bez hole – vzdorovitý vězeň,
poprvé poctívaje knížecí křídlo svou návštěvou. Oncle Charles a Carson mu
běželi vstříc, kdežto princezna na něho jen rychle, zkoumavě pohlédla přes
hlavu čínského vyslance. Prokop si myslel, že ho přijde uvítat; ale když
viděl, že se zastavila s dvěma staršími, až po pupek dekoletovanými paničkami,
zamračil se a couval do kouta, neochotně se ukláněje náramným osobnostem,
kterým ho pan Carson představoval pod titulem „slavného učence“, „našeho
slavného hosta“ a tak dále; jak se zdálo, převzal tu pan Carson roli Holzovu,
neboť nehnul se od Prokopa na krok. Čím dál, tím se Prokop nudil zoufaleji;
vtlačil se už docela do kouta a škaredil na celý svět. Teď mluví princezna s
nějakými arcihodnostáři, jeden z nich je dokonce admirál a druhý veliké
zahraniční zvíře; princezna se kvapně podívá stranou, kde se kaboní Prokop,
ale v tu chvíli k ní přistupuje pretendent jistého zrušeného trůnu a odvádí ji
na opačnou stranu. „Nu, já půjdu domů,“ bručí Prokop a rozhoduje se v hloubi
své černé duše, že do tří dnů udělá nový pokus o útěk. V tom okamžiku stojí
před ním princezna a podává mu ruku. „Jsem ráda, že jste zdráv.“
Prokopa zradila veškera dobrá výchova oncle Charlesa. Udělal masívní pohyb
rameny (míněný jako poklona) a řekl medvědím hlasem. „Myslel jsem, že mne ani
nevidíte.“ Pan Carson zmizel, jako by se propadl.
Princezna je ohromně vystřižena, což uvádí Prokopa ve zmatek; neví, kam se má
dívat, ale vidí její tuhé snědé maso s popraškem pudru a cítí pronikavou vůni.
„Slyšela jsem, že zase pracujete,“ mluví princezna. „Co zrovna děláte?“
„Nu, to a ono,“ plave Prokop, „většinou nic valného.“ Hola, teď je tu
příležitost napravit onu surovost… nu, tehdy ten insult s tou rukou; ale co u
všech všudy lze říci zvláště přívětivého? „Kdybyste chtěla,“ mručí, „udělal
bych… nějaký pokus… s vaším pudrem.“
„Jaký pokus?“
„Třaskavinu. Máte toho na sobě… že by se tím dal vypálit kanón.“
Princezna se zasmála. „Já nevěděla, že pudr je třaskavina!“
„Všecko je třaskavina… když se to vezme pořádně do ruky. Vy sama –“
„Co?“
„Nic. Ztajený výbuch. Vy jste strašně brizantní.“
„Když mne někdo vezme pořádně do ruky,“ zasmála se princezna, a náhle
zvážněla. „Zlá, bezcitná, vzteklá, chtivá a pyšná, že ano?“
„Děvčátko, které se chce nechat stáhnout z kůže… pro starou bábu…“
Princezna se zapálila. „Kdo vám to řekl?“
„Mon oncle Charles,“ pleskl Prokop.
Princezna ztuhla a byla najednou sto mil daleko. „Ah, kníže Rohn,“ opravila ho
suše. „Kníže Rohn mnoho mluví. Těší mne, že jste all right.“ Malé kývnutí
hlavy, a Wille plovala sálem po boku kavalíra v uniformě nechávajíc Prokopa
zuřit v koutě.
Nicméně ráno nato donesl pan Paul Prokopovi cosi jako svátost, a že prý to
přinesla princeznina komorná.
Byla to krabička pronikavě vonného nahnědlého pudru.
XXIX.
Prokopa dráždila a znepokojovala ta silná ženská vůně, když pracoval skloněn
nad krabičkou pudru; bylo mu, jako by sama princezna byla v laboratoři a
nahýbala se nad jeho ramenem.
Ve své mládenecké nevědomosti dříve netušil, že pudr je vlastně jen škrobový
prášek; považoval jej patrně za zemitou barvu. Nuže, škrob je výborná věc
dejme tomu na flegmatizování příliš ofenzívních třaskavin, protože je sám o
sobě netečný a tupý; tím hůře, má-li se sám stát třaskavinou. Nyní si s ním
naprosto nevěděl rady; drtil si čelo v dlaních, hrozně pronásledován
pronikavou vůní princezninou, a neopouštěl laboratoř ani v noci.
Ti, kdo ho měli rádi, přestali za ním chodit, neboť schovával před nimi svou
práci a netrpělivě si na ně vyjížděl pořád mysle na zlořečený pudr. U všech
všudy, co ještě zkusit? Po pěti dnech mu začalo svítat; horečně studoval
aromatické nitroaminy, načež se pustil do syntetické páračky, jakou jakživ
nedělal. A pak jedné noci to leželo před ním, nezměněné ve vzhledu a pronikavě
vonící: hnědavý prášek, z něhož dýše zralá ženská pleť.
Natáhl se na kavalci zmořen únavou. Zdálo se mu, že vidí plakát s nápisem
„Powderit, nejlepší třaskavý poudre na pleť“, a na plakátě je vymalována
princezna a vyplazuje na něj jazyk. Chce se odvrátit, ale z plakátu se vysunou
dvě nahé snědé paže a medúzovitě ho táhnou k sobě. Tu vytáhl z kapsy křivák a
přeřízl je jako salám. Pak se zděsil, že se dopustil vraždy, a prchal ulicí,
ve které před léty bydlel. Stálo tam hrčící auto, i skočil do něho křiče
„jeďte rychle“. Auto se rozjelo, a tu teprve shledal, že u volantu sedí
princezna a má na hlavě koženou přilbici, v níž ji dosud neviděl. V ohybu
cesty někdo se vrhá před auto, patrně aby zastavilo; nelidský řev, kolo se
přehouplo přes cosi měkkého, a Prokop se probudil.
Nahmatal, že má horečku, i vstal a hledal v laboratoři něco léčivého. Nenašel
nic než absolutní alkohol; přihnul si pořádně, spálil si ústa i požerák a šel
znovu lehnout s motající se hlavou. Zdály se mu ještě nějaké vzorce, květiny,
Anči a zmatená jízda vlakem; pak se vše rozplynulo v hlubokém spánku.
Ráno si sehnal povolení podniknout na střelnici pokusnou explozi, z čehož měl
Carson nezřízenou radost. Prokop si zakázal účast jakéhokoliv laboranta a sám
dohlížel, aby pokusná chodba byla vydlabána v pískovém kameni co nejdále od
zámku, v té části střelnice, kde ani nebylo elektrické vedení, takže bylo
nutno přiložit obyčejný doutnák. Když bylo vše připraveno, vzkázal princezně,
že přesně ve čtyři hodiny vyletí do povětří její krabička pudru. Osobně pak
doporučil Carsonovi, aby vyklidil nejbližší baráky a naprosto zamezil
komukoliv přístup v okruhu jednoho kilometru; dále si vyžádal, aby pro
tentokrát byl na čestné slovo zbaven Holze. Pan Carson sice mínil, že je to
příliš hluku pro omeletu, ale celkem vyhověl Prokopovi ve všem.
Před čtvrtou hodinou nesl Prokop vlastnoručně krabičku pudru k výbušné štole,
čichl naposledy s jistou lačností k princeznině vůni a ponořil krabičku do
jámy; tam ji pak podložil rtuťovou kapslí a navázal Bickfordovu šňůru
vyměřenou na pět minut; načež se uvelebil vedle a čekal s hodinkami v ruce, až
budou za pět minut čtyři.
Ahaha, teď jí ukáže, teď ukáže té zpupné slečince, co dovede. Nu, tohle bude
jednou exploze jak se patří, něco jiného než pokusné bouchačky tam na Bílé
hoře, kde se musel ke všemu schovávat před strážníkem; bude to výbuch slavný a
svobodný, ohnivý sloup až k nebi, nádherná síla, veliké udeření hromu;
rozštípnou se nebesa mocí ohňovou, a jiskra vykřísnutá rukou člověka –
Za pět minut čtyři. Prokop rychle zapálil šňůru a upaloval odtud s hodinkami v
ruce, slabě pokulhávaje. Za tři minuty; hrome, teď rychleji. Za dvě minuty. A
tu zahlédl napravo princeznu provázenou panem Carsonem, jak míří k výbušné
jámě. Strnul na okamžik hrůzou a zařval na ně výstrahu; pan Carson se zarazil,
ale princezna ani se neohlížejíc šla dál; Carson klusal za ní, patrně ji
přemlouvaje, aby se vrátila. Přemáhaje prudkou bolest v noze řítil se Prokop
za nimi. „Lehněte,“ ryčel, „u všech čertů lehněte!“ Jeho obličej byl tak
hrozný a zběsilý, že pan Carson zbledl, udělal dva veliké skoky a položil se
do hlubokého příkopu. Princezna šla pořád; nebyla už dále od výbušné jámy než
dvě stě kroků. Prokop praštil hodinkami o zem a pádil za ní. „Lehnout,“ zařval
a chytil ji za rameno. Princezna se prudce obrátila a měřila ho užaslým
pohledem, co si to jako dovoluje; a tu ji Prokop oběma pěstmi srazil na zem a
padl na ni celou svou tíhou.
Tuhé, tenké tělo se zoufale pod ním zazmítalo. „Hade,“ sykl Prokop, a těžce
dýchaje tiskl princeznu vší silou hrudníku k zemi. Tělo pod ním se vzepjalo
obloukem a smýklo sebou stranou; avšak kupodivu, ze sevřených úst
princezniných se nevydral ani hlásek, jen krátce, rychle dýchala v horečném
zápasu. Prokop vtiskl koleno mezi její kolena, aby se mu nevysmekla, a
zacpával jí dlaněmi uši, mysle bleskově na to, že by jí explozí mohly
prasknout bubínky. Ostré nehty se mu zaryly do šíje a v tváři pocítil vzteklé
hryznutí čtyř lasiččích špičáků. „Bestie,“ supěl Prokop a hleděl setřást
zakousnuté zvíře; avšak nepovolila, jako přisátá, a z hrdla se jí vydral
vrkavý zvuk; její tělo se vlnivě vzpínalo a převracelo se jako v křeči. Známá
pronikavá vůně omámila Prokopa; srdce se v něm splašeně rozbouchalo, a v tom
chtěl vyskočit, nemysle už na explozi, jež musí vyletět v nejbližší vteřině.
Tu však cítil, že jektající kolena obemkla a svírají jeho nohu a dvě paže mu
křečovitě opínají hlavu i šíji; a na tváři pocítil vlhký, palčivý, třesoucí se
dotyk úst a jazyka. Zaúpěl hrůzou a hledal svými rty ústa princeznina. Vtom
třeskla strašlivá exploze, sloup hlíny a kamení se vyryl ze země, něco prudce
udeřilo Prokopa do temene, ale ani o tom nevěděl; neboť v tom okamžiku se
zaryl do horoucí vláhy bezdechých úst a líbal rty, jazyk, zuby, ústa otevřená
a vrkající; pružné tělo pod ním rázem ochablo a chvělo se dlouhými vlnami.
Zahlédl nebo se mu jen zdálo, že pan Carson vstal a vykoukl, ale horempádem se
zase položil na zem. Třesoucí se prsty šimrají Prokopovu šíji nesnesitelnou a
divou rozkoší; chraptivá ústa celují jeho tváře a oči drobnými, rozechvěnými
polibky, zatímco Prokop se žíznivě vpíjí do tlukoucí palčivosti vonného hrdla.
„Drahý, drahý,“ lechtá a pálí ho v uše horký, vlhký šepot, jemné prsty se mu
zarývají do vlasů, plihé tělo se napíná a dlouze k němu přilne celou délkou; a
Prokop se přisál k prýštícím rtům nekonečným sténajícím polibkem.
Sss! Odstrčen loktem Prokop vyskočil a mnul si čelo jako opilý. Princezna
usedla a rovnala si vlasy. „Podejte mi ruku,“ kázala suše, kvapně se rozhlédla
a přitiskla honem jeho podanou ruku k planoucí líci; náhle ji prudce
odstrčila, zvedla se, ztuhla a širokýma očima se dívala někam do prázdna.
Prokopovi bylo z ní až úzko, chtěl se k ní vrhnout; trhla nervózně ramenem,
jako by něco shazovala; viděl, že se strašně hryže do rtů. Teprve teď si
vzpomněl na Carsona; našel ho opodál, jak leží na zádech – ale ne už v příkopě
– a vesele mrká k modrému nebi. „Už je po tom?“ spustil leže a zatočil palci
na břiše mlýnek. „Já se totiž hrozně bojím takových věcí. Mám už vstát?“
Vyskočil a otřepal se jako pes. „Báječná exploze,“ povídal nadšen, a jen tak
jakoby nic mrkl po princezně.
Princezna se obrátila; byla olivově bledá, ale kompaktní a zvládnutá. „To bylo
všecko?“ ptala se ledabyle.
„Můj ty kriste,“ repetil Carson, „jako by toho nebylo dost! Propána, jediná
krabička pudru! Člověče, vy jste čaroděj zapsaný ďáblu, král pekel či kdo. Co?
Baže. Král hmoty. Princezno, ejhle král,“ hodil s patrnou narážkou, a už zas
uháněl dále: „Geniální, že? Jedinečný člověk. My jsme jen hadráři, na mou
čest. Jaké jste tomu dal jméno?“
Omámenému Prokopovi se vracela rozvaha. „Ať to princezna pokřtí,“ řekl, rád,
že se na tolik vzmohl. „Je to… její.“
Princezna se zachvěla. „Nazvete to třeba Vicit,“ sykla ostře.
„Co?“ chytil se toho pan Carson. „Aha, Vicit. Znamená ,zvítězil‘, že?
Princezno, vy jste geniální! Vicit! Ohromné, haha! Hurá!“
Než Prokopovi se mihla hlavou etymologie jiná a strašlivá. Vitium. Le vice.
Neřest. Pohlédl s hrůzou na princeznu; ale na její upjaté tváři nebylo lze
čísti žádné odpovědi.
XXX.
Pan Carson běžel napřed k místu výbuchu. Princezna – patrně schválně – se
opozdila; Prokop myslel, že mu chce něco říci, ale ona jen ukázala prstem na
tváři: pozor, tady – Prokop si rychle sáhl na tvář; našel tam krvavé stopy
jejího kousnutí, i zvedl hrst hlíny a rozmazal si ji po líci, jako by ho při
výbuchu zasáhla hrouda.
Výbušná jáma byla vyryta jako kráter v průměru asi pěti metrů; bylo těžko
odhadnouti brizanci, ale Carson páčil výkon na pětinásobek oxiliquitu. Krásná
látečka, mínil, ale pro praktické užití trochu moc silná. Vůbec pan Carson
obstarával celý hovor hravě klouzaje přes povážlivé trhliny konverzace; a když
se na cestě zpátky s poněkud okatou horlivostí poroučel, že prý musí ještě to
a ono, padla na Prokopa ukrutná tíha: o čem mám nyní mluvit? Bůhví proč se mu
zdálo, že se ani slovem nesmí dotknout oné divé a temné události, když nastala
exploze a „nebesa se rozštípla mocí ohňovou“; kvasil v něm hořký a nechutný
pocit, že by ho princezna mrazivě odbyla jako lokaje, se kterým – se kterým –
Zatínal pěstě ošklivostí a přežvykoval cosi naprosto vedlejšího, nejspíš o
koních; slova mu vázla v krku, a princezna zřejmě zrychlovala krok, aby už co
nejdříve byla v zámku. Prokop silně kulhal, ale nedával to znát. V parku se
chtěl poroučet, avšak princezna zabočila na postranní cestu. Následoval ji
váhavě; tu se k němu přimkla ramenem, zvrátila hlavu nazad a nastavila žíznivé
rty.
Princeznin čínský ratlík Toy zavětřil odněkud svou velitelku a piště radostí
letěl k ní přes záhony a křovím. A tu je, haha! ale co to? Ratlík ustrnul: ten
Velký Nevlídný jí cloumá, jsou do sebe zakousnuti, potácejí se v němém a
zuřivém zápase; oho, Paní to projela, ruce jí klesly a leží sténajíc v loktech
Velkého; teď ji zadáví. A Toy začal řváti „pomoc! pomoc!“ ve svém psím nebo
čínském jazyce.
Princezna se vyrvala z náručí Prokopova. „I ten pes, i ten pes,“ zasmála se
nervózně. „Pojďme!“ Prokopovi se motala hlava, byl stěží s to udělat několik
kroků. Princezna se do něho zavěsila (šílená! což kdyby někdo –), vleče jej,
ale nohy jí váznou; zarývá prsty do jeho paže, má chuť drásat či co, syká,
vraští obočí, v očích se jí to temně propadá; a náhle s chraptivým vzlyknutím
letí Prokopovi na krk, až zavrávoral, a hledá jeho ústa. Prokop ji drtí pažemi
i zuby; předlouhé bezdeché sevření, a tělo napjaté jako luk plihne, hroutí se,
poklesá měkce a bezvládně; se zavřenýma očima leží princezna na jeho prsou a
blábolí slabiky sladké a beze smyslu, nechává si plenit tváře i hrdlo prudkými
polibky a vrací je opile a jakoby ani nevědouc o sobě: do vlasů, na ucho, na
ramena, omámená, poddajná, omdlévající, bez konce něžná, pokorná jako onučka a
snad, bože, snad v tuto vteřinu šťastná nějakým nevýslovným a bezbranným
štěstím; ó bože, jaký úsměv, jaký rozechvěný a přesličný úsměv na tiše
srkajících rtech.
Otevřela, vytřeštila oči a prudce se vyvinula z jeho rukou. Stáli na dva kroky
od hlavní aleje. Přejela si obličej dlaněmi jako ten, kdo procitá ze sna;
odstoupila vratce a opřela se čelem o peň dubový. Sotva ji Prokop pustil z
tlap, rozpáčilo se mu srdce ohavnými, ponižujícími pochybnostmi: jsem, kriste,
jsem pro ni sluha, na kterém se… patrně… jen tak rozněcuje ve… v… v nepříčetné
chvíli, kdy… kdy ji přemohla její samota či co; nyní mne odkopne jako psa, aby
jindy zas… někdo jiný… Přistoupil k ní a neurvale jí položil tlapu na rameno.
Obrátila se krotce s plachým, téměř bázlivým a poníženým úsměvem. „Ne ne,“
zašeptala spínajíc ruce, „prosím, již ne –“
Prokopovi pukalo srdce náhlou přemírou něžnosti. „Kdy,“ bručel, „kdy vás zas
uvidím?“
„Zítra, zítra,“ šeptala úzkostně a couvala k zámku. „Musíme jít. Tady nelze –“
„Zítra, kde?“ naléhal Prokop.
„Až zítra,“ opakovala nervózně, zimavě se choulila do sebe a spěchala beze
slova. Před zámkem mu podala ruku: „Sbohem.“
Jejich prsty se palčivě spletly; nevěda o tom táhl ji k sobě. „Nesmíš, teď
nesmíš,“ zasykla a ožehla ho plamenným pohledem.
Jinaké větší škody pokusný výbuch Vicitu nezpůsobil. Shodilo to jen několik
komínů na blízkých barácích a vyrazily se tlakem vzduchu nějaké okenní
tabulky. Také velké vitráže v pokoji knížete Hagena pukly; v tu chvíli se
chromý pán namáhavě vztyčil a stoje, jako voják, očekával další katastrofu.
Společnost v panském křídle seděla po večeři u černé kávy, když vešel Prokop
rovnou hledaje očima princeznu; nemohl už snést řeřavá muka pochybností.
Princezna zbledla; ale žoviální strýček Rohn se hned Prokopa ujal a gratuloval
mu k skvělému výkonu a kdesi cosi. Dokonce nadutý Suwalski se vyptával se
zájmem, je-li to pravda, že pán může každou věc obrátit v třaskavinu. „Dejme
tomu takový cukr,“ opakoval pořád, a žasl, když Prokop zabručel, že cukrem se
střílelo už dávno za Veliké války. Po jistou dobu byl Prokop vůbec středem
zájmu; ale koktal, odbýval všechny otázky a za živého boha nerozuměl
povzbuzujícím pohledům princezniným; jen je chytal svýma krvavýma očima s
děsnou pozorností. Princezna byla jako na trní.
Nu, pak se hovor stočil jinam, a Prokopovi se zdálo, že si ho nikdo nevšímá;
ti lidé si rozuměli tak dobře, mluvili velice lehce, v narážkách a s ohromným
zájmem o věcech, kterým on vůbec nerozuměl nebo na kterých zhola nic neviděl.
I princezna celá ožila; tak vidíš, má tisíckrát víc společného s těmi panáky
než s tebou. Mračil se, nevěděl co s rukama, zavařilo to v něm slepým vztekem;
tu postavil číšku s kávou tak prudce, že se roztříštila.
Princezna upřela na něho hrozné oči; ale šarmantní oncle Charles zachránil
situaci tím, že začal povídat o lodním kapitánovi, který rozmačkal v prstech
pivní láhev. Jakýsi tlustý cousin tvrdil, že by to dovedl také. Tu tedy dali
přinést prázdné pivní láhve, a jeden po druhém za hlučného haló zkoušel,
rozdrtí-li některou z nich. Byly to těžké láhve z černého skla: nepraskla
žádná.
„Teď vy,“ kázala princezna s rychlým pohledem na Prokopa.
„To nesvedu,“ bručel Prokop, ale princezna poškubla obočím tak – tak
velitelsky – – Prokop vstal a popadl láhev kolem hrdla; stál nehnutě,
nekroutil se úsilím jako ti ostatní, jen svalstvo v obličeji mu k prasknutí
nabíhalo; vypadal jako pračlověk, který se chystá někoho zabít krátkým kyjem:
nasupený, s ústy námahou zkřivenými a tváří jakoby přeseknutou hrubými svaly,
s plecí šikmo schýlenou, jako by chtěl zamávat lahví v gorilím útoku, upřel
krví zalité oči na princeznu. Nastalo ticho. Princezna se zvedla s očima
zrovna vzepřenýma do jeho; rty se jí stáhly nad zaťatými zuby, v olivové líci
jí vystoupily šlašité provazce, svraštila obočí a prudce oddychovala jakoby
děsnou tělesnou námahou. Tak stáli proti sobě s očima do sebe zakleslýma a
svraštěnou tváří, jako dva zuřiví zápasníci; konvulsivní záchvěvy probíhaly
souběžně jejich těly od pat až k šíji. Nikdo ani nedýchal; bylo slyšet jen
sípavé chroptění dvou lidí. Tu něco chrustlo, třesklo sklo a spodek láhve
řinkl v střepech na podlahu.
První se vzpamatoval mon oncle Charles; udělal zmatený krok vpravo a vlevo,
ale pak se vrhl k princezně. „Minko, ale Minko,“ zašeptal chvatně a spustil
ji, udýchanou a téměř klesající, do lenošky; klekl před ní a vší silou
rozvíral její křečovitě zaťaté pěstě; měla dlaně plné krve, jak si zaryla
nehty do masa. „Vemte mu tu láhev z ruky,“ kázal honem le bon prince a páčil
princezně prst za prstem.
Princ Suwalski se vzpamatoval. „Bravo,“ zařval a začal hlučně tleskat; ale tu
již von Graun popadl Prokopovu pravici, jež dosud drtila chrastící střepy, a
zrovna vylamoval jeho křečí sevřené prsty. „Vodu,“ křikl, a tlustý cousin,
zmateně něco hledaje, popadl jakousi dečku, polil ji vodou a hodil Prokopovi
na hlavu.
„Ahahah,“ vydralo se z Prokopa úlevou; křeč povolila, ale v hlavě mu ještě
vířil mrtvičný nával krve; a nohy se mu tak třásly slabostí, že se jen svezl
na židli.
Oncle Charles masíroval na koleně zkřivlé, zpocené a třesoucí se prsty
princezniny. „To jsou nebezpečné hry,“ bručel, zatímco princezna, úplně
vyčerpána, stěží popadala dechu; ale na rtech se jí chvěl uchvácený, blouznivě
vítězný úsměv.
„Vy jste mu pomáhala,“ vyhrkl tlustý cousin, „to je to.“
Princezna vstala sotva vlekouc nohy. „Pánové prominou,“ děla chabě, pohlédla
plnýma, zářivýma očima na Prokopa, až se zhrozil, že si toho kdekdo všimne, a
odešla podpírána strýčkem Rohnem.
Nu, pak bylo nutno oslavit nějak Prokopův výkon; koneckonců byli to
dobromyslní mládenci, kteří se jen hrozně rádi chvástali svými hrdinskými
kousky. Prokop u nich ohromně stoupl v ceně tím, že rozmačkal láhev a dovedl
pak vypít neuvěřitelné množství vína a kořalek, aniž spadl pod stůl. Ve tři
hodiny ráno jej princ Suwalski slavnostně líbal a tlustý cousin téměř se
slzami v očích mu nabízel tykání; pak skákali přes židle a dělali strašný
rámus. Prokop se usmíval a měl hlavu jako v oblacích; ale když ho chtěli
dovést k jediné balttinské holce, vytrhl se jim a prohlásil, že jsou opilá
hovada a on že jde spat.
Avšak místo aby tak zcela rozumně učinil, pustil se do černého parku a dlouho,
nesmírně dlouho měřil očima temnou frontu zámku hledaje jakési okno. Pan Holz
dřímal patnáct kroků dále, opřen o strom.
XXXI.
Den nato pršelo. Prokop běhal po parku vztekaje se, že takhle princeznu asi
vůbec neuvidí. Avšak vyběhla prostovlasá do deště a utíkala k němu. „Jen na
pět minut, jen na pět minut,“ šeptala udýchaně a nastavila mu rty k políbení.
Tu však zahlédla pana Holze. „Kdo je ten člověk?“
Prokop se kvapně ohlédl. „Kdo?“ Byl už tak zvyklý na svůj stín, že si ani
neuvědomoval jeho stálou blízkost. „To je… jen můj hlídač, víte?“
Princezna jen obrátila na Holze velitelské oči; pan Holz ihned zastrčil lulku
a uklidil se o kus dál. „Pojď,“ šeptala princezna a vlekla Prokopa k altánu.
Teď tam sedí a netroufají si políbit se; neboť pan Holz mokne někde poblíž
altánu. „Ruku,“ káže potichu princezna a províjí svými horečnými prsty
uzlovité, rozmlácené pahýly Prokopovy. „Milý, milý,“ lichotí se, ale hned
přísně spouští: „Nesmíš se tak na mne dívat před lidmi. Já pak nevím, co
dělám. Počkej, počkej, jednou ti skočím kolem krku a bude ostuda, oh bože!“
Princezna zrovna ustrnula. „Šli jste včera k holkám?“ ptá se najednou.
„Nesmíš, teď jsi můj. Milý, milý, pro mne je to tak těžké – Proč nemluvíš? Jdu
ti říci, abys byl opatrný. Mon oncle Charles už slídí – Včera jsi byl skvělý!“
Mluvil z ní překotný neklid. „Hlídají tě pořád? Všude? I v laboratoři? Ah,
c’est bęte! Když jsi včera rozbil ten šálek, byla bych tě šla políbit. Tak
skvostně jsi se vztekal. Pamatuješ se, jak jsi se tenkrát v noci utrhl z
řetězu? Tehdy jsem šla za tebou jako slepá, jako slepá –“
„Princezno,“ přerušil ji Prokop chraptivě, „něco mně musíte říci. Buď je to…
všecko… rozmar vznešené dámy, nebo…“
Princezna pustila jeho ruku. „Nebo co?“
Prokop k ní stočil zoufalé oči. „Buď si se mnou jenom hrajete –“
„Nebo?“ protáhla se zřejmou rozkoší trýznit ho.
„Nebo mne – do jisté míry –“
„– milujete, ne? Poslyš,“ řekla, založila ruce za hlavou a dívala se na něho
zúženýma očima, „když se mi v jednu chvíli zdálo, že… že jsem se do tebe
zamilovala, víš? opravdu zamilovala, na smrt, jako blázen, tedy tenkrát jsem
se pokusila… zmařit tě.“ Přitom luskla jazykem jako tehdy na Premiera. „Nikdy
bych ti nemohla odpustit, kdybych se do tebe zamilovala.“
„Lžete,“ křikl Prokop rozlícen, „teď lžete! Nesnesl bych… nesnesl bych
pomyšlení, že je to… jenom… flirt. Nejste tak zkažená! Není to pravda!“
„Když to tedy víš,“ řekla princezna tiše a vážně, „pročpak se mne ptáš?“
„Chci to slyšet,“ drtil Prokop, „chci, abys to řekla… přímo… mně řekla, co ti
jsem. To, to chci slyšet!“
Princezna zavrtěla hlavou.
„Musím to vědět,“ zaskřípal Prokop, „jinak – jinak –“
Princezna se mdle usmála a vložila svou ruku na jeho pěsť. „Ne, prosím tě,
nechtěj, nechtěj, abych ti to řekla.“
„Proč?“
„Pak bys měl nade mnou příliš moci,“ děla tichounce, a Prokop se zachvěl
radostí.
Pana Holze venku přepadl zákeřný kašel, a zdáli mihla se mezi keři silueta
strýčka Rohna. „Vidíš, už hledá,“ zašeptala princezna. „Večer k nám nesmíš.“
Ztichli tisknouce si ruce; jenom déšť šelestil na střeše altánu a prochvíval
je rosným chladem. „Milý, milý,“ šeptala princezna a přiblížila se líčkem k
Prokopovi. „Jaký ty jsi? Nosatý, zlostný, celý zježený – Říkají, že jsi velký
učenec. Proč nejsi kníže?“
Prokop sebou trhl.
Otřela se lící o jeho rameno. „Už se zas zlobíš. A mně, mně jsi řekl bestie a
ještě horší věci. Vidíš, ty mi to neosladíš, to, co dělám… a budu dělat…
Milý,“ skončila nehlasně a vztáhla ruku k jeho tváři.
Sklonil se k jejím rtům; chutnaly kajícným steskem.
V šumění deště se blížily kroky pana Holze.
Nemožno, nemožno! po celý den se Prokop trudil a špehoval, kde by ji zahlédl.
„Večer k nám nesmíš.“ Nu ovšem, nejsi z její společnosti; je jí volněji mezi
urozenými klacky. Bylo to prapodivné: v hloubi srdce se Prokop ujišťoval, že
ji vlastně nemá rád, ale žárlil zběsile, umučeně, pln vzteku a pokoření. Večer
se potloukal v dešti po parku a myslel na to, že teď sedí princezna u večeře,
že září, že je tam veselo a volno; připadal si jako prašivý pes vykopnutý do
deště. Nejstrašnější útrapa života je pohana.
A teď tomu udělám konec, rozhodl se; běžel domů, hodil na sebe černé šaty a
vpadl do kuřárny jako včera. Princezna seděla jako nesvá; sotva zahlédla
Prokopa, zabouchalo to v ní a rty jí zvláčněly šťastným úsměvem. Ostatní
mládež ho vítala s kamarádským haló, jen oncle Charles byl o nuanci příliš
zdvořilý. Princezniny oči varovaly: měj se na pozoru! Nemluvila skorem,
zaražená jaksi a nehybná; a přece našla příležitost, aby vtiskla Prokopovi do
ruky zmuchlaný lístek. „Milý, milý,“ bylo tam načmáráno tužkou velikým písmem,
„co jsi to učinil? Odejdi.“ Zmačkal lístek. Ne, princezno, zůstanu tady; dělá
mi tuze dobře pozorovat vaše důvěrné svazky s těmi navoněnými idioty. Za tu
žárlivou paličatost ho princezna odměnila zářivým pohledem; začala si tropit
šašky ze Suwalského, Grauna, všech svých kavalírů, byla zlomyslná, krutá,
impertinentní a vysmívala se jim bez milosti; chvílemi chvatně pohlédla na
Prokopa, ráčí-li být spokojen s touto hekatombou galánů, které mu kladla k
nohoum. Milostpán nebyl spokojen; chmuřil se a žádal očima o pět minut důvěrné
rozmluvy. Tu tedy vstala a vedla ho k nějakému obrazu. „Měj rozum, měj přece
rozum,“ zašeptala horečně, stoupla na špičky a políbila ho vlaze na ono jisté
místo na tváři. Prokop ztuhl leknutím nad touto příšernou ztřeštěností; ale
nikdo to neviděl, dokonce ani oncle Rohn, který jinak vše pozoroval rozumnýma,
smutnýma očima.
Nic víc, nic víc se nestalo toho dne. A přece se Prokop zmítal na svém lůžku
kousaje do podušek; a v druhém křídle zámku nespal někdo po celou noc.
Ráno pan Paul přinesl ostře vonící dopis; neřekl od koho. „Drahý člověče,“
stálo tam, „dnes Tě neuvidím; nevím, co si počnu. Jsme hrozně nápadni; prosím
Tě, buď rozumnější než já. (Několik řádků přeškrtáno.) Nesmíš chodit před
zámkem, nebo za Tebou vyběhnu. Prosím, učiň něco, aby Tě zbavili toho
protivného hlídače. Měla jsem špatnou noc; vypadám hrozně, nechci, abys mne
dnes viděl. Nechoď k nám, mon oncle Charles už dělá narážky; křičela jsem na
něho a nemluvím s ním; mne rozčiluje, že má tak nesnesitelně pravdu. – Milý,
poraď mi: Teď právě jsem vyhnala svou komornou, donesli mi, že má poměr se
štolbou a chodí k němu. Nesnesu to; byla bych ji tloukla do tváře, když se mi
přiznala. Byla krásná a plakala, a já jsem se pásla na tom, jak jí tekou slzy;
představ si, nikdy jsem tak zblízka neviděla, jak se dělá slza, vyhrkne, kane
rychle, zastaví se a pak ji dohoní druhá. Já plakat neumím; když jsem byla
malá, křičela jsem, až jsem zmodrala, ale slzy mi netekly. Vyhnala jsem ji na
hodinu; nenáviděla jsem ji, mrazilo mne, když stála přede mnou. Máš pravdu,
jsem zlá a pukám vztekem; ale proč ona smí všechno? Drahý, prosím tě, přimluv
se za ni; povolám ji zpět a udělám s ní, co budeš chtít, jen když budu vidět,
že dovedeš takové věci ženám odpouštět. Vidíš, jsem zlá a ke všemu ještě
závistivá. Nevím si rady steskem; chtěla bych Tě vidět, ale teď nemohu. Nesmíš
mi psát. Líbám Tě.“
Když toto četl, bouřil v druhém křídle zámku klavír divokými slapy tónů; a
Prokop psal: „Nemilujete mne, to vidím; vymýšlíte si nesmyslné překážky,
nechcete se kompromitovat, omrzelo Vás trýznit člověka, který se Vám
nevnucoval. Rozuměl jsem tomu jinak; stydím se za to a chápu, že chcete
učiniti konec. Nepřijdete-li odpoledne do japonského altánu, dovtípím se toho
dokonale a učiním vše, abych Vás dále neobtěžoval.“
Prokop si oddychl; nebyl zvyklý psát milostné dopisy, a toto se mu zdálo býti
napsáno důkladně a dosti srdečně. Pan Paul to běžel odevzdat; klavír v druhém
křídle uryl, a bylo ticho.
Zatím se Prokop rozběhl za Carsonem; potkal ho u skladů a šel rovnou do toho:
aby ho na čestné slovo nechal chodit bez Holze, a že je ochoten složit
jakoukoliv přísahu, že až do dalšího ohlášení odtud neuteče. Pan Carson se
významně šklebil: ale ano, proč ne? bude chodit volně jako pták, haha, kam
chce a kdy chce, udělá-li totiž jednu maličkost: vydá-li Krakatit. Prokop se
rozzuřil: „Dal jsem vám Vicit, co ještě chcete? Člověče, řekl jsem vám, že
Krakatit nedostanete, ani kdybyste mi hlavu uřízli!“
Pan Carson krčil rameny a litoval, že v takovém případě se nedá nic dělat;
neboť kdo má pod kloboukem Krakatit, je osobnost veřejně nebezpečná,
strašnější než stonásobný vrah a krátce klasický případ pro zajišťovací vazbu.
„Zbavte se Krakatitu, a je to,“ mínil. „Bude vám to stát za to. Jinak… jinak
se bude přemýšlet o tom, dopravit vás někam jinam.“
Prokop, který chtěl užuž spustit válečný křik, se zarazil; zamumlal, že si to
ještě rozmyslí, a běžel domů. Snad je tam odpověď, těšil se; ale nebylo tam
nic.
Odpoledne zahájil Prokop své veliké Čekání v japonském altánu. Až do čtyř
hodin v něm bobtnala nedočkavá, udýchaná naděje: teď, teď už musí každým
okamžikem přijít, princeznička. Ve čtyři už nevydržel sedět; pobíhal po altánu
jako jaguár v kleci, chystal se, že jí obejme kolena, třásl se nadšením a
strachem. Pan Holz diskrétně ustoupil do houští. K páté hodině počal našeho
pána přemáhat ohavný útlak zklamání; tu však jej napadlo: snad přijde až za
šera; to se rozumí, že za šera! Usmíval se a šeptal něžná slova. Za zámkem
zapadá slunce v podzimním zlatě; prořídlé stromy se rýsují ostře a nepohnutě,
je slyšet i šelestění brouka ve spadaném listí; a nežli se nadáš, měkne jasná
hodina zlatovým soumrakem. Na zelené obloze zajiskří večernice; toť klekání ve
vesmíru. Země se ztemňuje pod bledými nebesy, netopýr křivolace zakličkuje,
někde za parkem cinkají potemnělé zvonky stáda; to krávy se vracejí voníce
teplým mlékem. V zámku jedno dvě okna proskočí světlem. Jak, již je šero?
Nebeské hvězdy, málo-li se na vás nahleděl žasnoucí chlapec na mezi
mateřídouškové, málo-li se k vám obracel muž, málo-li trpěl a čekal, a zda
někdy nevzlykl pod svým křížem?
Pan Holz vystoupil ze tmy. „Můžeme jít?“
„Ne.“
Dopít, až do dna dopít své ponížení; neboť, hle, je jisto, že nepřijde. Staniž
se; ale nyní je nutno dopít hořkost, na jejímž dně je jistota; ožrat se
bolestí; navalit, navršit utrpení a hanbu, aby ses svíjel jako červ a zpitoměl
mukou. Chvěl jsi se před štěstím; oddej se bolesti, neboť ona je narkotikum
trpícího. Je noc, již noc; a ona nepřichází.
Strašná radost prošlehla srdcem Prokopovým: Ona ví, že tu čekám (neboť musí to
vědět); vykrade se v noci, až vše bude spát, a poletí ke mně s náručí
otevřenou a ústy plnými mízy polibků; semknem se němi a nepromluvíme, pijíce
si ze rtů nevýslovná doznání. A ona přijde, bledá i potmě, chvějící se
mrazivou hrůzou radosti, a podá mi své hořké rty; a ona vystoupí z černočerné
noci –
Na zámku zhasínají.
Pan Holz trčí přímo před altánem s rukama v kapsách. Jeho unavený obrys praví
„už by toho mohlo být dost“. Ale ten, který v altánu se zběsilým, nenávistným
smíchem udupává poslední jiskřičku naděje, protahuje čas o zoufalé minuty;
neboť poslední minuta čekání bude znamenat Konec Všemu.
V dalekém městečku bije půlnoc. Tedy konec všemu.
Černým parkem uhání Prokop domů, bůhví proč teď má tak naspěch. Běží schýlen,
a pět kroků za ním zívá a kluše pan Holz.
XXXII.
Konec všemu: byla to skoro úleva, nebo alespoň něco jistého a bez pochyb; a
Prokop se do toho zahryzl s buldočí houževnatostí. Dobrá, je konec, není se
již tedy čeho bát. Nepřišla schválně; stačí, tenhle políček stačí; je tedy
konec. Seděl v lenošce neschopen vstát, znovu a znovu se opíjeje svým
ponížením. Odkopnutý sluha. Nestoudná, nadutá, bez citu. Jistě mne dávala k
lepšímu svým galánům. Nuže, dohráno; tím lépe.
Při každém kroku na chodbě zvedl Prokop hlavu v nepřiznaném a horečném
očekávání: snad nesou dopis – Ne, nic. Ani za to jí nestojím, aby se omluvila.
Je konec.
Pan Paul se desetkrát přišourá s ustaranou otázkou v bledých očích: Poroučí
pán něco? Ne, Paule, docela nic. „Počkat, nemáte pro mne nějaký dopis?“ Pan
Paul vrtí hlavou. „Dobře, můžete jít.“
Ledový hrot kamení v Prokopových prsou. Tahle prázdnota, to je konec. I kdyby
dveře se otevřely a stála v nich ona sama, řekl bych: konec. „Milý, milý,“
slyší ji Prokop šeptati, a tu propuká v zoufalství: „Proč jste mne tak
ponížila? Kdybyste byla komorná, odpustil bych vám vaši zpupnost; ale
princezně se neodpouští. Slyšíte? Je konec, konec!“
Pan Paul vrazil do dveří: „Poroučí pán něco?“
Prokop se zarazil; poslední slova opravdu křičel nahlas. „Ne, Paule. Nemáte
pro mne nějaký dopis?“
Pan Paul vrtí hlavou.
Den houstne jako ošklivá pavučina, je už večer. Tu šeptají na chodbě nějaké
hlasy, a pan Paul se přišoupe v radostném spěchu: „Dopis, tady je dopis,“
šeptá vítězně, „mám rozsvítit?“
„Ne.“ Prokop mačká v prstech tenkou obálku a čichá její známou pronikavou
vůni: jako by chtěl poznat čichem, co je uvnitř. Ledový hrot v jeho srdci se
zaryl hlouběji. Proč píše až večer? Protože mi jen poroučí: nesmíte k nám
přijít, a je to. Dobrá, princezno, staniž se; když konec, tedy konec. Prokop
vyskočil, našel potmě čistou obálku a zalepil do ní její dopis neotevřený.
„Paul, Paul! doneste to ihned Její Jasnosti.“
Sotva se Paul vytratil, chtěl ho zavolat zpátky; ale bylo již pozdě; a Prokop
si zdrcen uvědomil, že to, co právě učinil, je bez návratu Konec Všemu. Tu
vrhl se na postel duse v poduškách cosi, co se mu nezvládnutelně dralo z úst.
Přišel pan Krafft, nejspíše zalarmován Paulem, a namáhal se čímkoliv utěšit
nebo rozptýlit palčivě rozrytého člověka. Prokop kázal přinést whisky, pil a
násilně se rozjařil; Krafft cucal sodovku a přisvědčoval mu ke všemu, ačkoliv
to byly věci naprosto nesrovnatelné s jeho zrzavým idealismem. Prokop klnul,
rouhal se, válel se v surových a nejnižších výrazech; jako by mu dělalo dobře
pokálet vše, poplivat a pošlapat a zneuctít. Vyvrhoval ze sebe celé balvany
kleteb a ohavností; překypoval oplzlostmi, tahal z žen zrovna vnitřnosti a
častoval je nejstrašnějšími věcmi, jaké lze vůbec vyslovit. Pan Krafft potě se
hrůzou mlčky přisvědčoval rozlícenému géniu; ale i Prokop se vydal ze své
vehemence, umlkl, chmuřil se a pil, až toho bylo dost; pak ulehl oblečen do
postele hourající se jako loď a hleděl vytřeštěně do vířící tmy.
Ráno vstal rozklížený a zhnusený a odstěhoval se nadobro do laboratoře.
Nedělal nic, jen coural po světnici a kopal před sebou mycí houbu. Pak ho něco
napadlo: namíchal strašnou a labilní třaskavinu a poslal ji na ředitelství,
doufaje, že z toho povstane nějaká lepší katastrofa. Nestalo se nic; Prokop se
vrhl na kavalec a spal nepřetržitě třicet šest hodin.
Probudil se jako jiný člověk: ledový, střízlivý, ztuhlý; bylo mu jaksi na smrt
jedno, co se dálo předtím. Začal zas pracovat tvrdošíjně a metodicky na
explozívních rozpadech atomů; teoreticky docházel k tak strašlivým vyčísleným
brizancím, že mu vstávaly vlasy nad úžasností sil, mezi nimiž žijeme.
Jednou uprostřed počítání jej stísnil letmý nepokoj. Jsem asi unaven, řekl si,
a šel bez klobouku trochu na vzduch. Ani o tom nevěda zamířil k zámku;
mechanicky vyběhl po schodech a putoval chodbou k svému bývalému
„kavalírskému“ pokoji. Paul nebyl na své obvyklé židli. Prokop vešel dovnitř.
Vše bylo, jak to opustil; ale ve vzduchu vála známá, silná vůně princezny.
Nesmysl, mínil Prokop, nějaká sugesce či co; čichal jsem příliš dlouho ostré
zápachy laboratoře. A přece ho to trýznivě rozčilovalo.
Usedl na chvíli a divil se: jak už je to vše daleko. Bylo ticho, odpolední
ticho v zámku; zdalipak se tu něco změnilo? Slyšel tlumené kroky na chodbě,
snad je to Paul; i vyšel ven. Byla to princezna.
Překvapení a skoro hrůza ji vrhly ke stěně; teď tu stojí zsinalá, oči takhle
široké, a rty se jí křiví jako v bolesti, až je vidět korálové maso jejích
dásní. Co hledá v hostinském křídle? Jde asi k Suwalskému, napadlo Prokopa
zčistajasna, a něco se v něm utrhlo; udělal krok, jako by se na ni chtěl
vrhnout, ale vydal jen hrdelní zařičení a ubíhal ven. Byly to ruce, co se za
ním vztáhlo? Nesmíš se ohlédnout! A pryč, pryč odtud!
Až daleko za zámkem, na úhorové půdě střelnice, zaryl Prokop tvář do hlíny a
kamení. Neboť jediné jest horší než bolest ponížení: muka nenávisti.
Deset kroků stranou seděl vážný a soustředěný pan Holz.
Noc, která nastala, byla dusná a tíživá, neobyčejně černá; chýlilo se k bouři.
V takové chvíli jsou lidé divně podrážděni a nemají se nijak rozhodovat o svém
osudu; neboť nedobrý je to čas.
K jedenácté vyrazil Prokop ze dveří laboratoře a omráčil židlí dřímajícího
pana Holze natolik, že mu unikl a zmizel v noční tmě. Chvíli nato padly dva
výstřely u závodního nádraží. Nízko na horizontě se ošklivě blýskalo; pak bylo
tím černěji. Ale z vysoké hráze u vchodu vyletěl ostrý pruh siného světla a
posunoval se kolem nádraží; zachycoval vagóny, rampy, hromady uhlí, a nyní
popadl černou postavu, která uhání, kličkuje, padá k zemi a opět mizí ve
stínu. Nyní utíká mezi baráky k parku; několik postav se vrhá za ní. Reflektor
se otáčí k zámku; opět dva poplašné výstřely, a běžící postava se zarývá do
houští.
Krátce nato zadrnčelo okno ložnice princezniny; princezna vyskočila a
otevřela, a tu vletěl dovnitř zmuchlaný list papíru zatížený kamínkem. Na
jedné straně bylo něco naprosto nečitelně naškrabáno přelomenou tužkou; na
druhé straně byly hustě a drobně psané výpočty. Princezna na sebe házela šaty,
ale tu již padl výstřel za rybníkem; podle zvuku to bylo naostro. Ztuhlými
prsty princezna zadrhovala háčky šatů, zatímco komorná, potřeštěná koza, se
třásla pod peřinou strachy ze střílení. Ale než mohla princezna vyjít, viděla
oknem, jak dva vojáci vlekou někoho černého; burácel jako lev a hleděl je
setřást; nebyl tedy raněn.
Jen na obzoru se blýská širokými žlutými plameny; ale ulevující bouře se ještě
nespustila.
Vystřízlivělý Prokop se vrhl střemhlav do laboratorní práce, nebo aspoň se k
tomu nutil. Před chvílí odešel od něho Carson; byl studeně popuzen a prohlásil
zřetelně, že podle všeho bude pan Prokop co nejdříve transferován jinam, na
místo bezpečnější; když prý to nejde po dobrém, tedy to půjde po zlém. Nu, vše
jedno; na ničem už nezáleží. Zkumavka praskla Prokopovi v prstech.
V předsíni odpočívá pan Holz s hlavou ofáčovanou. Prokop mu strkal pár tisíc
bolestného, nevzal je. Ach co, ať dělá, co chce. Být transferován jinam –
Staniž se. Zlořečené zkumavky! praská jedna po druhé –
V předsíni šramot, jako když někdo vyletí z dřímoty. Zas asi návštěva, Krafft
či kdo; Prokop se ani neobrátil od kahanu, když zaskřípěly dveře. „Milý,
milý,“ zašeptalo to ode dveří. Prokop zavrávoral, zachytil se stolu a otočil
se jako v snách. Princezna stála opřena o veřeje, bledá, s očima temně
utkvělýma, a tiskla pěstě k prsoum, snad aby přemohla tlučení srdce.
Šel k ní chvěje se na celém těle, a dotkl se prsty jejích lící a ramen, jako
by nemohl uvěřit, že je to ona. Položila mu studené, třesoucí se prsty na
ústa. Tu vytrhl dveře a nahlédl do předsíně. Pan Holz zmizel.
XXXIII.
Seděla na kavalci jako ztuhlá, s koleny až pod bradou, změtené vlasy proudem
vrženy přes tvář a ruce stočeny kolem šíje jako v křeči. Hroze se toho, co
učinil, páčil jí hlavu nazad, líbal kolena, ruce, vlasy, smýkal se po zemi,
drtil prosby a laskání; neviděla a neslyšela. Zdálo se mu, že se otřásá
odporem při každém jeho doteku; vlasy se mu lepily k čelu potem úzkosti, i
běžel k hydrantu a pustil si na hlavu proud studené vody.
Potichu vyskočila a přiblížila se k zrcadlu. Šel k ní po špičkách chtěje ji
překvapit; ale tu viděl v zrcadle, jak měří sebe samu s výrazem tak divoké,
hrůzné, zoufalé ošklivosti, že ustrnul. Zahlédla ho za sebou a vrhla se k
němu. „Nejsem ošklivá? Nehnusím se ti? Co jsem udělala, co jsem udělala!“
Přilnula lící k jeho prsoum, jako by se chtěla ukrýt. „Jsem hloupá, viď? Já
vím… já vím, že jsi zklamán. Ale nesmíš mnou pohrdat, víš?“ Zarývala se do
něho tváří jako kající děvčátko. „Že, již neutečeš? Já udělám všechno, nauč
mne všemu, co chceš, víš? jako bych byla tvá žena. Milý, milý, nenechávej mne
teď myslet; budu zas protivná, když budu myslet, budu jako zkamenělá; nemáš
ponětí, nač myslím. Ne, nenech mne teď –“ Zaryla rozechvělé prsty do jeho
šíje; zvedl jí hlavu a líbal ji mumlaje nadšením vše možné. Zrůžověla nyní a
zkrásněla. „Nejsem ošklivá?“ šeptala mezi polibky šťastná a omámená. „Chtěla
bych být krásná jen pro tebe. Víš, proč jsem přišla? Čekala jsem, že mne
zabiješ.“
„A kdybys ty,“ šeptal Prokop kolébaje ji v náruči, „kdybys tušila to… to, co
se stalo, byla bys přišla?“
Princezna kývla hlavou. „Jsem hrozná, viď? Co si tak o mně myslíš! Ale já tě
nenechám myslet.“ Prudce ji sevřel a zvedl. „Ne, ne,“ prosila a bránila se mu;
ale pak spočívala s očima vlaze tonoucíma a sladkými prsty se probírala v
čupřině jeho těžké lbi. „Milý, milý,“ dýchala mu vlhce do tváře, „jak jsi mne
trápil ty poslední dny! Máš mne –?“ Slovo „rád“ neřekla. Horlivě přisvědčil:
„A ty?“
„Mám. Už bys to mohl vědět. Víš, jaký jsi? Jsi nejkrásnější nosatý a šeredný
člověk. Máš krvavé oči jako bernardýn. To je od práce? Snad bys nebyl tak
milý, kdybys byl kníže. Ach, pusť už!“
Vyvinula se mu a šla se k zrcadlu česat. Dívala se tam zkoumavě a pak provedla
před zrcadlem hlubokou dvorskou poklonu. „To je princezna,“ řekla ukazujíc na
svůj obraz, „a tohle,“ dodala bezbarvě a obrátila prst k svým prsoum, „je jen
tvá holka. Tak vidíš. Snad sis nemyslel, že máš princeznu?“
Prokop sebou trhl jako udeřen. „Co to znamená?“ vyhrkl a uhodil pěstí do
stolu, až zařinčelo rozbité sklo.
„To si musíš vybrat, buď princeznu, nebo holku. Princeznu ty nemůžeš mít;
můžeš ji zbožňovat zdálky, ale ruky jí nepolíbíš; a nebudeš se ptát jejích
očí, má-li tě ráda. Princezna nesmí; má za sebou tisíc let čisté krve. Nevíš,
že jsme bývali suverény? Ach, ty nevíš nic; ale musíš vědět aspoň to, že
princezna je na skleněné hoře; tam se nedostaneš. Ale obyčejnou ženskou, tuhle
ordinární hnědou holku můžeš mít; sáhni, je tvá, jako nějaká věc. Nu, tak si
vyber, co z toho dvojího chceš.“
Prokopa z ní zrovna mrazilo. „Princeznu,“ vypravil těžce ze sebe.
Přistoupila k němu a vážně ho políbila na tvář. „Jsi můj, viď? Ty milý! Tak
vidíš, máš princeznu. Tedy přece jsi pyšný na to, že to je princezna? Vidíš,
jak strašnou věc musí princezna udělat, aby se někdo pár dní nadýmal! Pár dní,
pár týdnů; princezna ani nemůže žádat, aby to bylo navždycky. Já vím, já to
vím: od první chvíle, co jsi mne viděl, jsi chtěl princeznu; ze vzteku, z
mužského velikášství nebo proč, viď? Proto jsi mne tak nenáviděl, že jsi mne
chtěl; a já jsem ti naběhla. Myslíš, že mne to mrzí? Naopak, já jsem na to
pyšná, že jsem to provedla. Je to veliký kousek, že? tak se horempádem
zahodit; být princezna, být panna, a přijít… přijít sama…“
Prokop se děsil jejích řečí. „Mlč,“ prosil a vzal ji do chvějících se rukou.
„Nejsem-li vám… roven… rodem…“
„Jak jsi to řekl? Roven? Copak si myslíš, kdybys byl kníže, že bych k tobě
přišla? Oh, kdybys chtěl, abych s tebou jednala jako se sobě rovným, nemohla
bych… být u tebe… takhle,“ vykřikla rozpínajíc nahé paže. „To je ten hrozný
rozdíl, chápeš to?“
Prokopovi klesly ruce. „Tohle jste neměla říkat,“ zaskřípěl couvaje.
Vrhla se mu kolem krku. „Milý, milý, nenechávej mne mluvit! Copak ti něco
vyčítám? Přišla jsem… sama… protožes chtěl utéci nebo se dát zabít, já nevím;
to by přec každé děvče… Myslíš, že jsem to neměla udělat? Řekni! Udělala jsem
špatně? – – Vidíš,“ zašeptala trnouc, „vidíš, ty to také nevíš!“
„Počkej,“ křikl Prokop, vyvinul se jí a velkými kroky měřil pokoj; náhlá
naděje ho zrovna oslňovala. „Věříš ve mne? Věříš, že něco dovedu? Umím
strašlivě pracovat. Nikdy jsem nemyslel na slávu; ale kdybys chtěla… Pracoval
bych ze všech sil! Víš, že… Darwina nesli k hrobu vévodové? Kdybys chtěla,
udělal bych… udělal bych ohromné věci. Umím pracovat – Mohu změnit povrch
země. Nech mi deset let, a uvidíš, uvidíš –“
Zdálo se, že ho ani neposlouchá. „Kdybys byl kníže, stačilo by ti, abych se na
tebe podívala, abych ti ruku podala, a věděl bys, věřil bys, nemusel
pochybovat – Nemuselo by se ti dokazovat… tak hrozně jako já, víš? Deset let!
Dovedl bys mně věřit deset dní? Kdežpak deset dní! Za deset minut ti bude to
všecko málo; za deset minut se budeš mračit, ty milý, a vztekat se, že
princezna tě už nechce… protože to je princezna a ty nejsi kníže, viď? A tož
dokazuj, ty ztřeštěná, ubohá, přesvědči ho, můžeš-li; žádný tvůj důkaz není
dost veliký, žádné ponížení dost nelidské – Běhej za ním, nabízej se, dělej
víc než každá jiná holka, já nevím co, já nevím už co! Co si mám s tebou
počít?“ Přistoupila k němu a nabídla mu rty. „Tak co, budeš mi věřit deset
let?“
Popadl ji drsně vzlykaje. „Už je to tak,“ šeptala a hladila mu vlasy. „Také
sebou trháš na řetěze, viď? A přece bych neměnila… neměnila s tím, jaká jsem
byla. Milý, milý, já vím, že ty mne opustíš.“ Zlomila se mu v rukou; zvedl ji
a rozrýval násilnými polibky její semknutá ústa.
Odpočívala s očima zavřenýma, sotva dýchajíc; a Prokop, nakloněn nad ní, se
srdcem stísněným zkoumal nevyzpytatelný mír té palčivé, napjaté tváře. Vytrhla
se mu jako ze sna. „Co tu všechno máš v těch lahvích? Je to jedovaté?“
Prohlížela jeho regály a nástroje. „Dej mi nějaký jed.“
„Proč?“
„Kdyby mne odtud chtěli odvézt.“
Znepokojil se její vážnou lící, a aby ji podvedl, odměřoval do malé dózičky
plavenou křídu; než vtom již padla sama na krystalinický arzenik. „Neber to,“
křikl, ale už s tím byla v kabelce.
„Tak ty můžeš být slavný,“ vydechla. „Vidíš, na to jsem ani nemyslela.
Povídáš, že Darwina nesli vévodové? Kteří to byli?“
„Nu, na tom snad nezáleží.“
Políbila ho na tvář. „Ty jsi milý! Jakpak by na tom nezáleželo?“
„Tak tedy… vévoda z Argyllu a… a vévoda z Devonshiru,“ bručel.
„Skutečně!“ Přemýšlela o tom, až vraštila čelo. „To bych nikdy neřekla, že
učenci jsou tak… A tys mi to řekl jen tak vedle, jdi!“ Sáhla mu na prsa a
ramena, jako by byl novou věcí. „A ty, ty bys také mohl –? Jistě?“
„Nu, počkej na můj pohřeb.“
„Ach, kdyby to bylo hodně brzo,“ děla roztržitě a s naivní krutostí. „Ty bys
byl hrozně krásný, kdybys byl slavný. Víš, co se mi na tobě nejvíc líbí?“
„Nevím.“
„Já také ne,“ řekla zamyšleně a vracela se k němu s polibkem. „Teď už to
nevím. Teď, kdybys byl kdo chtěl a jaký chtěl –“ Udělala bezmocný pohyb
rameny. „To je prostě provždycky, víš?“
Prokop žasl nad touto monogamní přísností. Stála před ním, až po oči zahalená
v modré lišce, a dívala se na něho třpytivýma, měkkýma očima v hodince
soumraku. „Oh,“ vzdychla náhle a svezla se na kraj židle, „třesou se mi nohy.“
Hladila a třela je s naivní nestoudností. „Jak budu potom jezdit? Přijď, milý,
přijď se mi dnes ukázat. Mon oncle Charles tu dnes není, a i kdyby – Mně už je
to jedno.“ Vstala a políbila ho. „Sbohem.“
Ve dveřích stanula, zaváhala a vrátila se k němu. „Zab mne, prosím tě,“ děla s
rukama svislýma, „zab mne!“
Přitáhl ji dlaněmi: „Proč?“
„Abych nemusela odtud… a abych už nikdy, nikdy už nemusela sem.“
Zašeptal jí do ucha: „… Zítra?“
Pohlédla na něho, a sklonila trpně hlavu; bylo to… přece jen přitakání.
Vyšel až dlouho po ní do vlčího soumraku. Někdo se sto kroků dále zvedl se
země a čistil si rukávem šaty. Mlčelivý pan Holz.
XXXIV.
Když přišel po večeři, nevěřící už a celý ve střehu, stěží ji poznal, jak byla
krásná. Cítila jeho užaslý a žárlivý pohled, pohled, který ji obléval od hlavy
k patě; i zazářila a oddávala se mu očima tak bez ohledu k ostatním, že trnul.
Byl tam nějaký nový host, ďHémon se jmenoval, diplomat či co: člověk
mongolského typu s fialovými pysky a krátkými černými vousy kolem. Tenhle pán
tedy byl patrně znalý fyzikální chemie; Becquerel, Planck, Niels Bohr,
Millikan a taková jména mu jen lítala od huby; znal Prokopa z literatury a
ohromně se interesoval o jeho práci. Prokop se dal strhnout, rozpovídal se,
zapomněl na okamžik dívat se na princeznu; za to utržil pod stolem takové
kopnutí do bérce, že sykl a byl by jí to málem vrátil; nádavkem dostal
planoucí pohled žárlivosti. V té chvíli musel zodpovědět hloupou otázku prince
Suwalského, co je to vlastně ta energie, o které tu pořád povídají; i popadl
cukřenku, vrhl na princeznu pohled tak rozhořčený, jako by jí to chtěl hodit
na hlavu, a vysvětloval, kdyby se podařilo naráz vyvinout a vybít všecku
energii obsaženou v tomhle, že by to vyhodilo do povětří Montblank i s
Chamonix; ale to že se nepodaří.
„Vy to uděláte,“ prohlásil ďHémon určitě a vážně.
Princezna se celým tělem naklonila přes stůl: „Co jste to řekl?“
„Že on to udělá,“ opakoval pan ďHémon s naprostou jistotou.
„Tak vidíš,“ řekla princezna docela nahlas, a vítězně si sedla. Prokop zrudl a
netroufal si na ni pohlédnout.
„A když to udělá,“ ptala se dychtivě, „bude hrozně slavný? Jako Darwin?“
„Když to udělá,“ děl pan ďHémon bez váhání, „budou si králové pokládat za čest
nést cíp jeho pohřební pokrývky. Budou-li ještě nějací králové.“
„Nesmysl,“ bručel Prokop, ale princezna zaplála nevýslovným štěstím. Za nic na
světě by na ni nepohlédl; brumlal celý rudý a v rozpacích drtil mezi prsty
kostky cukru. Konečně se odvážil zvednout oči; dívala se na něj přímo a plně,
se strašlivou láskou. „Máš?“ hodila mu polohlasně přes stůl. Rozuměl předobře:
máš mne rád? – ale dělal, jako by neslyšel, a začal se honem dívat na ubrus.
Proboha, to děvče šílí, nebo chce naschvál –“Máš?“ doletělo přes stůl
hlasitěji a naléhavěji. Kývl rychle a podíval se na ni očima opilýma radostí.
Naštěstí v obecném hovoru to všichni přeslechli; jenom pan ďHémon měl výraz
příliš diskrétní a nepřítomný.
Hovor se stočil sem tam, a najednou pan ďHémon, člověk patrně znalý všeho,
vykládal von Graunovi jeho rodokmen do třináctého století. Princezna se do
toho vmísila s nesmírným zájmem; a tu nový host vypočítával její předky, jako
když bičem mrská. „Dost,“ zvolala princezna, když došel k roku 1007, kdy prvý
Hagen založil pečorský baronát v Estonsku, kohosi tam zavraždiv; neboť dále se
genealogové ovšem nedostali. Ale pan ďHémon pokračoval: tento Hagen čili Agn
Jednoruký byl dokázatelně tatarský kníže, zajatý při nájezdu na Kamskou
oblast; perská historie ví o chánu Aganovi, který byl syn Giw-khana, krále
Turkmenů, Uzbeků, Sartů a Kirgizů, který byl syn Weiwuše, který byl syn Litaj-
khana Dobyvatele. Tento „císař“ Li-Taj je dokázán v čínských pramenech jako
vládce Turkmenska, Dzungarska, Altaje a západního Tibetu až po Kašgar, jejž
spálil povraždiv na padesát tisíc lidí, mezi nimi čínského vladaře, kterému
dal utahovat namočený provaz kolem hlavy tak dlouho, až praskla jako ořech. O
dalších předcích Litajových není nic známo, pokud snad nebudou přístupny
archívy ve Lhase. Jeho syn Weiwuš, i na mongolské pojmy trochu divoký, byl v
Kara Butaku umlácen stanovými tyčemi. Jeho syn Giw-khan vyplenil Chivu a řádil
až po Itil čili Astrachan, kde se proslavil tím, že dal dvěma tisícům lidí
vyloupat oči, uvázal je na provaz a vyhnal do kubánských stepí. Agan-khan
pokračoval v jeho stopách čině nájezdy až po Bolgar neboli dnešní Simbirsk,
kde někde byl zajat, uťata mu pravá ruka a držán jako rukojmí až do té doby,
kdy se mu povedlo utéci k Baltu mezi tamní čudské Livy. Tam byl pokřtěn od
německého biskupa Gotilly nebo Gutilly a nejspíš z náboženského roznícení
zapíchl ve Verro na hřbitově šestnáctiletého dědice pečorského, načež si vzal
jeho sestru za ženu; dokázanou bigamií pak zaokrouhlil své panství až po
jezero Pejpus. Viz o tom letopisy Nikiforovy, kde již je nazýván „knjaz Agen“,
kdežto öselský zápis jej tituluje „rex Aagen“. Jeho potomci, dokončil pan
ďHémon tiše, byli vypuzeni, ale nikoliv sesazeni; načež vstal, uklonil se a
zůstal stát.
Nemůžete si představit, jakou tohle udělalo senzaci. Princezna přímo pila
každé slovo ďHémonovo, jako by ta řada tatarských hrdlořezů byla tím
nejohromnějším zjevením světa; Prokop na ni hleděl s úžasem: ani nemrkla při
dvou tisících párech vyloupaných očí; mimovolně hledal na její tváři tatarské
rysy. Byla překrásná, vytáhla se jaksi a skoro veličensky se uzavřela v sebe;
najednou byla taková distance mezi ní a všemi ostatními, že všichni se
narovnali jako na dvorním dîner a již se ani nepohnuli s očima upřenýma k ní.
Prokop měl tisíc chutí praštit do stolu, říci něco hrubého, porušit tu
strnulou a jaksi bezradnou scénu. Seděla s očima sklopenýma, jako by na něco
čekala, a na jejím hladkém čele kmitlo cosi jako netrpělivost: nu tak, bude
to? Pánové pohlédli tázavě na sebe, na vztyčeného pana ďHémona, a počali jeden
po druhém vstávat. Prokop se zvedl také, nechápaje, oč jde. U všech všudy, co
to znamená? všichni stojí jako svíce s rukama na švech kalhot a hledí k
princezně; teprve teď zvedá princezna oči a kyne hlavou jako ten, kdo děkuje
na pozdrav nebo dává svolení usednout. Skutečně všichni usedají; a teprve když
zase seděl, pochopil Prokop s úžasem: tohle byl hold panovnicí osobě. Naráz se
zapotil trapným vztekem. Kriste, a tu komedii jsem dělal s sebou! Což je to
vůbec možno, což se nedají do smíchu povedené legraci, což je myslitelno, aby
někdo bral vážně takové tatrmanství?
Už nabíral do plic homérický smích, aby spustil hned s prvními (proboha, je to
přec jenom pro švandu?), když se princezna zvedla. Všichni rázem vstali, i
Prokop, pevně přesvědčený, že teď to praskne. Rozhlédla se a utkvěla očima na
tlustém cousinovi; pokročil dva tři kroky k ní, ruce svisle dolů, trochu
nakloněn vpřed, děsně směšný; bohudík, je to tedy přece jen švanda. Princezna
s ním chvíli hovoří a kyne hlavou; tlustý cousin se klaní a pozpátku couvá.
Princezna pohlédne na Suwalského; princ se blíží, odpovídá, poví nějaký uctivý
vtip; princezna se zasměje a kyne hlavou. Což je to tedy vážné? Nyní utkvívá
princezna očima lehce na Prokopovi; ale Prokop se nehnul. Pánové se staví na
špičky a hledí napjatě k němu. Princezna mu dává očima znamení; nehnul se.
Princezna míří k starému, jednorukému majoru od artilerie, který je pokryt
medailemi jako Kybelé cecíky. Major se už narovnává, až to na něm řinčí, ale
tu malým půlobratem stojí princezna těsně u Prokopa.
„Milý, milý,“ povídá tiše a jasně, „máš –? Už se zas mračíš. Já bych tě chtěla
políbit.“
„Princezno,“ bručel Prokop, „co znamená tahle fraška?“
„Nekřič tak. To je vážnější, než si můžeš představit. Víš, že mne teď budou
chtít vdát?“ Zachvěla se hrůzou. „Milý, ztrať se teď odtud. Jdi z chodby do
třetího pokoje a počkej tam na mne. Musím tě vidět.“
„Poslyšte,“ chtěl Prokop něco říci, ale tu již kynula hlavou a mířila plavně k
starému majorovi.
Prokop nevěřil svým očím. Dějí se takovéhle věci, není to smluvená produkce
pro smích, berou ti lidé vážně své role? Tlustý cousin jej vzal pod paží a
táhl diskrétně stranou. „Víte, co to znamená?“ šeptal rozčilen. „Starého
Hagena raní mrtvice, až se to dozví. Panovnický rod! Viděl jste tady ondyno
toho následníka? Měla být svatba a rozešlo se to. Ten člověk, ten je sem jistě
poslán – Jezus, taková linie!“
Prokop se mu vymknul. „Odpusťte,“ mumlal, vysoukal se co možná nejneobratněji
na chodbu a vešel do třetího pokoje. Bylo to jakési čajové zákoutí se
zastřenými světly, samy lak, červený porcelán, kakemona a podobné hlouposti.
Prokop pobíhal s rukama na zádech a bručel v miniaturním pokojíku jako moucha
masařka narážející hlavou na okenní tabule. Sakra, něco se změnilo; pro pár
všivých tatarských rasů, za které by se slušný člověk styděl… Pěkný původ,
děkuju nechci! A pro pár takových Hunů ti idioti zrovna trnou, padají na
břicho, a ona, ona sama – Moucha masařka se bezdeše zarazila. Teď přijde…
tatarská kněžna a řekne: Milý, milý, je mezi námi konec; považ přece, že
pravnučka Litaj-chána se nemůže milovat se synem ševcovým. Klep, klep, slyšel
v hlavě tatínkovo kladívko, a zdálo se mu, že čichá těžký, tříslový pach kůže
a trapné čpění ševcovského mazu; a maminka v modré zástěře stojí, chudák, celá
rudá nad plotýnkou –
Moucha masařka divoce zabzučela. To se ví, kněžna! Kam, kam jsi dal hlavu,
člověče! Teď klekneš, přijde-li, uhodíš čelem o zem a řekneš: Smilování,
tatarská kněžno; já už se víckrát neukážu.
Čajový pokojík slabě voní kdoulemi a září matně a měkce; zoufalá moucha naráží
hlavou o skla a úpí hlasem téměř lidským. Kam jsi dal hlavu, ty hlupče?
Princezna rychle, tiše vklouzla do pokoje. U dveří sáhla po vypínači a zhasla;
a potmě cítil Prokop ruku, jež se lehýnce dotýká jeho tváře a klade se mu
kolem krku. Sevřel princeznu v dlaních; je tak útlá a skoro netělesná, že se
jí dotýká s bázní jako něčeho křehoučkého a pavučinového. Dýchá mu do tváře
vzdušné polibky a šeptá něco nesrozumitelně; nehmotné hlazení mrazí Prokopovy
vlasy. Cosi zalomcuje křehoučkým tělem, ruka na jeho šíji se přimyká těsněji a
vlahé rty se pohybují na jeho ústech, jako by bezhlase a naléhavě mluvily.
Nekonečnou vlnou, celým přílivem záchvěvů zmocňuje se Prokopa silněji a
silněji; táhne k sobě jeho hlavu, tiskne se k němu hrudí a koleny, ovíjí ho
oběma pažema, vrhá se ústy do jeho úst; strašné, bolestné sevření drtící a
němé, náraz zubů o sebe, sténání člověka, který se dusí; vrávorají v
křečovitém, nepříčetném objetí, nepustit! zalknout se! srůst nebo zemřít!
Vzlykla a zalomila se bezvládně; uvolnil děsné kleště svých rukou, vymkla se,
zakolísala se jako opilá, vyňala ze záňadří šáteček a osušila na rtech sliny
nebo krev; a aniž řekla slova, vešla do sousedního osvětleného pokoje.
S hlavou praskající zůstal Prokop potmě. Toto poslední objetí mu připadlo jako
rozloučení.
XXXV.
Tlustý cousin měl pravdu: starého Hagena ranila z radosti mrtvice, ale
nedorazila ho ještě; ležel bez vlády obklopen doktory a namáhal se otevřít
levé oko. Narychlo byl přivolán oncle Rohn a jiné příbuzenstvo; starý kníže se
stále pokoušel zvednout levé víčko, aby pohleděl na svou dceru a řekl jí cosi
svým jediným živým okem.
Vyběhla prostovlasá, jak byla u jeho lůžka, a utíkala k Prokopovi, jenž od
rána hlídal v parku. Ani za mák nedbajíc Holze políbila ho rychle a zavěsila
se do něho; jen tak mimochodem se zmínila o otci a oncle Charlesovi, zaujatá
něčím, roztržitá a něžná. Tiskla mu paži a lísala se k němu, hned zase
nepřítomná a zamyšlená. Začal rýpat a žertovat o tatarské dynastii… tak trochu
nahroceně; šlehla po něm očima a zavedla řeč jinam, dejme tomu na včerejší
odpoledne. „Do poslední chvíle jsem myslela, že k tobě nepřijdu. Víš, že mně
je skoro třicet let? Když mně bylo patnáct, zamilovala jsem se do našeho
kaplana, ale strašně. Šla jsem se mu zpovídat, abych ho viděla zblízka; a
protože jsem se styděla říci, že jsem kradla nebo lhala, zpovídala jsem se mu,
že jsem zesmilnila; nevěděla jsem, co to je, měl chudák mnoho práce vymluvit
mně to. Teď už bych se mu nemohla zpovídat,“ dokončila tiše, a na rtech se jí
škubla nějaká hořkost.
Prokopa znepokojovala její stálá sebeanalýza, v níž tušil palčivou sebetrýzeň.
Hleděl nalézt jakékoliv jiné téma, ale shledával s hrůzou, že nemluví-li o
lásce, nemají vlastně o čem mluvit. Stáli na baště; princezně jaksi ulevovalo
vracet se zpátky, vzpomínat, povídat o sobě malé a důvěrné věci. „Brzo po té
zpovědi byl ti u nás učitel tance, a ten se miloval s mou guvernantkou,
takovou tlustou ženskou. Já jsem na to přišla a… viděla jsem je, víš? Mně se
to ošklivilo, oh! ale hlídala jsem je a… Já to nemohla pochopit. Ale pak
jednou při tanci jsem to zničehonic pochopila, když mne k sobě přitlačil. Pak
už na mne nesměl vůbec sáhnout; dokonce jsem… po něm… střelila z flobertky.
Museli je dát oba pryč.
V té době… v té době mě hrozně trápili matematikou. Mně vůbec nešla do hlavy,
víš? Učil mě takový zlý profesor, slavný učenec; vy učenci jste všichni divní.
Dal mi úkol a díval se na hodinky; za hodinu to muselo byt vypočítáno. A když
už mně zbývalo jenom pět minut, čtyři minuty, tři minuty, a já neměla ještě
nic, tu mi… zabouchalo srdce, a já měla… takový strašný pocit –“ Zaťala prsty
do Prokopovy paže a zasykla. „Pak už jsem se na ty hodiny i těšila.
V devatenácti mne zasnoubili; to ani nevíš, viď? A protože jsem už věděla
všechno, musel mně můj ženich přísahat, že se mne nikdy nedotkne. Za dvě léta
padl v Africe. Vyváděla jsem – z romantiky nebo proč – tak, že mne pak už
nikdy nenutili vdát se. Myslela jsem, že tím mám všecko odbyto.
A vidíš, tehdy jsem se do toho vlastně jen nutila, nutila jsem se věřit, že
jsem mu zůstala něco dlužna a že mu i po smrti musím stát v slově; až se mi
nakonec z toho všeho zdálo, že jsem ho milovala. Teď vidím, že jsem to všechno
jen hrála sama před sebou; a že jsem necítila nic víc, nic víc než hloupé
zklamání.
Viď, je to divné, že ti musím o sobě říkat takové věci? Víš, to je tak
příjemně nestydaté říci na sebe všechno; člověka přitom až mrazí, jako by něco
svlékal.
Když jsi sem přišel, napadlo mě na první pohled, že jsi jako ten profesor
matematiky. Já se tě až bála, ty milý. Teď mi zas dá takový úkol, lekla jsem
se, a už mi začalo bouchat srdce.
Koně, koně, to mne zrovna opíjelo. Když mám koně, myslela jsem, že nepotřebuju
lásku. A jezdila jsem jako divá.
Vždycky se mi zdálo, že láska, víš, je něco sprostého a… hrozně ošklivého.
Vidíš, teď se mi to už nezdá; a to mne právě tak děsí a pokořuje. A zas mne až
těší, že jsem jako každá jiná. Když jsem byla malá, bála jsem se vody. Učili
mne plavat na suchu, ale do rybníka jsem nešla; vymyslila jsem si, že tam jsou
pavouci. A jednou to na mne přišlo, taková odvaha nebo zoufalství: zavřela
jsem oči, udělala křížek a skočila. Neptej se, jak jsem byla potom pyšná; jako
bych ve zkoušce obstála, jako bych všechno poznala, jako bych se celá změnila.
Jako bych teprv teď vyspěla… Milý, milý, zapomněla jsem udělat křížek.“
Kvečeru přišla do laboratoře, neklidná a zaražená. Když ji vzal do náruče,
koktala s hrůzou: „Otevřel oko, otevřel oko, oh!“ Myslela tím starého Hagena;
odpoledne (neboť Prokop číhal jako blázen) měla dlouhý hovor s oncle Rohnem,
ale nechtěla o tom mluvit. Vůbec zdálo se, že dychtí něčemu uniknout; vrhala
se do Prokopova objetí tak žíznivě a oddaně, jako by se chtěla za každou cenu
omámit do bezvědomí. Konečně strnula s očima zavřenýma, chabá jako věchýtek;
myslel, že spí, ale tu počala šeptat: „Milý, nejmilejší, já něco provedu, já
provedu něco hrozného; ale pak, pak mne už nesmíš opustit. Přísahej, přísahej
mi,“ drtila divoce a vyskočila, ale hned to zas přemohla. „Ach ne. Co bys mi
mohl přísahat? V kartách mně vyšlo, že odejdeš. Chceš-li to udělat, udělej to,
udělej to ještě teď, dokud není pozdě.“
Prokop, to se rozumí, vyletěl jako raketa: že ona se ho chce zbavit, že jí
stoupla do hlavy tatarská pýcha a kdesi cosi. Rozčilila se a křičela na něho,
že je nízký a surový, že si to zapovídá, že… že…; ale jen to z ní vylítlo, už
mu s výkřikem visela na krku zdrcená a kající: „Jsem zvíře, viď? Já to tak
nemyslela. Vidíš, princezna nikdy nekřičí; zamračí se, odvrátí se, a dost,
stačí to; ale na tebe křičím jako… jako bych byla tvá žena. Bij mne, prosím
tě. Počkej, ukážu ti, že i já bych dovedla… Pustila ho a zničehonic, tak jak
byla, jala se poklízet laboratoř; dokonce namočila pod hydrantem hadr a
pustila se kolenačky do utírání celé podlahy. Mělo to být patrně pokání; ale
nějak se jí to zalíbilo, rozjařila se, oháněla se hadrem po podlaze a bzučela
si písničku, kterou pochytla někde od služek, „až půjdeš spat“ či něco
podobného. Chtěl ji zvednout. „Ne, počkej,“ bránila se, „ještě tamhle.“ A již
vlezla s hadrem pod stůl.
„Prosím tě, pojď sem,“ ozvalo se za chvíli zpod stolu udiveně. Brumlaje
jistými rozpaky vsoukal se za ní. Seděla v dřepu, objímajíc kolena rukama.
„Ne, jen se podívej, jak vypadá stůl zespoda. Já to ještě nikdy neviděla. Nač
to tak je?‘ Položila mu na tvář ruku prokřehlou od mokrého hadru. „Hu, studím,
viď? Ty jsi celý tak hrubě udělaný jako stůl zespoda; to je na tobě to
nejkrásnější. Jiní… jiné lidi jsem viděla jen tak, víš? po té hladké,
ohoblované straně; ale ty, ty jsi na první pohled samý takovýhle trám a
štěrbina a všecko to, víš, čím drží lidský tvor pohromadě. Když se po tobě
jede prstem, zadře si člověk třísku; ale přitom je to tak krásně a poctivě
uděláno – Člověk to začne vidět jinak a… vážněji než po té hladké straně. To
jsi ty.“
Schoulila se vedle něho jako starý kamarád. „Mysli si, člověče, že jsme třeba
ve stanu, nebo v takovém srubu,“ šeptala vyjeveně. „Já jsem si nikdy nesměla
hrát s kluky; ale někdy jsem… tajně… šla za zahradníkovými hochy, a lezla s
nimi po stromech a přes ploty… Pak se doma divili, proč mám roztrhané kalhoty.
A když jsem se tak ztratila a letěla za nimi, to mi tak krásně tlouklo srdce
strachem – Když jdu za tebou, mám ti docela ten krásný strach jako tehdy.“
„Teď jsem tak dobře schovaná,“ bzučela šťastně, ležíc mu hlavou na kolenou.
„Sem za mnou nemůže nic. I já jsem po rubu, jako ten stůl; obyčejná ženská,
která nemyslí na nic a jenom se kolébá – Proč je člověku tak dobře v úkrytu?
Tak vidíš, teď vím, co je štěstí; to se musejí zavřít oči… a udělat se malý…
docela maličký a k nenalezení…“
Kolébal ji mírně a hladil jí rozpoutanou hřívu; ale jeho oči se vytřeštily
přes její hlavu do prázdna.
Prudce k němu obrátila tvář. „Nač jsi teď myslel?“
Uhnul plaše očima. Nemohl jí přece říci, že viděl před sebou tatarskou
princeznu v její slávě, tvora veličenského a ztuhlého pýchou, a to že je ta,
kterou i teď… kterou v muce a touze…
„Nic, nic,“ zabručel nad pokorným a šťastným uzlíčkem na svých kolenou, a
pohladil snědé líčko. Zapálilo se milostnou vášnivostí.
XXXVI.
Lépe by byl učinil, kdyby byl toho večera nepřišel; ale přihnal se právě
proto, že mu to zakazovala. Oncle Charles byl k němu velmi, velmi přívětivý;
naneštěstí viděl, jak si ti dva při docela nevhodné a okaté příležitosti
tisknou ruce, vzal si na to dokonce monokl, aby to lépe viděl; pak teprve
princezna utrhla ruku a začervenala se jako školačka. Oncle k ní přistoupil a
něco jí pošeptal odváděje ji pryč. Pak se již nevrátila; jen Rohn přišel a
tvářil se jakoby nic a mluvil s Prokopem, velmi diskrétně sonduje po citlivých
místech. Prokop se držel neobyčejně hrdinně, nevyzradil nic, což milého
strýčka uspokojilo, i když ne co do věci, tedy aspoň co do formy. „Ve
společnosti je nutno být velice, velice obezřelý,“ řekl posléze, udíleje takto
zároveň důtku i radu; a Prokopovi se velmi ulevilo, když ho hned potom opustil
a nechal přemýšlet o dosahu posledních slov.
Horší ještě bylo, že se podle všech známek něco vařilo pod pokličkou; zejména
starší příbuzné zrovna pukaly důležitostí.
Když pak ráno Prokop obíhal kolem zámku, přišla k němu komorná a udýchaně
vyřizovala, že prý má pán jít do březového hájku. Pustil se tam a čekal
předlouho. Konečně běží princezna dlouhými, krásnými skoky Diany. „Schovej
se,“ šeptá rychle, „oncle jde za mnou.“ Uhánějí držíce se za ruce a zmizí v
hustém lupení černého bezu; pan Holz, marně se ohlížeje po jiné houštině, se
položí obětavě do kopřiv. A tu již je vidět světlý klobouk oncle Rohna; jde
bystře a kouká napravo nalevo. Princezně jiskří oči radostí jako mladé faunce;
v keři to voní vlhkostí a ztuchlinou, tajemný hmyzí život opřádá větvičky a
kořání, jsou jako v džungli; a nečekajíc ani, až nebezpečí přejde, táhne k
sobě princezna Prokopovu hlavu. Ochutnává mezi zuby polibky, jako by to byly
bobulky jeřabin či dřínu, ovoce trpké a milé; je to vábení, hra, uhýbání,
rozkoš tak nová a překvapující, že jim je, jako by se viděli poprvé.
A toho dne k němu nepřišla; bez sebe všemožným podezřením pustil se k zámku;
čekala na něho, vodíc se s Egonkem kolem krku. Sotva ho uviděla, nechala Egona
stát a šla k němu, bledá, zaražená, přemáhající nějaké zoufalství. „Oncle už
ví, že jsem byla u tebe,“ řekla. „Bože, co se stane! Myslím, že tě odtud
odvezou. Nehýbej se teď, dívá se na nás z okna. Mluvil odpoledne s tím… s
tím…“ Zachvěla se. „S ředitelem, víš? Hádali se… Oncle chtěl, aby tě prostě
pustili, aby tě nechali utéci či co. Ředitel zuřil, nechce o tom slyšet. Prý
tě odvezou někam jinam… Milý, buď tady v noci; přijdu ven, uteču, uteču –“
Přišla skutečně; přiběhla bez dechu, vzlykajíc se suchýma a rozzelýma očima.
„Zítra, zítra,“ chtěla ze sebe něco vypravit, ale tu se jí položila na rameno
silná a laskavá ruka. Byl to oncle Rohn. „Jdi domů, Minko,“ kázal neodmluvně.
„A vy tu počkáte,“ obrátil se k Prokopovi, a ovinuv jí ruku kolem ramen vedl
ji mocí domů. Po chvíli vyšel a vzal Prokopa pod paží. „Můj milý,“ řekl bez
hněvu, překusuje jakýsi smutek, „chápu až příliš dobře vás mladé lidi; a…
cítím s vámi.“ Mávl nad tím beznadějně rukou. „Stalo se, co se stát nemělo.
Nechci ovšem a… ani nemohu vás kárat. Naopak uznávám, že… samozřejmě…“
Samozřejmě to byl špatný začátek, a le bon prince tápal po jiném. „Milý
příteli, vážím si vás a… mám vás opravdu… velice rád. Jste člověk čestný… a
geniální, což se zřídka najde spojeno. K málokomu jsem pojal takové sympatie –
Vím, že to přivedete nesmírně daleko,“ vyhrkl s úlevou. „Věříte, že to s vámi
dobře myslím?“
„Naprosto ne,“ mínil Prokop mírně, střeha se sednout na nějakou vějičku.
Le bon oncle se zmátl. „To je mi líto, neobyčejně líto,“ koktal. „K tomu, co
jsem vám chtěl říci, by bylo třeba – ano – plné vzájemné důvěry –“
„Mon prince,“ přerušil ho Prokop uctivě, „jak víte, nejsem tu v záviděníhodné
situaci volného člověka. Myslím, že za těch okolností nemám důvodů tak příliš
důvěřovat –“
„Aáno,“ oddychl si oncle Rohn potěšen tímto obratem. „Máte zcela pravdu.
Narážíte na své – eh, na trapný fakt, že jste tady střežen? Vidíte, právě o
tom jsem chtěl s vámi mluvit. Milý příteli, co mne se týče… Prostě od začátku…
a rozhořčeně… jsem odsuzoval tento způsob… vás držet v závodě. Je to
nezákonné, brutální a… vzhledem k vašemu významu přímo neslýchané. Podnikl
jsem řadu kroků… Rozumíte, už dříve,“ dodával rychle. „Intervenoval jsem
dokonce na vyšších místech, ale… úřady jsou vzhledem k jistému mezinárodnímu
napětí… v panice. Jste tu… konfinován pod inkulpací špionáže. Nedá se nic
dělat, leda,“ a mon prince se naklonil k Prokopovu uchu, „leda že by se vám
podařilo utéci. Svěřte se mi, já vám opatřím prostředky. Čestné slovo.“
„Jaké prostředky?“ nadhodil Prokop nezávazně.
„Prostě… udělám to sám. Vezmu vás na své auto a – mne tady nemohou zadržet,
rozumíte? Ostatní později. Kdy chcete?“
„Odpusťte, já vůbec nechci,“ odpověděl Prokop určitě.
„Proč?“ vyhrkl oncle Charles.
„Předně… nechci, abyste vy, mon prince, něco takového riskoval. Osobnost jako
vy –“
„A za druhé?“
„Za druhé se mi tu začíná líbit.“
„A dál, dál?“
„Nic dál,“ usmál se Prokop, a snesl pátravý, vážný pohled princův.
„Poslyšte,“ ozval se oncle Rohn po chvíli, „nechtěl jsem vám to říci. Jde o
to, že za den, za dva dny máte být převezen jinam, do pevnosti. Stále pod
obviněním ze špionáže. Nemůžete si představit – Milý příteli, uprchněte,
uprchněte rychle, pokud je čas!“
„Je to pravda?“
„Čestné slovo.“
„Pak… pak vám děkuju, že jste mne včas upozornil.“
„Co uděláte?“
„Nu, připravím se na to,“ prohlásil Prokop krvelačně. „Mon prince, mohl byste
JE upozornit, že to… tak lehko… nepůjde.“
„Co – co – jak to, prosím?“ koktal oncle Charles.
Prokop zatočil rukou ve vzduchu, až to svištělo, a vrhl něco imaginárně před
sebe. „Bum,“ udělal.
Oncle Rohn ustrnul. „Vy se chcete bránit?“
Prokop neřekl nic; stál s rukama v kapsách, mračil se hrozně a uvažoval.
Oncle Charles, celý světloučký a vetchý v noční tmě, k němu přistoupil. „Vy…
vy ji tak milujete?“ řekl skoro se zajíkaje dojetím nebo obdivem.
Prokop neodpověděl. „Milujete ji,“ opakoval Rohn a objal ho. „Buďte silný.
Opusťte ji, odjeďte! Nemůže to takhle zůstat, pochopte to, pochopte to přece!
Kam by to vedlo? Prosím vás proboha, mějte s ní slitování; uchraňte ji
skandálu; což si myslíte, že by mohla být vaší ženou? Snad vás miluje, ale –
je příliš pyšná; kdyby se měla zříci titulu princezny… Oh, to je nemožno,
nemožno! Nechci vědět, co mezi vámi bylo; ale odjeďte, máte-li ji rád! odjeďte
rychle, odjeďte ještě této noci! Ve jménu lásky odjeď, příteli; zapřísahám tě,
prosím tě na jejím místě; učinils ji ženou nejnešťastnější, – nemáš dost na
tom? Chraň ji, nedovede-li už ona sebe chránit! Ty ji miluješ? Tedy se
obětuj!“
Prokop stál nehnutě, s čelem skloněným jako beran; ale bon prince cítil, jak
se tenhle černý, hrubý špalek v nitru štípe a praská bolestí. Soucit mu škrtil
srdce, ale ještě měl v záloze jednu zbraň; nedalo mu to, musel s ní vyrukovat.
„Je pyšná, fantastická, šíleně ctižádostivá; od dětství byla taková. Nyní nám
byly doručeny doklady nesmírné ceny; je kněžnou rovnorodou kterékoliv
panovnické rodině. Ty nechápeš, co to pro ni je. Pro ni i pro nás. Snad to
jsou předsudky, ale… my v nich žijeme. Prokope, princezna se provdá. Vezme si
velkovévodu bez trůnu; je to hodný a pasívní člověk, ale ona, ona bude bojovat
o korunu; neboť bojovat, to je její povaha, její poslání, její pýcha – Teď se
před ní otvírá, o čem snila. Ještě ty se stavíš mezi ni a… její budoucnost;
ale již se rozhodla, už jenom se trápí výčitkami –“
„Ahaha,“ rozkřikl se Prokop, „tohle tedy? A – a ty si myslíš, že teď, teď
ustoupím? Tak si jen počkej!“
A nežli se oncle Rohn vzpamatoval, zmizel mu ve tmě uháněje k laboratoři. Pan
Holz mlčky za ním.
XXXVII.
Když doběhl k laboratoři, chtěl zavřít Holzovi dveře před nosem, aby se uvnitř
opevnil; ale panu Holzovi se povedlo ještě včas zašeptat: „Princezna.“
„Co je?“ obrátil se k němu Prokop chvatně.
„Ráčila mně nařídit, abych byl s vámi.“
Prokop nebyl s to potlačit radostné překvapení. „Podplatila tě?“
Pan Holz zavrtěl hlavou a jeho pergamenová tvář se poprvé zasmála. „Podala mně
ruku,“ řekl uctivě. „Slíbil jsem jí, že se vám nic nestane.“
„Dobře. Máš bouchačku? Tedy budeš hlídat dveře. Nikdo ke mně nesmí, rozumíš?“
Pan Holz kývl; a Prokop provedl důkladnou strategickou prohlídku celé
laboratoře co do její nedobytnosti. Poněkud uspokojen nastavil na stůl různé
plechovky, dóze a kovové krabičky, co kde mohl sehnat, a objevil s nemalou
radostí celou spoustu hřebíků; nato se pustil do práce.
Ráno se pan Carson jakoby nic coural k Prokopově laboratoři; už zdálky ho
uviděl, jak se před barákem bez kabátu patrně pocvičuje ve vrhání kamenů. „Moc
zdravý sport,“ křikl zdálky vesele.
Prokop si honem oblékal kabát. „Zdravý a užitečný,“ odpovídal ochotně. „Tak co
mi jdete říci?“
Kapsy jeho kabátu ohromně odstávaly a harašilo to v nich. „Co to máte v
kapsách?“ ptal se pan Carson ledabyle.
„Takový chlorazid,“ povídal Prokop. „Třaskavý a dusivý chlor.“
„Hm. Proč to nosíte po kapsách?“
„Jen tak, pro špás. Chcete mi něco říci?“
„Teď už nic. Zatím raději nic,“ řekl pan Carson znepokojen a drže se poměrně
daleko. „A co ještě máte v těch – v těch škatulkách?“
„Hřebíky. A tohle,“ ukazoval vytahuje z kapsy u kalhot krabičku od vazelíny,
„je benzoltetraoxozonid, novinka dernier cri. He?“
„Nemusel byste tím tak mávat,“ mínil pan Carson ustupuje ještě dál. „,Máte
snad nějaké přání?“
„Mé přání?“ řekl Prokop přívětivě. „Rád bych, abyste JIM něco vyřídil. Že
odtud především nepůjdu.“
„Dobře, rozumí se. A dál?“
„A že kdyby někdo na mne neopatrně sáhnul… nebo mně chtěl jít zbytečně na
tělo… Doufám, že mne nemíníte nechat zavraždit.“
„Naprosto ne. Čestné slovo.“
„Můžete jít blíž.“
„Nevyletíte do povětří?“
„Dám pozor. Chtěl jsem vám ještě říci, aby nikdo nevlezl tady do mé pevnosti,
když tam nebudu. Na dveřích je třaskavá šňůra. Pozor, člověče; za vámi je
past.“
„Výbušná?“
„Jenom s diazobenzolperchlorátem. Musíte dát lidem výstrahu. Tady nemá nikdo
co hledat, že? Dále, mám jisté důvody… cítit se ohrožen. Rád bych, abyste
nařídil tuhle Holzovi, že mne má osobně chránit… před každým zásahem. Se
zbraní v ruce.“
„To ne,“ bzučel Carson. „Holz bude přeložen.“
„Kdepak,“ protestoval Prokop, „já se bojím být sám, víte? Poručte mu to
laskavě.“ Přitom se blížil mnohoslibně ke Carsonovi, chrastě přitom, jako by
byl celý z plechu a hřebíků.
„Nu budiž,“ řekl honem Carson. „Holzi, budete střežit pana inženýra. Kdyby mu
někdo chtěl ublížit – K sakru, dělejte si už, co chcete. Přál byste si ještě
něco?“
„Zatím nic. Kdybych něco chtěl, přijdu za vámi.“
„Děkuju uctivě,“ zahučel pan Carson a honem se zachránil z nebezpečné oblasti.
Ale jen doběhl do své kanceláře a telefonoval na všechny strany ty nejnutnější
rozkazy, když to zachřestilo na chodbě a do dveří vrazil Prokop, naditý pumami
z plechovek, že na něm praskaly švy.
„Poslyšte,“ spustil Prokop bledý vztekem, „kdopak dal rozkaz nevpustit mne do
parku? Buď ten rozkaz hned odvoláte, nebo –“
„Zůstaňte kousek dál, ano?“ vyhrkl Carson drže se za psacím stolem. „Co mně je
u čerta po vaší – – po vašem parku? Jděte si –“
„Počkat,“ zarazil ho Prokop a nutil se vysvětlit mu to trpělivě: „Dejme tomu,
jsou okolnosti, kdy… kdy je někomu docela jedno, co se stane,“ zařval náhle,
„rozumíte?“ Haraše a chrastě vrhl se k nástěnnému kalendáři. „Úterý, dnes je
úterý! A tuhle, tuhle mám –“ Hrabal se horečně v kapsách, až vylovil
porcelánovou schránku na mýdlo dosti chatrně ovázanou provázkem. „Zatím pět
deka. Víte, co to je?“
„Krakatit? Vy nám jej nesete?“ vydechl pan Carson ozářen náhlou nadějí. „Pak –
pak ovšem –“
„Nic pak,“ šklebil se Prokop a stopil schránku do kapsy. „Ale dopálíte-li mne,
pak… pak to mohu rozsypat, kde budu chtít, že? Tak co?“
„Tak co?“ opakoval Carson mechanicky, úplně zdrcen.
„Nu, zařiďte to, aby zmizel ten pacholek u vchodu. Já se rozhodně chci projít
v parku.“
Pan Carson přezkoumal rychle Prokopa, a pak si naplil pod nohy. „Fi,“
prohlásil přesvědčeně, „to jsem to provedl pitomě!“
„Provedl,“ souhlasil Prokop. „Ale mne taky dřív nenapadlo, že mám tuhle barvu
v listě. Tak co?“
Carson potrhl rameny. „Zatím… Božínku, to je maličkost! Já jsem hrozně rád, že
vám to mohu udělat. Na mou čest, ohromně rád. A co vy? Dáte nám těch pět
deka?“
„Nedám. Zruším je sám; ale… dřív chci vidět, že platí naše stará smlouva.
Volný pohyb a tak dále, co? Pamatujete se?“
„Stará smlouva,“ bručel pan Carson. „Čert vem starou smlouvu. Tehdy jste ještě
nebyl – tehdy jste ještě neměl poměr –“
Prokop k němu skočil, až to zařinčelo. „Co jste to řekl? Cože jsem neměl?“
„Nic, nic,“ pospíšil si pan Carson rychle mrkaje. „Já nic nevím. Mně nic není
do vašich soukromých věcí. Chcete-li se procházet po parku, je to vaše věc, no
ne? Jen spánembohem už jděte a –“
„Poslyšte,“ řekl Prokop podezíravě, „ne aby vás napadlo přerušit elektrické
vedení do mé laboratoře. Sic bych –“
„Dobře, dobře,“ ujišťoval pan Carson. „Status quo, že? Mnoho štěstí. – Uf,
zatracený člověk,“ doložil zdrceně, když už byl Prokop za dveřmi.
Řinče železem pustil se Prokop do parku, těžký a masívní jako houfnice. Před
zámkem stála skupina pánů; sotva ho zdálky zahlédli, dali se poněkud zmateně
na ústup, patrně už informováni o brizantním a nabitém zuřivci; a jejich záda
vyjadřovala nejsilnější pohoršení, že se „něco takového trpí“. Tamhle jde pan
Krafft s Egonem, konaje peripatetické vyučování; jak vidí Prokopa, nechá Egona
stát a běží k němu. „Můžete mi podat ruku?“ ptá se a zardívá se nad vlastním
hrdinstvím. „Teď dostanu jistě výpověď,“ praví s hrdostí. Od Kraffta tedy
zvěděl, že v zámku se rychlostí blesku rozneslo, že prý on, Prokop, je
anarchista; a ježto zrovna dnes večer má sem zavítat jistý následník trůnu…
Zkrátka chtějí Jeho Výsosti telegrafovat, aby svůj příjezd odložil; zrovna se
o tom koná velká rodinná rada.
Prokop se obrací na patě a jde do zámku. Dva komorníci na chodbě se před ním
rozletí a s hrůzou se tisknou ke zdi, nechávajíce beze slova projít
chřestícího, naditého útočníka. Ve velkém salóně zasedá porada; oncle Rohn
ustaraně přechází, starší příbuzné se děsně rozčilují nad zvrhlostí
anarchistů, tlustý cousin mlčí a jakýsi jiný pán rozhorleně navrhuje poslat na
toho šíleného chlapa jednoduše vojáky: buď se vzdá, nebo bude zastřelen. V tu
chvíli se otevřely dveře a chrastě valí se Prokop do salónu. Hledá očima
princeznu; není tu, a zatímco všichni tuhnou strachem a vstávají v očekávání
toho nejhoršího, povídá chraptivě k Rohnovi: „Jdu vám jenom říci, že se
následníkovi nic nestane. Teď to víš.“ Pokynul hlavou a mocně se vzdálil jako
socha komtura.
XXXVIII.
Chodba byla prázdná. Kradl se, jak tiše to vůbec šlo, k pokojům princezniným a
čekal přede dveřmi, nepohnutý jako plechový rytíř tam dole ve vestibulu.
Vyběhla komorná, vykřikla strašně, jako by viděla bubáka, a zmizela ve
dveřích. Po chvíli je otevřela, docela vytřeštěná, a couvajíc mu ukázala beze
slova dovnitř, načež se co nejrychleji ztratila. Princezna se mu vlekla
vstříc; halila se v dlouhý plášť, patrně jen tak vyskočila z postele, a vlasy
nad čelem měla slepené a zmáčené, jako by právě odhodila chladivý obklad, a
byla šedivě bledá a nehezká. Pověsila se mu na krk a zvedla k němu rty
rozpukané horkostí. „To jsi hodný,“ šeptala mátožně. „Mně hlava třeští
migrénou, oh bože! Prý máš samé pumy po kapsách? Já se tě nebojím. Jdi teď,
nejsem hezká. Přijdu k tobě v poledne, nepůjdu jíst, řeknu, že mi není dobře.
Jdi.“ Dotkla se jeho úst obolenými, loupajícími se rty a zakryla si tváře, aby
ji ani neviděl.
Provázen panem Holzem vracel se do laboratoře; každý před ním stanul, uhnul,
uskočil raději až za příkop. Pustil se znovu do práce jako posedlý; mísil
látky, jež by nikoho nenapadlo mísit, slepě a bezpečně jist, že tohle je
třaskavina; plnil tím lahvičky, škatulky od sirek, plechové konzervy, všecko,
co mu padlo do rukou; měl toho plný stůl, okenní rámy i podlahu, překračoval
to, neměl se už kde postavit. Po poledni vklouzla k němu princezna zastřená
závojem a zahalená v plášti až po nos. Běžel k ní a chtěl ji obejmout,
odstrčila ho. „Ne, ne, nejsem dnes hezká. Prosím tě, pracuj; budu se na tebe
dívat.“
Usedla na krajíček židle zrovna uprostřed strašného arzenálu oxozonidových
třaskavin. Prokop rychle, se sevřenými rty něco vážil a mísil, zasyčelo to,
kysele začpělo, načež to s neskonalou pozorností filtroval. Dívala se na jeho
ruce nehnutýma, palčivýma očima. Oba mysleli na to, že dnes přijede následník.
Prokop hledal něco očima na regálu s lučebninami. Vstala, pozvedla závoj,
vzala ho kolem krku a přimkla se pevně k jeho ústům sevřenými suchými rty.
Potáceli se mezi lahvemi s vratkým oxozobenzolem a děsnými fulmináty, dvojice
němá a křečovitá; ale opět ho odstrčila a usedla zastírajíc si obličej. Ještě
rychleji, sledován jejíma očima, dal se Prokop do práce jako pekař mísící
chléb; a toto bude látka z nejďábelštějších, jaké kdy člověk vyrobil;
nedůtklivá hmota, vzteklý a hrůzně citlivý olej, prchlost a náruživost sama. A
toto, průhledné jako voda, těkavé jako éter, to tedy je ono: děsná věc trhavá
a nevypočítatelná, divost nejvýbušnější. Ohlížel se, kam postavit láhev
naplněnou tímto nepojmenovaným. Usmála se, vzala mu ji z ruky a chovala ji na
klíně mezi sepnutýma rukama.
Venku pan Holz křikl na někoho: „Stůj!“ Prokop vyběhl ven. Byl to oncle Rohn
stojící povážlivě blízko třaskavé pasti.
Prokop šel až k němu. „Co tu hledáte?“
„Minku,“ řekl oncle Charles krotce, „není jí dobře, a proto –“
Prokopovi to škublo ústy. „Pojďte si pro ni,“ řekl a dovedl – ho dovnitř.
„Ach, oncle Charles,“ vítala ho princezna přívětivě. „Pojď se dívat, je to
hrozně zajímavé.“
Oncle Rohn se podíval pátravě po ní a po světnici, a ulevilo se mu. „To bys
neměla, Minko,“ pronesl káravě.
„Proč ne?“ namítla nevinně.
Bezradně pohlédl na Prokopa. „Protože… protože máš horečku.“
„Tady mi je líp,“ děla klidně.
„Vůbec bys neměla…,“ vzdychl le bon prince vážně se kaboně.
„Mon oncle, víš, že vždycky dělám, co chci,“ ukončila neodvolatelně rodinný
výstup, zatímco Prokop odklízel ze židle krabičky s fudroajantní
diazosloučeninou. „Posaďte se,“ zval Rohna zdvořile.
Oncle Charles nezdál se nadšen celou situací. „Nezdržujeme vás… nezdržujeme tě
v práci?“ ptal se Prokopa bezcílně.
„Naprosto ne,“ řekl Prokop drtě mezi prsty infuzorní hlinku.
„Co to děláš?“
„Třaskaviny. Prosím, tu láhev,“ obrátil se k princezně.
Podala mu ji a „Tumáš,“ řekla provokativně a naplno. Oncle Rohn sebou trhl,
jako by ho píchl; ale tu již ho upoutala rychlá sice, ale nekonečně opatrná
pečlivost, s níž Prokop odkapával čirou tekutinu na hromádku hlinky.
Odkašlal a ptal se: „Čím se to může zanítit?“
„Otřesem,“ odpověděl Prokop dále odpočítávaje kapky.
Oncle Charles se otočil po princezně. „Bojíš-li se, oncle,“ řekla suše,
„nemusíš na mne čekat.“
Usadil se rezignovaně a zaklepal holí na plechovou krabici od kalifornských
broskví. „Co je v tomhle?“
„To je ruční granát,“ vysvětloval Prokop. „Hexanitrofenylmetylnitramin a
šroubové matičky. Potěžkej to.“
Oncle Rohn upadl v rozpaky. „Nebylo by snad… na místě… trochu víc opatrnosti?“
ptal se toče mezi prsty krabičkou od sirek, kterou sebral na pultě.
„Zajisté,“ souhlasil Prokop a vzal mu krabičku z rukou. „To je chlorargonát. S
tím si nehraj.“
Oncle Charles se zamračil. „Mám z toho všeho… trochu nepříjemný dojem
zastrašování,“ podotkl ostře.
Prokop hodil krabičku na stůl: „Tak? A já zas měl dojem zastrašování, když
jste mi hrozili pevností.“
„… Mohu říci,“ pravil Rohn spolknuv tu námitku, „že na mne to celé počínání…
zůstává bez vlivu.“
„Ale na mne má ohromný vliv,“ prohlásila princezna.
„Bojíš se, že něco provede?“ obrátil se k ní le bon prince.
„Já doufám, že něco provede,“ řekla nadějně. „Myslíš, že by to nedovedl?“
„O tom nepochybuji,“ vyhrkl Rohn. „Půjdeme už?“
„Ne. Já bych mu chtěla pomáhat.“
Zatím Prokop přelamoval v prstech kovovou lžičku. „K čemu je to?“ ptala se
zvědavě.
„Došly mně hřebíky,“ bručel. „Nemám čím plnit bomby.“ Rozhlížel se hledaje
něco kovového. Tu princezna vstala, zarděla se, strhla si chvatně rukavičku a
smekla s prstu zlatý prsten. „Vezmi si to,“ děla tiše, zalita ruměncem a s
očima sklopenýma. Přijal jej trna; bylo to téměř slavnostní… jako zasnoubení.
Váhal potěžkávaje prsten v dlani; zvedla k němu oči v naléhavé a horoucí
otázce; i pokývl vážně a položil prsten na dno plechové krabičky.
Oncle Rohn starostlivě, přesmutně mrkal ptačíma očima poety.
„Teď můžeme jít,“ zašeptala princezna.
Kvečeru přijel dotyčný následník bývalého trůnu. U vchodu čestná rota,
hlášení, špalír služebnictva a takové ty okolky; park i zámek slavnostně
osvětleny. Prokop seděl na návršíčku před laboratoří a díval se mračnýma očima
k zámku. Nikdo tudy nešel; bylo ticho a temno, jen zámek zářil prudkými snopy
paprsků.
Prokop vzdychl ode dna a vstal. „Do zámku?“ ptal se pan Holz a přendal
revolver z kapsy u kalhot do kapsy svého věčného gumáku.
Jdou parkem už zhaslým; dvakrát nebo třikrát ustoupí před nimi nějaká postava
do houští, asi padesát kroků za nimi je pořád slyšet něčí chůzi ve spadaném
listí, ale jinak je tu pusto, syrově pusto. Jen v zámku plane celé křídlo
velkými zlatými okny.
Je podzim, je už podzim. Zda ještě v Týnici stříbrně odkapává studna? Ani vítr
nevane, a přece to zebavě šustí, na zemi nebo ve stromech? Na nebi rudou
proužkou padá hvězda.
Několik pánů ve fracích, hle, jak jsou skvělí a šťastní, vycházejí na plošinu
zámeckých schodů, žvaní, pokuřují, smějí se a už se zas vracejí. Prokop
nehnutě sedí na lavičce, otáčeje v roztřískaných prstech plechovou krabičkou.
Někdy si zachrastí jako dítě svým chřestítkem. Je tam rozlámaná lžička, prsten
a bezejmenná látka.
Pan Holz se ostýchavě přiblížil. „Dnes nemůže přijít,“ povídá šetrně.
„Já vím.“
V hostinském křídle se rozžíhají okna. Tato řada, to jsou „knížecí pokoje“.
Nyní svítí celý zámek, vzdušný a prolamovaný jako sen. Všechno tam je:
bohatství neslýchané, krása, ctižádost a sláva a hodnosti, plíšky na prsou,
požitky, umění žít, jemnost a duchaplnost a sebevědomí; jako by to byli jiní
lidé – jiní lidé než my –
Jako umíněné dítě řinčí Prokop svým chřestítkem. Ponenáhlu okna zhasínají;
ještě svítí tamto, jež je Rohnovo, a toto červené, kde je ložnice princeznina.
Oncle Rohn otvírá okenice a vdechuje noční chlad; a potom přechází ode dveří k
oknu, ode dveří k oknu, pořád a pořád. Za zastřeným oknem princezniným se
nehýbe ani stín.
I oncle Rohn už zhasil; nyní svítí jediné zardělé okno. Zda najde lidská
myšlenka cestu, zda si prorazí a mocí provrtá dráhu těmi sto či kolika metry
němého prostoru, aby zasáhla bdící mozek druhého člověka? Co ti mám vzkázat,
tatarská kněžno? Spi, je už podzim; a je-li nějaký Bůh, ať ti hladí palčivé
čelo.
Červené okno zhaslo.
XXXIX.
Ráno se rozhodl nejít do parku; měl právem za to, že by tam překážel. Umístil
se v poměrně úzké a polopusté končině, kde byla přímá cesta od zámku k
laboratořím, proražená skrze starý zarostlý val. Vydrápal se na val, odkud,
jakžtakž skryt, mohl vidět roh zámku a malou část parku. Místo se mu zalíbilo;
zahrabal si tam několik svých ručních granátů a pozoroval střídavě park,
chvátajícího střevlíka a vrabce na rozhoupaných větvičkách. Jednou tam slétla
dokonce červenka, a Prokop bez dechu pozoroval její brunátné hrdélko; tíkla
něco, mžikla ocasem a frr, pryč.
Dole v parku jde princezna provázena dlouhým, mladým člověkem; v uctivé
vzdálenosti za nimi skupina pánů. Princezna se dívá stranou a hází rukou, jako
by v ní měla prut a švihala jím do písku. Víc není vidět.
O hodně později se ukáže oncle Rohn s tlustým cousinem. Pak zase nic. Stojí-li
pak za to tady sedět?
Je skoro poledne. Najednou za rohem zámku se vynoří princezna a míří rovnou
sem. „Jsi tady?“ volá polohlasně. „Pojď dolů a vlevo.“
Svezl se po svahu a prodíral se houštinou vlevo. Bylo tam při zdi smetiště
všeho možného: rezavých obručí, děravých plecháčů, rozbitých cylindrů, všivých
a ohavných trosek; bůhví kde se takových věcí vůbec nabere v knížecím zámku. A
před tou bídnou hromadou stojí princezna svěží a pěkná a kouše se dětsky do
prstu. „Sem jsem se chodila zlobit, když jsem byla malá,“ povídá. „Nikdo to
místo nezná. Líbí se ti tu?“
Viděl, že by ji mrzelo, kdyby to tu nepochválil. „Líbí,“ řekl honem.
Zazářila a vzala ho kolem krku. „Ty milý! Dávala jsem si tu na hlavu nějaký
plecháč, víš, jako korunu, a hrála jsem si sama pro sebe na panující kněžnu.
,Jasnost nejmilostivější kněžna ráčí poroučet?‘ ,Zapřáhni šestispřeží, pojedu
do Zahur.‘ Víš, Zahur, to bylo mé vymyšlené místo. Zahur, Zahur! Milý, je něco
takového na světě? Pojď, ujedeme do Zahur! Najdi mi to, ty tolik znáš –“
Nikdy nebyla tak svěží a oživená jako dnes; až na to zažárlil, až v něm
zakvasilo vášnivé podezření; popadl ji a chtěl ji sevřít. „Ne,“ bránila se,
„nech; buď rozumný. Ty jsi Prospero, princ zahurský; a jen jsi se převlékl za
kouzelníka, abys mne unesl nebo vyzkoušel, já nevím. Ale za mnou přijede princ
Rhizopod z říše Alicuri-Filicuri-Tintili-Rhododendron, takový protivný,
protivný člověk, co má místo nosu kostelní svíci a studené ruce, hu! A už mne
má dostat za ženu, když ty vstoupíš a řekneš: ,Já jsem kouzelník Prospero,
dědičný princ zahurský.‘ A mon oncle Metastasio ti padne kolem krku, a začnou
zvonit, troubit a střílet –“
Prokop příliš dobře pochopil, že její líbezné tlachání povídá něco velmi,
velmi vážného; střežil se ji vyrušit. Držela ho kolem krku a třela se vonným
líčkem i rty o jeho drsnou tvář. „Nebo počkej; já jsem princezna zahurská a ty
jsi Velký Prokopokopak, král duchů. Ale já jsem zakletá, řekli nade mnou ,ore
ore baléne, magot malista manigoléne‘, a proto mne má dostat ryba, ryba s
rybíma očima a rybíma rukama a celým rybím tělem, a má mne odvést na rybí
hrad. Ale tu přiletí Velký Prokopokopak na svém větrném plášti a unese mne –
Sbohem,“ skončila znenadání a políbila ho na ústa. Ještě se usmála, jasná a
růžová jako nikdy, a nechala ho zamračeného nad rzivými troskami Zahuru. U
všech všudy, co tohle znamená? Žádá, abych jí pomohl, toť jasno; podléhá
nátlaku a čeká ode mne, že… že snad ji nějak zachráním! Bože, co učinit?
Hluboce zamyšlen se loudal Prokop k laboratoři. Patrně… už nezbývá než Veliký
Útok; ale kde jej zahájit? Už byl u dveří a sahal do kapsy po klíči; vtom
ustrnul a strašlivě zaklel. Zevní vrata jeho baráku byla zatarasena příčnými
železnými tyčemi na způsob závor. Zalomcoval jimi zběsile; vůbec se to
nehnulo.
Na dveřích byl list papíru a na něm vyklepáno: „Na rozkaz civilních úřadů se
tento objekt uzavírá pro nepřípustné nahromadění třaskavých látek bez
zákonných bezpečnostních opatření, §§ 216 a 217d, lit. F tr. z. a nař. 63 507,
M 1889.“ Podpis nečitelný. Pod tím napsáno perem: „Panu ing. Prokopovi se až
na další přikazuje k pobytu pokoj u hlídače Gerstensena, strážní barák III.“
Pan Holz odborně zkoumal závory, ale nakonec jen hvízdl a strčil ruce do
kapes; nedalo se naprosto nic dělat. Prokop, rozpálený vztekem do běla, oběhl
celý barák; explozívní pasti byly zákopnicky odstraněny, na všech oknech od
dřívějška mříže. Honem spočítal své válečné prostředky: pět slabších pumiček
po kapsách, čtyři větší granáty zahrabány na zahurském valu; je to málo na
slušnou akci. Bez sebe hněvem uháněl ke kanceláři zlořečeného Carsona; počkej,
všiváku, s tebou si to vyřídím! Ale jen tam doběhl, hlásil mu sluha: pan
ředitel tu není a nepřijde. Prokop ho odstrčil a vnikl do kanceláře. Carson
tam nebyl. Prošel rychle všemi kancelářemi, uváděje v úděs veškero úřednictvo
závodu až po poslední slečinku u telefonu. Carson nikde.
Prokop tryskem běžel k zahurskému valu, aby zachránil aspoň svou munici. A
tumáš: celý val i s křovinatou džunglí a zahurským smetištěm je dokola obtočen
kozami s ostnatým drátem: hotový zásek válečného řádu. Pokusil se rozmotat
dráty; ruce mu krvácely, ale nepořídil zhola nic. Vzlykaje vztekem a nedbaje
už ničeho, propletl se zásekem dovnitř; našel, že jeho čtyři velké granáty
jsou vyhrabány a pryč. Skoro plakal bezmocí. Ke všemu počalo slizce mžít.
Prodral se zpět, potrhán na cáry a krváceje z rukou i tváří, a hnal se do
zámku, snad aby tam našel princeznu, Rohna, následníka nebo koho. Ve vestibulu
se mu postavil do cesty onen plavý obr, odhodlán nechat se třeba i na kusy
roztrhat. Prokop vyňal jednu ze svých třaskavých plechovek a výstražně
zachrastil. Obr zamrkal, ale neustoupil; najednou se vrhl vpřed a sevřel
Prokopa kolem ramen. Holz ho vší silou praštil revolverem do prstů; obr zařval
a pustil, tři lidé, kteří se hrnuli na Prokopa, jako by ze země vyvstali,
zaváhali maličko, a tu se ti dva honem přitočili zády ke zdi, Prokop s
krabičkou ve zdvižené ruce, aby ji hodil pod nohy prvnímu, kdo se hne, a Holz
(nyní už neodvolatelně zrevolucionovaný) s nastraženým ústím revolveru; a
proti nim čtyři bledí muži, trochu nachýlení vpřed, tři s revolvery v ruce; to
bude mela. Prokop nalíčil strategickou diverzi ke schodům; čtyři muži se
začali přetáčet v tu stranu, někdo vzadu se dal na útěk, bylo hrozně ticho.
„Nestřílet,“ zašeptal kdosi ostře. Prokop slyší tikat své hodinky. Nahoře v
patře hlaholí veselé hlasy, nikdo tam o ničem neví; a protože nyní je východ
volný, točí se Prokop pozpátku ke dveřím, kryt Holzem. Čtyři muži u schodů se
nehýbají, jako by byli vyřezáni ze dřeva. A Prokop vyrazil ven.
Mží chladně a protivně; co nyní? Rychle přezkoumal situaci; napadlo ho zařídit
si vodní pevnost v plovárně na rybníce; ale odtamtud není vidět na zámek.
Náhle rozhodnut pádil Prokop k domku vrátného; Holz za ním. Vrazili dovnitř,
když děda vrátný zrovna obědval; naprosto nemohl pochopit, že ho „násilím a
pod vyhrůžkami smrtí“ odtud vyhánějí; vrtěl nad tím hlavou a šel to žalovat na
zámek. Prokop byl svrchovaně spokojen dobytou pozicí; důkladně zamknul mřížová
vrata z parku ven a dojedl s notnou chutí staříkův oběd; pak snesl všechno, co
se v domečku podobalo chemikálii, jako uhlí, sůl, cukr, klih, zaschlou
olejovou barvu a jiné takové poklady, a uvažoval, co se z toho dá udělat.
Zatím Holz chvílemi hlídal, chvílemi přeměňoval okna ve střílny, což vzhledem
k jeho čtyřem ostrým šestimilimetrovým patronám bylo trochu přepjaté. Prokop
na kuchyňských kamínkách zařídil svou laboratoř; páchlo to hrozně, a přece z
toho nakonec byla trochu těžkopádná třaskavina.
Nepřátelská strana nepodnikla žádný útok; patrně nechtěla, aby došlo k
skandálu za přítomnosti vznešeného hosta. Prokop si lámal hlavu, jak by mohl
zámek vyhladovět; přeřízl sice telefonní vedení, ale zbývala ještě trojí
vrátka, nepočítajíc cestu zahurským valem k závodům. Vzdal se tedy – byť nerad
– plánu oblehnout zámek ze všech stran.
Pršelo ustavičně. Princeznino okno se otevřelo, a světlá postavička psala
rukou do vzduchu veliká písmena. Prokop nebyl s to je rozluštit, přesto však
se postavil před domek a psal rovněž do vzduchu povzbuzující vzkazy, máchaje
rukama jako větrník. Kvečeru přeběhl k povstalcům dr. Krafft; ve svém
ušlechtilém zápalu zapomněl s sebou přinést jakoukoliv zbraň, takže tato
posila byla spíše jen mravní. Večer se přišoural pan Paul a nesl v koši
nádhernou studenou večeři a množství rudého a šampaňského vína; tvrdil, že ho
nikdo s tím neposlal. Nicméně Prokop po něm naléhavě – neříkaje komu –
vzkázal, „že děkuje a že se nevzdá“. Při bohatýrské večeři se dr. Krafft
poprvé odhodlal pít víno, snad aby dokázal svou mužnost; následek toho byla na
jeho místě blažená lunatická němota, zatímco Prokop a pan Holz se pustili do
zpěvu válečných písní. Každý sice zpíval jiným jazykem a docela jinou
písničku, ale zdálky, zejména potmě za šelestění drobného deště, to splývalo v
souzvuk dosti strašlivý a chmurný. Někdo v zámku dokonce otevřel okno, aby
poslouchal; pak se pokusil je zdálky doprovázet na klavíru, ale zvrhlo se to v
Eroiku a potom v nesmyslné bouchání do kláves. Když zámek pohasl, zatarasil
Holz dvéře nesmírnou barikádou, a tři bohatýři pokojně usnuli. Probudil je
teprve důtklivým boucháním pan Paul, když jim ráno nesl tři kávy pečlivě je
rozlévaje po táce.
XL.
Pršelo. S bílým šátkem parlamentáře přišel tlustý cousin navrhnout Prokopovi,
aby toho nechal; že zase dostane svou laboratoř a kdesi cosi. Prokop
prohlásil, že odtud nepůjde, ledaže by ho vyhodili do povětří; ale dřív že on
něco udělá, to budete koukat! S touto temnou hrozbou se cousin vracel; v zámku
patrně nesli velmi těžce, že vlastní vjezd do zámku je blokován, ale nechtěli
s věcí dělat žádný hluk.
Dr. Krafft, pacifista, přetékal bojovnými a divokými návrhy: přerušit
elektrické vedení do zámku; zastavit jim vodovod; vyrobit nějaký dusivý plyn a
pustit jej na zámek. Holz našel staré noviny; ze svých tajemných kapes vylovil
skřipec a četl po celý den, nesmírně podoben univerzitnímu docentovi. Prokop
se nezkrotně nudil; hořel touhou po nějakém velikém činu, ale nevěděl, jak do
toho. Konečně nechal Holze hlídat domek a pustil se s Krafftem do parku.
V parku nebylo vidět nikoho; nepřátelské síly byly asi soustředěny v zámku.
Obešel zámek až na tu stranu, kde byly kůlny a stáje. „Kde je Whirlwind?“ ptal
se najednou. Krafft mu ukázal okénko ve výši asi tří metrů. „Opřete se,“
šeptal Prokop, vylezl mu na záda a postavil se mu na ramena, aby se podíval
dovnitř. Krafft div nepadl pod jeho tíhou; a teď mu ještě ke všemu jaksi
tancuje po ramenou – co to tam dělá? Nějaký těžký rám letí na zem, ze stěny se
drolí písek; a náhle se břemeno vyhouplo, užaslý Krafft zvedl hlavu a div
nevykřikl: nahoře se třepají dvě dlouhé nohy a mizí v okénku.
Princezna zrovna podávala Whirlwindovi krajíc chleba a dívala se zamyšleně na
jeho krásné temné oko, když slyšela šramot v okně; a v pološeru teplé konírny
vidí známou potlučenou ruku, jak vyndává drátěnou mřížku v okénku stáje.
Přitiskla ruce k ústům, aby nevykřikla.
Rukama a hlavou napřed sváží se Prokop do Whirlwindovy žebřiny; již seskakuje
a tady je, odřený sice, ale celý; a udýchán se pokouší o úsměv. „Tiše,“ děsí
se princezna, neboť štolba je za dveřmi; a už mu visí na krku: „Prokopokopak!“
Ukázal na okénko: tudy, a rychle ven! „Kam?“ šeptá princezna a mazlivě ho
celuje.
„K vrátnému.“
„Ty hloupý! Kolik vás tam je?“
„Tři.“
„Tak vidíš, to přece nejde!“ Hladí ho po tváři. „Nic si z toho nedělej.“
Prokop rychle uvažuje, jak tedy jinak ji unést; ale je tu šero, a koňský
zápach je jaksi vzrušující; zasvítily jim oči a vpili se do sebe žádostivým
polibkem. Zlomila se ve vteřině; ucouvla rychle dýchajíc: „Jdi pryč! Jdi!“
Stáli proti sobě třesouce se; cítili, že vášeň, která je popadá, je nečistá.
Odvrátil se a ukroutil příčku v žebřině; teprve tím se jakžtakž ovládl. Otočil
se k ní; viděl, že rozkousala a roztrhala na cáry svůj kapesník; přitiskla jej
prudce ke rtům a beze slova mu jej podala odměnou nebo na památku. Za to on
políbil pažení na místě, kde právě spočívala její rozčilená ruka. Nikdy se
neměli tak divoce rádi jako v tuto chvíli, kdy nemohli ani promluvit a báli se
sebe dotknout. Na dvoře skřípaly v písku něčí kroky; princezna mu kynula,
Prokop se vyšvihl na žebřinu, chytil se jakýchsi háků u stropu a nohama napřed
se vysmekl z okénka. Když dopadl na zem, objal ho dr. Krafft radostí. „Vy jste
přeřezal koním šlachy, že?“ šeptal krvežíznivě; nejspíš to považoval za
oprávněné válečné opatření.
Prokop mlčky uháněl k vrátnici, bodán starostí o Holze. Už zdálky viděl
hroznou skutečnost: dva chlapi stáli ve fortně, zahradník zahrabával v
rozrytém písku stopy zápasu, mřížová vrata byla pootevřena a Holz pryč; a
jeden z chlapů měl ruku ovázanou šátkem, protože ho Holz patrně pokousal.
Prokop se stáhl do parku zachmuřený a němý. Dr. Krafft si myslel, že jeho
velitel kuje nový válečný plán, a nerušil ho; a Prokop s těžkým vzdechem usedl
na pařez a ponořil se do pozorování jakýchsi rozškubaných krajkových hadříků.
Na cestičce se vynořil dělník strkající trakař se smeteným listím. Krafft,
popaden podezřením, se do něho pustil a namlátil mu strašně; při tom ztratil
skřipec a nemohl jej bez skřipce nalézt; vzal tedy trakař jakožto kořist
zůstavenou na bojišti a spěchal s ním k náčelníkovi. „Utekl,“ hlásil, a
krátkozraké oči mu vítězně plály. Prokop jen zabručel a probíral se dál v tom
měkkém běloučkém, co mu vlálo v prstech. Krafft se zaměstnával trakařem,
nevěda, k čemu je tahle trofej dobrá; konečně ho napadlo obrátit jej dnem
vzhůru, a zazářil: „Dá se na tom sedět!“
Prokop se zvedl a zamířil k rybníku; dr. Krafft za ním i s trakařem, snad pro
transport příštích raněných. Obsadili plovárnu vestavěnou na kůlech ve vodě.
Prokop obešel kabiny; ta největší byla princeznina, zůstalo tam ještě zrcadlo
a hřeben s několika vytrhanými vlasy, pár vlásniček a huňatý koupací plášť a
sandálky, věcičky důvěrné a opuštěné; zamezil sem Krafftovi přístup a obsadil
s ním pánskou kabinu na druhé straně. Krafft zářil: nyní měli dokonce loďstvo
skládající se ze dvou maňásků, kanoe a bachratého člunu, který představoval
jaksi jejich naddreadnought. Prokop dlouho mlčky přecházel po palubě plovárny
nad šedivým rybníkem; potom se ztratil v kabině princeznině, usedl na její
lehátko, vzal do náručí její huňatý plášť a zaryl se do něho tváří. Dr.
Krafft, který přes svou neuvěřitelnou pozorovací neschopnost měl nějaké tušení
o jeho tajemství, šetřil jeho citů; točil se po špičkách po koupelně, vyléval
hrncem vodu z baňaté bitevní lodi a sháněl příslušná vesla. Objevil v sobě
velký bojový talent; odvážil se na břeh a nanesl do plovárny kamení všeho
kalibru, až po desetikilové balvany vytržené z hráze; pak se jal odbourávati
prkno po prknu můstek, jenž vedl z pevniny do koupaliště; posléze byli spojeni
se souší jen dvěma holými trámy. Z vytrhaných prken získal materiál pro
zabednění vchodu a krom toho drahocenné rezavé hřebíky, jež natloukl do lopat
vesel hroty ven. Tím vznikla zbraň strašná a vskutku vražedná. Pořídiv to vše
a shledavaje, že dobré jest, byl by se rád tím pochlubil náčelníkovi; ten však
byl zamčen v kabině princeznině a snad ani nedýchal, jak tam bylo ticho. Tu
stanul dr. Krafft nad šedivou plochou rybníka, jenž chladně a tichounce
šplounal; někdy to zažbluňklo, jak se vymrštila ryba, někdy zašelestilo
rákosí; a dr. Krafftovi začalo být úzko z té samoty.
Pokašlával před vůdcovou kabinou a chvílemi něco polohlasně povídal, aby
upoutal jeho pozornost. Konečně Prokop vyšel se rty sevřenými a divnýma očima.
Krafft ho provedl po nové pevnosti, ukazoval mu všecko, předváděl dokonce, jak
daleko dohodí kamenem po nepříteli; přitom by byl málem sletěl do vody. Prokop
neřekl nic, ale vzal ho kolem krku a políbil na tvář; a dr. Krafft, celý rudý
radostí, by udělal s chutí desetkrát tolik co dosud.
Sedli si na lavičce u vody, kde se slunívala hnědá princezna. Na západě se
zvedly mraky a ukázala se nesmírně daleká, churavě nazlátlá nebesa; celý
rybník se rozžehl, roztřpytil, rozněžnil bledým a tklivým jasem. Dr. Krafft
rozvíjel zbrusu novou teorii o věčné válce, o nadpráví síly, o spáse světa
skrze hrdinství; bylo to v ukrutném rozporu s mučivou melancholií tohoto
podzimního soumraku, ale naštěstí dr. Krafft byl krátkozraký a mimoto
idealista, a následkem toho naprosto nezávislý na nahodilém okolí. Nehledíc ke
kosmické kráse této. chvíle cítili oba zimu a hlad.
A tamhle na souši krátkými, spěchavými krůčky jde pan Paul s košem na lokti,
rozhlíží se vpravo vlevo a chvílemi volá stařeckým hláskem:“Kuku! Kuku!“
Prokop jel k němu na bitevní lodi; mermomocí chtěl vědět, kdo ho s tím posílá.
„Prosím, nikdo,“ tvrdil stařík; „ale má dcera, jako Alžběta, je klíčnice.“ Byl
by se málem rozmluvil o své dceři Alžbětě; ale Prokop ho pohladil po bílých
vláscích a vzkázal někomu nejmenovanému, že je zdráv a při síle.
Dnes pil dr. Krafft skoro sám, žvanil, filozofoval a opět kašlal na všechnu
filozofii: čin prý, čin je všecko. Prokop se chvěl na princeznině lavičce a
díval se pořád na jednu hvězdu, bůhví proč si vybral zrovna tu, byla to
oranžová Betelgeuse ve hlavách Oriona. Nebyla to pravda, že je zdráv; píchalo
ho divně v těch místech, kde to v něm harašilo a šelestilo kdysi v Týnici,
motala se mu hlava a třásl se láman zimnicí. Když pak chtěl něco říci, mátl se
mu jazyk a jektal tak, že dr. Krafft vystřízlivěl a tuze se znepokojil. Honem
uložil Prokopa na lehátko v kabině a přikryl ho vším možným, i řasnatým
pláštěm princezniným, a vyměňoval mu na čele namočený ubrousek. Prokop tvrdil,
že je to rýma; k půlnoci usnul a blábolil, pronásledován děsnými sny.
XLI.
Ráno se Krafft probudil teprve Paulovým kukáním; chtěl vyskočit, ale byl úplně
zdřevěnělý, neboť celou noc mrzl a spal stočen jako pes. Když se konečně
jakžtakž sebral, shledal, že je Prokop pryč; a jedna lodička z jejich flotily
se kolébala u břehu. Měl velikou úzkost o svého vůdce, byl by ho šel hledat,
ale bál se opustit pevnost tak dobře vybudovanou. I zlepšoval na ní, co ještě
mohl, a vyhlížel krátkozrakýma očima Prokopa.
Zatím Prokop, který se probudil jako rozlámaný a s blátivou chutí v ústech,
zimomřivý a trochu omámený, byl už dávno v parku vysoko v koruně starého
dubiska, odkud bylo vidět celou frontu zámku. Točila se mu hlava, držel se
pevně větve, nesměl se podívat rovně dolů, nebo by se svalil závratí.
Tato strana parku už zřejmě platila za bezpečnou; i staré příbuzné se
odvažovaly aspoň na zámecké schody, páni se procházeli po dvou nebo po třech,
kavalkáda kavalírů se proháněla po hlavní cestě; u vrat zas se točí děda
vrátný. Po desáté hodině vyšla sama princezna provázena následníkem trůnu a
zamířila někam k japonskému pavilónu. V Prokopovi hrklo, zdálo se mu, že letí
hlavou dolů; křečovitě se chytil větve a třásl se jako list. Nikdo nešel za
nimi; naopak všichni honem vyklidili park a zdržovali se na prostranství před
zámkem. Asi rozhodující rozmluva nebo co. Prokop se kousal do rtů, aby
nevykřikl. Trvalo to nesmírně dlouho, snad hodinu nebo pět hodin. A teď běží
odtamtud následník sám, je rudý a zatíná pěstě. Panstvo před zámkem se
rozprsklo a počalo ustupovat, jako by mu dělalo místo. Následník nehledě
napravo ani nalevo běží po schodech; tam mu jde vstříc prostovlasý oncle Rohn,
chvilku spolu hovoří, le bon prince si přejede dlaní čelo a oba zajdou.
Panstvo před zámkem se přeskupuje, strká k sobě hlavy a kouskovitě se vytrácí.
Před zámek předjíždí pět automobilů.
Prokop chytaje se větví svezl se z koruny dubiska, až se zaryl do země; chtěl
tryskem běžet k japonskému altánu, ale bylo mu až směšné, jak nevládl nohama;
motal se, jako by šel mlhovým těstem, a nemohl jaksi nalézti ten altán, neboť
věci se mu před očima mátly a prostupovaly. Konečně to našel: tady sedí
princezna, šeptá něco před sebe přísnými rty a švihá do vzduchu proutkem.
Sebral všechny své síly, aby k ní junácky došel. Vstala a pokročila mu vstříc:
„Čekala jsem na tebe.“ Šel k ní a málem by do ní vrazil, neboť viděl ji pořád
jaksi daleko. Položil jí ruku na rameno, divně a násilně napřímen a trochu se
komihaje, a hýbal rtoma; myslel si, že mluví. Také ona něco povídá, ale není
jí rozumět; všechno se odehrává jako pod vodou. Tu zazněly sirény a houkačky
vyjíždějících aut.
Princezna sebou trhla, jako by jí kolena poklesla. Prokop vidí smazaný bledý
obličej, v němž plavou dva temné otvory. „To je konec,“ slyší jasně a zblízka,
„je konec. Milý, milý, já ho poslala pryč!“ Kdyby byl mocen smyslů, viděl by,
že je jako vyřezána ze sloni, ztuhlá a mučednicky krásná ve svrchovanosti své
oběti; ale jen mžikal přemáhaje mdlobný třas víček, a zdálo se mu, že se
podlaha pod ním zvedá, aby se překlopila. Princezna si přitiskla ruce k čelu a
zakolísala; právě se mu chtěla složit do loktů, aby ji nesl, aby ji podepřel
vyčerpanou skutkem příliš velikým; ale předešel ji a složil se bez hlesu u
jejích nohou; zhroutil se beztvaře, jako by byl jen z hader a provazů.
Neztratil vědomí; bloudil očima, naprosto nechápaje, kde vlastně je a co se s
ním děje. Zdálo se mu, že ho někdo zvedá jíkaje úděsem; chtěl sám napomoci,
ale nešlo to. „To je jen… entropie,“ řekl; zdálo se mu, že tím vystihuje
situaci, a opakoval to několikrát. Pak se mu něco rozlilo v hlavě s hukotem
jako jez; jeho hlava těžce vyklouzla z třesoucích se prstů princezniných a
bouchla o zem. Princezna vyskočila jako šílená a běžela pro pomoc.
Věděl nejasně o všem, co se děje; cítil, že ho zvedají tři lidé a vlekou ho
pomalu, jako by byl z olova; slyšel jejich těžké šoupavé kroky a rychlý dech,
a divil se, že ho nemohou unést jen tak v prstech jako onučku. Někdo ho po tu
celou dobu držel za ruku; obrátil se a poznal princeznu. „To jste hodný,
Paul,“ řekl jí vděčně. Pak nastala nějaká zmatená, udýchaná strkanice; to ho
nesli po schodech, ale Prokopovi se zdálo, že s ním padají kroužíce do
propasti. „Netlačte se tak,“ bručel, a hlava se mu zatočila tak, že přestal
vnímat.
Když otevřel oči, viděl, že leží zase v kavalírském pokoji a že ho Paul svléká
rozčilenýma rukama. U hlav stojí princezna s takhle velkýma očima, jako kola.
Prokop si všechno spletl. „Já jsem spadl s koně, že?“ breptal namáhavě. „Vy –
vy jste – vy jste byla při tom, že? Bum, vy-výbuch. Litrogly – nitrogry –
mikro – Cé há dvě o en o dvě. Kom-pli-kovaná fraktura. Kovaná, jako kůň.“
Umlkl, když pocítil na čele studenou úzkou ruku. Pak zahlédl toho řezníka
doktora a zaťal nehty do něčích chladných prstů. „Já nechci,“ úpěl, neboť se
bál, že to začne bolet; ale řezník jen položil hlavu na jeho prsa a dusil,
dusil jako cent. V úzkostech našel nad sebou temné a rozzelé oči, jež ho
fascinovaly. Řezník se zvedl a povídal někomu vzadu: „Chřipková pneumonie.
Odveďte Její Jasnost, to je nakažlivé.“ Někdo mluví pod vodou, a doktor
odpovídá: „Dojde-li k zpěnění plic, pak – pak –“ Prokop pochopil, že je
ztracen a že umře; ale bylo mu to svrchovaně lhostejno: tak jednoduché si to
nikdy nepředstavoval. „Čtyřicet celých sedm,“ povídá doktor. Prokop má jediné
přání: aby ho nechali vyspat, dokud neumře; ale místo toho ho balili do něčeho
studeného, ohoh! Konečně si tam šeptají; a Prokop zavřel oči a nevěděl dál o
ničem.
Když se probudil, stáli nad ním dva staří černí páni. Bylo mu neobyčejně
lehko. „Dobrý den,“ řekl a chtěl se pozvednout. „Nesmíte se hýbat,“ povídá
jeden pán a mírně ho tlačí do podušek. Prokop tedy poslušně leží. „Ale je mi
už lépe, že?“ ptá se spokojen. „To se rozumí,“ bručí druhý pán pochybovačně,
„ale nesmíte se vrtět. Klid, rozumíte?“
„Kde je Holz?“ napadlo Prokopa najednou.
„Zde,“ ozvalo se z kouta, a u nohou postele stojí pan Holz s hrozným
škrábancem a modřinou na tváři, ale jinak suchý a kožnatý jako vždy. A za ním,
propána, to je Krafft, Krafft zapomenutý v plovárně; má oči zpuchlé a rudé,
jako by tři dny brečel. Co se mu stalo? Prokop se na něho usmál, aby ho
potěšil. Také pan Paul jde po špičkách k posteli a drží si ubrousek na ústech.
Prokop má radost, že tu jsou všichni; bloudí očima po pokoji, a za zády obou
černých pánů objeví princeznu. Je na smrt bledá a hledí na Prokopa ostrýma,
zachmuřenýma očima, jež ho nepochopitelně děsí. „Mně už nic není,“ šeptá, jako
by se omlouval. Optala se očima jednoho z pánů, který rezignovaně pokývl.
Přistoupila tedy k posteli. „Je ti lépe?“ ptá se tiše. „Milý, milý, je ti
skutečně lépe?“
„Ano,“ řekl nejistě, trochu tísněn zaraženým chováním všech. „Skoro docela
dobře, jen – jen –“ Její upřené oči ho plnily zmatkem a téměř úzkostí; bylo mu
nevolno a svěravě.
„Přál by sis něco?“ ptala se naklánějíc se nad ním.
Pocítil divou hrůzu z jejího pohledu. „Spát,“ zašeptal, aby mu unikl.
Pohlédla tázavě na oba pány. Jeden maličko pokývl a podíval se na ni tak – tak
divně vážně. Pochopila a zesinala ještě víc. „Spi tedy,“ vypravila ze sebe
seškrceně a obrátila se ke zdi. Prokop se s podivením rozhlédl. Pan Paul měl
ubrousek nacpaný v ústech, Holz stál jako voják mrkaje očima a Krafft
jednoduše brečel opřen čelem o skříň a hlučně posmrkával jako uřvané dítě.
„Ale copak –,“ vyhrkl Prokop a chtěl se zvednout; ale jeden pán mu položil na
čelo ruku, jež byla tak měkká a dobrá, tak ujišťující a zrovna svatá na hmat,
že se rázem uklidnil a blaženě vzdychl. Usnul téměř okamžitě.
Probudil se teninkou nitkou polovědomí. Svítí jen lampička na nočním stolku, a
vedle postele sedí princezna v černých šatech a dívá se na něj lesklýma,
uhrančivýma očima. Rychle zavřel víčka, aby je už neviděl; tak úzko mu z nich
bylo.
„Drahý, jak je ti?“
„Kolik je hodin?“ zeptal se mátožně.
„Dvě.“
„Poledne?“
„V noci“
„Už,“ podivil se sám nevěda proč a snoval dál matnou nit spánku. Chvílemi
pootevřel štěrbinkou oči a vyhlédl po princezně, aby zas usnul. Proč se tak
pořád dívá? Někdy mu svlažila rty lžičkou vína; spolkl to a zamumlal něco.
Posléze zapadl do tupého a nevědomého spánku.
Procitl teprve tím, že jeden z černých pánů opatrně poslouchal na jeho prsou.
Pět jiných stálo kolem.
„Neuvěřitelno,“ bručel černý pán. „To je zrovna kovové srdce.“
„Musím zemřít?“ zeptal se Prokop znenadání. Černý pán málem vyskočil
překvapením.
„Uvidíme,“ řekl. „Když jste přečkal tuhle noc – Jak dlouho jste s tím chodil?“
„S čím?“ divil se Prokop.
Černý pán mávl rukou. „Klid,“ řekl, „jenom klid.“ Prokop, třeba mu bylo
nekonečně bídně, se ušklíbl; když si doktoři nevědí rady, vždycky předpisují
klid. Ale ten s dobrýma rukama mu povídal: „Musíte věřit, že se uzdravíte.
Víra dělá zázraky.“
XLII.
Vytřeštil se ze spánku zalit a promočen hrozným potem. Kde – kde to je? Strop
nad ním se kymácí a hourá; nenene, padá, šroubuje se dolů, sváží se pomalu
jako ohromný hydraulický lis. Prokop chtěl zařvat, ale nemohl; a strop už je
tak nízko, že na něm rozeznává sedící průsvitnou mušku, zrnéčko písku v
omítce, každou nepravidelnost nátěru; a pořád to klesá níž, a Prokop se na to
dívá s bezdechou hrůzou a jen sípe, nemoha ze sebe dostati hlasu. Světlo
zhaslo, je černá tma; teď ho to rozmačká. Prokop už cítí, jak se strop dotýká
jeho zježených vlasů, a bezhlase piští. Ahaha, teď nahmatal dveře, vyrazil je
a vrhl se ven; i tam je taková tma, ale není to tma, je to mlha, vlčí mlha,
mlha tak hustá, že nemohl dýchat a dusil se škytaje děsem. Teď mne to udusí,
zhrozil se a dal se na útěk, šlapaje popopo po nějakých ži-živých tělech, jež
se ještě kroutí. Sklonil se tedy a sáhl, a cítil pod rukou mladé široké ňadro.
To – to – to je Anči, lekl se, a hmatal jí po hlavě; ale místo hlavy to mělo
mísu, por-ce-lánovou mísu s něčím slizkým a houbovitým jako hovězí plíce. Bylo
mu k zvracení děsno a chtěl od toho odtrhnout ruce; ale ono to k nim lne,
třese se to, přisává se to a plazí se mu to po pažích nahoru. A ona je to
krakatice, mokrá a rosolovitá sépie s lesklýma očima princezny, jež se na něho
upírají náruživě a zamilovaně; sune se mu po holém těle a hledá, kam usadí
svou ohavnou, prýštící řiť. Prokop nemůže vydechnout, rve se s ní, zarývá
prsty do povolné klihovité hmoty; a procitl.
Byl nad ním nakloněn pan Paul a dával mu na prsa studený obkladek.
„Kde – kde – kde je Anči,“ zamumlal Prokop s úlevou a zavřel oči. Buch buch
buch běží uřícen přes oranice; neví, kam má tak naspěch, ale pádí, až mu srdce
taktaktak třeští, a chtěl by vyrazit jek úzkosti, že dorazí pozdě. A tady je
ten dům, jenže nemá dveří ani oken, jen nahoře hodiny a na nich za pět minut
čtyři. A Prokop rázem ví, že až bude rafije na dvanáctce, vyletí celá Praha do
povětří. „Kdo mně vzal Krakatit,“ ryčí Prokop; pokouší se vylézt po stěně, aby
zastavil ručičku hodin v poslední minutě; vyskakuje a zarývá nehty do omítky,
ale klouže dolů nechávaje ve zdi dlouhé škrábance. Vyje hrůzou a letí někam
pro pomoc. Vrazil do konírny; tam stojí princezna s Carsonem a milují se
trhanými, mechanickými pohyby jako panáčci na kamnech pohánění teplým
vzduchem. Když ho spatřili, vzali se za ruce a poskakovali rychle, rychle,
pořád rychleji.
Prokop vzhlédl a viděl nad sebou schýlenou princeznu se sevřenými rty a
palčivýma očima. „Zvíře,“ zamručel s chmurnou nenávistí a zavřel rychle oči.
Srdce mu tlouklo tak šíleně rychle, jako ti dva křepčili. V očích ho štípal
pot a v ústech cítil jeho slanost; jazyk měl připečený k patru a hrdlo slepené
suchou žízní. „Chceš něco?“ ptá se princezna zblizoučka. Zavrtěl hlavou.
Myslela si, že opět spí; ale ozval se po chvíli chraptivě: „Kde je ta obálka?“
Měla za to, že jen blábolí; neodpověděla. „Kde je ta obálka?“ opakoval vraště
panovačně čelo. „Tady je, tady,“ řekla honem a vsunula mu mezi prsty první
kousek papíru, který měla po ruce. Smačkal jej prudce a zahodil. „To není ona.
Já – já chci svou obálku. Já – já – já chci svou obálku.“
Opakoval to ustavičně, začal zuřit, i zavolala Paula. Paul se rozpomněl na
jakousi silnou, usmolenou a převázanou obálku; kde honem je? Našel ji v nočním
stolku: tady je, nu vida! Prokop ji sevřel v obou rukou a přitiskl k prsoum;
utišil se a usnul jako zabitý. Po třech hodinách se zarosil novým vydatným
potem; byl tak zesláblý, že sotva dýchal. Princezna zalarmovala lékařské
konzilium. Teplota povážlivě poklesla, tep sto sedm, puls nitkovitý; chtěli mu
dát ihned kafrovou injekci, ale místní venkovský doktor, zeselštělý a
ostýchavý mezi takovými kapacitami, mínil, že on nikdy pacienta nebudí. „Aspoň
zaspí svůj exitus, že?“ bručel slavný odborník. „Máte dobře.“
Princezna, úplně vysílená, si šla na hodinku lehnout, když ji ujistili, že
bezprostředně a tak dále; a u pacienta zůstal dr. Krafft, slíbiv, že za hodinu
jí vzkáže, jak a co je. Nevzkázal nic, a znepokojená princezna se šla podívat.
Našla Kraffta, jak stojí uprostřed pokoje, máchá rukou a z plných plic káže o
telepatii dovolávaje se Richeta, Jamese a kdekoho; a Prokop ho s jasnýma očima
poslouchá a sem tam ho popichuje námitkami vědeckého a omezeného nevěrce, „Já
ho vzkřísil, princezno,“ křičel Krafft zapomínaje na vše, „já jsem upnul svou
vůli na to, aby se uzdravil; já… já jsem nad ním dělal takhle rukama, víte?
Vyzařování ódu. Ale to člověka vyčerpá, uf! Jsem jako moucha,“ prohlásil a
vypil naráz plnou sklenici benzínu na koupání pravazek, pokládaje to nejspíš
za víno; tak byl rozčilen svým úspěchem. „Řekněte,“ křičel, „uzdravil jsem vás
nebo ne?“
„Uzdravil,“ řekl Prokop s přívětivou ironií.
Dr. Krafft se zhroutil do lenošky. „To jsem si sám nemyslel, že mám tak silnou
auru,“ oddychl si spokojeně. „Mám na vás ještě vzkládat ruce?“
Princezna pohlížela užasle z jednoho na druhého, zruměnila celá, zasmála se,
najednou se jí zamžily oči, pohladila Kraffta po zrzavé lbi a utekla.
„Ženská nic nevydrží,“ konstatoval Krafft pyšně. „Vidíte, já jsem docela
klidný. Cítil jsem, jak mně to fluidum vyvěrá z prstů. Jistě by se to dalo
fotografovat, víte? jako ultrazáření.“
Přišly kapacity, vyhodily především Kraffta přes jeho protesty a znovu měřily
teplotu, puls a všechno možné. Teplota vyšší, puls devadesát šest, pacient
jeví chuť k jídlu; nu, to už je slušný obrat. Načež se kapacity odebraly do
druhého křídla zámku, kde jich bylo také třeba; neboť princezna hořela skoro
čtyřiceti stupni horečky, nadobro sesutá po šedesáti hodinách bdění; mimoto
silná anémie a celá řada jiných nemocí až po zanedbané tuberkulózní ložisko.
Den nato už Prokop v posteli seděl a slavně přijímal návštěvy. Veškeré panstvo
se sice rozjelo, jen tlustý cousin tu ještě otálel nudě se a vzdychaje.
Přihnal se Carson trochu rozpačitý, ale dopadlo do dobře; Prokop se o ničem
minulém nezmínil, a konečně Carson vyhrkl, že ty hrozné třaskaviny, které
Prokop vyráběl v posledních dnech, se při zkoušce ukázaly asi tak výbušné jako
piliny; zkrátka – zkrátka musel mít Prokop už pořádnou horečku, když je dělal.
I to přijal pacient klidně, a dal se teprve po chvíli do smíchu. „No víte,“
řekl dobromyslně, „ale přesto jsem vám nahnal pořádně strachu.“
„Nahnal,“ přiznával se Carson ochotně. „Jakživ jsem se tolik nebál o sebe a o
fabriku.“
Krafft se přivlekl zsinalý a zkroušený. Oslavoval v noci své zázračné fluidum
velkými úlitbami vína, a nyní mu bylo prábídně. Bědoval, že navždycky utopil
svou ódickou sílu, a umiňoval si od nynějška indickou askezi podle jógy.
Přišel i oncle Charles, byl trčs aimable a jemně zdrženlivý; Prokop mu byl
vděčen, že le bon prince našel pěkný tón jako před měsícem, znovu mu vykaje a
zábavně povídaje o svých zkušenostech. Jen když se hovor vzdáleně dotkl
princezny, padala na ně jistá rozpačitost.
Zatím princezna v druhém křídle suše, bolestně pokašlávala a přijímala každé
půl hodiny Paula, který musel povídat, co dělá Prokop, co jedl, kdo je u něho.
Ještě se mu vracely horečky s děsnými sny. Viděl temnou kůlnu a nekonečné řady
sudů s Krakatitem; před kůlnou chodí vojáček se zbraní sem a tam, sem a tam;
nic víc, ale bylo to hrůzné. Zdálo se mu, že je zase ve válce; před ním
nesmírné pole s mrtvými, všichni jsou mrtvi, i on je mrtvý a přimrzlý ledem k
zemi; jen pan Carson klopýtá přes mrtvoly, sakruje mezi zuby a dívá se
netrpělivě na hodinky. Z druhé strany se škubavými, posunčivými pohyby blíží
chromý Hagen; jde kupodivu rychle, skáče jako polní kobylka a vrže při každém
křečovitém pohybu. Carson nedbale pozdraví a něco mu povídá; Prokop marně
napíná uši, neslyší ani slova, snad to odnáší vítr; Hagen ukazuje předlouhou
vychrtlou rukou k obzoru; co si to povídají? Hagen se odvrátí, sáhne si k
ústům a vyjme odtamtud žlutý koňský chrup i s čelistmi; místo úst má nyní
propadlou černou díru, jež se bezhlase chechtá. Druhou rukou si vydloubne z
očnice ohromnou bulvu oka a drže ji mezi prsty nastavuje ji zblízka k tváři
padlým; a žlutý chrup v jeho druhé ruce skřehotavě počítá: „Sedmnáct tisíc sto
dvacet jedna, sto dvacet dvě, sto dvacet tři.“ Prokop se nemůže odvrátit,
neboť je mrtev; děsná krvavá bulva utkví nad jeho lící, a koňský chrup
zaskřehotá „sedmnáct tisíc sto dvacet devět“ a cvakne. Nyní se již Hagen
ztrácí v dálce, pořád počítaje; a přes mrtvoly skáče princezna se sukněmi
nestoudně vyhrnutými vysoko nad kraj kalhot, blíží se k Prokopovi a mává v
ruce tatarským bunčukem, jako by to byl bičík. Stane nad Prokopem, zalechtá ho
bunčukem pod nosem a šťouchá ho špičkou nohy do hlavy, jako by zkoušela, je-li
mrtev. Tryskla mu krev do tváří, ač byl skutečně mrtev, tak mrtev, že cítil v
sobě srdce zmrzlé na kost; avšak nemohl snést pohled na její ztepilé nohy.
„Milý, milý,“ zašeptala a pomalým pohybem spustila sukně, klekla mu u hlav a
sahala dlaní lehýnce po jeho prsou. Najednou mu vytrhla z kapsy tu silnou
převázanou obálku a vyskočila, roztrhala ji zuřivě na kousky a hodila do
větru. Pak se s rukama rozpřaženýma roztočila a vířila, vířila šlapajíc po
mrtvých, až zmizela v noční tmě.
XLIII.
Neviděl princeznu od té doby, co ulehla; jen mu psala několikrát denně
kratičké a horoucí dopisy, jež víc tajily než povídaly. Od Paula slyšel, že
polehává a opět přechází po pokojích; nemohl pochopit, že k němu nepřijde, sám
již vstával z postele a čekal, že ho aspoň na minutku zavolá. Nevěděl, že ona
zatím plivá krev z tuberkulózní kaverny, která se v ní akutně otevřela;
nenapsala mu to, patrně se děsila, že by se mu jaksi ošklivěla, že by ho
pálily na rtech stopy jejích někdejších polibků nebo co; a hlavně, hlavně se
hrozila toho, že by se nezdržela a i nyní ho pocelovala horečnými rty. Neměl
tušení, že v jeho vlastních chrchlech našli doktoři stopy infekce, což uvádělo
princeznu v zoufalství sebeobviňování a úzkosti; nevěděl prostě nic, vztekal
se, že s ním dělají takové okolky, když už se cítí skoro zdráv, a trnul
studeným děsem, když opět uplynul den, aniž princezna projevila přání vidět
ho. Omrzel jsem se jí, napadlo ho; nikdy jsem pro ni nebyl víc než chvilkový
rozmar. Podezříval ji ze všeho možného; nechtěl se ponížit k tomu, aby sám
naléhal na schůzku, nepsal jí skorem a jen čekal v lenošce s rukama a nohama
ledovějícíma, že ona přijde, že vzkáže, že se něco vůbec stane.
Za slunečných dnů smí už ven do podzimního parku, smí posedět na výsluní
obalen plédy; chtěl by je shodit a potloukat se někde u rybníka se svými
černými myšlenkami, ale vždycky je tu Krafft, Paul nebo Holz nebo i sám Rohn,
vlídný a zamyšlený poeta Charles, který má pořád něco na jazyku, ale nikdy to
neřekne; místo toho rozjímá o vědě, osobní zdatnosti, úspěchu a hrdinství a já
nevím o čem ještě. Prokop poslouchá jedním uchem; má dojem, že le bon prince
se neobyčejně namáhá zainteresovat jej bůhvíproč na vysoké ctižádosti.
Zničehonic dostal od princezny zmatenou bumagu, aby se držel a nebyl
ostýchavý; a hned nato k němu Rohn přivedl úsečného starého pána, na kterém
vše prozrazovalo oficíra převlečeného do civilu. Úsečný pán se vyptával
Prokopa, co hodlá podnikat v budoucnosti. Prokop, trochu dopálen jeho tónem,
odpovídal bryskně a velkopansky, že hodlá vytěžit své vynálezy.
„Vojenské vynálezy?“
„Nejsem voják.“
„Váš věk?“
„Třicet osm.“
„Služba?“
„Žádná. A vaše?“
Úsečný pán se trochu zmátl. „Míníte své vynálezy prodat?“
„Ne.“ Cítil, že je vyslýchán a potěžkáván vysoce oficiálně; nudilo ho to,
odrýval stručné odpovědi a jen tu a tam ráčil utrousit špetku své učenosti
nebo hrst balistických čísel, vida, že tím dělá Rohnovi zvláštní radost.
Skutečně, le bon prince zářil a pořád pokukoval na úsečného pána, jako by se
ho ptal: Nu tak, co říkáte tomu zázraku? Úsečný pán však neřekl nic a konečně
se vlídně poroučel.
Den nato přiletěl Carson hned ráno, mnul si nadšeně ruce a vypadal nesmírně
důležitě. Tlachal páté přes deváté a pořád sondoval; nadhazoval neurčitá
slovíčka, jako „budoucnost“ a „kariéra“ a „báječný úspěch“; víc nechtěl říci,
zatímco Prokop se nechtěl vůbec ptát. A pak přišlo psaní od princezny, bylo
velmi vážné a divné: „Prokope, dnes bude na Tobě učinit rozhodnutí. Já je
učinila a nelituji toho. Prokope, v této poslední chvíli Ti pravím, že Tě
miluji a budu na Tebe čekat, jak dlouho bude třeba. I kdybychom se museli
načas odloučit – a musí to být, neboť Tvá žena nemůže být Tvou milenkou –,
kdyby nás na léta rozloučili, budu Ti pokornou nevěstou; už to, už to mi je
takovým štěstím, že Ti to nemohu říci; chodím po pokoji omámená a koktám Tvé
jméno; milý, milý, nedovedeš si představit, jak jsem byla nešťastna od té
chvíle, co se to s námi stalo. A nyní učiň, abych se mohla opravdu jmenovati
Tvou W.“
Prokop tomu dobře nerozuměl; četl to bezpočtukrát a nemohl prostě uvěřit, že
princezna míní zkrátka a dobře… Chtěl se k ní rozběhnout, ale nevěděl kudy kam
ukrutnými rozpaky. Snad je to jen nějaký ženský nebo citový výbuch, který se
nesmí brát doslova a kterému vůbec nerozumím; což se v ní vyznáš? Zatímco
takto rozjímal, přišel k němu oncle Charles provázený Carsonem. Oba vypadali
tak… oficiálně a slavnostně, že v Prokopovi hrklo: Jdou mně říci, že teď mne
odvezou na pevnost; princezna něco zavařila, a je zle. Hledal očima nějakou
zbraň, kdyby snad došlo k násilí; vybral si mramorové těžítko a usedl
přemáhaje tlučení srdce.
Oncle Rohn se podíval na Carsona a Carson na Rohna s němou otázkou, kdo má
začít. Začal tedy oncle Rohn: „To, co vám jdeme říci, je… do jisté míry…
nepochybně…“ Bylo to známé Rohnovo plavání; ale náhle se sebral a dal se do
toho odvážněji: „Můj milý, co ti jdeme říci, je věc velmi vážná a… diskrétní.
Není to jenom v tvém zájmu, abys učinil… nýbrž naopak… Zkrátka byla to nejprve
její myšlenka a… co mne se týče, tu po zralé úvaze… Ostatně jí nelze klást
mezí; je umíněná… a vášnivá. Mimoto vskutku, jak se zdá, si vzala do hlavy…
Zkrátka je na všechny strany lépe najít slušné východisko,“ vyhrkl s úlevou.
„Pan ředitel ti to vysvětlí.“
Carson, čili pan ředitel, si nasadil pomalu a důstojně brejle; vypadal až
znepokojivě vážně, docela jinak než kdy dosud. „Je mi ctí,“ začal, „tlumočit
vám přání… našich nejvyšších vojenských kruhů, abyste vstoupil do svazku naší
armády. Totiž samozřejmě jen do vyšší technické služby, která leží ve směru
vaší práce, a to hned v hodnosti abych tak řekl… Chci říci, že není sice
naprosto zvykem vojensky aktivovati – krom případu války – civilní odborníky,
ale v našem případě – vzhledem k tomu, že přítomná situace si nezadá mnoho s
válkou – se zvláštním zřením k vašemu vskutku mimořádnému, přítomnými poměry
ještě více pointovanému významu, a… se zcela ojedinělým ohledem k vašemu
výjimečnému postavení, nebo přesněji řečeno k vašim… v nejvyšší míře soukromým
závazkům –“
„K jakým závazkům?“ přerušil ho Prokop chraptivě.
„Nu,“ zabreptal Carson trochu zmaten, „myslím… váš zájem, váš poměr…“
„Já jsem se vám z žádného zájmu nezpovídal,“ odbyl ho Prokop příkře.
„Haha,“ spustil pan Carson jaksi osvěžen touto hrubostí, „to se ví že ne;
nebylo taky třeby. Holenku, s tím jsme se taky tam nahoře neoháněli, co? To se
rozumí že ne. Prostě osobní ohledy a tečka. Vlivná intervence, víte? Ke všemu
jste dokonce cizozemec – Ostatně i to je vyřízeno,“ dodal honem. „Stačí, když
podáte žádost o udělení našeho státního občanství.“
„Aha.“
„Chtěl jste říci?“
„Nic, jen aha.“
„Aha. Tak to je všecko, ne? Stačí tedy podat formální žádost a… mimoto… Nu,
chápete přece, že… že je třeba jisté záruky, ne? Prostě si něčím vysloužíte
hodnost, která se vám udělí… za mimořádné zásluhy, že ano? Předpokládá se, že…
že vydáte armádní správě… rozumíte, že vydáte…“
Bylo hrozné ticho. Le bon prince se díval z okna, Carsonovy oči zmizely za
blýskavými skly; a Prokopovi se svíralo srdce úzkostí.
„… že totiž vydáte… prostě vydáte…,“ koktal Carson stěží dýchaje napětím.
„Co?“
Carson napsal prstem do vzduchu veliké K. „Nic víc,“ vydechl odlehčen. „Den
nato dostanete dekret… jmenován extra statum setníkem-inženýrem sapérů…
přidělen do Balttinu. Hotovo. Tak.“
„Totiž jen prozatím setníkem,“ ozval se oncle Charles. „Víc jsme nedocílili.
Ale dostalo se nám záruky, že jakmile dojde neočekávaně k válce –“
„Tedy do roka,“ vyhrkl Carson, „nanejvýš do roka.“
„– jakmile dojde k válce – ať je to kdy chce a s kým chce –, budeš jmenován
generál-inženýrem zákopnictví… v hodnosti generála jízdy, a změní-li se snad –
po výsledku války – vládní forma, bude s tím spojen titul Excelence a… zkrátka
nejprve baronie. I v tom směru… se nám dostalo… nejvyššího ujištění,“ dokončil
Rohn nehlasně.
„A kdo vám řekl, že bych to chtěl?“ ozval se Prokop ledově.
„Ale můj bože,“ vysypal Carson, „kdo by to nechtěl? Mně slíbili titul rytíře;
já na to sic kašlu, ale není to pro mne, je to pro svět. Ostatně pro vás by to
mělo docela zvláštní význam.“
„Tak vy tedy myslíte,“ děl Prokop pomalu, „že vám přece jen vydám Krakatit?“
Pan Carson chtěl vyletět, ale oncle Charles jej zadržel. „Máme za to,“ začal
vážně, „že učiníš vše nebo že… případně… přineseš každou oběť, abys zachránil
princeznu Hagenovou z jejího nelegálního a… nesnesitelného postavení. Za
zvláštních okolností… může princezna podat ruku vojákovi. Jakmile budeš
setníkem, upraví se váš poměr… přísně tajným zasnoubením; princezna ovšem
odjede a vrátí se, až… až bude moci požádati člena panujícího domu, aby byl
jejím svědkem při svatbě. Do té doby… do té doby je na tobě, aby sis vysloužil
manželství, jakého jsi hoden a jakého je hodna princezna. Podej mi ruku.
Nemusíš se ještě rozhodovat; rozvaž dobře, co činíš, co je tvá povinnost a co
máš za ni dát. Mohl bych se dovolávat tvé ctižádosti; ale mluvím jen k tvému
srdci. Prokope, ona trpí nad své síly a přinesla lásce větší oběť než kdy
která žena. I ty jsi trpěl; Prokope, ty trpíš ve svém svědomí; ale nedělám na
tebe nátlak, protože ti věřím. Važ dobře, a potom mně povíš…“
Pan Carson pokyvoval hlavou skutečně a hluboce dojat. „Je to tak,“ řekl. „Jsem
sic sprostá kůže, taková stará hovězí juchta, ale musím říci, že… že… Já vám
to říkal, ta ženská má rasu. Kristepane, to člověk teprve vidí…“ Uhodil se
pěstí do srdeční krajiny a pohnutě mrkal. „Člověče, já bych vás zaškrtil,
kdybyste… kdybyste nebyl hoden…“
Prokop už neposlouchal; vyskočil a pobíhal po pokoji s tváří svraštělou a
rozlícenou. „Já… já tedy musím, že?“ drtil chraptivě. „Tak tedy já musím?
Dobře, když musím… Vy jste mne zaskočili! Já přece nechtěl –“
Oncle Rohn vstal a položil mu mírně ruku na rameno. „Prokope,“ řekl,
„rozhodneš se sám. Nepospícháme na tebe; poraď se s tím nejlepším, co v tobě
je; dotaž se Boha, lásky nebo svědomí nebo cti nebo já nevím čeho. Jen
pamatuj, že nejde jen o tebe, ale i o tu, která tě miluje tak, že je s to…
učinit…“ Mávl bezmocně rukou. „Pojďme!“
XLIV.
Ten den byl podmračný a sychravý. Princezna pokašlávala, mrazilo ji a opět
hořela, ale nevydržela v posteli: čekala odpověď Prokopovu. Vyhlížela oknem,
nevyjde-li ven, a zase zavolala Paula. Stále totéž: pan inženýr přechází po
pokoji. A neříká nic? Ne, nic neříká. Vlekla se od stěny ke stěně, jako by ho
chtěla provázet; a zas usedla a kolébala se celým tělem, aby opila svůj
zimničný nepokoj. Oh, ani to už nelze snést! Zničehonic mu začala psát dlouhý
dopis; zapřísahala ho, aby si ji vzal za ženu; že nemusí vydat nic, žádné své
tajemství, žádny Krakatit; že ona za ním půjde do jeho života a bude mu
sloužit, děj se co děj. „Miluji Tě tak,“ psala, „že mně už žádná oběť nestačí,
abych Ti ji přinesla. Podrob mne zkoušce, zůstaň chudý a neznámý; půjdu s
Tebou jako Tvá žena, a nikdy již se nebudu moci vrátit do světa, který
opustím. Vím, že mne miluješ málo a jen roztržitým koutkem srdce; ale zvykneš
si na mne. Byla jsem pyšná, zlá a vášnivá; změnila jsem se, chodím mezi
starými věcmi jako cizí, přestala jsem být –“ Přečtla to a roztrhala to na
kousky tiše sténajíc. Byl večer, a od Prokopa zpráva nepřicházela.
Snad se ohlásí sám, napadlo ji, a v netrpělivém chvatu se dala oblékat do
večerních šatů. Rozčilena stála před velikým zrcadlem a zkoumala se palčivýma
očima, děsně nespokojena s účesem, se šaty, se vším možným; pokrývala
rozpálené líce novými a novými vrstvami pudru, mrazilo ji na nahých pažích,
ověšovala se šperky; připadala si ošklivá, nemožná a nemotorná. „Nepřišel
Paul?“ ptala se každou chvíli. Konečně přišel: nic nového, pan Prokop sedí
potmě a nedovolí rozsvítit.
Je už pozdě; princezna nesmírně unavena sedí před zrcadlem, pudr jí odprýskává
s rozžhavených lící, je zrovna šedivá a ruce má ztuhlé. „Odstroj mne,“ káže
chabě komorné. Svěží, telátkovité děvče snímá s ní šperk za šperkem, rozpíná
šaty a navléká jí průsvitný peignoir; a právě když se chystá pročesat její
rozpoutanou hřívu, vrazí do dveří Prokop neohlášen.
Princezna strnula a zbledla ještě víc. „Jdi, Marieke,“ vydechla a sevřela na
hubených prsou peignoir. „Proč… jsi… přišel?“
Prokop se opíral o skříň, velmi bledý a s očima načisto krvavýma. „Tak tedy,“
vyrazil zaškrceně, „to byl váš plán, že? To jste na mne dobře nastrojili!“
Vstala jako udeřena: „Co – co – co to mluvíš?“
Prokop zaskřípal zuby. „Já vím, co mluvím. Tedy o to tady šlo: abych… abych
vám vydal Krakatit, že? Oni chystají válku, a vy, vy,“ zařval tlumeně, „vy
jste jejich nástroj! Vy i s vaší láskou! Vy i s vaším manželstvím, vy špiónko!
A já, já měl být chycen na lep, abyste zabíjeli, abyste se mstili –“
Svezla se na kraj židle s očima úděsně vytřeštěnýma; celým tělem jí zalomcoval
strašný suchý vzlyk; chtěl se k ní vrhnout, ale zadržela ho posuňkem ztuhlé
ruky.
„Kdo vůbec jste?“ drtil Prokop. „Jste princezna? Kdo vás zjednal? Považ,
ničemná, žes chtěla povraždit tisíce tisíců; žes pomáhala tomu, aby byla
rozmetena města a aby náš svět, náš, a ne váš, svět nás lidí byl rozbit!
Rozbit, roztříštěn, zavražděn! Proč jsi to učinila?“ křičel a svezl se na
kolena plaze se k ní. „Co jsi to chtěla učinit?“
Zvedla se s tváří plnou hrůzy a odporu a couvla před ním. Položil tvář na
místo, kde seděla, a rozplakal se těžkým, hrubým chlapským vzlykáním. Užuž by
klekla vedle něho; ale přemohla se a ustoupila ještě dál, tisknouc k prsoum
ruce zkřivené křečí. „Tedy tohle,“ šeptala, „tohle ty myslíš!“
Prokop se dusil lítou bolestí. „Víš ty,“ křičel, „co je to válka? Víš, co je
Krakatit? Nikdy tě nenapadlo, že já jsem člověk? A – a – já vás nenávidím!
Proto tedy jsem vám byl dobrý! A kdybych byl Krakatit vydal, bylo by najednou
po všem; princezna by ujela a já, já –“ Vyskočil tluka se pěstmi do hlavy. „A
já to už chtěl udělat! Milión životů za – za – za – Co, ještě málo? Dva
milióny mrtvých! Deset miliónů mrtvých! to – to – to už je partie i pro
princeznu, že? To už stojí za to se trochu zahodit! Já blázen! Aaá,“ zavyl,
„fuj! Já se vás děsím!“
Byl hrozný a netvorný s pěnou kolem úst, tváří naběhlou a očima jako šílenec,
těkajícíma v nystagmu nepříčetnosti. Tiskla se ke zdi zsinalá a vytřeštěná, se
rty zkřivenými děsem. „Jdi,“ zaúpěla, „jdi odtud!“
„Neboj se,“ chraptěl, „já tě nezabiju. Vždycky jsem se tě děsil; a i když – i
když jsi byla má, hrozil jsem se a nevěřil jsem ti – ani po vteřinu. A přece,
přece jsem tě – Já tě nezabiju. Já – já vím dobře, co dělám. Já – já –“ Hledal
něco, popadl láhev s kolínskou vodou, nalil si celou záplavu na ruce a myl si
čelo. „Ahah,“ vydechl, „ahaha. Ne-boj se! Ne – ne –“
Uklidnil se jaksi, klesl na židli a položil hlavu do dlaní. „Tedy,“ začal
chraptivě, „tedy – tedy si můžeme pohovořit, že? Vidíte, jsem klidný. Ani… ani
prsty se mi netřesou…“ Vztáhl ruku, aby to ukázal; třásla se, až hrozno se
podívat. „Můžeme… nerušeně, že? Jsem už docela klidný. Můžete se ustrojit.
Tedy… váš strýček mi řekl, že… že jsem povinen… že je věc cti, abych vám
umožnil… napravit… napravit poklesek, a tedy že musím… prostě musím… si
vysloužit titul… prodat se, a tím zaplatit… oběť, kterou jste –“
Vzchopila se smrtelně bledá, aby něco řekla. „Počkejte,“ zarazil ji. „Ještě
jsem ne – Vy všichni jste mysleli… a máte své pojmy o cti. Tedy jste se
strašně mýlili. Já nejsem kavalír. Já jsem… syn ševce. Na tom nezáleží, ale…
já jsem pária, rozumíte? Nízký a ničemný chlap. Já nemám žádnou čest. Můžete
mne vyhnat jako zloděje, nebo mne odvézt na pevnost. Já to neudělám. Nedám
Krakatit. Můžete si myslet… že jsem třeba tak podlý. Mohl bych vám povídat… co
si myslím o válce. Já byl ve válce… a viděl jsem dusivé plyny… a vím, co lidé
dovedou. Já nedám Krakatit. Nač bych vám to vykládal? Tomu vy nerozumíte; jste
prostě tatarská princezna, a příliš nahoře… Chci vám jenom říci, že to
neudělám, a že poníženě děkuju za čest – Ostatně jsem i zasnouben; neznám jí
sice, ale zasnoubil jsem se jí – To je má další ničemnost. Lituji, že jsem…
vůbec nebyl hoden vaší oběti.“
Stála jako zkamenělá, zarývajíc nehty do zdi. Bylo kruté ticho, jen škrabání
jejích nehtů skřípělo v nesnesitelném mlčení.
Zvedl se těžce a pomalu: „Chcete něco říci?“
„Ne,“ vydechla a její ohromné oči úporně tkvěly v prázdnu. Byla chlapecky útlá
v rozevřeném peignoiru; byl by se svezl na zem, aby políbil její drkotající
kolena.
Přiblížil se k ní spínaje ruce. „Princezno,“ řekl sevřeně, „teď mne odvezou…
pod titulem špióna nebo jak. Nebudu se už bránit. Děj se co děj; jsem
připraven. Vím, že vás už neuvidím. Neřeknete mně nic na cestu?“
Rty se jí chvěly, ale nepromluvila; ó bože, nač se to dívá tam do prázdna?
Přistoupil až k ní. „Miloval jsem vás,“ vypravil ze sebe, „miloval jsem vás
víc, než jsem dovedl říci. Jsem nízký a hrubý člověk; ale teď vám mohu říci,
že… že jsem vás miloval jinak… a víc. Bral jsem vás… svíral jsem vás z
úzkosti, že nejste má, že mi uniknete; chtěl jsem se ujistit… Nikdy jsem tomu
nemohl věřit; a proto jsem –“ Nevěda, co činí, položil jí ruku na rameno;
zachvěla se pod teninkou látkou peignoiru. „Miloval jsem vás… jako zoufalec…“
Obrátila k němu oči. „Milý,“ zašeptala, a bledou lící jí prokmitla matná vlna
krve. Sklonil se rychle a políbil její prýskající rty; nebránila se.
„Jak to, jak to,“ zaskřípěl zuby, „že tě i teď miluju?“ Divými tlapami ji
odtrhl od stěny a sevřel; zazmítala sebou tak zběsile, že kdyby povolil,
skácela by se na zem; i zachytil ji pevněji sám kolísaje jejím zdivočelým
odporem. Svíjela se se zuby zaťatými a rukama křečovitě vzepřenýma o jeho
prsa; vlasy jí padly přes tvář, hryzala se do nich, aby potlačila křik,
odstrkovala ho od sebe zlomena v pase a převalujíc se jako v padoucnici. Bylo
to nesmyslné a ohavné; měl jediné vědomí, že ji nesmí pustit na zem a že nesmí
porazit židli; a že… že… co by si počal, kdyby se mu vymkla? – že by se pak
hanbou musel propadnout. Strhl ji k sobě a zaryl se rty do její rozpoutané
kštice; našel rozpálené čelo; odvracela odporem hlavu a zoufale se snažila
uvolnit svěrák jeho paží.
„Dám, dám Krakatit,“ slyšel trna svůj vlastní hlas. „Dddám, slyšíš? Všecko
dám! Válku, novou válku, nové milióny mrtvých. Mně – mně – mně je vše jedno.
Chceš? Řekni jen slovo – Říkám ti přece, že dám Krakatit! Přísahám, já – já ti
pří-sss – Miluju tě, slyšíš? Ať – ať – ať už se děje co chce! A – a – kdyby
měl zajít celý svět – Já tě miluju!“
„Pusť,“ zakvílela lomcujíc sebou.
„Nemohu,“ sténal ponořen tváří v její vlasy. „Jsem nejbídnější člověk. Zra-
zradil jsem celý svět, celý lidský svět. Naplij mně do tváře, ale ne-vy-háněj
mne! Proč tě nemohu pustit? Dám Krakatit, slyšíš? přísahal jsem to; ale teď,
teď mne nech zapomenout! Kde – kde – kde máš ústa? Jsem podlec, ale lllíbej
mne! Jsem ztra-ztra–“
Zakolísal, jako by měl padnout; nyní se mu mohla vymknout, tápal rukama do
prázdna; tu zvrátila hlavu, přehodila vlasy nazad a nastavila mu rty. Vzal ji
do rukou, ztuhlou a pasívní; líbal její sevřená ústa, palčivé líce, krk, oči;
vzlykal chraptivě, nebránila se, nechala se přímo nést. Zděsil se její nehybné
trpnosti a pustil ji couvaje. Zapotácela se, přejela si dlaní čelo, usmála se
uboze – byl to strašlivě žalný pokus o úsměv – a vzala ho kolem krku.
XLV.
Bděli přimknuti k sobě a s očima vytřeštěnýma do polotmy. Cítil její srdce
horečně bíti; nepromluvila slova za ty hodiny, líbala ho nenasytně a opět se
odtrhla, kladla šáteček mezi své a jeho rty, jako by se bála na něho dechnout;
i nyní odvrací tvář a zírá horečně do tmy –
Posadil se objímaje si kolena. Ano, ztracen; chycen na vějičku, spoután, upadl
v ruce Filištínů. A nyní se děj, co se díti musí. Vydáš zbraň v ruce těch, kdo
jí užijí. Tisíce tisíců zahynou. Tak tedy pohleď, není-li to před tebou
nesmírné pole trosek? Toto byl kostel a toto dům; toto byl člověk. Strašná je
síla a všechno zlé je z ní. Buď zlořečena síla, duše zlá a nevykoupená. Jako
Krakatit, jako já, jako já sám.
Tvořivá, pilná slabosti lidská, z tebe je všechno dobré a poctivé dílo; tvá
práce je vázat a spojovat, slučovat části a udržovat, co je spojeno. Ať je
prokleta ruka, která rozpoutá sílu! Ať je zlořečen, kdo poruší svazky živlů!
Všecko lidské je jenom lodička na oceánu sil; a ty, ty rozpoutáš bouři, jaké
dosud nebylo –
Ano, já rozpoutám bouři, jaké dosud nebylo; vydám Krakatit, živel rozvázaný, a
roztříští se lodička lidstva. Tisíce tisíců zahynou. Budou vyhlazeny národy a
smetena města; nebude mezí tomu, kdo má v ruce zbraň a zkázu v srdci. Ty jsi
to učinil. Strašná je vášeň, Krakatit lidských srdcí; a všechno zlé je z ní.
Pohlédl na princeznu – bez nenávisti, rván neklidnou láskou a soucitem. Nač
nyní myslí, ztuhlá a vyjevená? Sklonil se a políbil ji na rameno. Za tohle
tedy vydám Krakatit; vydám jej a odejdu odtud, abych už neviděl hrůzu a hanbu
své porážky. Zaplatím strašlivou cenu za svou lásku, a odejdu –
Bezmocně sebou trhl: Cožpak mě nechají odejít? Co by jim byl platen Krakatit,
pokud jej mohu vyzradit jiným? Aá, proto mne chtějí navěky svázat! Aá, proto
jim musím vydat duši i tělo! Tady, tady zůstaneš, spoután vášní, a věčně se
budeš hroziti této ženy; budeš sebou zmítat v zlořečené lásce, a vymýšlet
budeš pekelné zbraně… a sloužit jim budeš…
Obrátila se k němu bezdechým pohledem. Seděl bez hnutí a po hrubé, těžkotvaré
líci mu stékaly slzy. Zvedla se na lokty a pohlížela na něho utkvělýma,
bolestně zkoumavýma očima; nevěděl o tom, přivíral oči a trnul v tuposti
porážky. Tu vstala tichounce, rozsvítila u toaletního stolku a počala se
strojit.
Vytrhl se teprve cvaknutím odloženého hřebene. Pohlížel na ni s údivem, jak
oběma rukama zvedá a stáčí rozhozenou kštici. „Zítra… zítra to odevzdám,“
šeptal. Neodpověděla, měla vlásničky mezi rty a rychle svíjela vlasy v tuhou
přilbu. Sledoval každé její hnutí; spěchala zimničně, opět se zarážela a
hleděla k zemi, pak zase přikývla hlavou a strojila se tím rychleji. Nyní se
zvedá, pohlíží na sebe zblízka, pozorně do zrcadla, přejede tvář pudrem: jako
by tu nikdo nebyl. Odchází do vedlejšího pokoje a vrací se oblékajíc si přes
hlavu sukni. Opět usedá a přemýšlí komihajíc trupem; pak přikývne hlavou a
zajde do vedlejší garderoby.
Vstal a šel potichu k jejímu toaletnímu stolku. Bože, co je tu věcí divných a
něžných! Flakónky, tyčinky, pouzdra, krémy, hračiček bezpočtu; to tedy je
řemeslo žen; oči, úsměv, vůně, vůně ostrá a lichotná – Pahýly jeho prstů se
třásly na těch křehkých a tajemných věcičkách, podrážděny, jako by se dotýkaly
něčeho zakázaného.
Vstoupila do dveří v koženém kabátci a kožené přilbě na hlavě a oblékala
veliké rukavice. „Připrav se,“ řekla bezbarvě, „pojedeme.“
„Kam?“
„Kam chceš. Připrav si, co potřebuješ, ale pospěš, pospěš!“
„Co to znamená?“
„Neptej se dlouho. Tady už zůstat nemůžeš, víš? Oni tě jen tak nepustí.
Pojedeš?“
„Na… na jak dlouho?“
„Navždycky.“
Srdce mu zabouchalo. „Ne – ne – já nepojedu!“
Přistoupila k němu a políbila ho na tvář. „Musíš,“ řekla tiše. „Já ti to
povím, až budeme venku. Přijď před zámek, ale brzo, dokud je tma. Jdi, jdi
teď!“
Jako ve snách šel do svého pokoje; shrábl své papíry, své drahocenné a
nedokončené zápisy, a rychle se rozhlédl: Je to všecko? Ne, nepojedu, blesklo
mu hlavou, i nechal papíry ležet a běžel ven. Stálo tam veliké, nerozsvícené,
tlumeně hrčící auto; princezna už seděla u volantu. „Rychle, rychle,“ šeptala.
„Jsou vrata otevřena?“
„Jsou,“ bručel rozespalý šofér zavíraje kapot vozu.
Nějaký stín obcházel zpovzdálí automobil a stanul ve tmě.
Prokop přistoupil k otevřeným dvířkám vozu. „Princezno,“ mručel, „já… jsem se
rozhodl, že… vydám vše… a… zůstanu.“
Neposlouchala ho; nakloněna kupředu zírala upřeně na místo, kde onen stín
splynul s tmou. „Rychle,“ vydechla najednou, chopila Prokopa za ruku a vtáhla
ho do vozu vedle sebe; a již se jediným pohybem páky auto rozjelo. V tu chvíli
se rozsvítilo v zámku nějaké okno, a onen stín se vyřítil ze tmy. „Stát,“
křikl a vrhl se před vůz; byl to Holz.
„Z cesty,“ vykřikla princezna, zavřela oči a zapnula na plnou rychlost. Prokop
zvedl ruce zděšením; tu již zařičel nelidský řev, kolo se přehouplo přes něco
měkkého, Prokop chtěl vyskočit, ale vtom sebou auto smýklo stranou v ohybu
vrat, až se dvířka sama zabouchla, a šíleně letělo do tmy. S hrůzou se otočil
k princezně; stěží ji rozeznal v kožené přilbě, skloněnou tváří až nad volant.
„Co jste to udělala?“ vyrazil.
„Buď tiše,“ sykla ostře a stále se tak nakláněla vpřed. Rozeznal v dálce tři
postavy na bledé silnici; zpomalila a zastavila těsně u nich. Byla to vojenská
hlídka. „Proč nemáte rozsvíceno?“ huboval jeden voják. „Kdo je?“
„Princezna.“
Vojáci zvedli ruce k čepicím a ustoupili. „Heslo?“
„Krakatit.“
„Račte rozsvítit. Koho račte mít s sebou? Prosím, povolení.“
„Hned,“ řekla princezna klidně a zasunula na prvou. Auto vyrazilo přímo
skokem; vojáci stěží uskočili. „Nestřílet,“ křikl jeden, a vůz letěl do tmy.
Na zatáčce rychle zahnula a jela skoro zpátečním směrem. Zastavila hladce před
šraňky zavírajícími silnici. Dva vojáci se blížili k vozu.
„Kdo má službu?“ ptala se suše.
„Poručík Rohlauf,“ hlásil voják.
„Zavolat!“
Poručík Rohlauf vyběhl ze strážnice zapínaje se.
„Dobrý večer, Rohlaufe,“ řekla přívětivě. „Jak se máte? Prosím, nechte mi
otevřít.“
Stál tu uctivě, ale nedůvěřivě měřil Prokopa: „Velmi rád, ale… má pán
povolení?“
Princezna se zasmála. „To je jen sázka, Rohlaufe. Za pětatřicet minut na
Brogel a zpátky. Nevěříte? Přece mi nezkazíte sázku.“ Podala mu z vozu ruku,
strhnuvši rychle rukavici. „Na shledanou, ano? Ukažte se zas někdy.“ Srazil
paty a políbil jí ruku hluboce se klaně; vojáci otvírali šraňky a vůz se
rozjel. „Na shledanou!“ volala nazpět.
Řítili se nekonečnou alejí silnice. Tu a tam mihlo se lidské světélko, ve vsi
zaplakalo dítě, pes za plotem běsnil za temným letícím vozem. „Co jste
učinila,“ křičel Prokop. „Víte, že Holz má pět dětí a sestru mrzáčka? Jeho
život… je desetkrát víc než můj i váš! Co jsi učinila?“
Neodpovídala; se svraštělým čelem a zuby zaťatými dávala pozor na cestu,
pozvedajíc se chvílemi, aby lépe viděla. “Kam chceš?“ zeptala se najednou na
rozcestí vysoko nad spícím krajem.
„Do pekla,“ zaskřípěl.
Zastavila vůz a obrátila se k němu vážně: „Neříkej to! Copak myslíš, že jsem
neměla už stokrát chuť nás oba rozbít na nějaké zdi? Nemysli si, šli bychom
oba do pekla. Já teď vím dobře, že je peklo. Kam chceš jet?“
„Chci… být s tebou.“
Zavrtěla hlavou. „To nejde. Nevíš už, co jsi říkal? Jsi zasnouben a… chceš
zachránit svět před něčím hrozným. Tak to udělej. Ty musíš mít čisto sám v
sobě; jinak… jinak jsi zlý. A já už nemohu…“ Hladila rukou volant. „Kam chceš
jet? Kde vůbec jsi doma?“
Sevřel ji vší silou v zápěstí. „Za-zabilas Holze! Copak nevíš –“
„Vím,“ řekla tiše. „Myslíš, že jsem to necítila? To ve mně tak zachrustěly
kosti; a pořád ho vidím před sebou, a já pořád, pořád vozem do něho, a zas mně
běží do cesty –“ Zachvěla se. „Tak kudy? Vpravo nebo vlevo?“
„Tedy je konec?“ ptal se tiše.
Pokývla hlavou. „Tedy je konec.“
Otevřel dvířka, vyskočil z vozu a postavil se před kola. „Jeď,“ řekl
chraptivě. „Pojedeš přese mne.“
Ujela s vozem dva kroky zpět. „Pojď, musíme dál. Dovezu tě aspoň blíž k
hranicím. Kam chceš?“
„Zpátky,“ skřípěl zuby, „zpátky s tebou.“
„Se mnou není… ani dopředu, ani zpátky. Copak mi nerozumíš? Musím to udělat,
abys viděl, aby bylo jisto, že jsem tě měla ráda. Myslíš, že bych mohla ještě
jednou slyšet, cos mi řekl? Zpátky nemůžeš; buď bys musel vydat to… co nechceš
a nesmíš, nebo by tě odvezli, a já –“ Spustila ruce do klína. „Vidíš, i na to
jsem myslela, že bych šla s tebou… dopředu. Dovedla bych to, dovedla bych to
jistě; ale – Ty jsi tam někde zasnouben; jdi k ní. Hleď, nikdy mě nenapadlo
ptát se tě na to. Když je člověk princezna, myslí si, že je na světě sám. Máš
ji rád?“
Pohlédl na ni utrýzněnýma očima; přece jen nedovedl zapřít –
„Tak vidíš,“ vydechla. „Ty neumíš ani lhát, ty milý! Ale pochop, když jsem si
to pak srovnala v hlavě – Co jsem ti byla? Co jsem to dělala? Myslel jsi na
ni, když jsi mne miloval? Jak ses mne musel hrozit! Ne, neříkej nic; neber mi
sílu říci ti to poslední.“
Zalomila rukama. „Já tě milovala! Já jsem tě milovala, člověče, že – že jsem
mohla cokoliv – a ještě víc – Ale ty, tys o tom pochyboval tak děsně, žes
nakonec zlomil i mou víru. Miluju tě? Já nevím. Mohla bych si rýt nožem v
prsou, když tě tu vidím, a zemřít bych chtěla a já nevím co, ale miluju tě? Já
– já už nevím. A když jsi mne… naposledy… vzal do rukou, cítila jsem… něco
nedobrého v sobě… i v tobě. Setři mé polibky; byly… byly… nečisté,“ vydechla
bezhlase. „Musíme se rozejít.“
Nedívala se na něho, neslyšela, co odpovídá; a hle, nyní se jí chvějí víčka,
pod nimi se dělá slza, vyhrkne, kane rychle, zastaví se, a pak ji dohoní
druhá. Plakala beze zvuku, s rukama na volantu; a když se chtěl přiblížit,
popojela kousek zpět.
„Už nejsi Prokopokopak,“ šeptala, „jsi nešťastný, nešťastný člověk. Viď, trháš
sebou na řetěze… jako já. Bylo to… nedobré pouto, co nás svázalo; a přece,
když to člověk přetrhává, je mu… je mu, jako by celé nitro šlo s sebou, i
srdce, i duše… Bude v člověku čisto, když zůstane tak prázdný a pustý?“ Slzy
jí vyhrkly prudčeji. „Milovala jsem tě, a teď už tě neuvidím. Jdi, jdi mi z
cesty, já otočím.“
Nehnul se, jako zkamenělý. Pojela těsně k němu. „Sbohem, Prokope,“ řekla tiše,
a počala pozpátku sjíždět po silnici. Rozběhl se za ní; tu sjížděla couvajíc
vozem rychleji, rychleji, stále rychleji; bylo to, jako by se propadala.
XLVI.
Stanul a naslouchal trna hrůzou, zda nezaslechne praskot vozu roztříštěného
někde v zákrutu silnice. Není to výbušné hučení motoru z dálky? Není to děsné
a smrtelné ticho konce? Bez sebe uháněl Prokop po silnici za ní. Seběhl
serpentinou dolů, k patě svahu; ani památky po voze. Utíkal opět nahoru,
pátral po úbočích, slézal drásaje si ruce, kde rozeznával něco temného nebo
světlého; bylo to hloží nebo kamení, a tu opět klopýtal a drápal se na silnici
a zarýval se očima do tmy, zda… zda není někde hromada trosek, a pod ní…
Byl opět nahoře u rozcestí; právě tady se začala propadat do tmy. Usedl na
milník. Ticho, nesmírné ticho. Studené hvězdy popůlnoční, letí teď někde temný
meteor vozu? Což se nic neozve, nezavolá pták, neštěkne ve vsi pes, nedá nic
znamení života? Vše ustrnulo slavnostním mlčením smrti. A toto je tedy konec,
tichý a mrazivý a temný konec všeho; prázdnota vykroužená tmou a tichem;
prázdnota stojatá a ledová. Do kterého kouta se mám skrýt, abych jej vyplnil
svou bolestí? Kéž byste se zamžily, kéž by byl konec světa! Rozštípne se země,
a v rachotu síly promluví Pán: Beru tě zpět, tvore bolestný a slabý; nebylo
čisto v tobě, a nedobré síly jsi rozpoutal. Milý, milý, ustelu ti lůžko z
nicoty.
Prokop se počal třásti pod trnovou korunou vesmíru. A tedy ničím není utrpení
člověka a nemá ceny; je maličké a schoulené, třesoucí se bublinka na dně
prázdnoty. Dobře, dobře, pravíš, že svět je nesmírný; ale já kéž zemru!
Na východě pobledla nebesa, chladně prosvitá silnice a bílé kameny; hleď,
stopy kol, stopy v mrtvém prachu. Prokop se zvedá ztuhlý a omámený, a dává se
na pochod. Tam dolů, směrem k Balttinu.
Putoval bez zastávky. Tady je vesnice, alej jeřabin, můstek přes tichou a
temnou řeku; zvedá se mlha a zastře slunce; a opět je šedý a chladný den,
červené střechy, červená stáda krav. Jak může být daleko do Balttinu? Šedesát
sedmdesát kilometrů. Suché listí, samé suché listí.
Po poledni usedl na hromádku štěrku; nemohl již dále. Jede tudy selský vozík;
sedlák zastavil a koukal na zhrouceného člověka. „Nechcete se svézt?“ Prokop
vděčně přikývl a beze slova usedl k němu. A pak vozík zastavil v městečku.
„Tak, tady jsme,“ řekl sedlák. „Kam vlastně jdete?“ Prokop slezl a putoval
dál. Jak může být do Balttinu daleko?
Začíná pršet; ale Prokop již nemůže dál a usedá na pažení mostu; dole se
vzteká a pění studený potok. Z protější strany letí auto, zpomalí na mostě a
zastaví; z něho vyskočí pán v kozím kožiše a míří k Prokopovi. „Kde se tu
berete?“ Je to pan ďHémon, na tatarských očích má automobilové brýle, vypadá
jako obrovský huňatý brouk. „Jedu z Balttinu, hledají vás.“
„Jak je daleko do Balttinu?“ šeptá Prokop.
„Čtyřicet kilometrů. Co tam chcete? Vydali na vás zatykač. Pojďte, odvezu
vás.“
Prokop zavrtěl hlavou.
„Princezna odjela,“ povídá pan ďHémon tiše. „Dnes ráno, s oncle Rohnem.
Především, aby se zapomněla… jistá… nepříjemná věc s přejetým člověkem –“
„Je mrtev?“ vydechl Prokop.
„Dosud ne. A za druhé je princezna, jak snad víte, vážně tuberkulózní.
Odvážejí ji někam do Itálie.“
„Kam?“
„To nevím. Nikdo to neví.“
Prokop vstal a zavrávoral. „Tak tedy – tak tedy –“
„Pojedete se mnou?“
„Ne-nevím. Kam?“
„Kam chcete.“
„Já – já bych chtěl – do Itálie.“
„Pojďte.“ Pan ďHémon pomohl Prokopovi do vozu, hodil na něho kožišinu a
zabouchl dvířka. Vůz se rozjel.
A zas se rozvíjí krajina, ale divně, jakoby ve snu a pozpátku: městečko,
topolová alej, štěrk, můstek, korálové jeřabiny, vesnice. Vůz supaje stoupá
serpentinami do svahu, a zde je rozcestí, kde se rozloučili. Prokop se zvedá a
chce vyskočit z vozu; ale pan ďHémon jej strhl zpět, přišlápl pedál a zasunul
na čtvrtou. Prokop zavřel oči; nyní již nejedou po cestě, ale vznesli se do
vzduchu a letí; vítr ho pere do tváří, cítí mokré, hadrovité údery mračen,
výbuchy motoru splývají v táhlý a hluboký řev, dole se asi prohýbá země, ale
Prokop se bojí otevřít oči, aby zas neviděl letící aleje. Rychleji! zalknout
se! ještě rychleji! Obruč hrůzy a závrati mu stahuje prsa, nedýchá už a jektá
rozkoší šíleného řícení prostorem. Vůz klouže nahoru a dolů, někde pod nohama
se ozve křik lidí a zavytí psa, někdy se točí ležíce skoro na boku, jako by
jimi zakroužila smršť; a zas, zase rovný let, čirá rychlost, strašné a lomozné
tetelení drnčící tětivy dálek.
Otevřel oči. Je mlhavý soumrak, řady světel se protlačují šerem, tryskají
tovární světla. Pan ďHémon províjí vůz klubkem ulic, klouže předměstím
podobným zřícenině a opět vyrazí do polí. Vůz smýká před sebou dlouhá tykadla
světla, ohmatává trus, bláto, kameny, svistí v ohybech, vybuchuje bubnovou
palbou a vrhá se na dlouhý pás silnice, jako by jej navíjel. Vpravo a vlevo se
klikatí úzké údolí mezi horami, vůz se do něho zavrtává, zapadá v lesích,
šroubuje se s rachotem nahoru a střemhlav se spouští do nového údolí. Vesnice
vydechuje kotouče světla do husté mlhy, vůz proletí řiče a vrhaje za sebe
chuchvalce jisker, naklání se, klouže, krouží ve spirále nahoru, nahoru,
nahoru, přeskakuje něco a padá. Stop! zastavili v černé tmě; ne, je tu domek,
pan ďHémon bruče vystupuje, tluče na dvéře a hovoří s lidmi; po chvíli se
vrací s konví vody a nalévá ji do syčícího chladiče; v prudkém světle
reflektorů vypadá ve svém kožiše jako čert z dětské pohádky. Nyní obchází vůz,
ohmatává pneumatiky, zvedá kapot a něco povídá; a Prokop zdřímnul nesmírnou
únavou. Pak opět ho chopilo nekonečné rytmické otřásání; spal v koutě vozu a
nevěděl o ničem, po celé hodiny o ničem než o zmítavém kolébání; a procitl
teprve, když vůz zastavil před zářícím hotelem v ostrém horském vzduchu mezi
plochami sněhu.
Vzchopil se, zcela zdřevěnělý a rozlámaný. „To… to není Itálie,“ koktal
udiven.
„Ještě ne,“ řekl pan d,Hémon. „Ale teď se pojďte najíst.“ Vedl Prokopa
oslepeného tolika světly do oddělené jídelničky; bělostný ubrus, stříbro,
teplo, sklepník podobný velvyslanci. Pan ďHémon ani neusedl; přecházel po
jídelně a díval se na špičky prstů. Prokop tupě a rozespale se svezl na židli;
bylo mu k smrti jedno jíst nebo nejíst. Nicméně vypil horký bujón, porýpal se
v nějakých jídlech stěží vládna vidličkou, točil mezi prsty sklenkou vína a
spálil si útroby horoucí hořkostí kávy. Pan ďHémon vůbec neusedl; stále
přecházel po pokoji a v chůzi požil několik soust; a když byl Prokop hotov,
podal mu doutník a zapálil. „Tak,“ řekl, „a nyní k věci.“
„Od této chvíle,“ začal přecházeje, „budu pro vás prostě… kamarád Daimon.
Uvedu vás mezi naše lidi, není to daleko odtud. Nesmíte je brát příliš vážně;
jsou to zčásti desperados, štvanci a běženci smetení ze všech koutů světa,
zčásti fantasti, tlučhubové, diletanti spasitelství a doktrináři. Na jejich
program se nemusíte ptát; jsou jenom materiál, který nasadíme do naší hry.
Hlavní je, že vám můžeme dát k dispozici rozvětvenou a doposud tajnou
mezinárodní organizaci, která má všude své buňky. Jediný program je přímá
akce; na tu dostaneme všechny bez výjimky, beztoho po ní křičí jako po nové
hračce. Ostatně ,nová akční linie‘ a ,destrukce v hlavách‘ bude mít pro ně
neodolatelné kouzlo; po prvních úspěších půjdou za vámi jako ovce, zejména
odstraníte-li z vedení ty, které vám označím.“
Mluvil hladce jako zkušený řečník, totiž mysle přitom na něco jiného, a se
samozřejmou jistotou, jež vylučuje odpor a pochybnosti; Prokopovi se zdálo, že
už ho někdy slyšel.
„Vaše situace je jedinečná,“ pokračoval pořád chodě po pokoji. „Odmítl jste
nabídku jisté vlády; jednal jste jako rozumný člověk. Co vám mohou dát proti
tomu, co si můžete vzít sám? Byl byste blázen, abyste svou věc pustil z rukou.
Máte v hrsti prostředek, kterým můžete rozmetat všechny mocnosti světa. Já vám
poskytnu neomezený úvěr. Chcete padesát nebo sto miliónů liber? Můžete je mít
do týdne. Mně stačí, že jste dosud jediným majitelem Krakatitu. Devět a půl
deka je zatím v držení našich lidí, donesl jim to saský kamarád z Balttinu;
ale ti pitomci nemají ani ponětí o vaší chemii. Chovají to jako svátost v
porcelánové piksle a třikráte týdně se div neseperou o to, kterou vládní
budovu světa tím mají vyhodit do povětří. Ostatně je uslyšíte. Z té strany vám
tedy nehrozí nic. V Balttinu není ani špetky Krakatitu. Pan Tomeš je patrně v
koncích se svými pokusy –“
„Kde je Jirka – Jirka Tomeš?“ vypravil ze sebe Prokop.
„Prachárny Grottup. Už ho tam mají dost s jeho věčnými sliby. A kdyby se mu to
náhodou přece jen podařilo sestrojit, nebude mít z toho dlouho radost. Za to
vám stojím já. Zkrátka vy jediný máte Krakatit v moci a nevydáte jej nikomu.
Budete mít k dispozici lidský materiál a všechny naše organizační nitky. Já
vám dám tisk, který si platím. A konečně k vašim službám bude to, čemu se v
novinách říká ,tajemná rádiová stanice‘, totiž naše ilegální bezdrátové
spojení, které takřečenými antivlnami nebo extinkčními jiskrami přivádí váš
Krakatit k rozpadu do dálky dvou až tří tisíc kilometrů. To jsou vaše trumfy.
Dáte se do hry?“
„Co – co – co tím myslíte?“ ozval se Prokop. „Co s tím mám dělat?“
Kamarád Daimon stanul a hleděl upřeně na Prokopa. „Budete dělat, co chcete.
Budete dělat veliké věci. Kdo vám ještě může poroučet?“
XLVII.
Daimon přitáhl židli k Prokopovi a usedl.
„Ano,“ začal zamyšleně, „je to až nemožno chápat. Prostě v dějinách není
analogie moci, kterou vy máte v rukou. Budete dobývat světa s hrstkou lidí,
jako Cortez dobýval Mexika. Ne, ani to není pravý obraz. S Krakatitem a
stanicí držíte v šachu celý svět. Je to podivné, ale je to tak. Stačí hrst
bílého prášku, a v určenou vteřinu vyletí do povětří, co poručíte. Kdo tomu
může zabránit? Fakticky jste neobmezeným pánem světa. Budete udílet rozkazy,
aniž vás kdo viděl. Je to směšné: můžete odtud ostřelovat pro mne a za mne
Portugalsko nebo Švédsko; za tři za čtyři dny budou prosit o mír, a vy budete
diktovat kontribuce, zákony, hranice, co vás napadne. V tuto chvíli je jediná
velmoc; tou jste vy sám.
Myslíte, že přeháním? Mám tu velmi obratné chlapíky schopné všeho. Vyhlaste
pro švandu válku Francii. Někdy o půlnoci vyletí ministerstva, Banque de
France, pošta, elektrárna, nádraží a několik kasáren. Příští noci letiště,
arzenály, železniční mosty, muniční továrny, přístavy, majáky a silnice. Mám
zatím jen sedm letadel; můžete trousit Krakatit, kde vám libo; pak se zapne
stanice, a je to. Tak co, zkusíte to?“
Prokopovi bylo jako ve snu. „Ne! Proč bych to dělal?“
Daimon pokrčil rameny: „Protože můžete. Síla… se musí vybít. Má to za vás
udělat nějaký stát, když to můžete vykonat sám? Já nevím, co všechno můžete
provést; musí se začít, aby se to zkusilo; ručím vám za to, že tomu přijdete
na chuť. Chcete být samovládcem světa? Dobrá. Chcete svět vyhladit? Budiž.
Chcete jej obšťastnit tím, že mu vnutíte věčný mír, Boha, nový řád, revoluci
či co? Proč ne? Jen začněte, na programu nezáleží; nakonec budete dělat jen
to, co vám vnutí skutečnosti vámi vytvořené. Můžete rozbít banky, krále,
industrialism, vojska, věčné bezpráví nebo co je vám libo; však se pak ukáže,
co s tím bude dál. Začněte s čímkoliv; pak už to poběží samo. Jen nehledejte
analogie v dějinách, neptejte se, co smíte; vaše postavení je bezpříkladné;
žádný Čingischán nebo Napoleon vám nepovědí, co máte dělat a kde jsou vaše
meze. Nikdo vám nemůže poradit; nikdo se nemůže vžít do bezuzdnosti vaší moci.
Musíte být sám, chcete-li dojít až na kraj. Nikoho k sobě nepouštějte, kdo by
vám chtěl klást hranice nebo směr.“
„Ani vás, Daimone?“ ozval se Prokop ostře.
„Ani mne ne. Já stojím na straně síly. Jsem starý, zkušený a bohatý;
nepotřebuju nic, než aby se něco dělo a řítilo směrem, který určuje člověk. Mé
staré srdce se bude těšit tím, co budete provádět. Vymyslete si to
nejkrásnější, nejsmělejší a nejrajštější a uložte to světu právem své moci: ta
podívaná mne odmění za to, že vám sloužím.“
„Podejte mi ruku, Daimone,“ děl Prokop pln podezření.
„Ne, spálil bych vás,“ usmál se Daimon. „Mám starou, prastarou horečku. Co
jsem chtěl říci? Ano, jediná možnost síly je násilí. Síla je schopnost vnutit
věcem pohyb; neujdete nakonec tomu, aby se všechno netočilo kolem vás.
Zvykejte si na to předem; oceňujte lidi jen jako své nástroje nebo jako
nástroje myšlenky, kterou si vezmete do hlavy. Vy chcete nemožné dobro;
následkem toho budete asi velmi krutý. Nezastavujte se před ničím, chcete-li
prosadit veliké ideály. Ostatně i to přijde samo sebou. Zdá se vám nyní, že je
nad vaše síly, abyste – já nevím v jaké formě – vladařil na zemi. Budiž, ale
není to nad sílu vašich nástrojů; vaše moc dosahuje dále než každá střízlivá
rozvaha.
Zařídíte si své věci tak, abyste byl nezávislý na komkoliv. Ještě dnes vás dám
zvolit za předsedu zpravodajské komise; tím budete mít prakticky v rukou
extinkční stanici; ostatně je zařízena v objektu, jenž je mým soukromým
majetkem. Za chvíli uvidíte naše směšné kamarády; nepoplašte je žádnými
velkými plány. Jsou na vás připraveni a přijmou vás s nadšením. Promluvíte k
nim několik frází o blahu lidstva nebo co chcete; beztoho to zanikne v chaosu
názorů, kterému se říká politické přesvědčení.
Rozhodnete se sám, povedete-li první rány směrem politickým nebo hospodářským:
tedy budete-li nejdřív bombardovat vojanské objekty nebo továrny a trati.
První je efektnější, druhé zasahuje hlouběji. Můžete zahájit generální,
kruhový útok nebo si vyberete radiální sektor; zvolíte anonymní rozvrat nebo
veřejné a napohled šílené vyhlášení boje. Neznám vašeho vkusu; ostatně na
formě nezáleží, jen když projevíte svou moc. Jste nejvyšším soudcem světa;
odsuďte kohokoliv, naši lidé provedou váš rozsudek. Nepočítejte životů;
pracujete ve velkém, a celý svět má miliardy životů.
Hleďte, jsem průmyslník, novinář, bankéř, politik, vše, co chcete; zkrátka
jsem zvyklý počítat, ohlížet se na okolnosti a kramařit s omezenými šancemi.
Právě proto vám musím říci, a je to jediná rada, kterou vám dávám, než se
chopíte vlády: nepočítejte a neohlížejte se. Jakmile se jednou ohlédnete,
změníte se v plačící sloup jako žena Lotova. Já jsem rozum a číslo; hledím-li
vzhůru, chtěl bych se rozplynout v šílenství a v nespočetnosti. Vše, co je,
nevyhnutelně klesá z chaosu neomezenosti přes číslo k nicotě; každá velká síla
se staví proti tomuto sestupnému pádu; každá velikost chce se stát
nesmírností. Zahozena je síla, která se nepřelije přes staré hranice. Vám je
dána do rukou moc vykonat nesmírné věci; jste jí hoden či chcete s ní žabařit?
Já, starý praktik, vám pravím: myslete na šílené a bezměrné skutky, na rozměry
bezpříkladné, na nesmyslné rekordy lidské moci; skutečnost vám uškubne padesát
i osmdesát procent z každého velikého plánu; ale to, co zůstane, musí ještě
být nesmírné. Pokoušejte se o nemožné, abyste uskutečnil aspoň nějakou
neznámou možnost. Vy víte, jak velká věc je experiment; dobrá, všichni vladaři
světa se nejvíc děsí toho, že by to měli zkusit jinak, neslýchaně a obráceně;
nic není konzervativnější než lidské vládnutí. Vy jste první člověk na světě,
který může pokládat celý svět za svou laboratoř. Toto jest svrchované pokušení
na temeni hory: nedám ti vše, co je pod tebou, k požitku a rozkoši moci; ale
je ti to dáno, abys toho dobýval, abys to předělal a zkusil něco lepšího, než
je tento bídný a ukrutný svět. Světu je znovu a znovu třeba tvůrce; ale
tvůrce, který není svrchovaným pánem a vládcem, je jenom blázen. Vaše myšlenky
budou rozkazy; vaše sny budou dějinné převraty; a kdybyste nepostavil nic víc
než svůj pomník, stojí to za to. Přijměte, co je vaše.
A nyní půjdeme; čekají na nás.“
XLVIII.
Daimon spustil motor a skočil do vozu. „Hned tam budeme.“ Auto se sváželo s
Hory Pokušení do širokého údolí, letělo němou nocí, přesmyklo se přes pokojné
sedlo a stanulo před rozlehlým dřevěným domem mezi olšemi; vypadalo to jako
starý mlýn. Daimon vyskočil z vozu a vedl Prokopa k dřevěným schodům; ale tam
se jim postavil do cesty člověk s vyhrnutým límcem. „Heslo?“ ptal se. „I kuš,“
zahučel Daimon a strhl si automobilové brýle; člověk ustoupil a Daimon se hnal
nahoru. Vešli do veliké nízké jizby, jež byla jako školní světnice: dvě řady
lavic, pódium a katedra a tabule; jenomže tam bylo plno dýmu a výparů a křiku.
Lavice byly přeplněny lidmi s klobouky na hlavách; všichni se hádali, na pódiu
křičel rudovousý kolohnát, za katedrou stál suchý, pedantický stařík a zuřivě
zvonil.
Daimon šel rovnou k pódiu a skočil nahoru. „Kamarádi,“ křičel, a jeho hlas
zněl nelidsky jako hlas racka. „Přivedl jsem vám někoho. Kamarád Krakatit.“
Udělalo se ticho, Prokop se cítil uchopen a nešetrně omakáván padesáti páry
očí; jako ve snu vystoupil na pódium a rozhlédl se nevidomě po zamžené jizbě.
„Krakatit, Krakatit,“ hučelo to dole, a hukot stoupal ve křik: „Krakatit!
Krakatit! Krakatit!“ Před Prokopem stojí krásné rozcuchané děvče a podává mu
ruku: „Nazdar, kamaráde!“ Krátký horký stisk, vše slibující žeh očí, a už je
tu dvacet jiných rukou: hrubých, pevných i vysušených žárem, vlhce studených i
zduchovnělých; a Prokop se cítí zapnut v celý řetěz rukou, které si jej
podávají a přisvojují. „Krakatit, Krakatit!“
Pedantický stařík zvonil jako šílenec. Když to nic nepomohlo, vrhl se k
Prokopovi a potřásl mu rukou; měl ručičku vyschlou a kožnatou, jako z
pergamenu, a za ševcovskými brejličkami mu zářila ohromná radost. Dav zařval
nadšením a utišil se. „Kamarádi,“ promluvil stařík, „přivítali jste kamaráda
Krakatita… se spontánní radostí… se spontánní a živou radostí, která… které
dávám výraz také z předsednického místa. Vítám tě v našem středu, kamaráde
Krakatite. Vítáme také předsedu Daimona… a děkujeme mu. Žádám kamaráda
Krakatita, aby usedl… jako host… na předsednickém pódiu. Delegáti ať se
vysloví, mám-li dále říditi schůzi já… nebo předseda Daimon.“
„Daimon!“
„Mazaud!“
„Daimon!“
„Mazaud! Mazaud!“
„K čertu s vašimi formalitami, Mazaude,“ zahučel Daimon. „Předsedejte a dost.“
„Schůze pokračuje,“ křičel stařík. „Slovo má delegát Peters.“
Rudovousý člověk se ujal opět slova; jak se zdálo, útočil na anglickou Labour
Party, ale nikdo ho neposlouchal. Všechny oči se až hmotně opírají o Prokopa;
tamhle v koutě veliké, blouznivé oči souchotináře; vyvalený, modrý pohled
nějakého velkého vousatého chlapečka; kulaté a lesklé brýle examinujícího
profesora; ježčí zarostlá očička mrkající z ohromného chundele šedivých
chlupů; oči pátravé, nepřátelské, zapadlé, dětinské, svaté i podlé. Prokop
těkal pohledem po natřískaných lavicích a ucukl, jako by se spálil: potkal se
s pohledem rozcuchané dívky; prohnula se, jako by klesala do peřin, gestem
vlnivým a jednoznačným. Utkvěl na divné holé hlavě, pod níž visel úzký
kabátek; čertví je-li tomu tvoru dvacet let nebo padesát; ale než to rozřešil,
svraskla se celá hlava širokým, nadšeným a poctěným úsměvem. Jeden pohled ho
dráždil neodbytně; hledal jej mezi všemi, ale nenacházel ho.
Delegát Peters skončil koktaje a zmizel v lavici celý rudý. Všechny oči
dolehly na Prokopa napjatým a nutkavým očekáváním; stařík Mazaud něco formálně
odbreptal a naklonil se k Daimonovi. Bylo bezdeché ticho; a Prokop se zvedl
nevěda, co činí. „Slovo má kamarád Krakatit,“ ohlásil Mazaud mna si suché
ručičky.
Prokop se rozhlédl omámenýma očima: Cože mám dělat? Mluvit? Proč? Kdo jsou ti
lidé? – Zachytil laní oči souchotináře, přísný a zkoumavý lesk brýlí, mrkající
očka, oči zvědavé a cizí, lesklý a jihnoucí pohled krásné dívky; otevřela
hříšná, horká ústa samou pozorností; v první lavici holý a svraštělý človíček
visí na jeho rtech uchvácenýma očima. Usmál se na něj potěšen.
„Lidé,“ začal tiše a jako ve snách, „v noci včerejší… jsem zaplatil nesmírnou
cenu. Prožil jsem… a ztratil…“ Vší mocí se sebral. „Někdy zažiješ… bolest
takovou, že… že už není jen tvá. I otevřeš oči a vidíš. Zatměl se vesmír a
země tají dech útrapou. Svět musí být vykoupen. Neunesl bys své bolesti,
kdybys trpěl jen ty sám. Vy všichni jste prošli peklem, vy všichni –“
Rozhlédl se po světnici; vše mu splývalo v jakousi mdle zářící podmořskou
vegetaci. „Kde máte Krakatit?“ zeptal se najednou podrážděně. „Kam jste jej
dali?‘
Stařík Mazaud zvedl opatrně porcelánovou svátost a vložil mu ji do rukou. Byla
to táž krabice, kterou kdysi nechal ve svém laboratorním baráku u Hybšmonky.
Otevřel víko a hrábl prsty do zrnitého prášku, mnul jej, rozmílal, čichal k
němu, vložil si špetku na jazyk; poznal jeho svěravou, silnou hořkost a
okoušel ji s rozkoší. „To je dobře,“ vydechl a tiskl tu drahocennou věc v obou
dlaních, jako by si o ni ohříval zkřehlé ruce.
„Ty jsi to,“ bručel polohlasně; „já tě znám; ty jsi výbušný živel. Přijde tvůj
okamžik, a vydáš vše; tak je to dobře.“ Vzhlédl nejistě z podobočí: „Co byste
chtěli vědět? Já rozumím jenom dvěma věcem: hvězdám a chemii. Krásné jsou…
nesmírné rozlohy času, věčný pořádek a stálost, a božské počtářství vesmíru;
říkám vám, že… nic není krásnějšího. Ale co mně jsou platny zákony věčnosti?
Přijde tvůj okamžik, a vybuchneš; vydáš lásku, bolest, myšlenku, já nevím co;
tvé největší a nejsilnější je jenom okamžik. Ty, ty nejsi vřazen do
nekonečného řádu ani započítán do miliónů světelných let; a tedy… tedy ať to
tvé nic stojí za to! Vybuchni plamenem nejvyšším. Cítíš se sevřen? Tak tedy
roztrhni svůj crusher a rozmetej skálu. Udělej místo pro svůj jediný okamžik.
Tak je to dobře.“
Nechápal sám jasně, co mluví; ale unášelo ho temné puzení vyslovit něco, co mu
hned zase unikalo. „Já… dělám jen chemii. Znám hmotu a… rozumím si s ní; to je
všecko. Hmota se drobí vzduchem a vodou; štěpí se, kvasí, hnije, hoří, přijímá
kyslík nebo se rozpadá; ale nikdy, slyšíte, nikdy při tom nevydá vše, co v ní
je. A kdyby prošla celým koloběhem; kdyby se některý prášek země vtělil v
rostlinu a v živé maso a stal se myslící buničkou mozku Newtonova, a umřel s
ním a znovu se rozpadl, nevydal by všecko. Ale přinuťte jej… násilím, aby se
roztříštil a rozpoutal; hle, vybuchl v tisícině vteřiny; nyní, nyní teprve
vynaložil všechnu svou schopnost. A snad ani nespal; byl jenom spoután a dusil
se, zápasil potmě a čekal, až přijde jeho okamžik. Vydat vše! Je to jeho
právo. Já, já také musím vydat vše. Mám jenom zvětrávat a čekat… kvasit
nečistě… a drobit se, aniž bych kdy… rázem… vydal celého člověka? Raději… to
už raději v jediné vrcholné chvíli… a přese vše… Neboť já věřím, že je dobře
vydat všecko. Ať je to dobré nebo špatné. Všecko je ve mně srostlé: dobré a
zlé a nejvyšší. Kdo žije, dělá zlé i dobré, jako by se drobil. Dělal jsem to i
to; ale nyní… musím vydat to nejvyšší. To je vykoupení člověka. Není to v
ničem, co jsem udělal; je to zarostlé ve mně… jako v kameni. I musím se
roztrhnout… mocí… jako se roztrhne náboj; a nebudu se ptát, co přitom
roztříštím; ale bylo třeba… bylo mně třeba vydat to nejvyšší.“
Zápasil se slovy, namáhal se obsáhnout něco nevýslovného; ztrácel to každým
slovem, vraštil čelo a hledal v tváři naslouchajících, zda snad nepochytili
smysl toho, co nebyl s to jinak vyslovit. Našel zářivou sympatii v čistých
očích souchotináře a soustředěné úsilí ve vyjevených modrých očkách vousatého
obra tam vzadu; svrasklý človíček pil jeho slova s bezmeznou oddaností
věřícího a krásná dívka je přijímala, polo ležíc, milostnými záchvěvy těla.
Zato ostatní tváře na něho civěly cize, zvědavě nebo s rostoucí lhostejností.
Proč vlastně mluvím?
„Prožil jsem,“ pokračoval tápavě a poněkud již rozdrážděn, „prožil jsem tolik…
co člověk může prožít. Proč vám to říkám? Protože nemám dost na tom; protože…
doposud nejsem vykoupen; nebylo v tom to nejvyšší. Je to… zapadlé v člověku
jako ve hmotě síla. Hmotu musíš porušit, aby vydala svou sílu. Člověk se musí
rozpoutat, a porušit, a roztříštit, aby vydal svůj nejvyšší plamen. Aá, to by…
to by už bylo příliš, aby ani pak nenašel, že… že dosáhl… že… že…“
Zakoktal se, zamračil se, hodil krabici s Krakatitem na katedru a usedl.
XLIX.
Bylo chvíli rozpačité ticho.
„A to je všechno?“ ozval se ze středu lavic výsměšný hlas.
„To je všechno,“ zabručel Prokop znechucen.
„Není.“ To řekl Daimon a vstal. „Kamarád Krakatit předpokládal, že delegáti
mají dobrou vůli rozumět –“
„Oho!“ zahlučelo to ve středu.
„Ano. Delegát Mezierski už musí mít trpělivost, až domluvím. Kamarád Krakatit
nám obrazně řekl, že je třeba,“ a tu Daimonův hlas zněl opět skřekem ptačím,
„že je třeba zahájit revoluci bez ohledu na teorii etap; revoluci ničivou a
výbušnou, ve které vydá lidstvo to nejvyšší, co v něm je utajeno. Člověk se
musí roztříštit, aby vydal vše. Společnost se musí roztříštit, aby v sobě
našla nejvyšší dobro. Vy se tady léta hádáte o nejvyšší dobro lidstva. Kamarád
Krakatit nás poučil, že stačí uvést lidstvo v explozi, aby vyšlehlo daleko
výše, než jak by mu chtěly předpisovat vaše debaty; a neohlížet se na to, co
se přitom rozbije. Pravím, že kamarád Krakatit má pravdu.“
„Má, má, má!“ Najednou se strhl křik a potlesk. „Krakatit! Krakatit!“
„Ticho,“ překřikl je Daimon. „A jeho slova mají tím větší váhu, že jsou
podložena faktickou mocí tento výbuch provést. Kamarád Krakatit není muž slov,
nýbrž činu. Přišel, aby nám uložil přímou akci. A já vám říkám, že bude
strašlivější, než se kdo odvážil snít. A vypukne dnes, zítra, do týdne –“
Jeho slova zanikla v nepopsatelné vřavě. Vlna lidí se smýkla z lavic na pódium
a obklopila Prokopa. Objímali ho, tahali ho za ruce a křičeli „Krakatit!
Krakatit!“ Krásná dívka s vlasy rozpoutanými divě zápasila, aby se k němu
prodrala klubkem lidí; vržena jich tlakem přilnula k němu hrudí; chtěl ji
odstrčit, objala ho a něco horečně sykala cizím jazykem. Zatím na kraji pódia
muž s brýlemi pomalu a tiše vykládal do prázdných lavic, že teoreticky není
přípustno vyvozovat sociologické závěry z neústrojné přírody. „Krakatit,
Krakatit,“ hučel dav, nikdo neseděl, Mazaud třepal zvonkem jako popelář; a
najednou se na katedru vyšvihl černý mladý muž a vysoko nade všemi mával ve
vztyčené ruce krabicí s Krakatitem.
„Ticho,“ zařval, „a dolů! nebo vám to hodím pod nohy!“
Nastalo náhlé ticho; klubko se smeklo z pódia a couvalo. Nahoře zůstal jen
Mazaud se zvonkem v ruce, zmatený a bezradný, Daimon opřený o tabuli a Prokop,
na němž dosud visela ta temnovlasá menáda.
„Rosso,“ ozvaly se hlasy. „Srazte ho! Rosso dolů!“
Mladý muž na katedře divoce těkal žhoucíma očima. „Nikdo se nehni! Mezierski
chce na mne střelit. Hodím,“ zaryčel a zatočil krabicí.
Dav couval mruče jako rozlícená šelma. Dva tři lidé zvedli ruce, jiní
následovali; byla chvilka dusného mlčení.
„Jdi dolů,“ rozkřikl se stařík Mazaud. „Kdo ti dal slovo?“
„Hodím,“ hrozil Rosso napjatý jako luk.
„To je proti jednacímu řádu,“ rozčilil se Mazaud. „Já protestuju a… skládám
předsednictví.“ Mrštil zvonkem na zem a sestoupil z pódia.
„Bravo, Mazaud,“ ozval se ironický hlas.
„Tys tomu pomohl.“
„Ticho,“ křičel Rosso a shazoval si vlasy s čela. „Já mám slovo. Kamarád
Krakatit nám řekl: Přijde tvůj okamžik, a vybuchneš; udělej místo pro svůj
jediný okamžik. – Dobrá, já jsem si vzal jeho slova k srdci.“
„To nebylo tak myšleno!“
„Ať žije Krakatit!“
Někdo začal hvízdat.
Daimon chopil Prokopa za loket a táhl ho k jakýmsi dvířkám za tabulí.
„Můžete hvízdat,“ pokračoval Rosso výsměšně. „Nikdo z vás nehvízdal, když se
před vás postavil tady ten cizí pán a… dělal místo pro svůj okamžik. Proč by
to nezkusil někdo jiný?“
„To je pravda,“ ozval se pokojný hlas.
Krásné děvče se postavilo před Prokopa, aby ho krylo svým tělem. Chtěl ji
odstrčit.
„Není to pravda,“ křičela s očima planoucíma. „On… on je…“
„Buď tiše,“ sykl Daimon.
„Poroučet dovede každý,“ mluvil Rosso zimničně. „Pokud mám tohle v ruce,
poroučím já. Mně je jedno, pojdu-li. Nikdo nesmí ven odtud! Galeasso, hlídej
dveře! Tak, teď si promluvíme.“
„Ano, teď si promluvíme,“ ozval se Daimon ostře.
Rosso se bleskem obrátil k němu; ale v tom okamžiku se vyřítil z lavic
modrooký obr s hlavou skloněnou jako beran, a dříve než se Rosso otočil,
popadl ho za nohy a podtrhl mu je; hlavou dolů letěl Rosso z katedry. V
úděsném tichu bouchne a zapraská hlava na prknech, a z pódia se kutálí víčko
porcelánové krabice dolů a pod škamna.
Prokop se hnal k bezduchému tělu; na Rossových prsou, na tváři, po zemi, v
kalužích krve byl rozsypán bílý prášek Krakatitu. Daimon jej zadržel; a tu již
se rozpoutal křik a několik lidí běželo na pódium. „Nešlapat na Krakatit,
vybuchne to,“ kázal nějaký roztřesklý hlas, ale už se vrhali na zem a sbírali
bílý prášek do krabiček od sirek, rvali se, váleli se v klubku na zemi.
„Zamkněte dveře,“ zaryčel kdosi. Světlo zhaslo. V tu chvíli rozkopl Daimon
dvířka za tabulí a vytáhl Prokopa do tmy.
Posvítil si kapesní baterkou. Byl to kumbálek bez oken, stoly nakladené na
sobě, pivní tácky, nějaké zatuchlé šatstvo. Rychle táhl Prokopa dál: kyselá
černá díra chodby, černé a úzké schody dolů. Na schodech je dohonila
rozcuchaná dívka. „Jdu s vámi,“ šeptala a zaryla prsty do Prokopovy paže.
Daimon vyrazil na dvůr kmitaje před sebou kruhem světla; byla propastná tma.
Vytrhl vrátka a pádil na silnici; a než Prokop doběhl k vozu, pokoušeje se
střásti dívku, hrčel motor a Daimon skočil k volantu. „Rychle!“ Prokop se vrhl
do vozu a děvče za ním; vůz sebou trhl a letěl do tmy. Byla ledová zima; děvče
se třáslo v tenkých šatech, i zabalil ji Prokop do kožišiny a sám se vtiskl do
druhého kouta. Vůz uháněl špatnou měkkou cestou, zmítal se z boku na bok,
vysazoval a opět rachotivě nabíral rychlosti. Prokop mrzl a uhýbal, kdykoliv
jej náraz vozu hodil k schoulené dívce. Svezla se k němu. „Je ti zima, viď?“
šeptala, rozevřela kožišinu a halila ho do ní táhnouc ho k sobě. „Ohřej se,“
vydechla s šimravým smíchem a přimkla se k němu celým tělem; byla horká a
kyprá, jako by nahá byla. Její rozpoutané vlasy vydechovaly pach hořký a
divoký, dráždily ho na tvářích a oslepovaly mu oči. Mluvila k němu zblizoučka
cizím jazykem, opakovala to ještě tišeji, ještě tišeji, brala jeho boltec mezi
jemně jektající zuby; a náhle mu leží na prsou a vniká do jeho úst neřestným,
zkušeným, vláhyplným polibkem. Hrubě ji odstrčil; vztyčila se žasnouc, uraženě
odsedla a pohybem ramen smekla se sebe kožišinu; dulo mrazivě, i zvedl kožich
a položil jí jej znovu na ramena. Hodila sebou vztekle, vzdorovitě strhla
kožišinu a nechala ji válet na dně vozu. „Jak chcete,“ zabručel Prokop a
odvrátil se.
Vůz vyjel opět na tvrdou cestu a rozehnal se vyjící rychlostí. Z Daimona
nebylo vidět než záda zježená kozími chlupy. Prokop se zalykal studeným
větrem; ohlédl se po dívce, otočila si vlasy kolem krku a zajíkala se zimou ve
svých lehkých šatečkách. Bylo mu jí líto; sebral kožich a hodil jej na ni;
odstrkovala jej v rozlíceném vzdoru, a tu ji celou omotal kožišinou s hlavou a
se vším všudy jako balík a sevřel ji pažema: „Ani se nehnout!“
„Co, už zas vyvádí?“ hodil Daimon pokojně od volantu. „Nu tak ji…“
Prokop dělal, jako by přeslechl jeho cynismus; ale spoutaný balík v jeho
pažích se počal tiše chichtat.
„Je to hodná holka,“ pokračoval Daimon lhostejně. „Tvůj tatík byl spisovatel,
viď?“ Balík pokývl; a Daimon řekl Prokopovi jméno tak známé, tak osvícené a
čisté, že Prokop ustrnul a mimoděk uvolnil své drsné sevření. Balík sebou
zavrtěl a vyhoupl se mu na klín; zpod kožišiny vyčouhly krásné, hříšné nohy a
dětsky se bimbaly ve vzduchu. Přetáhl přes ně kožich, aby nemrzla; považovala
to nejspíš za hru, dusila se tichým smíchem a kopala vyhazujíc nohama. Sevřel
ji co nejníže mohl; tu zas nahoře vyklouzla plná děví ruka a vjela mu do
obličeje v divé a milostné hře, rvala ho za vlasy, dráždila na krku, dobývala
se prsty do jeho sevřených úst. Nechal ji posléze činit; dotkla se jeho čela,
našla je přísně svraštěné a utrhla, jako by se spálila; teď je to bojácná
dětská pracička, která neví, co smí; kradmo se blíží k jeho tváři, dotkne se
jí, ucukne, znovu se dotkne, pohladí a lehce, bázlivě se položí na hrubou líc.
V kožichu to hluboce vzdychlo a znehybnělo.
Auto se protáčí spícím městečkem a klesá do širého kraje. „Tak co,“ obrací se
Daimon, „co říkáte kamarádům?“
„Tiše,“ šeptá nehybný Prokop „usnula.“
L.
Vůz zastavil v černém, lesnatém údolí. Prokop rozeznal potmě těžné věže a
haldy. „Tak, tady jsme,“ zabručel Daimon. „To je můj rudný důl a hamr; nestojí
to za nic. Nu, vystupte!“
„Mám ji tady nechat?“ ptal se Prokop tiše.
„Koho? Aha, vaši krasavici. Probuďte ji, zůstaneme tady.“
Prokop opatrně vystoupil nesa ji v náručí. „Kam ji mám položit?“
Daimon odemykal ponurý dům. „Co? Počkejte, já tu mám několik pokojů. Můžete ji
položit… já vás tam dovedu.“
Rozsvítil a vedl ho studenými kancelářskými chodbami; konečně vešel do jedněch
dveří a otočil kontakt. Byl to ošklivý nevyvětraný pokoj se zválenou postelí a
spuštěnou žaluzií. „Aha,“ bručel Daimon, „nocoval tu asi… jeden známý. Moc
pěkné to tu není, že? Nu, jako u mládence. Položte ji sem na postel.“
Prokop opatrně složil tiše oddychující balík. Daimon přecházel a mnul si ruce.
„Půjdeme teď do naší stanice. Je nahoře, na kopci, deset minut odtud. Nebo
chcete zůstat tady?“ Přistoupil k spící dívce, rozhodil cíp kožichu a odkryl
její nohy až nad kolena. „Je krásná, viďte? Škoda že jsem tak starý.“
Prokop se zamračil a zahalil jí nohy. „Ukažte mi vaši stanici,“ řekl suše.
Ústy Daimonovými trhl úsměšek. „Pojďte.“
Vedl ho dvorem. Ve strojovně se svítí, mašiny supají, po dvoře se potlouká
topič s rukávy vyhrnutými a kouří dýmčičku. Nahoru do stráně vede lanová dráha
na rudné vozíky a její konstrukce se rýsuje mrtvě jako ještěří žebra. „Musel
jsem zavřít tři jámy,“ vykládá Daimon. „Nevyplácí se to. Už bych to dávno
prodal, nebýt stanice. Pojďte tudy.“ Pustil se po příkré pěšině lesem a do
kopce; Prokop jej sledoval jen po zvuku; byla černá tma a časem skanula ze
smrků těžká krůpěj. Daimon se zastavil a s námahou oddechoval. „Jsem stár,“
řekl, „už nemám dechu jako dřív. Musím víc a více spoléhat na lidi… Dnes nikdo
na stanici není; kamarád telegrafista zůstal tam, s nimi… To je jedno;
pojďte!“
Temeno kopce bylo rozryté jako bojiště: opuštěné těžné věže, drátěná lana,
ohromné pusté haldy; a na největší haldě nahoře dřevěný baráček s anténami.
„To je… stanice,“ supěl udýchaný Daimon. „Stojí… na čtyřiceti tisících tunách
magnetitu. Přirozený kondenzátor, rozumíte? Celý kopec… je ohromná síť drátů.
Někdy vám to vyložím podrobně. Pomozte mi nahoru.“ Vydrápali se po sypké
haldě; těžký štěrk se jim s rachotem svážel pod nohama; ale konečně tady, tady
je stanice –
Prokop ustrnul nevěře svým očím: vždyť je to jeho laboratorní barák, tam doma,
v polích nad Hybšmonkou! tady ty nenatřené dvéře, pár světlejších prken od
poslední správky, suky podobné očím – Jako vyjevený hmátl na veřeje: ovšem,
tuhle je ten rezavý ohnutý hřebík, který sám kdysi zatloukl! „Kde se to tu
vzalo?“ vyhrkl bezdeše.
„Co?“
„Ten barák.“
„Ten už tu stojí léta,“ řekl Daimon lhostejně. „Co na něm máte?“
„Nic.“ Prokop oběhl celý domek hmataje po stěnách a oknech. Ano, tady je ta
štěrbina, prasklé dřevo, vyražená tabulka v okně; vypadlý suk, pravdaže, a z
nitra zalepený papírem. Třesoucí se rukou přejížděl známé ubohé podrobnosti;
všecko je, jak to bylo, všecko…
„Nu tak,“ ozval se Daimon, „už jste si to prohlédl? Otevřte, vy máte klíč.“
Prokop jel rukou do kapsy. Nu ovšem, měl s sebou klíč od své staré laboratoře…
tam doma; vstrčil jej do visacího zámku, odemkl a vešel dovnitř; a – jako tam
doma – hmátl mechanicky vlevo a otočil kontaktem, který měl místo knoflíku
hřebík – jako tam doma. Daimon vešel za ním. Bože, tady je můj kavalec dosud
neustlaný; mé umyvadlo, džbán s okrajem potlučeným, houba, ručník, vše –
Otočil se do rohu; a to jsou ta stará železná kamínka s rourou spravovanou
drátem, bednička s uhelným mourem, a tam je rozbitá lenoška s nohama
pokleslýma, a čouhá z ní koudel a stočený drát; tady je ten cvoček v podlaze,
a tu je to propálené prkno, a skříň, skříň na šaty – Otevřel ji; klátily se
tam nějaké zvadlé kalhoty.
„Skvělé to tu není,“ poznamenal Daimon. „Náš telegrafista je takový – nu,
podivín. Co říkáte aparátům?“
Prokop se obrátil ke stolu jako v snách. Ne, to tu nebylo, nenene, to sem
nepatří: místo nářadí chemikova je na jednom konci pultu tuctová lodní
radiostanice s položeným sluchátkem, přijímací aparát, kondenzátory,
variometr, regulátor, pod stolem obyčejný transformační agregát; a na druhém
konci –
„Tamto je normální stanice,“ vysvětloval Daimon, „na obyčejné hovory. To druhé
je naše extinkční stanice. Tou posíláme ty antivlny, protiproudy, umělé
magnetické bouře nebo jak to chcete jmenovat. To je celé naše tajemství.
Vyznáte se v tom?“
„Ne.“ Prokop zběžně přehlédl aparáty zcela nepodobné všemu, co znal. Mělo to
spoustu odporů, jakousi drátěnou mřížku, cosi podobného katodové trubici,
nějaké izolované bubny či co a podivný koherer, relé a tastr s kontakty;
nevěděl, co to vůbec je. Nechal aparátu a koukal na strop, je-li na něm také
ta divná kresba dřeva, která mu tam doma vždycky připomínala hlavu starce.
Ano, je je je tam. A tamhle je to zrcátko s uraženým rohem –
„Co říkáte aparátu?“ ptal se Daimon.
„Je – eh – to je první konstrukce, že? Je to ještě příliš složité.“ Padl očima
na fotografii, jež byla opřena o jakousi indukční cívku. Vzal ji do rukou;
byla to opojně krásná dívčí hlava. „Kdo je to?“ ptal se chraptivě.
Daimon mu nahlédl přes rameno. „Copak ji nepoznáváte? To je ta vaše krasavice,
co jste si ji sem přivezl v náručí. Skvostná holka, že?“
„Jak se sem dostala?“
Daimon se ušklíbl. „Nu, asi ji zbožňuje náš telegrafista. Nechtěl byste
zapnout tamten veliký kontakt? Ten pákový. – Je to ten scvrklý človíček,
nevšiml jste si ho? Seděl v první lavici.“
Prokop hodil fotografii na stůl a zapnul kontakt. Po drátěné mřížce přeběhla
modrá jiskra. Daimon si pohrál prsty na tastru; tu začal celý aparát
světélkovat krátkými modrými zášlehy. „Tak,“ vydechl Daimon spokojeně a
zadíval se bez hnutí do sršících jisker.
Prokop popadl fotografii horečnýma rukama. Nu ovšem, rozumí se, to je to děvče
dole; o tom nemůže býti pochyby. Ale kdyby… kdyby snad měla závoj, a
kožišinku, zrosenou kožišinku až po ústa… a rukavičky – Prokop zaťal zuby. To
není možno, že by jí byla tak podobna! Nachmuřil oči stíhaje unikající vidinu:
zas viděl dívku v závoji, tiskne k prsoum zapečetěnou obálku a teď, teď k němu
obrací čistý a zoufalý pohled –
Bez sebe rozechvěním srovnával obrázek s uniklou podobou. Bože na nebi, jak
vlastně vypadala? Vždyť já to nevím, lekl se; vím jen, že byla zastřená a
krásná. Krásná byla a zastřená, a nic víc, nic víc jsem neviděl. A tohle, ten
obrázek tady, veliké oči a ústa vážná a jemná, to že je ta – ta – ta spící
dole? Ta má přec ústa rozevřená, hříšná a rozevřená ústa a vlasy rozpoutané, a
nedívá se tak – nedívá se tak – Zrosený závoj mu zastřel oči. Ne, to je
nesmysl; toto vůbec není to děvče dole, a není jí ani podobna. Toto je tvář té
zastřené, jež přišla v hoři a úzkosti; její čelo je klidné a oči jsou
zastíněny bolestí; a ke rtům se jí lepí závoj, hustý závoj s rosičkou dechu –
Proč tehdy jej nezvedla, abych ji poznal!
„Pojďte, něco vám ukážu,“ ozval se Daimon a táhl Prokopa ven. Stáli na vrcholu
haldy; pod jejich nohama temná a spící země do nedozírna. „Dívejte se tamhle,“
řekl Daimon a ukazoval rukou k obzoru. „Nevidíte nic?“
„Nic. Ne, je tam světélko. Slabá záře.“
„Víte, co to je?“
Tu zahučelo slabě, jako by zaryl vítr v noční tišině. „Hotovo,“ děl Daimon
slavnostně a smekl čepici. „Good night, kamarádi.“
Prokop se k němu tázavě obrátil.
„Nerozumíte?“ povídal Daimon. „Teď teprve k nám doletěl výbuch. Padesát
kilometrů vzdušné čáry. Přesně dvě a půl minuty.“
„Jaký výbuch?“
„Krakatit. Ti pitomci si to cpali do sirkových škatulek. Myslím, že už budeme
mít od nich pokoj. Svoláme nový sjezd – bude nový výbor –“
„Vy – jste je –“
Daimon přikývl. „S nimi se nedalo pracovat. Jistě že se hádali do poslední
chvíle o taktiku. Nejspíš tam hoří.“
Na obzoru bylo vidět jen slaboučkou červenou záři.
„Zůstal tam i vynálezce naší stanice. Zůstali tam všichni. Teď tedy to vezmete
do ruky sám – Hleďte, poslouchejte, jak je ticho. A přece odtud, tady z těch
drátů, šlehá do prostoru němá a přesná kanonáda. Teď jsme zastavili všechny
bezdrátové spoje, a telegrafistům to práská do uší, krach, krach! Ať se
vztekají. Zatím se pan Tomeš někde v Grottup pachtí dodělat Krakatit – Nenajde
to nikdy. A kdyby, kdyby! v tom okamžiku, jak by se mu to pod rukou sloučilo,
byl by konec – Tak jen pracuj, staničko, jiskři potichu a bombarduj celý
vesmír; nikdo, nikdo kromě vás nebude pánem Krakatitu. Teď jste jen vy, vy
sám, vy jediný –“ Položil mu ruku na rameno a ukázal mlčky kolem dokola: celý
svět. Byla tma bezhvězdná a pustá; jen na obzoru žířila nízká ohnivá záplava.
„Ah, jsem unaven,“ zívl Daimon. „Byl to slušný den. Pojďme dolů.“
LI.
Daimon spěchal, aby už byl doma. „Kde je vlastně Grottup?“ zeptal se Prokop
zčistajasna, když už byli dole.
„Pojďte,“ děl Daimon, „ukážu vám to.“ Dovedl ho do tovární kanceláře a k
nástěnné mapě. „Tady,“ ukázal ohromným nehtem na mapě podškrtávaje malé
kolečko. „Nechcete pít? To vás zahřeje.“ Naléval sobě i Prokopovi do skleniček
něco černého jako smůla. „Na zdraví.“ Prokop do sebe obrátil kalíšek a zajíkl
se; bylo to jako rozžhavené železo a hořké jako chinin; hlava se mu zatočila
nesmírnou závratí. „Už nechcete?“ vycenil Daimon žluté zuby. „Škoda. Nechcete
nechat čekat svou krasotinku, že?“ Pil sklenku po sklence; oči mu zeleně
blýskaly, chtěl žvanit, ale jazyk mu tuhl. „Poslyšte, vy jste chlapík,“
prohlašoval. „Zítra se do toho dejte. Starý Daimon vám udělá všechno, nač si
vzpomenete.“ Zvedl se toporně a klaněl se mu až po pás. „Tak je to v pořádku.
A teď – poč-počkejte –“ Počaly se mu plést všechny jazyky světa; pokud Prokop
rozuměl, byly to nejhrubší oplzlosti; nakonec bručel nesmyslnou písničku,
trhal sebou jako v padoucnici a ztrácel vědomí; na rtech mu vystoupila žlutá
pěna.
„Hej, co je vám?“ křičel Prokop a zatřásl jím.
Otevřel těžce a blbě skelné oči. „Co… co je?“ blábolil, trochu se zvedl a
otřásl se. „Aha, já – já jsem – To nic není.“ Promnul si čelo a křečovitě
zíval. „A-ano, já vás dovedu do vašeho pokoje, že?“ Byl ošklivě zsinalý a celý
jeho tatarský obličej váčkovitě splaskl; vrávoral nejistě, jako by mu ztuhly
údy. „Tak pojďte.“
Šel rovnou do pokoje, kde nechali spící dívku. „Aa,“ křikl ve dveřích,
„krasavice se probudila. Račte dál.“
Klečela u kamen; patrně právě zatopila, a dívala se do praskajícího plamene.
„Vida, jak to tu poklidila,“ bručel Daimon uznale. Skutečně, bylo vyvětráno a
trapný nelad pokoje kupodivu zmizel; bylo tu nenáročně a příjemně jako v
pokojné domácnosti.
„Hleďme, co dovedeš,“ divil se Daimon. „Holka, ty bys už měla zakotvit.“
Vstala a neobyčejně se začervenala i zmátla. „Nu, jen se neplaš,“ cenil se
Daimon. „Tedy ten kamarád se ti líbí, viď?“
„Líbí,“ řekla prostě a šla zavřít okno a spustit žaluzii.
Kamna teple zadýchala do světlého pokoje. „Děti, máte to tu pěkné,“ liboval si
Daimon a nahříval si ruce u kamen. „Hned bych tu zůstal.“
„Jen si jdi,“ vyhrkla rychle.
„Sejčas, holubičko,“ zubil se Daimon. „Mně… mně je teskno bez lidí. Koukej,
tvůj přítel je jako zařezaný. Počkej, já mu domluvím.“
Rozzlobila se prudce. „Nic mu nedomluvíš! Ať je, jaký chce!“
Zvedl chlupaté obočí přeháněje úžas. „Copak? copak? snad jsi se do něho ne-
nezami –“
„Co je ti po tom?“ přerušila ho blýskajíc očima. „Kdo tě tu potřebuje?“
Řehtal se tiše opřen o kamna. „Kdybys věděla, jak ti to sluší! Holka, holka, i
na tebe to jednou přišlo doopravdy? Ukaž se!“ Chtěl ji vzít za bradu;
ustoupila blednouc hněvem a ukázala zuby.
„Cože? I kousat chceš? S kýmpak jsi včera zas byla, že jsi tak – Aha, já už
vím; Rosso, viď?“
„To není pravda,“ křikla se slzami v hlase.
„Nechte ji,“ ozval se Prokop příkře.
„Nunu, vždyť o nic nejde,“ bručel Daimon. „Tak abych vám nepřekážel, že?
Dobrou noc, děti.“ Couval a tlačil se ke zdi; a než Prokop vzhlédl, byl pryč.
Prokop si přitáhl židli k hučícím kamnům a zadíval se do plamene; ani se po ní
neohlédl. Slyšel ji, jak váhavě, po špičkách přechází po pokoji, zamyká a něco
rovná; neví už co, stojí a mlčí – Divná je moc plamene a plynoucích vod;
člověk se zahledí, omámí, zastaví; nemyslí už, neví a nevzpomíná, ale děje se
v něm všechno, co kdy žil, co kdy žil, bez tvaru a bez času.
Klapl jeden pohozený střevíček a druhý; asi se zouvá. Jdi spat, děvče; až
usneš, podívám se, komu jsi podobna. Tichounce přešla a zastavila se; zas něco
přerovnává, bůhví proč to tu chce mít tak pěkné a čisté. A najednou před ním
klečí na kolenou a vztahuje sličné ruce k jeho noze. „Zuju ti boty, nechceš?“
povídá tiše.
Vzal její hlavu do dlaní a obrátil ji k sobě. Krásná, poddajná a podivně
vážná. „Znala jsi Tomše?“ ptal se chraptivě.
Přemýšlela a zavrtěla hlavou.
„Nelži! Ty jsi – ty jsi – Máš vdanou sestru?“
„Nemám.“ Vydrala se mu prudce z dlaní. „Proč bych ti lhala? Všechno ti řeknu
naschvál abys věděl – na-schvál – Já já jsem zkažená holka.“ Zaryla se mu
tváří do kolen. „Všichni mne všich-ni abys to věděl –“
„I Daimon?“
Neodpověděla, jenom se otřásla. „Mů-můžeš mne kopnout já jsem óó nnnenesahej
na mne – já jsem kdy-bys věděl…“ Zrovna ztuhla.
„Nech toho,“ křikl zmučen a násilím zvedl jí hlavu. Její oči široce zely
úzkostí a zoufáním. Pustil ji a zaúpěl. Byla to taková podoba, že se zalykal
úděsem. „Mlč, mlč aspoň,“ mručel s hrdlem sešněrovaným.
Znovu se mu zaryla tváří do klína. „Nech mne já musím vvvšechno… Já já začala
když mně bylo tři-třináct…“ Zacpal jí dlaní ústa; kousala ho do ruky a mumlala
svou děsnou zpověď mezi jeho prsty. „Buď tiše,“ křičel, ale dralo se to z ní,
jektala zuby a třásla se, mluvila, koktala – Jakžtakž ji umlčel. „Óó,“
sténala, „kdybys… věděl… co… co lidé… co dě-lají! A každý, každý byl ke mně
tak hrubý… Jako bych ani… ani zvíře, ani kámen nebyla!“
„Přestaň,“ vydechl bez sebe a nevěda co činit hladil ji třesoucími se pahýly
prstů po hlavě. Vzdychla uklidněně a znehybněla; cítil její palčivý dech a tep
jejího hrdla.
Začala se tiše chichtat. „Ty sis myslel, že spím… tam ve voze. Já jsem
nespala, já já jsem tak jenom naschvál dělala… a čekala jsem, že začneš… jako
jiní. Vždyťs věděl, co jsem a jaká jsem… A… ty ses jen mračil a držels mne,
jako bych byla malá holčička, jako bych… nějaká… svátost byla…“ Uprostřed
smíchu jí vytryskly slzy. „Já já byla najednou já nevím proč tak ráda jako
nikdy jako nikdy – a pyšná – a styděla jsem se hrozně, ale… přitom mně bylo
tak krásně –“ Štkajícími ústy mu líbala kolena. „Vy… vy jste mne ani
neprobudil… a položil… jako svátost… a nohy zakryl, a nic neřekl –“ Rozplakala
se nadobro. „Já já vám budu sloužit, nechte mne nechte mne… já vám zuju boty…
Prosím vás, prosím vás nezlobte se, že jsem dělala, jako bych spala! Prosím
vás –“
Chtěl jí zvednout hlavu; líbala mu ruce. „Proboha, neplačte!“ vyhrkl.
„Kdo?“ protáhla udivena a přestala plakat. „Proč mně vykáte?“ Obracel jí tvář
nahoru; bránila se vší silou a zavrtávala se mu do kolen. „Ne, ne,“ drkotala s
hrůzou a smíchem. „Já jsem uřvaná. Já já bych se vám… nelíbila,“ vydechla tiše
a schovávala uplakanou tvář. „Když jste tak… dlouho… nešel! Já vám budu
sloužit a psát dopisy… já já se naučím psát na stroji, já umím pět řečí –
nevyženete mne? Když jste tak dlouho nešel, myslela jsem co co všechno bych
udělala… a on mi to zkazil on mluvil jako bych… jako bych byla… A není to
pravda… já já už jsem řekla všechno; já budu… já udělám co řeknete… já chci
být hodná –“
„Vstaňte, prosím vás!“
Posadila se na paty, složila ruce v klín a hleděla na něho jako u vytržení.
Nyní… nebyla už podobna oné v závoji; vzpomněl si na štkající Anči. „Už
neplačte,“ zabručel měkce a nejistě.
„Vy jste krásný,“ vydechla s obdivem. Začervenal se a mručel nevěda co.
„Jděte… spat,“ zajíkal se a pohladil ji po palčivé líci.
„Neošklivím se vám?“ šeptala zrůžovělá.
„Ne, naprosto ne.“ Nehnula se a pohlížela na něho úzkostiplnýma očima; i
sklonil se k ní a políbil ji; zarděla se a vrátila mu to zmateně a neobratně,
jako by líbala poprvé. „Jdi spat, jdi,“ zamumlal rozpačitě, „já ještě… musím…
něco rozvážit.“
Vstala poslušně a počala se tiše svlékat. Usedl do kouta, aby jí nepřekážel.
Odkládala šaty beze studu, ale také bez nejmenší frivolnosti, prostě a
samozřejmě jako žena ve své rodině; nespěchajíc rozepíná knoflíčky a rozvazuje
tkanice, tichounce skládá prádlo, smeká zvolna punčochy se silných a
dokonalých nohou; zamyslí se, hledí k zemi a hraje si po dětsku dlouhými,
bezúhonnými prsty chodidel; pohlédne na Prokopa, usměje se ruměnou radostí a
šeptá: „Já jsem tiše.“ Prokop ve svém koutě trne sotva dýchaje: vždyť je to
opět ona, dívka v závoji; toto silné, vyspělé a překrásné tělo je její; takto
vážně a krásně odkládá šat po šatu, tak jí splývají vlasy po pokojných
ramenou, tak, právě tak si hladí, zamyšlena a schoulena, plné a matné paže, a
takto, takto – Zavřel oči s tlukoucím srdcem. Zda jsi ji kdysi nevídal,
svíraje oči v nejpustší samotě, jak stojí pod tichou lampou rodiny, obrací k
tobě tvář a něco praví, co jsi neslyšel? Zda jsi tehdy, mačkaje si ruce mezi
koleny, nezahlédl pod víčky semknutými pohyb její ruky, pohyb prostý a sličný,
v němž byla všechna mírná a mlčelivá radost domova? Jednou se ti zjevila,
stála k tobě zády s hlavou nad něčím skloněnou; a jindy jsi ji viděl čtoucí
pod večerní lampou. Je toto snad jen pokračování, a zmizelo by to, kdybych
otevřel oči, a nezbylo by nic než samota?
Otevřel oči. Dívka ležela v posteli, přikryta až po bradu, a upírala na něho
oči v strašně pokorné lásce. Přistoupil k ní, sklonil se nad její tvář,
studoval její rysy s prudkou a netrpělivou pozorností. Vzhlédla tázavě a
dělala mu místo po svém boku. „Nene,“ zamručel a políbil ji lehce na čelo.
„Jen spi.“ Zavřela poslušně oči a ani nedýchala.
Vrátil se po špičkách do svého kouta. Ne, není jí podobna, ujišťoval se. Zdálo
se mu, že na něho hledí zpod přivřených víček; mučilo ho to, nemohl ani
myslet; mračil se, odvrátil hlavu, ale konečně vyskočil a po špičkách se šel
na ni podívat. Měla oči zavřené, ani nedýchala; byla sličná a oddaná. „Spi,“
zašeptal. Pokývla maličko hlavou. Zhasil a hmataje rukama se vrátil po
špičkách do svého kouta u okna.
Po předlouhé, přeteskné době se kradl ke dveřím jako zloděj. Neprobudí se?
Váhal s rukou na klice, s bouchajícím srdcem otevřel a vykradl se na dvůr.
Je dosud noc. Prokop se rozhlédl mezi haldami a přelezl plot. Dopadl na zem,
očistil se a hledal silnici.
Je stěží vidět na cestu. Prokop se rozhlíží a chvěje se chladem. Kam, kam
vlastně? Do Balttinu?
Šel několik kroků a zastavil se; stojí a kouká do země. Tedy do Balttinu?
Škytl hrubým, bezslzným pláčem a obrátil se na patě.
Do Grottup!
LII.
Divně se točí dráhy světa. Kdybys sčetl všechny své kroky a cesty, jakou
složitou podobu by to nakreslilo? Neboť svými kroky rýsuje každý svou mapu
země.
Byl večer, když stál Prokop před mřížovým plotem grottupských závodů. Je to
rozsáhlé barákové pole, ozářené mlhovými koulemi obloukových lamp; ještě svítí
jedno nebo dvě okna; Prokop tiskne hlavu mezi mřížové pruty a volá: Haló!
Přiblížil se vrátný nebo hlídač. „Co chcete? Dovnitř se nesmí.“
„Prosím vás, je u vás ještě pan inženýr Tomeš?“
„Co s ním chcete?“
„Musím s ním mluvit.“
„… Pan Tomeš je ještě v laboratoři. Nemůžete s ním mluvit.“
„Řekněte mu… řekněte mu, že na něj čeká jeho přítel Prokop… že mu má něco
dát.“
„Jděte dál od té mříže,“ bručel člověk a někoho zavolal.
Po čtvrthodině běžel kdosi v dlouhém bílém plášti k mříži.
„To jsi ty, Tomši?“ volal Prokop polohlasně.
„Ne, já jsem laborant. Pan inženýr nemůže přijít. Pan inženýr má důležitou
práci. Co si račte přát?“
„Musím s ním nutně mluvit.“
Laborant, otylý a čilý človíček, pokrčil rameny. „Prosím, to nepůjde. Pan
Tomeš dnes nemůže ani na vteřinu –“
„Děláte Krakatit?“
Laborant nedůvěřivě zafrkal. „Co vám je po tom?“
„Musím ho… před něčím varovat. Musím mu něco doručit.“
„Máte to dát mně. Já mu to donesu.“
„Ne, já… já to dám jenom jemu. Řekněte mu –“
„Tak si to prý máte nechat.“ Člověk v bílém plášti se otočil a odcházel.
„Počkejte,“ volal Prokop. „Dejte mu to. Vyřiďte mu… vyřiďte mu…“ Vylovil z
kapsy onu pomačkanou silnou obálku a podával ji skrze mříž. Laborant ji vzal
podezřivě mezi prsty, a Prokopovi bylo, jako by právě něco přetrhl. „Řekněte
mu, že… že tu čekám, že ho prosím, aby… aby sem přišel!“
„Já mu to dám,“ uryl laborant a odešel.
Prokop se posadil na patník. Z druhé strany plotu stál mlčelivý stín a hlídal
ho. Je syrová noc, holé větve se rozpínají do mlhy, je slizko a zebavě. Po
čtvrthodině někdo přichází k plotu; je to bledý nevyspalý chlapec s tváří jako
z tvarohu.
„Pan inženýr vzkazuje, že mnohokrát děkuje a že nemůže přijít a že nemáte
čekat,“ vyřizoval mechanicky.
„Počkejte,“ drtil Prokop netrpělivě. „Řekněte mu, že s ním musím mluvit; že…
že jde o jeho život. A že mu dám všechno, co chce, jen když… jen když mi pošle
jméno a adresu té dámy, co jsem mu od ní donesl tu obálku. Rozumíte mi?“
„Pan inženýr jenom vzkázal, že mnohokrát děkuje,“ opakoval chlapec ospale, „a
že nemáte čekat –“
„Ale tak u čerta,“ zaskřípal Prokop zuby, „vyřiďte mu, ať sem přijde, jinak že
se odtud nehnu. A ať nechá práce, nebo… nebo mu to vyletí do povětří,
rozumíte?“
„Prosím,“ řekl chlapec tupě.
„Ať… ať sem přijde! Ať mi dá tu adresu, jenom tu adresu, a… že mu pak nechám
všechno, rozuměl jste?“
„Prosím.“
„Tak už jděte, jděte rychle, u všech –“
Čekal v zimničné netrpělivosti. Není… není to lidský krok tam uvnitř? Zatanul
mu Daimon, jak nasupen, křivě fialovou hubu se dívá do modrých jisker své
stanice. A ten pitomec Tomeš nejde! Kutí tam něco, tam, co září to světlé
okno, a neví, neví, že je bombardován, že chvatnýma rukama zapaluje podkop sám
pod sebou a – Není to lidský krok? Nikdo nejde.
Hrubý kašel otřásá Prokopem. Všechno ti vydám, šílenče, přijdeš-li mi jenom
říci její jméno! Nechci už nic; nechci už nic než ji nalézt; všeho se vzdám,
jen mi nech to jediné! Utkvěl očima v prázdnu: nyní tu stojí zahalena závojem,
u nohou suché listí, bleďoučká a divně vážná v této zsinalé tmě; spíná na
prsou ruce, nemá už obálku, a hledí na něho hlubokýma, upřenýma očima; studené
mžení jí zrosilo závoj i kožišinku. „Byl jste ke mně nezapomenutelně laskav,“
praví tiše a zastřeně. Zvedl k ní ruce, zlomil ho lítý kašel. Óó, což nikdo
nepřijde? Vrhl se k mřížovému plotu, aby jej přelezl.
„Zůstaňte tam, nebo střelím,“ křikl stín za plotem. „Co tu chcete?“
Prokop pustil plot. „Prosím vás chraptěl zoufale, „– řekněte panu Tomšovi…
řekněte mu…“
„Řekněte si mu to sám,“ přerušil ho hlas nelogicky; „ale hleďte, ať už jste
pryč.“
Prokop usedl na patník. Snad Tomeš přijde, až mu to zase selže. Jistě, jistě
nenajde, jak se dělá Krakatit; pak přijde sám a zavolá mne… Seděl nahrben jako
prosebník. „Poslyšte,“ ozval se, „já vám dám… deset tisíc, když… když mne
pustíte dovnitř.“
„Já vás dám sebrat,“ zabručel hlas příkře a neodmluvně.
„Já – já –,“ koktal Prokop, „já chci jen vědět tu adresu, víte? já chci jen…
vědět… Já vám dám všechno, když mi to opatříte! Vy… vy jste ženat a máte děti,
ale já… já jsem sám… a chci jenom nalézt…“
„Ticho buďte,“ osopil se hlas. „Jste opilý.“
Prokop umlknul a komihal trupem na patníku. Musím čekat, přemýšlel tupě. Proč
nikdo nejde? Všechno mu dám, i Krakatit, i všechno ostatní, jen když… „Byl
jste ke mně nezapomenutelně laskav.“ Ne, bůh chraň: já jsem člověk zlý; ale
vy, vy jste ve mně vzbudila vášeň laskavosti; všechno na světě bych udělal,
když jste na mne pohlédla; vidíte, proto jsem tady. To nejkrásnější na vás je,
že máte nade mnou moc, abych vám sloužil; proto, slyšíte, proto vás musím
milovat!
„Co pořád máte?“ láteřil hlas za plotem. „Budete tiše nebo ne?“
Prokop vstal: „Prosím vás, prosím vás, řekněte mu –“
„Já na vás pošlu psa!“
K plotu se loudavě blížila bílá postava s hořícím uhlíkem cigarety. „To jsi
ty, Tomši?“ zavolal Prokop.
„Ne. Vy jste tu ještě?“ Byl to laborant. „Člověče, vy jste blázen.“
„Prosím vás, přijde sem Tomeš?“
„Ani ho nenapadne,“ povídal laborant opovržlivě. „Nepotřebuje vás. Za čtvrt
hodiny to máme hotovo, a pak, gloria victoria! pak se napiju.“
„Prosím vás, řekněte mu, ať… ať mně dá jen tu adresu!“
„To už vyřizoval kluk,“ vycedil laborant. „Pan inženýr řekl, abyste mu vlezl
na záda. Bude se vytrhovat z práce, ne? Teď, když je v nejlepším. Už to
vlastně máme, a teď jenom – a je to.“
Prokop vykřikl úděsem: „Běžte mu říci – rychle – ať nezapíná vysokou
frekvenci! Ať to zastaví! Nebo – nebo se stane – Běžte honem! On neví – on –
on neví, že Daimon – Proboha, zarazte ho!“
„Tja,“ vyprskl laborant v krátký smích. „Pan Tomeš ví, co má dělat; a vy –,“
tu vyletěl mříží hořící oharek, „dobrou noc!“
Prokop skočil k plotu.
„Ruce vzhůru,“ zařval uvnitř hlas a vzápětí pronikavě hvízdla hlídačská
píšťalka. Prokop se dal na útěk.
Ubíhal po silnici, skočil přes příkop a běžel po měkké louce; klopýtal
oranicí, upadl, sebral se a uháněl dál. Zastavil se s buchajícím srdcem. Kolem
dokola mlha a pustá pole; teď už mne nechytí. Naslouchal; bylo ticho, slyšel
jen svůj sípavý dech. Ale což – což když vyletí Grottup do povětří? Chytil se
za hlavu a běžel dál; sklouzl do hlubokého úvozu, vydrápal se nahoru a kulhaje
skákal přes zorané pole. Oživla bolest staré fraktury a v prsou ho palčivě
bodalo; nemohl dále, usedl na studenou mez a díval se na Grottup mlhavě zářící
svými obloukovými lampami. Vypadalo to jako světelný ostrov v nesmírných
temnotách.
Je trnoucí, zdušené ticho; a přece v okruhu tisíců a tisíců kilometrů se
odehrává děsný a bezoddyšný útok; Daimon na své Magnetové hoře řídí příšerně
tiché bubnové bombardement celého světa; mílovými kmity si razí letící vlny
cestu rozlohami, aby zachytily a rozmetaly první prášek Krakatitu kdekoliv na
zemi. A tady v hlubině noci, uprostřed té bledé záplavy světla, pracuje
zarytý, šílený člověk, skloněný nad tajemným procesem přeměny – „Tomši,
pozor,“ vykřikl Prokop; ale jeho hlas zapadl ve tmě jako kámen hozený do tůně
dětskou rukou.
Vyskočil třesa se hrůzou a zimou a prchal dál, jen dál od Grottupu. Zabředl do
mokřiny a stanul; neozve se výbuch? Ne, ticho; a v novém poryvu hrůzy běžel
Prokop do svahu, klopýtal, svezl se na kolena, vyskočil a uháněl; zapadl v
houští, hmatal rukama, prodíral se naslepo, sklouzl a sjížděl dolů; zvedl se,
utíral pot krvácejícíma rukama a utíkal dále.
Uprostřed polí našel něco světlého; hmatal na to, byl to poražený kříž. Těžce
sípaje usedl na prázdný podstavec. Mlžná záplava nad Grottupem je už daleko,
docela daleko na obzoru; je to jen nízké záření nad zemí. Prokop zhluboka
oddychoval; nic, ticho; tedy snad selhalo Tomšovi a nestane se to strašlivé.
Úzkostně naslouchal do dálky; nic, jen studené odkapávání vody v nějaké
podzemní stružce; nic, jenom tlukoucí srdce –
Tu vyrazila nad Grottupem obrovská černá masa, vše zhaslo; jako by se tma
roztrhla, vyšlehl vteřinu nato ohnivý sloup, strašlivě zaplál a rozhodil
kyklopskou hradbu dýmu; a tu již zadul hučící náraz vzduchu, něco zapraskalo,
stromy skřípavě zašuměly, a prásk! děsné švihnutí bičem, rachot, burácející
úder a dunění; země se chvěje a ve vzduchu šíleně víří urvané listí. Lapaje po
dechu, drže se oběma rukama podstavce kříže, aby ho to nesmetlo, poulí Prokop
oči do sršící výhně. I rozštípne se země mocí ohňovou, a v rachotu hromu
promluví Pán.
Ráz na ráz se vyvalil druhý a třetí masiv, roztrhl se rudým šlehnutím a zaplál
třetí, nejhroznější výbuch; patrně chytly sklady. Nějaká hořící masa letí do
nebe, rozprskne se a snáší se deštěm explodujících jisker. Zadul nesmírný
praštící rachot a mění se v bubnovou palbu; ve skladech explodují zápalné
rakety a srší jako jiskry pod bušícím kladivem. Rozlil se brunátný oheň
požáru, jenž puká tata rrrtata suchými ranami jako hnízdo mitrajéz. Vyrazil
čtvrtý a pátý výbuch s třeskným zařváním houfnice; požár přeletěl na obě
strany; hoří málem půl obzoru.
Teprve nyní doletěl zoufalý praskot skoseného lesa grottupského; ale už se
přes něj valila nárazová kanonáda hořících skladů. Šestý výbuch se roztrhl
tvrdým ostrým třesknutím; patrně kresylit; vzápětí hlouběji, basově zahoukla
exploze sudů s dynamonem. Bleskem vyletí ohromný planoucí projektil dopolou
nebes; vyšlehne vysoký plamen, zhasne a vyskočí o kus dál, ale teprve po
vteřinách zahlučí rána a zaburácí hromový otřes. Na chvíli ticho, že slyšíš
praskot ohně, jako když se roští láme; nový rachotící a těžký náraz, a nad
grottupskými závody rázem se slehne plamen, nechávaje jen nízké žíření;
prudkým letícím plápolem hoří město Grottup.
Ztuhlý úděsem zvedl se Prokop a klopýtal odtud.
LIII.
Běžel po silnici těžce sípaje; přeběhl vršek kopce a utíkal do údolu; ohnivá
záplava za ním mizela. Mizely věci a stíny zality plynoucí mlhou; bylo to,
jako by vše nehmotně, mátožně odplývalo a bylo unášeno bezbřehou řekou, kde
nezašplouná vlna a racek nezakřičí. Děsil ho vlastní dupot v tichém a
nesmírném odtékání všeho; tu zpomalil, zdusil kroky a putoval nezvučně do
mléčné tmy.
Na silnici před ním se zatřpytilo světélko; chtěl se mu vyhnout, stanul a
váhal. Lampa nad stolem, ohýnek v kamnech, lucerna cestu hledající; nějaká
zmořená můrka v něm třásla křídly po blikajícím světélku. Blížil se loudavě,
jako by si netroufal; postál, hřál se zdálky na vrtivém ohníčku, šel blíž a
bál se, že ho zas vyženou. Zastavil se opodál; je to vůz s plachtovou
střechou, na oji visí rozžatá lucerna a vrhá chvějivé hrstičky světla na
bílého koně, bílé kameny a bílé pně břízek u cesty; a koník má na hubě režný
pytlík a se skloněnou hlavou chroustá oves, má dlouhou stříbrnou hřívu a ocas
nikdy nezastřižený; a u hlav mu stojí drobný stařík, má bílé vousy a stříbrné
vlásky a je také tak režně světlý jako ta plachta na voze; přešlapuje,
přemýšlí, něco si povídá a protahuje mezi prsty běloučkou hřívu koníkovu.
Nyní se obrátil, dívá se nevidomě do tmy a ptá se vratkým hláskem: „To jsi ty,
Prokope? Tak pojď, já už na tebe čekám.“
Prokop se nepodivil, jen se mu bezmezně ulevilo. „Už jdu,“ vydechl, „vždyť
jsem tak běžel!“
Dědeček k němu přistoupil a sáhl mu na kabát. „Jsi celý mokrý,“ řekl káravě.
„Ještě se nastydneš.“
„Dědečku,“ vyhrkl Prokop, „víte, že vyletěl Grottup?“
Stařeček potřásl lítostivě hlavou. „A co lidu to tenkrát zabilo! Uhnal jsi se,
viď? Sedni si na kozlík, já tě dovezu.“ Cupal ke koníkovi a pomalu mu
odvazoval pytlík s ovsem. „Hý, hý, tak už dost,“ šišlal. „Pojedeme, dostali
jsme hosta.“
„Co to vezete pod tou plachtou?“ ptal se Prokop.
Dědeček se k němu obrátil a zasmál se. „Svět,“ řekl. „Tys ještě neviděl svět?“
„Neviděl.“
„Tak ti to ukážu, počkej.“ Uložil pytlík s ovsem do vozu a jal se po jedné
straně odepínat plachtu naprosto nespěchaje. Odhrnul ji, a pod ní byla bedna
se zaskleným kukátkem. „Počkej,“ opakoval a hledal něco na zemi; sebral
větévku, sedl na bobek k svítilně a zapálil snítku, vše pomaličku a důkladně.
„Tak hoř pěkně, hoř,“ domlouval větvičce a chráně ji dlaněmi cupital k bedně,
zvedl víko a rozsvěcoval uvnitř nějakou lampičku. „Já to mám na olej,“
vysvětloval. „Někteří už svítí karbidem, ale… on karbid tuze pálí do očí. A
taky je to taková věc, vybuchne to, a máš to; ještě to může někomu ublížit. A
olej, to je jako v kostele.“ Naklonil se k okénku a mrkal bledýma očkama
dovnitř. „Dost je vidět. To ti je krásné,“ šeptal nadšeně. „Pojď se podívat.
Ale musíš se ohnout, abys byl… maličký… jako děti. Tak.“
Prokop se schýlil ke kukátku. „To je řecký chrám Páně v Girgenti,“ začal
stařík vážně odříkavat, „na ostrově Sicílii; je zasvěcen Bohu čili Junoně
Lacinii. Podívej se na ty sloupy. Ty jsou udělány z tak velkých kusů, že na
každém kameni může jíst celá rodina. Považ si, jaká je to práce. Mám otočit
dál? – Pohled z hory Penegal v Alpách, když zapadá slunce. To ti pak zahoří
sníh takovým krásným a divným světlem, jak je tu uděláno. To je alpské světlo
a ta hora se jmenuje Latemar. Dál? – To je svaté město Benares v Indii; ta
řeka je posvátná a očišťuje hříchy. Tisíce lidí tu našly, co hledaly.“
Byly to důtklivé, pečlivě narýsované obrázky ručně kolorované; barvy trochu
vybledly, papír zažloutl, a přece jim zůstala milá, potěšující pestrost modří,
zelení a žlutí a červené kabátce lidí a čistá blankytnost nebes; a každá
travička byla vykreslena s láskou a pozorností.
„Ta svatá řeka je Ganges,“ dodal starý s úctou a otočil klikou. „A to je
Zahur, nejkrásnější zámek na světě.“
Prokop se zrovna přisál k okénku. Viděl skvostný zámek s lehkými kupolemi,
vysoké palmy a modrý vodotrysk; malinká postavička s pérem na turbanu, v
nachovém kabátci, žlutých plundrách a s tatarskou šavlí zdraví až po zem dámu
v bílých šatech, jež vede na uzdě tančícího koně. „Kde… kde je Zahur?“ šeptá
Prokop.
Dědeček pokrčil rameny. „Tam někde,“ řekl nejistě, „kde je nejkrásněji. Někdo
to najde a někdo ne. Mám otočit?“
„Ještě ne.“
Starý se odklidil dál a hladil koně po kýtě. „Čekej, nonono čekej,“ vykládal
tiše. „Musíme mu ukázat, víš? Ať má radost.“
„Otočte, dědečku,“ prosil Prokop trna. Následoval hamburský přístav, Kreml,
polární krajina se severní září, sopka Krakatau, Brooklynský most, Notre-Dame,
vesnice domorodců z Bornea; Darwinův domek v Downu, bezdrátová stanice v
Poldhu, ulice v Šanghaji, vodopády Viktoriiny, hrad Pernštýn, petrolejové věže
v Baku. „A to je ten výbuch v Grottup,“ vysvětloval stařík; na obrázku se
válely kotouče růžového dýmu vržené až do nadhlavníku sírově žlutým plamenem;
v dýmu i plamenech nemožně visela roztrhaná lidská těla. „Zahynulo při něm
přes pět tisíc lidí. Bylo to veliké neštěstí,“ vzdychl dědeček. „A to je
poslední obrázek. Tak co, viděl jsi svět?“
„Neviděl,“ bručel Prokop omámen.
Starý pokýval zklamaně hlavou. „Ty chceš vidět příliš mnoho. Musíš být dlouho
živ.“ Sfoukl lampičku v kukátku a brumlaje pomalu stahoval plachtu. „Sedni si
na kozlík, pojedeme.“ Sejmul pytel, kterým byl přikryt koník, a položil jej
Prokopovi na ramena. „Aby ti nebyla zima,“ povídal sedaje k němu, vzal do ruky
opratě a tichounce hvízdl. Koník se dal v mírný klus. „Hý! Nono va-lášku,“
zazpíval děda.
Míjela alej bříz a jeřabin, chalupy přikryté duchnou mlhy, kraj spící a
pokojný. „Dědečku,“ vydralo se z Prokopa, „proč se mi to vše stalo?“
„Cože?“
„Proč mne potkalo tolik věcí?“
Starý přemýšlel. „To se jen zdá,“ povídal konečně. „Co člověka potkává,
vychází z něho. To se jen tak z tebe odmotává jako z klubka.“
„To není pravda,“ protestoval Prokop. „Proč jsem potkal princeznu? Dědečku,
vy… vy mne možná znáte. Vždyť já jsem hledal… tu jinou, že? A přece to přišlo
– proč? Tak řekněte!“
Stařík přemítal žmoulaje měkkými rty. „To byla tvá pýcha,“ řekl pomalu. „To
tak někdy na člověka přijde, ani neví jak, ale bylo to v něm. A začne kolem
sebe máchat –“ Ukazoval to bičem, až se koník polekal a začal uhánět. „Prr,
copak? copak?“ zavolal tenkým hláskem na koně. „Vidíš, zrovna tak to je, když
sebou mladý člověk hází; všechno se s ním splaší. A ono není potřeba dělat
velké kousky. Seď a dávej pozor na cestu; taky dojedeš.“
„Dědečku,“ žaloval Prokop mhouře bolestí oči, „jednal jsem špatně?“
„Špatně nešpatně,“ děl starý rozvážně. „Lidem jsi ublížil. S rozumem bys to
nedělal, musí být rozum; a člověk musí myslet, k čemu je každá věc. Třeba…
můžeš stovkou zapálit, nebo zaplatit, co jsi dlužen; když zapálíš, je to jako
větší na pohled, ale… Stejně to máš se ženskými,“ dodal neočekávaně.
„Jednal jsem špatně?“
„Cože?“
„Byl jsem zlý?“
„… Nebylo v tobě čisto. Člověk… má víc myslet nežli cítit. A ty jsi se hrnul
do všeho jako střelený.“
„Dědečku, to dělal Krakatit.“
„Cože?“
„Já… jsem udělal vynález – a z toho –“
„Kdyby to nebylo v tobě, nebylo by to v tvém vynálezu. Všecko dělá člověk sám
ze sebe. Počkej, teď přemýšlej; teď mysli a vzpomeň si, z čeho je ten tvůj
vynález a jak se dělá. Dobře si to rozvaž a pak teprve řekni, co víš. Hý,
nonono pšš!“
Vozík drkotal po chatrné silnici; bílý valášek horlivě pletl nohama natřásaným
a starožitným klusem; světlo tančilo po zemi, po stromech, po kamení, dědeček
poskakoval na kozlíku a tichounce si pozpěvoval. Prokop si tvrdě přemnul čelo.
„Dědečku,“ zašeptal.
„Nu?“
„Já už to nevím!“
„Copak?“
„Já… já už nevím,… jak… se má… dělat… Krakatit!“
„Tak vidíš,“ děl starý spokojeně. „Přece jen jsi něco našel.“
LIV.
Prokopovi bylo, jako by jeli mírnou krajinou jeho dětství; ale bylo příliš
mlhy, a světélko dosahovalo stěží po kraj cesty mžikavými kmity; po obou
stranách silnice pak byl svět neznámý a zamlklý.
„Hohohot,“ ozval se děda, a koník zajel ze silnice rovnou do toho zastřeného,
němého světa. Kola se bořila do měkké trávy; Prokop rozeznával nízký úval, na
obou stranách bezlisté háje a spanilá loučka mezi nimi. „Prrr,“ křikl starý a
pomalu slézal z kozlíku. „Vstávej,“ povídal, „tak už jsme tady.“ Zvolna
odepínal postraňky. „Víš, sem na nás nikdo nepřijde.“
„Kdo?“
„… Četníci. Pořádek být musí… ale oni vždycky chtějí já nevím jaké papíry… a
povolení… a odkud, a kam… Já se v tom ani nevyznám.“ Vypřahal koně a domlouval
mu tiše: „I mlč, dostaneš kousek chleba.“
Prokop, zdřevěnělý jízdou, sestoupil z kozlíku. „Kde to jsme?“
„Tady, co je ta bouda,“ děl starý neurčitě. „Vyspíš se z toho, a bude to.“
Sejmul z oje lucernu a posvítil na prkennou boudičku, byl to seník či co, ale
bylo to staroučké, chatrné a nakloněné. „A já udělám oheň,“ řekl zpěvavě, „a
uvařím ti čaj, a až se vypotíš, bude ti zase dobře.“ Zabalil Prokopa do pytle
a postavil před něj svítilnu. „Počkej, co donesu dříví. Sedni si tady.“ Užuž
šel, ale něco ho napadlo; zajel rukou do kapsy a díval se tázavě na Prokopa.
„Copak, dědečku?“
„Já… nevím… ale kdybys chtěl… Já jsem taky planetář.“ Vylovil ruku z kapsy a
ukázal: mezi prsty mu vykoukla bílá myška s rubínovýma očkama. „Já vím,“
zažvatlal rychle, „ty tomu nevěříš, ale… ta myška je moc hezká – Chtěl bys?“
„Chci.“
„To je dobře,“ zaradoval se starý. „Š-š-š ma-lá, hop!“ Otevřel dlaň, a bílá
myška mu hbitě vyběhla po rukávě na rameno, čichla mu jemně k chlupatému uchu
a schovala se v jeho límci.
„Ta je krásná,“ vydechl Prokop.
Stařík zazářil. „Počkej, co umí,“ a už běžel k vozíku, hrabal v něm a vracel
se s krabicí plnou narovnaných lístků. Zatřepal krabičkou a vyjevil
rozsvětlená očka do prázdna. „Ukaž, myško, ukaž mu jeho lásku.“ Hvízdl mezi
zuby jako netopýr. Myška vyskočila, sjela mu po rukávě a hopla na krabici;
Prokop bez dechu sledoval její růžové tlapičky, jak hledají mezi lístky;
uchopila jeden do zoubků a chtěla jej vytáhnout; jaksi nešel ven, i zatřepala
hlavou a popadla hnedle sousední; povytáhla jej, sedla na bobek a hryzala si
malinké drápky.
„Tak to je tvá láska,“ šeptal starý nadšeně. „Vem si ji.“
Prokop vyňal vysunutý lístek a sklonil se rychle k světlu. Byla to fotografie
děvčete… toho s rozpoutanými vlasy; má obnažen překrásný prs, a tady ty
náruživé, bezedné oči – Prokop ji poznal. „Dědečku,“ zasténal, „to není ona!“
„Ukaž,“ podivil se starý a vzal mu obrázek z ruky. „A-a, to je škoda,“ broukal
lítostivě. „Taková slečna! Lala, Lilitko, to není ona, nanana ks ks ma-lá!“
Zastrčil obrázek a zas tak tichounce zapištěl. Myška se ohlédla rubínovou
zorničkou, popadla zas tamten lístek do zubů a škubala hlavou; ne, nešlo to;
vyňala sousední a začala se podrbávat.
Prokop se chopil obrázku; byla to Anči, venkovský snímek; neví co s rukama, má
nedělní šaty a tak tu pěkně a hloupě stojí – „To není ona,“ šeptal Prokop.
Děda mu vzal obrázek, pohladil jej a jako by mu něco povídal; pohlédl
nespokojeně, smutně na Prokopa a zas tak tenince pískl.
„Zlobíte se?“ ptal se Prokop nesměle.
Starý neřekl nic a zamyšleně hleděl na myšku. Znovu se pokoušela vyjmout ten
zakleslý lístek; ne, není možno; otřepala se a vytáhla cíp sousedního. Byl to
obrázek princezny. Prokop zaúpěl a pustil jej na zem.
Starý se mlčky shýbl a zvedl obrázek.
„Já sám, já sám,“ chraptěl Prokop a hnal se rukou ke krabici. Děda mu zadržel
ruku: „To se nesmí!“
„Ale tam… tam je ona,“ drtil Prokop, „tam je ta pravá!“
„A-a, tam jsou všichni lidé,“ řekl starý a hladil svou krabici. „Teď dostaneš
planetu.“ Zasykl tiše, myška mu vyklouzla z rukávu, vytáhla zelený lístek a
zas byla ta tam, jako střela; patrně ji Prokop poplašil. „Tak si to přečti,“
povídal stařík zavíraje pečlivě krabici. „Já zatím přinesu roští; a už se
netrap.“ Pohladil koníka, uložil krabici na dně vozu a zamířil k háji. Jeho
světlý režný kabát se mihal ve tmě; valášek ho sledoval pohledem, pohodil
hlavou a pustil se za ním. „Ihaha,“ bylo slyšet zpívat dědečka, „ty chceš jít
se mnou? A-a, vida ho! Hoty, hotyhot, ma-lý!“
Zapadli v mlze, a Prokop si vzpomněl na zelený lístek. „Vaše planeta,“ četl u
blikavého plamínku. „Jste člověk šlechetný, srdce dobrého a ve svém povolání
nad jiné učený. Bude vám mnoho protivenství vytrpěti; ale budete-li se
střežiti prudkosti a vysokomyslnosti, dosáhnete vážnosti u svých sousedů a
vynikajícího postavení. Mnoho ztratíte, ale později odměněn budete. Vaše
nešťastné dny jsou úterý a pátek. Saturn conj. b. b. Martis. DEO gratias.“
Dědeček se vynořil ze tmy s náručí plnou větviček a za ním bílá hlava koně.
„Tak co,“ šeptal napjatě a s jakýmsi autorským ostychem, „četl jsi? Je planeta
dobrá?“
„Je, dědečku.“
„Tak vidíš,“ oddychl si stařík uspokojen. „Všechno dopadne dobře. Nu
chválabohu, jen když je to tak.“ Složil hromadu roští a radostně brebentě
rozžehl před boudou ohníček; zas něco kutil ve voze, přinesl kotlík a cupal
pro vodu. „Hned, hned to bude,“ brumlal horlivě. „Vař se, vař, máme tu hosta.“
Pobíhal jako vzrušená hospodyňka; hned tu byl s chlebem a čichaje rozkoší
rozbaloval kousek selské slaniny. „A sůl, sůl,“ pleskl se do čela a zas běžel
k vozu. Konečně se uvelebil u ohníčka, dal Prokopovi větší díl a sám pomalu
žmoulal každé sousto. Prokopovi šel do očí kouř či co, slzel a jedl; a dědeček
každé druhé sousto podával koníkovi, který nad ním skláněl svou ozářenou
lysinu. A teď ho pojednou Prokop poznal závojem slz: vždyť je to ta stará,
vrásčitá tvář, kterou vždycky vídal na dřevěném stropě své laboratoře! Co se
na ni nadíval usínaje! a ráno, když procitl, už nebyla k poznání, a byly to
jen suky a léta a vlhkost a prach –
Dědeček se usmál. „Chutnalo ti? A-a, už zas se kaboní! Ale, ale!“ Naklonil se
nad kotlík. „Už se to vaří.“ Zvedl se s námahou a belhal se k vozu; za chvilku
tu byl s hrnéčky. „Na, podrž si to.“ Prokop si vzal hrnéček; byly na něm
namalovány pomněnky věnčící zlaté jméno „Ludmila“. Četl to dvacetkrát, a
vyhrkly mu slzy. „Dědečku,“ šeptal, „to… je… její jméno?“
Stařík se na něho díval smutnýma, vlídnýma očima. „Abys to teda věděl,“ řekl
tiše, „je.“
„A… najdu ji někdy?“
Dědeček neřekl nic, jen rychle zamžikal. „Ukaž,“ ozval se nejistě, „já ti
naleju.“
Třesoucí se rukou nastavil Prokop hrnéček; a starý mu naléval opatrně tmavého
čaje. „Pij,“ řekl měkce, „pokud je to teplé.“
„Dě-dě-děkuju,“ vzlykal Prokop a upíjel trpkého odvaru.
Starý si zamyšleně hladil dlouhé vlásky. „Je to hořké,“ povídal pomalu, „tuze
hořké, viď? Nechtěl bys kousek cukru?“
Prokop zavrtěl hlavou, svíralo ho to v ústech hořkostí slz, ale v prsou se mu
rozlévalo dobrodějné teplo.
Stařík hlasitě srkal ze svého hrnéčku. „Tak se podívej,“ řekl, aby něco
zamluvil, „co já tu mám namalováno.“ Podal mu svůj hrnéček; byla na něm kotva,
srdce a kříž. „To je víra, láska a naděje. Tak už neplač.“ Stál nad ohněm s
rukama sepjatýma. „Milý, milý,“ mluvil tiše, „už neuděláš to nejvyšší a
nevydáš všechno. Chtěl jsi se roztrhnout samou silou; a zůstaneš celý, a
nespasíš svět ani jej nerozbiješ. Mnoho v tobě zůstane zavřeno jako v kameni
oheň; tak dobrá, je to obětováno. Chtěl jsi dělat příliš veliké věci, a budeš
dělat věci malé. Tak je to dobře.“
Prokop klečel před ohněm a netroufal si zvednouti oči; věděl nyní, že k němu
mluví Bůh Otec.
„Tak je to dobře,“ šeptal.
„Tak je to dobře. Uděláš věci dobré lidem. Kdo myslí na nejvyšší, odvrátil oči
od lidí. Za to jim budeš sloužit.“
„Tak je to dobře,“ vydechl Prokop na kolenou.
„Nu tak vidíš,“ řekl dědeček potěšen a usedl na bobek. „Koukej, načpak je ten
tvůj – jak říkáš tomu vynálezu?“
Prokop zvedl hlavu. „Já… jsem už zapomněl.“
„To je jedno,“ těšil ho starý. „Přijdeš zas na jiné věci. Počkej, co jsem
chtěl říci? Aha. Načpak takový velký výbuch? Ještě tím někomu ublížíš. Ale
hledej a zkoumej; třeba najdeš… no třeba takové pf pf pf,“ ukazoval dědeček
pšukaje měkkými tvářemi, „víš? aby to dělalo jenom puf puf… a pohánělo to
nějakou věc, aby se lidem líp pracovalo. Rozumíš?“
„Vy myslíte,“ mručel Prokop, „nějaký laciný pohon, ne?“
„Laciný, laciný,“ souhlasil starý radostně. „Aby to dalo hodně užitku. A aby
to taky svítilo, a hřálo, víš?“
„Počkejte,“ přemýšlel Prokop, „já nevím – To by se muselo zkusit… z jiného
konce.“
„No právě. Zkusit to z jiného konce, a je to. Nu tak vidíš, hned máš co dělat.
Ale teď toho nech, zítra je taky den. Já ti ustelu.“ Zvedl se a cupal k vozu.
„Ható hot, ma-lý,“ zazpíval, „půjdeme spat.“ Vracel se s hubenou peřinkou pod
hlavu. „Tak pojď,“ řekl, vzal lucernu a vlezl do prkenné kůlničky. „Nu, slámy
je tu dost,“ broukal ustýlaje, „pro všechny tři. Chválabohu.“
Prokop usedl na slámu. „Dědečku,“ vyhrkl vyjeven, „podívejte se!“
„Copak?“
„Tady, na prknech.“ Na každém prkně kůlny bylo napsáno křídou velké písmeno; a
Prokop četl v blikajících kmitech lucerny: K..R..A…..K..A..T..
„To nic, to nic,“ zabreptal dědeček konejšivě a honem stíral písmena čepicí.
„Už je to pryč. Jen si lehni, já tě přikryju pytlem. Tak.“
Postavil se ve dveřích: „Dadada ma-lý,“ zazpíval třesavě; a koník strčil do
dveří své pěkné stříbrné čelo a otíral se hubou o stařečkův kabát. „Tak jdi,
jdi dovnitř,“ kázal mu starý, „a lehni.“
Valášek vešel, hrabal kopyty u druhé stěny a poklekl. „Já si pak lehnu mezi
vás,“ řekl dědeček; „on ti tu koníček nadýchá, a bude ti teplo, tak.“
Sedl si potichu ve dveřích; za ním ještě řeřavěl do tmy zhasínající ohýnek, a
bylo vidět sladké, moudré oči koňovy, jak se po něm oddaně točí; a starý si
něco šeptal, pobroukával a kýval hlavou.
Prokopovi se svíraly oči mrazivou něžností. Vždyť je to… vždyť je to můj
nebožtík tatínek, napadlo ho; bože, jak zestárl! má už takový tenký oškubaný
krček –
„Prokope, spíš?“ zašeptal starý.
„Nespím,“ odpověděl Prokop chvěje se láskou.
Tu počal dědeček měkce prozpěvovat divnou a tichou píseň: „Lalala hou, dadada
pán, binkili bunkili hou ta ta…“
Prokop konečně usnul pokojným a posilujícím spánkem beze snů.
EOT;
}
Provider/cs_CZ/Person.php 0000644 00000101060 15152066430 0011316 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $lastNameFormat = array(
'{{lastNameMale}}',
'{{lastNameFemale}}',
);
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastNameFemale}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Adam', 'Aleš', 'Alois', 'Antonín', 'Bohumil', 'Bohuslav', 'Dagmar',
'Dalibor', 'Daniel', 'David', 'Dominik', 'Dušan', 'Eduard', 'Emil',
'Filip', 'František', 'Ilona', 'Ivan', 'Ivo', 'Jakub', 'Jan', 'Ján',
'Jaromír', 'Jaroslav', 'Jindřich', 'Jiří', 'Josef', 'Jozef', 'Kamil',
'Karel', 'Kryštof', 'Ladislav', 'Libor', 'Lubomír', 'Luboš', 'Luděk',
'Ludvík', 'Lukáš', 'Marcel', 'Marek', 'Martin', 'Matěj', 'Matyáš',
'Michael', 'Michal', 'Milan', 'Miloslav', 'Miloš', 'Miroslav',
'Oldřich', 'Ondřej', 'Patrik', 'Pavel', 'Peter', 'Petr', 'Radek',
'Radim', 'Radomír', 'René', 'Richard', 'Robert', 'Roman', 'Rostislav',
'Rudolf', 'Stanislav', 'Šimon', 'Štefan', 'Štěpán', 'Tomáš',
'Václav', 'Vasyl', 'Viktor', 'Vít', 'Vítězslav', 'Vladimír',
'Vladislav', 'Vlastimil', 'Vojtěch', 'Zbyněk', 'Zdeněk'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Adéla', 'Alena', 'Alžběta', 'Andrea', 'Aneta', 'Anežka', 'Anna',
'Barbora', 'Blanka', 'Božena', 'Dana', 'Daniela', 'Denisa', 'Dominika',
'Eliška', 'Emilie', 'Eva', 'Františka', 'Gabriela', 'Hana', 'Helena',
'Irena', 'Iva', 'Ivana', 'Iveta', 'Jana', 'Jarmila', 'Jaroslava',
'Jindřiška', 'Jiřina', 'Jitka', 'Kamila', 'Karolína', 'Kateřina',
'Klára', 'Kristýna', 'Lenka', 'Libuše', 'Lucie', 'Ludmila', 'Marcela',
'Mária', 'Marie', 'Markéta', 'Marta', 'Martina', 'Michaela', 'Milada',
'Milena', 'Miloslava', 'Miluše', 'Miroslava', 'Monika', 'Naděžda',
'Natálie', 'Nela', 'Nikola', 'Olga', 'Pavla', 'Pavlína', 'Petra',
'Radka', 'Renata', 'Renáta', 'Romana', 'Růžena', 'Simona', 'Soňa',
'Stanislava', 'Šárka', 'Štěpánka', 'Tereza', 'Vendula', 'Věra',
'Veronika', 'Vladimíra', 'Vlasta', 'Zdenka', 'Zdeňka', 'Zdeňka',
'Zuzana'
);
protected static $lastNameMale = array(
'Adam', 'Adamec', 'Adámek', 'Albrecht', 'Ambrož', 'Anděl', 'Andrle',
'Antoš', 'Bajer', 'Baláž', 'Balcar', 'Balog', 'Baloun', 'Barák',
'Baran', 'Bareš', 'Bárta', 'Barták', 'Bartoň', 'Bartoš',
'Bartošek', 'Bartůněk', 'Bašta', 'Bauer', 'Bayer', 'Bažant',
'Bečka', 'Bečvář', 'Bednář', 'Bednařík', 'Bělohlávek',
'Benda', 'Beneš', 'Beran', 'Beránek', 'Berger', 'Berka', 'Berky',
'Bernard', 'Bezděk', 'Bílek', 'Bílý', 'Bína', 'Bittner',
'Blaha', 'Bláha', 'Blažek', 'Blecha', 'Bobek', 'Boček', 'Boháč',
'Boháček', 'Böhm', 'Borovička', 'Bouček', 'Bouda', 'Bouška',
'Brabec', 'Brabenec', 'Brada', 'Bradáč', 'Braun', 'Brázda',
'Brázdil', 'Brejcha', 'Brož', 'Brožek', 'Brychta', 'Březina',
'Bříza', 'Bubeník', 'Buček', 'Buchta', 'Burda', 'Bureš', 'Burian',
'Buriánek', 'Byrtus', 'Caha', 'Cibulka', 'Cihlář', 'Císař', 'Coufal',
'Čada', 'Čáp', 'Čapek', 'Čech', 'Čejka', 'Čermák', 'Černík',
'Černohorský', 'Černoch', 'Černý', 'Červeňák', 'Červenka',
'Červený', 'Červinka', 'Čihák', 'Čížek', 'Čonka', 'Čurda',
'Daněk', 'Daniel', 'Daniš', 'David', 'Dědek', 'Dittrich', 'Diviš',
'Dlouhý', 'Dobeš', 'Dobiáš', 'Dobrovolný', 'Dočekal', 'Dočkal',
'Dohnal', 'Dokoupil', 'Doleček', 'Dolejš', 'Dolejší', 'Doležal',
'Doležel', 'Doskočil', 'Dostál', 'Doubek', 'Doubrava', 'Douša',
'Drábek', 'Drozd', 'Dubský', 'Duda', 'Dudek', 'Dufek', 'Duchoň',
'Dunka', 'Dušek', 'Dvorský', 'Dvořáček', 'Dvořák', 'Eliáš',
'Erben', 'Fabián', 'Fanta', 'Farkaš', 'Fejfar', 'Fencl', 'Ferenc',
'Fiala', 'Fiedler', 'Filip', 'Fischer', 'Fišer', 'Florián', 'Fojtík',
'Foltýn', 'Formánek', 'Forman', 'Fořt', 'Fousek', 'Franc', 'Franěk',
'Frank', 'Fridrich', 'Frydrych', 'Fučík', 'Fuchs', 'Fuksa', 'Gábor',
'Gabriel', 'Gajdoš', 'Gregor', 'Gruber', 'Grundza', 'Grygar', 'Hájek',
'Hajný', 'Hála', 'Hampl', 'Hanáček', 'Hána', 'Hanák', 'Hanousek',
'Hanus', 'Hanuš', 'Hanzal', 'Hanzl', 'Hanzlík', 'Hartman', 'Hašek',
'Havel', 'Havelka', 'Havlíček', 'Havlík', 'Havránek', 'Heczko',
'Heger', 'Hejda', 'Hejduk', 'Hejl', 'Hejna', 'Hendrych', 'Herman',
'Heřmánek', 'Heřman', 'Hladík', 'Hladký', 'Hlaváček', 'Hlaváč',
'Hlavatý', 'Hlávka', 'Hloušek', 'Hoffmann', 'Hofman', 'Holan',
'Holas', 'Holec', 'Holeček', 'Holík', 'Holoubek', 'Holub', 'Holý',
'Homola', 'Homolka', 'Horáček', 'Hora', 'Horák', 'Horký', 'Horňák',
'Horníček', 'Horník', 'Horský', 'Horváth', 'Horvát', 'Hořejší',
'Hošek', 'Houdek', 'Houška', 'Hovorka', 'Hrabal', 'Hrabovský',
'Hradecký', 'Hradil', 'Hrbáček', 'Hrbek', 'Hrdina', 'Hrdlička',
'Hrdý', 'Hrnčíř', 'Hroch', 'Hromádka', 'Hron', 'Hrubeš', 'Hrubý',
'Hruška', 'Hrůza', 'Hubáček', 'Hudec', 'Hudeček', 'Hůlka', 'Huml',
'Husák', 'Hušek', 'Hýbl', 'Hynek', 'Chaloupka', 'Chalupa', 'Charvát',
'Chládek', 'Chlup', 'Chmelař', 'Chmelík', 'Chovanec', 'Chromý',
'Chudoba', 'Chvátal', 'Chvojka', 'Chytil', 'Jahoda', 'Jakeš',
'Jakl', 'Jakoubek', 'Jakubec', 'Janáček', 'Janák', 'Janata',
'Janča', 'Jančík', 'Janda', 'Janeček', 'Janečka', 'Janíček',
'Janík', 'Janků', 'Janota', 'Janoušek', 'Janovský', 'Jansa',
'Jánský', 'Jareš', 'Jaroš', 'Jašek', 'Javůrek', 'Jedlička',
'Jech', 'Jelen', 'Jelínek', 'Jeníček', 'Jeřábek', 'Ježek', 'Jež',
'Jílek', 'Jindra', 'Jíra', 'Jirák', 'Jiránek', 'Jirásek', 'Jirka',
'Jirků', 'Jiroušek', 'Jirsa', 'Jiřík', 'John', 'Jonáš', 'Junek',
'Jurčík', 'Jurečka', 'Juřica', 'Juřík', 'Kabát', 'Kačírek',
'Kadeřábek', 'Kadlec', 'Kafka', 'Kaiser', 'Kaláb', 'Kala', 'Kalaš',
'Kalina', 'Kalivoda', 'Kalousek', 'Kalous', 'Kameník', 'Kaňa',
'Kaňka', 'Kantor', 'Kaplan', 'Karásek', 'Karas', 'Karban', 'Karel',
'Karlík', 'Kasal', 'Kašík', 'Kašpárek', 'Kašpar', 'Kavka', 'Kazda',
'Kindl', 'Klečka', 'Klein', 'Klement', 'Klíma', 'Kliment', 'Klimeš',
'Klouček', 'Klouda', 'Knap', 'Knotek', 'Kocián', 'Kocman', 'Kocourek',
'Kohoutek', 'Kohout', 'Koch', 'Koláček', 'Kolařík', 'Kolář',
'Kolek', 'Kolman', 'Komárek', 'Komínek', 'Konečný', 'Koníček',
'Kopal', 'Kopecký', 'Kopeček', 'Kopečný', 'Kopřiva', 'Korbel',
'Kořínek', 'Kosík', 'Kosina', 'Kos', 'Kostka', 'Košťál', 'Kotas',
'Kotek', 'Kotlár', 'Kotrba', 'Kouba', 'Koubek', 'Koudela', 'Koudelka',
'Koukal', 'Kouřil', 'Koutný', 'Kováč', 'Kovařík', 'Kovářík',
'Kovář', 'Kozák', 'Kozel', 'Krajíček', 'Králíček', 'Králík',
'Král', 'Krátký', 'Kratochvíl', 'Kraus', 'Krčmář', 'Krejčík',
'Krejčí', 'Krejčíř', 'Krištof', 'Kropáček', 'Kroupa', 'Krupa',
'Krupička', 'Krupka', 'Křeček', 'Křenek', 'Křivánek', 'Křížek',
'Kříž', 'Kuba', 'Kubálek', 'Kubánek', 'Kubát', 'Kubec', 'Kubelka',
'Kubeš', 'Kubica', 'Kubíček', 'Kubík', 'Kubín', 'Kubiš', 'Kuča',
'Kučera', 'Kudláček', 'Kudrna', 'Kuchař', 'Kuchta', 'Kukla',
'Kulhánek', 'Kulhavý', 'Kunc', 'Kuneš', 'Kupec', 'Kupka', 'Kurka',
'Kužel', 'Kvapil', 'Kvasnička', 'Kyncl', 'Kysela', 'Lacina', 'Lacko',
'Lakatoš', 'Landa', 'Langer', 'Lang', 'Langr', 'Látal', 'Lavička',
'Lebeda', 'Levý', 'Líbal', 'Linhart', 'Liška', 'Lorenc', 'Louda',
'Ludvík', 'Lukáč', 'Lukášek', 'Lukáš', 'Lukeš', 'Macák', 'Macek',
'Macura', 'Macháček', 'Machač', 'Macháč', 'Machala', 'Machálek',
'Mácha', 'Mach', 'Majer', 'Maleček', 'Málek', 'Malík', 'Malina',
'Malý', 'Maňák', 'Mareček', 'Marek', 'Mareš', 'Maršálek',
'Maršík', 'Martinec', 'Martinek', 'Martínek', 'Mařík', 'Masopust',
'Mašek', 'Matějíček', 'Matějka', 'Matoušek', 'Matouš', 'Matula',
'Matuška', 'Matyáš', 'Matys', 'Maxa', 'Mayer', 'Mazánek', 'Medek',
'Melichar', 'Mencl', 'Menšík', 'Merta', 'Mička', 'Michalec',
'Michálek', 'Michalík', 'Michal', 'Michna', 'Mika', 'Míka', 'Mikeš',
'Miko', 'Mikula', 'Mikulášek', 'Minařík', 'Minář', 'Mirga',
'Mládek', 'Mlčoch', 'Mlejnek', 'Mojžíš', 'Mokrý', 'Molnár',
'Moravec', 'Morávek', 'Motl', 'Motyčka', 'Moučka', 'Moudrý',
'Mráček', 'Mrázek', 'Mráz', 'Mrkvička', 'Mucha', 'Müller',
'Műller', 'Musil', 'Mužík', 'Myška', 'Nagy', 'Najman', 'Navrátil',
'Nečas', 'Nedbal', 'Nedoma', 'Nedvěd', 'Nejedlý', 'Němec',
'Němeček', 'Nesvadba', 'Nešpor', 'Neubauer', 'Neuman', 'Neumann',
'Nguyen', 'Nguyen', 'Nosek', 'Nováček', 'Novák', 'Novosad', 'Novotný',
'Nový', 'Odehnal', 'Oláh', 'Oliva', 'Ondráček', 'Ondra', 'Orság',
'Otáhal', 'Paleček', 'Pánek', 'Papež', 'Pařízek', 'Pašek',
'Pátek', 'Patočka', 'Paul', 'Pavelek', 'Pavelka', 'Pavel', 'Pavlas',
'Pavlica', 'Pavlíček', 'Pavlík', 'Pavlů', 'Pazdera', 'Pecka',
'Pecháček', 'Pecha', 'Pech', 'Pekárek', 'Pekař', 'Pelc', 'Pelikán',
'Pernica', 'Peroutka', 'Peřina', 'Pešek', 'Peška', 'Pešta',
'Peterka', 'Petrák', 'Petráš', 'Petr', 'Petrů', 'Petříček',
'Petřík', 'Pham', 'Pícha', 'Pilař', 'Pilát', 'Píša', 'Pivoňka',
'Plaček', 'Plachý', 'Plšek', 'Pluhař', 'Podzimek', 'Pohl', 'Pokorný',
'Poláček', 'Polách', 'Polák', 'Polanský', 'Polášek', 'Polívka',
'Popelka', 'Pospíchal', 'Pospíšil', 'Potůček', 'Pour', 'Prachař',
'Prášek', 'Pražák', 'Prchal', 'Procházka', 'Prokeš', 'Prokop',
'Prošek', 'Provazník', 'Průcha', 'Průša', 'Přibyl', 'Příhoda',
'Přikryl', 'Pšenička', 'Ptáček', 'Rác', 'Rada', 'Rak', 'Rambousek',
'Raška', 'Rataj', 'Remeš', 'Rezek', 'Richter', 'Richtr', 'Roubal',
'Rous', 'Rozsypal', 'Rudolf', 'Růžek', 'Růžička', 'Ryba', 'Rybář',
'Rýdl', 'Ryšavý', 'Řeháček', 'Řehák', 'Řehoř', 'Řezáč',
'Řezníček', 'Říha', 'Sadílek', 'Samek', 'Sedláček', 'Sedlák',
'Sedlář', 'Sehnal', 'Seidl', 'Seifert', 'Sekanina', 'Semerád',
'Severa', 'Schejbal', 'Schmidt', 'Schneider', 'Schwarz', 'Sikora',
'Sivák', 'Skácel', 'Skala', 'Skála', 'Skalický', 'Sklenář',
'Skopal', 'Skořepa', 'Skřivánek', 'Slabý', 'Sládek', 'Sladký',
'Sláma', 'Slanina', 'Slavíček', 'Slavík', 'Slezák', 'Slováček',
'Slovák', 'Sluka', 'Smejkal', 'Smékal', 'Smetana', 'Smola', 'Smolík',
'Smolka', 'Smrčka', 'Smrž', 'Smutný', 'Sobek', 'Sobotka', 'Sochor',
'Sojka', 'Sokol', 'Sommer', 'Souček', 'Soukup', 'Sova', 'Spáčil',
'Spurný', 'Srb', 'Staněk', 'Stárek', 'Starý', 'Stehlík', 'Steiner',
'Stejskal', 'Stibor', 'Stoklasa', 'Straka', 'Stránský', 'Strejček',
'Strnad', 'Strouhal', 'Studený', 'Studnička', 'Stuchlík',
'Stupka', 'Suchánek', 'Suchomel', 'Suchý', 'Suk', 'Svačina',
'Svatoň', 'Svatoš', 'Světlík', 'Sviták', 'Svoboda', 'Svozil',
'Sýkora', 'Synek', 'Syrový', 'Šafařík', 'Šafář', 'Šafránek',
'Šálek', 'Šanda', 'Šašek', 'Šebek', 'Šebela', 'Šebesta', 'Šeda',
'Šedivý', 'Šenk', 'Šesták', 'Ševčík', 'Šilhavý', 'Šimáček',
'Šimák', 'Šimánek', 'Šíma', 'Šimčík', 'Šimeček', 'Šimek',
'Šimon', 'Šimůnek', 'Šindelář', 'Šindler', 'Šípek', 'Šíp',
'Široký', 'Šír', 'Šiška', 'Škoda', 'Škrabal', 'Šlechta',
'Šmejkal', 'Šmerda', 'Šmíd', 'Šnajdr', 'Šolc', 'Špaček',
'Špička', 'Šplíchal', 'Šrámek', 'Šťastný', 'Štefan',
'Štefek', 'Štefl', 'Štěpánek', 'Štěpán', 'Štěrba', 'Šubrt',
'Šulc', 'Šustr', 'Šváb', 'Švanda', 'Švarc', 'Švec', 'Švehla',
'Švejda', 'Švestka', 'Táborský', 'Tancoš', 'Teplý', 'Tesař',
'Tichý', 'Tománek', 'Toman', 'Tomášek', 'Tomáš', 'Tomeček',
'Tomek', 'Tomeš', 'Tóth', 'Tran', 'Trávníček', 'Trčka', 'Trnka',
'Trojan', 'Truhlář', 'Tříska', 'Tuček', 'Tůma', 'Tureček', 'Turek',
'Tvrdík', 'Tvrdý', 'Uher', 'Uhlíř', 'Ulrich', 'Urbanec', 'Urbánek',
'Urban', 'Vacek', 'Václavek', 'Václavík', 'Vaculík', 'Vágner',
'Vácha', 'Valášek', 'Vala', 'Válek', 'Valenta', 'Valeš', 'Váňa',
'Vančura', 'Vaněček', 'Vaněk', 'Vaníček', 'Varga', 'Vašák',
'Vašek', 'Vašíček', 'Vávra', 'Vavřík', 'Večeřa', 'Vejvoda',
'Verner', 'Veselý', 'Veverka', 'Vícha', 'Vilímek', 'Vinš', 'Víšek',
'Vitásek', 'Vítek', 'Vít', 'Vlach', 'Vlasák', 'Vlček', 'Vlk',
'Vobořil', 'Vodák', 'Vodička', 'Vodrážka', 'Vojáček', 'Vojta',
'Vojtěch', 'Vojtek', 'Vojtíšek', 'Vokoun', 'Volek', 'Volf', 'Volný',
'Vondráček', 'Vondrák', 'Vondra', 'Voráček', 'Vorel', 'Vorlíček',
'Voříšek', 'Votava', 'Votruba', 'Vrabec', 'Vrána', 'Vrba', 'Vrzal',
'Vybíral', 'Vydra', 'Vymazal', 'Vyskočil', 'Vysloužil', 'Wagner',
'Walter', 'Weber', 'Weiss', 'Winkler', 'Wolf', 'Zábranský', 'Zahrádka',
'Zahradník', 'Zach', 'Zajíc', 'Zajíček', 'Zálešák', 'Zámečník',
'Zapletal', 'Záruba', 'Zatloukal', 'Zavadil', 'Zavřel', 'Zbořil',
'Zdražil', 'Zedník', 'Zelenka', 'Zelený', 'Zelinka', 'Zemánek',
'Zeman', 'Zezula', 'Zíka', 'Zikmund', 'Zima', 'Zlámal', 'Zoubek',
'Zouhar', 'Zvěřina', 'Žáček', 'Žák', 'Žďárský', 'Žemlička',
'Žídek', 'Žižka', 'Žůrek'
);
protected static $lastNameFemale = array(
'Adamová', 'Adamcová', 'Adámková', 'Albrechtová', 'Ambrožová',
'Andělová', 'Andrlová', 'Antošová', 'Bajerová', 'Balážová',
'Balcarová', 'Balogová', 'Balounová', 'Baráková', 'Baranová',
'Barešová', 'Bártová', 'Bartáková', 'Bartoňová', 'Bartošová',
'Bartošková', 'Bartůňková', 'Baštová', 'Bauerová', 'Bayerová',
'Bažantová', 'Bečková', 'Bečvářová', 'Bednářová',
'Bednaříková', 'Bělohlávková', 'Bendová', 'Benešová',
'Beranová', 'Beránková', 'Bergerová', 'Berková', 'Berkyová',
'Bernardová', 'Bezděková', 'Bílková', 'Bílová', 'Bínová',
'Bittnerová', 'Blahová', 'Bláhová', 'Blažková', 'Blechová',
'Bobková', 'Bočková', 'Boháčová', 'Boháčková', 'Böhmová',
'Borovičková', 'Boučková', 'Boudová', 'Boušková', 'Brabcová',
'Brabencová', 'Bradová', 'Bradáčová', 'Braunová', 'Brázdová',
'Brázdilová', 'Brejchová', 'Brožová', 'Brožková', 'Brychtová',
'Březinová', 'Břízová', 'Bubeníková', 'Bučková', 'Buchtová',
'Burdová', 'Burešová', 'Burianová', 'Buriánková', 'Byrtusová',
'Cahová', 'Cibulková', 'Cihlářová', 'Císařová', 'Coufalová',
'Čadová', 'Čápová', 'Čapková', 'Čechová', 'Čejková',
'Čermáková', 'Černíková', 'Černohorská', 'Černochová',
'Černá', 'Červeňáková', 'Červenková', 'Červená', 'Červinková',
'Čiháková', 'Čížková', 'Čonková', 'Čurdová', 'Daňková',
'Danielová', 'Danišová', 'Davidová', 'Dědková', 'Dittrichová',
'Divišová', 'Dlouhá', 'Dobešová', 'Dobiášová', 'Dobrovolná',
'Dočekalová', 'Dočkalová', 'Dohnalová', 'Dokoupilová',
'Dolečková', 'Dolejšová', 'Dolejší', 'Doležalová', 'Doleželová',
'Doskočilová', 'Dostálová', 'Doubková', 'Doubravová', 'Doušová',
'Drábková', 'Drozdová', 'Dubská', 'Dudová', 'Dudková', 'Dufková',
'Duchoňová', 'Dunková', 'Dušková', 'Dvorská', 'Dvořáčková',
'Dvořáková', 'Eliášová', 'Erbenová', 'Fabiánová', 'Fantová',
'Farkašová', 'Fejfarová', 'Fenclová', 'Ferencová', 'Fialová',
'Fiedlerová', 'Filipová', 'Fischerová', 'Fišerová', 'Floriánová',
'Fojtíková', 'Foltýnová', 'Formánková', 'Formanová', 'Fořtová',
'Fousková', 'Francová', 'Fraňková', 'Franková', 'Fridrichová',
'Frydrychová', 'Fučíková', 'Fuchsová', 'Fuksová', 'Gáborová',
'Gabrielová', 'Gajdošová', 'Gregorová', 'Gruberová', 'Grundzová',
'Grygarová', 'Hájková', 'Hajná', 'Hálová', 'Hamplová',
'Hanáčková', 'Hánová', 'Hanáková', 'Hanousková', 'Hanusová',
'Hanušová', 'Hanzalová', 'Hanzlová', 'Hanzlíková', 'Hartmanová',
'Hašková', 'Havelová', 'Havelková', 'Havlíčková', 'Havlíková',
'Havránková', 'Heczková', 'Hegerová', 'Hejdová', 'Hejduková',
'Hejlová', 'Hejnová', 'Hendrychová', 'Hermanová', 'Heřmánková',
'Heřmanová', 'Hladíková', 'Hladká', 'Hlaváčková', 'Hlaváčová',
'Hlavatá', 'Hlávková', 'Hloušková', 'Hoffmannová', 'Hofmanová',
'Holanová', 'Holasová', 'Holcová', 'Holečková', 'Holíková',
'Holoubková', 'Holubová', 'Holá', 'Homolová', 'Homolková',
'Horáčková', 'Horová', 'Horáková', 'Horká', 'Horňáková',
'Horníčková', 'Horníková', 'Horská', 'Horváthová', 'Horvátová',
'Hořejšíová', 'Hošková', 'Houdková', 'Houšková', 'Hovorková',
'Hrabalová', 'Hrabovská', 'Hradecká', 'Hradilová', 'Hrbáčková',
'Hrbková', 'Hrdinová', 'Hrdličková', 'Hrdá', 'Hrnčířová',
'Hrochová', 'Hromádková', 'Hronová', 'Hrubešová', 'Hrubá',
'Hrušková', 'Hrůzová', 'Hubáčková', 'Hudcová', 'Hudečková',
'Hůlková', 'Humlová', 'Husáková', 'Hušková', 'Hýblová',
'Hynková', 'Chaloupková', 'Chalupová', 'Charvátová', 'Chládková',
'Chlupová', 'Chmelařová', 'Chmelíková', 'Chovancová', 'Chromá',
'Chudobová', 'Chvátalová', 'Chvojková', 'Chytilová', 'Jahodová',
'Jakešová', 'Jaklová', 'Jakoubková', 'Jakubcová', 'Janáčková',
'Janáková', 'Janatová', 'Jančová', 'Jančíková', 'Jandová',
'Janečková', 'Janečková', 'Janíčková', 'Janíková', 'Janková',
'Janotová', 'Janoušková', 'Janovská', 'Jansová', 'Jánská',
'Jarešová', 'Jarošová', 'Jašková', 'Javůrková', 'Jedličková',
'Jechová', 'Jelenová', 'Jelínková', 'Jeníčková', 'Jeřábková',
'Ježková', 'Ježová', 'Jílková', 'Jindrová', 'Jírová',
'Jiráková', 'Jiránková', 'Jirásková', 'Jirková', 'Jirková',
'Jiroušková', 'Jirsová', 'Jiříková', 'Johnová', 'Jonášová',
'Junková', 'Jurčíková', 'Jurečková', 'Juřicová', 'Juříková',
'Kabátová', 'Kačírková', 'Kadeřábková', 'Kadlcová', 'Kafková',
'Kaiserová', 'Kalábová', 'Kalová', 'Kalašová', 'Kalinová',
'Kalivodová', 'Kalousková', 'Kalousová', 'Kameníková', 'Kaňová',
'Kaňková', 'Kantorová', 'Kaplanová', 'Karásková', 'Karasová',
'Karbanová', 'Karelová', 'Karlíková', 'Kasalová', 'Kašíková',
'Kašpárková', 'Kašparová', 'Kavková', 'Kazdová', 'Kindlová',
'Klečková', 'Kleinová', 'Klementová', 'Klímová', 'Klimentová',
'Klimešová', 'Kloučková', 'Kloudová', 'Knapová', 'Knotková',
'Kociánová', 'Kocmanová', 'Kocourková', 'Kohoutková', 'Kohoutová',
'Kochová', 'Koláčková', 'Kolaříková', 'Kolářová', 'Kolková',
'Kolmanová', 'Komárková', 'Komínková', 'Konečná', 'Koníčková',
'Kopalová', 'Kopecká', 'Kopečková', 'Kopečná', 'Kopřivová',
'Korbelová', 'Kořínková', 'Kosíková', 'Kosinová', 'Kosová',
'Kostková', 'Košťálová', 'Kotasová', 'Kotková', 'Kotlárová',
'Kotrbová', 'Koubová', 'Koubková', 'Koudelová', 'Koudelková',
'Koukalová', 'Kouřilová', 'Koutná', 'Kováčová', 'Kovaříková',
'Kováříková', 'Kovářová', 'Kozáková', 'Kozelová',
'Krajíčková', 'Králíčková', 'Králíková', 'Králová',
'Krátká', 'Kratochvílová', 'Krausová', 'Krčmářová',
'Krejčíková', 'Krejčová', 'Krejčířová', 'Krištofová',
'Kropáčková', 'Kroupová', 'Krupová', 'Krupičková', 'Krupková',
'Křečková', 'Křenková', 'Křivánková', 'Křížková',
'Křížová', 'Kubová', 'Kubálková', 'Kubánková', 'Kubátová',
'Kubcová', 'Kubelková', 'Kubešová', 'Kubicová', 'Kubíčková',
'Kubíková', 'Kubínová', 'Kubišová', 'Kučová', 'Kučerová',
'Kudláčková', 'Kudrnová', 'Kuchařová', 'Kuchtová', 'Kuklová',
'Kulhánková', 'Kulhavá', 'Kuncová', 'Kunešová', 'Kupcová',
'Kupková', 'Kurková', 'Kuželová', 'Kvapilová', 'Kvasničková',
'Kynclová', 'Kyselová', 'Lacinová', 'Lacková', 'Lakatošová',
'Landová', 'Langerová', 'Langová', 'Langrová', 'Látalová',
'Lavičková', 'Lebedová', 'Levá', 'Líbalová', 'Linhartová',
'Lišková', 'Lorencová', 'Loudová', 'Ludvíková', 'Lukáčová',
'Lukášková', 'Lukášová', 'Lukešová', 'Macáková', 'Macková',
'Macurová', 'Macháčková', 'Machačová', 'Macháčová', 'Machalová',
'Machálková', 'Máchová', 'Machová', 'Majerová', 'Malečková',
'Málková', 'Malíková', 'Malinová', 'Malá', 'Maňáková',
'Marečková', 'Marková', 'Marešová', 'Maršálková',
'Maršíková', 'Martincová', 'Martinková', 'Martínková',
'Maříková', 'Masopustová', 'Mašková', 'Matějíčková',
'Matějková', 'Matoušková', 'Matoušová', 'Matulová', 'Matušková',
'Matyášová', 'Matysová', 'Maxová', 'Mayerová', 'Mazánková',
'Medková', 'Melicharová', 'Menclová', 'Menšíková', 'Mertová',
'Mičková', 'Michalcová', 'Michálková', 'Michalíková',
'Michalová', 'Michnová', 'Miková', 'Míková', 'Mikešová',
'Miková', 'Mikulová', 'Mikulášková', 'Minaříková', 'Minářová',
'Mirgová', 'Mládková', 'Mlčochová', 'Mlejnková', 'Mojžíšová',
'Mokrá', 'Molnárová', 'Moravcová', 'Morávková', 'Motlová',
'Motyčková', 'Moučková', 'Moudrá', 'Mráčková', 'Mrázková',
'Mrázová', 'Mrkvičková', 'Muchová', 'Müllerová', 'Műllerová',
'Musilová', 'Mužíková', 'Myšková', 'Nagyová', 'Najmanová',
'Navrátilová', 'Nečasová', 'Nedbalová', 'Nedomová', 'Nedvědová',
'Nejedlá', 'Němcová', 'Němečková', 'Nesvadbová', 'Nešporová',
'Neubauerová', 'Neumanová', 'Neumannová', 'Nguyenová', 'Vanová',
'Nosková', 'Nováčková', 'Nováková', 'Novosadová', 'Novotná',
'Nová', 'Odehnalová', 'Oláhová', 'Olivová', 'Ondráčková',
'Ondrová', 'Orságová', 'Otáhalová', 'Palečková', 'Pánková',
'Papežová', 'Pařízková', 'Pašková', 'Pátková', 'Patočková',
'Paulová', 'Pavelková', 'Pavelková', 'Pavelová', 'Pavlasová',
'Pavlicová', 'Pavlíčková', 'Pavlíková', 'Pavlová', 'Pazderová',
'Pecková', 'Pecháčková', 'Pechová', 'Pechová', 'Pekárková',
'Pekařová', 'Pelcová', 'Pelikánová', 'Pernicová', 'Peroutková',
'Peřinová', 'Pešková', 'Pešková', 'Peštová', 'Peterková',
'Petráková', 'Petrášová', 'Petrová', 'Petrová', 'Petříčková',
'Petříková', 'Phamová', 'Píchová', 'Pilařová', 'Pilátová',
'Píšová', 'Pivoňková', 'Plačková', 'Plachá', 'Plšková',
'Pluhařová', 'Podzimková', 'Pohlová', 'Pokorná', 'Poláčková',
'Poláchová', 'Poláková', 'Polanská', 'Polášková', 'Polívková',
'Popelková', 'Pospíchalová', 'Pospíšilová', 'Potůčková',
'Pourová', 'Prachařová', 'Prášková', 'Pražáková',
'Prchalová', 'Procházková', 'Prokešová', 'Prokopová',
'Prošková', 'Provazníková', 'Průchová', 'Průšová',
'Přibylová', 'Příhodová', 'Přikrylová', 'Pšeničková',
'Ptáčková', 'Rácová', 'Radová', 'Raková', 'Rambousková',
'Rašková', 'Ratajová', 'Remešová', 'Rezková', 'Richterová',
'Richtrová', 'Roubalová', 'Rousová', 'Rozsypalová', 'Rudolfová',
'Růžková', 'Růžičková', 'Rybová', 'Rybářová', 'Rýdlová',
'Ryšavá', 'Řeháčková', 'Řeháková', 'Řehořová', 'Řezáčová',
'Řezníčková', 'Říhová', 'Sadílková', 'Samková', 'Sedláčková',
'Sedláková', 'Sedlářová', 'Sehnalová', 'Seidlová', 'Seifertová',
'Sekaninová', 'Semerádová', 'Severová', 'Schejbalová', 'Schmidtová',
'Schneiderová', 'Schwarzová', 'Sikorová', 'Siváková', 'Skácelová',
'Skalová', 'Skálová', 'Skalická', 'Sklenářová', 'Skopalová',
'Skořepová', 'Skřivánková', 'Slabá', 'Sládková', 'Sladká',
'Slámová', 'Slaninová', 'Slavíčková', 'Slavíková', 'Slezáková',
'Slováčková', 'Slováková', 'Sluková', 'Smejkalová', 'Smékalová',
'Smetanová', 'Smolová', 'Smolíková', 'Smolková', 'Smrčková',
'Smržová', 'Smutná', 'Sobková', 'Sobotková', 'Sochorová',
'Sojková', 'Sokolová', 'Sommerová', 'Součková', 'Soukupová',
'Sovová', 'Spáčilová', 'Spurná', 'Srbová', 'Staňková',
'Stárková', 'Stará', 'Stehlíková', 'Steinerová', 'Stejskalová',
'Stiborová', 'Stoklasová', 'Straková', 'Stránská', 'Strejčková',
'Strnadová', 'Strouhalová', 'Studená', 'Studničková',
'Stuchlíková', 'Stupková', 'Suchánková', 'Suchomelová', 'Suchá',
'Suková', 'Svačinová', 'Svatoňová', 'Svatošová', 'Světlíková',
'Svitáková', 'Svobodová', 'Svozilová', 'Sýkorová', 'Synková',
'Syrová', 'Šafaříková', 'Šafářová', 'Šafránková',
'Šálková', 'Šandová', 'Šašková', 'Šebková', 'Šebelová',
'Šebestová', 'Šedová', 'Šedivá', 'Šenková', 'Šestáková',
'Ševčíková', 'Šilhavá', 'Šimáčková', 'Šimáková',
'Šimánková', 'Šímová', 'Šimčíková', 'Šimečková', 'Šimková',
'Šimonová', 'Šimůnková', 'Šindelářová', 'Šindlerová',
'Šípková', 'Šípová', 'Široká', 'Šírová', 'Šišková',
'Škodová', 'Škrabalová', 'Šlechtová', 'Šmejkalová', 'Šmerdová',
'Šmídová', 'Šnajdrová', 'Šolcová', 'Špačková', 'Špičková',
'Šplíchalová', 'Šrámková', 'Šťastná', 'Štefanová',
'Štefková', 'Šteflová', 'Štěpánková', 'Štěpánová',
'Štěrbová', 'Šubrtová', 'Šulcová', 'Šustrová', 'Švábová',
'Švandová', 'Švarcová', 'Švecová', 'Švehlová', 'Švejdová',
'Švestková', 'Táborská', 'Tancošová', 'Teplá', 'Tesařová',
'Tichá', 'Tománková', 'Tomanová', 'Tomášková', 'Tomášová',
'Tomečková', 'Tomková', 'Tomešová', 'Tóthová', 'Tranová',
'Trávníčková', 'Trčková', 'Trnková', 'Trojanová', 'Truhlářová',
'Třísková', 'Tučková', 'Tůmová', 'Turečková', 'Turková',
'Tvrdíková', 'Tvrdá', 'Uherová', 'Uhlířová', 'Ulrichová',
'Urbancová', 'Urbánková', 'Urbanová', 'Vacková', 'Václavková',
'Václavíková', 'Vaculíková', 'Vágnerová', 'Váchová',
'Valášková', 'Valová', 'Válková', 'Valentová', 'Valešová',
'Váňová', 'Vančurová', 'Vaněčková', 'Vaňková', 'Vaníčková',
'Vargová', 'Vašáková', 'Vašková', 'Vašíčková', 'Vávrová',
'Vavříková', 'Večeřová', 'Vejvodová', 'Vernerová', 'Veselá',
'Veverková', 'Víchová', 'Vilímková', 'Vinšová', 'Víšková',
'Vitásková', 'Vítková', 'Vítová', 'Vlachová', 'Vlasáková',
'Vlčková', 'Vlková', 'Vobořilová', 'Vodáková', 'Vodičková',
'Vodrážková', 'Vojáčková', 'Vojtová', 'Vojtěchová',
'Vojtková', 'Vojtíšková', 'Vokounová', 'Volková', 'Volfová',
'Volná', 'Vondráčková', 'Vondráková', 'Vondrová', 'Voráčková',
'Vorlová', 'Vorlíčková', 'Voříšková', 'Votavová', 'Votrubová',
'Vrabcová', 'Vránová', 'Vrbová', 'Vrzalová', 'Vybíralová',
'Vydrová', 'Vymazalová', 'Vyskočilová', 'Vysloužilová',
'Wagnerová', 'Walterová', 'Weberová', 'Weissová', 'Winklerová',
'Wolfová', 'Zábranská', 'Zahrádková', 'Zahradníková', 'Zachová',
'Zajícová', 'Zajíčková', 'Zálešáková', 'Zámečníková',
'Zapletalová', 'Zárubová', 'Zatloukalová', 'Zavadilová',
'Zavřelová', 'Zbořilová', 'Zdražilová', 'Zedníková', 'Zelenková',
'Zelená', 'Zelinková', 'Zemánková', 'Zemanová', 'Zezulová',
'Zíková', 'Zikmundová', 'Zimová', 'Zlámalová', 'Zoubková',
'Zouharová', 'Zvěřinová', 'Žáčková', 'Žáková', 'Žďárská',
'Žemličková', 'Žídková', 'Žižková', 'Žůrková'
);
protected static $title = array(
'Bc.', 'Ing.', 'MUDr.', 'MVDr.', 'Mgr.', 'JUDr.', 'PhDr.', 'RNDr.', 'doc.', 'Dr.'
);
public function title($gender = null)
{
return static::titleMale();
}
/**
* replaced by specific unisex Czech title
*/
public static function titleMale()
{
return static::randomElement(static::$title);
}
/**
* replaced by specific unisex Czech title
*/
public static function titleFemale()
{
return static::titleMale();
}
/**
* @param string|null $gender 'male', 'female' or null for any
* @example 'Albrecht'
*/
public function lastName($gender = null)
{
if ($gender === static::GENDER_MALE) {
return static::lastNameMale();
} elseif ($gender === static::GENDER_FEMALE) {
return static::lastNameFemale();
}
return $this->generator->parse(static::randomElement(static::$lastNameFormat));
}
public static function lastNameMale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameMale);
}
public static function lastNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$lastNameFemale);
}
}
Provider/cs_CZ/Address.php 0000644 00000022106 15152066430 0011440 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{region}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}",
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}\nČeská republika",
);
protected static $buildingNumber = array('%', '%%', '%/%%', '%%/%%', '%/%%%', '%%/%%%');
protected static $postcode = array('#####', '### ##');
/**
* Source: https://cs.wikipedia.org/wiki/Seznam_m%C4%9Bst_v_%C4%8Cesku_podle_po%C4%8Dtu_obyvatel
*/
protected static $city = array(
'Brno', 'Břeclav', 'Cheb', 'Chomutov', 'Chrudim', 'Černošice', 'Česká Lípa', 'České Budějovice',
'Český Těšín', 'Děčín', 'Frýdek-Místek', 'Havlíčkův Brod', 'Havířov', 'Hodonín', 'Hradec Králové',
'Jablonec nad Nisou', 'Jihlava', 'Karlovy Vary', 'Karviná', 'Kladno', 'Kolín', 'Krnov', 'Kroměříž',
'Liberec', 'Litoměřice', 'Litvínov', 'Mladá Boleslav', 'Most', 'Nový Jičín', 'Olomouc', 'Opava', 'Orlová',
'Ostrava', 'Pardubice', 'Plzeň', 'Praha', 'Prostějov', 'Písek', 'Přerov', 'Příbram', 'Sokolov', 'Šumperk',
'Teplice', 'Trutnov', 'Tábor', 'Třebíč', 'Třinec', 'Uherské Hradiště', 'Ústí nad Labem',
'Valašské Meziříčí', 'Vsetín', 'Zlín', 'Znojmo',
);
/**
* Source: https://cs.wikipedia.org/wiki/Seznam_st%C3%A1t%C5%AF_sv%C4%9Bta
*/
protected static $country = array(
'Afghánistán', 'Albánie', 'Alžírsko', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua a Barbuda', 'Argentina',
'Arménie', 'Austrálie', 'Ázerbájdžán', 'Bahamy', 'Bahrajn', 'Bangladéš', 'Barbados', 'Belgie',
'Belize', 'Benin', 'Bělorusko', 'Bhútán', 'Bolívie', 'Bosna a Hercegovina', 'Botswana', 'Brazílie',
'Brunej', 'Bulharsko', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cookovy ostrovy', 'Čad', 'Černá Hora', 'Česká republika',
'Čína', 'Dánsko', 'Demokratická republika Kongo', 'Dominika', 'Dominikánská republika', 'Džibutsko',
'Egypt', 'Ekvádor', 'Eritrea', 'Estonsko', 'Etiopie', 'Fidži', 'Filipíny', 'Finsko', 'Francie', 'Gabon',
'Gambie', 'Ghana', 'Grenada', 'Gruzie', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana', 'Haiti', 'Honduras',
'Chile', 'Chorvatsko', 'Indie', 'Indonésie', 'Irák', 'Írán', 'Irsko', 'Island', 'Itálie', 'Izrael', 'Jamajka',
'Japonsko', 'Jemen', 'Jihoafrická republika', 'Jižní Korea', 'Jižní Súdán', 'Jordánsko', 'Kambodža', 'Kamerun',
'Kanada', 'Kapverdy', 'Katar', 'Kazachstán', 'Keňa', 'Kiribati', 'Kolumbie', 'Komory', 'Republika Kongo',
'Kostarika', 'Kuba', 'Kuvajt', 'Kypr', 'Kyrgyzstán', 'Laos', 'Lesotho', 'Libanon', 'Libérie', 'Libye',
'Lichtenštejnsko', 'Litva', 'Lotyšsko', 'Lucembursko', 'Madagaskar', 'Maďarsko', 'Makedonie', 'Malajsie',
'Malawi', 'Maledivy', 'Mali', 'Malta', 'Maroko', 'Marshallovy ostrovy', 'Mauritánie', 'Mauricius', 'Mexiko',
'Federativní státy Mikronésie', 'Moldavsko', 'Monako', 'Mongolsko', 'Mosambik', 'Myanmar', 'Namibie', 'Nauru',
'Nepál', 'Německo', 'Niger', 'Nigérie', 'Nikaragua', 'Niue', 'Nizozemsko', 'Norsko', 'Nový Zéland', 'Omán',
'Pákistán', 'Palau', 'Panama', 'Papua-Nová Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Pobřeží slonoviny', 'Polsko',
'Portugalsko', 'Rakousko', 'Rovníková Guinea', 'Rumunsko', 'Rusko', 'Rwanda', 'Řecko', 'Salvador', 'Samoa',
'San Marino', 'Saúdská Arábie', 'Senegal', 'Severní Korea', 'Seychely', 'Sierra Leone', 'Singapur',
'Slovensko', 'Slovinsko', 'Somálsko', 'Spojené arabské emiráty', 'Spojené království', 'Spojené státy americké',
'Srbsko', 'Středoafrická republika', 'Surinam', 'Súdán', 'Svatá Lucie', 'Svatý Kryštof a Nevis',
'Svatý Tomáš a Princův ostrov', 'Svatý Vincenc a Grenadiny', 'Svazijsko', 'Sýrie', 'Šalamounovy ostrovy',
'Španělsko', 'Šrí Lanka', 'Švédsko', 'Švýcarsko', 'Tádžikistán', 'Tanzanie', 'Thajsko', 'Togo', 'Tonga',
'Trinidad a Tobago', 'Tunisko', 'Turecko', 'Turkmenistán', 'Tuvalu', 'Uganda', 'Ukrajina', 'Uruguay',
'Uzbekistán', 'Vanuatu', 'Vatikán', 'Venezuela', 'Vietnam', 'Východní Timor', 'Zambie', 'Zimbabwe',
);
/**
* Source: https://cs.wikipedia.org/wiki/Kraje_v_%C4%8Cesku#Ekonomika
*/
private static $regions = array(
'Hlavní město Praha', 'Jihomoravský kraj', 'Jihočeský kraj', 'Karlovarský kraj', 'Královéhradecký kraj',
'Liberecký kraj', 'Moravskoslezský kraj', 'Olomoucký kraj', 'Pardubický kraj', 'Plzeňský kraj',
'Středočeský kraj', 'Vysočina', 'Zlínský kraj', 'Ústecký kraj',
);
/**
* Source: http://aplikace.mvcr.cz/adresy/
*/
protected static $street = array(
'Alžírská', 'Angelovova', 'Antonínská', 'Arménská', 'Čelkovická', 'Červenkova', 'Československého exilu',
'Chlumínská', 'Chládkova', 'Diskařská', 'Do Kopečka', 'Do Vozovny', 'Do Vršku', 'Doubravická', 'Doudova',
'Drahotínská', 'Dělnická', 'Generála Šišky', 'Gončarenkova', 'Gutova', 'Havlínova', 'Havraní', 'Helmova',
'Hečkova', 'Holubinková', 'Holínská', 'Horní Hrdlořezská', 'Horní Stromky', 'Hostivařské nám.', 'Houbařská',
'Hořanská', 'Hrachovská', 'Hrad III. nádvoří', 'Hrdlořezská', 'Jenská', 'Jerevanská', 'Ježovická', 'K Březince',
'K Dobré Vodě', 'K Hořavce', 'K Hrušovu', 'K Háji', 'K Návsi', 'K Padesátníku', 'K Pyramidce', 'K Samotě',
'K Vinici', 'K Vystrkovu', 'Karlovarská', 'Karlínské nám.', 'Kaňkova', 'Ke Kyjovu', 'Ke Stadionu', 'Kejnická',
'Klatovská', 'Kohoutových', 'Kopanská', 'Kralupská', 'Kukelská', 'Kukučínova', 'Kunešova', 'Kvestorská',
'Křišťanova', 'Lanžhotská', 'Leštínská', 'Lindavská', 'Litevská', 'Lojovická', 'Lukešova', 'Maltézské náměstí',
'Melodická', 'Mečíková', 'Milady Horákové', 'Mšenská', 'N. A. Někrasova', 'Na Dědince', 'Na Habrové',
'Na Jezerce', 'Na Jílech', 'Na Petynce', 'Na Rozcestí', 'Na Sedlišti', 'Na Vrchu', 'Na Výšině', 'Na Úbočí',
'Na Štamberku', 'Nad Hliníkem', 'Nad Hřištěm', 'Nad Klikovkou', 'Nad libeňským nádražím', 'Nad Nuslemi',
'Nad Slávií', 'Nad Trnkovem', 'Nad Šauerovými sady', 'Netřebská', 'Nivnická', 'Nádražní', 'nám. Pod Lípou',
'nám. Před bateriemi', 'nám. Svatopluka Čecha', 'Odlehlá', 'Okrasná', 'Omská', 'Otavova', 'Oválová',
'Palackého nám.', 'Pavlišovská', 'Paškova', 'Petřínské sady', 'Pilovská', 'Pod Bruskou', 'Pod novou školou',
'Pod soutratím', 'Pod Svahem', 'Pod Útesy', 'Pohledná', 'Pošepného nám.', 'Prokopových', 'Pávovské náměstí',
'Pětipeského', 'Příbramská', 'Radbuzská', 'Radnické schody', 'Raichlova', 'Roentgenova', 'Rozkošného',
'Rozrazilová', 'Ruzyňská', 'Římovská', 'Říční', 'Satalická', 'Schoellerova', 'Smrková', 'Souvratní', 'Sovova',
'Sportovní', 'Stadionová', 'Statková', 'Stavební', 'Široká', 'Školní', 'Tatranská', 'Tomsova', 'Toruňská',
'Točenská', 'Trnkovo náměstí', 'Truhlářova', 'Tvrdonická', 'Týmlova', 'U Beránky', 'U Chmelnice',
'U Chodovského hřbitova', 'U Drážky', 'U Fořta', 'U Kamýku', 'U Klubovny', 'U Lesa', 'U Pekáren',
'U Prašné brány', 'U Prádelny', 'U Silnice', 'U Sladovny', 'U Slovanky', 'U Soutoku', 'U Trojice', 'U Vinice',
'U vinných sklepů', 'U Vodárny', 'U Vorlíků', 'U zeleného ptáka', 'U Čekárny', 'U Županských', 'Ukrajinská',
'Újezdská', 'V Jámě', 'V Předním Hloubětíně', 'V Rohu', 'V Uličce', 'Valčíkova', 'Ve Lhotce', 'Ve Vrších',
'Velenická', 'Violková', 'Vlašská', 'Voděradská', 'Vyderská', 'Vysokoškolská', 'Výpadová', 'Vřesovická',
'Za Pekárnou', 'Zámecká',
);
/**
* Randomly returns a czech city.
*
* @example 'Krnov'
*
* @return string
*/
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
/**
* Randomly returns a czech region.
*
* @example 'Liberecký kraj'
*
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$regions);
}
/**
* Real street names as random data can hardly be
* generated due to inflection.
*
* @example 'U Vodárny'
*
* @return string
*/
public function streetName()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/cs_CZ/Internet.php 0000644 00000000507 15152066430 0011644 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\cs_CZ;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'seznam.cz', 'atlas.cz', 'centrum.cz', 'email.cz', 'post.cz');
protected static $tld = array('cz', 'cz', 'cz', 'cz', 'cz', 'cz', 'com', 'info', 'net', 'org');
}
Provider/ru_RU/Company.php 0000644 00000003532 15152066430 0011516 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $companyNameFormats = array(
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameElement}}',
'{{companyPrefix}} {{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameElement}}{{companyNameSuffix}}',
);
protected static $companyPrefixes = array(
'ООО', 'ЗАО', 'ООО Компания', 'ОАО', 'ОАО'
);
protected static $companyNameSuffixes = array(
'Маш', 'Наладка', 'Экспедиция', 'Пром', 'Комплекс', 'Машина', 'Снос', '-М', 'Лизинг', 'Траст'
);
protected static $companyElements = array(
'ЖелДор', 'Гараж', 'Цемент', 'Асбоцемент', 'Строй', 'Лифт', 'Креп', 'Авто', 'Теле', 'Транс', 'Алмаз', 'Метиз',
'Мотор', 'Рос', 'Тяж', 'Тех', 'Сантех', 'Урал', 'Башкир', 'Тверь', 'Казань', 'Обл', 'Бух', 'Хоз', 'Электро',
'Текстиль'
);
/**
* @example 'ООО АсбестЦементМонтаж'
*/
public function company()
{
$format = static::randomElement(static::$companyNameFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefixes);
}
public static function companyNameElement()
{
return static::randomElement(static::$companyElements);
}
public static function companyNameSuffix()
{
return static::randomElement(static::$companyNameSuffixes);
}
}
Provider/ru_RU/PhoneNumber.php 0000644 00000000427 15152066430 0012332 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'(812) ###-##-##',
'(495) ###-####',
'+7 (922) ###-####',
'(35222) ##-####',
'8-800-###-####',
);
}
Provider/ru_RU/Payment.php 0000644 00000076466 15152066430 0011545 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* @see list of Russian banks (2015-04-04), source: http://www.banki.ru/banks/
* @example "cat *.html | grep 'b-cb-list__name' | iconv --f windows-1251 --t utf-8 | grep -o '>.*<' | \
* sed -r 's/—//' | sed -r 's/[\<\>]//g' | sed -r "s/(^|$)/'/g" | sed -r 's/$/,/' | sed -r 's/\&(laquo|raquo);/"/g' | \
* sed -r 's/\s+/ /g'"
*/
protected static $banks = array(
'Новый Промышленный Банк',
'Новый Символ',
'Нокссбанк',
'Ноосфера',
'Нордеа Банк',
'Нота-Банк',
'НС Банк',
'НСТ-Банк',
'Нэклис-Банк',
'Образование',
'Объединенный Банк Промышленных Инвестиций',
'Объединенный Банк Республики',
'Объединенный Капитал',
'Объединенный Кредитный Банк',
'Объединенный Кредитный Банк Московский филиал',
'Объединенный Национальный Банк',
'Объединенный Резервный Банк',
'Океан Банк',
'ОЛМА-Банк',
'Онего',
'Оней Банк',
'ОПМ-Банк',
'Оргбанк',
'Оренбург',
'ОТП Банк',
'ОФК Банк',
'Охабанк',
'Первобанк',
'Первомайский',
'Первоуральскбанк',
'Первый Дортрансбанк',
'Первый Инвестиционный банк',
'Первый Клиентский Банк',
'Первый Чешско-Российский Банк',
'Пересвет',
'Пермь',
'Петербургский Социальный Коммерческий Банк',
'Петрокоммерц',
'ПИР Банк',
'Платина',
'Плато-Банк',
'Плюс Банк',
'Пойдем!',
'Почтобанк',
'Прайм Финанс',
'Преодоление',
'Приморье',
'Примсоцбанк',
'Примтеркомбанк',
'Прио-Внешторгбанк',
'Приобье',
'Приполярный',
'Приско Капитал Банк',
'Пробизнесбанк',
'Проинвестбанк',
'Прокоммерцбанк',
'Проминвестбанк',
'Промрегионбанк',
'Промсвязьбанк',
'Промсвязьинвестбанк',
'Промсельхозбанк',
'Промтрансбанк',
'Промышленно-Финансовое Сотрудничество',
'Промэнергобанк',
'Профессионал Банк',
'Профит Банк',
'Прохладный',
'Пульс Столицы',
'Радиотехбанк',
'Развитие',
'Развитие-Столица',
'Райффайзенбанк',
'Расчетно-Кредитный Банк',
'Расчетный Дом',
'РБА',
'Региональный Банк Развития',
'Региональный Банк Сбережений',
'Региональный Коммерческий Банк',
'Региональный Кредит',
'Регионфинансбанк',
'Регнум',
'Резерв',
'Ренессанс',
'Ренессанс Кредит',
'Рента-Банк',
'РЕСО Кредит',
'Республиканский Кредитный Альянс',
'Ресурс-Траст',
'Риабанк',
'Риал-Кредит',
'Ринвестбанк',
'Ринвестбанк Московский офис',
'РИТ-Банк',
'РН Банк',
'Росавтобанк',
'Росбанк',
'Росбизнесбанк',
'Росгосстрах Банк',
'Росдорбанк',
'РосЕвроБанк',
'РосинтерБанк',
'Роспромбанк',
'Россельхозбанк',
'Российская Финансовая Корпорация',
'Российский Капитал',
'Российский Кредит',
'Российский Национальный Коммерческий Банк',
'Россита-Банк',
'Россия',
'Рост Банк',
'Ростфинанс',
'Росэксимбанк',
'Росэнергобанк',
'Роял Кредит Банк',
'РСКБ',
'РТС-Банк',
'РУБанк',
'Рублев',
'Руна-Банк',
'Рунэтбанк',
'Рускобанк',
'Руснарбанк',
'Русский Банк Сбережений',
'Русский Ипотечный Банк',
'Русский Международный Банк',
'Русский Национальный Банк',
'Русский Стандарт',
'Русский Торговый Банк',
'Русский Трастовый Банк',
'Русский Финансовый Альянс',
'Русский Элитарный Банк',
'Русславбанк',
'Руссобанк',
'Русстройбанк',
'Русфинанс Банк',
'Русь',
'РусьРегионБанк',
'Русьуниверсалбанк',
'РусЮгбанк',
'РФИ Банк',
'Саммит Банк',
'Санкт-Петербургский Банк Инвестиций',
'Саратов',
'Саровбизнесбанк',
'Сбербанк России',
'Связной Банк',
'Связь-Банк',
'СДМ-Банк',
'Севастопольский Морской банк',
'Северный Кредит',
'Северный Народный Банк',
'Северо-Восточный Альянс',
'Северо-Западный 1 Альянс Банк',
'Северстройбанк',
'Севзапинвестпромбанк',
'Сельмашбанк',
'Сервис-Резерв',
'Сетелем Банк',
'СИАБ',
'Сибирский Банк Реконструкции и Развития',
'Сибнефтебанк',
'Сибсоцбанк',
'Сибэс',
'Сибэс Московский офис',
'Синергия',
'Синко-Банк',
'Система',
'Сити Инвест Банк',
'Ситибанк',
'СКА-Банк',
'СКБ-Банк',
'Славия',
'Славянбанк',
'Славянский Кредит',
'Смартбанк',
'СМБ-Банк',
'Смолевич',
'СМП Банк',
'Снежинский',
'Собинбанк',
'Соверен Банк',
'Советский',
'Совкомбанк',
'Современные Стандарты Бизнеса',
'Содружество',
'Соколовский',
'Солид Банк',
'Солидарность (Москва)',
'Солидарность (Самара)',
'Социнвестбанк',
'Социнвестбанк Московский филиал',
'Социум-Банк',
'Союз',
'Союзный',
'Спецстройбанк',
'Спиритбанк',
'Спурт Банк',
'Спутник',
'Ставропольпромстройбанк',
'Сталь Банк',
'Стандарт-Кредит',
'Стар Альянс',
'СтарБанк',
'Старооскольский Агропромбанк',
'Старый Кремль',
'Стелла-Банк',
'Столичный Кредит',
'Стратегия',
'Строительно-Коммерческий Банк',
'Стройлесбанк',
'Сумитомо Мицуи',
'Сургутнефтегазбанк',
'СЭБ Банк',
'Таатта',
'Таврический',
'Таганрогбанк',
'Тагилбанк',
'Тайдон',
'Тайм Банк',
'Тальменка-Банк',
'Тальменка-Банк Московский филиал',
'Тамбовкредитпромбанк',
'Татагропромбанк',
'Татсоцбанк',
'Татфондбанк',
'Таурус Банк',
'ТверьУниверсалБанк',
'Тексбанк',
'Темпбанк',
'Тендер-Банк',
'Терра',
'Тетраполис',
'Тимер Банк',
'Тинькофф Банк',
'Тихоокеанский Внешторгбанк',
'Тойота Банк',
'Тольяттихимбанк',
'Томскпромстройбанк',
'Торгово-Промышленный Банк Китая',
'Торговый Городской Банк',
'Торжокуниверсалбанк',
'Транскапиталбанк',
'Транснациональный Банк',
'Транспортный',
'Трансстройбанк',
'Траст Капитал Банк',
'Тройка-Д Банк',
'Тульский Промышленник',
'Тульский Промышленник Московский офис',
'Тульский Расчетный Центр',
'Турбобанк',
'Тусар',
'ТЭМБР-Банк',
'ТЭСТ',
'Углеметбанк',
'Уздан',
'Унифин',
'Унифондбанк',
'Уралкапиталбанк',
'Уралприватбанк',
'Уралпромбанк',
'Уралсиб',
'Уралтрансбанк',
'Уралфинанс',
'Уральский Банк Реконструкции и Развития',
'Уральский Межрегиональный Банк',
'Уральский Финансовый Дом',
'Ури Банк',
'Уссури',
'ФДБ',
'ФИА-Банк',
'Финам Банк',
'Финанс Бизнес Банк',
'Финансово-Промышленный Капитал',
'Финансовый Капитал',
'Финансовый Стандарт',
'Финарс Банк',
'Финпромбанк (ФПБ Банк)',
'Финтрастбанк',
'ФК Открытие (бывш. НОМОС-Банк)',
'Флора-Москва',
'Фольксваген Банк Рус',
'Фондсервисбанк',
'Фора-Банк',
'Форбанк',
'Форус Банк',
'Форштадт',
'Фьючер',
'Хакасский Муниципальный Банк',
'Ханты-Мансийский банк Открытие',
'Химик',
'Хлынов',
'Хованский',
'Холдинвестбанк',
'Холмск',
'Хоум Кредит Банк',
'Центр-инвест',
'Центрально-Азиатский',
'Центрально-Европейский Банк',
'Центркомбанк',
'ЦентроКредит',
'Церих',
'Чайна Констракшн',
'Чайнасельхозбанк',
'Челиндбанк',
'Челябинвестбанк',
'Черноморский банк развития и реконструкции',
'Чувашкредитпромбанк',
'Эйч-Эс-Би-Си Банк (HSBC)',
'Эко-Инвест',
'Экономбанк',
'Экономикс-Банк',
'Экси-Банк',
'Эксперт Банк',
'Экспобанк',
'Экспресс-Волга',
'Экспресс-Кредит',
'Эл Банк',
'Элита',
'Эльбин',
'Энергобанк',
'Энергомашбанк',
'Энерготрансбанк',
'Эно',
'Энтузиастбанк',
'Эргобанк',
'Ю Би Эс Банк',
'ЮГ-Инвестбанк',
'Югра',
'Южный Региональный Банк',
'ЮМК',
'Юниаструм Банк',
'ЮниКредит Банк',
'Юнистрим',
'Япы Креди Банк Москва',
'ЯР-Банк',
'Яринтербанк',
'Ярославич',
'K2 Банк',
'АББ',
'Абсолют Банк',
'Авангард',
'Аверс',
'Автоградбанк',
'АвтоКредитБанк',
'Автоторгбанк',
'Агроинкомбанк',
'Агропромкредит',
'Агророс',
'Агросоюз',
'Адамон Банк',
'Адамон Банк Московский филиал',
'Аделантбанк',
'Адмиралтейский',
'Азиатско-Тихоокеанский Банк',
'Азимут',
'Азия Банк',
'Азия-Инвест Банк',
'Ай-Си-Ай-Си-Ай Банк (ICICI)',
'Айви Банк',
'АйМаниБанк',
'Ак Барс',
'Акибанк',
'Аккобанк',
'Акрополь',
'Аксонбанк',
'Актив Банк',
'АктивКапитал Банк',
'АктивКапитал Банк Московский филиал',
'АктивКапитал Банк Санкт-Петербургский филиал',
'Акцент',
'Акцепт',
'Акция',
'Алданзолотобанк',
'Александровский',
'Алеф-Банк',
'Алжан',
'Алмазэргиэнбанк',
'АлтайБизнес-Банк',
'Алтайкапиталбанк',
'Алтынбанк',
'Альба Альянс',
'Альта-Банк',
'Альтернатива',
'Альфа-Банк',
'АМБ Банк',
'Америкэн Экспресс Банк',
'Анелик РУ',
'Анкор Банк',
'Анталбанк',
'Апабанк',
'Аресбанк',
'Арзамас',
'Арксбанк',
'Арсенал',
'Аспект',
'Ассоциация',
'БайкалБанк',
'БайкалИнвестБанк',
'Байкалкредобанк',
'Балаково-Банк',
'Балтийский Банк',
'Балтика',
'Балтинвестбанк',
'Банк "Акцент" Московский филиал',
'Банк "МБА-Москва"',
'Банк "Санкт-Петербург"',
'Банк АВБ',
'Банк БКФ',
'Банк БФА',
'Банк БЦК-Москва',
'Банк Город',
'Банк Жилищного Финансирования',
'Банк Инноваций и Развития',
'Банк Интеза',
'Банк ИТБ',
'Банк Казани',
'Банк Китая (Элос)',
'Банк Кредит Свисс',
'Банк МБФИ',
'Банк Москвы',
'Банк на Красных Воротах',
'Банк Оранжевый (бывш. Промсервисбанк)',
'Банк оф Токио-Мицубиси',
'Банк Премьер Кредит',
'Банк ПСА Финанс Рус',
'Банк Развития Технологий',
'Банк Расчетов и Сбережений',
'Банк Раунд',
'Банк РСИ',
'Банк Сберегательно-кредитного сервиса',
'Банк СГБ',
'Банк Торгового Финансирования',
'Банк Финсервис',
'Банк Экономический Союз',
'Банкирский Дом',
'Банкхаус Эрбе',
'Башкомснаббанк',
'Башпромбанк',
'ББР Банк',
'Белгородсоцбанк',
'Бенифит-Банк',
'Берейт',
'Бест Эффортс Банк',
'Бизнес для Бизнеса',
'Бинбанк',
'БИНБАНК кредитные карты',
'Бинбанк Мурманск',
'БКС Инвестиционный Банк',
'БМВ Банк',
'БНП Париба Банк',
'Богородский',
'Богородский Муниципальный Банк',
'Братский АНКБ',
'БСТ-Банк',
'Булгар Банк',
'Бум-Банк',
'Бумеранг',
'БФГ-Кредит',
'БыстроБанк',
'Вакобанк',
'Вега-Банк',
'Век',
'Великие Луки Банк',
'Венец',
'Верхневолжский',
'Верхневолжский Крымский филиал',
'Верхневолжский Московский филиал',
'Верхневолжский Невский филиал',
'Верхневолжский Таврический филиал',
'Верхневолжский Ярославский филиал',
'Веста',
'Вестинтербанк',
'Взаимодействие',
'Викинг',
'Витабанк',
'Витязь',
'Вкабанк',
'Владбизнесбанк',
'Владпромбанк',
'Внешпромбанк',
'Внешфинбанк',
'Внешэкономбанк',
'Военно-Промышленный Банк',
'Возрождение',
'Вокбанк',
'Вологдабанк',
'Вологжанин',
'Воронеж',
'Восточно-Европейский Трастовый Банк',
'Восточный Экспресс Банк',
'ВостСибтранскомбанк',
'ВРБ Москва',
'Всероссийский Банк Развития Регионов',
'ВТБ',
'ВТБ 24',
'ВУЗ-Банк',
'Выборг-Банк',
'Выборг-Банк Московский филиал',
'Вэлтон Банк',
'Вятич',
'Вятка-Банк',
'Гагаринский',
'Газбанк',
'Газнефтьбанк',
'Газпромбанк',
'Газстройбанк',
'Газтрансбанк',
'Газэнергобанк',
'Ганзакомбанк',
'Гарант-Инвест',
'Гаранти Банк Москва',
'Геленджик-Банк',
'Генбанк',
'Геобанк',
'Гефест',
'Глобус',
'Глобэкс',
'Голдман Сакс Банк',
'Горбанк',
'ГПБ-Ипотека',
'Гранд Инвест Банк',
'Гринкомбанк',
'Гринфилдбанк',
'Грис-Банк',
'Гута-Банк',
'Далена',
'Далетбанк',
'Далта-Банк',
'Дальневосточный Банк',
'Данске Банк',
'Девон-Кредит',
'ДельтаКредит',
'Денизбанк Москва',
'Держава',
'Дж. П. Морган Банк',
'Джаст Банк',
'Джей энд Ти Банк',
'Дил-Банк',
'Динамичные Системы',
'Дойче Банк',
'Долинск',
'Дом-Банк',
'Дон-Тексбанк',
'Донкомбанк',
'Донхлеббанк',
'Дорис Банк',
'Дружба',
'ЕАТП Банк',
'Евразийский Банк',
'Евроазиатский Инвестиционный Банк',
'ЕвроАксис Банк',
'Евроальянс',
'Еврокапитал-Альянс',
'Еврокоммерц',
'Еврокредит',
'Евромет',
'Европейский Стандарт',
'Европлан Банк',
'ЕвроситиБанк',
'Еврофинанс Моснарбанк',
'Единственный',
'Единый Строительный Банк',
'Екатеринбург',
'Екатерининский',
'Енисей',
'Енисейский Объединенный Банк',
'Ермак',
'Живаго-Банк',
'Жилкредит',
'Жилстройбанк',
'Запсибкомбанк',
'Заречье',
'Заубер Банк',
'Земкомбанк',
'Земский Банк',
'Зенит',
'Зенит Сочи',
'Зернобанк',
'Зираат Банк',
'Златкомбанк',
'И.Д.Е.А. Банк',
'Иваново',
'Идеалбанк',
'Ижкомбанк',
'ИК Банк',
'Икано Банк',
'Инбанк',
'Инвест-Экобанк',
'Инвестиционный Банк Кубани',
'Инвестиционный Республиканский Банк',
'Инвестиционный Союз',
'Инвесткапиталбанк',
'Инвестсоцбанк',
'Инвестторгбанк',
'ИНГ Банк',
'Индустриальный Сберегательный Банк',
'Инкаробанк',
'Интерактивный Банк',
'Интеркоммерц Банк',
'Интеркоопбанк',
'Интеркредит',
'Интернациональный Торговый Банк',
'Интерпрогрессбанк',
'Интерпромбанк',
'Интехбанк',
'Информпрогресс',
'Ипозембанк',
'ИпоТек Банк',
'Иронбанк',
'ИРС',
'Итуруп',
'Ишбанк',
'Йошкар-Ола',
'Калуга',
'Камский Горизонт',
'Камский Коммерческий Банк',
'Камчаткомагропромбанк',
'Канский',
'Капитал',
'Капиталбанк',
'Кедр',
'Кемсоцинбанк',
'Кетовский Коммерческий Банк',
'Киви Банк',
'Классик Эконом Банк',
'Клиентский',
'Кольцо Урала',
'Коммерцбанк (Евразия)',
'Коммерческий Банк Развития',
'Коммерческий Индо Банк',
'Консервативный Коммерческий Банк',
'Констанс-Банк',
'Континенталь',
'Конфидэнс Банк',
'Кор',
'Кореа Эксчендж Банк Рус',
'Королевский Банк Шотландии',
'Космос',
'Костромаселькомбанк',
'Кошелев-Банк',
'Крайинвестбанк',
'Кранбанк',
'Креди Агриколь КИБ',
'Кредит Европа Банк',
'Кредит Урал Банк',
'Кредит Экспресс',
'Кредит-Москва',
'Кредитинвест',
'Кредо Финанс',
'Кредпромбанк',
'Кремлевский',
'Крокус-Банк',
'Крона-Банк',
'Кросна-Банк',
'Кроссинвестбанк',
'Крыловский',
'КС Банк',
'Кубанский Универсальный Банк',
'Кубань Кредит',
'Кубаньторгбанк',
'Кузбассхимбанк',
'Кузнецкбизнесбанк',
'Кузнецкий',
'Кузнецкий Мост',
'Курган',
'Курскпромбанк',
'Лада-Кредит',
'Лайтбанк',
'Ланта-Банк',
'Левобережный',
'Легион',
'Леноблбанк',
'Лесбанк',
'Лето Банк',
'Липецккомбанк',
'Логос',
'Локо-Банк',
'Лэнд-Банк',
'М2М Прайвет Банк',
'Майкопбанк',
'Майский',
'МАК-Банк',
'Максима',
'Максимум',
'МАСТ-Банк',
'Мастер-Капитал',
'МВС Банк',
'МДМ Банк',
'Мегаполис',
'Международный Акционерный Банк',
'Международный Банк Развития',
'Международный Банк Санкт-Петербурга (МБСП)',
'Международный Коммерческий Банк',
'Международный Расчетный Банк',
'Международный Строительный Банк',
'Международный Финансовый Клуб',
'Межотраслевая Банковская Корпорация',
'Межрегиональный Банк Реконструкции',
'Межрегиональный Клиринговый Банк',
'Межрегиональный Почтовый Банк',
'Межрегиональный промышленно-строительный банк',
'Межрегионбанк',
'Межтопэнергобанк',
'Межтрастбанк',
'Мерседес-Бенц Банк Рус',
'Металлинвестбанк',
'Металлург',
'Меткомбанк (Каменск-Уральский)',
'Меткомбанк (Череповец)',
'Метробанк',
'Метрополь',
'Мидзухо Банк',
'Мико-Банк',
'Милбанк',
'Миллениум Банк',
'Мир Бизнес Банк',
'Мираф-Банк',
'Мираф-Банк Московский филиал',
'Миръ',
'Михайловский ПЖСБ',
'Морган Стэнли Банк',
'Морской Банк',
'Мосводоканалбанк',
'Москва',
'Москва-Сити',
'Московский Вексельный Банк',
'Московский Индустриальный Банк',
'Московский Коммерческий Банк',
'Московский Кредитный Банк',
'Московский Национальный Инвестиционный Банк',
'Московский Нефтехимический Банк',
'Московский Областной Банк',
'Московско-Парижский Банк',
'Московское Ипотечное Агентство',
'Москоммерцбанк',
'Мосстройэкономбанк (М Банк)',
'Мострансбанк',
'Мосуралбанк',
'МС Банк Рус',
'МСП Банк',
'МТИ-Банк',
'МТС Банк',
'Муниципальный Камчатпрофитбанк',
'Мурманский Социальный Коммерческий Банк',
'МФБанк',
'Н-Банк',
'Нальчик',
'Наратбанк',
'Народный Банк',
'Народный Банк Республики Тыва',
'Народный Доверительный Банк',
'Народный Земельно-Промышленный Банк',
'Народный Инвестиционный Банк',
'Натиксис Банк',
'Нацинвестпромбанк',
'Национальная Факторинговая Компания',
'Национальный Банк "Траст"',
'Национальный Банк Взаимного Кредита',
'Национальный Банк Сбережений',
'Национальный Залоговый Банк',
'Национальный Клиринговый Банк',
'Национальный Клиринговый Центр',
'Национальный Корпоративный Банк',
'Национальный Резервный Банк',
'Национальный Стандарт',
'Наш Дом',
'НБД-Банк',
'НБК-Банк',
'Невастройинвест',
'Невский Банк',
'Нейва',
'Нерюнгрибанк',
'Нефтепромбанк',
'Нефтяной Альянс',
'Нижневолжский Коммерческий Банк',
'Нико-Банк',
'НК Банк',
'НоваховКапиталБанк',
'Новация',
'Новикомбанк',
'Новобанк',
'Новое Время',
'Новокиб',
'Новопокровский',
'Новый Век',
'Новый Кредитный Союз',
'Новый Московский Банк',
);
/**
* @example 'Новый Московский Банк'
*/
public static function bank()
{
return static::randomElement(static::$banks);
}
}
Provider/ru_RU/Text.php 0000644 00001374015 15152066430 0011044 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* From ru.wikisource.org
*
* Текст доступен по лицензии Creative Commons Attribution-ShareAlike,
* в отдельных случаях могут действовать дополнительные условия.
* Подробнее см. Условия использования.
*
*
* Title: Мертвые души
*
* Author: Гоголь Николай
*
* Posting Date: May 20, 2008
* [Last updated: August 2, 2012]
*
* Language: Russian
*
* @licence Creative Commons Attribution-ShareAlike https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.ru
* @see https://wikimediafoundation.org/wiki/Terms_of_Use/
* @link http://ru.wikisource.org/wiki/%D0%9C%D1%91%D1%80%D1%82%D0%B2%D1%8B%D0%B5_%D0%B4%D1%83%D1%88%D0%B8_(%D0%93%D0%BE%D0%B3%D0%BE%D0%BB%D1%8C)/%D0%A2%D0%BE%D0%BC_I/%D0%93%D0%BB%D0%B0%D0%B2%D0%B0_I
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
Глава первая
В ворота гостиницы губернского города NN въехала довольно красивая
рессорная небольшая бричка, в какой ездят холостяки: отставные
подполковники, штабс-капитаны, помещики, имеющие около сотни душ
крестьян, — словом, все те, которых называют господами средней руки. В
бричке сидел господин, не красавец, но и не дурной наружности, ни
слишком толст, ни слишком тонок; нельзя сказать, чтобы стар, однако ж
и не так, чтобы слишком молод. Въезд его не произвел в городе
совершенно никакого шума и не был сопровожден ничем особенным; только
два русские мужика, стоявшие у дверей кабака против гостиницы, сделали
кое-какие замечания, относившиеся, впрочем, более к экипажу, чем к
сидевшему в нем. «Вишь ты, — сказал один другому, — вон какое колесо!
что ты думаешь, доедет то колесо, если б случилось, в Москву или не
доедет?» — «Доедет», — отвечал другой. «А в Казань-то, я думаю, не
доедет?» — «В Казань не доедет», — отвечал другой. Этим разговор и
кончился. Да еще, когда бричка подъехала к гостинице, встретился
молодой человек в белых канифасовых панталонах, весьма узких и
коротких, во фраке с покушеньями на моду, из-под которого видна была
манишка, застегнутая тульскою булавкою с бронзовым пистолетом. Молодой
человек оборотился назад, посмотрел экипаж, придержал рукою картуз,
чуть не слетевший от ветра, и пошел своей дорогой.
Когда экипаж въехал на двор, господин был встречен трактирным слугою,
или половым, как их называют в русских трактирах, живым и вертлявым до
такой степени, что даже нельзя было рассмотреть, какое у него было
лицо. Он выбежал проворно, с салфеткой в руке, — весь длинный и в
длинном демикотонном сюртуке со спинкою чуть не на самом затылке,
встряхнул волосами и повел проворно господина вверх по всей деревянной
галерее показывать ниспосланный ему богом покой. Покой был известного
рода, ибо гостиница была тоже известного рода, то есть именно такая,
как бывают гостиницы в губернских городах, где за два рубля в сутки
проезжающие получают покойную комнату с тараканами, выглядывающими,
как чернослив, из всех углов, и дверью в соседнее помещение, всегда
заставленною комодом, где устроивается сосед, молчаливый и спокойный
человек, но чрезвычайно любопытный, интересующийся знать о всех
подробностях проезжающего. Наружный фасад гостиницы отвечал ее
внутренности: она была очень длинна, в два этажа; нижний не был
выщекатурен и оставался в темно-красных кирпичиках, еще более
потемневших от лихих погодных перемен и грязноватых уже самих по себе;
верхний был выкрашен вечною желтою краскою; внизу были лавочки с
хомутами, веревками и баранками. В угольной из этих лавочек, или,
лучше, в окне, помещался сбитенщик с самоваром из красной меди и лицом
так же красным, как самовар, так что издали можно бы подумать, что на
окне стояло два самовара, если б один самовар не был с черною как
смоль бородою.
Пока приезжий господин осматривал свою комнату, внесены были его
пожитки: прежде всего чемодан из белой кожи, несколько поистасканный,
показывавший, что был не в первый раз в дороге. Чемодан внесли кучер
Селифан, низенький человек в тулупчике, и лакей Петрушка, малый лет
тридцати, в просторном подержанном сюртуке, как видно с барского
плеча, малый немного суровый на взгляд, с очень крупными губами и
носом. Вслед за чемоданом внесен был небольшой ларчик красного дерева
с штучными выкладками из карельской березы, сапожные колодки и
завернутая в синюю бумагу жареная курица. Когда все это было внесено,
кучер Селифан отправился на конюшню возиться около лошадей, а лакей
Петрушка стал устроиваться в маленькой передней, очень темной конурке,
куда уже успел притащить свою шинель и вместе с нею какой-то свой
собственный запах, который был сообщен и принесенному вслед за тем
мешку с разным лакейским туалетом. В этой конурке он приладил к стене
узенькую трехногую кровать, накрыв ее небольшим подобием тюфяка,
убитым и плоским, как блин, и, может быть, так же замаслившимся, как
блин, который удалось ему вытребовать у хозяина гостиницы.
Покамест слуги управлялись и возились, господин отправился в общую
залу. Какие бывают эти общие залы — всякий проезжающий знает очень
хорошо: те же стены, выкрашенные масляной краской, потемневшие вверху
от трубочного дыма и залосненные снизу спинами разных проезжающих, а
еще более туземными купеческими, ибо купцы по торговым дням приходили
сюда сам-шест и сам-сём испивать свою известную пару чаю; тот же
закопченный потолок; та же копченая люстра со множеством висящих
стеклышек, которые прыгали и звенели всякий раз, когда половой бегал
по истертым клеенкам, помахивая бойко подносом, на котором сидела
такая же бездна чайных чашек, как птиц на морском берегу; те же
картины во всю стену, писанные масляными красками, — словом, все то
же, что и везде; только и разницы, что на одной картине изображена
была нимфа с такими огромными грудями, какие читатель, верно, никогда
не видывал. Подобная игра природы, впрочем, случается на разных
исторических картинах, неизвестно в какое время, откуда и кем
привезенных к нам в Россию, иной раз даже нашими вельможами,
любителями искусств, накупившими их в Италии по совету везших их
курьеров. Господин скинул с себя картуз и размотал с шеи шерстяную,
радужных цветов косынку, какую женатым приготовляет своими руками
супруга, снабжая приличными наставлениями, как закутываться, а
холостым — наверное не могу сказать, кто делает, бог их знает, я
никогда не носил таких косынок. Размотавши косынку, господин велел
подать себе обед. Покамест ему подавались разные обычные в трактирах
блюда, как-то: щи с слоеным пирожком, нарочно сберегаемым для
проезжающих в течение нескольких неделей, мозги с горошком, сосиски с
капустой, пулярка жареная, огурец соленый и вечный слоеный сладкий
пирожок, всегда готовый к услугам; покамест ему все это подавалось и
разогретое, и просто холодное, он заставил слугу, или полового,
рассказывать всякий вздор — о том, кто содержал прежде трактир и кто
теперь, и много ли дает дохода, и большой ли подлец их хозяин; на что
половой, по обыкновению, отвечал: «О, большой, сударь, мошенник». Как
в просвещенной Европе, так и в просвещенной России есть теперь весьма
много почтенных людей, которые без того не могут покушать в трактире,
чтоб не поговорить с слугою, а иногда даже забавно пошутить над ним.
Впрочем, приезжий делал не всё пустые вопросы; он с чрезвычайною
точностию расспросил, кто в городе губернатор, кто председатель
палаты, кто прокурор, — словом, не пропустил ни одного значительного
чиновника; но еще с большею точностию, если даже не с участием,
расспросил обо всех значительных помещиках: сколько кто имеет душ
крестьян, как далеко живет от города, какого даже характера и как
часто приезжает в город; расспросил внимательно о состоянии края: не
было ли каких болезней в их губернии — повальных горячек, убийственных
какие-либо лихорадок, оспы и тому подобного, и все так обстоятельно и
с такою точностию, которая показывала более, чем одно простое
любопытство. В приемах своих господин имел что-то солидное и
высмаркивался чрезвычайно громко. Неизвестно, как он это делал, но
только нос его звучал, как труба. Это, по-моему, совершенно невинное
достоинство приобрело, однако ж, ему много уважения со стороны
трактирного слуги, так что он всякий раз, когда слышал этот звук,
встряхивал волосами, выпрямливался почтительнее и, нагнувши с вышины
свою голову, спрашивал: не нужно ли чего? После обеда господин выкушал
чашку кофею и сел на диван, подложивши себе за спину подушку, которую
в русских трактирах вместо эластической шерсти набивают чем-то
чрезвычайно похожим на кирпич и булыжник. Тут начал он зевать и
приказал отвести себя в свой нумер, где, прилегши, заснул два часа.
Отдохнувши, он написал на лоскутке бумажки, по просьбе трактирного
слуги, чин, имя и фамилию для сообщения куда следует, в полицию. На
бумажке половой, спускаясь с лестницы, прочитал по складам следующее:
«Коллежский советник Павел Иванович Чичиков, помещик, по своим
надобностям». Когда половой все еще разбирал по складам записку, сам
Павел Иванович Чичиков отправился посмотреть город, которым был, как
казалось, удовлетворен, ибо нашел, что город никак не уступал другим
губернским городам: сильно била в глаза желтая краска на каменных
домах и скромно темнела серая на деревянных. Домы были в один, два и
полтора этажа, с вечным мезонином, очень красивым, по мнению
губернских архитекторов. Местами эти дома казались затерянными среди
широкой, как поле, улицы и нескончаемых деревянных заборов; местами
сбивались в кучу, и здесь было заметно более движения народа и
живости. Попадались почти смытые дождем вывески с кренделями и
сапогами, кое-где с нарисованными синими брюками и подписью какого-то
Аршавского портного; где магазин с картузами, фуражками и надписью:
«Иностранец Василий Федоров»; где нарисован был бильярд с двумя
игроками во фраках, в какие одеваются у нас на театрах гости, входящие
в последнем акте на сцену. Игроки были изображены с прицелившимися
киями, несколько вывороченными назад руками и косыми ногами, только
что сделавшими на воздухе антраша. Под всем этим было написано: «И вот
заведение». Кое-где просто на улице стояли столы с орехами, мылом и
пряниками, похожими на мыло; где харчевня с нарисованною толстою рыбою
и воткнутою в нее вилкою. Чаще же всего заметно было потемневших
двуглавых государственных орлов, которые теперь уже заменены
лаконическою надписью: «Питейный дом». Мостовая везде была плоховата.
Он заглянул и в городской сад, который состоял из тоненьких дерев,
дурно принявшихся, с подпорками внизу, в виде треугольников, очень
красиво выкрашенных зеленою масляною краскою. Впрочем, хотя эти
деревца были не выше тростника, о них было сказано в газетах при
описании иллюминации, что «город наш украсился, благодаря попечению
гражданского правителя, садом, состоящим из тенистых, широковетвистых
дерев, дающих прохладу в знойный день», и что при этом «было очень
умилительно глядеть, как сердца граждан трепетали в избытке
благодарности и струили потоки слез в знак признательности к господину
градоначальнику». Расспросивши подробно будочника, куда можно пройти
ближе, если понадобится, к собору, к присутственным местам, к
губернатору, он отправился взглянуть на реку, протекавшую посредине
города, дорогою оторвал прибитую к столбу афишу, с тем чтобы, пришедши
домой, прочитать ее хорошенько, посмотрел пристально на проходившую по
деревянному тротуару даму недурной наружности, за которой следовал
мальчик в военной ливрее, с узелком в руке, и, еще раз окинувши все
глазами, как бы с тем, чтобы хорошо припомнить положение места,
отправился домой прямо в свой нумер, поддерживаемый слегка на лестнице
трактирным слугою. Накушавшись чаю, он уселся перед столом, велел
подать себе свечу, вынул из кармана афишу, поднес ее к свече и стал
читать, прищуря немного правый глаз. Впрочем, замечательного немного
было в афишке: давалась драма г. Коцебу, в которой Ролла играл г.
Попльвин, Кору — девица Зяблова, прочие лица были и того менее
замечательны; однако же он прочел их всех, добрался даже до цены
партера и узнал, что афиша была напечатана в типографии губернского
правления, потом переворотил на другую сторону: узнать, нет ли и там
чего-нибудь, но, не нашедши ничего, протер глаза, свернул опрятно и
положил в свой ларчик, куда имел обыкновение складывать все, что ни
попадалось. День, кажется, был заключен порцией холодной телятины,
бутылкою кислых щей и крепким сном во всю насосную завертку, как
выражаются в иных местах обширного русского государства.
Весь следующий день посвящен был визитам; приезжий отправился делать
визиты всем городским сановникам. Был с почтением у губернатора,
который, как оказалось, подобно Чичикову был ни толст, ни тонок собой,
имел на шее Анну, и поговаривали даже, что был представлен к звезде;
впрочем, был большой добряк и даже сам вышивал иногда по тюлю. Потом
отправился к вице-губернатору, потом был у прокурора, у председателя
палаты, у полицеймейстера, у откупщика, у начальника над казенными
фабриками… жаль, что несколько трудно упомнить всех сильных мира сего;
но довольно сказать, что приезжий оказал необыкновенную деятельность
насчет визитов: он явился даже засвидетельствовать почтение инспектору
врачебной управы и городскому архитектору. И потом еще долго сидел в
бричке, придумывая, кому бы еще отдать визит, да уж больше в городе не
нашлось чиновников. В разговорах с сими властителями он очень искусно
умел польстить каждому. Губернатору намекнул как-то вскользь, что в
его губернию въезжаешь, как в рай, дороги везде бархатные, и что те
правительства, которые назначают мудрых сановников, достойны большой
похвалы. Полицеймейстеру сказал что-то очень лестное насчет городских
будочников; а в разговорах с вице-губернатором и председателем палаты,
которые были еще только статские советники, сказал даже ошибкою два
раза: «ваше превосходительство», что очень им понравилось. Следствием
этого было то, что губернатор сделал ему приглашение пожаловать к нему
того же дня на домашнюю вечеринку, прочие чиновники тоже, с своей
стороны, кто на обед, кто на бостончик, кто на чашку чаю.
О себе приезжий, как казалось, избегал много говорить; если же
говорил, то какими-то общими местами, с заметною скромностию, и
разговор его в таких случаях принимал несколько книжные обороты: что
он незначащий червь мира сего и не достоин того, чтобы много о нем
заботились, что испытал много на веку своем, претерпел на службе за
правду, имел много неприятелей, покушавшихся даже на жизнь его, и что
теперь, желая успокоиться, ищет избрать наконец место для жительства,
и что, прибывши в этот город, почел за непременный долг
засвидетельствовать свое почтение первым его сановникам. Вот все, что
узнали в городе об этом новом лице, которое очень скоро не преминуло
показать себя на губернаторской вечеринке. Приготовление к этой
вечеринке заняло с лишком два часа времени, и здесь в приезжем
оказалась такая внимательность к туалету, какой даже не везде
видывано. После небольшого послеобеденного сна он приказал подать
умыться и чрезвычайно долго тер мылом обе щеки, подперши их извнутри
языком; потом, взявши с плеча трактирного слуги полотенце, вытер им со
всех сторон полное свое лицо, начав из-за ушей и фыркнув прежде раза
два в самое лицо трактирного слуги. Потом надел перед зеркалом
манишку, выщипнул вылезшие из носу два волоска и непосредственно за
тем очутился во фраке брусничного цвета с искрой. Таким образом
одевшись, покатился он в собственном экипаже по бесконечно широким
улицам, озаренным тощим освещением из кое-где мелькавших океан.
Впрочем, губернаторский дом был так освещен, хоть бы и для бала;
коляска с фонарями, перед подъездом два жандарма, форейторские крики
вдали — словом, всё как нужно. Вошедши в зал, Чичиков должен был на
минуту зажмурить глаза, потому что блеск от свечей, ламп и дамских
платьев был страшный. Все было залито светом. Черные фраки мелькали и
носились врознь и кучами там и там, как носятся мухи на белом сияющем
рафинаде в пору жаркого июльского лета, когда старая ключница рубит и
делит его на сверкающие обломки перед открытым окном; дети все глядят,
собравшись вокруг, следя любопытно за движениями жестких рук ее,
подымающих молот, а воздушные эскадроны мух, поднятые легким воздухом,
влетают смело, как полные хозяева, и, пользуясь подслеповатостию
старухи и солнцем, беспокоящим глаза ее, обсыпают лакомые куски где
вразбитную, где густыми кучами Насыщенные богатым летом, и без того на
всяком шагу расставляющим лакомые блюда, они влетели вовсе не с тем,
чтобы есть, но чтобы только показать себя, пройтись взад и вперед по
сахарной куче, потереть одна о другую задние или передние ножки, или
почесать ими у себя под крылышками, или, протянувши обе передние
лапки, потереть ими у себя над головою, повернуться и опять улететь, и
опять прилететь с новыми докучными эскадронами. Не успел Чичиков
осмотреться, как уже был схвачен под руку губернатором, который
представил его тут же губернаторше. Приезжий гость и тут не уронил
себя: он сказал какой-то комплимент, весьма приличный для человека
средних лет, имеющего чин не слишком большой и не слишком малый. Когда
установившиеся пары танцующих притиснули всех к стене, он, заложивши
руки назад, глядел на них минуты две очень внимательно. Многие дамы
были хорошо одеты и по моде, другие оделись во что бог послал в
губернский город. Мужчины здесь, как и везде, были двух родов: одни
тоненькие, которые всё увивались около дам; некоторые из них были
такого рода, что с трудом можно было отличить их от петербургских,
имели так же весьма обдуманно и со вкусом зачесанные бакенбарды или
просто благовидные, весьма гладко выбритые овалы лиц, так же небрежно
подседали к дамам, так же говорили по-французски и смешили дам так же,
как и в Петербурге. Другой род мужчин составляли толстые или такие же,
как Чичиков, то есть не так чтобы слишком толстые, однако ж и не
тонкие. Эти, напротив того, косились и пятились от дам и посматривали
только по сторонам, не расставлял ли где губернаторский слуга зеленого
стола для виста. Лица у них были полные и круглые, на иных даже были
бородавки, кое-кто был и рябоват, волос они на голове не носили ни
хохлами, ни буклями, ни на манер «черт меня побери», как говорят
французы, — волосы у них были или низко подстрижены, или прилизаны, а
черты лица больше закругленные и крепкие. Это были почетные чиновники
в городе. Увы! толстые умеют лучше на этом свете обделывать дела свои,
нежели тоненькие. Тоненькие служат больше по особенным поручениям или
только числятся и виляют туда и сюда; их существование как-то слишком
легко, воздушно и совсем ненадежно. Толстые же никогда не занимают
косвенных мест, а все прямые, и уж если сядут где, то сядут надежно и
крепко, так что скорей место затрещит и угнется под ними, а уж они не
слетят. Наружного блеска они не любят; на них фрак не так ловко
скроен, как у тоненьких, зато в шкатулках благодать божия. У
тоненького в три года не остается ни одной души, не заложенной в
ломбард; у толстого спокойно, глядь — и явился где-нибудь в конце
города дом, купленный на имя жены, потом в другом конце другой дом,
потом близ города деревенька, потом и село со всеми угодьями. Наконец
толстый, послуживши богу и государю, заслуживши всеобщее уважение,
оставляет службу, перебирается и делается помещиком, славным русским
барином, хлебосолом, и живет, и хорошо живет. А после него опять
тоненькие наследники спускают, по русскому обычаю, на курьерских все
отцовское добро. Нельзя утаить, что почти такого рода размышления
занимали Чичикова в то время, когда он рассматривал общество, и
следствием этого было то, что он наконец присоединился к толстым, где
встретил почти все знакомые лица: прокурора с весьма черными густыми
бровями и несколько подмигивавшим левым глазом так, как будто бы
говорил: «Пойдем, брат, в другую комнату, там я тебе что-то скажу», —
человека, впрочем, серьезного и молчаливого; почтмейстера, низенького
человека, но остряка и философа; председателя палаты, весьма
рассудительного и любезного человека, — которые все приветствовали
его, как старинного знакомого, на что Чичиков раскланивался несколько
набок, впрочем, не без приятности. Тут же познакомился он с весьма
обходительным и учтивым помещиком Маниловым и несколько неуклюжим на
взгляд Собакевичем, который с первого раза ему наступил на ногу,
сказавши: «Прошу прощения». Тут же ему всунули карту на вист, которую
он принял с таким же вежливым поклоном. Они сели за зеленый стол и не
вставали уже до ужина. Все разговоры совершенно прекратились, как
случается всегда, когда наконец предаются занятию дельному. Хотя
почтмейстер был очень речист, но и тот, взявши в руки карты, тот же
час выразил на лице своем мыслящую физиономию, покрыл нижнею губою
верхнюю и сохранил такое положение во все время игры. Выходя с фигуры,
он ударял по столу крепко рукою, приговаривая, если была дама: «Пошла,
старая попадья!», если же король: «Пошел, тамбовский мужик!» А
председатель приговаривал: «А я его по усам! А я ее по усам!» Иногда
при ударе карт по столу вырывались выражения: «А! была не была, не с
чего, так с бубен!» Или же просто восклицания: «черви! червоточина!
пикенция!» или: «пикендрас! пичурущух! пичура!» и даже просто:
«пичук!» — названия, которыми перекрестили они масти в своем обществе.
По окончании игры спорили, как водится, довольно громко. Приезжий наш
гость также спорил, но как-то чрезвычайно искусно, так что все видели,
что он спорил, а между тем приятно спорил. Никогда он не говорил: «вы
пошли», но: «вы изволили пойти», «я имел честь покрыть вашу двойку» и
тому подобное. Чтобы еще более согласить в чем-нибудь своих
противников, он всякий раз подносил им всем свою серебряную с финифтью
табакерку, на дне которой заметили две фиалки, положенные туда для
запаха. Внимание приезжего особенно заняли помещики Манилов и
Собакевич, о которых было упомянуто выше. Он тотчас же осведомился о
них, отозвавши тут же несколько в сторону председателя и почтмейстера.
Несколько вопросов, им сделанных, показали в госте не только
любознательность, но и основательность; ибо прежде всего расспросил
он, сколько у каждого из них душ крестьян и в каком положении
находятся их имения, а потом уже осведомился, как имя и отчество. В
немного времени он совершенно успел очаровать их. Помещик Манилов, еще
вовсе человек не пожилой, имевший глаза сладкие, как сахар, и щуривший
их всякий раз, когда смеялся, был от него без памяти. Он очень долго
жал ему руку и просил убедительно сделать ему честь своим приездом в
деревню, к которой, по его словам, было только пятнадцать верст от
городской заставы. На что Чичиков с весьма вежливым наклонением головы
и искренним пожатием руки отвечал, что он не только с большою охотою
готов это исполнить, но даже почтет за священнейший долг. Собакевич
тоже сказал несколько лаконически: «И ко мне прошу», — шаркнувши
ногою, обутою в сапог такого исполинского размера, которому вряд ли
где можно найти отвечающую ногу, особливо в нынешнее время, когда и на
Руси начинают выводиться богатыри.
На другой день Чичиков отправился на обед и вечер к полицеймейстеру,
где с трех часов после обеда засели в вист и играли до двух часов
ночи. Там, между прочим, он познакомился с помещиком Ноздревым,
человеком лет тридцати, разбитным малым, который ему после трех-
четырех слов начал говорить «ты». С полицеймейстером и прокурором
Ноздрев тоже был на «ты» и обращался по-дружески; но, когда сели
играть в большую игру, полицеймейстер и прокурор чрезвычайно
внимательно рассматривали его взятки и следили почти за всякою картою,
с которой он ходил. На другой день Чичиков провел вечер у председателя
палаты, который принимал гостей своих в халате, несколько замасленном,
и в том числе двух каких-то дам. Потом был на вечере у вице-
губернатора, на большом обеде у откупщика, на небольшом обеде у
прокурора, который, впрочем, стоил большого; на закуске после обедни,
данной городским главою, которая тоже стоила обеда. Словом, ни одного
часа не приходилось ему оставаться дома, и в гостиницу приезжал он с
тем только, чтобы заснуть. Приезжий во всем как-то умел найтиться и
показал в себе опытного светского человека. О чем бы разговор ни был,
он всегда умел поддержать его: шла ли речь о лошадином заводе, он
говорил и о лошадином заводе; говорили ли о хороших собаках, и здесь
он сообщал очень дельные замечания; трактовали ли касательно
следствия, произведенного казенною палатою, — он показал, что ему
небезызвестны и судейские проделки; было ли рассуждение о бильярдной
игре — и в бильярдной игре не давал он промаха; говорили ли о
добродетели, и о добродетели рассуждал он очень хорошо, даже со
слезами на глазах; об выделке горячего вина, и в горячем вине знал он
прок; о таможенных надсмотрщиках и чиновниках, и о них он судил так,
как будто бы сам был и чиновником и надсмотрщиком. Но замечательно,
что он все это умел облекать какою-то степенностью, умел хорошо
держать себя. Говорил ни громко, ни тихо, а совершенно так, как
следует. Словом, куда ни повороти, был очень порядочный человек. Все
чиновники были довольны приездом нового лица. Губернатор об нем
изъяснился, что он благонамеренный человек; прокурор — что он дельный
человек; жандармский полковник говорил, что он ученый человек;
председатель палаты — что он знающий и почтенный человек;
полицеймейстер — что он почтенный и любезный человек; жена
полицеймейстера — что он любезнейший и обходительнейший человек. Даже
сам Собакевич, который редко отзывался о ком-нибудь с хорошей стороны,
приехавши довольно поздно из города и уже совершенно раздевшись и
легши на кровать возле худощавой жены своей, сказал ей: «Я, душенька,
был у губернатора на вечере, и у полицеймейстера обедал, и
познакомился с коллежским советником Павлом Ивановичем Чичиковым:
преприятный человек!» На что супруга отвечала: «Гм!»— и толкнула его
ногою.
Такое мнение, весьма лестное для гостя, составилось о нем в городе, и
оно держалось до тех пор, покамест одно странное свойство гостя и
предприятие, или, как говорят в провинциях, пассаж, о котором читатель
скоро узнает, не привело в совершенное недоумение почти всего города.
Глава вторая
Уже более недели приезжий господин жил в городе, разъезжая по
вечеринкам и обедам и таким образом проводя, как говорится, очень
приятно время. Наконец он решился перенести свои визиты за город и
навестить помещиков Манилова и Собакевича, которым дал слово. Может
быть, к сему побудила его другая, более существенная причина, дело
более серьезное, близшее к сердцу… Но обо всем этом читатель узнает
постепенно и в свое время, если только будет иметь терпение прочесть
предлагаемую повесть, очень длинную, имеющую после раздвинуться шире и
просторнее по мере приближения к концу, венчающему дело. Кучеру
Селифану отдано было приказание рано поутру заложить лошадей в
известную бричку; Петрушке приказано было оставаться дома, смотреть за
комнатой и чемоданом. Для читателя будет не лишним познакомиться с
сими двумя крепостными людьми нашего героя. Хотя, конечно, они лица не
так заметные, и то, что называют второстепенные или даже
третьестепенные, хотя главные ходы и пружины поэмы не на них
утверждены и разве кое-где касаются и легко зацепляют их, — но автор
любит чрезвычайно быть обстоятельным во всем и с этой стороны,
несмотря на то что сам человек русский, хочет быть аккуратен, как
немец. Это займет, впрочем, не много времени и места, потому что не
много нужно прибавить к тому, что уже читатель знает, то есть что
Петрушка ходил в несколько широком коричневом сюртуке с барского плеча
и имел по обычаю людей своего звания, крупный нос и губы. Характера он
был больше молчаливого, чем разговорчивого; имел даже благородное
побуждение к просвещению, то есть чтению книг, содержанием которых не
затруднялся: ему было совершенно все равно, похождение ли влюбленного
героя, просто букварь или молитвенник, — он всё читал с равным
вниманием; если бы ему подвернули химию, он и от нее бы не отказался.
Ему нравилось не то, о чем читал он, но больше самое чтение, или,
лучше сказать, процесс самого чтения, что вот-де из букв вечно выходит
какое-нибудь слово, которое иной раз черт знает что и значит. Это
чтение совершалось более в лежачем положении в передней, на кровати и
на тюфяке, сделавшемся от такого обстоятельства убитым и тоненьким,
как лепешка. Кроме страсти к чтению, он имел еще два обыкновения,
составлявшие две другие его характерические черты: спать не
раздеваясь, так, как есть, в том же сюртуке, и носить всегда с собою
какой-то свой особенный воздух, своего собственного запаха,
отзывавшийся несколько жилым покоем, так что достаточно было ему
только пристроить где-нибудь свою кровать, хоть даже в необитаемой
дотоле комнате, да перетащить туда шинель и пожитки, и уже казалось,
что в этой комнате лет десять жили люди. Чичиков, будучи человек
весьма щекотливый и даже в некоторых случаях привередливый, потянувши
к себе воздух на свежий нос поутру, только помарщивался да встряхивал
головою, приговаривая: «Ты, брат, черт тебя знает, потеешь, что ли.
Сходил бы ты хоть в баню». На что Петрушка ничего не отвечал и
старался тут же заняться какие-нибудь делом; или подходил с плеткой к
висевшему барскому фраку, или просто прибирал что-нибудь. Что думал он
в то время, когда молчал, — может быть, он говорил про себя: «И ты,
однако ж, хорош, не надоело тебе сорок раз повторять одно и то же», —
бог ведает, трудно знать, что думает дворовый крепостной человек в то
время, как барин ему дает наставление. Итак, вот что на первый раз
можно сказать о Петрушке. Кучер Селифан был совершенно другой человек…
Но автор весьма совестится занимать так долго читателей людьми низкого
класса, зная по опыту, как неохотно они знакомятся с низкими
сословиями. Таков уже русский человек: страсть сильная зазнаться с
тем, который бы хотя одним чином был его повыше, и шапочное знакомство
с графом или князем для него лучше всяких тесных дружеских отношений.
Автор даже опасается за своего героя, который только коллежский
советник. Надворные советники, может быть, и познакомятся с ним, но
те, которые подобрались уже к чинам генеральским, те, бог весть, может
быть, даже бросят один из тех презрительных взглядов, которые
бросаются гордо человеком на все, что ни пресмыкается у ног его, или,
что еще хуже, может быть, пройдут убийственным для автора невниманием.
Но как ни прискорбно то и другое, а все, однако ж, нужно возвратиться
к герою. Итак, отдавши нужные приказания еще с вечера, проснувшись
поутру очень рано, вымывшись, вытершись с ног до головы мокрою губкой,
что делалось только по воскресным дням, — а в тот день случись
воскресенье, — выбрившись таким образом, что щеки сделались настоящий
атлас в рассуждении гладкости и лоска, надевши фрак брусничного цвета
с искрой и потом шинель на больших медведях, он сошел с лестницы,
поддерживаемый под руку то с одной, то с другой стороны трактирным
слугою, и сел в бричку. С громом выехала бричка из-под ворот гостиницы
на улицу. Проходивший поп снял шляпу, несколько мальчишек в замаранных
рубашках протянули руки, приговаривая: «Барин, подай сиротиньке!»
Кучер, заметивши, что один из них был большой охотник становиться на
запятки, хлыснул его кнутом, и бричка пошла прыгать по камням. Не без
радости был вдали узрет полосатый шлагбаум, дававший знать, что
мостовой, как и всякой другой муке, будет скоро конец; и еще несколько
раз ударившись довольно крепко головою в кузов, Чичиков понесся
наконец по мягкой земле. Едва только ушел назад город, как уже пошли
писать, по нашему обычаю, чушь и дичь по обеим сторонам дороги: кочки,
ельник, низенькие жидкие кусты молодых сосен, обгорелые стволы старых,
дикий вереск и тому подобный вздор. Попадались вытянутые по шнурку
деревни, постройкою похожие на старые складенные дрова, покрытые
серыми крышами с резными деревянными под ними украшениями в виде
висячих шитых узорами утиральников. Несколько мужиков, по обыкновению,
зевали, сидя на лавках перед воротами в своих овчинных тулупах. Бабы с
толстыми лицами и перевязанными грудями смотрели из верхних окон; из
нижних глядел теленок или высовывала слепую морду свою свинья. Словом,
виды известные. Проехавши пятнадцатую версту, он вспомнил, что здесь,
по словам Манилова, должна быть его деревня, но и шестнадцатая верста
пролетела мимо, а деревни все не было видно, и если бы не два мужика.
попавшиеся навстречу, то вряд ли бы довелось им потрафить на лад. На
вопрос, далеко ли деревня Заманиловка, мужики сняли шляпы, и один из
них, бывший поумнее и носивший бороду клином, отвечал:
— Маниловка, может быть, а не Заманиловка?
— Ну да, Маниловка.
— Маниловка! а как проедешь еще одну версту, так вот тебе, то есть,
— так прямо направо.
— Направо? — отозвался кучер.
— Направо, — сказал мужик. — Это будет тебе дорога в Маниловку; а
— Заманиловки никакой нет. Она зовется так, то есть ее прозвание
— Маниловка, а Заманиловки тут вовсе нет. Там прямо на горе увидишь
— дом, каменный, в два этажа, господский дом, в котором, то есть,
— живет сам господин. Вот это тебе и есть Маниловка, а Заманиловки
— совсем нет никакой здесь и не было.
Поехали отыскивать Маниловку. Проехавши две версты, встретили поворот
на проселочную дорогу, но уже и две, и три, и четыре версты, кажется,
сделали, а каменного дома в два этажа все еще не было видно. Тут
Чичиков вспомнил, что если приятель приглашает к себе в деревню за
пятнадцать верст, то значит, что к ней есть верных тридцать. Деревня
Маниловка немногих могла заманить своим местоположением. Дом
господский стоял одиночкой на юру, то есть на возвышении, открытом
всем ветрам, какие только вздумается подуть; покатость горы, на
которой он стоял, была одета подстриженным дерном. На ней были
разбросаны по-английски две-три клумбы с кустами сиреней и желтых
акаций; пять-шесть берез небольшими купами кое-где возносили свои
мелколистные жиденькие вершины. Под двумя из них видна была беседка с
плоским зеленым куполом, деревянными голубыми колоннами и надписью:
«Храм уединенного размышления»; пониже пруд, покрытый зеленью, что,
впрочем, не в диковинку в аглицких садах русских помещиков. У подошвы
этого возвышения, и частию по самому скату, темнели вдоль и поперек
серенькие бревенчатые избы, которые герой наш, неизвестно по каким
причинам, в ту ж минуту принялся считать и насчитал более двухсот;
нигде между ними растущего деревца или какой-нибудь зелени; везде
глядело только одно бревно. Вид оживляли две бабы, которые, картинно
подобравши платья и подтыкавшись со всех сторон, брели по колени в
пруде, влача за два деревянные кляча изорванный бредень, где видны
были два запутавшиеся рака и блестела попавшаяся плотва; бабы,
казались, были между собою в ссоре и за что-то перебранивались.
Поодаль в стороне темнел каким-то скучно-синеватым цветом сосновый
лес. Даже самая погода весьма кстати прислужилась: день был не то
ясный, не то мрачный, а какого-то светло-серого цвета, какой бывает
только на старых мундирах гарнизонных солдат, этого, впрочем, мирного
войска, но отчасти нетрезвого по воскресным дням. Для пополнения
картины не было недостатка в петухе, предвозвестнике переменчивой
погоды, который, несмотря на то что голова продолблена была до самого
мозгу носами других петухов по известным делам волокитства, горланил
очень громко и даже похлопывал крыльями, обдерганными, как старые
рогожки. Подъезжая ко двору, Чичиков заметил на крыльце самого
хозяина, который стоял в зеленом шалоновом сюртуке, приставив руку ко
лбу в виде зонтика над глазами, чтобы рассмотреть получше подъезжавший
экипаж. По мере того как бричка близилась к крыльцу, глаза его
делались веселее и улыбка раздвигалась более и более.
— Павел Иванович! — вскричал он наконец, когда Чичиков вылезал из
— брички. — Насилу вы таки нас вспомнили!
Оба приятеля очень крепко поцеловались, и Манилов увел своего гостя в
комнату. Хотя время, в продолжение которого они будут проходить сени,
переднюю и столовую, несколько коротковато, но попробуем, не успеем ли
как-нибудь им воспользоваться и сказать кое-что о хозяине дома. Но тут
автор должен признаться, что подобное предприятие очень трудно.
Гораздо легче изображать характеры большого размера: там просто бросай
краски со всей руки на полотно, черные палящие глаза нависшие брови,
перерезанный морщиною лоб, перекинутый через плечо черный или алый,
как огонь, плащ — и портрет готов; но вот эти все господа, которых
много на свете, которые с вида очень похожи между собою, а между тем
как приглядишься, увидишь много самых неуловимых особенностей, — эти
господа страшно трудны для портретов. Тут придется сильно напрягать
внимание, пока заставишь перед собою выступить все тонкие, почти
невидимые черты, и вообще далеко придется углублять уже изощренный в
науке выпытывания взгляд.
Один бог разве мог сказать, какой был характер Манилова. Есть род
людей, известных под именем: люди так себе, ни то ни се, ни в городе
Богдан ни в селе Селифан, по словам пословицы. Может быть, к ним
следует примкнуть и Манилова. На взгляд он был человек видный; черты
лица его были не лишены приятности, но в эту приятность, казалось,
чересчур было передано сахару; в приемах и оборотах его было что-то
заискивающее расположения и знакомства. Он улыбался заманчиво, был
белокур, с голубыми глазами. В первую минуту разговора с ним не можешь
не сказать: «Какой приятный и добрый человек!» В следующую за тем
минуту ничего не скажешь, а в третью скажешь: «Черт знает что такое!»
— и отойдешь подальше; если ж не отойдешь, почувствуешь скуку
смертельную. От него не дождешься никакого живого или хоть даже
заносчивого слова, какое можешь услышать почти от всякого, если
коснешься задирающего его предмета. У всякого есть свой задор: у
одного задор обратился на борзых собак; другому кажется, что он
сильный любитель музыки и удивительно чувствует все глубокие места в
ней; третий мастер лихо пообедать; четвертый сыграть роль хоть одним
вершком повыше той, которая ему назначена; пятый, с желанием более
ограниченным, спит и грезит о том, как бы пройтиться на гулянье с
флигель-адъютантом, напоказ своим приятелям, знакомым и даже
незнакомым; шестой уже одарен такою рукою, которая чувствует желание
сверхъестественное заломить угол какому-нибудь бубновому тузу или
двойке, тогда как рука седьмого так и лезет произвести где-нибудь
порядок, подобраться поближе к личности станционного смотрителя или
ямщиков, — словом, у всякого есть свое, но у Манилова ничего не было.
Дома он говорил очень мало и большею частию размышлял и думал, но о
чем он думал, тоже разве богу было известно. Хозяйством нельзя сказать
чтобы он занимался, он даже никогда не ездил на поля, хозяйство шло
как-то само собою. Когда приказчик говорил: «Хорошо бы, барин, то и то
сделать», — «Да, недурно, — отвечал он обыкновенно, куря трубку,
которую курить сделал привычку, когда еще служил в армии, где считался
скромнейшим, деликатнейшим и образованнейшим офицером. „Да, именно
недурно“, — повторял он. Когда приходил к нему мужик и, почесавши
рукою затылок, говорил: „Барин, позволь отлучиться на работу, по'дать
заработать“, — „Ступай“, — говорил он, куря трубку, и ему даже в
голову не приходило, что мужик шел пьянствовать. Иногда, глядя с
крыльца на двор и на пруд, говорил он о том, как бы хорошо было, если
бы вдруг от дома провести подземный ход или чрез пруд выстроить
каменный мост, на котором бы были по обеим сторонам лавки, и чтобы в
них сидели купцы и продавали разные мелкие товары, нужные для
крестьян. При этом глаза его делались чрезвычайно сладкими и лицо
принимало самое довольное выражение; впрочем, все эти прожекты так и
оканчивались только одними словами. В его кабинете всегда лежала
какая-то книжка, заложенная закладкою на четырнадцатой странице,
которую он постоянно читал уже два года. В доме его чего-нибудь вечно
недоставало: в гостиной стояла прекрасная мебель, обтянутая щегольской
шелковой материей, которая, верно, стоила весьма недешево; но на два
кресла ее недостало, и кресла стояли обтянуты просто рогожею; впрочем,
хозяин в продолжение нескольких лет всякий раз предостерегал своего
гостя словами: „Не садитесь на эти кресла, они еще не готовы“. В иной
комнате и вовсе не было мебели, хотя и было говорено в первые дни
после женитьбы: „Душенька, нужно будет завтра похлопотать, чтобы в эту
комнату хоть на время поставить мебель“. Ввечеру подавался на стол
очень щегольской подсвечник из темной бронзы с тремя античными
грациями, с перламутным щегольским щитом, и рядом с ним ставился
какой-то просто медный инвалид, хромой, свернувшийся на сторону и весь
в сале, хотя этого не замечал ни хозяин, ни хозяйка, ни слуги. Жена
его… впрочем, они были совершенно довольны друг другом. Несмотря на то
что минуло более восьми лет их супружеству, из них все еще каждый
приносил другому или кусочек яблочка, или конфетку, или орешек и
говорил трогательно-нежным голосом, выражавшим совершенную любовь:
„Разинь, душенька, свой ротик, я тебе положу этот кусочек“. Само собою
разумеется, что ротик раскрывался при этом случае очень грациозно. Ко
дню рождения приготовляемы были сюрпризы: какой-нибудь бисерный
чехольчик на зубочистку. И весьма часто, сидя на диване, вдруг,
совершенно неизвестно из каких причин, один, оставивши свою трубку, а
другая работу, если только она держалась на ту пору в руках, они
напечатлевали друг другу такой томный и длинный поцелуй, что в
продолжение его можно бы легко выкурить маленькую соломенную сигарку.
Словом, они были, то что говорится, счастливы. Конечно, можно бы
заметить, что в доме есть много других занятий, кроме продолжительных
поцелуев и сюрпризов, и много бы можно сделать разных запросов. Зачем,
например, глупо и без толку готовится на кухне? зачем довольно пусто в
кладовой? зачем воровка ключница? зачем нечистоплотны и пьяницы слуги?
зачем вся дворня спит немилосердым образом и повесничает все остальное
время? Но все это предметы низкие, а Манилова воспитана хорошо. А
хорошее воспитание, как известно, получается в пансионах. А в
пансионах, как известно, три главные предмета составляют основу
человеческих добродетелей: французский язык, необходимый для счастия
семейственной жизни, фортепьяно, для составления приятных минут
супругу, и, наконец, собственно хозяйственная часть: вязание кошельков
и других сюрпризов. Впрочем, бывают разные усовершенствования и
изменения в мето'дах, особенно в нынешнее время; все это более зависит
от благоразумия и способностей самих содержательниц пансиона. В других
пансионах бывает таким образом, что прежде фортепьяно, потом
французский язык, а там уже хозяйственная часть. А иногда бывает и
так, что прежде хозяйственная часть, то есть вязание сюрпризов, потом
французский язык, а там уже фортепьяно. Разные бывают мето'ды. Не
мешает сделать еще замечание, что Манилова… но, признаюсь, о дамах я
очень боюсь говорить, да притом мне пора возвратиться к нашим героям,
которые стояли уже несколько минут перед дверями гостиной, взаимно
упрашивая друг друга пройти вперед.
— Сделайте милость, не беспокойтесь так для меня, я пройду после, —
— говорил Чичиков.
— Нет, Павел Иванович, нет, вы гость, — говорил Манилов, показывая ему
— рукою на дверь.
— Не затрудняйтесь, пожалуйста, не затрудняйтесь. Пожалуйста,
— проходите, — говорил Чичиков.
— Нет уж извините, не допущу пройти позади такому приятному,
— образованному гостю.
— Почему ж образованному?.. Пожалуйста, проходите.
— Ну да уж извольте проходить вы.
— Да отчего ж?
— Ну да уж оттого! — сказал с приятною улыбкою Манилов.
Наконец оба приятеля вошли в дверь боком и несколько притиснули друг
друга.
— Позвольте мне вам представить жену мою, — сказал Манилов. —
— Душенька! Павел Иванович!
Чичиков, точно, увидел даму, которую он совершенно было не приметил,
раскланиваясь в дверях с Маниловым. Она была недурна, одета к лицу. На
ней хорошо сидел матерчатый шелковый капот бледного цвета; тонкая
небольшая кисть руки ее что-то бросила поспешно на стол и сжала
батистовый платок с вышитыми уголками. Она поднялась с дивана, на
котором сидела; Чичиков не без удовольствия подошел к ее ручке.
Манилова проговорила, несколько даже картавя, что он очень обрадовал
их своим приездом и что муж ее не проходило дня, чтобы не вспоминал о
нем.
— Да, — примолвил Манилов, — уж она, бывало, все спрашивает меня: «Да
— что же твой приятель не едет?» — «Погоди, душенька, приедет». А вот
— вы наконец и удостоили нас своим посещением. Уж такое, право,
— доставили наслаждение… майский день… именины сердца…
Чичиков, услышавши, что дело уже дошло до именин сердца, несколько
даже смутился и отвечал скромно, что ни громкого имени не имеет, ни
даже ранга заметного.
— Вы всё имеете, — прервал Манилов с такою же приятною улыбкою, — всё
— имеете, даже еще более.
— Как вам показался наш город? — примолвила Манилова. — Приятно ли
— провели там время?
— Очень хороший город, прекрасный город, — отвечал Чичиков, — и время
— провел очень приятно: общество самое обходительное.
— А как вы нашли нашего губернатора? — сказала Манилова.
— Не правда ли, что препочтеннейший и прелюбезнейший человек? —
— прибавил Манилов.
— Совершенная правда, — сказал Чичиков, — препочтеннейший человек. И
— как он вошел в свою должность, как понимает ее! Нужно желать
— побольше таких людей.
— Как он может этак, знаете, принять всякого, блюсти деликатность в
— своих поступках, — присовокупил Манилов с улыбкою и от удовольствия
— почти совсем зажмурил глаза, как кот, у которого слегка пощекотали
— за ушами пальцем.
— Очень обходительный и приятный человек, — продолжал Чичиков, — и
— какой искусник! я даже никак не мог предполагать этого. Как хорошо
— вышивает разные домашние узоры! Он мне показывал своей работы
— кошелек: редкая дама может так искусно вышить.
— А вице-губернатор, не правда ли, какой милый человек? — сказал
— Манилов, опять несколько прищурив глаза.
— Очень, очень достойный человек, — отвечал Чичиков.
— Ну, позвольте, а как вам показался полицеймейстер? Не правда ли, что
— очень приятный человек?
— Чрезвычайно приятный, и какой умный, какой начитанный человек! Мы у
— него проиграли в вист вместе с прокурором и председателем палаты до
— самых поздних петухов; очень, очень достойный человек.
— Ну, а какого вы мнения о жене полицеймейстера? — прибавила Манилова.
— — Не правда ли, прелюбезная женщина?
— О, это одна из достойнейших женщин, каких только я знаю, — отвечал
— Чичиков
Засим не пропустили председателя палаты, почтмейстера и таким образом
перебрали почти всех чиновников города, которые все оказались самыми
достойными людьми.
— Вы всегда в деревне проводите время? — сделал наконец, в свою
— очередь, вопрос Чичиков.
— Больше в деревне, — отвечал Манилов. — впрочем, приезжаем в город
— для того только, чтобы увидеться с образованными людьми. Одичаешь,
— знаете, будешь все время жить взаперти.
— Правда, правда, — сказал Чичиков.
— Конечно, — продолжал Манилов, — другое дело, если бы соседство было
— хорошее, если бы, например, такой человек, с которым бы в некотором
— роде можно было поговорить о любезности, о хорошем обращении,
— следить какую-нибудь этакую науку, чтобы этак расшевелило душу, дало
— бы, так сказать, паренье этакое… — Здесь он еще что-то хотел
— выразить, но, заметивши, что несколько зарапортовался, ковырнул
— только рукою в воздухе и продолжал: — Тогда, конечно, деревня и
— уединение имели бы очень много приятностей. Но решительно нет
— никого… Вот только иногда почитаешь «Сын отечества».
Чичиков согласился с этим совершенно, прибавивши, что ничего не может
быть приятнее, как жить в уединенье, наслаждаться зрелищем природы и
почитать иногда какую-нибудь книгу…
— Но знаете ли, — прибавил Манилов, — все если нет друга, с которым бы
— можно поделиться…
— О, это справедливо, это совершенно справедливо! — прервал Чичиков. —
— Что все сокровища тогда в мире! «Не имей денег, имей хороших людей
— для обращения», сказал один мудрец.
— И знаете, Павел Иванович! — сказал Манилов, явя в лице своем
— выражение не только сладкое, но даже приторное, подобное той
— микстуре, которую ловкий светский доктор засластил немилосердно,
— воображая ею обрадовать пациента. — Тогда чувствуешь какое-то, в
— некотором роде, духовное наслаждение… Вот как, например, теперь,
— когда случай мне доставил счастие, можно сказать образцовое,
— говорить с вами и наслаждаться приятным вашим разговоров…
— Помилуйте, что ж за приятный разговор?.. Ничтожный человек, и больше
— ничего, — отвечал Чичиков.
— О! Павел Иванович, позвольте мне быть откровенным: я бы с радостию
— отдал половину всего моего состояния, чтобы иметь часть тех
— достоинств, которые имеете вы!..
— Напротив, я бы почел с своей стороны за величайшее…
Неизвестно, до чего бы дошло взаимное излияние чувств обоих приятелей,
если бы вошедший слуга не доложил, что кушанье готово.
— Прошу покорнейше, — сказал Манилов. — Вы извините, если у нас нет
— такого обеда, какой на паркетах и в столицах, у нас просто, по
— русскому обычаю, щи, но от чистого сердца. Покорнейше прошу.
Тут они еще несколько времени поспорили о том, кому первому войти, и
наконец Чичиков вошел боком в столовую.
В столовой уже стояли два мальчика, сыновья Манилова, которые были в
тех летах, когда сажают уже детей за стол, но еще на высоких стульях.
При них стоял учитель, поклонившийся вежливо и с улыбкою. Хозяйка села
за свою суповую чашку; гость был посажен между хозяином и хозяйкою,
слуга завязал детям на шею салфетки.
— Какие миленькие дети, — сказал Чичиков, посмотрев на них, — а
— который год?
— Старшему осьмой, а меньшему вчера только минуло шесть, — сказала
— Манилова.
— Фемистоклюс! — сказал Манилов, обратившись к старшему, который
— старался освободить свой подбородок, завязанный лакеем в салфетку.
Чичиков поднял несколько бровь, услышав такое отчасти греческое имя,
которому, неизвестно почему, Манилов дал окончание на «юс», но
постарался тот же час привесть лицо в обыкновенное положение.
— Фемистоклюс, скажи мне, какой лучший город во Франции?
Здесь учитель обратил все внимание на Фемистоклюса и казалось, хотел
ему вскочить в глаза, но наконец совершенно успокоился и кивнул
головою, когда Фемистоклюс сказал: «Париж».
— А у нас какой лучший город? — спросил опять Манилов.
Учитель опять настроил внимание.
— Петербург, — отвечал Фемистоклюс.
— А еще какой?
— Москва, — отвечал Фемистоклюс.
— Умница, душенька! — сказал на это Чичиков. — Скажите, однако ж… —
— продолжал он, обратившись тут же с некоторым видом изумления к
— Маниловым, — в такие лета и уже такие сведения! Я должен вам
— сказать, что в этом ребенке будут большие способности.
— О, вы еще не знаете его, — отвечал Манилов, — у него чрезвычайно
— много остроумия. Вот меньшой, Алкид, тот не так быстр, а этот
— сейчас, если что-нибудь встретит, букашку, козявку, так уж у него
— вдруг глазенки и забегают; побежит за ней следом и тотчас обратит
— внимание. Я его прочу по дипломатической части. Фемистоклюс, —
— продолжал он, снова обратясь к нему, — хочешь быть посланником?
— Хочу, — отвечал Фемистоклюс, жуя хлеб и болтая головой направо и
— налево.
В это время стоявший позади лакей утер посланнику нос, и очень хорошо
сделал, иначе бы канула в суп препорядочная посторонняя капля.
Разговор начался за столом об удовольствии спокойной жизни,
прерываемый замечаниями хозяйки о городском театре и об актерах.
Учитель очень внимательно глядел на разговаривающих и, как только
замечал, что они были готовы усмехнуться, в ту же минуту открывал рот
и смеялся с усердием. Вероятно, он был человек признательный и хотел
заплатить этим хозяину за хорошее обращение. Один раз, впрочем, лицо
его приняло суровый вид, и он строго застучал по столу, устремив глаза
на сидевших насупротив его детей. Это было у места, потому что
Фемистоклюс укусил за ухо Алкида, и Алкид, зажмурив глаза и открыв
рот, готов был зарыдать самым жалким образом, но, почувствовав, что за
это легко можно было лишиться блюда, привел рот в прежнее положение и
начал со слезами грызть баранью кость, от которой у него обе щеки
лоснились жиром. Хозяйка очень часто обращалась к Чичикову с словами:
«Вы ничего не кушаете, вы очень мало взяли». На что Чичиков отвечал
всякий раз: «Покорнейше благодарю, я сыт, приятный разговор лучше
всякого блюда».
Уже встали из-за стола. Манилов был доволен чрезвычайно и, поддерживая
рукою спину своего гостя, готовился таким образом препроводить его в
гостиную, как вдруг гость объявил с весьма значительным видом, что он
намерен с ним поговорить об одном очень нужном деле.
— В таком случае позвольте мне вас попросить в мой кабинет, — сказал
— Манилов и повел в небольшую комнату, обращенную окном на синевший
— лес. — Вот мой уголок, — сказал Манилов.
— Приятная комнатка, — сказал Чичиков, окинувши ее глазами.
Комната была, точно, не без приятности: стены были выкрашены какой-то
голубенькой краской вроде серенькой, четыре стула, одно кресло, стол,
на котором лежала книжка с заложенною закладкою, о которой мы уже
имели случай упомянуть, несколько исписанных бумаг, но больше всего
было табаку. Он был в разных видах: в картузах и в табачнице, и,
наконец, насыпан был просто кучею на столе. На своих окнах тоже
помещены были горки выбитой из трубки золы, расставленные не без
старания очень красивыми рядками. Заметно было, что это иногда
доставляло хозяину препровождение времени.
— Позвольте вас попросить расположиться в этих креслах, — сказал
— Манилов. — Здесь вам будет попокойнее.
— Позвольте, я сяду на стуле.
— Позвольте вам этого не позволить, — сказал Манилов с улыбкою. — Это
— кресло у меня уж ассигновано для гостя: ради или не ради, но должны
— сесть.
Чичиков сел.
— Позвольте мне вас попотчевать трубочкою.
— Нет, не курю, — отвечал Чичиков ласково и как бы с видом сожаления.
— Отчего? — сказал Манилов тоже ласково и с видом сожаления.
— Не сделал привычки, боюсь; говорят, трубка сушит.
— Позвольте мне вам заметить, что это предубеждение. Я полагаю даже,
— что курить трубку гораздо здоровее, нежели нюхать табак. В нашем
— полку был поручик, прекраснейший и образованнейший человек, который
— не выпускал изо рта трубки не только за столом, но даже, с
— позволения сказать, во всех прочих местах. И вот ему теперь уже
— сорок с лишком лет, но, благодари бога, до сих пор так здоров, как
— нельзя лучше.
Чичиков заметил, что это, точно, случается и что натуре находится
много вещей, неизъяснимых даже для обширного ума.
— Но позвольте прежде одну просьбу… — проговорил он голосом, в котором
— отдалось какое-то странное или почти странное выражение, и вслед за
— тем неизвестно чего оглянулся назад. — Как давно вы изволили
— подавать ревизскую сказку?
— Да уж давно; а лучше сказать не припомню.
— Как с того времени много у вас умерло крестьян?
— А не могу знать; об этом, я полагаю, нужно спросить приказчика. Эй,
— человек! позови приказчика, он должен быть сегодня здесь.
Приказчик явился. Это был человек лет под сорок, бривший бороду,
ходивший в сюртуке и, по-видимому, проводивший очень покойную жизнь,
потому что лицо его глядело какою-то пухлою полнотою, а желтоватый
цвет кожи и маленькие глаза показывали, что он знал слишком хорошо,
что такое пуховики и перины. Можно было видеть тотчас, что он совершил
свое поприще, как совершают его все господские приказчики: был прежде
просто грамотным мальчишкой в доме, потом женился на какой-нибудь
Агашке-ключнице, барыниной фаворитке, сделался сам ключником, а там и
приказчиком. А сделавшись приказчиком, поступал, разумеется, как все
приказчики: водился и кумился с теми, которые на деревне были
побогаче, подбавлял на тягла победнее, проснувшись в девятом часу
утра, поджидал самовара и пил чай.
— Послушай, любезный! сколько у нас умерло крестьян с тех пор, как
— подавали ревизию?
— Да как сколько? Многие умирали с тех пор, — сказал приказчик и при
— этом икнул, заслонив рот слегка рукою, наподобие щитка.
— Да, признаюсь, а сам так думал, — подхватил Манилов, — именно, очень
— многие умирали! — Тут он оборотился к Чичикову и прибавил еще: —
— Точно, очень многие.
— А как, например, числом? — спросил Чичиков.
— Да, сколько числом? — подхватил Манилов.
— Да как сказать числом? Ведь неизвестно, сколько умирало, их никто не
— считал.
— Да, именно, — сказал Манилов, обратясь к Чичикову, — я тоже
— предполагал, большая смертность; совсем неизвестно, сколько умерло.
— Ты, пожалуйста, их перечти, — сказал Чичиков, — и сделай подробный
— реестрик всех поименно.
— Да, всех поименно, — сказал Манилов.
Приказчик сказал: «Слушаю!» — и ушел.
— А для какие причин вам это нужно? — спросил по уходе приказчика
— Манилов.
Этот вопрос, казалось, затруднил гостя, в лице его показалось какое-то
напряженное выражение, от которого он даже покраснел, — напряжение
что-то выразить, не совсем покорное словам. И в самом деле, Манилов
наконец услышал такие странные и необыкновенные вещи, какие еще
никогда не слыхали человеческие уши.
— Вы спрашиваете, для каких причин? причины вот какие: я хотел бы
— купить крестьян… — сказал Чичиков, заикнулся и не кончил речи.
— Но позвольте спросить вас, — сказал Манилов, — как желаете вы купить
— крестьян: с землею или просто на вывод, то есть без земли?
— Нет, я не то чтобы совершенно крестьян, — сказал Чичиков, — я желаю
— иметь мертвых…
— Как-с? извините… я несколько туг на ухо, мне послышалось престранное
— слово…
— Я полагаю приобресть мертвых, которые, впрочем, значились бы по
— ревизии как живые, — сказал Чичиков.
Манилов выронил тут же чубук с трубкою на пол и как разинул рот, так и
остался с разинутым ртом в продолжение нескольких минут. Оба приятеля,
рассуждавшие о приятностях дружеской жизни, остались недвижимы, вперя
друг в друга глаза, как те портреты, которые вешались в старину один
против другого по обеим сторонам зеркала. Наконец Манилов поднял
трубку с чубуком и поглядел снизу ему в лицо, стараясь высмотреть, не
видно ли какой усмешки на губах его, не пошутил ли он; но ничего не
было видно такого, напротив, лицо даже казалось степеннее
обыкновенного; потом подумал, не спятил ли гость как-нибудь невзначай
с ума, и со страхом посмотрел на него пристально; но глаза гостя были
совершенно ясны, не было в них дикого, беспокойного огня, какой бегает
в глазах сумасшедшего человека, все было прилично и в порядке. Как ни
придумывал Манилов, как ему быть и что ему сделать, но ничего другого
не мог придумать, как только выпустить изо рта оставшийся дым очень
тонкой струею.
— Итак, я бы желал знать, можете ли вы мне таковых, не живых в
— действительности, но живых относительно законной формы, передать,
— уступить или как вам заблагорассудится лучше?
Но Манилов так сконфузился и смешался, что только смотрел на него
— Мне кажется, вы затрудняетесь?.. — заметил Чичиков.
— Я?.. нет, я не то, — сказал Манилов, — но я не могу постичь…
— извините… я, конечно, не мог получить такого блестящего образования,
— какое, так сказать, видно во всяком вашем движении; не имею высокого
— искусства выражаться… Может быть, здесь… в этом, вами сейчас
— выраженном изъяснении… скрыто другое… Может быть, вы изволили
— выразиться так для красоты слога?
— Нет, — подхватил Чичиков, — нет, я разумею предмет таков как есть,
— то есть те души, которые, точно, уже умерли.
Манилов совершенно растерялся. Он чувствовал, что ему нужно что-то
сделать, предложить вопрос, а какой вопрос — черт его знает. Кончил он
наконец тем, что выпустил опять дым, но только уже не ртом, а чрез
носовые ноздри.
— Итак, если нет препятствий, то с богом можно бы приступить к
— совершению купчей крепости, — сказал Чичиков.
— Как, на мертвые души купчую?
— А, нет! — сказал Чичиков. — Мы напишем, что они живы, так, как стоит
— действительно в ревизской сказке. Я привык ни в чем не отступать от
— гражданских законов, хотя за это и потерпел на службе, но уж
— извините: обязанность для меня дело священное, закон — я немею пред
— законом.
Последние слова понравились Манилову, но в толк самого дела он все-
таки никак не вник и вместо ответа принялся насасывать свой чубук так
сильно, что тот начал наконец хрипеть, как фагот. Казалось, как будто
он хотел вытянуть из него мнение относительно такого неслыханного
обстоятельства; но чубук хрипел и больше ничего.
— Может быть, вы имеете какие-нибудь сомнения?
— О! помилуйте, ничуть. Я не насчет того говорю, чтобы имел какое-
— нибудь, то есть, критическое предосуждение о вас. Но позвольте
— доложить, не будет ли это предприятие или, чтоб еще более, так
— сказать, выразиться, негоция, — так не будет ли эта негоция
— несоответствующею гражданским постановлениям и дальнейшим видам
— России?
Здесь Манилов, сделавши некоторое движение головою, посмотрел очень
значительно в лицо Чичикова, показав во всех чертах лица своего и
сжатых губах такое глубокое выражение, какого, может быть, и не видано
было на человеческом лице, разве только у какого-нибудь слишком умного
министра, да и то в минуту самого головоломного дела.
Но Чичиков сказал просто, что подобное предприятие, или негоция, никак
не будет несоответствующею гражданским постановлениям и дальнейшим
видам России, а чрез минуту потом прибавил, что казна получит даже
выгоды, ибо получит законные пошлины.
— Так вы полагаете?..
— Я полагаю, что это будет хорошо.
— А, если хорошо, это другое дело: я против этого ничего, — сказал
— Манилов и совершенно успокоился.
— Теперь остается условиться в цене.
— Как в цене? — сказал опять Манилов и остановился. — Неужели вы
— полагаете, что я стану брать деньги за души, которые в некотором
— роде окончили свое существование? Если уж вам пришло этакое, так
— сказать, фантастическое желание, то с своей стороны я передаю их вам
— безынтересно и купчую беру на себя.
Великий упрек был бы историку предлагаемых событий, если бы он упустил
сказать, что удовольствие одолело гостя после таких слов,
произнесенных Маниловым. Как он ни был степенен и рассудителен, но тут
чуть не произвел даже скачок по образцу козла, что, как известно,
производится только в самых сильных порывах радости. Он поворотился
так сильно в креслах, что лопнула шерстяная материя, обтягивавшая
подушку; сам Манилов посмотрел на него в некотором недоумении.
Побужденный признательностию, он наговорил тут же столько
благодарностей, что тот смешался, весь покраснел, производил головою
отрицательный жест и наконец уже выразился, что это сущее ничего, что
он, точно, хотел бы доказать чем-нибудь сердечное влечение, магнетизм
души, а умершие души в некотором роде совершенная дрянь.
— Очень не дрянь, — сказал Чичиков, пожав ему руку. Здесь был испущен
— очень глубокий вздох. Казалось, он был настроен к сердечным
— излияниям; не без чувства и выражения произнес он наконец следующие
— слова: — Если б вы знали, какую услугу оказали сей, по-видимому,
— дрянью человеку без племени и роду! Да и действительно, чего не
— потерпел я? как барка какая-нибудь среди свирепых волн… Каких
— гонений, каких преследований не испытал, какого горя не вкусил, а за
— что? за то, что соблюдал правду, что был чист на своей совести, что
— подавал руку и вдовице беспомощной, и сироте-горемыке!.. — Тут даже
— он отер платком выкатившуюся слезу.
Манилов был совершенно растроган. Оба приятеля долго жали друг другу
руку и долго смотрели молча один другому в глаза, в которых видны были
навернувшиеся слезы. Манилов никак не хотел выпустить руки нашего
героя и продолжал жать ее так горячо, что тот уже не знал, как ее
выручить. Наконец, выдернувши ее потихоньку, он сказал, что не худо бы
купчую совершить поскорее и хорошо бы, если бы он сам понаведался в
город. Потом взял шляпу и стал откланиваться.
— Как? вы уж хотите ехать? — сказал Манилов, вдруг очнувшись и почти
— испугавшись.
В это время вошла в кабинет Манилова.
— Лизанька, — сказал Манилов с несколько жалостливым видом, — Павел
— Иванович оставляет нас!
— Потому что мы надоели Павлу Ивановичу, — отвечала Манилова.
— Сударыня! здесь, — сказал Чичиков, — здесь, вот где, — тут он
— положил руку на сердце, — да, здесь пребудет приятность времени,
— проведенного с вами! и поверьте, не было бы для меня большего
— блаженства, как жить с вами если не в одном доме, то по крайней мере
— в самом ближайшем соседстве.
— А знаете, Павел Иванович, — сказал Манилов, которому очень
— понравилась такая мысль, — как было бы в самом деле хорошо, если бы
— жить этак вместе, под одною кровлею, или под тенью какого-нибудь
— вяза пофилософствовать о чем-нибудь, углубиться!..
— О! это была бы райская жизнь! — сказал Чичиков, вздохнувши. —
— Прощайте, сударыня! — продолжал он, подходя к ручке Маниловой. —
— Прощайте, почтеннейший друг! Не позабудьте просьбы!
— О, будьте уверены! — отвечал Манилов. — Я с вами расстаюсь не долее
— как на два дни.
Все вышли в столовую.
— Прощайте, миленькие малютки! — сказал Чичиков, увидевши Алкида и
— Фемистоклюса, которые занимались каким-то деревянным гусаром, у
— которого уже не было ни руки, ни носа. — Прощайте, мои крошки. Вы
— извините меня, что я не привез вам гостинца, потому что, признаюсь,
— не знал даже, живете ли вы на свете, но теперь, как приеду,
— непременно привезу. Тебе привезу саблю; хочешь саблю?
— Хочу, — отвечал Фемистоклюс.
— А тебе барабан; не правда ли, тебе барабан? — продолжал он,
— наклонившись к Алкиду.
— Парапан, — отвечал шепотом и потупив голову Алкид.
— Хорошо, а тебе привезу барабан. Такой славный барабан, этак все
— будет: туррр… ру… тра-та-та, та-та-та… Прощай, душенька! прощай! —
— Тут поцеловал он его в голову и обратился к Манилову и его супруге с
— небольшим смехом, с какие обыкновенно обращаются к родителям, давая
— им знать о невинности желаний их детей.
— Право, останьтесь, Павел Иванович! — сказал Манилов, когда уже все
— вышли на крыльцо. — Посмотрите, какие тучи.
— Это маленькие тучки, — отвечал Чичиков.
— Да знаете ли вы дорогу к Собакевичу?
— Об этом хочу спросить вас.
— Позвольте, я сейчас расскажу вашему кучеру.
Тут Манилов с такою же любезностью рассказал дело кучеру и сказал ему
даже один раз «вы».
Кучер, услышав, что нужно пропустить два поворота и поворотить на
третий, сказал: «Потрафим, ваше благородие», — и Чичиков уехал,
сопровождаемый долго поклонами и маханьями платка приподымавшихся на
цыпочках хозяев.
Манилов долго стоял на крыльце, провожая глазами удалявшуюся бричку, и
когда она уже совершенно стала не видна, он все еще стоял, куря
трубку. Наконец вошел он в комнату, сел на стуле и предался
размышлению, душевно радуясь, что доставил гостю своему небольшое
удовольствие. Потом мысли его перенеслись незаметно к другим предметам
и наконец занеслись бог знает куда. Он думал о благополучии дружеской
жизни, о том, как бы хорошо было жить с другом на берегу какой-нибудь
реки, потом чрез эту реку начал строиться у него мост, потом
огромнейший дом с таким высоким бельведером, что можно оттуда видеть
даже Москву и там пить вечером чай на открытом воздухе и рассуждать о
каких-нибудь приятных предметах. Потом, что они вместе с Чичиковым
приехали в какое-то общество в хороших каретах, где обворожают всех
приятностию обращения, и что будто бы государь, узнавши о такой их
дружбе, пожаловал их генералами, и далее, наконец, бог знает что
такое, чего уже он и сам никак не мог разобрать. Странная просьба
Чичикова прервала вдруг все его мечтания. Мысль о ней как-то особенно
не варилась в его голове: как ни переворачивал он ее, но никак не мог
изъяснить себе, и все время сидел он и курил трубку, что тянулось до
самого ужина.
Глава третья
А Чичиков в довольном расположении духа сидел в своей бричке,
катившейся давно по столбовой дороге. Из предыдущей главы уже видно, в
чем состоял главный предмет его вкуса и склонностей, а потому не диво,
что он скоро погрузился весь в него и телом и душою. Предположения,
сметы и соображения, блуждавшие по лицу его, видно, были очень
приятны, ибо ежеминутно оставляли после себя следы довольной усмешки.
Занятый ими, он не обращал никакого внимания на то, как его кучер,
довольный приемом дворовых людей Манилова, делал весьма дельные
замечания чубарому пристяжному коню, запряженному с правой стороны.
Этот чубарый конь был сильно лукав и показывал только для вида, будто
бы везет, тогда как коренной гнедой и пристяжной каурой масти,
называвшийся Заседателем, потому что был приобретен от какого-то
заседателя, трудилися от всего сердца, так что даже в глазах их было
заметно получаемое ими от того удовольствие. «Хитри, хитри! вот я тебя
перехитрю! — говорил Селифан, приподнявшись и хлыснув кнутом ленивца.
— Ты знай свое дело, панталонник ты немецкий! Гнедой — почтенный конь,
он сполняет свой долг, я ему с охотою дам лишнюю меру, потому что он
почтенный конь, и Заседатель тож хороший конь… Ну, ну! что
потряхиваешь ушами? Ты, дурак, слушай, коли говорят! я тебя, невежа,
не стану дурному учить. Ишь куда ползет!» Здесь он опять хлыснул его
кнутом, примолвив; «У, варвар! Бонапарт ты проклятый!» Потом
прикрикнул на всех: «Эй вы, любезные!» — и стегнул по всем по трем уже
не в виде наказания, но чтобы показать, что был ими доволен. Доставив
такое удовольствие, он опять обратил речь к чубарому: «Ты думаешь, что
скроешь свое поведение. Нет, ты живи по правде, когда хочешь, чтобы
тебе оказывали почтение. Вот у помещика, что мы были, хорошие люди. Я
с удовольствием поговорю, коли хороший человек; с человеком хорошим мы
всегда свои други, тонкие приятели; выпить ли чаю, или закусить — с
охотою, коли хороший человек. Хорошему человеку всякой отдаст
почтение. Вот барина нашего всякой уважает, потому что он, слышь ты,
сполнял службу государскую, он сколеской советник…»
Так рассуждая, Селифан забрался наконец в самые отдаленные
отвлеченности. Если бы Чичиков прислушался, то узнал бы много
подробностей, относившихся лично к нему; но мысли его так были заняты
своим предметом, что один только сильный удар грома заставил его
очнуться и посмотреть вокруг себя; все небо было совершенно обложено
тучами, и пыльная почтовая дорога опрыскалась каплями дождя. Наконец
громовый удар раздался в другой раз громче и ближе, и дождь хлынул
вдруг как из ведра. Сначала, принявши косое направление, хлестал он в
одну сторону кузова кибитки, потом в другую, потом, изменив и образ
нападения и сделавшись совершенно прямым, барабанил прямо в верх его
кузова; брызги наконец стали долетать ему в лицо. Это заставило его
задернуться кожаными занавесками с двумя круглыми окошечками,
определенными на рассматривание дорожных видов, и приказать Селифану
ехать скорее. Селифан, прерванный тоже на самой середине речи,
смекнул, что, точно, не нужно мешкать, вытащил тут же из-под козел
какую-то дрянь из серого сукна, надел ее в рукава, схватил в руки
вожжи и прикрикнул на свою тройку, которая чуть-чуть переступала
ногами, ибо чувствовала приятное расслабление от поучительных речей.
Но Селифан никак не мог припомнить, два или три поворота проехал.
Сообразив и припоминая несколько дорогу, он догадался, что много было
поворотов, которые все пропустил он мимо. Так как русский человек в
решительные минуты найдется, что сделать, не вдаваясь в дальние
рассуждения, то, поворотивши направо, на первую перекрестную дорогу,
прикрикнул он: «Эй вы, други почтенные!» — и пустился вскачь, мало
помышляя о том, куда приведет взятая дорога.
Дождь, однако же, казалось, зарядил надолго. Лежавшая на дороге пыль
быстро замесилась в грязь, и лошадям ежеминутно становилось тяжелее
тащить бричку. Чичиков уже начинал сильно беспокоиться, не видя так
долго деревни Собакевича. По расчету его, давно бы пора было приехать.
Он высматривал по сторонам, но темнота была такая, хоть глаз выколи.
— Селифан! — сказал он наконец, высунувшись из брички.
— Что, барин? — отвечал Селифан.
— Погляди-ка, не видно ли деревни?
— Нет, барин, нигде не видно! — После чего Селифан, помахивая кнутом,
— затянул песню не песню, но что-то такое длинное, чему и конца не
— было. Туда все вошло: все ободрительные и побудительные крики,
— которыми потчевают лошадей по всей России от одного конца до
— другого; прилагательные всех родов без дальнейшего разбора, как что
— первое попалось на язык. Таким образом дошло до того, что он начал
— называть их наконец секретарями.
Между тем Чичиков стал примечать, что бричка качалась на все стороны и
наделяла его пресильными толчками; это дало ему почувствовать, что они
своротили с дороги и, вероятно, тащились по взбороненному полю.
Селифан, казалось, сам смекнул, но не говорил ни слова.
— Что, мошенник, по какой дороге ты едешь? — сказал Чичиков.
— Да что ж, барин, делать, время-то такое; кнута не видишь, такая
— потьма! — Сказавши это, он так покосил бричку, что Чичиков принужден
— был держаться обеими руками. Тут только заметил он, что Селифан
— подгулял.
— Держи, держи, опрокинешь! — кричал он ему.
— Нет, барин, как можно, чтоб я опрокинул, — говорил Селифан. — Это
— нехорошо опрокинуть, я уж сам знаю; уж я никак не опрокину. — Затем
— начал он слегка поворачивать бричку, поворачивал, поворачивал и
— наконец выворотил ее совершенно набок. Чичиков и руками и ногами
— шлепнулся в грязь. Селифан лошадей, однако ж, остановил, впрочем,
— они остановились бы и сами, потому что были сильно изнурены. Такой
— непредвиденный случай совершенно изумил его. Слезши с козел, он стал
— перед бричкою, подперся в бока обеими руками, в то время как барин
— барахтался в грязи, силясь оттуда вылезть, и сказал после некоторого
— размышления: «Вишь ты, и перекинулась!»
— Ты пьян как сапожник! — сказал Чичиков.
— Нет, барин, как можно, чтоб я был пьян! Я знаю, что это нехорошее
— дело быть пьяным. С приятелем поговорил, потому что с хорошим
— человеком можно поговорить, в том нет худого; и закусили вместе.
— Закуска не обидное дело; с хорошим человеком можно закусить.
— А что я тебе сказал последний раз, когда ты напился? а? забыл? —
— сказал Чичиков.
— Нет, ваше благородие, как можно, чтобы я позабыл. Я уже дело свое
— знаю. Я знаю, что нехорошо быть пьяным. С хорошим человеком
— поговорил, потому что…
— Вот я тебя как высеку, так ты у меня будешь знать, как говорить с
— хорошим человеком!
— Как милости вашей будет угодно, — отвечал на все согласный Селифан,
— — коли высечь, то и высечь; я ничуть не прочь от того. Почему ж не
— посечь, коли за дело, на то воля господская. Оно нужно посечь,
— потому что мужик балуется, порядок нужно наблюдать. Коли за дело, то
— и посеки; почему ж не посечь?
На такое рассуждение барин совершенно не нашелся, что отвечать. Но в
это время, казалось, как будто сама судьба решилась над ним сжалиться.
Издали послышался собачий лай. Обрадованный Чичиков дал приказание
погонять лошадей. Русский возница имеет доброе чутье вместо глаз; от
этого случается, что он, зажмуря глаза, качает иногда во весь дух и
всегда куда-нибудь да приезжает. Селифан, не видя ни зги, направил
лошадей так прямо на деревню, что остановился тогда только, когда
бричка ударилася оглоблями в забор и когда решительно уже некуда было
ехать. Чичиков только заметил сквозь густое покрывало лившего дождя
что-то похожее на крышу. Он послал Селифана отыскивать ворота, что,
без сомнения, продолжалось бы долго, если бы на Руси не было вместо
швейцаров лихих собак, которые доложили о нем так звонко, что он
поднес пальцы к ушам своим. Свет мелькнул в одном окошке и досягнул
туманною струею до забора, указавши нашим дорожным ворота. Селифан
принялся стучать, и скоро, отворив калитку, высунулась какая-то
фигура, покрытая армяком, и барин со слугою услышали хриплый бабий
голос:
— Кто стучит? чего расходились?
— Приезжие, матушка, пусти переночевать, — произнес Чичиков.
— Вишь ты, какой востроногий, — сказала старуха, — приехал в какое
— время! Здесь тебе не постоялый двор: помещица живет.
— Что ж делать, матушка: вишь, с дороги сбились. Не ночевать же в
— такое время в степи.
— Да, время темное, нехорошее время, — прибавил Селифан.
— Молчи, дурак, — сказал Чичиков.
— Да кто вы такой? — сказала старуха.
— Дворянин, матушка.
Слово «дворянин» заставило старуху как будто несколько подумать.
— Погодите, я скажу барыне, — произнесла она и минуты через две уже
— возвратилась с фонарем в руке.
Ворота отперлись. Огонек мелькнул и в другом окне. Бричка, въехавши на
двор, остановилась перед небольшим домиком, который за темнотою трудно
было рассмотреть. Только одна половина его была озарена светом,
исходившим из окон; видна была еще лужа перед домом, на которую прямо
ударял тот же свет. Дождь стучал звучно по деревянной крыше и
журчащими ручьями стекал в подставленную бочку. Между тем псы
заливались всеми возможными голосами: один, забросивши вверх голову,
выводил так протяжно и с таким старанием, как будто за это получал бог
знает какое жалованье; другой отхватывал наскоро, как пономарь; промеж
них звенел, как почтовый звонок, неугомонный дискант, вероятно
молодого щенка, и все это, наконец, повершал бас, может быть, старик,
наделенный дюжею собачьей натурой, потому что хрипел, как хрипит
певческий контрабас, когда концерт в полном разливе: тенора
поднимаются на цыпочки от сильного желания вывести высокую ноту, и
все, что ни есть, порывается кверху, закидывая голову, а он один,
засунувши небритый подбородок в галстук, присев и опустившись почти до
земли, пропускает оттуда свою ноту, от которой трясутся и дребезжат
стекла. Уже по одному собачьему лаю, составленному из таких
музыкантов, можно было предположить, что деревушка была порядочная; но
промокший и озябший герой наш ни о чем не думал, как только о постели.
Не успела бричка совершенно остановиться, как он уже соскочил на
крыльцо, пошатнулся и чуть не упал. На крыльцо вышла опять какая-то
женщина, помоложе прежней, но очень на нее похожая. Она проводила его
в комнату. Чичиков кинул вскользь два взгляда: комната была обвешана
старенькими полосатыми обоями; картины с какими-то птицами; между окон
старинные маленькие зеркала с темными рамками в виде свернувшихся
листьев; за всяким зеркалом заложены были или письмо, или старая
колода карт, или чулок; стенные часы с нарисованными цветами на
циферблате… невмочь было ничего более заметить. Он чувствовал, что
глаза его липнули, как будто их кто-нибудь вымазал медом. Минуту
спустя вошла хозяйка женщина пожилых лет, в каком-то спальном чепце,
надетом наскоро, с фланелью на шее, одна из тех матушек, небольших
помещиц, которые плачутся на неурожаи, убытки и держат голову
несколько набок, а между тем набирают понемногу деньжонок в
пестрядевые мешочки, размещенные по ящикам комодом. В один мешочек
отбирают всё целковики, в другой полтиннички, в третий четвертачки,
хотя с виду и кажется, будто бы в комоде ничего нет, кроме белья, да
ночных кофточек, да нитяных моточков, да распоротого салопа, имеющего
потом обратиться в платье, если старое как-нибудь прогорит во время
печения праздничных лепешек со всякими пряженцами или поизотрется само
собою. Но не сгорит платье и не изотрется само собою: бережлива
старушка, и салопу суждено пролежать долго в распоротом виде, а потом
достаться по духовному завещанию племяннице внучатной сестры вместе со
всяким другим хламом.
Чичиков извинился, что побеспокоил неожиданным приездом.
— Ничего, ничего, — сказала хозяйка. — В какое это время вас бог
— принес! Сумятица и вьюга такая… С дороги бы следовало поесть чего-
— нибудь, да пора-то ночная, приготовить нельзя.
Слова хозяйки были прерваны странным шипением, так что гость было
испугался; шум походил на то, как бы вся комната наполнилась змеями;
но, взглянувши вверх, он успокоился, ибо смекнул, что стенным часам
пришла охота бить. За шипеньем тотчас же последовало хрипенье, и
наконец, понатужась всеми силами, они пробили два часа таким звуком,
как бы кто колотил палкой по разбитому горшку, после чего маятник
пошел опять покойно щелкать направо и налево.
Чичиков поблагодарил хозяйку, сказавши, что ему не нужно ничего, чтобы
она не беспокоилась ни о чем, что, кроме постели, он ничего не
требует, и полюбопытствовал только знать, в какие места заехал он и
далеко ли отсюда пути к помещику Собакевичу, на что старуха сказала,
что и не слыхивала такого имени и что такого помещика вовсе нет.
— По крайней мере знаете Манилова? — сказал Чичиков
— А кто таков Манилов?
— Помещик, матушка.
— Нет, не слыхивала, нет такого помещика.
— Какие же есть?
— Бобров, Свиньин, Канапатьев, Харпакин, Трепакин, Плешаков.
— Богатые люди или нет?
— Нет, отец, богатых слишком нет. У кого двадцать душ, у кого
— тридцать, а таких, чтоб по сотне, таких нет.
Чичиков заметил, что он заехал в порядочную глушь.
— Далеко ли по крайней мере до города?
— А верст шестьдесят будет. Как жаль мне, что нечего вам покушать! не
— хотите ли, батюшка, выпить чаю?
— Благодарю, матушка. Ничего не нужно, кроме постели.
— Правда, с такой дороги и очень нужно отдохнуть. Вот здесь и
— расположитесь, батюшка, на этом диване. Эй, Фетинья, принеси перину,
— подушки и простыню. Какое-то время послал бог: гром такой — у меня
— всю ночь горела свеча перед образом. Эх, отец мой, да у тебя-то, как
— у борова, вся спина и бок в грязи! где так изволил засалиться?
— Еще славу богу, что только засалился, нужно благодарить, что не
— отломал совсем боков.
— Святители, какие страсти! Да не нужно ли чем потереть спину?
— Спасибо, спасибо. Не беспокойтесь, а прикажите только вашей девке
— повысушить и вычистить мое платье.
— Слышишь, Фетинья! — сказала хозяйка, обратясь к женщине, выходившей
— на крыльцо со свечою, которая успела уже притащить перину и, взбивши
— ее с обоих боков руками, напустила целый потоп перьев по всей
— комнате. — Ты возьми ихний-то кафтан вместе с исподним и прежде
— просуши их перед огнем, как делывали покойнику барину, а после
— перетри и выколоти хорошенько.
— Слушаю, сударыня! — говорила Фетинья, постилая сверх перины простыню
— и кладя подушки.
— Ну, вот тебе постель готова, — сказала хозяйка. — Прощай, батюшка,
— желаю покойной ночи. Да не нужно ли еще чего? Может, ты привык, отец
— мой, чтобы кто-нибудь почесал на ночь пятки? Покойник мой без этого
— никак не засыпал.
Но гость отказался и от почесывания пяток. Хозяйка вышла, и он тот же
час поспешил раздеться, отдав Фетинье всю снятую с себя сбрую, как
верхнюю, так и нижнюю, и Фетинья, пожелав также с своей стороны
покойной ночи, утащила эти мокрые доспехи. Оставшись один, он не без
удовольствия взглянул на свою постель, которая была почти до потолка.
Фетинья, как видно, была мастерица взбивать перины. Когда, подставивши
стул, взобрался он на постель, она опустилась под ним почти до самого
пола, и перья, вытесненные им из пределов, разлетелись во все углы
комнаты. Погасив свечу, он накрылся ситцевым одеялом и, свернувшись
под ним кренделем, заснул в ту же минуту. Проснулся на другой лень он
уже довольно поздним утром. Солнце сквозь окно блистало ему прямо в
глаза, и мухи, которые вчера спали спокойно на стенах и на потолке,
все обратились к нему: одна села ему на губу, другая на ухо, третья
норовила как бы усесться на самый глаз, ту же, которая имела
неосторожность подсесть близко к носовой ноздре, он потянул впросонках
в самый нос, что заставило его крепко чихнуть, — обстоятельство,
бывшее причиною его пробуждения. Окинувши взглядом комнату, он теперь
заметил, что на картинах не всё были птицы: между ними висел портрет
Кутузова и писанный масляными красками какой-то старик с красными
обшлагами на мундире, как нашивали при Павле Петровиче. Часы опять
испустили шипение и пробили десять; в дверь выглянуло женское лицо и в
ту же минуту спряталось, ибо Чичиков, желая получше заснуть, скинул с
себя совершенно все. Выглянувшее лицо показалось ему как будто
несколько знакомо. Он стал припоминать себе: кто бы это был, и наконец
вспомнил, что это была хозяйка. Он надел рубаху; платье, уже
высушенное и вычищенное, лежало возле него. Одевшись, подошел он к
зеркалу и чихнул опять так громко, что подошедший в это время к окну
индейский петух — окно же было очень близко от земли — заболтал ему
что-то вдруг и весьма скоро на своем странном языке, вероятно «желаю
здравствовать», на что Чичиков сказал ему дурака. Подошедши к окну, он
начал рассматривать бывшие перед ним виды: окно глядело едва ли не в
курятник; по крайней мере, находившийся перед ним узенький дворик весь
был наполнен птицами и всякой домашней тварью. Индейкам и курам не
было числа; промеж них расхаживал петух мерными шагами, потряхивая
гребнем и поворачивая голову набок, как будто к чему-то прислушиваясь;
свинья с семейством очутилась тут же; тут же, разгребая кучу сора,
съела она мимоходом цыпленка и, не замечая этого, продолжала уписывать
арбузные корки своим порядком. Этот небольшой дворик, или курятник,
переграждал дощатый забор, за которым тянулись пространные огороды с
капустой, луком, картофелем, светлой и прочим хозяйственным овощем. По
огороду были разбросаны кое-где яблони и другие фруктовые деревья,
накрытые сетями для защиты от сорок и воробьев, из которых последние
целыми косвенными тучами переносились с одного места на другое. Для
этой же самой причины водружено было несколько чучел на длинных
шестах, с растопыренными руками; на одном из них надет был чепец самой
хозяйки. За огородами следовали крестьянские избы, которые хотя были
выстроены врассыпную и не заключены в правильные улицы, но, по
замечанию, сделанному Чичиковым, показывали довольство обитателей, ибо
были поддерживаемы как следует: изветшавший тес на крышах везде был
заменен новым; ворота нигде не покосились, а в обращенных к нему
крестьянских крытых сараях заметил он где стоявшую запасную почти
новую телегу, а где и две. «Да у ней деревушка не маленька», — сказал
он и положил тут же разговориться и познакомиться с хозяйкой покороче.
Он заглянул в щелочку двери, из которой она было высунула голову, и,
увидев ее, сидящую за чайным столиком, вошел к ней с веселым и
ласковым видом.
— Здравствуйте, батюшка. Каково почивали? — сказала хозяйка,
— приподнимаясь с места. Она была одета лучше, нежели вчера, — в
— темном платье и уже не в спальном чепце, но на шее все так же было
— что-то завязано.
— Хорошо, хорошо, — говорил Чичиков, садясь в кресла. — Вы как,
— матушка?
— Плохо, отец мой.
— Как так?
— Бессонница. Все поясница болит, и нога, что повыше косточки, так вот
— и ломит.
— Пройдет, пройдет, матушка. На это нечего глядеть.
— Дай бог, чтобы прошло. Я-то смазывала свиным салом и скипидаром тоже
— смачивала. А с чем прихлебаете чайку? Во фляжке фруктовая.
— Недурно, матушка, хлебнем и фруктовой.
Читатель, я думаю, уже заметил, что Чичиков, несмотря на ласковый вид,
говорил, однако же, с большею свободою, нежели с Маниловым, и вовсе не
церемонился. Надобно сказать, кто у нас на Руси если не угнались еще
кой в чем другою за иностранцами, то далеко перегнали их в умении
обращаться. Пересчитать нельзя всех оттенков и тонкостей нашего
обращения. Француз или немец век не смекнет и не поймет всех его
особенностей и различий; он почти тем же голосом и тем же языком
станет говорить и с миллионщиком, и с мелким табачным торгашом, хотя,
конечно, в душе поподличает в меру перед первым. У нас не то: у нас
есть такие мудрецы, которые с помещиком, имеющим двести душ, будут
говорить совсем иначе, нежели с тем, у которого их триста, а у
которого их триста, будут говорить опять не так, как с тем, у которого
их пятьсот, а с тем, у которого их пятьсот, опять не так, как с тем, у
которого их восемьсот, — словом, хоть восходи до миллиона, всё найдут
оттенки. Положим, например, существует канцелярия, не здесь, а в
тридевятом государстве, а в канцелярии, положим, существует правитель
канцелярии. Прошу смотреть на него, когда он сидит среди своих
подчиненных, — да просто от страха и слова не выговоришь! гордость и
благородство, и уж чего не выражает лицо его? просто бери кисть, да и
рисуй: Прометей, решительный Прометей! Высматривает орлом, выступает
плавно, мерно. Тот же самый орел, как только вышел из комнаты и
приближается к кабинету своего начальника, куропаткой такой спешит с
бумагами под мышкой, что мочи нет. В обществе и на вечеринке, будь все
небольшого чина, Прометей так и останется Прометеем, а чуть немного
повыше его, с Прометеем сделается такое превращение, какого и Овидий
не выдумает: муха, меньше даже мухи, уничтожился в песчинку! «Да это
не Иван Петрович, — говоришь, глядя на него. — Иван Петрович выше
ростом, а этот и низенький и худенький; тот говорит громко, басит и
никогда не смеется, а этот черт знает что: пищит птицей и все
смеется». Подходишь ближе, глядишь — точно Иван Петрович! «Эхе-хе», —
думаешь себе… Но, однако ж, обратимся к действующим лицам. Чичиков,
как уж мы видели, решился вовсе не церемониться и потому, взявши в
руки чашку с чаем и вливши туда фруктовой, повел такие речи:
— У вас, матушка, хорошая деревенька. Сколько в ней душ?
— Душ-то в ней, отец мой, без малого восемьдесят, — сказала хозяйка, —
— да беда, времена плохи, вот и прошлый год был такой неурожай, что
— боже храни.
— Однако ж мужички на вид дюжие, избенки крепкие. А позвольте узнать
— фамилию вашу. Я так рассеялся… приехал в ночное время…:
— Коробочка, коллежская секретарша.
— Покорнейше благодарю. А имя и отчество?
— Настасья Петровна.
— Настасья Петровна? хорошее имя Настасья Петровна. У меня тетка
— родная, сестра моей матери, Настасья Петровна.
— А ваше имя как? — спросила помещица. — Ведь вы, я чай, заседатель?
— Нет, матушка, — отвечал Чичиков, усмехнувшись, — чай, не заседатель,
— а так ездим по своим делишкам.
— А, так вы покупщик! Как же жаль, право, что я продала мед купцам так
— дешево, а вот ты бы, отец мой, у меня, верно, его купил.
— А вот меду и не купил бы.
— Что ж другое? Разве пеньку? Да вить и пеньки у меня теперь маловато:
— полпуда всего.
— Нет, матушка, другого рода товарец: скажите, у вас умирали
— крестьяне?
— Ох, батюшка, осьмнадцать человека — сказала старуха, вздохнувши. — И
— умер такой всё славный народ, всё работники. После того, правда,
— народилось, да что в них: все такая мелюзга; а заседатель подъехал —
— подать, говорит, уплачивать с души. Народ мертвый, а плати, как за
— живого. На прошлой неделе сгорел у меня кузнец, такой искусный
— кузнец и слесарное мастерство знал.
— Разве у вас был пожар, матушка?
— Бог приберег от такой беды, пожар бы еще хуже; сам сгорел, отец мой.
— Внутри у него как-то загорелось, чересчур выпил, только синий огонек
— пошел от него, весь истлел, истлел и почернел, как уголь, а такой
— был преискусный кузнец! и теперь мне выехать не на чем: некому
— лошадей подковать.
— На все воля божья, матушка! — сказал Чичиков, вздохнувши, — против
— мудрости божией ничего нельзя сказать… Уступите-ка их мне, Настасья
— Петровна?
— Кого, батюшка?
— Да вот этих-то всех, что умерли.
— Да как же уступить их?
— Да так просто. Или, пожалуй, продайте. Я вам за них дам деньги.
— Да как же? Я, право, в толк-то не возьму. Нешто хочешь ты их
— откапывать из земли?
Чичиков увидел, что старуха хватила далеко и что необходимо ей нужно
растолковать, в чем дело. В немногих словах объяснил он ей, что
перевод или покупка будет значиться только на бумаге и души будут
прописаны как бы живые.
— Да на что ж они тебе? — сказала старуха, выпучив на него глаза.
— Это уж мое дело.
— Да ведь они ж мертвые.
— Да кто же говорит, что они живые? Потому-то и в убыток вам, что
— мертвые: вы за них платите, а теперь я вас избавлю от хлопот и
— платежа. Понимаете? Да не только избавлю, да еще сверх того дам вам
— пятнадцать рублей. Ну, теперь ясно?
— Право, не знаю, — произнесла хозяйка с расстановкой. — Ведь я
— мертвых никогда еще не продавала
— Еще бы! Это бы скорей походило на диво, если бы вы их кому нибудь
— продали. Или вы думаете, что в них есть в самом деле какой-нибудь
— прок?
— Нет, этого-то я не думаю. Что ж в них за прок, проку никакого нет.
— Меня только то и затрудняет, что они уже мертвые.
«Ну, баба, кажется, крепколобая!» — подумал про себя Чичиков.
— Послушайте, матушка. Да вы рассудите только хорошенько: — ведь вы
— разоряетесь, платите за него подать, как за живого…
— Ох, отец мой, и не говори об этом! — подхватила помещица. — Еще
— третью неделю взнесла больше полутораста. Да заседателя подмаслила.
— Ну, видите, матушка. А теперь примите в соображение только то, что
— заседателя вам подмасливать больше не нужно, потому что теперь я
— плачу за них; я, а не вы; я принимаю на себя все повинности. Я
— совершу даже крепость на свои деньги, понимаете ли вы это?
Старуха задумалась. Она видела, что дело, точно, как будто выгодно, да
только уж слишком новое и небывалое; а потому начала сильно
побаиваться, чтобы как-нибудь не надул ее этот покупщик; приехал же
бог знает откуда, да еще и в ночное время.
— Так что ж, матушка, по рукам, что ли? — говорил Чичиков.
— Право, отец мой, никогда еще не случалось продавать мне покойников.
— Живых-то я уступила, вот и третьего года протопопу двух девок, по
— сту рублей каждую, и очень благодарил, такие вышли славные
— работницы: сами салфетки ткут.
— Ну, да не о живых дело; бог с ними. Я спрашиваю мертвых.
— Право, я боюсь на первых-то порах, чтобы как-нибудь не понести
— убытку. Может быть, ты, отец мой, меня обманываешь, а они того… они
— больше как-нибудь стоят.
— Послушайте, матушка… эх, какие вы! что ж они могут стоить?
— Рассмотрите: ведь это прах. Понимаете ли? это просто прах. Вы
— возьмите всякую негодную, последнюю вещь, например даже простую
— тряпку, и тряпке есть цена: ее хоть по крайней мере купят на
— бумажную фабрику, а ведь это ни на что не нужно. Ну, скажите сами,
— на что оно нужно?
— Уж это, точно, правда. Уж совсем ни на что не нужно; да ведь меня
— одно только и останавливает, что ведь они уже мертвые.
«Эк ее, дубинноголовая какая! — сказал про себя Чичиков, уже начиная
«выходить из терпения. — Пойди ты сладь с нею! в пот бросила,
«проклятая старуха!» Тут он, вынувши из кармана платок, начал отирать
«пот, в самом деле выступивший на лбу. Впрочем, Чичиков напрасно
«сердился: иной и почтенный, и государственный даже человек, а на деле
«выходит совершенная Коробочка. Как зарубил что себе в голову, то уж
«ничем его не пересилить; сколько ни представляй ему доводов, ясных
«как день, все отскакивает от него, как резинный мяч отскакивает от
«стены. Отерши пот, Чичиков решился попробовать, нельзя ли ее навести
«на путь какою-нибудь иною стороною.
— Вы, матушка, — сказал он, — или не хотите понимать слов моих, или
— так нарочно говорите, лишь бы что-нибудь говорить… Я вам даю деньги:
— пятнадцать рублей ассигнациями. Понимаете ли? Ведь это деньги. Вы их
— не сыщете на улице. Ну, признайтесь, почем продали мед?
— По двенадцати рублей пуд.
— Хватили немножко греха на душу, матушка. По двенадцати не продали.
— Ей-богу, продала.
— Ну видите ль? Так зато это мед. Вы собирали его, может быть, около
— года, с заботами, со старанием, хлопотами; ездили, морили пчел,
— кормили их в погребе целую зиму; а мертвые души дело не от мира
— сего. Тут вы с своей стороны никакого не прилагали старания, на то
— была воля божия, чтоб они оставили мир сей, нанеся ущерб вашему
— хозяйству. Там вы получили за труд, за старание двенадцать рублей, а
— тут вы берете ни за что, даром, да и не двенадцать, а пятнадцать, да
— и не серебром, а все синими ассигнациями. — После таких сильных
— убеждений Чичиков почти уже не сомневался, что старуха наконец
— подастся.
— Право, — отвечала помещица, — мое такое неопытное вдовье дело! лучше
— ж я маненько повременю, авось понаедут купцы, да примерюсь к ценам.
— Страм, страм, матушка! просто страм! Ну что вы это говорите,
— подумайте сами! Кто же станет покупать их? Ну какое употребление он
— может из них сделать ?
— А может, в хозяйстве-то как-нибудь под случай понадобятся… —
— возразила старуха, да и не кончила речи, открыта рот и смотрела на
— него почти со страхом, желая знать, что он на это скажет.
— Мертвые в хозяйстве! Эк куда хватили! Воробьев разве пугать по ночам
— в вашем огороде, что ли?
— С нами крестная сила! Какие ты страсти говоришь! — проговорила
— старуха, крестясь.
— Куда ж еще вы их хотели пристроить? Да, впрочем, ведь кости и могилы
— — все вам остается, перевод только на бумаге. Ну, так что же? Как
— же? отвечайте по крайней мере.
Старуха вновь задумалась.
— О чем же вы думаете, Настасья Петровна?
— Право, я все не приберу, как мне быть; лучше я вам пеньку продам.
— Да что ж пенька? Помилуйте, я вас прошу совсем о другом, а вы мне
— пеньку суете! Пенька пенькою, в другой раз приеду, заберу и пеньку.
— Так как же, Настасья Петровна?
— Ей-богу, товар такой странный, совсем небывалый!
Здесь Чичиков вышел совершенно из границ всякого терпения, хватил в
сердцах стулом об пол и посулил ей черта.
Черта помещица испугалась необыкновенно.
— Ох, не припоминай его, бог с ним! — вскрикнула она, вся побледнев. —
— Еще третьего дня всю ночь мне снился окаянный. Вздумала было на ночь
— загадать на картах после молитвы, да, видно, в наказание-то бог и
— наслал его. Такой гадкий привиделся; а рога-то длиннее бычачьих.
— Я дивлюсь, как они вам десятками не снятся. Из одного христианского
— человеколюбия хотел: вижу, бедная вдова убивается, терпит нужду… да
— пропади и околей со всей вашей деревней!..
— Ах, какие ты забранки пригинаешь! — сказала старуха, глядя на него
— со страхом.
— Да не найдешь слов с вами! Право, словно какая-нибудь, не говоря
— дурного слова, дворняжка, что лежит на сене и сам не ест сена, и
— другим не лает. Я хотел было закупать у вас хозяйственные продукты
— разные, потому что я и казенные подряды тоже веду… — Здесь он
— прилгнул, хоть и вскользь и без всякого дальнейшего размышления, но
— неожиданно удачно. Казенные подряды подействовали сильно на Настасью
— Петровну, по крайней мере, она произнесла уже почти просительным
— голосом:
— Да чего ж ты рассердился так горячо? Знай я прежде, что ты такой
— сердитый, да я бы совсем тебе и не прекословила.
— Есть из чего сердиться! Дело яйца выеденного не стоит, а я стану из-
— за него сердиться!
— Ну, да изволь, я готова отдать за пятнадцать ассигнацией! Только
— смотри, отец мой, а насчет подрядов-то: если случится муки брать
— ржаной, или гречневой, или круп, или скотины битой, так уж,
— пожалуйста, не обидь меня.
— Нет, матушка, не обижу, — говорил он, а между тем отирал рукою пот,
— который в три ручья катился по лицу его. Он расспросил ее, не имеет
— ли она в городе какого-нибудь поверенного или знакомого, которого бы
— могла уполномочить на совершение крепости и всего, что следует.
— Как же, протопопа, отца Кирила, сын служит в палате, — сказала
— Коробочка.
Чичиков попросил ее написать к нему доверенное письмо и, чтобы
избавить от лишних затруднений, сам даже взялся сочинить.
«Хорошо бы было, — подумала между тем про себя Коробочка, — если бы он
«забрал у меня в казну муку и скотину. Нужно его задобрить: теста со
«вчерашнего вечера еще осталось, так пойти сказать Фетинье, чтоб
«спекла блинов; хорошо бы также загнуть пирог пресный с яйцом, у меня
«его славно загибают, да и времени берет немного». Хозяйка вышла с тем
«чтобы привести в исполнение мысль насчет загнутия пирога и, вероятно,
«пополнить ее другими произведениями домашней пекарни и стряпни; а
«Чичиков вышел в гостиную, где провел ночь, с тем чтобы вынуть нужные
«бумаги из своей шкатулки. В гостиной давно уже было все прибрано,
«роскошные перины вынесены вон, перед диваном стоял покрытый стол.
«Поставив на него шкатулку, он несколько отдохнул, ибо чувствовал, что
«был весь в поту, как в реке: все, что ни было на нем, начиная от
«рубашки до чулок, все было мокро. Эк уморила как проклятая старуха» —
«сказал он, немного отдохнувши, и отпер шкатулку. Автор уверен, что
«есть читатели такие любопытные, которые пожелают даже узнать план и
«внутреннее расположение шкатулки. Пожалуй, почему же не
«удовлетворить! Вот оно, внутреннее расположение: в самой средине
«мыльница, за мыльницею шесть-семь узеньких перегородок для бритв;
«потом квадратные закоулки для песочницы и чернильницы с выдолбленною
«между ними лодочкой для перьев, сургучей и всего, что подлиннее;
«потом всякие перегородки с крышечками и без крышечек для того, что
«покороче, наполненные билетами визитными, похоронными, театральными и
«другими, которые складывались на память. Весь верхний ящик со всеми
«перегородками вынимался, и под ним находилось пространство, занятое
«кипами бумаг в лист, потом следовал маленький потаенный ящик для
«денег, выдвигавшийся незаметно сбоку шкатулки. Он всегда так поспешно
«выдвигался и задвигался в ту же минуту хозяином, что наверно нельзя
«сказать, сколько было там денег. Чичиков тут же занялся и, очинив
«перо, начал писать. В это время вошла хозяйка.
— Хорош у тебя ящик, отец мой, — сказала она, подсевши к нему. — Чай,
— в Москве купил его?
— В Москве, — отвечал Чичиков, продолжая писать.
— Я уж знала это: там все хорошая работа. Третьего года сестра моя
— привезла оттуда теплые сапожки для детей: такой прочный товар, до
— сих пор носится. Ахти, сколько у тебя тут гербовой бумаги! —
— продолжала она заглянувши к нему в шкатулку. И в самом деле,
— гербовой бумаги было там немало. — Хоть бы мне листок подарил! а у
— меня такой недостаток; случится в суд просьбу подать, а и не на чем.
Чичиков объяснил ей, что эта бумага не такого рода, что она назначена
для совершения крепостей, а не для просьб. Впрочем, чтобы успокоить
ее, он дал ей какой-то лист в рубль ценою. Написавши письмо, дал он ей
подписаться и попросил маленький списочек мужиков. Оказалось, что
помещица не вела никаких записок, ни списков, а знала почти всех
наизусть; он заставил ее тут же продиктовать их. Некоторые крестьяне
несколько изумили его своими фамилиями, а еще более прозвищами, так
что он всякий раз, слыша их, прежде останавливался, а потом уже
начинал писать. Особенно поразил его какой-то Петр Савельев Неуважай-
Корыто, так что он не мог не сказать: «Экой длинный!» Другой имел
прицепленный к имени «Коровий кирпич», иной оказался просто: Колесо
Иван. Оканчивая писать, он потянул несколько к себе носом воздух и
услышал завлекательный запах чего-то горячего в масле.
— Прошу покорно закусить, — сказала хозяйка.
Чичиков оглянулся и увидел, что на столе стояли уже грибки, пирожки,
скородумки, шанишки, пряглы, блины, лепешки со всякими припеками:
припекой с лучком, припекой с маком, припекой с творогом, припекой со
сняточками, и невесть чего не было.
— Пресный пирог с яйцом! — сказала хозяйка.
Чичиков подвинулся к пресному пирогу с яйцом, и, съевши тут же с
небольшим половину, похвалил его. И в самом деле, пирог сам по себе
был вкусен, а после всей возни и проделок со старухой показался еще
вкуснее.
— А блинков? — сказала хозяйка.
В ответ на это Чичиков свернул три блина вместе и, обмакнувши их в
растопленное масло, отправил в рот, а губы и руки вытер салфеткой.
Повторивши это раза три, он попросил хозяйку приказать заложить его
бричку. Настасья Петровна тут же послала Фетинью, приказавши в то же
время принести еще горячих блинов.
— У вас, матушка, блинцы очень вкусны, — сказал Чичиков, принимаясь за
— принесенные горячие.
— Да у меня-то их хорошо пекут, — сказала хозяйка, — да вот беда:
— урожай плох, мука уж такая неважная… Да что же, батюшка, вы так
— спешите? — проговорила она, увидя, что Чичиков взял в руки картуз, —
— ведь и бричка еще не заложена.
— Заложат, матушка, заложат. У меня скоро закладывают.
— Так уж, пожалуйста, не позабудьте насчет подрядов.
— Не забуду, не забуду, — говорил Чичиков, выходя в сени.
— А свиного сала не покупаете? — сказала хозяйка, следуя за ним.
— Почему не покупать? Покупаю, только после.
— У меня о святках и свиное сало будет.
— Купим, купим, всего купим, и свиного сала купим.
— Может быть, понадобится птичьих перьев. У меня к Филиппову посту
— будут и птичьи перья.
— Хорошо, хорошо, — говорил Чичиков.
— Вот видишь, отец мой, и бричка твоя еще не готова, — сказала
— хозяйка, когда они вышли на крыльцо.
— Будет, будет готова. Расскажите только мне, как добраться до большой
— дороги.
— Как же бы это сделать? — сказала хозяйка. — Рассказать-то мудрено,
— поворотов много; разве я тебе дам девчонку, чтобы проводила. Ведь у
— тебя, чай, место есть на козлах, где бы присесть ей.
— Как не быть.
— Пожалуй, я тебе дам девчонку; она у меня знает дорогу, только ты
— смотри! не завези ее, у меня уже одну завезли купцы.
Чичиков уверил ее, что не завезет, и Коробочка, успокоившись, уже
стала рассматривать все, что было во дворе ее; вперила глаза на
ключницу, выносившую из кладовой деревянную побратиму с медом, на
мужика, показавшегося в воротах, и мало-помалу вся переселилась в
хозяйственную жизнь. Но зачем так долго заниматься Коробочкой?
Коробочка ли, Манилова ли, хозяйственная ли жизнь, или нехозяйственная
— мимо их! Не то на свете дивно устроено: веселое мигом обратится в
печальное, если только долго застоишься перед ним, и тогда бог знает
что взбредет в голову. Может быть, станешь даже думать: да полно,
точно ли Коробочка стоит так низко на бесконечной лестнице
человеческого совершенствования? Точно ли так велика пропасть,
отделяющая ее от сестры ее, недосягаемо огражденной стенами
аристократического дома с благовонными чугунными лестницами, сияющей
медью, красным деревом и коврами, зевающей за недочитанной книгой в
ожидании остроумно-светского визита, где ей предстанет поле блеснуть
умом и высказать вытверженные мысли, мысли, занимающие по законам моды
на целую неделю город, мысли не о том, что делается в ее доме и в ее
поместьях, запутанных и расстроенных благодаря незнанью хозяйственного
дела, а о том, какой политический переворот готовится во Франции,
какое направление принял модный католицизм. Но мимо, мимо! зачем
говорить об этом? Но зачем же среди недумающих, веселых, беспечных
минут сама собою вдруг пронесется иная чудная струя: еще смех не успел
совершенно сбежать с лица, а уже стал другим среди тех же людей, и уже
другим светом осветилось лицо…
— А вот бричка, вот бричка! — вскричал Чичиков, увидя наконец
— подъезжавшую свою бричку. — Что ты, болван, так долго копался?
— Видно, вчерашний хмель у тебя не весь еще выветрило.
Селифан на это ничего не отвечал.
— Прощайте, матушка! А что же, где ваша девчонка?
— Эй, Пелагея! — сказала помещица стоявшей около крыльца девчонке лет
— одиннадцати, в платье из домашней крашенины и с босыми ногами,
— которые издали можно было принять за сапоги, так они были облеплены
— свежею грязью. — Покажи-ка барину дорогу.
Селифан помог взлезть девчонке на козлы, которая, ставши одной ногой
на барскую ступеньку, сначала запачкала ее грязью, а потом уже
взобралась на верхушку и поместилась возле него. Вслед за нею и сам
Чичиков занес ногу на ступеньку и, понагнувши бричку на правую
сторону, потому что был тяжеленек, наконец поместился, сказавши:
— А! теперь хорошо! прощайте, матушка!
Кони тронулись.
Селифан был во всю дорогу суров и с тем вместе очень внимателен к
своему делу, что случалося с ним всегда после того, когда либо в чем
провинился, либо был пьян. Лошади были удивительно как вычищены. Хомут
на одной из них, надевавшийся дотоле почти всегда в разодранном виде,
так что из-под кожи выглядывала пакля, был искусно зашит. Во всю
дорогу был он молчалив, только похлестывал кнутом, и не обращал
никакой поучительной речи к лошадям, хотя чубарому коню, конечно,
хотелось бы выслушать что-нибудь наставительное, ибо в это время вожжи
всегда как-то лениво держались в руках словоохотного возницы и кнут
только для формы гулял поверх спин. Но из угрюмых уст слышны были на
сей раз одни однообразно неприятные восклицания: «Ну же, ну, ворона!
зевай! зевай!» — и больше ничего. Даже сам гнедой и Заседатель были
недовольны, не услышавши ни разу ни «любезные», ни «почтенные».
Чубарый чувствовал пренеприятные удары по своим полным и широким
частям. «Вишь ты, как разнесло его! — думал он сам про себя, несколько
припрядывая ушами. — Небось знает, где бить! Не хлыснет прямо по
спине, а так и выбирает место, где поживее: по ушам зацепит или под
брюхо захлыснет».
— Направо, что ли? — с таким сухим вопросом обратился Селифан к
— сидевшей возле него девчонке, показывая ей кнутом на почерневшую от
— дождя дорогу между яркозелеными, освещенными полями.
— Нет, нет, я уж покажу, — отвечала девчонка.
— Куда ж? — сказал Селифан, когда подъехали поближе.
— Вот куды, — отвечала девчонка, показывая рукою.
— Эх ты! — сказал Селифан. — Да это и есть направо: не знает, где
— право, где лево!
Хотя день был очень хорош, но земля до такой степени загрязнилась, что
колеса брички, захватывая ее, сделались скоро покрытыми ею, как
войлоком, что значительно отяжелило экипаж; к тому же почва была
глиниста и цепка необыкновенно. То и другое было причиною, что они не
могли выбраться из проселков раньше полудня. Без девчонки было бы
трудно сделать и это, потому что дороги расползались во все стороны,
как пойманные раки, когда их высыпают из мешка, и Селифану довелось бы
поколесить уже не по своей вине. Скоро девчонка показала рукою на
черневшее вдали строение, сказавши:
— Вон столбовая дорога!
— А строение? — спросил Селифан.
— Трактир, — сказала девчонка.
— Ну, теперь мы сами доедем, — сказал Селифан, — ступай себе домой.
Он остановился и помог ей сойти, проговорив сквозь зубы: «Эх ты,
черноногая!»
Чичиков дал ей медный грош, и она побрела восвояси, уже довольная тем,
что посидела на козлах.
Глава четвертая
Подъехавши к трактиру, Чичиков велел остановиться по двум причинам. С
одной стороны, чтоб дать отдохнуть лошадям, а с другой стороны, чтоб и
самому несколько закусить и подкрепиться. Автор должен признаться, что
весьма завидует аппетиту и желудку такого рода людей. Для него
решительно ничего не значат все господа большой руки, живущие в
Петербурге и Москве, проводящие время в обдумывании, что бы такое
поесть завтра и какой бы обед сочинить на послезавтра, и принимающиеся
за этот обед не иначе, как отправивши прежде в рот пилюлю; глотающие
устерс, морских пауков и прочих чуд, а потом отправляющиеся в Карлсбад
или на Кавказ. Нет, эти господа никогда не возбуждали в нем зависти.
Но господа средней руки, что на одной станции потребуют ветчины, на
другой поросенка, на третьей ломоть осетра или какую-нибудь запеканную
колбасу с луком и потом как ни в чем не бывало садятся за стол в какое
хочешь время, и стерляжья уха с налимами и молоками шипит и ворчит у
них меж зубами, заедаемая расстегаем или кулебякой с сомовьим плёсом,
так что вчуже пронимает аппетит, — вот эти господа, точно, пользуются
завидным даянием неба! Не один господин большой руки пожертвовал бы
сию же минуту половину душ крестьян и половину имений, заложенных и
только, чтобы иметь такой желудок, какой имеет господин средней руки;
но то беда, что ни за какие деньги, ниже' имения, с улучшениями и без
улучшений, нельзя приобресть такого желудка, какой бывает у господина
средней руки.
Деревянный потемневший трактир принял Чичикова под свой узенький
гостеприимный навес на деревянных выточенных столбиках, похожих на
старинные церковные подсвечники. Трактир был что-то вроде русской
избы, несколько в большем размере. Резные узорочные карнизы из свежего
дерева вокруг окон и под крышей резко и живо пестрели темные его
стены; на ставнях были нарисованы кувшины с цветами.
Взобравшись узенькою деревянною лестницею наверх, в широкие сени, он
встретил отворявшуюся со скрипом дверь и толстую старуху в пестрых
ситцах, проговорившую: «Сюда пожалуйте!» В комнате попались всё старые
приятели, попадающиеся всякому в небольших деревянных трактирах, каких
немало выстроено по дорогам, а именно заиндевелый самовар,
выскобленные гладко сосновые стены, трехугольный шкаф с чайниками и
чашками в углу, фарфоровые вызолоченные яички пред образами, висевшие
на голубых и красных ленточках, окотившаяся недавно кошка, зеркало,
показывавшее вместо двух четыре глаза, а вместо лица какую-то лепешку;
наконец натыканные пучками душистые травы и гвоздики у образов,
высохшие до такой степени, что желавший понюхать их только чихал и
больше ничего.
— Поросенок есть? — с таким вопросом обратился Чичиков к стоявшей
— бабе.
— Есть.
— С хреном и со сметаною?
— С хреном и со сметаною.
— Давай его сюда!
Старуха пошла копаться и принесла тарелку, салфетку, накрахмаленную до
того что дыбилась, как засохшая кора, потом нож с пожелтевшею костяною
колодочкою, тоненький, как перочинный, двузубую вилку и солонку,
которую никак нельзя было поставить прямо на стол.
Герой наш, по обыкновению, сейчас вступил с нею в разговор и
расспросил, сама ли она держит трактир, или есть хозяин, а сколько
дает доходу трактир, и с ними ли живут сыновья, и что старший сын
холостой или женатый человек, и какую взял жену, с большим ли
приданым, или нет, и доволен ли был тесть, и не сердился ли, что мало
подарков получил на свадьбе, — словом, не пропустил ничего. Само собою
разумеется, что полюбопытствовал узнать, какие в окружности находятся
у них помещики, и узнал, что всякие есть помещики: Плотин, Почитаев,
Мыльной, Чепраков-полковник, Собакевич. «А! Собакевича знаешь?» —
спросил он и тут же услышал, что старуха знает не только Собакевича,
но и Манилова, и что Манилов будет поделикатней Собакевича: велит
тотчас сварить курицу, спросит и телятинки; коли есть баранья печенка,
то и бараньей печенки спросит, и всего только что попробует, а
Собакевич одного чего-нибудь спросит, да уж зато всё съест, даже и
подбавки потребует за ту же цену.
Когда он таким образом разговаривал, кушая поросенка, которого
оставался уже последний кусок, послышался стук колес подьехавшего
экипажа. Взглянувши в окно, увидел он остановившуюся перед трактиром
легонькую бричку, запряженную тройкою добрых лошадей. Из брички
вылезали двое какие-то мужчин. Один белокурый, высокого роста; другой
немного пониже, чернявый. Белокурый был в темно-синей венгерке,
чернявый просто в полосатом архалуке. Издали тащилась еще колясчонка,
пустая, влекомая какой-то длинношерстной четверней с изорванными
хомутами и веревочной упряжью. Белокурый тотчас же отправился по
лестнице наверх, между тем как черномазый еще оставался и щупал что-то
в бричке, разговаривая тут же со слугою и махая в то же время ехавшей
за ними коляске. Голос его показался Чичикову как будто несколько
знакомым. Пока он его рассматривал, белокурый успел уже нащупать дверь
и отворить ее. Это был мужчина высокого роста, лицом худощавый, или
что называют издержанный, с рыжими усиками. По загоревшему лицу его
можно было заключить, что он знал, что такое дым, если не пороховой,
то по крайней мере табачный. Он вежливо поклонился Чичикову, на что
последний ответил тем же. В продолжение немногих минут они вероятно бы
разговорились и хорошо познакомились между собою, потому что уже
начало было сделано, и оба почти в одно и то же время изъявили
удовольствие, что пыль по дороге была совершенно прибита вчерашним
дождем и теперь ехать и прохладно и приятно, как вошел чернявый его
товарищ, сбросив с головы на стол картуз свой, молодцевато взъерошив
рукой свои черные густые волосы. Это был среднего роста, очень недурно
сложенный молодец с полными румяными щеками, с белыми, как снег,
зубами и черными, как смоль, бакенбардами. Свеж он был, как кровь с
молоком; здоровье, казалось, так и прыскало с лица его.
— Ба, ба, ба! — вскричал он вдруг, расставив обе руки при виде
— Чичикова. — Какими судьбами?
Чичиков узнал Ноздрева, того самого, с которым он вместе обедал у
прокурора и который с ним в несколько минут сошелся на такую короткую
ногу, что начал уже говорить «ты», хотя, впрочем, он с своей стороны
не подал к тому никакого повода.
— Куда ездил? — говорил Ноздрев и, не дождавшись ответа, продолжал: —
— А я, брат, с ярмарки. Поздравь: продулся в пух! Веришь ли, что
— никогда в жизни так не продувался. Ведь я на обывательских приехал!
— Вот посмотри нарочно в окно! — Здесь он нагнул сам голову Чичикова,
— так что тот чуть не ударился ею об рамку. — Видишь, какая дрянь!
— Насилу дотащили, проклятые, я уже перелез вот в его бричку. — Говоря
— это, Ноздрев показал пальцем на своего товарища. — А вы еще не
— знакомы? Зять мой Мижуев! Мы с ним все утро говорили о тебе. «Ну,
— смотри, говорю, если мы не встретим Чичикова» Ну, брат, если б ты
— знал, как я продулся! Поверишь ли, что не только убухал четырех
— рысаков — всё спустил. Ведь на мне нет ни цепочки, ни часов… —
— Чичиков взглянул и увидел точно, что на нем не было ни цепочки, ни
— часов. Ему даже показалось, что и один бакенбард был у него меньше и
— не так густ, как другой. — А ведь будь только двадцать рублей в
— кармане, — продолжал Ноздрев, — именно не больше как двадцать, я
— отыграл бы все, то есть кроме того, что отыграл бы, вот как честный
— человек, тридцать тысяч сейчас положил бы в бумажник.
— Ты, однако, и тогда так говорил, — отвечал белокурый, — а когда я
— тебе дал пятьдесят рублей, тут же просадил их.
— И не просадил бы! ей-богу, не просадил бы! Не сделай я сам глупость,
— право, не просадил бы. Не загни я после пароле на проклятой семерке
— утку, я бы мог сорвать весь банк.
— Однако ж не сорвал, — сказал белокурый.
— Не сорвал потому, что загнул утку не вовремя. А ты думаешь, майор
— твой хорошо играет?
— Хорошо или не хорошо, однако ж он тебя обыграл.
— Эка важность! — сказал Ноздрев, — этак и я его обыграю. Нет, вот
— попробуй он играть дублетом, так вот тогда я посмотрю, я посмотрю
— тогда, какой он игрок! Зато, брат Чичиков, как покатили мы в первые
— дни! Правда, ярмарка была отличнейшая. Сами купцы говорят, что
— никогда не было такого съезда. У меня все, что ни привезли из
— деревни, продали по самой выгоднейшей цене. Эх, братец, как
— покутили! Теперь даже, как вспомнишь… черт возьми! то есть как жаль,
— что ты не был. Вообрази, что в трех верстах от города стоял
— драгунский полк. Веришь ли, что офицеры, сколько их ни было, сорок
— человек одних офицеров было в городе; как начали мы, братец, пить…
— Штабс-ротмистр Поцелуев… такой славный! усы, братец, такие! Бордо
— называет просто бурдашкой. «Принеси-ка, брат, говорит, бурдашки!»
— Поручик Кувшинников… Ах, братец, какой премилый человек! вот уж,
— можно сказать, во всей форме кутила. Мы все были с ним вместе.
— Какого вина отпустил нам Пономарев! Нужно тебе знать, что он
— мошенник и в его лавке ничего нельзя брать: в вино мешает всякую
— дрянь: сандал, жженую пробку и даже бузиной, подлец, затирает; но
— зато уж если вытащит из дальней комнатки, которая называется у него
— особенной, какую-нибудь бутылочку — ну просто, брат, находишься в
— эмпиреях. Шампанское у нас было такое — что пред ним губернаторское?
— просто квас. Вообрази, не клико, а какое-то клико-матрадура, это
— значит двойное клико. И еще достал одну бутылочку французского под
— названием: бонбон. Запах? — розетка и все что хочешь. Уж так
— покутили!.. После нас приехал какой-то князь, послал в лавку за
— шампанским, нет ни одной бутылки во всем городе, все офицеры выпили.
— Веришь ли, что я один в продолжение обеда выпил семнадцать бутылок
— шампанского!
— Ну, семнадцать бутылок ты не выпьешь, — заметил белокурый.
— Как честный человек говорю, что выпил, — отвечал Ноздрев.
— Ты можешь себе говорить все что хочешь, а я тебе говорю, что и
— десяти не выпьешь.
— Ну хочешь об заклад, что выпью!
— К чему же об заклад?
— Ну, поставь ружье, которое купил в городе.
— Не хочу.
— Ну да поставь, попробуй.
— И пробовать не хочу
— Да, был бы ты без ружья, как без шапки. Эх, брат Чичиков, то есть
— как я жалел, что тебя не было Я знаю, что ты бы не расстался с
— поручиком Кувшинниковым. Уж как бы вы с ним хорошо сошлись! Это не
— то что прокурор и все губернские скряги в нашем городе, которые так
— и трясутся за каждую копейку. Этот, братец, и в гальбик, и в
— банчишку, и во все что хочешь. Эх, Чичиков, ну что бы тебе стоило
— приехать? Право, свинтус ты за это, скотовод эдакой! Поцелуй меня,
— душа, смерть люблю тебя! Мижуев, смотри, вот судьба свела: ну что он
— мне или я ему? Он приехал бог знает откуда, я тоже здесь живу… А
— сколько было, брат, карет, и все это en gros[[1 - В большом
— количестве (франц.)]]. В фортунку крутнул: выиграл две банки помады,
— фарфоровую чашку и гитару; потом опять поставил один раз и
— прокрутил, канальство, еще сверх шесть целковых. А какой, если б ты
— знал, волокита Кувшинников! Мы с ним были на всех почти балах. Одна
— была такая разодетая, рюши на ней, и трюши, и черт знает чего не
— было… я думаю себе только: «черт возьми!» А Кувшинников, то есть это
— такая бестия, подсел к ней и на французском языке подпускает ей
— такие комплименты… Поверишь ли, простых баб не пропустил. Это он
— называет: попользоваться насчет клубнички. Рыб и балыков навезли
— чудных. Я таки привез с собою один; хорошо, что догадался купить,
— когда были еще деньги. Ты куда теперь едешь?
— А я к человечку к одному, — сказал Чичиков.
— Ну, что человечек, брось его! поедем во мне!
— Нет, нельзя, есть дело.
— Ну вот уж и дело! уж и выдумал! Ах ты, Оподелок Иванович!
— Право, дело, да еще и нужное.
— Пари держу, врешь! Ну скажи только, к кому едешь?
— Ну, к Собакевичу.
Здесь Ноздрей захохотал тем звонким смехом, каким заливается только
свежий, здоровый человек, у которого все до последнего выказываются
белые, как сахар, зубы, дрожат и прыгают щеки, а сосед за двумя
дверями, в третьей комнате, вскидывается со сна, вытаращив очи и
произнося: «Эк его разобрало!»
— Что ж тут смешного? — сказал Чичиков, отчасти недовольный таким
— смехом.
Но Ноздрев продолжал хохотать во все горло, приговаривая:
— Ой, пощади, право, тресну со смеху!
— Ничего нет смешного: я дал ему слово, — сказал Чичиков.
— Да ведь ты жизни не будешь рад, когда приедешь к нему, это просто
— жидомор! Ведь я знаю твой характер, ты жестоко опешишься, если
— думаешь найти там банчишку и добрую бутылку какого-нибудь бонбона.
— Послушай, братец: ну к черту Собакевича, поедем во мне! каким
— балыком попотчую! Пономарев, бестия, так раскланивался, говорит:
— «Для вас только, всю ярмарку, говорит, обыщите, не найдете такого».
— Плут, однако ж, ужасный. Я ему в глаза это говорил: «Вы, говорю, с
— нашим откупщиком первые мошенники!» Смеется, бестия, поглаживая
— бороду. Мы с Кувшинниковым каждый день завтракали в его лавке. Ах,
— брат, вот позабыл тебе сказать: знаю, что ты теперь не отстанешь, но
— за десять тысяч не отдам, наперед говорю. Эй, Порфирий! — закричал
— он, подошедши к окну, на своего человека, который держал в одной
— руке ножик, а в другой корку хлеба с куском балыка, который
— посчастливилось ему мимоходом отрезать, вынимая что-то из брички. —
— Эй, Порфирий, — кричал Ноздрев, — принеси-ка щенка! Каков щенок! —
— продолжал он, обращаясь к Чичикову. — Краденый, ни за самого себя не
— отдавал хозяин. Я ему сулил каурую кобылу, которую, помнишь, выменял
— у Хвостырева… — Чичиков, впрочем, отроду не видел ни каурой кобылы,
— ни Хвостырева.
— Барин! ничего не хотите закусить? — сказала в это время, подходя к
— нему, старуха.
— Ничего. Эх, брат, как покутили! Впрочем, давай рюмку водки; какая у
— тебя есть?
— Анисовая, — отвечала старуха.
— Ну, давай анисовой, — сказал Ноздрей.
— Давай уж и мне рюмку! — сказал белокурый.
— В театре одна актриса так, каналья, пела, как канарейка!
— Кувшинников, который сидел возле меня, «Вот, говорит, брат,
— попользоваться бы насчет клубнички!» Одних балаганов, я думаю, было
— пятьдесят. Фенарди четыре часа вертелся мельницею. — Здесь он принял
— рюмку из рук старухи, которая ему за то низко поклонилась. — А,
— давай его сюда! — закричал он увидевши Порфирия, вошедшего с щенком.
— Порфирий был одет, так же как и барин, в каком-то архалуке,
— стеганном на вате, но несколько позамасленней.
— Давай его, клади сюда на пол!
Порфирий положил щенка на пол, который, растянувшись на все четыре
лапы, нюхал землю.
— Вот щенок! — сказал Ноздрев, взявши его за приподнявши рукою. Щенок
— испустил довольно жалобный вой.
— Ты, однако ж, не сделал того, что я тебе говорил, — сказал Ноздрев,
— обратившись к Порфирию и рассматривая брюхо щенка, — и не подумал
— вычесать его?
— Нет, я его вычесывал.
— А отчего же блохи?
— Не могу знать. Статься может, как-нибудь из брички поналезли.
— Врешь, врешь, и не воображал чесать; я думаю, дурак, еще своих
— напустил. Вот посмотри-ка, Чичиков, посмотри, какие уши, на-ка
— пощупай рукою.
— Да зачем, я и так вижу: доброй породы! — отвечал Чичиков.
— Нет, возьми-ка нарочно, пощупай уши!
Чичиков в угодность ему пощупал уши, примолвивши:
— Да, хорошая будет собака.
— А нос, чувствуешь, какой холодный? возьми-на рукою.
Не желая обидеть его, Чичиков взял и за нос, сказавши:
— Хорошее чутье.
— Настоящий мордаш, — продолжал Ноздрев, — а, признаюсь, давно острил
— зубы на мордаша. На, Порфирий, отнеси его!
Порфирий, взявши щенка под брюхо, унес его в бричку.
— Послушай, Чичиков, ты должен непременно теперь ехать ко мне, пять
— верст всего, духом домчимся, а там, пожалуй, можешь и к Собакевичу.
«А что ж, — подумал про себя Чичиков, — заеду я в самом деле к
«Ноздреву. Чем же он хуже других, такой же человек, да еще и
«проигрался. Горазд он, как видно, на все, стало быть у него даром
«можно кое-что выпросить».
— Изволь, едем, — сказал он, — но чур не задержать, мне время дорого.
— Ну, душа, вот это так! Вот это хорошо, постой же, я тебя поцелую за
— это. — Здесь Ноздрев и Чичиков поцеловались. — И славно: втроем и
— покатим!
— Нет, ты уж, пожалуйста, меня-то отпусти, — говорил белокурый, — мне
— нужно домой.
— Пустяки, пустяки, брат, не пущу.
— Право, жена будет сердиться; теперь же ты можешь, пересесть вот в
— ихнюю бричку.
— Ни, ни, ни! И не думай.
Белокурый был один из тех людей, в характере которых на первый взгляд
есть какое-то упорство. Еще не успеешь открыть рта, как они уже готовы
спорить и, кажется, никогда не согласятся на то, что явно
противуположно их образу мыслей, что никогда не назовут глупого умным
и что в особенности не согласятся плясать по чужой дудке; а кончится
всегда тем, что в характере их окажется мягкость, что они согласятся
именно на то, что отвергали, глупое назовут умным и пойдут потом
поплясывать как нельзя лучше под чужую дудку, — словом, начнут гладью,
а кончат гадью.
— Вздор! — сказал Ноздрев в ответ на каков-то ставление белокурого,
— надел ему на голову картуз, и — белокурый отправился вслед за ними.
— За водочку, барин, не заплатили… — сказала старуха
— А, хорошо, хорошо, матушка. Послушай, зятек! заплати, пожалуйста. У
— меня нет ни копейки в кармане.
— Сколько тебе? — сказал зятек.
— Да что, батюшка, двугривенник всего, — сказала старуха.
— Врешь, врешь. Дай ей полтину, предовольно с нее.
— Маловато, барин, — сказала старуха, однако ж взяла деньги с
— благодарностию и еще побежала впопыхах отворять им дверь. Она была
— не в убытке, потому что запросила вчетверо против того, что стоила
— водка.
Приезжие уселись. Бричка Чичикова ехала рядом с бричкой, в которой
сидели Ноздрев и его зять, и потому они все трое могли свободно между
собою разговаривать в продолжение дороги. За ними следовала,
беспрестанно отставая, небольшая колясчонка Ноздрева на тощих
обывательских лошадях. В ней сидел Порфирий с щенком.
Так как разговор, который путешественники вели между собою, был не
очень интересен для читателя, то сделаем лучше, если скажем что-нибудь
о самом Ноздреве, которому, может быть, доведется сыграть не вовсе
последнюю роль в нашей поэме.
Лицо Ноздрева, верно, уже сколько-нибудь знакомо читателю. Таких людей
приходилось всякому встречать немало. Они называются разбитными
малыми, слывут еще в детстве и в школе за хороших товарищей и при всем
том бывают весьма больно поколачиваемы. В их лицах всегда видно что-то
открытое, прямое, удалое. Они скоро знакомятся, и не успеешь
оглянуться, как уже говорят тебе «ты». Дружбу заведут, кажется, навек:
но всегда почти так случается, что подружившийся подерется с ними того
же вечера на дружеской пирушке. Они всегда говоруны, кутилы, лихачи,
народ видный. Ноздрев в тридцать пять лет был таков же совершенно,
каким был в осьмнадцать и двадцать: охотник погулять. Женитьба его
ничуть не переменила, тем более что жена скоро отправилась на тот
свет, оставивши двух ребятишек, которые решительно ему были не нужны.
За детьми, однако ж, присматривала смазливая нянька. Дома он больше
дня никак не мог усидеть. Чуткий нос его слышал за несколько десятков
верст, где была ярмарка со всякими съездами и балами; он уж в одно
мгновенье ока был там, спорил и заводил сумятицу за зеленым столом,
ибо имел, подобно всем таковым, страстишку к картишкам. В картишки,
как мы уже видели из первой главы, играл он не совсем безгрешно и
чисто, зная много разных передержек и других тонкостей, и потому игра
весьма часто оканчивалась другою игрою: или поколачивали его сапогами,
или же задавали передержку его густым и очень хорошим бакенбардам, так
что возвращался домой он иногда с одной только бакенбардой, и то
довольно жидкой. Но здоровые и полные щеки его так хорошо были
сотворены и вмещали в себе столько растительной силы, что бакенбарды
скоро вырастали вновь, еще даже лучше прежних. И что всего страннее,
что может только на одной Руси случиться, он чрез несколько времени
уже встречался опять с теми приятелями, которые его тузили, и
встречался как ни в чем не бывало, и он, как говорится, ничего, и они
ничего.
Ноздрев был в некотором отношении исторический человек. Ни на одном
собрании, где он был, не обходилось без истории. Какая-нибудь история
непременно происходила: или выведут его под руки из зала жандармы, или
принуждены бывают вытолкать свои же приятели. Если же этого не
случится, то все-таки что-нибудь да будет такое, чего с другим никак
не будет: или нарежется в буфете таким образом, что только смеется,
или проврется самым жестоким образом, так что наконец самому сделается
совестно. И наврет совершенно без всякой нужды: вдруг расскажет, что у
него была лошадь какой-нибудь голубой или розовой шерсти, и тому
подобную чепуху, так что слушающие наконец все отходят, произнесши:
«Ну, брат, ты, кажется, уже начал пули лить». Есть люди, имеющие
страстишку нагадить ближнему, иногда вовсе без всякой причины. Иной,
например, даже человек в чинах, с благородною наружностию, со звездой
на груди, будет вам жать руку, разговорится с вами о предметах
глубоких, вызывающих на размышления, а потом, смотришь, тут же, пред
вашими глазами, и нагадит вам. И нагадит так, как простой коллежский
регистратор, а вовсе не так, как человек во звездой на груди,
разговаривающий о предметах, вызывающих на размышление, так что стоишь
только да дивишься, пожимая плечами, да и ничего более. Такую же
странную страсть имел и Ноздрев. Чем кто ближе с ним сходился, тому он
скорее всех насаливал: распускал небылицу, глупее которой трудно
выдумать, расстроивал свадьбу, торговую сделку и вовсе не почитал себя
вашим неприятелем; напротив, если случай приводил его опять
встретиться с вами, он обходился вновь по-дружески и даже говорил:
«Ведь ты такой подлец, никогда ко мне не заедешь». Ноздрев во многих
отношениях был многосторонний человек, то есть человек на все руки. В
ту же минуту он предлагал вам ехать куда угодно, хоть на край света,
войти в какое хотите предприятие, менять все что ни есть на все, что
хотите. Ружье, собака, лошадь — все было предметом мены, но вовсе не с
тем, чтобы выиграть: это происходило просто от какой-то неугомонной
юркости и бойкости характера. Если ему на ярмарке посчастливилось
напасть на простака и обыграть его, он накупал кучу всего, что прежде
попадалось ему на глаза в лавках: хомутов, курительных свечек, платков
для няньки, жеребца, изюму, серебряный рукомойник, голландского
холста, крупичатой муки, табаку, пистолетов, селедок, картин,
точильный инструмент, горшков, сапогов, фаянсовую посуду — насколько
хватало денег. Впрочем, редко случалось, чтобы это было довезено
домой; почти в тот же день спускалось оно все другому, счастливейшему
игроку, иногда даже прибавлялась собственная трубка с кисетом и
мундштуком, а в другой раз и вся четверня со всем: с коляской и
кучером, так что сам хозяин отправлялся в коротеньком сюртучке или
архалуке искать какого-нибудь приятеля, чтобы попользоваться его
экипажем. Вот какой был Ноздрев! Может быть, назовут его характером
избитым, станут говорить, что теперь нет уже Ноздрева. Увы!
несправедливы будут те, которые станут говорить так. Ноздрев долго еще
не выведется из мира. Он везде между нами и, может быть, только ходит
в другом кафтане; но легкомысленно непроницательны люди, и человек в
другом кафтане кажется им другим человеком.
Между тем три экипажа подкатили уже к крыльцу дома Ноздрева. В доме не
было никакого приготовления к их принятию. Посередине столовой стояли
деревянные козлы, и два мужика, стоя на них, белили стены, затягивая
какую-то бесконечную песню; пол весь был обрызган белилами. Ноздрев
приказал тот же час мужиков и козлы вон и выбежал в другую комнату
отдавать повеления. Гости слышали, как он заказывал повару обед;
сообразив это, Чичиков, начинавший уже несколько чувствовать аппетит,
увидел, что раньше пяти часов они не сядут за стол. Ноздрев,
возвратившись, повел гостей осматривать все, что ни было у него на
деревне, и в два часа с небольшим показал решительно все, так что
ничего уж больше не осталось показывать. Прежде всего пошли они
обсматривать конюшню, где видели двух кобыл, одну серую в яблоках,
другую каурую, потом гнедого жеребца, на вид и неказистого, но за
которого Ноздрев божился, что заплатил десять тысяч.
— Десять тысяч ты за него не дал, — заметил зять. — Он и одной не
— стоит.
— Ей-богу, дал десять тысяч, — сказал Ноздрев.
— Ты себе можешь божиться, сколько хочешь, — отвечал зять.
— Ну, хочешь, побьемся об заклад! — сказал Ноздрев.
Об заклад зять не захотел биться.
Потом Ноздрев показал пустые стойла, где были прежде тоже хорошие
лошади. В этой же конюшне видели козла, которого, по старому поверью,
почитали необходимым держать при лошадях, который, как казалось, был с
ними в ладу, гулял под их брюхами, как у себя дома. Потом Ноздрев
повел их глядеть волчонка, бывшего на привязи. «Вот волчонок! — сказал
он. — Я его нарочно кормлю сырым мясом. Мне хочется, чтобы он был
совершенным зверем!» Пошли смотреть пруд, в котором, по словам
Ноздрева, водилась рыба такой величины, что два человека с трудом
вытаскивали штуку, в чем, однако ж, родственник не преминул
усомниться. «Я тебе, Чичиков, — сказал Ноздрев, — покажу отличнейшую
пару собак: крепость черных мясом просто наводит изумление, щиток —
игла!» — и повел их к выстроенному очень красиво маленькому домику,
окруженному большим загороженным со всех сторон двором. Вошедши на
двор, увидели там всяких собак, и густопсовых, и чистопсовых, всех
возможных цветов и мастей: муругих, черных с подпалинами, полво-пегих,
муруго-пегих, красно-пегих, черноухих, сероухих… Тут были все клички,
все повелительные наклонения: стреляй, обругай, порхай, пожар,
скосырь, черкай, допекай, припекай, северга, касатка, награда,
попечительница. Ноздрев был среди их совершенно как отец среди
семейства; все они, тут же пустивши вверх хвосты, зовомые у собачеев
прави'лами, полетели прямо навстречу гостям и стали с ними
здороваться. Штук десять из них положили свои лапы Ноздреву на плеча.
Обругай оказал такую же дружбу Чичикову и, поднявшись на задние ноги,
лизнул его языком в самые губы, так что Чичиков тут же выплюнул.
Осмотрели собак, наводивших изумление крепостью черных мясов, —
хорошие были собаки. Потом пошли осматривать крымскую суку, которая
была уже слепая и, по словам Ноздрева, должна была скоро издохнуть, но
года два тому назад была очень хорошая сука; осмотрели и суку — сука,
точно, была слепая. Потом пошли осматривать водяную мельницу, где
недоставало порхлицы, в которую утверждается верхний камень, быстро
вращающийся на веретене, — «порхающий», по чудному выражению русского
мужика.
— А вот тут скоро будет и кузница! — сказал Ноздрев. Немного прошедши,
— они увидели, точно, кузницу, осмотрели и кузницу.
— Вот на этом поле, — сказал Ноздрев, указывая пальцем на поле, —
— русаков такая гибель, что земли не видно; я сам своими руками поймал
— одного за задние ноги.
— Ну, русака ты не поймаешь рукою! — заметил зять.
— А вот же поймал, нарочно поймал! — отвечал Ноздрев — Теперь я поведу
— тебя посмотреть, — продолжал он, обращаясь к Чичикову, — границу,
— где оканчивается моя земля.
Ноздрев повел своих гостей полем, которое во многих местах состояло из
кочек. Гости должны были пробираться между перелогами и взбороненными
нивами. Чичиков начинал чувствовать усталость. Во многих местах ноги
их выдавливали под собою воду, до такой степени место было низко.
Сначала они было береглись и переступали осторожно, но потом, увидя,
что это ни к чему не служит, брели прямо, не разбирая, где бо'льшая, а
где меньшая грязь. Прошедши порядочное расстояние, увидели, точно,
границу, состоявшую из деревянного столбика и узенького рва.
— Вот граница! — сказал Ноздрев. — Все, что ни видишь по эту сторону,
— все это мое, и даже по ту сторону, весь этот лес, которым вон
— синеет, и все, что за лесом, все мое.
— Да когда же этот лес сделался твоим? — спросил зять. — Разве ты
— недавно купил его? Ведь он не был твой.
— Да, я купил его недавно, — отвечал Ноздрев.
— Когда же ты успел его так скоро купить?
— Как же, я еще третьего дня купил, и дорого, черт возьми, дал.
— Да ведь ты был в то время на ярмарке.
— Эх ты, Софрон! Разве нельзя быть в одно время и на ярмарке и купить
— землю? Ну, я был на ярмарке, а приказчик мой тут без меня и купил.
— Да, ну разве приказчик! — сказал зять, но и тут усумнился и покачал
— головою.
Гости воротились тою же гадкою дорогою к дому. Ноздрев повел их в свой
кабинет, в котором, впрочем, не было заметно следов того, что бывает в
кабинетах, то есть книг или бумаги; висели только сабли и два ружья —
одно в триста, а другое в восемьсот рублей. Зять, осмотревши, покачал
только головою. Потом были показаны турецкие кинжалы, на одном из
которых по ошибке было вырезано: «Мастер Савелий Сибиряков». Вслед за
тем показалась гостям шарманка. Ноздрев тут же провертел пред ними
кое-что. Шарманка играла не без приятности, но в средине ее, кажется,
что-то случилось, ибо мазурка оканчивалась песнею: «Мальбруг в поход
поехал», а «Мальбруг в поход поехал» неожиданно завершался каким-то
давно знакомым вальсом. Уже Ноздрев давно перестал вертеть, но в
шарманке была одна дудка очень бойкая, никак не хотевшая угомониться,
и долго еще потому свистела она одна. Потом показались трубки —
деревянные, глиняные, пенковые, обкуренные и необкуренные, обтянутые
замшею и необтянутые, чубук с янтарным мундштуком, недавно выигранный,
кисет, вышитый какою-то графинею, где-то на почтовой станции
влюбившеюся в него по уши, у которой ручки, по словам его, были самой
субдительной сюперфлю, — слово, вероятно означавшее у него высочайшую
точку совершенства. Закусивши балыком, они сели за стол близ пяти
часов. Обед, как видно, не составлял у Ноздрева главного в жизни;
блюда не играли большой роли: кое-что и пригорело, кое-что и вовсе не
сварилось. Видно, что повар руководствовался более каким-то
вдохновеньем и клал первое, что попадалось под руку: стоял ли возле
него перец — он сыпал перец, капуста ли попалась — совал капусту,
пичкал молоко, ветчину, горох — словом, катай-валяй, было бы горячо, а
вкус какой-нибудь, верно, выдет. Зато Ноздрев налег на вина: еще не
подавали супа, он уже налил гостям по большому стакану портвейна и по
другому госотерна, потому что в губернских и уездных городах не бывает
простого сотерна. Потому Ноздрев велел принести бутылку мадеры, лучше
которой не пивал сам фельдмаршал. Мадера, точно, даже горела во рту,
ибо купцы, зная уже вкус помещиков, любивших добрую мадеру, заправляли
ее беспощадно ромом, а иной раз вливали туда и царской водки, в
надежде, что всё вынесут русские желудки. Потом Ноздрев велел еще
принесть какую-то особенную бутылку, которая, по словам его, была и
бургоньон и шампаньон вместе. Он наливал очень усердно в оба стакана,
и направо и налево, и зятю и Чичикову; Чичиков заметил, однако же,
как-то вскользь, что самому себе он не много прибавлял. Это заставило
его быть осторожным, и как только Ноздрев как-нибудь заговаривался или
наливал зятю, он опрокидывал в ту же минуту свой стакан в тарелку. В
непродолжительном времени была принесена на стол рябиновка, имевшая,
по словам Ноздрева, совершенный вкус сливок, но в которой, к
изумлению, слышна была сивушища во всей своей силе. Потом пили какой-
то бальзам, носивший такое имя, которое даже трудно было припомнить,
да и сам хозяин в другой раз назвал его уже другим именем. Обед давно
уже кончился, и вина были перепробованы, но гости всё еще сидели за
столом. Чичиков никак не хотел заговорить с Ноздревым при зяте насчет
главного предмета. Все-таки зять был человек посторонний, а предмет
требовал уединенного и дружеского разговора. Впрочем, зять вряд ли мог
быть человеком опасным, потому что нагрузился, кажется, вдоволь и,
сидя на стуле, ежеминутно клевался носом. Заметив и сам, что находился
не в надежном состоянии, он стал наконец отпрашиваться домой, но таким
ленивым и вялым голосом, как будто бы, по русскому выражению,
натаскивал клещами на лошадь хомут.
— И ни-ни! не пущу! — сказал Ноздрев
— Нет, не обижай меня, друг мой, право, поеду, — говорил зять, — ты
— меня очень обидишь.
— Пустяки, пустяки! мы соорудим сию минуту банчишку.
— Нет, сооружай, брат, сам, а я не могу, жена будет в большой
— претензии, право, я должен ей рассказать о ярмарке. Нужно, брат,
— право, нужно доставить ей удовольствие. Нет, ты не держи меня!
— Ну ее, жену, к..! важное в самом деле дело станете делать вместе!
— Нет, брат! она такая почтенная и верная! Услуги оказывает такие…
— поверишь, у меня слезы на глазах. Нет, ты не держи меня; как честный
— человек, поеду. Я тебя в этом уверяю по истинной совести.
— Пусть его едет, что в нем проку! — сказал тихо Чичиков Ноздреву.
— А и вправду! — сказал Ноздрев. — Смерть не люблю таких растепелей! —
— и прибавил вслух: — Ну, черт с тобою, поезжай бабиться с женою,
— фетюк![[2 - Фетюк — слово, обидное для мужчины, происхоит от Фиты —
— буквы, почитаемой некоторыми неприличною буквою. (Прим. Н. В.
— Гоголя.)]]
— Нет, брат, ты не ругай меня фетюком, — отвечал зять, — я ей жизнью
— обязан. Такая, право, добрая, милая, такие ласки оказывает… до слез
— разбирает; спросит, что видел на ярмарке — нужно все рассказать,
— такая, право, милая.
— Ну поезжай, ври ей чепуху! Вот картуз твой.
— Нет, брат, тебе совсем не следует о ней так отзываться; этим ты,
— можно сказать, меня самого обижаешь, она такая милая.
— Ну, так и убирайся к ней скорее!
— Да, брат, поеду, извини, что не могу остаться. Душой рад бы был, но
— не могу.
Зять еще долго повторял свои извинения, не замечая, что сам уже давно
сидел в бричке, давно выехал за ворота и перед ним давно были одни
пустые поля. Должно думать, что жена не много слышала подробностей о
ярмарке.
— Такая дрянь! — говорил Ноздрев, стоя перед окном и глядя на
— уезжавший экипаж. — Вон как потащился! конек пристяжной недурен, я
— давно хотел подцепить его. Да ведь с ним нельзя никак сойтиться.
— Фетюк, просто фетюк!
Засим вошли они в комнату. Порфирий подал свечи, и Чичиков заметил в
руках хозяина неизвестно откуда взявшуюся колоду карт.
— А что брат, — говорил Ноздрев, прижавши бока колоды пальцами и
— несколько погнувши ее, так что треснула и отскочила бумажка. — Ну,
— для препровождения времени, держу триста рублей банку!
Но Чичиков прикинулся, как будто и не слышал, о чем речь, и сказал,
как бы вдруг припомнив:
— А! чтоб не позабыть: у меня к тебе просьба.
— Какая?
— Дай прежде слово, что исполнишь.
— Да какая просьба?
— Ну, да уж дай слово!
— Изволь
— Честное слово?
— Честное слово.
— Вот какая просьба: у тебя есть, чай, много умерших крестьян, которые
— еще не вычеркнуть из ревизии?
— Ну есть, а что?
— Переведи их на меня, на мое имя.
— А на что тебе?
— Ну да мне нужно.
— Да на что?
— Ну да уж нужно… уж это мое дело, — словом, нужно.
— Ну уж, верно, что-нибудь затеял. Признайся, что?
— Да что ж затеял? из этакого пустяка и затеять ничего нельзя.
— Да зачем же они тебе?
— Ох, какой любопытный! ему всякую дрянь хотелось бы пощупать рукой,
— да еще и понюхать!
— Да к чему ж ты не хочешь сказать?
— Да что же тебе за прибыль знать? ну, просто так, пришла фантазия.
— Так вот же: до тех пор, пока не скажешь, не сделаю!
— Ну вот видишь, вот уж и нечестно с твоей стороны: слово дал, да и на
— попятный двор.
— Ну, как ты себе хочешь, а не сделаю, пока не скажешь, на что.
«Что бы такое сказать ему?» — подумал Чичиков в после минутного
«размышления объявил, что мертвые души нужны ему для приобретения весу
«в обществе, что он поместьев больших не имеет, так до того времени
«хоть бы какие-нибудь душонки.
— Врешь, врешь! — сказал Ноздрев, не давши окончить. — Врешь, брат!
Чичиков и сам заметил, что придумал не очень ловко и предлог довольно
слаб.
— Ну, так я ж тебе скажу прямее, — сказал он, поправившись, — только,
— пожалуйста, не проговорись никому. Я задумал жениться; но нужно тебе
— знать, что отец и мать невесты преамбициозные люди. Такая, право,
— комиссия: не рад, что связался, хотят непременно, чтоб у жениха было
— никак не меньше трехсот душ, а так как у меня целых почти
— полутораста крестьян недостает…
— Ну врешь! врешь! — закричал опять Ноздрев.
— Ну вот уж здесь, — сказал Чичиков, — ни вот на столько не солгал, —
— и показал большим пальцем на своем мизинце самую маленькую часть.
— Голову ставлю, что врешь!
— Однако ж это обидно! что же я такое в самом деле! почему я
— непременно лгу?
— Ну да ведь я знаю тебя: ведь ты большой мошенник, позволь мне это
— сказать тебе по дружбе! Ежели бы я был твоим начальником, я бы тебя
— повесил на первом дереве.
Чичиков оскорбился таким замечанием. Уже всякое выражение, сколько-
нибудь грубое или оскорбляющее благопристойность, было ему неприятно.
Он даже не любил допускать с собой ни в каком случае фамильярного
обращения, разве только если особа была слишком высокого звания. И
потому теперь он совершенно обиделся.
— Ей-богу, повесил бы, — повторил Ноздрев, — я тебе говорю это
— откровенно, не с тем чтобы тебя обидеть, а просто по-дружески
— говорю.
— Всему есть границы, — сказал Чичиков с чувством достоинства. — Если
— хочешь пощеголять подобными речами, так ступай в казармы, — и потом
— присовокупил: — Не хочешь подарить, так продай.
— Продать! Да ведь я знаю тебя, ведь ты подлец, ведь ты дорого не дашь
— за них?
— Эх, да ты ведь тоже хорош! смотри ты! что они у тебя бриллиантовые,
— что ли?
— Ну, так и есть. Я уж тебя знал.
— Помилуй, брат, что ж у тебя за жидовское побуждение. Ты бы должен
— просто отдать мне их.
— Ну, послушай, чтоб доказать тебе, что я вовсе не какой-нибудь
— скалдырник, я не возьму за них ничего. Купи у меня жеребца, я тебе
— дам их в придачу.
— Помилуй, на что ж мне жеребец? — сказал Чичиков, изумленный в самом
— деле таким предложением.
— Как на что? да ведь я за него заплатил десять тысяч, а тебе отдаю за
— четыре.
— Да на что мне жеребец? завода я не держу.
— Да послушай, ты не понимаешь: ведь я с тебя возьму теперь всего
— только три тысячи, а остальную тысячу ты можешь заплатить мне после.
— Да не нужен мне жеребец, бог с ним!
— Ну, купи каурую кобылу.
— И кобылы не нужно.
— За кобылу и за серого коня, которого ты у меня видел, возьму я с
— тебя только две тысячи.
— Да не нужны мне лошади.
— Ты их продашь, тебе на первой ярмарке дадут за них втрое больше.
— Так лучше ж ты их сам продай, когда уверен, что выиграешь втрое.
— Я знаю, что выиграю, да мне хочется, чтобы и ты получил выгоду.
Чичиков поблагодарил за расположение и напрямик отказался и от серого
коня, и от каурой кобылы.
— Ну так купи собак. Я тебе продам такую пару, просто мороз по коже
— подирает! брудастая, с усами, шерсть стоит вверх, как щетина.
— Бочковатость ребр уму непостижимая, лапа вся в комке, земли не
— заденет.
— Да зачем мне собаки? я не охотник.
— Да мне хочется, чтобы у тебя были собаки. Послушай, если уж не
— хочешь собак, так купи у меня шарманку, чудная шарманка; самому, как
— честный человек, обошлась в полторы тысячи. тебе отдаю за девятьсот
— рублей.
— Да зачем же мне шарманка? Ведь я не немец, чтобы, тащася с ней по
— дорогам, выпрашивать деньги.
— Да ведь это не такая шарманка, как носят немцы. Это орган; посмотри
— нарочно: вся из красного дерева. Вот я тебе покажу ее еще! — Здесь
— Ноздрев, схвативши за руку Чичикова, стал тащить его в другую
— комнату, и как тот ни упирался ногами в пол и ни уверял, что он
— знает уже, какая шарманка, но должен был услышать еще раз, каким
— образом поехал в поход Мальбруг. — Когда ты не хочешь на деньги, так
— вот что, слушай: я тебе дам шарманку и все, сколько ни есть у меня,
— мертвые души, а ты мне дай свою бричку и триста рублей придачи.
— Ну вот еще, а я-то в чем поеду?
— Я тебе дам другую бричку. Вот пойдем в сарай, я тебе покажу ее! Ты
— ее только перекрасишь, и будет чудо бричка.
«Эк его неугомонный бес как обуял!» — подумал про себя Чичиков и
«решился во что бы то ни стало отделаться от всяких бричек, шарманок и
«всех возможных собак, несмотря на непостижимую уму бочковатость ребр
«и комкость лап.
— Да ведь бричка, шарманка и мертвые души, все вместе!
— Не хочу, — сказал еще раз Чичиков.
— Отчего ж ты не хочешь?
— Оттого, что просто не хочу, да и полно.
— Экой ты, право, такой! с тобой, как я вижу, нельзя, как водится
— между хорошими друзьями и товарищами, такой, право!.. Сейчас видно,
— что двуличный человек!
— Да что же я, дурак, что ли? ты посуди сам: зачем же приобретать
— вещь, решительно для меня ненужную?
— Ну уж, пожалуйста, не говори. Теперь я очень хорошо тебя знаю.
— Такая, право, ракалия! Ну, послушай, хочешь метнем банчик? Я
— поставлю всех умерших на карту, шарманку тоже.
— Ну, решаться в банк, значит подвергаться неизвестности, — говорил
— Чичиков и между тем взглянул искоса на бывшие в руках у него карты.
— Обе талии ему показались очень похожими на искусственные, и самый
— крап глядел весьма подозрительно.
— Отчего ж неизвестности? — сказал Ноздрев. — Никакой неизвестности!
— будь только на твоей стороне счастие, ты можешь выиграть чертову
— пропасть. Вон она! экое счастье! — говорил он, начиная метать для
— возбуждения задору. — Экое счастье! экое счастье! вон: так и
— колотит! вот та проклятая девятка, на которой я все просадил!
— Чувствовал, что продаст, да уже, зажмурив глаза, думаю себе: «Черт
— тебя побери, продавай, проклятая!»
Когда Ноздрев это говорил, Порфирий принес бутылку. Но Чичиков
отказался решительно как играть, так и пить.
— Отчего ж ты не хочешь играть? — сказал Ноздрев.
— Ну оттого, что не расположен. Да, признаться сказать, я вовсе не
— охотник играть.
— Отчего ж не охотник?
Чичиков пожал плечами и прибавил:
— Потому что не охотник.
— Дрянь же ты!
— Что ж делать? так бог создал.
— Фетюк просто! Я думал было прежде, что ты хоть сколько-нибудь
— порядочный человек, а ты никакого не понимаешь обращения. С тобой
— никак нельзя говорить, как с человеком близким… никакого прямодушия,
— ни искренности! совершенный Собакевич, такой подлец!
— Да за что же ты бранишь меня? Виноват разве я, что не играю? Продай
— мне душ одних, если уж ты такой человек, что дрожишь из-за этого
— вздору.
— Черта лысого получишь! хотел было, даром хотел отдать, но теперь вот
— не получишь же! Хоть три царства давай, не отдам. Такой шильник,
— печник гадкий! С этих пор с тобой никакого дела не хочу иметь.
— Порфирий, ступай скажи конюху, чтобы не давал овса лошадям его,
— пусть их едят одно сено.
Последнего заключения Чичиков никак не ожидал.
— Лучше б ты мне просто на глаза не показывался! — сказал Ноздрев.
Несмотря, однако ж, на такую размолвку, гость и хозяин поужинали
вместе, хотя на этот раз не стояло на столе никаких вин с затейливыми
именами. Торчала одна только бутылка с какие-то кипрским, которое было
то, что называют кислятина во всех отношениях. После ужина Ноздрев
сказал Чичикову, отведя его в боковую комнату, где была приготовлена
для него постель:
— Вот тебе постель! Не хочу и доброй ночи желать тебе!
Чичиков остался по уходе Ноздрева в самом неприятном расположении
духа. Он внутренно досадовал на себя, бранил себя за то, что к нему
заехал и потерял даром время. Но еще более бранил себя за то, что
заговорил с ним о деле, поступил неосторожно, как ребенок, как дурак:
ибо дело совсем не такого роду, чтобы быть вверену Ноздреву… Ноздрев
человек-дрянь, Ноздрев может наврать, прибавить, распустить черт знает
что, выйдут еще какие-нибудь сплетни — нехорошо, нехорошо. «Просто
дурак я». — говорил он сам себе. Ночь спал он очень дурно. Какие-то
маленькие пребойкие насекомые кусали его нестерпимо больно, так что он
всей горстью скреб по уязвленному месту, приговаривая: «А, чтоб вас
черт побрал вместе с Ноздревым!» Проснулся он ранним утром. Первым
делом его было, надевши халат и сапоги, отправиться через двор в
конюшню приказать Селифану сей же час закладывать бричку. Возвращаясь
через двор, он встретился с Ноздревым, который был также в халате, с
трубкою в зубах.
Ноздрев приветствовал его по-дружески и спросил, каково ему спалось.
— Так себе, — отвечал Чичиков весьма сухо.
— А я, брат, — говорил Ноздрев, — такая мерзость лезла всю ночь, что
— гнусно рассказывать, и во рту после вчерашнего точно эскадрон
— переночевал. Представь: снилось, что меня высекли, ей-ей! и,
— вообрази, кто? Вот ни за что не угадаешь: штабс-ротмистр Поцелуев
— вместе с Кувшинниковым.
«Да, — подумал про себя Чичиков, — хорошо бы, если б тебя отодрали
«наяву».
— Ей-богу! да пребольно! Проснулся: черт возьми, в самом деле что-то
— почесывается, — верно, ведьмы блохи. Ну, ты ступай теперь одевайся,
— я к тебе сейчас приду. Нужно только ругнуть подлеца приказчика.
Чичиков ушел в комнату одеться и умыться. Когда после того вышел он в
столовую, там уже стоял на столе чайный прибор с бутылкою рома. В
комнате были следы вчерашнего обеда и ужина; кажется, половая щетка не
притрогивалась вовсе. На полу валялись хлебные крохи, а табачная зола
видна даже была на скатерти. Сам хозяин, не замедливший скоро войти,
ничего не имел у себя под халатом, кроме открытой груди, на которой
росла какая-то борода. Держа в руке чубук и прихлебывая из чашки, он
был очень хорош для живописца, не любящего страх господ прилизанных и
завитых, подобно цирюльным вывескам, или выстриженных под гребенку.
— Ну, так как же думаешь? — сказал Ноздрев, немного помолчавши. — Не
— хочешь играть на души?
— Я уже сказал тебе, брат, что не играю; купить — изволь, куплю.
— Продать я не хочу, это будет не по-приятельски. Я не стану снимать
— плевы с черт знает чего. В бантик — другое дело. Прокинем хоть
— талию!
— Я уж сказал, что нет.
— А меняться не хочешь?
— Не хочу.
— Ну, послушай, сыграем в шашки, выиграешь — твои все. Ведь у меня
— много таких, которых нужно вычеркнуть из ревизии. Эй, Порфирий,
— принеси-ка сюда шашечницу.
— Напрасен труд, я не буду играть.
— Да ведь это не в банк; тут никакого не может быть счастия или
— фальши: все ведь от искусства; я даже тебя предваряю, что я совсем
— не умею играть, разве что-нибудь мне дашь вперед.
«Сем-ка я, — подумал про себя Чичиков, — сыграю с ним в шашки! В шашки
«игрывал я недурно, а на штуки ему здесь трудно подняться».
— Изволь, так и быть, в шашки сыграю.
— Души идут в ста рублях!
— Зачем же? довольно, если пойдут в пятидесяти.
— Нет, что ж за куш пятьдесят? Лучше ж в эту сумму я включу тебе
— какого-нибудь щенка средней руки или золотую печатку к часам.
— Ну, изволь! — сказал Чичиков.
— Сколько же ты мне дашь вперед? — сказал Ноздрев.
— Это с какой стати? Конечно, ничего.
— По крайней мере пусть будут мои два хода.
— Не хочу, я сам плохо играю.
— Знаем мы вас, как вы плохо играете! — сказал Ноздрев, выступая
— шашкой.
— Давненько не брал я в руки шашек! — говорил Чичиков, подвигая тоже
— шашку.
— Знаем мы вас, как вы плохо играете! — сказал Ноздрев, выступая
— шашкой.
— Давненько не брал я в руки шашек! — говорил Чичиков, подвигая шашку.
— Знаем мы вас, как вы плохо играете! — сказал Ноздрев, подвигая
— шашку, да в то же самое время подвинул обшлагом рукава и другую
— шашку.
— Давненько не брал я в руки!.. Э, э! это, брат, что? отсади-ка ее
— назад! — говорил Чичиков.
— Кого?
— Да шашку-то, — сказал Чичиков и в то же время увидел перед самым
— носом своим другую, которая, как казалось, пробиралась в дамки;
— откуда она взялась это один только бог знал. — Нет, — сказал
— Чичиков, вставши из-за стола, — с тобой нет никакой возможности
— играть! Этак не ходят, по три шашки вдруг!
— Отчего ж по три? Это по ошибке. Одна подвинулась нечаянно, я ее
— отодвину, изволь.
— А другая-то откуда взялась?
— Какая другая?
— А вот эта, что пробирается в дамки?
— Вот тебе на, будто не помнишь!
— Нет, брат, я все ходы считал и все помню; ты ее только теперь
— пристроил. Ей место вон где!
— Как, где место? — сказал Ноздрев, покрасневши. — Да, ты, брат, как я
— вижу, сочинитель!
— Нет, брат, это, кажется, ты сочинитель, да только неудачно.
— За кого ж ты меня почитаешь? — говорил Ноздрев. — Стану я разве
— плутоватать?
— Я тебя ни за кого не почитаю, но только играть с этих пор никогда не
— буду.
— Нет, ты не можешь отказаться, — говорил Ноздрев, горячась, — игра
— начата!
— Я имею право отказаться, потому что ты не так играешь, как прилично
— честному человеку.
— Нет, врешь, ты этого не можешь сказать!
— Нет, брат, сам ты врешь!
— Я не плутовал, а ты отказаться не можешь, ты должен кончить партию!
— Этого ты меня не заставишь сделать, — сказал Чичиков хладнокровно и,
— подошедши к доске, смешал шашки.
Ноздрев вспыхнул и подошел к Чичикову так близко, что тот отступил
шага два назад.
— Я тебя заставлю играть! Это ничего, что ты смешал шашки, я помню все
— ходы. Мы их поставим опять так, как были.
— Нет, брат, дело кончено, я с тобою не стану играть.
— Так ты не хочешь играть?
— Ты сам видишь, что с тобою нет возможности играть.
— Нет, скажи напрямик, ты не хочешь играть? — говорил Ноздрев,
— подступая еще ближе.
— Не хочу! — сказал Чичиков и поднес, однако ж, обе руки на всякий
— случай поближе к лицу, ибо дело становилось в самом деле жарко.
Эта предосторожность была весьма у места, потому что Ноздрев
размахнулся рукой… и очень бы могло статься, что одна из приятных и
полных щек нашего героя покрылась бы несмываемым бесчестием; но,
счастливо отведши удар, он схватил Ноздрева за обе задорные его руки и
держал его крепко.
— Порфирий, Павлушка! — кричал Ноздрев в бешенстве, порываясь
— вырваться.
Услыша эти слова, Чичиков, чтобы не сделать дворовых людей свидетелями
соблазнительной сцены и вместе с тем чувствуя, что держать Ноздрева
было бесполезно, выпустил его руки. В это самое время вошел Порфирий и
с ним Павлушка, парень дюжий, с которым иметь дело было совсем
невыгодно.
— Так ты не хочешь оканчивать партии? — говорил Ноздрев. — Отвечай мне
— напрямик!
— Партии нет возможности оканчивать, — говорил Чичиков и заглянул в
— окно. Он увидел свою бричку, которая стояла совсем готовая, а
— Селифан ожидал, казалось, мановения, чтобы подкатить под крыльцо, но
— из комнаты не было никакой возможности выбраться: в дверях стояли
— два дюжих крепостных дурака.
— Так ты не хочешь доканчивать партии? — повторил Ноздрев с лицом,
— горевшим, как в огне.
— Если бы ты играл, как прилично честному человеку. Но теперь не могу.
— А! так ты не можешь, подлец! когда увидел, что не твоя берет, так и
— не можешь! Бейте его! — кричал он исступленно, обратившись к
— Порфирию и Павлушке, а сам схватил в руку черешневый чубук. Чичиков
— стал бледен как полотно. Он хотел что-то сказать, но чувствовал, что
— губы его шевелились без звука.
— Бейте его! — кричал Ноздрев, порываясь вперед с черешневым чубуком,
— весь в жару, в поту, как будто подступал под неприступную крепость.
— — Бейте его! — кричал он таким же голосом, как во время великого
— приступа кричит своему взводу: «Ребята, вперед!» какой-нибудь
— отчаянный поручик, которого взбалмошная храбрость уже приобрела
— такую известность, что дается нарочный приказ держать его за руки во
— время горячих дел. Но поручик уже почувствовал бранный задор, все
— пошло кругом в голове его; перед ним носится Суворов, он лезет на
— великое дело. «Ребята, вперед!» — кричит он, порываясь, не помышляя,
— что вредит уже обдуманному плану общего приступа, что миллионы
— ружейных дул выставились в амбразуры неприступных, уходящих за-
— облака крепостных стен, что взлетит, как пух, на воздух его
— бессильный взвод и что уже свищет роковая пуля, готовясь захлопнуть
— его крикливую глотку. Но если Ноздрев выразил собою подступившего
— под крепость отчаянного, потерявшегося поручика, то крепость, на
— которую он шел, никак не была похожа на неприступную. Напротив,
— крепость чувствовала такой страх, что душа ее спряталась в самые
— пятки. Уже стул, которым он вздумал было защищаться, был вырван
— крепостными людьми из рук его, уже, зажмурив глаза, ни жив ни мертв,
— он готовился отведать черкесского чубука своего хозяина, и бог знает
— чего бы ни случилось с ним; но судьбам угодно было спасти бока,
— плеча и все благовоспитанные части нашего героя. Неожиданным образом
— звякнули вдруг, как с облаков, задребезжавшие звуки колокольчика,
— раздался ясно стук колес подлетевшей к крыльцу телеги, и отозвались
— даже в самой комнате тяжелый храп и тяжкая одышка разгоряченных
— коней остановившейся тройки. Все невольно глянули в окно: кто-то, с
— усами, в полувоенном сюртуке, вылезал из телеги. Осведомившись в
— передней, вошел он в ту самую минуту, когда Чичиков не успел еще
— опомниться от своего страха и был в самом жалком положении, в каком
— когда-либо находился смертный.
— Позвольте узнать, кто здесь господин Ноздрев? — сказал незнакомец,
— посмотревши в некотором недоумении на Ноздрева, который стоял с
— чубуком в руке, и на Чичикова, который едва начинал оправляться от
— своего невыгодного положения.
— Позвольте прежде узнать, с кем имею честь говорить? — сказал
— Ноздрев, подходя к нему ближе.
— Капитан-исправник.
— А что вам угодно?
— Я приехал вам объявить сообщенное мне извещение, что вы находитесь
— под судом до времени окончания решения по вашему делу.
— Что за вздор, по какому делу? — сказал Ноздрев.
— Вы были замешаны в историю, по случаю нанесения помещику Максимову
— личной обиды розгами в пьяном виде.
— Вы врете! я и в глаза не видал помещика Максимова!
— Милостивый государь! позвольте вам доложить, что я офицер. Вы можете
— это сказать вашему слуге, а не мне!
Здесь Чичиков, не дожидаясь, что будет отвечать на это Ноздрев, скорее
за шапку да по-за спиною капитана-исправника выскользнул на крыльцо,
сел в бричку и велел Селифану погонять лошадей во весь дух.
Глава пятая
Герой наш трухнул, однако ж, порядком. Хотя бричка мчалась во всю
пропащую и деревня Ноздрева давно унеслась из вида, закрывшись полями,
отлогостями и пригорками, но он все еще поглядывал назад со страхом,
как бы ожидая, что вот-вот налетит погоня. Дыхание его переводилось с
трудом, и когда он попробовал приложить руку к сердцу, то
почувствовал, что оно билось, как перепелка в клетке. «Эк какую баню
задал! смотри ты какой!» Тут много было посулено Ноздреву всяких
нелегких и сильных желаний; попались даже и нехорошие слова. Что ж
делать? Русский человек, да еще и в сердцах. К тому ж дело было совсем
нешуточное. «Что ни говори, — сказал он сам в себе, — а не подоспей
капитан-исправник, мне бы, может быть, не далось бы более и на свет
божий взглянуть! Пропал бы, как волдырь на воде, без всякого следа, не
оставивши потомков, не доставив будущим детям ни состояния, ни
честного имени!» Герой наш очень заботился о своих потомках.
«Экой скверный барин! — думал про себя Селифан. — Я еще не видал
«такого барина. То есть плюнуть бы ему за это! Ты лучше человеку не
«дай есть, а коня ты должен кормить, потому что конь любит овес. Это
«его продовольство: что, примером, нам кошт, то для него овес, он его
«продовольство».
Кони тоже, казалось, думали невыгодно об Ноздреве: не только гнедой и
Заседатель, но и сам чубарый был не в духе. Хотя ему на часть и
доставался всегда овес потуже и Селифан не иначе всыпал ему в корыто,
как сказавши прежде: «Эх ты, подлец!» — но, однако ж, это все-таки был
овес, а не простое сено, он жевал его с удовольствием и часто
засовывал длинную морду свою в корытца к товарищам поотведать, какое у
них было продовольствие, особливо когда Селифана не было в конюшне, но
теперь одно сено… нехорошо; все были недовольны.
Но скоро все недовольные были прерваны среди излияний своих внезапным
и совсем неожиданным образом. Все, не исключая и самого кучера,
опомнились и очнулись только тогда, когда на них наскакала коляска с
шестериком коней и почти над головами их раздалися крик сидевших в
коляске дам, брань и угрозы чужого кучера: «Ах ты мошенник эдакой;
ведь я тебе кричал в голос: сворачивай, ворона, направо! Пьян ты, что
ли?» Селифан почувствовал свою оплошность, но так как русский человек
не любит сознаться перед другим, что он виноват, то тут же вымолвил
он, приосанясь: «А ты что так расскакался? глаза-то свои в кабаке
заложил, что ли?» Вслед за сим он принялся отсаживать назад бричку,
чтобы высвободиться таким образом из чужой упряжи, но не тут-то было,
все перепуталось. Чубарый с любопытством обнюхивал новых своих
приятелей, которые очутились по обеим сторонам его. Между тем сидевшие
в коляске дамы глядели на все это с выражением страха в лицах. Одна
была старуха, другая молоденькая, шестнадцатилетняя, с золотистыми
волосами весьма ловко и мило приглаженными на небольшой головке.
Хорошенький овал лица ее круглился, как свеженькое яичко, и, подобно
ему, белел какою-то прозрачною белизною, когда свежее, только что
снесенное, оно держится против света в смуглых руках испытующей его
ключницы и пропускает сквозь себя лучи сияющего солнца; ее тоненькие
ушки также сквозили, рдея проникавшим их теплым светом. При этом испуг
в открытых, остановившихся устах, на глазах слезы — все это в ней было
так мило, что герой наш глядел на нее несколько минут, не обращая
никакого внимания на происшедшую кутерьму между лошадьми и кучерами.
«Отсаживай, что ли, нижегородская ворона!» — кричал чужой кучер.
Селифан потянул поводья назад, чужой кучер сделал то же, лошади
несколько попятились назад и потом опять сшиблись, переступивши
постромки. При этом обстоятельстве чубарому коню так понравилось новое
знакомство, что он никак не хотел выходить из колеи, в которую попал
непредвиденными судьбами, и, положивши свою морду на шею своего нового
приятеля, казалось, что-то нашептывал ему в самое ухо, вероятно,
чепуху страшную, потому что приезжий беспрестанно встряхивал ушами.
На такую сумятицу успели, однако ж, собраться мужики из деревни,
которая была, к счастию, неподалеку. Так как подобное зрелище для
мужика сущая благодать, все равно что для немца газеты или клуб, то
скоро около экипажа накопилась их бездна, и в деревне остались только
старые бабы да малые ребята. Постромки отвязали; несколько тычков
чубарому коню в морду заставали его попятиться; словом, их разрознили
и развели. Но досада ли, которую почувствовали приезжие кони за то,
что разлучили их с приятелями, или просто дурь, только, сколько ни
хлестал их кучер, они не двигались и стояли как вкопанные. Участие
мужиков возросло до невероятной степени. Каждый наперерыв совался с
советом: «Ступай, Андрюшка, проведи-ка ты пристяжного, что с правой
стороны, а дядя Митяй пусть сядет верхом на коренного! Садись, дядя
Митяй!» Сухощавый и длинный дядя Митяй с рыжей бородой взобрался на
коренного коня и сделался похожим на деревенскую колокольню, или,
лучше, на крючок, которым достают воду в колодцах. Кучер ударил по
лошадям, но не тут-то было, ничего не пособил дядя Митяй. «Стой, стой!
— кричали мужики. — Садись-ка ты, дядя Митяй, на пристяжную, а на
коренную пусть сядет дядя Миняй!» Дядя Миняй, широкоплечий мужик с
черною, как уголь, бородою и брюхом, похожим на тот исполинский
самовар, в котором варится сбитень для всего прозябнувшего рынка, с
охотою сел на коренного, который чуть не пригнулся под ним до земли.
«Теперь дело пойдет! — кричали мужики. — Накаливай, накаливай его!
пришпандорь кнутом вон того, того, солового, что он горячится, как
корамора!»[[3 - Корамора — большой, длинный, вялый комар; иногда
залетает в комнату и торчит где-нибудь одиночкой на стене. К нему
спокойно можно подойти и ухватить его за ногу, в ответ на что он
только топырится или горячится, как говорит народ. (Прим. Н. В.
Гоголя.)]] Но, увидевши, что дело не шло и не помогло никакое
накаливанье, дядя Митяй и дядя Миняй сели оба на коренного, а на
пристяжного посадили Андрюшку. Наконец, кучер, потерявши терпение,
прогнал и дядю Митяя и дядю Миняя, и хорошо сделал, потому что от
лошадей пошел такой пар, как будто бы они отхватали не переводя духа
станцию. Он дал им минуту отдохнуть, после чего они пошли сами собою.
Во все продолжение этой проделки Чичиков глядел очень внимательно на
молоденькую незнакомку. Он пытался несколько раз с нею заговорить, но
как-то не пришлось так. А между тем дамы уехали, хорошенькая головка с
тоненькими чертами лица и тоненьким станом скрылась, как что-то
похожее на виденье, и опять осталась дорога, бричка, тройка знакомых
читателю лошадей, Селифан, Чичиков, гладь и пустота окрестных полей.
Везде, где бы ни было в жизни, среди ли черствых, шероховато-бедных и
неопрятно-плесневеющих низменных рядов ее, или среди однообразно-
хладных и скучно-опрятных сословий высших, везде хоть раз встретится
на пути человеку явленье, не похожее на все то, что случалось ему
видеть дотоле, которое хоть раз пробудит в нем чувство, не похожее на
те, которые суждено ему чувствовать всю жизнь. Везде поперек каким бы
ни было печалям, из которых плетется жизнь наша, весело промчится
блистающая радость, как иногда блестящий экипаж с золотой упряжью,
картинными конями и сверкающим блеском стекол вдруг неожиданно
пронесется мимо какой-нибудь заглохнувшей бедной деревушки, не
видавшей ничего, кроме сельской телеги, и долго мужики стоят, зевая, с
открытыми ртами, не надевая шапок, хотя давно уже унесся и пропал из
виду дивный экипаж. Так и блондинка тоже вдруг совершенно неожиданным
образом показалась в нашей повести и так же скрылась. Попадись на ту
пору вместо Чичикова какой-нибудь двадцатилетний юноша, гусар ли он,
студент ли он, или просто только что начавший жизненное поприще, — и
боже! чего бы не проснулось, не зашевелилось, не заговорило в нем!
Долго бы стоял он бесчувственно на одном месте, вперивши бессмысленно
очи в даль, позабыв и дорогу, и все ожидающие впереди выговоры, и
распеканья за промедление, позабыв и себя, и службу, и мир, и все, что
ни есть в мире.
Но герой наш уже был средних лет и осмотрительно-охлажденного
характера. Он тоже задумался и думал, но положительнее, не так
безотчетны и даже отчасти очень основательны были его мысли. «Славная
бабешка! — сказал он, открывши табакерку и понюхавши табаку. — Но ведь
что, главное, в ней хорошо? Хорошо то, что она сейчас только, как
видно, выпущена из какого-нибудь пансиона или института, что в ней,
как говорится, нет еще ничего бабьего, то есть именно того, что у них
есть самого неприятного. Она теперь как дитя, все в ней просто, она
скажет, что ей вздумается, засмеется, где захочет засмеяться. Из нее
все можно сделать, она может быть чудо, а может выйти и дрянь, и выдет
дрянь! Вот пусть-на только за нее примутся теперь маменьки и тетушки.
В один год так ее наполнят всяким бабьем, что сам родной отец не
узнает. Откуда возьмется и надутость, и чопорность, станет ворочаться
по вытверженным наставлениям, станет ломать голову и придумывать, с
кем, и как, и сколько нужно говорить, как на кого смотреть, всякую
минуту будет бояться, чтобы не сказать больше, чем нужно, запутается
наконец сама, и кончится тем, что станет наконец врать всю жизнь, и
выдет просто черт знает что!» Здесь он несколько времени помолчал и
потом прибавил: «А любопытно бы знать, чьих она? что, как ее отец?
богатый ли помещик почтенного нрава, или просто благомыслящий человек
с капиталом, приобретенным на службе? Ведь если, положим, этой девушке
да придать тысячонок двести приданого, из нее бы мог выйти очень,
очень лакомый кусочек. Это бы могло составить, так сказать, счастье
порядочного человека». Двести тысячонок так привлекательно стали
рисоваться в голове его, что он внутренно начал досадовать на самого
себя, зачем в продолжение хлопотни около экипажей не разведал от
форейтора или кучера, кто такие были проезжающие. Скоро, однако ж,
показавшаяся деревня Собакевича рассеяла его мысли и заставила их
обратиться к своему постоянному предмету.
Деревня показалась ему довольно велика; два леса, березовый и
сосновый, как два крыла, одно темнее, другое светлее, были у ней
справа и слева; посреди виднелся деревянный дом с мезонином, красной
крышей и темными или, лучше, дикими стенами, — дом вроде тех, как у
нас строят для военных поселений и немецких колонистов. Было заметно,
что при постройке его зодчий беспрестанно боролся со вкусом хозяина.
Зодчий был педант и хотел симметрии, хозяин — удобства и, как видно,
вследствие того заколотил на одной стороне все отвечающие окна и
провертел на место их одно маленькое, вероятно понадобившееся для
темного чулана. Фронтон тоже никак не пришелся посреди дома, как ни
бился архитектор, потому что хозяин приказал одну колонну сбоку
выкинуть, и оттого очутилось не четыре колонны, как было назначено, а
только три. Двор окружен был крепкою и непомерно толстою деревянною
решеткой. Помещик, казалось, хлопотал много о прочности. На конюшни,
сараи и кухни были употреблены полновесные и толстые бревна,
определенные на вековое стояние. Деревенские избы мужиков тож срублены
были на диво: не было кирчёных стен, резных узоров и прочих затей, но
все было пригнано плотно и как следует. Даже колодец был обделан в
такой крепкий дуб, какой идет только на мельницы да на корабли.
Словом, все, на что ни глядел он, было упористо, без пошатки, в каком-
то крепком и неуклюжем порядке. Подъезжая к крыльцу, заметил он
выглянувшие из окна почти в одно время два лица: женское, в венце,
узкое, длинное, как огурец, и мужское, круглое, широкое, как
молдаванские тыквы, называемые горлянками, изо которых делают на Руси
балалайки, двухструнные легкие балалайки, красу и потеху ухватливого
двадцатилетнего парня, мигача и щеголя, и подмигивающего и
посвистывающего на белогрудых и белошейных девиц, собравшихся
послушать его тихострунного треньканья. Выглянувши, оба лица в ту же
минуту спрятались. На крыльцо вышел лакей в серой куртке с голубым
стоячим воротником и ввел Чичикова в сени, куда вышел уже сам хозяин.
Увидев гостя, он сказал отрывисто: «Прошу» — и повел его во внутренние
жилья.
Когда Чичиков взглянул искоса на Собакевича, он ему на этот раз
показался весьма похожим на средней величины медведя. Для довершение
сходства фрак на нем был совершенно медвежьего цвета, рукава длинны,
панталоны длинны, ступнями ступал он и вкривь и вкось и наступал
беспрестанно на чужие ноги. Цвет лица имел каленый, горячий, какой
бывает на медном пятаке. Известно, что есть много на свете таких лиц,
над отделкою которых натура недолго мудрила, не употребляла никаких
мелких инструментов, как-то: напильников, буравчиков и прочего, но
просто рубила со своего плеча: хватила топором раз — вышел нос,
хватила в другой — вышли губы, большим сверлом ковырнула глаза и, не
обскобливши, пустила на свет, сказавши: «Живет!» Такой же самый
крепкий и на диво стаченный образ был у Собакевича: держал он его
более вниз, чем вверх, шеей не ворочал вовсе и в силу такого
неповорота редко глядел на того, с которым говорил, но всегда или на
угол печки, или на дверь. Чичиков еще раз взглянул на него искоса,
когда проходили они столовую: медведь! совершенный медведь! Нужно же
такое странное сближение: его даже звали Михайлом Семеновичем. Зная
привычку его наступать на ноги, он очень осторожно передвигал своими и
давал ему дорогу вперед. Хозяин, казалось, сам чувствовал за собою
этот грех и тот же час спросил: «Не побеспокоил ли я вас?» Но Чичиков
поблагодарил, сказав, что еще не произошло никакого беспокойства.
Вошел в гостиную, Собакевич показал на кресла, сказавши опять:
«Прошу!» Садясь, Чичиков взглянул на стены и на висевшие на них
картины. На картинах все были молодцы, всё греческие полководцы,
гравированные во весь рост: Маврокордато в красных панталонах и
мундире, с очками на носу, Миаули, Канами. Все эти герои были с такими
толстыми ляжками и неслыханными усами, что дрожь проходила по телу.
Между крепкими греками, неизвестно каким образом и для чего,
поместился Багратион, тощий, худенький, с маленькими знаменами и
пушками внизу и в самых узеньких рамках. Потом опять следовала героиня
греческая Бобелина, которой одна нога казалась больше всего туловища
тех щеголей, которые наполняют нынешние гостиные. Хозяин, будучи сам
человек здоровый и крепкий, казалось, хотел, чтобы и комнату его
украшали тоже люди крепкие и здоровые. Возле Бобелины, у самого окна,
висела клетка, из которой глядел дрозд темного цвета с белыми
крапинками, очень похожий тоже на Собакевича. Гость и хозяин не успели
помолчать двух минут, как дверь в гостиной отворилась и вошла хозяйка,
дама весьма высокая, в чепце с лентами, перекрашенными домашнею
краскою. Вошла она степенно, держа голову прямо, как пальма.
— Это моя Феодулия Ивановна! — сказал Собакевич.
Чичиков подошел к ручке Феодулии Ивановны, которую она почти впихнула
ему в губы, причем он имел случай заметить, что руки были вымыты
огуречным рассолом.
— Душенька, рекомендую тебе, — продолжал Собакевич, — Павел Иванович
— Чичиков! У губернатора и почтмейстера имел честь познакомиться.
Феодулия Ивановна попросила садиться, сказавши тоже: «Прошу!» — и
сделав движение головою, подобно актрисам, представляющим королев.
Затем она уселась на диване, накрылась своим мериносовым платком и уже
не двигнула более ни глазом, ни бровью.
Чичиков опять поднял глаза вверх и опять увидел Канари с толстыми
ляжками и нескончаемыми усами, Бобелину и дрозда в клетке.
Почти в течение целых пяти минут все хранили молчание; раздавался
только стук, производимый носом дрозда о дерево деревянной клетки, на
дне которой удил он хлебные зернышки. Чичиков еще раз окинул комнату,
и все, что в ней ни было, — все было прочно, неуклюже в высочайшей
степени и имело какое-то странное сходство с самим хозяином дома; в
углу гостиной стояло пузатое ореховое бюро на пренелепых четырех
ногах, совершенный медведь. Стол, кресла, стулья — все было самого
тяжелого и беспокойного свойства, — словом, каждый предмет, каждый
стул, казалось, говорил: «И я тоже Собакевич!» или: «И я тоже очень
похож на Собакевича!»
— Мы об вас вспоминали у председателя палаты, у Ивана Григорьевича, —
— сказал наконец Чичиков, видя, что никто не располагается начинать
— разговора, — в прошедший четверг. Очень приятно провели там время.
— Да, я не был тогда у председателя, — отвечал Собакевич.
— А прекрасный человек!
— Кто такой? — сказал Собакевич, глядя на угол печи.
— Председатель.
— Ну, может быть, это вам так показалось: он только что масон, а такой
— дурак, какого свет не производил.
Чичиков немного озадачился таким отчасти резким определением, но
потом, поправившись, продолжал:
— Конечно, всякий человек не без слабостей, но зато губернатор какой
— превосходный человек!
— Губернатор превосходный человек?
— Да, не правда ли?
— Первый разбойник в мире!
— Как, губернатор разбойник? — сказал Чичиков и совершенно не мог
— понять, как губернатор мог попасть в разбойники. — Признаюсь, этого
— я бы никак не подумал, — продолжал он. — Но позвольте, однако же,
— заметить: поступки его совершенно не такие, напротив, скорее даже
— мягкости в нем много. — Тут он привел в доказательство даже
— кошельки, вышитые его собственными руками, и отозвался с похвалою об
— ласковом выражении лица его.
— И лицо разбойничье! — сказал Собакевич. — Дайте ему только нож да
— выпустите его на большую дорогу — зарежет, за копейку зарежет! Он да
— еще вице-губернатор — это Гога и Магога!
«Нет, он с ними не в ладах, — подумал про себя Чичиков. — А вот
«заговорю я с ним о полицеймейстере: он, кажется, друг его».
— Впрочем, что до меня, — сказал он, — мне, признаюсь, более всех
— нравится полицеймейстер. Какой-то этакой характер прямой, открытый;
— в лице видно что-то простосердечное.
— Мошенник! — сказал Собакевич очень хладнокровно, — продаст, обманет,
— еще и пообедает с вами! Я их знаю всех: это всё мошенники, весь
— город там такой: мошенник на мошеннике сидит и мошенником погоняет.
— Все христопродавцы. Один там только и есть порядочный человек:
— прокурор; да и тот, если сказать правду, свинья.
После таких похвальных, хотя несколько кратких биографий Чичиков
увидел, что о других чиновниках нечего упоминать и вспомнил, что
Собакевич не любил ни о ком хорошо отзываться.
— Что ж, душенька, пойдем обедать, — сказала Собакевичу его супруга.
— Прошу! — сказал Собакевич.
Засим, подошевши к столу, где была закуска, гость и хозяин выпили как
следует по рюмке водки, закусили, как закусывает вся пространная
Россия по городам и деревням, то есть всякими соленостями и иными
возбуждающими благодатями, и потекли все в столовую; впереди их, как
плавный гусь, понеслась хозяйка. Небольшой стол был накрыт на четыре
прибора. На четвертое место явилась очень скоро, трудно сказать
утвердительно, кто такая, дама или девица, родственница, домоводка или
просто проживающая в доме: что-то без чепца, около тридцати лет, в
пестром платке. Есть лица, которые существуют на свете не как предмет,
а как посторонние крапинки или пятнышки на предмете. Сидят они на том
же месте, одинаково держат голову, их почти готов принять за мебель и
думаешь, что отроду еще не выходило слово из таких уст; а где-нибудь в
девичьей или в кладовой окажется просто: ого-го!
— Щи, моя душа, сегодня очень хороши! — сказал Собакевич, хлебнувши
— щей и отваливши себе с блюда огромный кусок няни, известного блюда,
— которое подается к щам и состоит из бараньего желудка, начиненного
— гречневой кашей, мозгом и ножками. — Эдакой няни, — продолжал он,
— обратившись к Чичикову, — вы не будете есть в городе, там вам черт
— знает что подадут!
— У губернатора, однако ж, недурен стол, — сказал Чичиков.
— Да знаете ли, из чего это все готовится? вы есть не станете, когда
— узнаете.
— Не знаю, как приготовляется, об этом я не могу судить, но свиные
— котлеты и разварная рыба были превосходны.
— Это вам так показалось. Ведь я знаю, что они на рынке покупают.
— Купит вон тот каналья повар, что выучился у француза, кота, обдерет
— его, да и подает на стол вместо зайца.
— Фу! какую ты неприятность говоришь, — сказала супруга Собакевича.
— А что ж, душенька, так у них делается, я не виноват, так у них у
— всех делается. Все что ни есть ненужного, что Акулька у нас бросает,
— с позволения сказать, в помойную лохань, они его в суп! да в суп!
— туда его!
— Ты за столом всегда эдакое расскажешь! — возразила опять супруга
— Собакевича.
— Что ж, душа моя, — сказал Собакевич, — если б я сам это делал, но я
— тебе прямо в глаза скажу, что я гадостей не стану есть. Мне лягушку
— хоть сахаром облепи, не возьму ее в рот, и устрицы тоже не возьму: я
— знаю, на что устрица похожа. Возьмите барана, — продолжал он,
— обращаясь к Чичикову, — это бараний бок с кашей! Это не те фрикасе,
— что делаются на барских кухнях из баранины, какая суток по четыре на
— рынке валяется! Это все выдумали доктора немцы да французы, я бы их
— перевешал за это! Выдумали диету, лечить голодом! Что у них немецкая
— жидкостная натура, так они воображают, что и с русским желудком
— сладят! Нет, это все не то, это всё выдумки, это всё… — Здесь
— Собакевич даже сердито покачал головою. — Толкуют: просвещенье,
— просвещенье, а это просвещенье — фук! Сказал бы и другое слово, да
— вот только что за столом неприлично. У меня не так. У меня когда
— свинина — всю свинью давай на стол, баранина — всего барана тащи,
— гусь — всего гуся! Лучше я съем двух блюд, да съем в меру, как душа
— требует. — Собакевич подтвердил это делом: он опрокинул половину
— бараньего бока к себе на тарелку, съел все, обгрыз, обсосал до
— последней косточки.
«Да, — подумал Чичиков, — у этого губа не дура».
— У меня не так, — говорил Собакевич, вытирая салфеткою руки, — у меня
— не так, как у какого-нибудь Плюшкина: восемьсот душ имеет, а живет и
— обедает хуже моего пастуха!
— Кто такой этот Плюшкин? — спросил Чичиков.
— Мошенник, — отвечал Собакевич. — Такой скряга, какого вообразитъ
— трудно. В тюрьме колодники лучше живут, чем он: всех людей переморил
— голодом.
— Вправду! — подхватил с участием Чичиков. — И вы говорите, что у
— него, точно, люди умирают в большом количестве?
— Как мухи мрут.
— Неужели как мухи! А позвольте спросить, как далеко живет он от вас?
— В пяти верстах.
— В пяти верстах! — воскликнул Чичиков и даже почувствовал небольшое
— сердечное биение. — Но если выехать из ваших ворот, это будет
— направо или налево?
— Я вам даже не советую дороги знать к этой собаке! — сказал
— Собакевич. — Извинительней сходить в какое-нибудь непристойное
— место, чем к нему.
— Нет, я спросил не для каких-либо, а потому только, что интересуюсь
— познанием всякого рода мест, — отвечал на это Чичиков.
За бараньим боком последовали ватрушки, из которых каждая была гораздо
больше тарелки, потом индюк ростом в теленка, набитый всяким добром:
яйцами, рисом, печенками и невесть чем, что все ложилось комом в
желудке. Этим обед и кончился; но когда встали из-за стола, Чичиков
почувствовал в себе тяжести на целый пуд больше. Пошли в гостиную, где
уже очутилось на блюдечке варенье — ни груша, ни слива, ни иная ягода,
до которого, впрочем, не дотронулись ни гость, ни хозяин. Хозяйка
вышла, с тем чтобы накласть его и на другие блюдечки. Воспользовавшись
ее отсутствием, Чичиков обратился к Собакевичу, который, лежа в
креслах, только покряхтывал после такого сытного обеда и издавал ртом
какие-то невнятные звуки, крестясь и закрывая поминутно его рукою.
Чичиков обратился к нему с такими словами:
— Я хотел было поговорить с вами об одном дельце.
— Вот еще варенье, — сказала хозяйка, возвращаясь с блюдечком, —
— редька, варенная в меду!
— А вот мы его после! — сказал Собакевич. — Ты ступай теперь в свою
— комнату, мы с Павлом Ивановичем скинем фраки, маленько приотдохнем!
Хозяйка уже изъявила было готовность послать за пуховиками и
подушками, но хозяин сказал: «Ничего, мы отдохнем в креслах», — и
хозяйка ушла.
Собакевич слегка принагнул голову, приготовляясь слышать, в чем было
дельце.
Чичиков начал как-то очень отдаленно, коснулся вообще всего русского
государства и отозвался с большою похвалою об его пространстве,
сказал, что даже самая древняя римская монархия не была так велика, и
иностранцы справедливо удивляются… Собакевич все слушал, наклонивши
голову. И что по существующим положениям этого государства, в славе
которому нет равного, ревизские души, окончивши жизненное поприще,
числятся, однако ж, до подачи новой ревизской сказки наравне с живыми,
чтоб таким образом не обременить присутственные места множеством
мелочных и бесполезных справок и не увеличить сложность и без того уже
весьма сложного государственного механизма… Собакевич все слушал,
наклонивши голову, — и что, однако же, при всей справедливости этой
меры она бывает отчасти тягостна для многих владельцев, обязывая их
взносить подати так, как бы за живой предмет, и что он, чувствуя
уважение личное к нему, готов бы даже отчасти принять на себя эту
действительно тяжелую обязанность. Насчет главного предмета Чичиков
выразился очень осторожно: никак не назвал души умершими, а только
несуществующими.
Собакевич слушал все по-прежнему, нагнувши голову, и хоть бы что-
нибудь похожее на выражение показалось на лице его. Казалось, в этом
теле совсем не было души, или она у него была, но вовсе не там, где
следует, а, как у бессмертного кощея, где-то за горами и закрыта такою
толстою скорлупою, что все, что ни ворочалось на дне ее, не
производило решительно никакого потрясения на поверхности
— Итак?.. — сказал Чичиков, ожидая не без некоторого волнения ответа.
— Вам нужно мертвых душ? — спросил Собакевич очень просто, без
— малейшего удивления, как бы речь шла о хлебе.
— Да, — отвечал Чичиков и опять смягчил выражение, прибавивши: —
— несуществующих.
— Найдутся, почему не быть… — сказал Собакевич.
— А если найдутся, то вам, без сомнения… будет приятно от них
— избавиться?
— Извольте, я готов продать, — сказал Собакевич, уже несколько
— приподнявши голову и смекнувши, что покупщик, верно, должен иметь
— здесь какую-нибудь выгоду.
«Черт возьми, — подумал Чичиков про себя, — этот уж продает прежде,
«чем я заикнулся!» — и проговорил вслух:
— А, например, как же цена? хотя, впрочем, это такой предмет… что о
— цене даже странно…
— Да чтобы не запрашивать с вас лишнего, по сту рублей за штуку! —
— сказал Собакевич.
— По сту! — вскричал Чичиков, разинув рот и поглядевши ему в самые
— глаза, не зная, сам ли он ослышался, или язык Собакевича по своей
— тяжелой натуре, не так поворотившись, брякнул вместо одного другое
— слово.
— Что ж, разве это для вас дорого? — произнес Собакевич и потом
— прибавил: — А какая бы, однако ж, ваша цена?
— Моя цена! Мы, верно, как-нибудь ошиблись или не понимаем друг друга,
— позабыли, в чем состоит предмет. Я полагаю с своей стороны, положа
— на руку на сердце: по восьми гривен за душу, это самая красная ценз!
— Эк куда хватили — по восьми гривенок!
— Что ж, по моему суждению, как я думаю, больше нельзя.
— Ведь я продаю не лапти.
— Однако ж согласитесь сами: ведь это тоже и не люди.
— Так вы думаете, сыщете такого дурака, который бы вам продал по
— двугривенному ревизскую душу?
— Но позвольте: зачем вы их называете ревизскими, ведь души-то самые
— давно уже умерли, остался один неосязаемый чувствами звук. Впрочем,
— чтобы не входить в дальнейшие разговоры по этой части, по полтора
— рубли, извольте, дам, а больше не могу.
— Стыдно вам и говорить такую сумму! вы торгуйтесь, говорите настоящую
— цену!
— Не могу, Михаил Семенович, поверьте моей совести, не могу: чего уж
— невозможно сделать, того невозможно сделать, — говорил Чичиков,
— однако ж по полтинке еще прибавил.
— Да чего вы скупитесь? — сказал Собакевич. — Право, недорого! Другой
— мошенник обманет вас, продаст вам дрянь, а не души; а у меня что
— ядреный орех, все на отбор: не мастеровой, так иной какой-нибудь
— здоровый мужик. Вы рассмотрите: вот, например, каретник Михеев! ведь
— больше никаких экипажей и не делал, как только рессорные. И не то,
— как бывает московская работа, что на один час, — прочность такая,
— сам и обобьет, и лаком покроет!
Чичиков открыл рот, с тем чтобы заметить, что Михеева, однако же,
давно нет на свете; но Собакевич вошел, как говорится, в самую силу
речи, откуда взялась рысь и дар слова:
— А Пробка Степан, плотник? я голову прозакладую, если вы где сыщете
— такого мужика. Ведь что за силища была! Служи он в гвардии, ему бы
— бог знает что дали, трех аршин с вершком ростом!
Чичиков опять хотел заметить, что и Пробки нет на свете; но
Собакевича, как видно, пронесло: полились такие потоки речей, что
только нужно было слушать:
— Милушкин, кирпичник! мог поставить печь в каком угодно доме. Максим
— Телятников, сапожник: что шилом кольнет, то и сапоги, что сапоги, то
— и спасибо, и хоть бы в рот хмельного. А Еремей Сорокоплёхин! да этот
— мужик один станет за всех, в Москве торговал, одного оброку приносил
— по пятисот рублей. Ведь вот какой народ! Это не то, что вам продаст
— какой-нибудь Плюшкин.
— Но позвольте, — сказал наконец Чичиков, изумленный таким обильным
— наводнением речей, которым, казалось, и конца не было, — зачем вы
— исчисляете все их качества, ведь в них толку теперь нет никакого,
— ведь это все народ мертвый. Мертвым телом хоть забор подпирай,
— говорит пословица.
— Да, конечно, мертвые, — сказал Собакевич, как бы одумавшись и
— припомнив, что они в самом деле были уже мертвые, а потом прибавил:
— — Впрочем, и то сказать что из этих людей, которые числятся теперь
— живущими? Что это за люди? мухи, а не люди.
— Да все же они существуют, а это ведь мечта.
— Ну нет, не мечта! Я вам доложу, каков был Михеев, так вы таких людей
— не сыщете: машинища такая, что в эту комнату не войдет; нет, это не
— мечта! А в плечищах у него была такая силища, какой нет у лошади;
— хотел бы а знать, где бы вы в другом месте нашли такую мечту!
Последние слова он уже сказал, обратившись к висевшим на стене
портретам Багратиона и Колокотрони, как обыкновенно случается с
разговаривающими, когда один из них вдруг, неизвестно почему,
обратится не к тому лицу, к которому относятся слова, а к какому-
нибудь нечаянно пришедшему третьему, даже вовсе незнакомому, от
которого знает, что не услышит ни ответа, ни мнения, ни подтверждения,
но на которого, однако ж, так устремит взгляд, как будто призывает его
в посредники; и несколько смешавшийся в первую минуту незнакомец не
знает, отвечать ли ему на то дело, о котором ничего не слышал, или так
постоять, соблюдши надлежащее приличие, и потом уже уйти прочь.
— Нет, больше двух рублей я не могу дать, — сказал Чичиков.
— Извольте, чтоб не претендовали на меня, что дорого запрашиваю и не
— хочу сделать вам никакого одолжения, извольте — по семидесяти пяти
— рублей за душу, только ассигнациями, право только для знакомства!
«Что он в самом деле, — подумал про себя Чичиков, — за дурака, что ли,
«принимает меня?» — и прибавил потом вслух:
— Мне странно, право: кажется, между нами происходит какое-то
— театральное представление или комедия, иначе я не могу себе
— объяснить… Вы, кажется, человек довольно умный, владеете сведениями
— образованности. Ведь предмет просто фу-фу. Что ж он стоит? кому
— нужен?
— Да вот вы же покупаете, стало быть нужен.
Здесь Чичиков закусил губу и не нашелся, что отвечать. Он стал было
говорить про какие-то обстоятельства фамильные и семейственные, но
Собакевич отвечал просто:
— Мне не нужно знать, какие у вас отношения; я в дела фамильные не
— мешаюсь, это ваше дело. Вам понадобились души, я и продаю вам, и
— будете раскаиваться, что не купили.
— Два рублика, — сказал Чичиков.
— Эк, право, затвердила сорока Якова одно про всякого, как говорит
— пословица; как наладили на два, так не хотите с них и съехать. Вы
— давайте настоящую цену!
«Ну, уж черт его побери, — подумал про себя Чичиков, — по полтине ему
«прибавлю, собаке, на орехи!»
— Извольте, по полтине прибавлю.
— Ну, извольте, и я вам скажу тоже мое последнее слово: пятьдесят
— рублей! Право, убыток себе, дешевле нигде не купите такого хорошего
— народа!
«Экой кулак!» — сказал про себя Чичиков и потом продолжал вслух с
«некоторою досадою:
— Да что в самом деле… как будто точно сурьезное дело; да я в другом
— месте нипочем возьму. Еще мне всякий с охотой сбудет их, чтобы
— только поскорей избавиться. Дурак разве станет держать их при себе и
— платить за них подати!
— Но знаете ли, что такого рода покупки, я это говорю между нами, по
— дружбе, не всегда позволительны, и расскажи я или кто иной — такому
— человеку не будет никакой доверенности относительно контрактов или
— вступления в какие-нибудь выгодные обязательства.
«Вишь, куды метит, подлец!» — подумал Чичиков и тут же произнес с
«самым хладнокровным видом:
— Как вы себе хотите, я покупаю не для какой-либо надобности, как вы
— думаете, а так, по наклонности собственных мыслей. Два с полтиною не
— хотите — прощайте!
«Его не собьешь, неподатлив!» — подумал Собакевич.
— Ну, бог с вами, давайте по тридцати и берите их себе!
— Нет, я вижу, вы не хотите продать, прощайте!
— Позвольте, позвольте! — сказал Собакевич, не выпуская его руки и
— наступив ему на ногу, ибо герой наш позабыл поберечься, в наказанье
— за что должен был зашипеть и подскочить на одной ноге.
— Прошу прощенья! я, кажется, вас побеспокоил. Пожалуйте, садитесь
— сюда! Прошу! — Здесь он усадил его в кресла с некоторою даже
— ловкостию, как такой медведь, который уже побывал в руках, умеет и
— перевертываться, и делать разные штуки на вопросы: «А покажи, Миша,
— как бабы парятся» или: «А как, Миша, малые ребята горох крадут?»
— Право, я напрасно время трачу, мне нужно спешить.
— Посидите одну минуточку, я вам сейчас скажу одно приятное для вас
— слово. — Тут Собакевич подсел поближе и сказал ему тихо на ухо, как
— будто секрет: — Хотите угол?
— То есть двадцать пять рублей? Ни, ни, ни, даже четверти угла не дам,
— копейки не прибавлю.
Собакевич замолчал. Чичиков тоже замолчал. Минуты две длилось
молчание. Багратион с орлиным носом глядел со стены чрезвычайно
внимательно на эту покупку.
— Какая ж ваша будет последняя цена? — сказал наконец Собакевич.
— Два с полтиною.
— Право у вас душа человеческая все равно что пареная репа. Уж хоть по
— три рубли дайте!
— Не могу.
— Ну, нечего с вами делать, извольте! Убыток, да нрав такой собачий:
— не могу не доставить удовольствия ближнему. Ведь, я чай, нужно и
— купчую совершить, чтоб все было в порядке.
— Разумеется.
— Ну вот то-то же, нужно будет ехать в город.
Так совершилось дело. Оба решили, что завтра же быть в городе и
управиться с купчей крепостью. Чичиков попросил списочка крестьян.
Собакевич согласился охотно и тут же, подошед к бюро, собственноручно
принялся выписывать всех не только поименно, но даже с означением
похвальных качеств.
А Чичиков от нечего делать занялся, находясь позади рассматриваньем
всего просторного его оклада. Как взглянул он на его спину, широкую,
как у вятских приземистых лошадей, и на ноги его, походившие на
чугунные тумбы, которые ставят на тротуарах, не мог не воскликнуть
внутренно: «Эк наградил-то тебя бог! вот уж точно, как говорят,
неладно скроен, да крепко сшит!.. Родился ли ты уж так медведем, или
омедведила тебя захолустная жизнь, хлебные посевы, возня с мужиками, и
ты чрез них сделался то, что называют человек-кулак? Но нет: я думаю,
ты все был бы тот же, хотя бы даже воспитали тебя по моде, пустили бы
в ход и жил бы ты в Петербурге, а не в захолустье. Вся разница в том,
что теперь ты упишешь полбараньего бока с кашей, закусивши ватрушкою в
тарелку, а тогда бы ты ел какие-нибудь котлетки с трюфелями. Да вот
теперь у тебя под властью мужики: ты с ними в ладу и, конечно, их не
обидишь, потому что они твои, тебе же будет хуже; а тогда бы у тебя
были чиновники, которых бы ты сильно пощелкивал, смекнувши, что они не
твои же крепостные, или грабил бы ты казну! Нет, кто уж кулак, тому не
разогнуться в ладонь! А разогни кулаку один или два пальца, выдет еще
хуже. Попробуй он слегка верхушек какой-нибудь науки, даст он знать
потом, занявши место повиднее всем тем, которые в самом деле узнали
какую-нибудь науку. Да еще, пожалуй, скажет потом: „Дай-ка себя
покажу!“ Да такое выдумает мудрое постановление, что многим придется
солоно… Эх, если бы все кулаки!..»
— Готова записка, — сказал Собакевич, оборотившись.
— Готова? Пожалуйте ее сюда! — Он пробежал ее глазами и подивился
— аккуратности и точности: не только было обстоятельно прописано
— ремесло, звание, лета и семейное состояние, но даже на полях
— находились особенные отметки насчет поведения, трезвости, — словом,
— любо было глядеть.
— Теперь пожалуйте же задаточек, — сказал Собакевич.
— К чему же вам задаточек? Вы получите в городе за одним разом все
— деньги.
— Все, знаете, так уж водится, — возразил Собакевич.
— Не знаю, как вам дать, я не взял с собою денег. Да, вот десять
— рублей есть.
— Что же десять! Дайте по крайней мере хоть пятьдесят!
Чичиков стал было отговариваться, что нет; но Собакевич так сказал
утвердительно, что у него есть деньги, что он вынул еще бумажку,
сказавши:
— Пожалуй, вот вам еще пятнадцать, итого двадцать. Пожалуйте только
— расписку.
— Да на что ж вам расписка?
— Все, знаете, лучше расписку. Не ровен час, все может случиться.
— Хорошо, дайте же сюда деньги!
— На что ж деньги? У меня вот они в руке! как только напишете
— расписку, в ту же минуту
— Да позвольте, как же мне писать расписку? прежде нужно видеть
— деньги.
Чичиков выпустил из рук бумажки Собакевичу, который, приблизившись к
столу и накрывши их пальцами левой руки, другою написал на лоскутке
бумаги, что задаток двадцать пять рублей государственными ассигнациями
за проданные души получил сполна. Написавши записку, он пересмотрел
еще раз ассигнации.
— Бумажка-то старенькая! — произнес он, рассматривая одну из них на
— свете, — немножко разорвана, ну да между приятелями нечего на это
— глядеть.
«Кулак, кулак! — подумал про себя Чичиков, — да еще и бестия в
«придачу!»
— А женского пола не хотите?
— Нет, благодарю.
— Я бы недорого и взял. Для знакомства по рублику за штуку.
— Нет, в женском поле не нуждаюсь.
— Ну, когда не нуждаетесь, так нечего и говорить. На вкусы нет закона:
— кто любит попа, а кто попадью, говорит пословица.
— Еще я хотел вас попросить, чтобы эта сделка осталась между нами, —
— говорил Чичиков, прощаясь.
— Да уж само собою разумеется. Третьего сюда нечего мешать; что по
— искренности происходит между короткими друзьями, то должно остаться
— во взаимной их дружбе. Прощайте! Благодарю, что посетили; прошу и
— впредь не забывать: коли выберется свободный часик, приезжайте
— пообедать, время провести. Может быть, опять случится услужить чем-
— нибудь друг другу.
«Да, как бы не так! — думал про себя Чичиков, садясь. в бричку. — По
«два с полтиною содрал за мертвую душу, чертов кулак!»
Он был недоволен поведением Собакевича. Все-таки, как бы то ни было,
человек знакомый, и у губернатора, и у полицеймейстера видались, а
поступил как бы совершенно чужой, за дрянь взял деньги! Когда бричка
выехала со двора, он оглянулся назад и увидел, что Собакевич все еще
стоял на крыльце и, как казалось, приглядывался, желая знать, куда
гость поедет.
— Подлец, до сих пор еще стоит! — проговорил он сквозь зубы и велел
— Селифану, поворотивши к крестьянским избам, отъехать таким образом,
— чтобы нельзя было видеть экипажа со стороны господского двора. Ему
— хотелось заехать к Плюшкину, у которого, по словам Собакевича, люди
— умирали, как мухи, но не хотелось, чтобы Собакевич знал про это.
— Когда бричка была уже на конце деревни, он подозвал к себе первого
— мужика, который, попавши где-то на дороге претолстое бревно, тащил
— его на плече, подобно неутомимому муравью, к себе в избу.
— Эй, борода! а как проехать отсюда к Плюшкину, так чтоб не мимо
— господского дома?
Мужик, казалось, затруднился сим вопросом.
— Что ж, не знаешь?
— Нет, барин, не знаю.
— Эх, ты! А и седым волосом еще подернуло! скрягу Плюшкина не знаешь,
— того, что плохо кормит людей?
— А! заплатанной, заплатанной! — вскрикнул мужик.
Было им прибавлено и существительное к слову «заплатанной», очень
удачное, но неупотребительное в светском разговоре, а потому мы его
пропустим. Впрочем, можно догадываться, что оно выражено было очень
метко, потому что Чичиков, хотя мужик давно уже пропал из виду и много
уехали вперед, однако ж все еще усмехался, сидя в бричке. Выражается
сильно российский народ! и если наградит кого словцом, то пойдет оно
ему в род и потомство, утащит он его с собою и на службу, и в
отставку, и в Петербург, и на край света. И как уж потом ни хитри и ни
облагораживай свое прозвище, хоть заставь пишущих людишек выводить его
за наемную плату от древнекняжеского рода, ничто не поможет: каркнет
само за себя прозвище во все свое воронье горло и скажет ясно, откуда
вылетела птица. Произнесенное метко, все равно что писанное, не
вырубливается топором. А уж куды бывает метко все то, что вышло из
глубины Руси, где нет ни немецких, ни чухонских, ни всяких иных
племен, а всё сам-самородок, живой и бойкий русский ум, что не лезет
за словом в карман, не высиживает его, как наседка цыплят, а
влепливает сразу, как пашпорт на вечную носку, и нечего прибавлять уже
потом, какой у тебя нос или губы, — одной чертой обрисован ты с ног до
головы!
Как несметное множество церквей, монастырей с куполами, главами,
крестами, рассыпано на святой, благочестивой Руси, так несметное
множество племен, поколений, народов толпится, пестреет и мечется по
лицу земли. И всякий народ, носящий в себе залог сил, полный творящих
способностей души, своей яркой особенности и других даров нога,
своеобразно отличился каждый своим собственным словом, которым,
выражая какой ни есть предмет, отражает в выраженье его часть
собственного своего характера. Сердцеведением и мудрым познаньем жизни
отзовется слово британца; легким щеголем блеснет и разлетится
недолговечное слово француза; затейливо придумает свое, не всякому
доступное, умно-худощавое слово немец; но нет слова, которое было бы
так замашисто, бойко так вырвалось бы из-под самого сердца, так бы
кипело и животрепетало, как метко сказанное русское слово.
EOT;
/*
*** START: FULL LICENSE ***
Creative Commons Legal Code
Attribution-ShareAlike 3.0 Unported
CREATIVE COMMONS CORPORATION IS NOT A LAW FIRM AND DOES NOT PROVIDE
LEGAL SERVICES. DISTRIBUTION OF THIS LICENSE DOES NOT CREATE AN
ATTORNEY-CLIENT RELATIONSHIP. CREATIVE COMMONS PROVIDES THIS
INFORMATION ON AN "AS-IS" BASIS. CREATIVE COMMONS MAKES NO WARRANTIES
REGARDING THE INFORMATION PROVIDED, AND DISCLAIMS LIABILITY FOR
DAMAGES RESULTING FROM ITS USE. License
THE WORK (AS DEFINED BELOW) IS PROVIDED UNDER THE TERMS OF THIS
CREATIVE COMMONS PUBLIC LICENSE ("CCPL" OR "LICENSE"). THE WORK IS
PROTECTED BY COPYRIGHT AND/OR OTHER APPLICABLE LAW. ANY USE OF THE
WORK OTHER THAN AS AUTHORIZED UNDER THIS LICENSE OR COPYRIGHT LAW IS
PROHIBITED.
BY EXERCISING ANY RIGHTS TO THE WORK PROVIDED HERE, YOU ACCEPT AND
AGREE TO BE BOUND BY THE TERMS OF THIS LICENSE. TO THE EXTENT THIS
LICENSE MAY BE CONSIDERED TO BE A CONTRACT, THE LICENSOR GRANTS YOU
THE RIGHTS CONTAINED HERE IN CONSIDERATION OF YOUR ACCEPTANCE OF SUCH
TERMS AND CONDITIONS.
1. Definitions
"Adaptation" means a work based upon the Work, or upon the Work and
other pre-existing works, such as a translation, adaptation,
derivative work, arrangement of music or other alterations of a
literary or artistic work, or phonogram or performance and includes
cinematographic adaptations or any other form in which the Work may be
recast, transformed, or adapted including in any form recognizably
derived from the original, except that a work that constitutes a
Collection will not be considered an Adaptation for the purpose of
this License. For the avoidance of doubt, where the Work is a musical
work, performance or phonogram, the synchronization of the Work in
timed-relation with a moving image ("synching") will be considered an
Adaptation for the purpose of this License. "Collection" means a
collection of literary or artistic works, such as encyclopedias and
anthologies, or performances, phonograms or broadcasts, or other works
or subject matter other than works listed in Section 1(f) below,
which, by reason of the selection and arrangement of their contents,
constitute intellectual creations, in which the Work is included in
its entirety in unmodified form along with one or more other
contributions, each constituting separate and independent works in
themselves, which together are assembled into a collective whole. A
work that constitutes a Collection will not be considered an
Adaptation (as defined below) for the purposes of this License.
"Creative Commons Compatible License" means a license that is listed
at http://creativecommons.org/compatiblelicenses that has been
approved by Creative Commons as being essentially equivalent to this
License, including, at a minimum, because that license: (i) contains
terms that have the same purpose, meaning and effect as the License
Elements of this License; and, (ii) explicitly permits the relicensing
of adaptations of works made available under that license under this
License or a Creative Commons jurisdiction license with the same
License Elements as this License. "Distribute" means to make available
to the public the original and copies of the Work or Adaptation, as
appropriate, through sale or other transfer of ownership. "License
Elements" means the following high-level license attributes as
selected by Licensor and indicated in the title of this License:
Attribution, ShareAlike. "Licensor" means the individual, individuals,
entity or entities that offer(s) the Work under the terms of this
License. "Original Author" means, in the case of a literary or
artistic work, the individual, individuals, entity or entities who
created the Work or if no individual or entity can be identified, the
publisher; and in addition (i) in the case of a performance the
actors, singers, musicians, dancers, and other persons who act, sing,
deliver, declaim, play in, interpret or otherwise perform literary or
artistic works or expressions of folklore; (ii) in the case of a
phonogram the producer being the person or legal entity who first
fixes the sounds of a performance or other sounds; and, (iii) in the
case of broadcasts, the organization that transmits the broadcast.
"Work" means the literary and/or artistic work offered under the terms
of this License including without limitation any production in the
literary, scientific and artistic domain, whatever may be the mode or
form of its expression including digital form, such as a book,
pamphlet and other writing; a lecture, address, sermon or other work
of the same nature; a dramatic or dramatico-musical work; a
choreographic work or entertainment in dumb show; a musical
composition with or without words; a cinematographic work to which are
assimilated works expressed by a process analogous to cinematography;
a work of drawing, painting, architecture, sculpture, engraving or
lithography; a photographic work to which are assimilated works
expressed by a process analogous to photography; a work of applied
art; an illustration, map, plan, sketch or three-dimensional work
relative to geography, topography, architecture or science; a
performance; a broadcast; a phonogram; a compilation of data to the
extent it is protected as a copyrightable work; or a work performed by
a variety or circus performer to the extent it is not otherwise
considered a literary or artistic work. "You" means an individual or
entity exercising rights under this License who has not previously
violated the terms of this License with respect to the Work, or who
has received express permission from the Licensor to exercise rights
under this License despite a previous violation. "Publicly Perform"
means to perform public recitations of the Work and to communicate to
the public those public recitations, by any means or process,
including by wire or wireless means or public digital performances; to
make available to the public Works in such a way that members of the
public may access these Works from a place and at a place individually
chosen by them; to perform the Work to the public by any means or
process and the communication to the public of the performances of the
Work, including by public digital performance; to broadcast and
rebroadcast the Work by any means including signs, sounds or images.
"Reproduce" means to make copies of the Work by any means including
without limitation by sound or visual recordings and the right of
fixation and reproducing fixations of the Work, including storage of a
protected performance or phonogram in digital form or other electronic
medium. 2. Fair Dealing Rights. Nothing in this License is intended to
reduce, limit, or restrict any uses free from copyright or rights
arising from limitations or exceptions that are provided for in
connection with the copyright protection under copyright law or other
applicable laws.
3. License Grant. Subject to the terms and conditions of this License,
Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-exclusive,
perpetual (for the duration of the applicable copyright) license to
exercise the rights in the Work as stated below:
to Reproduce the Work, to incorporate the Work into one or more
Collections, and to Reproduce the Work as incorporated in the
Collections; to create and Reproduce Adaptations provided that any
such Adaptation, including any translation in any medium, takes
reasonable steps to clearly label, demarcate or otherwise identify
that changes were made to the original Work. For example, a
translation could be marked "The original work was translated from
English to Spanish," or a modification could indicate "The original
work has been modified."; to Distribute and Publicly Perform the Work
including as incorporated in Collections; and, to Distribute and
Publicly Perform Adaptations. For the avoidance of doubt:
Non-waivable Compulsory License Schemes. In those jurisdictions in
which the right to collect royalties through any statutory or
compulsory licensing scheme cannot be waived, the Licensor reserves
the exclusive right to collect such royalties for any exercise by You
of the rights granted under this License; Waivable Compulsory License
Schemes. In those jurisdictions in which the right to collect
royalties through any statutory or compulsory licensing scheme can be
waived, the Licensor waives the exclusive right to collect such
royalties for any exercise by You of the rights granted under this
License; and, Voluntary License Schemes. The Licensor waives the right
to collect royalties, whether individually or, in the event that the
Licensor is a member of a collecting society that administers
voluntary licensing schemes, via that society, from any exercise by
You of the rights granted under this License. The above rights may be
exercised in all media and formats whether now known or hereafter
devised. The above rights include the right to make such modifications
as are technically necessary to exercise the rights in other media and
formats. Subject to Section 8(f), all rights not expressly granted by
Licensor are hereby reserved.
4. Restrictions. The license granted in Section 3 above is expressly
made subject to and limited by the following restrictions:
You may Distribute or Publicly Perform the Work only under the terms
of this License. You must include a copy of, or the Uniform Resource
Identifier (URI) for, this License with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. You may not offer or impose any terms
on the Work that restrict the terms of this License or the ability of
the recipient of the Work to exercise the rights granted to that
recipient under the terms of the License. You may not sublicense the
Work. You must keep intact all notices that refer to this License and
to the disclaimer of warranties with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. When You Distribute or Publicly
Perform the Work, You may not impose any effective technological
measures on the Work that restrict the ability of a recipient of the
Work from You to exercise the rights granted to that recipient under
the terms of the License. This Section 4(a) applies to the Work as
incorporated in a Collection, but this does not require the Collection
apart from the Work itself to be made subject to the terms of this
License. If You create a Collection, upon notice from any Licensor You
must, to the extent practicable, remove from the Collection any credit
as required by Section 4(c), as requested. If You create an
Adaptation, upon notice from any Licensor You must, to the extent
practicable, remove from the Adaptation any credit as required by
Section 4(c), as requested. You may Distribute or Publicly Perform an
Adaptation only under the terms of: (i) this License; (ii) a later
version of this License with the same License Elements as this
License; (iii) a Creative Commons jurisdiction license (either this or
a later license version) that contains the same License Elements as
this License (e.g., Attribution-ShareAlike 3.0 US)); (iv) a Creative
Commons Compatible License. If you license the Adaptation under one of
the licenses mentioned in (iv), you must comply with the terms of that
license. If you license the Adaptation under the terms of any of the
licenses mentioned in (i), (ii) or (iii) (the "Applicable License"),
you must comply with the terms of the Applicable License generally and
the following provisions: (I) You must include a copy of, or the URI
for, the Applicable License with every copy of each Adaptation You
Distribute or Publicly Perform; (II) You may not offer or impose any
terms on the Adaptation that restrict the terms of the Applicable
License or the ability of the recipient of the Adaptation to exercise
the rights granted to that recipient under the terms of the Applicable
License; (III) You must keep intact all notices that refer to the
Applicable License and to the disclaimer of warranties with every copy
of the Work as included in the Adaptation You Distribute or Publicly
Perform; (IV) when You Distribute or Publicly Perform the Adaptation,
You may not impose any effective technological measures on the
Adaptation that restrict the ability of a recipient of the Adaptation
from You to exercise the rights granted to that recipient under the
terms of the Applicable License. This Section 4(b) applies to the
Adaptation as incorporated in a Collection, but this does not require
the Collection apart from the Adaptation itself to be made subject to
the terms of the Applicable License. If You Distribute, or Publicly
Perform the Work or any Adaptations or Collections, You must, unless a
request has been made pursuant to Section 4(a), keep intact all
copyright notices for the Work and provide, reasonable to the medium
or means You are utilizing: (i) the name of the Original Author (or
pseudonym, if applicable) if supplied, and/or if the Original Author
and/or Licensor designate another party or parties (e.g., a sponsor
institute, publishing entity, journal) for attribution ("Attribution
Parties") in Licensor's copyright notice, terms of service or by other
reasonable means, the name of such party or parties; (ii) the title of
the Work if supplied; (iii) to the extent reasonably practicable, the
URI, if any, that Licensor specifies to be associated with the Work,
unless such URI does not refer to the copyright notice or licensing
information for the Work; and (iv) , consistent with Ssection 3(b), in
the case of an Adaptation, a credit identifying the use of the Work in
the Adaptation (e.g., "French translation of the Work by Original
Author," or "Screenplay based on original Work by Original Author").
The credit required by this Section 4(c) may be implemented in any
reasonable manner; provided, however, that in the case of a Adaptation
or Collection, at a minimum such credit will appear, if a credit for
all contributing authors of the Adaptation or Collection appears, then
as part of these credits and in a manner at least as prominent as the
credits for the other contributing authors. For the avoidance of
doubt, You may only use the credit required by this Section for the
purpose of attribution in the manner set out above and, by exercising
Your rights under this License, You may not implicitly or explicitly
assert or imply any connection with, sponsorship or endorsement by the
Original Author, Licensor and/or Attribution Parties, as appropriate,
of You or Your use of the Work, without the separate, express prior
written permission of the Original Author, Licensor and/or Attribution
Parties. Except as otherwise agreed in writing by the Licensor or as
may be otherwise permitted by applicable law, if You Reproduce,
Distribute or Publicly Perform the Work either by itself or as part of
any Adaptations or Collections, You must not distort, mutilate, modify
or take other derogatory action in relation to the Work which would be
prejudicial to the Original Author's honor or reputation. Licensor
agrees that in those jurisdictions (e.g. Japan), in which any exercise
of the right granted in Section 3(b) of this License (the right to
make Adaptations) would be deemed to be a distortion, mutilation,
modification or other derogatory action prejudicial to the Original
Author's honor and reputation, the Licensor will waive or not assert,
as appropriate, this Section, to the fullest extent permitted by the
applicable national law, to enable You to reasonably exercise Your
right under Section 3(b) of this License (right to make Adaptations)
but not otherwise. 5. Representations, Warranties and Disclaimer
UNLESS OTHERWISE MUTUALLY AGREED TO BY THE PARTIES IN WRITING,
LICENSOR OFFERS THE WORK AS-IS AND MAKES NO REPRESENTATIONS OR
WARRANTIES OF ANY KIND CONCERNING THE WORK, EXPRESS, IMPLIED,
STATUTORY OR OTHERWISE, INCLUDING, WITHOUT LIMITATION, WARRANTIES OF
TITLE, MERCHANTIBILITY, FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE,
NONINFRINGEMENT, OR THE ABSENCE OF LATENT OR OTHER DEFECTS, ACCURACY,
OR THE PRESENCE OF ABSENCE OF ERRORS, WHETHER OR NOT DISCOVERABLE.
SOME JURISDICTIONS DO NOT ALLOW THE EXCLUSION OF IMPLIED WARRANTIES,
SO SUCH EXCLUSION MAY NOT APPLY TO YOU.
6. Limitation on Liability. EXCEPT TO THE EXTENT REQUIRED BY
APPLICABLE LAW, IN NO EVENT WILL LICENSOR BE LIABLE TO YOU ON ANY
LEGAL THEORY FOR ANY SPECIAL, INCIDENTAL, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
EXEMPLARY DAMAGES ARISING OUT OF THIS LICENSE OR THE USE OF THE WORK,
EVEN IF LICENSOR HAS BEEN ADVISED OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGES.
7. Termination
This License and the rights granted hereunder will terminate
automatically upon any breach by You of the terms of this License.
Individuals or entities who have received Adaptations or Collections
from You under this License, however, will not have their licenses
terminated provided such individuals or entities remain in full
compliance with those licenses. Sections 1, 2, 5, 6, 7, and 8 will
survive any termination of this License. Subject to the above terms
and conditions, the license granted here is perpetual (for the
duration of the applicable copyright in the Work). Notwithstanding the
above, Licensor reserves the right to release the Work under different
license terms or to stop distributing the Work at any time; provided,
however that any such election will not serve to withdraw this License
(or any other license that has been, or is required to be, granted
under the terms of this License), and this License will continue in
full force and effect unless terminated as stated above. 8.
Miscellaneous
Each time You Distribute or Publicly Perform the Work or a Collection,
the Licensor offers to the recipient a license to the Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
Each time You Distribute or Publicly Perform an Adaptation, Licensor
offers to the recipient a license to the original Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
If any provision of this License is invalid or unenforceable under
applicable law, it shall not affect the validity or enforceability of
the remainder of the terms of this License, and without further action
by the parties to this agreement, such provision shall be reformed to
the minimum extent necessary to make such provision valid and
enforceable. No term or provision of this License shall be deemed
waived and no breach consented to unless such waiver or consent shall
be in writing and signed by the party to be charged with such waiver
or consent. This License constitutes the entire agreement between the
parties with respect to the Work licensed here. There are no
understandings, agreements or representations with respect to the Work
not specified here. Licensor shall not be bound by any additional
provisions that may appear in any communication from You. This License
may not be modified without the mutual written agreement of the
Licensor and You. The rights granted under, and the subject matter
referenced, in this License were drafted utilizing the terminology of
the Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works
(as amended on September 28, 1979), the Rome Convention of 1961, the
WIPO Copyright Treaty of 1996, the WIPO Performances and Phonograms
Treaty of 1996 and the Universal Copyright Convention (as revised on
July 24, 1971). These rights and subject matter take effect in the
relevant jurisdiction in which the License terms are sought to be
enforced according to the corresponding provisions of the
implementation of those treaty provisions in the applicable national
law. If the standard suite of rights granted under applicable
copyright law includes additional rights not granted under this
License, such additional rights are deemed to be included in the
License; this License is not intended to restrict the license of any
rights under applicable law. Creative Commons Notice
Creative Commons is not a party to this License, and makes no warranty
whatsoever in connection with the Work. Creative Commons will not be
liable to You or any party on any legal theory for any damages
whatsoever, including without limitation any general, special,
incidental or consequential damages arising in connection to this
license. Notwithstanding the foregoing two (2) sentences, if Creative
Commons has expressly identified itself as the Licensor hereunder, it
shall have all rights and obligations of Licensor.
Except for the limited purpose of indicating to the public that the
Work is licensed under the CCPL, Creative Commons does not authorize
the use by either party of the trademark "Creative Commons" or any
related trademark or logo of Creative Commons without the prior
written consent of Creative Commons. Any permitted use will be in
compliance with Creative Commons' then-current trademark usage
guidelines, as may be published on its website or otherwise made
available upon request from time to time. For the avoidance of doubt,
this trademark restriction does not form part of the License.
Creative Commons may be contacted at http://creativecommons.org/.
*/
}
Provider/ru_RU/Person.php 0000644 00000025612 15152066430 0011361 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{middleNameMale}} {{lastName}}',
'{{lastName}} {{firstNameMale}} {{middleNameMale}}',
);
/**
* This provider uses wikipedia's 250 top russian last names
* That list of MALE last names could be safely extended to FEMALE list just by adding 'a' letter at the end
*/
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{middleNameFemale}} {{lastName}}а',
'{{lastName}}а {{firstNameFemale}} {{middleNameFemale}}',
);
/**
* {@link} http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D1%83%D1%81%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%B5_%D0%BB%D0%B8%D1%87%D0%BD%D0%BE%D0%B5_%D0%B8%D0%BC%D1%8F
* {@link} http://masterrussian.com/aa031701a.shtml
**/
protected static $firstNameMale = array(
'Абрам', 'Август', 'Адам', 'Адриан', 'Аким', 'Александр', 'Алексей', 'Альберт', 'Ананий', 'Анатолий', 'Андрей', 'Антон', 'Антонин',
'Аполлон', 'Аркадий', 'Арсений', 'Артемий', 'Артур', 'Артём', 'Афанасий', 'Богдан', 'Болеслав', 'Борис', 'Бронислав', 'Вадим',
'Валентин', 'Валериан', 'Валерий', 'Василий', 'Вениамин', 'Викентий', 'Виктор', 'Виль', 'Виталий', 'Витольд', 'Влад', 'Владимир',
'Владислав', 'Владлен', 'Всеволод', 'Вячеслав', 'Гавриил', 'Гарри', 'Геннадий', 'Георгий', 'Герасим', 'Герман', 'Глеб', 'Гордей',
'Григорий', 'Давид', 'Дан', 'Даниил', 'Данила', 'Денис', 'Дмитрий', 'Добрыня', 'Донат', 'Евгений', 'Егор', 'Ефим',
'Захар', 'Иван', 'Игнат', 'Игнатий', 'Игорь', 'Илларион', 'Илья', 'Иммануил', 'Иннокентий', 'Иосиф', 'Ираклий', 'Кирилл',
'Клим', 'Константин', 'Кузьма', 'Лаврентий', 'Лев', 'Леонид', 'Макар', 'Максим', 'Марат', 'Марк', 'Матвей', 'Милан',
'Мирослав', 'Михаил', 'Назар', 'Нестор', 'Никита', 'Никодим', 'Николай', 'Олег', 'Павел', 'Платон', 'Прохор', 'Пётр',
'Радислав', 'Рафаил', 'Роберт', 'Родион', 'Роман', 'Ростислав', 'Руслан', 'Сава', 'Савва', 'Святослав', 'Семён', 'Сергей',
'Спартак', 'Станислав', 'Степан', 'Стефан', 'Тарас', 'Тимофей', 'Тимур', 'Тит', 'Трофим', 'Феликс', 'Филипп', 'Фёдор',
'Эдуард', 'Эрик', 'Юлиан', 'Юлий', 'Юрий', 'Яков', 'Ян', 'Ярослав', 'Милан',
);
/**
* {@link} http://masterrussian.com/aa031001a.shtml
**/
protected static $firstNameFemale = array(
'Александра', 'Алина', 'Алиса', 'Алла', 'Альбина', 'Алёна', 'Анастасия', 'Анжелика', 'Анна', 'Антонина', 'Анфиса', 'Валентина', 'Валерия',
'Варвара', 'Василиса', 'Вера', 'Вероника', 'Виктория', 'Владлена', 'Галина', 'Дарья', 'Диана', 'Дина', 'Доминика', 'Ева',
'Евгения', 'Екатерина', 'Елена', 'Елизавета', 'Жанна', 'Зинаида', 'Злата', 'Зоя', 'Изабелла', 'Изольда', 'Инга', 'Инесса',
'Инна', 'Ирина', 'Искра', 'Капитолина', 'Клавдия', 'Клара', 'Клементина', 'Кристина', 'Ксения', 'Лада', 'Лариса', 'Лидия',
'Лилия', 'Любовь', 'Людмила', 'Люся', 'Майя', 'Мальвина', 'Маргарита', 'Марина', 'Мария', 'Марта', 'Надежда', 'Наталья',
'Нелли', 'Ника', 'Нина', 'Нонна', 'Оксана', 'Олеся', 'Ольга', 'Полина', 'Рада', 'Раиса', 'Регина', 'Рената',
'Розалина', 'Светлана', 'Софья', 'София', 'Таисия', 'Тамара', 'Татьяна', 'Ульяна', 'Фаина', 'Федосья', 'Флорентина', 'Эльвира', 'Эмилия',
'Эмма', 'Юлия', 'Яна', 'Ярослава',
);
protected static $middleNameMale = array(
'Александрович', 'Алексеевич', 'Андреевич', 'Дмитриевич', 'Евгеньевич',
'Сергеевич', 'Иванович', 'Фёдорович', 'Львович', 'Романович', 'Владимирович',
'Борисович', 'Максимович',
);
protected static $middleNameFemale = array(
'Александровна', 'Алексеевна', 'Андреевна', 'Дмитриевна', 'Евгеньевна',
'Сергеевна', 'Ивановна', 'Фёдоровна', 'Львовна', 'Романовна', 'Владимировна',
'Борисовна', 'Максимовна',
);
/**
* {@link} http://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BE%D0%BA_%D0%BE%D0%B1%D1%89%D0%B5%D1%80%D1%83%D1%81%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D1%84%D0%B0%D0%BC%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%B9
**/
protected static $lastName = array(
'Смирнов', 'Иванов', 'Кузнецов', 'Соколов', 'Попов', 'Лебедев', 'Козлов',
'Новиков', 'Морозов', 'Петров', 'Волков', 'Соловьёв', 'Васильев', 'Зайцев',
'Павлов', 'Семёнов', 'Голубев', 'Виноградов', 'Богданов', 'Воробьёв',
'Фёдоров', 'Михайлов', 'Беляев', 'Тарасов', 'Белов', 'Комаров', 'Орлов',
'Киселёв', 'Макаров', 'Андреев', 'Ковалёв', 'Ильин', 'Гусев', 'Титов',
'Кузьмин', 'Кудрявцев', 'Баранов', 'Куликов', 'Алексеев', 'Степанов',
'Яковлев', 'Сорокин', 'Сергеев', 'Романов', 'Захаров', 'Борисов', 'Королёв',
'Герасимов', 'Пономарёв', 'Григорьев', 'Лазарев', 'Медведев', 'Ершов',
'Никитин', 'Соболев', 'Рябов', 'Поляков', 'Цветков', 'Данилов', 'Жуков',
'Фролов', 'Журавлёв', 'Николаев', 'Крылов', 'Максимов', 'Сидоров', 'Осипов',
'Белоусов', 'Федотов', 'Дорофеев', 'Егоров', 'Матвеев', 'Бобров', 'Дмитриев',
'Калинин', 'Анисимов', 'Петухов', 'Антонов', 'Тимофеев', 'Никифоров',
'Веселов', 'Филиппов', 'Марков', 'Большаков', 'Суханов', 'Миронов', 'Ширяев',
'Александров', 'Коновалов', 'Шестаков', 'Казаков', 'Ефимов', 'Денисов',
'Громов', 'Фомин', 'Давыдов', 'Мельников', 'Щербаков', 'Блинов', 'Колесников',
'Карпов', 'Афанасьев', 'Власов', 'Маслов', 'Исаков', 'Тихонов', 'Аксёнов',
'Гаврилов', 'Родионов', 'Котов', 'Горбунов', 'Кудряшов', 'Быков', 'Зуев',
'Третьяков', 'Савельев', 'Панов', 'Рыбаков', 'Суворов', 'Абрамов', 'Воронов',
'Мухин', 'Архипов', 'Трофимов', 'Мартынов', 'Емельянов', 'Горшков', 'Чернов',
'Овчинников', 'Селезнёв', 'Панфилов', 'Копылов', 'Михеев', 'Галкин', 'Назаров',
'Лобанов', 'Лукин', 'Беляков', 'Потапов', 'Некрасов', 'Хохлов', 'Жданов',
'Наумов', 'Шилов', 'Воронцов', 'Ермаков', 'Дроздов', 'Игнатьев', 'Савин',
'Логинов', 'Сафонов', 'Капустин', 'Кириллов', 'Моисеев', 'Елисеев', 'Кошелев',
'Костин', 'Горбачёв', 'Орехов', 'Ефремов', 'Исаев', 'Евдокимов', 'Калашников',
'Кабанов', 'Носков', 'Юдин', 'Кулагин', 'Лапин', 'Прохоров', 'Нестеров',
'Харитонов', 'Агафонов', 'Муравьёв', 'Ларионов', 'Федосеев', 'Зимин', 'Пахомов',
'Шубин', 'Игнатов', 'Филатов', 'Крюков', 'Рогов', 'Кулаков', 'Терентьев',
'Молчанов', 'Владимиров', 'Артемьев', 'Гурьев', 'Зиновьев', 'Гришин', 'Кононов',
'Дементьев', 'Ситников', 'Симонов', 'Мишин', 'Фадеев', 'Комиссаров', 'Мамонтов',
'Носов', 'Гуляев', 'Шаров', 'Устинов', 'Вишняков', 'Евсеев', 'Лаврентьев',
'Брагин', 'Константинов', 'Корнилов', 'Авдеев', 'Зыков', 'Бирюков', 'Шарапов',
'Никонов', 'Щукин', 'Дьячков', 'Одинцов', 'Сазонов', 'Якушев', 'Красильников',
'Гордеев', 'Самойлов', 'Князев', 'Беспалов', 'Уваров', 'Шашков', 'Бобылёв',
'Доронин', 'Белозёров', 'Рожков', 'Самсонов', 'Мясников', 'Лихачёв', 'Буров',
'Сысоев', 'Фомичёв', 'Русаков', 'Стрелков', 'Гущин', 'Тетерин', 'Колобов',
'Субботин', 'Фокин', 'Блохин', 'Селиверстов', 'Пестов', 'Кондратьев', 'Силин',
'Меркушев', 'Лыткин', 'Туров',
);
/**
* Return male middle name
*
* @example 'Иванович'
*
* @access public
*
* @return string Middle name
*/
public function middleNameMale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameMale);
}
/**
* Return female middle name
*
* @example 'Ивановна'
*
* @access public
*
* @return string Middle name
*/
public function middleNameFemale()
{
return static::randomElement(static::$middleNameFemale);
}
}
Provider/ru_RU/Address.php 0000644 00000025665 15152066430 0011510 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('город');
protected static $regionSuffix = array('область');
protected static $streetPrefix = array(
'пер.', 'ул.', 'пр.', 'шоссе', 'пл.', 'бульвар',
'въезд', 'спуск', 'проезд', 'наб.',
);
protected static $buildingNumber = array('##');
protected static $postcode = array('######');
protected static $country = array(
'Украина', 'Российская Федерация', 'США', 'Канада', 'Австралия', 'Австрия',
'Азербайджан', 'Аландские острова', 'Албания', 'Алжир', 'Американские острова Самоа', 'Ангилья',
'Ангола', 'Андорра', 'Антарктика', 'Антигуа и Барбуда', 'Аргентина', 'Армения',
'Аруба', 'Афганистан, Исламская Республика', 'Багамы', 'Бангладеш', 'Барбадос', 'Бахрейн',
'Белиз', 'Белоруссия', 'Бельгия', 'Бермудские Острова', 'Болгария', 'Боливия',
'Босния и Герцеговина', 'Ботсвана', 'Бразилия', 'Британская территория Индийского океана',
'Бруней Даруссалам', 'Буркина Фасо', 'Бурунди', 'Бутан', 'Вануату',
'Великобритания', 'Венгрия', 'Венесуэла', 'Виргинские о-ва, Великобритания', 'Виргинские о-ва, США',
'Восточный Тимор', 'Вьетнам', 'Габон', 'Гаити', 'Гайана',
'Гамбия', 'Гана', 'Гваделупа', 'Гватемала', 'Гвинея',
'Гвинея-Биссау', 'Германия', 'Гибралтар', 'Гонгконг', 'Гондурас',
'Государство-город Ватикан', 'Гренада', 'Гренландия', 'Греция', 'Грузия',
'Гуам', 'Дания', 'Джерси', 'Джибути', 'Доминиканская Республика',
'Египет', 'Замбия', 'Западная Сахара', 'Зимбабве', 'Израиль',
'Индия', 'Индонезия', 'Иордания', 'Ирак', 'Иран',
'Ирландия', 'Исландия', 'Испания', 'Италия', 'Йемен',
'Казахстан, Республика', 'Каймановы Острова', 'Камбоджа', 'Камерун', 'Катар',
'Кения', 'Кипр', 'Кирибати', 'Китай', 'Кокосовые острова',
'Колумбия', 'Коморские Острова', 'Конго, Демократическая Республика', 'Конго, Республика', 'Коста-Рика',
'Кот-д’Ивуар', 'Куба', 'Кувейт', 'Кыргызстан', 'Лаос',
'Латвия', 'Лесото', 'Либерия', 'Ливан', 'Ливия',
'Литва', 'Лихтенштейн', 'Люксембург', 'Маврикий', 'Мавритания',
'Мадагаскар, Республика', 'Майотта', 'Макао', 'Македония, Республика', 'Малави',
'Малайзия', 'Мали', 'Мальдивы', 'Мальта', 'Марокко',
'Мартиник', 'Маршалловы Острова', 'Мексика', 'Мелкие отдаленные острова США', 'Мозамбик',
'Молдова', 'Монако', 'Монголия', 'Монтсеррат', 'Мьянма',
'Намибия', 'Науру', 'Непал', 'Нигерия', 'Нигерия',
'Нидерландские Антильские острова', 'Нидерланды', 'Никарагуа', 'Ниуэ', 'Новая Зеландия',
'Новая Каледония', 'Норвегия', 'Объединённые Арабские Эмираты', 'О. Гернси', 'Оман',
'Острова Зеленого Мыса', 'Острова Кука', 'Острова Теркс И Кайкос', 'Острова Уоллис и Футуна', 'Острова Херд и Макдональд',
'Остров Буве', 'Остров Доминика', 'Остров Мэн', 'Остров Норфолк', 'Остров Святого Мартина',
'Остров Святой Елены', 'О. Южная Георгия И Южные Сандвичевы Острова', 'Пакистан', 'Палау', 'Палестина',
'Панама', 'Папуа-Новая Гвинея', 'Парагвай', 'Перу', 'Питкерн',
'Польша', 'Португалия', 'Пуэрто-Рико', 'Реюньон', 'Рождественские острова',
'Руанда', 'Румыния', 'Сальвадор', 'Самоа', 'Сан-Марино',
'Сан-Томе и Принсипи', 'Саудовская Аравия', 'Свазиленд', 'Северная Корея', 'Северные Марианские Острова',
'Сейшельские Острова', 'Сен-Бартельми', 'Сенегал', 'Сен-Пьер и Микелон', 'Сент-Винсент и Гренадины',
'Сент-Киттс и Невис', 'Сент-Люсия', 'Сербия', 'Сербия и Черногория, Государственный Союз', 'Сингапур',
'Сирия', 'Словацкая республика', 'Словения', 'Соломонские острова', 'Сомали',
'Судан', 'Суринам', 'Сьерра-Леоне', 'Таджикистан', 'Тайвань',
'Тайланд', 'Танзания', 'Того', 'Токелау', 'Тонга',
'Тринидад и Тобаго', 'Тувалу', 'Тунис', 'Туркмения', 'Турция',
'Уганда', 'Узбекистан', 'Уругвай', 'Фарерские острова', 'Федеративные Штаты Микронезии',
'Фиджи', 'Филиппины', 'Финляндия', 'Фолклендские о-ва', 'Франция',
'Французская Гвинея', 'Французская Полинезия', 'Французские Южные Территории', 'Хорватия', 'Чад',
'Черногория', 'Чешская Республика', 'Чили', 'Швейцария', 'Швеция',
'Шпицберген и Ян-Майен', 'Шри-Ланка', 'Эквадор', 'Экваториальная Гвинея', 'Эритрея',
'Эстония', 'Эфиопия', 'Южная Корея', 'Южно-Африканская Республика', 'Ямайка', 'Япония',
);
protected static $region = array(
'Амурская', 'Архангельская', 'Астраханская', 'Белгородская', 'Брянская',
'Владимирская', 'Волгоградская', 'Вологодская', 'Воронежская', 'Ивановская',
'Иркутская', 'Калининградская', 'Калужская', 'Кемеровская', 'Кировская',
'Костромская', 'Курганская', 'Курская', 'Ленинградская', 'Липецкая',
'Магаданская', 'Московская', 'Мурманская', 'Нижегородская', 'Новгородская',
'Новосибирская', 'Омская', 'Оренбургская', 'Орловская', 'Пензенская',
'Псковская', 'Ростовская', 'Рязанская', 'Самарская', 'Саратовская',
'Сахалинская', 'Свердловская', 'Смоленская', 'Тамбовская', 'Тверская',
'Томская', 'Тульская', 'Тюменская', 'Ульяновская', 'Челябинская',
'Читинская', 'Ярославская',
);
protected static $city = array(
'Балашиха', 'Видное', 'Волоколамск', 'Воскресенск', 'Дмитров',
'Домодедово', 'Дорохово', 'Егорьевск', 'Зарайск', 'Истра',
'Кашира', 'Клин', 'Коломна', 'Красногорск', 'Лотошино',
'Луховицы', 'Люберцы', 'Можайск', 'Москва', 'Мытищи',
'Наро-Фоминск', 'Ногинск', 'Одинцово', 'Озёры', 'Орехово-Зуево',
'Павловский Посад', 'Подольск', 'Пушкино', 'Раменское', 'Сергиев Посад',
'Серебряные Пруды', 'Серпухов', 'Солнечногорск', 'Ступино', 'Талдом',
'Чехов', 'Шатура', 'Шаховская', 'Щёлково',
);
protected static $street = array(
'Косиора', 'Ладыгина', 'Ленина', 'Ломоносова', 'Домодедовская', 'Гоголя', '1905 года', 'Чехова', 'Сталина',
'Космонавтов', 'Гагарина', 'Славы', 'Бухарестская', 'Будапештсткая', 'Балканская'
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}}, {{region}} {{regionSuffix}}, {{cityPrefix}} {{city}}, {{streetPrefix}} {{street}}, {{buildingNumber}}",
);
protected static $streetAddressFormats = array(
"{{streetPrefix}} {{street}}, {{buildingNumber}}"
);
public static function buildingNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$buildingNumber));
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function country()
{
return static::randomElement(static::$country);
}
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
public static function regionSuffix()
{
return static::randomElement(static::$regionSuffix);
}
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
}
Provider/ru_RU/Color.php 0000644 00000003646 15152066430 0011174 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
protected static $safeColorNames = array(
'черный', 'темно-бордовый', 'зеленый', 'темно-синий', 'оливковый',
'фиолетовый', 'зеленовато-голубой', 'синий', 'серебро',
'серый', 'желтый', 'фуксия', 'цвет морской волны', 'белый'
);
protected static $allColorNames = array(
'Военно-воздушный синий', 'Синяя Элис', 'Ализариновый красный', 'Миндаль Крайола', 'Амарантовый', 'Янтарный',
'Американская роза', 'Аметистовый', 'Матовый белый', 'Античный белый', 'Яблочно-зеленый', 'Спаржа',
'Цвет морской волны', 'Аквамариновый', 'Армейский зелёный', 'Мышьяковый', 'Лазурный', 'Бежевый',
'Бистр', 'Горькая радость', 'Чёрный', 'Белокурый', 'Синий', 'Вода пляжа Бонди', 'Латунный', 'Ярко-зелёный',
'Сиена жжёная', 'Хаки', 'Кардинал', 'Морковный', 'Лазурный', 'Каштановый', 'Шоколадный', 'Коричный',
'Кобальт синий', 'Кремовый', 'Циан', 'Индиго', 'Фуксия', 'Кирпичный', 'Льняной', 'Золотой', 'Зелёный',
'Индиго', 'Нефритовый', 'Сиреневый', 'Охра', 'Панг', 'Берлинская лазурь', 'Красновато-коричневый',
'Сангрия', 'Сепия', 'Болотный', 'Тициановый', 'Чертополох', 'Глициния', 'Вино', 'Циннвальдит',
);
}
Provider/ru_RU/Internet.php 0000644 00000000531 15152066430 0011674 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ru_RU;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('yandex.ru', 'ya.ru', 'narod.ru', 'gmail.com', 'mail.ru', 'list.ru', 'bk.ru', 'inbox.ru', 'rambler.ru', 'hotmail.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'net', 'org', 'ru', 'ru', 'ru', 'ru');
}
Provider/ar_JO/Company.php 0000644 00000003351 15152066430 0011453 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ar_JO;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}} {{lastName}}',
);
protected static $bsWords = array(
array()
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array('الخدمات','الحلول','الانظمة'),
array(
'الذهبية','الذكية','المتطورة','المتقدمة', 'الدولية', 'المتخصصه', 'السريعة',
'المثلى', 'الابداعية', 'المتكاملة', 'المتغيرة', 'المثالية'
),
);
protected static $companyPrefix = array('شركة','مؤسسة','مجموعة','مكتب','أكاديمية','معرض');
protected static $companySuffix = array('وأولاده', 'للمساهمة المحدودة', ' ذ.م.م', 'مساهمة عامة', 'وشركائه');
/**
* @example 'مؤسسة'
* @return string
*/
public function companyPrefix()
{
return static::randomElement(self::$companyPrefix);
}
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/ar_JO/Text.php 0000644 00000533370 15152066430 0011002 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ar_JO;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* generates text string in arabic
*
* @example ' ولا النوم ولا القرار وكان يقال: لا يجد المريض لذة الطعام والشراب'
* @param integer $maxNbChars
* @param integer $indexSize
* @return string
* @throws \InvalidArgumentException
*/
public function realText($maxNbChars = 200, $indexSize = 2)
{
if ($maxNbChars < 10) {
throw new \InvalidArgumentException('maxNbChars must be at least 10');
}
if ($indexSize < 1) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at least 1');
}
if ($indexSize > 5) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at most 5');
}
$words = $this->getConsecutiveWords($indexSize);
$result = array();
$resultLength = 0;
// take a random starting point
$next = static::randomKey($words);
while ($resultLength < $maxNbChars && isset($words[$next])) {
// fetch a random word to append
$word = static::randomElement($words[$next]);
// calculate next index
$currentWords = explode(' ', $next);
$currentWords[] = $word;
array_shift($currentWords);
$next = implode(' ', $currentWords);
if ($resultLength == 0 && !preg_match('/^\p{Arabic}/u', $word)) {
continue;
}
// append the element
$result[] = $word;
$resultLength += strlen($word) + 1;
}
// remove the element that caused the text to overflow
array_pop($result);
// build result
$result = implode(' ', $result);
return $result.'.';
}
/**
* License: Attribution-ShareAlike 3.0 Unported (CC BY-SA 3.0)
*
* Title: حي بن يقظان
* Author: ابن الطفيل
* Language: Arabic
*
* @see https://ar.wikisource.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%B7%D9%81%D9%8A%D9%84_-_%D8%AD%D9%8A_%D8%A8%D9%86_%D9%8A%D9%82%D8%B8%D8%A7%D9%86
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
ذكر سلفنا الصالح - رضي الله عنهم - أن جزيرة من جزائر الهند التي تحت خط الاستواء، وهي الجزيرة التي يتولد بها الإنسان من غير أم ولا أب، وبها شجر يثمر نساء، وهي التي ذكر المسعودي أنها جزيرة الوقواق لان تلك الجزيرة اعدل بقاع الأرض هواء؛ أتممها لشروق النور الأعلى عليها استعدادً، وان كان ذلك خلاف ما يراه جمهور الفلاسفة وكبار الأطباء، فانهم يرون إن اعدل ما في المعمورة الإقليم الرابع، فان كانوا قالوا ذلك لأنه صح عندهم انه ليس على خط الاستواء عمارة لمانع من الموانع الأرضية، فلقولهم: أن الإقليم الرابع اعدل بقاع الأرض وجه، وان كانوا إنما أرادوا بذلك إن ما على خط الاستواء شديد الحرارة، كالذي يصرح به أكثرهم فهو خطأ يقوم البرهان على خلافه.
وذلك أنه قد تبرهن في العلوم الطبيعية أنه لا سبب لتكون الحرارة إلا الحركة أو ملاقاة الأجسام الحارة والإضاءة؛ وتبين فيها أيضاً إن الشمس بذاتها غير حارة ولا متكيفة بشيء من هذه الكيفيات المزاجية؛ وقد تبين فيها أيضاً إن الأجسام التي تقبل الإضاءة أتم القبول، هي الأجسام الصقيلة غير الشفافة، ويليها في قبول ذلك الأجسام الكثيفة غير الصقيلة، فأما الأجسام الشفافة التي لاشيء فيها من الكثافة فلا تقبل الضوء بوجه.
وهذا وحده مما برهنه الشيخ أبو علي خاصة، ولم يذكره من تقدمه، فإذا صحت هذه المقدمات، فاللازم عنها أن الشمس لا تسخن الأرض كما تسخن الأجسام الحارة أجسام أخر تماسها، لان الشمس في ذاتها غير حارة ولا الأرض أيضاً تسخن بالحركة لأنها ساكنة وعلى حالة واحدة في شروق الشمس عليها وفي وقت مغيبها عنها وأحوالها في التسخين والتبريد، ظاهرة الاختلاف للحس في هذين الوقتين.
ولا الشمس أيضاً تسخن الهواء أولاً ثم تسخن بعد ذلك الأرض بتوسط سخونة الهواء، وكيف يكون ذلك ونحن نجد أن ما قرب من الهواء من الأرض في وقت الحر، أسخن كثيراً من الهواء الذي يبعد منه علواً؟ فبقي أن تسخين الشمس للأرض إنما هو على سبيل الإضاءة لا غير، فان الحرارة تتبع الضوء أبداً: حتى إن الضوء إذا افرط في المرأة المقعرة، أشعل ما حاذاها.
وقد ثبت في علوم التعاليم بالبراهين القطعية، أن الشمس كروية الشكل، وأن الأرض كذلك، وأن الشمس أعظم من الأرض كثيراً، وأن الذي يستضيء من الشمس أبداً هو أعظم من نصفها، وأن هذا النصف المضيء من الأرض في كل وقت أشد ما يكون الضوء في وسطه، لأنه أبعد المواضع من المظلمة، ولأنه يقابل من الشمس أجزاءاً أكثر، وما قرب من المحيط كان أقل ضوءاً حتى ينتهي إلى الظلمة عند محيط الدائرة الذي ما أضاء موقعه من الأرض قط، وإنما يكون الموضع وسط دائرة الضياء إذا كانت الشمس على سمت رؤوس الساكنين فيه، وحينئذ تكون الحرارة في ذلك الموضع أشد ما يكون فان كان الموضع مما تبعد الشمس عن مسامتة رؤوس أهله، كان شديد البرودة جداً، وان كان مما تدوم فيه المسامتة كان شديد الحرارة، وقد ثبت في علم الهيئة أن بقاع الأرض التي على خط الاستواء لا تسامت الشمس رؤوس أهلها سوى مرتين في العام: عند حلولها برأس الحمل؛ وعند حلولها برأس الميزان.
وهي في سائر العام ستة أشهر جنوباً منهم، وستة أشهر شمالاً منهم: فليس عندهم حر مفرط، ولا برد مفرط. وأحوالهم بسبب ذلك متشابهة.
وهذا القول يحتاج إلى بيان أكثر من هذا، لا يليق بما نحن بسبيله؛ وإنما نبهناك عليه، لأنه من الأمور التي تشهد بصحة ما ذكر من تجويز تولد الإنسان بتلك البقعة من غير أم ولا أب.
فمنهم من بت الحكم وجزم القضية بأن حي بن يقظان من جملة من تكون في تلك البقعة من غير أم ولا أب، ومنهم من أنكر ذلك وروى من أمره خبراً نقصه عليك، فقال: انه كان بازاء تلك الجزيرة، جزيرة عظيمة متسعة الأكتاف، كثيرة الفوائد، عامرة بالناس، يملكها رجل منهم شديد الأنفة والغيرة، وكانت له أخت ذات جمال وحسن باهر فعضلها ومنعها الأزواج إذا لم يجد لها كفواً. وكان له قريب يسمى يقظان فتزوجها سراً على وجه جائز في مذهبهم المشهور في زمنهم.
ثم إنها حملت منه ووضعت طفلاً. فلما خافت أن يفتضح أمرها وينكشف سرها، وضعته في تابوت أحكمت زمه بعد أن أروته من الرضاع؛ وخرجت به في أول الليل في جملة من خدمها وثقاتها إلى ساحل البحر، وقلبها يحترق صبابةً به، وخوفاً عليه، ثم إنها ودعته وقالت: "اللهم انك خلقت هذا الطفل ولم يكن شيئاً مذكوراً، ورزقته في ظلمات الأحشاء، وتكفلت به حتى تم واستوى. وأنا قد سلمته إلى لطفك، ورجوت له فضلك، خوفاً من هذا الملك الغشوم الجبار العنيد.
فكن له، ولا تسلمه، يا أرحم الراحمين" ثم قذفت به في اليم. فصادف ذلك جري الماء بقوة المد، فاحتمله من ليلته إلى ساحل الجزيرة الأخرى المتقدم ذكرها. وكان المد يصل في ذلك الوقت إلى موضع لا يصل إليه بعد علم. فأدخله الماء بقوته إلى أجمة ملتفة الشجر عذبة التربة، مستورة عن الرياح والمطر، محجوبة عن الشمس تزاور عنها إذا طلعت، وتميل إذا غربت. ثم أخذ الماء في الجزر.
وبقي التابوت في ذلك الموضع، وعلت الرمال بهبوب الرياح، وتراكمت بعد ذلك حتى سدت مدخل الماء إلى تلك الأجمة. فكان المد لا ينتهي إليها، وكانت مسامير التابوت قد فلقت، وألواحه قد اضطربت عند رمي الماء في تلك الأجمة. فلما أشتد الجوع بذلك الطفل، بكى واستغاث وعالج الحركة، فوقع صوته في أذن ظبية فقدت طلاها، خرج من كناسه فحمله العقاب، فلما سمعت الصوت ظنته ولدها.
فتتبعت الصوت وهي تتخيل طلاها حتى وصلت إلى التابوت، ففحصت عنه بأظلافها وهو ينوء ويئن من داخله، حتى طار عن التابوت لوح من أعلاه. فحنت الظبية وحنت عليه ورئفت به، وألقمه حلمتها وأروته لبناً سائغاً. ومازالت تتعهده وتربيه وتدفع عنه الأذى. هذا ما كان من ابتداء أمره عند من ينكره التولد. ونحن نصف هنا كيف تربى وكيف أنتقل في أحواله حتى يبلغ المبلغ العظيم. وأما الذين زعموا أنه تولد من الأرض فانهم قالوا إن بطناً من أرض تلك الجزيرة تخمرت فيه طينه على مر السنين والأعوام، حتى امتزج فيها الحار بالبارد، والرطب باليابس، امتزاج تكافؤ وتعادل في القوى. وكانت هذه الطينة المتخمرة كبيرة جداً وكان بعضها يفضل بعضاً في اعتدال المزاج والتهيؤ لتكون الأمشاج.
وكان الوسط منها أعدل ما فيها وأتمه مشابهة بمزاج الإنسان: فتمخضت تلك الطينة، وحدث فيها شبه نفاخات الغليان لشدة لزوجتها: وحدث في الوسط منها لزوجة ونفاخة صغيرة جداً، منقسمة بقسمين، بينها حجاب رقيق، ممتلئة بجسم لطيف هوائي في غاية من الاعتدال اللائق به، فتعلق به عند ذلك الروح الذي هو من أمر الله تعالى وتشبث به تشبثاً يعسر انفصاله عنه عند الحس وعند العقل؛ إذ قد تبين أن هذا الروح دائم الفيضان من عند الله عز وجل، وأنه بمنزلة نور الشمس الذي هو دائم الفيضان على العالم.
فمن الأجسام ما لا يستضيء به، وهو الهواء الشفاف جداً؛ ومنها ما يستضيء به بعض الاستضاءة، وهي الأجسام الكثيفة غير الصقيلة وهذه تختلف في قبول الضياء، وتختلف بحسب ذلك ألوانها، ومنها ما يستضيء به غاية الاستضاءة وهي الأجسام الصقيلة كالمرأة ونحوها.
فإذا كانت هذه المرأة مقعرة على شكل مخصوص، حدث فيها النار لإفراط الضياء. الذي هو الروح، الذي هو من أمر الله تعالى، فياض أبداً على جميع الموجودات؛ فمنها ما لا يظهر أثره فيه اعدم الأستعداد، وهي الجمادات التي لا حياة لها، وهذه بمنزلة الهواء في المثال المتقدم، ومنها ما يظهر أثره فيه، وهي أنواع النبات بحسب استعداداتها وهذه بمنزلة الأجسام الكثيفة في المثال المتقدم؛ ومنها ما يظهر أثره فيه ظهوراً كثيراً، وهي الأجسام الصقيلة في المثال المتقدم.
ومن هذه الأجسام الصقيلة ما يزيد على شدة قبوله لضياء الشمس أنه يحكي صورة الشمس، ومثالها. وكذلك أيضاً من الحيوان ما يزيد على شدة قبوله للروح أنه يحكي الروح ويتصور بصورته وهو الإنسان خاصة.
واليه الإشارة بقوله صلى الله عليه وسلم: "إن الله خلق أدم على صورته". فان قويت في هذه الصورة حتى تتلاشى جميع الصور في حقها، وتبقى هي وحدها، وتحرق سبحات نورها كل ما أدركته، كانت حينئذ بمنزلة المرأة المنعكسة على نفسها المحرقة لسوها وهذا لا يكون إلا للأنبياء صلوات الله عليهم أجمعين. وهذا كله مبين في مواضعه اللائقة به، فليرجع إلى تمام ما حكوه من وصف ذلك التخلق.
قالوا: فلما تعلق هذا الروح بتلك القرارة، خضعت له جميع القوى وسجدت له وسخرت بأمر الله تعالى في كمالها، فتكون بازاء تلك القرارة نفاخة أخرى منقسمة إلى ثلاث قرارت بينهما حجب لطيفة، ومسالك نافذة، وامتلأت بمثل ذلك الهوائي الذي امتلأت منه القرارة الأولى؛ إلا أنه ألطف منه. وفي هذه البطون الثلاثة المنقسمة من واحد، طائفة من تلك القوى التي خضعت له وتوكلت بحراستها والقيام عليها، وإنهاء ما يطرأ فيها من دقيق الأشياء وجليلها إلى الروح الأول المتعلق بالقرارة الأولى.
وتكون بازاء هذه القرارة من الجهة المقابلة للقراءة الثانية، نفاخة ثالثة مملوءة جسماً هوائياً، إلا أنه أغلظ من الأولين وسكن في هذه القرارة فريق من تلك القوى الخاضعة، وتوكلت بحفظها و القيام عليها؛ فكانت هذه القرارة الأولى والثانية والثالثة، أول ما تخلق من تلك الطينة المتحمرة على الترتيب الذي ذكرناه. واحتاج بعضها إلى بعض: فالأولى منها حاجتها إلى الآخرين، حاجة استخدام وتسخير.
والأخريان حاجتهما إلى الأولى حاجة المرؤوس إلى الرئيس، والمدبر إلى المدبر؛ وكلاهما لما يتخلق بعدهما من الأعضاء رئيس لا مرؤوس. وأحدهما، وهو الثاني، أتمم رئاسة من الثالث فالأول منهما لما تعلق به الروح، واشتعلت حرارته تشكل بشكل النار لصنوبري وتشكل أيضاً الجسم الغليظ المحدق به على شكله، وتكون لحماً صلباً، وصار عليه غلاف صفيق يحفظه وسمي العضو كله قلباً واحتاج لما يتبع الحرارة من التحليل وافناء الرطوبات إلى شيء يمده ويغذوه، ويخلف ما تحلل منه على الدوام، وإلا لم يطل بقاؤه، واحتاج أيضاً إلى تحسس بما يلائمه فيجذبه، وبما يخالفه فيدفعه. فتكفل له العضو الواحد بما فيه من القوى التي أصلها منه بحاجته الواحدة، وتكفل له العضو الآخر بحاجته الأخرى.
وكان المتكفل بالحس هو الدماغو المتكفل بالغذاء هو الكبد؛ واحتاج كل واحد من هذين إليه في أن يمدها بحرارته، وبالقوى المخصوصة بهما التي أصلها منه ، فانتسجت بينهما لذلك كله مسالك وطرق: بعضها أوسع من بعض بحسب ما تدعواليه الضرورة، فكانت الشرايين و العروق. وصفه الطبيعيون في خلقة الجنين في الرحم، لم يغادروا من ذلك شيئاً، إلى أن كمل خلقه، وتمت أعضاؤه، وحصل في حد خروج الجنين من البطن، واستعانوا في وصف كمال ذلك بتلك الطينة الكبيرة المتخمرة، وأنها كانت قد تهيأت لان يتخلق منها كل ما يحتاج إليه في خلق الإنسان من الأغشية المجللة لجملة بدنه وغيرها فلما كمل انشقت عنه تلك الأغشية، بشبه المخاض، وتصدع باقي الطينة إذ كان قد لحقه الجفاف.
ثم استغاث ذلك الطفل عند فناء مادة غذائه واشتداد جوعه، فلبته ظبية فقدت طلاها. ثم استوى عبد ما وصفه هؤلاء بعد هذا الموضع، وما وصفه الطائفة الأولى في معنى التربية؛ فقالوا جميعاً: إن الظبية التي تكفلت به وافقت خصباً ومرعى أثيثاً، فكثر لحمها وكثر لبنها، حتى قام بغذاء ذلك الطفل أحسن قيام. وكانت معه لا تبعد عنه إلا لضرورة الرعي. وألف الطفل تلك الظبية حتى كان بحيث إذا هي أبطأت عنه اشتد بكاؤه فطارت إليه.
ولم يكن بتلك الجزيرة شيء من السباع العادية، فتربى الطفل ونما واغتذى بلبن تلك الظبية إلى أن تم له حولان، وتدرج في المشي وأثغر فكان يتبع تلك الظبية، وكانت هي ترفق به و ترحمه وتحمله إلى مواضع فيها شجر مثمر فكانت تطعمه ما تساقط من ثمراتها الحلوة النضيجة؛ وما كان منها صلب القشر كسرته له بطواحنها؛ ومتى عاد إلى اللبن أروته، ومتى ظمئ إلى الماء أرودته، متى ضحا ظللته؛ ومتى خصر أدفأته.
وإذا جن الليل صرفته إلى مكان الأول وجللته بنفسها وبريش كان هناك؛ مما ملئ به التابوت أولاً في وقت وضع الطفل فيه. وكان في غدوهما ورواحهما قد ألفهما ربرب يسرح ويبيت معهما حيث مبيتهما. فما زال الطفل مع الظباء على تلك الحال: يحكي نغمتها بصوته حتى لا يكاد يفرق بينهما؛ وكذلك كان يحكي جميع ما يسمعه من أصوات الطير وأنواع سائر الحيوان محاكاة شديدة لقوة انفعاله لما يريده ما كانت محاكاته لأصوات الظباء في الاستصراخ والاستئلاف والاستدعاء والاستدفاع. إذ للحيوانات في هذه الأحوال المختلفة أصوات مختلفة فألفته الوحوش وألفها؛ ولم تنكره ولا أنكرها.
فلما ثبت في نفسه أمثلة الأشياء بعد مغيبها عن مشاهدته، حدث له نزوغ إلى بعضها؛ وكراهية لبعض. وكان في ذلك كله ينظر إلى جميع الحيوانات فيراها كاسية بالاوبار و الأشعار و أنواع الريش، وكان يرى ما لها من العدو وقوة البطش، وما لها من الأسلحة المعدة لمدافعة من ينازعها، مثل القرون و الأنياب و الحوافر و الصياصي و المخالب. ثم يرجع إلى نفسه، فيرى ما به من العري وعدم السلاح، وضعف العدو، وقلة البطش، عندما كانت تنازعه الوحوش أكل الثمرات، وتستبد بها دونه، وتغلبه عليها، فلا يستطيع المدافعة عن نفسه، ولا الفرار عن شيء منها. وكان يرى أترابه من أولاد الظباء، قد تبتت لها قرون، بعد أن لم تكن، وصارت قوية بعد ضعفها في العدو.
ولم ير لنفسه شيئاً من ذلك فكان يفكر في ذلك ولا يدري ما سببه. وكان ينظر إلى ذوي العاهات والخلق الناقص فلا يجد لنفسه شبيهاً فيهم. وكان أيضاً ينظر إلى مخارج الفضول من سائر الحيوانات، فيراها مستورة: أما مخرج أغلظ الفضلتين فبالاذناب، وأما مخرج وأما مخرج أرقهما فبالاوبار وما أشبههما. ولأنها كانت أيضاً اخفى قضباناً منه. فكان ذلك ما يكربه ويسؤه.
فلما طال همه في ذلك كله، وهو قد قارب سبعة اعوام، ويئس من أن يكمل له ما قد أضر به نقصه، اتخذ من أوراق الشجر العريضة شيئاً جعل بعضه خلفه و بعضه قدمه، وعمل من الخوض والحلفاء شبه حزام على وسطه، علق به تلك الأوراق فلم يلبث إلا يسيراً حتى ذوى ذلك الورق وجف وتساقط. فما زال يتخذ غيره ويخصف بعضه ببعض طاقات مضاعفة، وربما كان ذلك أطول لبقائه إلا انه على كل حال قصير المدة.
واتخذ من أغصان الشجر عصياً وسوى أطرافها وعدل متنها. وكان بها على الوحوش المنازعة له، فيحمل على الضعيف منها، ويقاوم القوي منها، فنبل بذلك قدره عند نفسه بعض نباله، ورأى أن ليده فضلاً كثيراً على أيديها: إذ أمكن له بها ستر عورته واتخاذ العصي التي يدافع بها عن حوزته، ما استغنى به عما أراده من الذنب والعذاب الطبيعي. وفي خلال ذلك ترعرع واربى على السبع سنين، وطال به العناء في تجديد الأوراق التي كان يستتر بها.
فكانت نفسه عند ذلك تنازعه إلى اتخاذ ذنب من ذنوب الوحوش الميتة ليعلقه على نفسه، إلا أنه كان يرى أحياء الوحوش تتحامى ميتها وتفر عنه فلا يتأتى له الأقدام على ذلك الفعل، إلى أن صادف في الأيام نسراً ميتاً فهدي إلى نيل أمله منه، واغتنم الفرصة في، إذ لم ير للوحوش عنه نفرةً فأقدم عليه، وقطع جناحيه وذنبه صحاحاً كما هي، وفتح ريشها وسواها، وسلخ عنه سائر جلده، وفصله على قطعتين: ربط إحداهما على ظهره، وأخرى على سرته وما تحتها، وعلق الذنب من خلفه، وعلق الجناحين على عضديه، فأكسبه ذلك ستراً ودفئاً ومهابة في نفوس جميع الوحوش، حتى كانت لا تنازعه ولا تعارضه. فصار لايدنو إليه شيء منها سوى الظبية التي كانت أرضعته وربته: فانها لم تفارقه ولا فارقها، إلى أن اسنت وضعغت، فكان يرتاد بها المراعي الخصبة ويجتني لها الثمرات الحلوة، ويطعمها.
ومازل الهزل والضعف يستولي عليها ويتوالى، إلى أن أدركها الموت، فسكنت حركاتها بالجملة، وتعطلت جميع أفعالها. فلما رأها الصبي على تلك الحالة، جزع جزعاً شديداً، وكادت نفسه تفيض أسفاً عليها. فكان يناديها بالصوت الذي كانت عادتها أن تجيبه عند سماعه، ويصيح بأشد ما يقدر عليه، فلا لها عند ذلك حركة ولا تغييراً. فكان ينظر إلى أذنيها والى عينيها فلا يرى بها آفة ظاهرة، وكذلك كان ينظر إلى جميع أعضائها فلا يرى بشيء منها آفة.
فكان يطمع إن يعثر على موضع الآفة فيزيلها عنها، فترجع إلى ما كانت عليه فلم ياتت له شيء من ذلك ولا استطاعة. وكان الذي أرشده لهذا الرأي ما كان قد اعتبره في نفسه قبل ذلك: لانه كان يرى انه إذا غمض عينيه أو حجبهما بشيء لا يبصر حتى نزول ذلك العائق، وكذلك كان يرى انه اذا ادخل إصبعه في أذنيه وسدها لا يسمع شيئاً حتى يزول ذلك العارض، وإذا امسك أنفه بيده لا يشم شيئاً من الروائح حتى يفتح أنفه. فاعتقد من اجل ذلك إن جميع ماله من الادراكات و الأفعال قد تكون لها عوائق تعوقها، فإذا أزيلت العوائق عادت الأفعال.
فلما نظر إلى جميع أعضاء الظاهرة ولم ير فيها آفة ظاهرة - وكان يرى مع ذلك العطلة قد اشتملها ولم يختص بها عضو دون عضو - وقع في خاطرة أن الآفة التي نزلت بها، إنما هي العضو غائب عن العيان مستكن في باطن الجسد، وان ذلك العضو لا يغني عنه في فعله شيء من هذه الأعضاء الظاهرة. فلما نزلت به الآفة عمت المضرة، وشملت العطلة، وطمع لو أنه عثر على ذلك العضو وأزال عنه ما يزال به لاستقامت أحواله وفاض على سائر البدن نفعه، وعادت الأفعال إلى ما كانت عليه.
وكان قد شاهد قبل ذلك في الأشباح الميتة من الوحوش وسواها أن جميع أعضائها مصمتة لا تجويف فيها إلا القحف، والصدر، والبطن. فوقع في نفسه أن العضو الذي بتلك الصفة لن يعدو أحد هذه المواضع الثلاثة، وكان يغلب على ظنه غلبة قوية أنه إنما هو في الموضع المتوسط من هذه المواضع الثلاثة، إذ استقر في نفسه أن جميع الأعضاء محتاجة إليه، وأن الواجب بحسب ذلك أن يكون مسكنه في الوسط.
وكان أيضاً إذا رجع إلى ذاته، شعر بمثل هذا العضو في صدره لانه كان يعترض سائراً اعضائه كاليد، والرجل، والأذن، والانف، والعين، ويقدر مفارقتها، فيتاى له أنه كان يستغني عنها، وكان يقدر في رأسه مثل ذلك ويظن أنه يستغني عنه، فإذا فكر في الشيء الذي يجده في صدره، لم يتأت له الاستغناء عنه طرفة عين.
وكذلك كان عند محاربته للوحوش أكثر ما كان يتقي من صياصيهم على صدره، لشعوره بالشيء الذي فيه. فلما جزم الحكم بان العضو الذي نزلت به الآفة إنما هو في صدورها، اجمع على البحث عليه والتنقير عنه، لعله يظفر به، ويرى آفته فيزيلها ثم انه خاف أنه يكون نفس فعله هذا أعظم من الآفة التي نزلت بها أولاً فيكون سعيه عليها. ثم أنه تفكر: هل رأى من الوحوش وسواها، من ضار في مثل تلك الحال، ثم عاد إلى مثل حاله الأول؟ فلم يجد شيئاً! فحصل له من ذلك، اليأس من رجوعها إلى حالها الأولى إن هو تركها، وبقي له بعض الرجاء في رجوعها إلى تلك الحال إن هو وجد ذلك العضو وأزال الآفة عنه. فعزم على شق صدرها وتفتيش ما فيه، فاتخذ من كسور الأحجار الصلدة وشقوق القصب اليابسة، أشباه السكاكين، وشق بها بين أضلاعها حتى قطع اللحم الذي بين الأضلاع، وأفضى إلى الحجاب المستبطن للأضلاع فراه قوياً، فقوي ظنه مثل ذلك الحجاب لا يكون إلا لمثل ذلك العضو وطمع بأنه إذا تجاوزه ألفى مطلوبه فحاول شقه، فصعب عليه، لعدم الآلات، ولأنها لم تكن إلا من الحجارة والقصب، فاستجدها ثانية واستحدها وتلطف في خرق الحجاب حتى انخرق له، فأفضى إلى الرئة فظن أنها مطلوبه، فما زال يقلبها ويطلب موضع الآفة بها.
وكان أولاً نصفها الذي هو في الجانب الواحد. فلما راها مائلة إلى جهة واحدة، وكان قد اعتقد أن ذلك العضو لا يكون إلا في الوسط في عرض البدن، كما في الوسط في طوله. فمازال يفتش في وسط الصدر حتى ألفى القلب وهو مجلل بغشاء في غاية القوة مربوط بعلائق في غاية الوثاقة، والرثة مطيفة به من الجهة التي بدأ بالشق منها، فقال في نفسه: إن كان لهذا العضو من الجهة الأخرى مثل ما له من الجهة فهو في حقيقة الوسط، ولا محالة أنه مطلوبي. لا سيما مع ما أرى له حسن الوضع، وجمال الشكل، وقلة التشتت، وقوة اللحم، وأنه محجوب بمثل هذا الحجاب الذي لم أر مثله لشيء من الأعضاء. فبحث عن الجانب الآخر من الصدر، فوجد فيه الحجاب المستبطن للأضلاع، ووجد الرئة كمثل ما وجد من هذه الجهة.
فحكم بان ذلك العضو هو مطلوبه، فحاول هتك حجابه، وشق شغافه، فبكد واستكراه ما، قدر على ذلك، بعد استفراغ مجهوده. وجرد القلب فراه مصمتاً من كل جهة، فنظر هل يرى فيه آفة ظاهرة؟ فلم ير فيه شيئاً! فشد على يده، فتبين له أن فيه تجويفاً، فقال: لعل مطلوبي الأقصى إنما هو في داخل هذا العضو، وأنا حتى الآن لم أصل إليه. فشق عليه، فألقى فيه تجويفين اثنين احدهما من الجهة اليمنى والآخر من الجهة اليسرى، والذي من الجهة اليمنى مملوء بعقد منعقد، والذي من الجهة اليسرى خال لا شيء به.
فقال: لن يعدو مطلوبي أن يكون مسكنه أحد هذين البيتين. ثم قال: أما هذا البيت الأيمن، فلا أرى فيه إلا هذا الدم المنعقد. ولا شك أنه لم ينعقد حتى صار الجسد كله إلى هذا الحال - إذ كان قد شاهد الدماء متى سالت وخرجت انعقدت وجمدت ولم يكن هذا إلا دماً كسائر الدماء - وأنا أرى أن هذا الدم موجود في سائر الأعضاء لا يختص به عضو دون أخر، وأنا ليس مطلوبي شيئاً بهذه الصفة إنما مطلوبي الشيء الذي يختص به هذا الموضع الذي أجدني لا أستغني عنه طرفة العين، واليه كان انبعاثي من أول. واما هذا الدم فكم مرة جرحتني الوحوش في المحاربة فسال مني كثير منه فما ضرني ذلك ولا افقدني شيئاً من أفعالي، فهذا بيت ليس فيه مطلوبي. وأما هذا البيت الأيسر فأراه خالياً لاشيء فيه، وما أرى ذلك لباطل، فاني رأيت كل عضو من الأعضاء إنما لفعل يختص به، فكيف يكون هذا البيت على ما شاهدت من شرفه باطلاً؟ ما أرى إلا أن مطلوبي كان فيه! فارتحل عنه وأخلاه. وعند ذلك، طرأ على هذا الجسد من العطلة ما طرأ، ففقد الإدراك وعدم الحراك. فلما رأى أن الساكن في ذلك البيت قد ارتحل قبل انهدامه وتركه وهو بحاله، تحقق أنه أحرى أن لا يعود إليه بعد أن حدث فيه من الخراب والتخريق ما حدث. فصار عنده الجسد كله خسيساً لا قدر له بالإضافة إلى ذلك الشيء الذي اعتقد في نفسه أنه يسكنه مدة ويرحل عنه بعد ذلك.
فاقتصر على الفكرة في ذلك الشيء ما هو؟ وكيف هو؟ وما الذي ربطه بهذا الجسد؟ والى اين صار؟ ومن أي الأبواب خرج عند خروجه من الجسد؟ وما السبب الذي أزعجه إن كان خرج كارهاً؟ وما السبب الذي كره إليه الجسد، حتى فارقه إن كان خرج مختاراً؟ وتشتت فكره في ذلك كله، وسلا عن الجسد وطرحه، وعلم أن أمه التي عطفت عليه وأرضعته، إنما كانت ذلك الشيء المرتحل، وعنه كانت تصدر تلك الأفعال كلها، لا هذا الجسد العاطل وأن هذا الجسد بجملته، إنما هو كالآلة وبمنزلة العصي التي اتخذها هو لقتال الوحوش. فانتقلت علاقته عن الجسد إلى صاحب الجسد ومحركه، ولم يبق له شوق إلا إليه. وفي خلال ذلك نتن ذلك الجسد، وقامت منه روائح كريهة، فزادت نفرته عنه، وود أن لا يراه ثم انه سنح لنظره غرابان يقتتلان حتى صرع أحدهما الآخر ميتاً. ثم جعل الحي يبحث في الأرض حتى حفر حفرة فوارى فيها ذلك الميت بالتراب فقال في نفسه: ما أحسن ما صنع هذا الغراب في مواراة جيفة صاحبه وان كان قد أساء في قتله اياه! وأنا كنت أحق بالاهتداء إلى هذا الفعل بآمي! فحفر حفرة وألقى فيها جسد أمه، وحثا عليها التراب.
وبقي يتفكر في ذلك الشيء المصرف للجسد لا يدري ما هو! غير أنه كان ينظر إلى أشخاص الظباء كلها، فيراها على شكل أمه، وعلى صورتها فكان يغلب على ظنه، أن كل واحد منها إنما يحركه ويصرفه شيء هو مثل الشيء الذي كان يحرك أمه ويصرفها، فكان يألف الظباء ويحن إليها لمكان ذلك الشبه. وبقي على ذلك برهة من الزمن، يتصفح أنواع الحيوان والنبات ويطوف بساحل تلك الجزيرة، ويتطلب هل يرى أو يجد لنفسه شبيهاً حسبما يرى لكل واحد من أشخاص الحيوان والنبات أشباهاً كثيرة، فلا يجد شيئاً من ذلك. وكان يرى البحر قد أحدق بالجزيرة من كل جهة، فيعتقد أنه ليس في الوجود أرض سوى جزيرته تلك.
واتفق في بعض الاحيان أن انقدحت نار في أجمة قلخ على سبيل المحاكة. فلما بصر بها رأى منظراً هاله، وخلقاً لم يعهده قبل، فوقف يتعجب منها ملياً، ومازال يدنو منها شيئاً فشيئاً، فرأى ما للنار من الضوء الثاقب والفعل الغالب حتى لا تعلق بشيء إلا أتت عليه وأحالته إلى نفسها، فحمله، العجب بها، وبما ركب الله تعالى في طباعه من الجراءة و القوة، على أن يده إليها، وأراد أن يأخذ منها شيئاً فلما باشرها أحرقت يده فلم يستطع القبض عليها فاهتدى إلى أن يأخذ قبساً لم تستول النار على جميعه، فأخذ بطرفه السليم والنار في طرفه الآخر، فتاتي له ذلك وحمله إلى موضعه الذي كان يأوي إليه - وكان قد خلا في جحر استحسنه للسكنى قبل ذلك. ثم مازال يمد تلك النار بالحشيش والحطب الجزل، ويتعهدهاً ليلاً ونهاراً استحساناً منه وتعجباً منها.
وكان يزيد انسه بها ليلاً، لأنها كانت تقوم له مقام الشمس في الضياء و الدفء، فعظم بها ولوعه، واعتقد أنها أفضل الأشياء التي لديه: وكان دائماً يراها تتحرك إلى جهة فوق وتطلب العلو، فغلب على ظنه أنها من جملة الجواهر السماوية التي كان يشاهدها. وكان يختبر قوتها في جميع الأشياء بأن يلقيها فيها، فيراها مستولية عليه أما بسرعة واما ببطء بحسب قوة استعداد الجسم الذي كان يلقيه للاحتراق أو ضعفه. وكان من جملة ما القى فيها على سبيل الاختبار لقوتها، شيء من أصناف الحيوانات البحرية - كان قد ألقاه البحر إلى ساحله - فلما أنضجت ذلك الحيوان وسطع قتاره تحركت شهوته إليه، فأكل منه شيئاً فاستطابه، فاعتاد بذلك أكل اللحم، فصرف الحيلة في صيد البر والبحر، حتى مهر في ذلك. وزادت محبته للنار، إذ تأتي له بها من وجوه الاغتذاء الطيب شيء لم يتأت له قبل ذلك.
فلما اشتد شغفه بها لما رأى من أحسن آثارها وقوة اقتدارها، وقع في نفسه أن الشيء الذي ارتحل من قلب أمه الظبية التي أنشأته، كان من جوهر هذا الوجود أو من شيء يجانسه، وأكد ذلك في ظنه، ما كان يراه من حرارة الحيوان طول مدة حياته، وبرودته من بعد موته، وكل هذا دائم لا يختل، وما كان يجده في نفسه من شدة الحرارة عند صدره، بازاء الموضع الذي كان قد شق عليه من الظبية، فوقع في نفسه أنه لو أخذ حيواناً حياً وشق قلبه ونظر إلى ذلك التجويف الذي صادفه خالياً عندما شق عليه في أمه الظبية، لرأه في الحيوان الحي وهو مملوء بذلك الشيء الساكن فيه وتحقق هل هو من جوهر النار؟ وهل فيه شيء من الضوء والحرارة، آم لا؟ فعمد إلى بعد الوحوش واستوثق منه كتافاً وشقه على الصفة التي شق بها الظبية حتى وصل القلب. فقصد أولاً إلى الجهة اليسرى منه وشقها، فرأى ذلك الفراغ مملوءاً بهواء بخاري، يشبه الضباب الابيض، فأدخل إصبعه فيه، فوجده من الحرارة في حد كاد يحرقه، ومات ذلك الحيوان على الفور.
فصح عنده أن ذلك البخار الحار هو الذي كان يحرك هذا الحيوان، وأن في كل شخص من أشخاص الحيوانات مثل ذلك، ومتى انفصل عن الحيوان مات. ثم تحركت في نفسه الشهوة للبحث عن سائر أعضاء الحيوان وترتيبها وأوضاعها وكميتها وكيفية ارتباط بعضها ببعض، وكيف تستمد من هذا البخار الحار حتى تستمر لها الحياة به، وكيف بقاء هذا البخار المدة التي يبقى، ومن أين يستمد، وكيف لا تنفذ حرارته؟ فتتبع ذلك كله بتشريح الحيوانات الأحياء و الاموات، ولم يزل ينعم النظر فيها ويجيد الفكرة، حتى بلغ في ذلك كله مبلغ كبار الطبيعيين، فتبين له أن كل شخص من أشخاص الحيوان، وان كان كثيراً بأعضائه وتفنن حواسه وحركاته فانه واحد بذلك الروح الذي مبدؤه من قرار واحد، وانقسامه وانقسامه في سائر الأعضاء منبعث منه. وأن جميع الأعضاء إنما هي خادمة له، أو مؤدية عنه، وأن منزلة ذلك الروح في تصريف الجسد، كمنزلة من يحارب الأعداء بالسلاح التام، ويصيد جميع صيد البر والبحر، فيمد لكل جنس آلة يصيده بها والتي يحارب بها تنقسم: إلى ما يدفع به نكيلة غيره، والى ما ينكي بها غيره.
وكذلك آلات الصيد تنقسم: إلى ما يصلح لحيوان البحر، والى ما يصلح لحيوان البر، وكذلك الأشياء التي يشرح بها تنقسم: إلى ما يصلح للشق، والى ما يصلح للكسر، والى ما يصلح للثقب، والبدن الواحد، وهو يصرف ذلك أنحاء من التصريف بحسب ما تصلح له كل آلة، وبحسب الغايات التي تلتمس بذلك التصرف. كذلك؛ ذلك الروح الحيواني واحد، وإذا عمل بالة العين كان فعله أبصاراً، وإذا عمل بآلة الآذن كان فعله سمعاً، وإذا عمل بآلة الآنف كان فعله شماً، وإذا عمل بآلة اللسان كان فعله ذوقاً، وإذا عمل بالجلد واللحم كان فعله لمساً، وإذا عمل بالعضد كان فعله حركه، وإذا عمل بالكبد كان فعله غذاء واغتذاء.
ولكل واحد من هذه، أعضاء تخدمه. ولا يتم لشيء من هذه فعل إلا بما يصل إليها من ذلك الروح، على الطريق التي تسمى عصباً. ومتى انقطعت تلك الطرق أو انسدت، تعطل فعل ذلك العضو. وهذه الأعصاب إنما تستمد الروح من بطون الدماغ يستمد الروح من القلب، والدماغ فيه أرواح كثير، لانه موضع تتوزع فيه أقسام كثيرة: فآي عضو عدم هذا الروح بسبب من الأسباب تعطل فعله وصار بمنزلة الآلة المطرحة، التي يصرفها الفاعل ولا ينتفع بها. فان خرج هذا الروح بجملته عن الجسد، أو فني، أو تحلل بوجه من الوجوه، تعطل الجسد كله، وصار إلى حالة الموت، فانتهى به إلى هذا من منشئه، وذلك أحد وعشرون عاماً.
وفي خلال هذه المدة المذكورة تفنن في وجوه حيله، واكتسى بجلود الحيوانات التي كان يشرحها، واحتذى بها، واتخذ الخيوط من الأشعار ولحا قصب الخطمية والخباري والقنب، وكل نبات ذي خيط. وكان أصل اهتدائه إلى ذلك، أنه أخذ من الحلفاء وعمل خطاطيف من الشوك القوي والقصب المحدد على الحجارة.
واهتدى إلى البناء بما رأى من فعل الخطاطيف فاتخذ مخزناً وبيتاً لفضلة غذائه، وحصن عليه بباب من القصب المربوط بعضه إلى بعض، لئلا يصل إليه شيء من الحيوانات عند مغيبه عن تلك الجهة في بعض شؤونه. واستألف جوانح الطير ليستعين بها في الصيد، واتخذ الدواجن ببيضها وفراخها، واتخذ من الصياصي البقر الوحشية شبه الاسنة، وركبها في القصب القوي، وفي عصي الزان وغيرها، واستعان في ذلك بالنار وبحروف الحجارة، حتى صارت شبه الرماح، واتخذ ترسه من جلود مضاعة: كل ذلك لما رأى من عدمه السلاح الطبيعي. ولما رأى أن يده تفي له بكل ما فاته من ذلك، وكان لا يقاومه شيء من الحيوانات على اختلاف أنواعها، إلا أنها كانت عنه فتعجزه هرباً، فكر في وجه الحيلة في ذلك، فلم ير شيئاً أنجع له من أن يتالف بعض الحيوانات الشديدة العدو، ويحسن إليها بأعداد الغذاء الذي يصلح لها، حتى يتأتى له الركوب عليها ومطاردة سائر الأصناف بها.
وكان بتلك الجزيرة خيل البرية وحمر وحشية، فاتخذ منها ما يصلح له، وراضها حتى كمل بها غرضه، وعمل عليها من الشرك والجلود أمثال الشكائم والسروج فتاتي له بذلك ما امله من طرد الحيوانات التي صعبت عليه الحيلة في أخذها. وانما تفنن في هذه الأمور كلها ف وقت اشتغاله التشريح، وشهوته في وقوفه على خصائص أعضاء الحيوان، وبماذا تختلف، وذلك في المدة التي حددنا منتهاها بأحد وعشرين عاماً. ثم انه بعد ذلك أخذ في مآخذ أخر من النظر، فتصفح جميع الأجسام التي في عالم الكون والفساد: من الحيوانات على اختلاف أنواعها، والنبات والمعادن وأصناف الحجارة والتراب والماء والبخار والثلج والبرد، والدخان واللهيب والجمر، فرأى لها أصوافاً كثيرة وأفعالاً مختلفة، وحركات متفقة ومضادة، وأنعم النظر في ذلك والتثبت، فرأى أنها تتفق ببعض الصفات وتختلف ببعض، وأنها من الجهة التي تتفق بها واحدة، ومن الجهة التي تختلف فيها متغايرة ومتكثرة فكان تارة ينظر خصائص الأشياء وما يتفرد به بعضها عن بعض، فتكثر عنده كثرة تخرج عن الحصر، وينتشر له الوجود انتشار لا يضبط. كل عضو منها فيرى أنه يحتمل القسمة إلى أجزاء كثيرة جداً، فيحكم على ذاته بالكثرة، وكذلك على ذات كل شيء.
ثم كان يرجع إلى نظر آخر من طريق ثان، فيرى أن أعضاءه، وان كانت كثيرة فهي متصلة كلها بعضها ببعض، لا انفصال بينها بوجه، فهي في الحكم الواحد، وأنها لا تختلف إلا بحسب اختلاف أفعالها، أن ذلك الاختلاف إنما هو بسبب ما يصل إليها من قوة الروح الحيواني، الذي انتهى إليه نظره أولاً، وأن ذلك الروح واحد ذاته، وهو حقيقة الذات، وسائر الأعضاء كلها كالآلات، فكانت تتحد عنده ذاته بهذا الطريق.
ثم أنه كان ينتقل إلى جميع أنواع الحيوانات، فيرى كل شخص منها واحداً بهذا النوع من النظر. ثم كان ينظر إلى نوع منها: كالظباء والخيل وأصناف الطير صنفاً صنفاً، فكان يرى أشخاص كل نوع يشبه بعضه بعضاً في الأعضاء الظاهرة والباطنة الادراكات والحركات والمنازع، ولا يرى بينها اختلافاً إلا في أشياء يسيرة بالإضافة إلى ما اتفقت فيه.
وكان يحكم بان الروح الذي لجميع ذلك النوع شيء واحد، وأنه لم يختلف إلا أنه انقسم على قلوب كثيرة، وأنه لو أمكن أن يجمع جميع الذي افترق في تلك القلوب منه ويجعل في وعاء واحد، لكان كله شيئاً واحداً، بمنزلة ماء واحد، أو شراب واحد، يفرق على أوان كثيرة، ثم يجمع بعد ذلك. فهو في حالتي تفريقه وجمعه شيء واحد، إنما الغرض له التكثر بوجه ما، فكان يرى النوع بهذا النظر واحداً، ويجعل كثرة أشخاصه بمنزلة كثيرة أعضاء الشخص الواحد، التي لم تكن كثرة في الحقيقة.
ثم كان يحضر أنواع الحيوانات كلها في نفسه ويتأملها فيراها تتفق في أنها تحس، وتغتذي، وتتحرك بالإرادة إلى أي جهة شاءت، وكان قد علم أن هذه الأفعال هي أخص أفعال الروح الحيواني، وأن سائر الأشياء التي تختلف بها بعد هذا الاتفاق، ليست شديدة الاختصاص بالروح الحيواني. فظهر له بهذا التأمل، أن الروح الحيواني الذي لجميع جنس الحيوان واحد بالحقيقة، وان كان فيه اختلاف يسير، اختص به نوع دون نوع: بمنزلة ماء واحد مقسوم على أوان كثيرة، بعضه أبرد من بعض.
وهو في أصله واحد وكل ما كان في طبقة واحدة من البرودة، فهو بمنزلة اختصاص ذلك الروح الحيواني بنوع واحد، وان عرض له التكثر بوجه ما. فكان يرى جنس الحيوان كله واحداً بهذا النوع من النظر. ثم كان يرجع إلى أنواع النبات على اختلافها. فيرى كل نوع منها تشبه أشخاصه بعضها بعضاً في الأغصان، والورق، والزهر والثمر، والأفعال فكان يقيسها بالحيوان، ويعلم أن لها شيئاً واحداً فيه: هو لها بمنزلة الروح الحيواني وأنها بذلك الشيء واحد. وكذلك كان ينظر إلى جنس النبات كله، فيحكم باتحاده بحسب ما يراه من اتفاق فعله في أنه يتغذى وينمو.
ثم كان يجمع في نفسه جنس الحيوان وجنس النبات، فيراهما جميعاً متفقين في الاغتذاء والنمو، ألا أن الحيوان يزيد على النبات، بفضل الحس والادراك والتحرك؛ وربما ظهر في النبات شيء شبيه به، مثل تحول وجوه الزهر إلى جهة الشمس، وتحرك عروقه إلى الغذاء، بسبب شيء واحد مشترك بينهما، هو في أحدهما أتمم وأكمل، وفي الآخر قد عاقه عائق ما، وأن ذلك بمنزلة ماء واحد قسم بقسمين، أحدهما جامد والآخر سيال، فيتحد عنده النبات والحيوان. ثم ينظر إلى الأجسام التي لا تحس ولا تغتذي ولا تنمو، من الحجارة، والتراب، والماء، والهواء، واللهب، فيرى أنها أجسام مقدر لها الطول وعرض وعمق وأنها لاتختلف، إلا أن بعضها ذو لون وبعضها لا لون له وبعضها حار والآخر بارد، ونحو ذلك من الاختلافات وكان يرى أن الحار منها يصير بارداً، والبارد يصير حار وكان يرى الماء يصير بخاراً والبخار ماء، والأشياء المحترقة تصير جمراً، ورماداً، ولهيباً، ودخاناً، والدخان إذا وافق في صعوده قبة حجر انعقد فيه وصار بمنزلة سائر الأشياء الأرضية، فيظهر له بهذا التأمل، أن جميعها شيء واحد في الحقيقة، وان لحقتها الكثرة بوجه ما، فذلك مثل ما لحقت الكثرة للحيوان والنبات.
ثم ينظر إلى الشيء الذي اتحد به عند النبات والحيوان، فيرى أنه جسم ما مثل هذه الأجسام: له طول وعرض وعمق، وهو إما حار واما بارد، كواحد من هذه الأجسام التي لا تحس ولا تتغذى، وانما خالفها بأفعاله التي تظهر عنه بالآلات الحيوانية والنباتية لا غير، ولعل تلك الأفعال ليست ذاتية، وانما تسري إليه من شيء آخر ولو سرت إلى هذه الأجسام الآخر، لكانت مثله فكان ينظر إليه بذاته مجرداً عن هذه الأفعال، التي تظهر ببادئ الرأي، أنها صادرة عنه، فكان يرى أنه ليس إلا جسماً من هذه الأجسام، فيظهر له بهذا التأمل، أن الأجسام كلها شيء واحد: حيها وجمادها، متحركها وساكنها، إلا أنه يظهر أن لبعضها أفعالاً بالات، ولا يدري هل تلك الأفعال ذاتية لها، أو سارية أليها من غيرها. وكان في هذه الحال لا يرى شيئاً غير الأجسام فكان بهذا الطريق يرى الوجود كله شيئاً واحداً، وبالنظر الأول كثرة لا تنحصر ولا تتناهى. وبقي بحكم هذه الحالة مدة.
ثم انه تأمل جميع الأجسام حيها وجامدها. وهي التي هي عنده تارةً شيء واحد وتارةً كثيرة كثرة لا نهاية لها، فرأى إن كل واحد منها، لا يخلو من أحد أمرين: إما أن يتحرك إلى جهة العلو مثل الدخان واللهيب والهواء، إذا حصل تحت الماء واما أن يتحرك إلى الجهة المضادة لتلك الجهة، وهي جهة السفل، مثل الماء، وأجزاء الحيوان و النبات، وأن كل جسم من هذه الأجسام لن يعرى عن إحدى هاتين الحركتين وأنه لا يسكن إلا إذا منعه مانع يعوقه عن طريقه، مثل الحجر النازل يصادف وجه الأرض صلباً، فلا يمكن أن يخرقه، ولو أمكنه ذلك لما انثنى عن حركته فيما يظهر، ولذلك إذا رفعته، وجدته يتحامل عليك بميله إلى جهة السفل، طالباً للنزول. وكذلك الدخان في صعوده، لا ينثني إلا أن يصادف قبة صلبة تحبسه، فحينئذً ينعطف يميناً وشمالاً ثم إذا تخلص من تلك القبة، خرق الهواء صاعداً لأن الهواء لا يمكنه أن يحبسه.
وكان يرى إن الهواء إذا ملئ به زق جلد، وربط ثم غوص تحت الماء طلب الصعود وتحامل على من يمسكه تحت الماء، ولا يزال يفعل ذلك حتى يوافي موضع الهواء، وذلك بخروجه من تحت الماء فحينئذً يسكن ويزول عنه ذلك التحامل والميل إلى جهة العلو الذي كان يوجد منه قبل ذلك. ونظر هل يجد جسماً يعرى عن إحدى هاتين الحركتين أو الميل إلى إحداهما في الوقت ما؟ فلم يجد ذلك في الأجسام التي لديه، وانما طلب ذلك، لانه طمع أن يجده، فيرى طبيعة الجسم من حيث هو جسم، دون أن تقترن به وصف من الأوصاف، التي هي منشأ التكثر. فلما أعياه ذلك ونظر إلى الأجسام التي هي أقل الأجسام حملاً للأوصاف فلم يرها تعرى عن أحد هذين الوصفين بوجه، وهما اللذان يعبر عنهما بالثقل والخفة فنظر إلى الثقل والخفة، هل هما للجسم من حيث هو جسم؟ أو هما لمعنى زائد على الجسمية؟ فظهر له أنهما لمعنى زائد على الجسمية لانهما لو كانا للجسم من حيث هو جسم، لما وجد إلا وهما له.
ونحن نجد الثقيل لا توجد فيه الخفة، والخفيف لا يوجد فيه الثقل، وهما لا محالة جسمان ولكل واحد منهما معنى منفرد به عن الأخر زائد على جسميته. وذلك المعنى، الذي به غاير كل واحد منهما الآخر، ولولا ذلك لكانا شيئاً واحداً من جميع الوجوه.
فتبين له أن حقيقة كل واحد من الثقيل والخفيف، مركبة من معنيين: أحدهما ما يقع فيه الاشتراك منهما جميعاً، وهو معنى الجسمية؛ والآخر ما تنفرد به حقيقة كل واحد منهما على الاخر، وهما أما الثقل في احدهما واما الخفة في الاخر، المقترنان بمعنى الجسمية، أي المعنى الذي يحرك أحدهما الأخر علواً والأخر سفلاً. وكذلك نظر إلى سائر الأجسام من الجمادات والأحياء، فرأى أن حقيقة وجود كل واحد منهما مركبة من معنى الجسمية، ومن شيء أخر زائد على الجسمية: أما واحد، واما أكثر من واحد؛ فلاحت له صور الأجسام على اختلافها وهو أول ما لاح له من العالم الروحاني، اذ هي صور لا تدرك بالحس، وانما تدرك بضرب ما من النظر العقلي.
ولاح له في جملة ما لاح من ذلك، أن الروح الحيواني الذي مسكنه القلب - وهو الذي تقدم شرحه أولاً - لابد له أيضاً من معنى زائد على جسميته يصلح بذلك المعنى لأن يعمل هذه الأعمال الغريبة، التي تختص به من ضروب الاحساسات، وفنون الادراكات وأصناف الحركات، وذلك المعنى هو صورته وفضله الذي انفصل به عن سائر الأجسام، وهو الذي يعبر عنه النظار بالنفس الحيوانية. وكذلك ايضاً للشيء الذي يقوم للنبات مقام الحار الغريزي للحيوان، شيء يخصه هو صورته، وهو الذي يعبر عنه النظار بالنفس النباتية. وكذلك لجميع الأجسام الجمادات: وهي ما عدا الحيوان والنبات مما في عالم الكون والفساد شيء يخصها به، يفعل كل واحد منها فعله الذي يختص به مثل صنوف الحركات وضروب الكيفيات المحسوسة عنها، وذلك الشيء هو صورة كل واحد منها، وهو الذي يعبر النظار عنه بالطبيعة.
فلما وقف بهذا النظر على ان حقيقة الروح الحيواني، الذي كان تشوقه اليه ابداً، مركبة من معنى الجسمية، ومن معنى أخر زائد على الجسمية، وان معنى الجسمية مشترك، ولسائر الأجسام، والمعنى الأخر المقترن به هو وحده، هان عنده معنى الجسمية فاطرحه، وتعلق فكره بالمعنى الثاني، وهو الذي يعبر عنه النفس؛ فتشوق إلى التحقق به فالتزم الفكرة فيه، وجعل مبدأ النظر في ذلك تصفح الأجسام كلها، لا من جهة ما هي أجسام، بل من وجهة ما هي ذوات صور تلزم عنها خواص، ينفصل بها بعضها ببعض. فتتبع ذلك وحصره في نفسه، فرأى جملة من الأجسام، تشترك في صورة ما يصدر عنها فعل ما، أو أفعال ما، ورأى فريقاً من تلك الجملة، مع أنه يشارك الجملة بتلك الصورة، يزيد عليها بصورة أخرى، يصدر عنها ما، ورأى طائفة من ذلك الفريق، مع أنها تشارك الفريق في الصورة الأولى والثانية، تزيد عليه بصوره ثالثة، تصدر عنها أفعال ما خاصة بها. مثال ذلك: إن الأجسام الأرضية، مثل التراب والحجارة والمعادن والنبات والحيوان، وسائر الأجسام الثقيلة، وهي جملة واحدة تشترك في صورة واحدة تصدر عنها الحركة إلى الأسفل، ما لم يعقها عائق عن النزول: ومتى تحركت إلى جهة العلو بالقسر ثم تركت، تحركت بصورتها إلى الأسفل. وفريق من هذه الجملة، وهو النبات والحيوان، مع مشاركة الجملة المتقدمة في تلك الصورة، يزيد عليها صورة أخرى، يصدر عنها التغذي والنمو. والتغذي: هو أن يخلف المتغذي، بدل ما تحلل منه، بان يحيل إلى ما التشبه بجوهره مادة قريبة منه، يجتذبها إلى نفسه.
والنمو: هو الحركة في الأقطار الثلاثة، على نسبة محفوظة في الطول والعرض والعمق.
فهذان الفعلان عامان للنبات والحيوان، وهما لا محالة صادران عن صورة مشتركة لهما، وهي المعبر عنها بالنفس النباتية. وطائفة من هذا الفريق، وهو الحيوان خاصة، مع مشاركته الفريق المتقدم في الصورة الأولى والثانية، تزيد عليه بصورة ثالثة، يصدر عنها الحس والتنقل من حين إلى أخر. ورأى أيضاً كل نوع من أنواع الحيوان، له خاصية ينحاز بها عن سائر الأنواع، وينفصل بها متميزاً عنها. فعلم إن ذلك صادر عن صورة له تخصه هي زائدة عن معنى الصورة المشتركة له ولسائر الحيوان، وكذلك لكل واحد من أنواع النبات مثل ذلك. فتبين له إن الأجسام المحسوسة التي في عالم الكون والفساد، بعضها تلتئم حقيقته من معان كثيرة، زائدة على معنى الجسمية، وبعضها من معان اقل؛ وعلم إن معرفة الأقل أسهل من معرفة الأكثر؛ فطلب أولاً الوقوف على الحقيقة لشيء الذي تلتئم حقيقته من اقل الأشياء، ورأى إن الحيوان والنبات، لا تلتئم حقائقها إلا من معان كثيرة، لتفنن أفعالها؛ فأخر التفكير في صورهما. وكذلك رأى إن أجزاء الأرض بعضها ابسط من بعض، فقصد منها إلى ابسط ما قدر عليه وكذلك رأى إن الماء شيء قليل التركيب، لقلة ما يصدر عن صورته من أفعال، وكذلك راى النار والهواء. وكان قد سبق إلى ظنه أولاً، أن هذه الأربعة يستحيل بعضها إلى بعض، وان لها شيئاً واحداً تشترك فيه، وهو معنى الجسمية، وان ذلك الشيء ينبغي إن يكون خلواً من المعاني التي تميز بها كل واحد من هذه الأربعة عن الأخر، فلا يمكن أن يتحرك إلى فوق ولا إلى اسفل، ولا إن يكون حاراً ولا يكون بارداً، ولا يكون رطباً، ولا يابساً، لان كل واحد من هذه الاوصاف، لا يعم جميع الأجسام، فليست إذن للجسم بما هو جسم.
فإذا أمكن وجود جسم لا صورة فيه زائدة على الجسمية، فليس تكون فيه صفة من هذه الصفات، ولا يمكن إن تكون فيه صفة إلا وهي تعم سائر الأجسام المتصورة، بضروب الصور. فنظر هل يجد وصفاً واحداً يعم جميع الأجسام: حيها وجمادها، فلم يجد شيئاً يعم الأجسام كلها. إلا معنى الامتداد الموجود في جميعها في الأقطار الثلاثة، التي يعبر عنها بالطول، والعرض، والعمق، فعلم هذا المعنى هو للجسم من حيث هو جسم، لكنه لم يتأت له بالحس وجود جسم بهذه الصفة وحدها، حتى لا يكون فيه معنى زائد على الامتداد المذكور ويكون بالجملة خلواً من سائر الصور. ثم تفكر في هذا الامتداد إلى الأقطار الثلاثة، هل هو معنى الجسم بعينه، وليس ثم معنى أخر أو ليس الأمر كذلك، فرأى أن وراء هذا الامتداد معنى أخر، هو الذي يوجد فيه هذا الامتداد، وان الامتداد وحده لا يمكن إن يقوم بنفسه كما إن ذلك الشيء الممتد، لا يمكن أن تقوم دون امتداد. واعتبر ذلك ببعض هذه الأجسام المحسوسة ذوات الصور، كالطين مثلاً، كان له طول وعرض وعمق على قدر ما.
ثم إن تلك الكرة بعينها لو أخذت وردت إلى شكل مكعب أو بيض، لتبدل ذلك الطول وذلك العرض وذلك العمق، وصارت على قدر أخر. غير الذي كانت عليه، والطين واحد بعينه لم يتبدل، غير أنه لا بد له من طول وعرض وعمق على أي قدر كان، ولا يمكن إن يعرى عنها؛ غير أنها لتعاقبها عليه، تبين له أنها معنى على حياله؛ ولكونه لا يعرى بالجملة عنها، تبين له أنها من حقيقة. فلاح له بهذا الاعتبار، إن الجسم، بما هو جسم، مركب على الحقيقة من معنين: أحدهما يقوم منه مقام الطين للكرة في هذا المثال. والأخر: يقوم مقام طول الكرة وعرضها وعمقها، أو المكعب، أو أي شكل كان له. وانه لا يفهم الجسم إلا مركباً من هذين المعنين، وان احدهما لا يستغني عن الأخر. ولكن الذي يمكن أن يتبدل ويتعاقب على أوجه كثيرة، وهو معنى الامتداد يشبه الصورة التي لسائر الأجسام ذوات الصور، والذي يثبت على حال واحدة، وهو الذي ينزل منزلة الطين في المثال المتقدم، يشبه معنى الجسمية التي لسائر الأجسام ذوات الصور.
وهذا الشيء الذي هو بمنزلة الطين في هذا المثال هو الذي يسميه النظار المادة والهيولى وهي عارية عن الصورة جملة. فلما نظره إلى هذا الحد، وفارق المحسوس بعض مفارقة، وأشرف على تخوم العالم العقلي، استوحش وحن إلى ما ألفه من عالم الحس، فتقهقر قليلاً وترك الجسم على الإطلاق، إذ هو أمر لا يدركه الحس، ولا يقدر على تناوله. فاخذ أبسط الأجسام المحسوسة التي شاهدها، وهي تلك الأربعة التي كان قد وقف نظره عليها.
فأول ما نظر إلى الماء فرأى انه إذا خلي وما تقتضيه صورته، ظهر منه برد محسوس، وطلب النزول إلى اسفل فإذا سخن أما بالنار واما بحرارة الشمس، زال عنه البرد أولاً وبقي فيه طلب النزول، فإذا أفرط عليه بالتسخين، زال عنه طلب النزول إلى اسفل. وصار يطلب الصعود إلى فوق. فزال عنه بالجملة الوصفان اللذان كانا أبداً يصدران عن صورته، ولم يعرف من صورته أكثر من صدور هذين الفعلين عنها. فلما زال هذان الفعلان بطل حكم الصورة، فزالت الصورة المائية عن ذلك الجسم عندما ظهرت منه أفعال من شأنها أن تصدر عن صورة أخرى، وحدثت له صورة أخرى، بعد أن لم تكن، وصدر عنه بها أفعال لم يكن من شأنها أن تصدر عنه وهو بصورته الأولى. فعلم بالضرورة أن كل حادث لا بد له من محدث. فارتسم في نفسه بهذا الاعتبار، فاعل للصورة، ارتساماً على العموم دون تفصيل. ثم أنه تتبع الصور التي كان قد عاينها قبل ذلك، صورة صورة، فرأى أنها كلها حادثة، وأنها لا بد لها من فاعل. ثم نظر إلى ذوات، الصور، فلم ير أنها شيء أكثر من استعداد الجسم لان يصدر عنه ذلك الفعل، مثل الماء، فانه إذا افرط عليه التسخين، استعد للحركة إلى فوق وصلح لها.
فذلك الاستعداد هو صورته، إذ ليس ها هنا إلا جسم وأشياء تحس عنه، بعد أن لم تكن؛ فصلوح الجسم لبعض الحركات دون بعض، واستعداده بصورته، ولاح له مثل ذلك في جميع الصور، فتبين له أن الأفعال الصادرة عنها، ليست في الحقيقة لها، وانما هي لفاعل يفعل بها الأفعال المنسوبة إليها؛ وهذا المعنى الذي لاح له، هو قول الرسول الله عليه الصلاة والسلام: "كنت سمعه الذي يسمع به وبصره الذي يبصر به" وفي محكم التنزيل: "بسم الله الرحمن الرحيم" فان تقتلوهم ولكن الله قتلهم؛ وما رميت إذا رميت، ولكن الله رمى! صدق الله العظيم. فلما لاح له من أمر هذا الفاعل، ما لاح على الإجمال دون تفصيل، حدث له شوق حثيث إلى معرفته على التفصيل، ولانه لم يكن بعد فارق عالم الحس، جعل يطلب هذا الفاعل على جهة المحسوسات، وهو لا يعلم بعد هل هو واحد أو كثير؟ فتصفح جميع الأجسام التي لديه، وهي التي كانت فكرته أبداً فيها، فرأها كلها تتكون تارة وتفسد أخرى، وما لم يقف على فساد جملته، وقف على الفساد أجزائه مثل الماء والأرض، فانه راى أجزاءهما تفسد بالنار، وكذلك الهواء رآه يفسد بشدة البرد، حتى بتكون منه الثلج فيسيل ماء. وكذلك سائر الأجسام التي كانت لديه، ولم ير منها شيئاً بريئاً عن الحدوث والافتقار إلى الفاعل المختار، فاطرحها كلها وانتقلت فكرته إلى الأجسام السماوية.
وانتهى إلى هذا النظر على رأس أربعة أسابيع من منشئه، وذلك ثمانية وعشرون عاماً. فعلم إن السماء وما فيها من كواكب الأجسام، لأنها ممتدة في الأقطار الثلاثة: الطول، والعرض، والعمق؛ لا ينفك شيء منها عن هذه الصفة، وكل ما لا ينفك عن هذه الصفة، فهو جسم؛ فهي إذن كلها أجسام. ثم تفكر هل هي ممتدة إلى ما لا نهاية، وذاهبة أبداً في الطول والعرض والعمق إلى ما لا نهاية، أو هي متناهية محدودة بحدود تنقطع عندها، ولا يمكن أن يكون وراءها شيء من الامتداد؟ فتحير بعد ذلك بعض الحيرة. ثم انه بقوة فطرته، وذكاء خاطره، راى أن جسماً لا نهاية له أمر باطل، وشيء لا يمكن، ومعنى لا يعقل، وتقوى هذا الحكم عنده بحجج كثيرة، سنحت له بينه وبين نفسه وذلك أنه قال: أما الجسم السماوي فهو متناه من الجهة التي تليني والناحية التي وقع عليها حسي، فهذا لا شك فيه لأنني أدركه ببصر، وأما الجهة التي تقابل هذه الجهة، وهي التي يداخلني فيها الشك، فاني أيضاً أعلم من المحال أن تمتد إلى غير نهاية، لأني إن تخيلت أن خطين اثنين، يبتدئان من هذه الجهة المتناهية، ويمران في سمك الجسم إلى غير نهاية حسب امتداد الجسم، ثم تخيلت أن أحد هذين الخطين، قطع منه جزء كبير من ناحية طرفه المتناهي، ثم أخذ ما بقي منه شيء واطبق الخط المقطوع منه على الخط الذي لم يقطع منه شيء، وذهب الذهن كذلك معهما إلى الجهة التي يقال إنها غير متناهية، فأما أن نجد خطين أبداً يمتدان إلى غير نهاية ولا ينقص أحدهما عن الأخر، فيكون الذي قطع منه جزء مساوياً للذي لم يقطع منه شيء وهو محال، كما أن الكل مثل الجزء المحال؛ واما أن لا يمتد الناقص معه ابداً، بل ينقطع دون مذهبه ويقف عن الامتدادمعه، فيكون متناهياً، فإذا رد عليه القدر الذي قطع منه أولاً، وقد كان متناهياً، صار كله أيضاً متناهياً، وحينئذ لا يقصر عن الخط الأخر الذي يقطع منه شيء، ولا يفضل عليه فيكون إذن مثله وهو متناه، فذلك أيضاً متناه، فالجسم الذي تفرض فيه هذه الخطوط متناه، وكل جسم يمكن أن تفرض فيه هذه الخطوط، فكل جسم متناه.
فإذا فرضنا أن جسماً غير متناه، فقد فرضنا باطلاً ومحالاً. فلما صح عنده بفطرته الفائقة التي لمثل هذه الجهة، أن جسم السماء متناه، أراد أن يعرف على أي شكل هو، وكيفية انقطاعه بالسطوح التي تحده. فنظر أولاً إلى الشمس والقمر وسائر الكواكب، فرأها كلها تطلع من جهة المشرق، وتغرب من جهة المغرب، فما كان يمر على سمت رأسه، رأه يقطع دائرة عظمى، وما مال عن سمت رأسه إلى الشمال أو إلى الجنوب، رأه يقطع دائرة أصغر من تلك. وما كان أبعد عن سمت الرأس إلى أحد الجانبين، كانت دائرته أصغر من دائرة ما هو أقرب. حتى كانت أصغر الدوائر التي تتحرك عليها الكواكب، دائرتين اثنتين: إحداهما حول القطب الجنوبي، وهي مدار سهيل، والاخرى حول القطب الشمالي، وهي المدار الفرقدين. ولما كان مسكنه على خط الاستواء الذي وصفناه أولاً، كانت هذه الدوائر كلها على سطح آفة. ومتشابهة في الجنوب والشمال وكان القطبان معاً ظاهرين له، وكان يترقب إذا طلع كوكب من الكواكب على دائرة كبيرة، وطلع كوكب آخر على دائرة صغيرة، وكان طلوعهما معاً، فكان يرى غروبهما معاً. واطرد له في ذلك جميع الكواكب وفي جميع الأوقات، فتبين له بذلك أن الفلك على شكل الكرة، وقوى ذلك في اعتقاده، ما رآه من رجوع الشمس والقمر وسائر الكواكب إلى المشرق، بعد مغيبها بالمغرب، وما رآه أيضاً من أنها تظهر لبصره على قدر واحد من العظم في حال طلوعها وتوسطها وغروبها، وأنها لو كانت حركتها على غير شكل الكرة لكانت لا محالة في بعض الأوقات، أقرب إلى بصره منها في وقت آخر، ولو كانت كذلك، لكانت مقاديرها واعظامها تختلف عند بصره فيراها في حال القرب أعظم مما يراها في حال البعد، لاختلاف أبعادها عن مركزه حينئذ بخلافها على الأول.
فلما لم يكن شيء من ذلك؛ تحقق عنده كروية الشكل. وما زال يتصفح حركة القمر، فيراها آخذه من المغرب إلى المشرق وحركات الكواكب السيارة كذلك، حتى تبين له قدر كبير من علم الهيئة، وظهر له أن حركتها لا تكون إلا بأفلاك كثيرة، كلها مضمنة في فلك واحد، هو أعلاها. وهو الذي يحرك الكل من المشرق إلى المغرب في اليوم والليلة. وشرح كيفية انتقاله. ومعرفة ذلك يطول؛ وهو مثبت في الكتب، ولا يحتاج منه في غرضنا إلا للقدر الذي أردناه. فلما انتهى إلى هذه المعرفة، ووقف على أن الفلك بجملته وما يحتوي عليه، كشيء واحد متصل بعضه ببعض، وأن جميع الأجسام التي كان ينظر فيها أولاً: كالأرض والماء والهواء والنبات والحيوان وما شاكلها، هي كلها في ضمنه وغير خارجة عنه، وأنه كله أشبه شيء بشخص من أشخاص الحيوان؛ وما فيه من الكواكب المنيرة هي بمنزلة حواس الحيوان؛ وما فيه من ضروب الأفلاك، المتصل بعضها ببعض، هي بمنزلة أعضاء الحيوان؛ وما في داخله من الكون والفساد هي بمنزلة ما في جوف الحيوان من أصناف الفضول والرطوبات، التي كثيراً ما يتكون فيها أيضاً حيوان، كما يتكون في العالم الأكبر. فلما تبين له أنه كله كشخص واحد في الحقيقة، واتحدت عنده أجزاؤه الكثيرة بنوع من النظر الذي اتحدت به عنده الأجسام التي في عالم الكون والفساد، تفكر في العالم بجملته، هل هو شيء حدث بعد إن لم يكن، وخرج إلى الوجود بعد العدم؟ أو هو أمر كان موجوداً فيما سلف، ولم يسبقه العدم بوجه من الوجوه؟ فتشك في ذلك ولم يترجح عنده أحد الحكمين على الآخر. وذلك أنه كان إذا أزمع على اعتقاد القدم، اعترضه عوارض كثيرة، من استحالة وجود ما لا نهاية له، بمثل الذي استحال عنده به وجود جسم لا نهاية وكذلك أيضاً كان يرى أن هذا الوجود لا يخلو من الحوادث، فهو لا يمكن تقدمه عليها، وما لا يمكن أن يتقدم على الحوادث، فهو أيضاً محدث. وإذا أزمع على اعتقاد الحدوث، اعترضته عوارض أخرى، وذلك أنه كان يرى أن معنى حدوثه، بعد أن لم يكن لا يفهم إلا على أن الزمان تقدمه، والزمان من جملة العالم وغير منفك عنه، فإذن لا يفهم تأخر العالم عن الزمان. وكذلك أيضاً كان يقول: إذا كان حادثاً، فلا بد له من محدث؛ وهذا المحدث الذي أحدثه، لم أحدثه الآن ولم يحدثه قبل ذلك، الطارئ طرأ عليه ولا شيء هناك غيره، أم لتغير حدث في ذاته؟ فان كان فما الذي احدث ذلك التغيير؟ وما زال يتفكر في ذلك عدة سنين.
فتتعارض عنده الحجج، ولا يترجح عنده أحد الاعتقادين على الآخر. فلما أعياه ذلك، جعل يتفكر ما الذي يلزم عن كل واحد من الاعتقادين، فلعل اللازم عنهما يكون شيئاً واحداً. فرأى انه إن اعتقد حدوث العالم خروجه إلى الوجود بعد العدم، فاللازم عن ذلك ضرورة، انه لا يمكن أن يخرج إلى الوجود بنفسه، وانه لا بد له من فاعل يخرجه إلى الوجود، وان ذلك الفاعل لا يمكن إن يدرك بشيء من الحواس، لانه لو أدرك بشيء من الحواس لكان جسماً من الأجسام، ولو كان جسماً من الأجسام لكان من جملة العالم، وكان حادثاً واحتاج إلى محدث، ولو كان ذلك المحدث الثاني أيضاً جسماً، لحتاج إلى محدث ثالث، والثالث إلى رابع، ويتسلسل ذلك إلى غير نهايةً وهو باطل. فإذن لابد للعالم من فاعل ليس بجسم، وإذا لم يكن جسماً فليس إلى إدراكه لشيء من الحواس سبيل، الآن الحواس الخمس لا تدرك إلا الأجسام، وإذا لا يمكن أن يحس فلا يمكن أن يتخيل، لان التخيل ليس شيئاً إلا إحضار صور المحسوسات بعد غيبتها، وإذا لم يكن جسماً فصفات الأجسام كلها تستحيل عليه، وأول صفات الأجسام هو الامتداد في الطول والعرض والعمق، وهو منزه عن ذلك، وعن جميع ما يتبع هذا الوصف من صفات الأجسام. وإذا كان فاعلاً للعالم فهو لا محالة قادر عليه وعالم به "بسم الله الرحمن الرحيم" إلا يعلم من خلق، وهو اللطيف الخبير؟ صدق الله العظيم. وراى أيضاً انه إن اعتقد قدم العالم، وان العدم لم يسبقه، وانه لم يزل كما هو، فان اللازم عن ذلك أن حركته قديمة لا نهاية لها من جهة الابتداء، إذ لم يسبقها سكون يكون مبدؤها منه، وكل حركة فلابد لها من محرك ضرورة، والمحرك أما أن يكون قوة سارية في جسم من الأجسام - أما جسم المتحرك نفسه، واما جسم أخر خارج عنه - واما أن تكون قوة ليست سارية ولا شائعة قي جسم. وكل قوى سارية في جسم وشائعه فيه، فانها تنقسم بانقسامه، وتتضاعف بتضاعفه، مثل الثقل بالحجر مثلاً. المحرك إلى الأسفل.
فانه إن قسم الحجر نصفين. وان زيد عليه أخر مثله، زاد في الثقل أخر مثله، فان أمكن أن يتزايد الحجر إلى غير نهاية، كتزايد هذا الثقل إلى غير نهاية، وان وصل الحجر إلى حد ما من العظم ووقف، وصل الثقل إلى ذلك الحد ووقف، لكنه قد تبرهن أن كل جسم فانه لا محالة متناه، فإذن كل قوة في الجسم فهي لا محالة متناهية. فان وجدناها قوة تفعل فعلاً لا نهاية له، فهي قوة ليست في جسم، وقد وجدنا الفلك يتحرك أبداً حركة لانهاية لها ولا انقطاع إذ فرضناه قديماً لا ابتداء له فالواجب على ذلك أن تكون القوة التي تحرك ليست في جسمه، ولا في جسم خارج عنه. فهي إذا لشيء بريء عن الأجسام، وغير موصوف بشيء من أوصاف الجسمية، وقد كان لاح له في نظره الأول في عالم الكون والفساد إن حقيقة وجود كل جسم، إنما هي من جهة صورته التي هي استعداده لضروب الحركات، وان وجوده الذي له من جهة مادته وجود ضعيف لا يكاد يدرك؛ فان وجود العالم كله إنما هو من جهة استعداده لتحريك هذا المحرك البريء عن المادة، وعن صفات الأجسام، المنزه عن أن يدركه حس، أو يتطرق إليه خيال، سبحانه، وإذا كان فاعلاً لحركات الفلك على اختلاف أنواعها، فعلاً لا تفاوت فيه ولا فتور فيه ولا قصور، فهو لا محالة قادر عليها وعالم بها.
فانتهى نظره بهذا الطريق إلى ما انتهى إليه بالطريق الأول، ولم يضره في ذلك تشككه في قدم العالم أو حدوثه، وصح له على الوجهين جميعاً وجود فاعل غير الجسم، ولا متصل بجسم ولا منفصل عنه، ولا داخل فيه، ولا خارج عنه، إذ: الاتصال، والانفصال، والدخول، هي كلمات من صفات الأجسام، وهو منزه عنها. ولما كانت المادة في كل جسم مفتقرة إلى الصورة، إذ لا تقوم إلا بها ولا تثبت لها حقيقة دونها، وكانت الصورة لا يصح وجودها إلا من فعل هذا الفاعل تبين له افتقار جميع الموجودات في وجودها إلى هذا الفاعل وأنه لا قيام لشيء منها إلا به فهو إذن علة لها، وهي معلومة له، سواء كانت محدثة الوجود، بعد أن سبقها العدم، أو كانت الابتداء لها من جهة الزمان، ولم يسبقها العدم قط، فانها على كلا الحالتين معلولة، ومفتقرة إلى الفاعل، متعلقة الوجود به، ولولا دوامه لم تدم، ولولا وجوده لم توجد، ولولا قدمه لم تكن قديمة، وهو في ذاته غني عنها وبريء منها! وكيف لا يكون كذلك وقد تبرهن أن قدرته غير متناهية، وأن جميع الأجسام وما يتصل بها أو يتعلق بها، ولو بعض التعلق، هو متناه منقطع. فإذن العالم كله بما في السماوات والأرض والكواكب، وما بينها، وما فوقها، وما تحتها، فعله وخلقه؛ ومتأخر عليه بالذات، وان كانت غير ماخرة عليها بالزمان. كما انك إذا أخذت في قبضتك جسماً من الأجسام، ثم حركت يدك، فان ذلك الجسم لا محالة يتحرك تابعاً لحركة يدك، حركة متأخرة عن حركة يدك، تأخراً بالذات؛ وان كانت لم تتأخر بالزمان عنها، بل كان ابتداؤهما معاً، فكذلك العالم كله، معلول ومخلوق لهذا الفاعل بغير زمان "بسم الله الرحمن الرحيم" إنما أمره إذا أراد شيئاً أن يقول له كن فيكون صدق الله العظيم. فلما راى إن جميع الموجودات فعله، تصفحها من بعد ذا تصفحاً على طريق الاعتبار في قدرة فاعلها؛ والتعجب من غريب صنعته، ولطيف حكمته، ودقيق علمه فتبين له في اقل الأشياء الموجودة، فضلاً عن أكثرها من أثار الحكمة، وبدائع الصنعة، ما قضى منه كل العجب، وتحقق عنده إن ذلك لا يصدر إلا عن فاعل مختار في غاية الكمال وفوق الكمال "بسم الله الرحمن الرحيم" لا يغرب عنه مثقال ذرة في السموات ولا في الأرض ولا اصغر من ذلك ولا أكبر صدق الله العظيم.
ثمتأمل في جميع أصناف الحيوان، كيف "بسم الله الرحمن الرحيم" أعطى كل شيء خلقه، ثم هداه صدق الله العظيم لاستعماله، فلولا أنه هداه لاستعمال تلك الأعضاء التي خلقت له في وجوه المنافع المقصود بها، لما انتفع بها الحيوان، وكانت كلاً عليه، فعلم بذلك أنه أكرم الكرماء، وارحم الرحماء. من فيض ذلك الفاعل المختار - جل جلاله - ومن وجوده، ومن فعله، فعلم أن الذي هو في ذاته أعظم منها، وأكمل، واتمم وأحسن، وأبهى وأجمل وأدوم، وأنه لا نسبة لهذه إلى تلك. فما زال يتتبع صفات الكمال كلها، فيراها له وصادرة عنه، ويرى أنه أحق بها من كل ما يوصف بها دونه. وتتبع صفات النقص كلها فرآه بريئاً منها، ومنزهاً عنها؛ وكيف لا يكون بريئاً منها وليس معنى النقص إلا العدم المحض، أو ما يتعلق بالعدم؟ وكيف يكون العدم تعلق أو تلبس، بمن هو الموجود المحض، الواجب الوجود بذاته، المعطي لكل ذي وجود وجوده، فلا وجود إلا هو: فهو الوجود، وهو الكمال، وهو التمام، وهو الحسن، وهو البهاء، وهو القدرة، وهو العلم، وهو هو، و "بسم الله الرحمن الرحيم" كل شيء هالك إلا وجهه صدق الله العظيم. فانتهت به المعرفة إلى هذا الحد، على رأس خمسة أسابيع من منشئه، وذلك خمسة وثلاثون عاماً، وقد رسخ في قلبه من هذا الفاعل، ما شغله عن الفكرة في كل شيء إلا فيه، وذهل عما كان فيه تصفح الموجودات والبحث عنها، حتى صار بحيث لا يقع بصره على شيء من الأشياء، إلا ويرى فيه أثر الصنعة، ومن حينه، فينتقل بفكره على الفور إلى الصانع ويترك المصنوع، حتى اشتد شوقه إليه، وانزعج قلبه بالكلية عن العالم الأدنى المحسوس، وتعلق بالعالم الأرفع المعقول. فلما حصل له العلم بهذا الموجود الرفيع الثابت الوجود الذي لا سبب لوجود جميع الأشياء، أراد أن يعلم بأي شيء حصل له هذا العالم، وبأي قوة أدرك هذا الموجود: فتصفح حواسه كلها وهي: السمع، والبصر، والشم، والذوق، واللمس، فرأى أنها لا تدرك شيئاً إلا جسماً، أو ما هو في الجسم، وذلك أن السمع لا يدرك المسموعات، وهي ما يحدث من تموج الهواء عند تصادم الأجسام، والبصر إنما يدرك الألوان، والشم يدرك الروائح، والذوق يدرك الطعوم، واللمس يدرك الأمزجة والصلابة واللين، والخشونة والملاسة، وكذلك القوة الخيالية لا تدرك شيئاً إلا أن يكون له طول وعرض وعمق؛ وهذه المدركات كلها من صفات الأجسام، وليس لهذه الحواس أدراك شيء سواها، وذلك لأنها قوى شائعة في الأجسام، ومنقسمة بانقسامها، فهي لذلك لا تدرك إلا جسماً منقسماً، لان هذه القوة إذا كانت شائعة في شيء منقسم، فلا محالة أنها إذا أدركت شيئاً من الأشياء، فانه ينقسم بانقسامها؛ فإذن كل قوة في جسم، فانها لا محالة لا تدرك إلا جسماً أو ما هو جسم.
وقد تبين إن هذا الموجود الواجب الوجود، بريء من صفات الأجسام من جميع الاتجاهات، فإذن لا سبيل إلى إدراكه إلا بشيء ليس بجسم، ولا هو قوة في جسم، ولا تعلق له وجه من الوجوه بالأجسام، ولا هو داخل فيها ولا خارج عنها، ولا متصل بها ولا منفصل عنها. وقد كان تبين له أن أدركه بذاته، ورسخت المعرفة به عنده، فتبين له بذلك أن ذاته التي أدركه بها أمر غير جسماني، ولا يجوز عليه شيء من صفات الأجسام، وان كل ما يدركه من ظاهر ذاته من الجسمانية فانها ليست حقيقة ذاته، وانما حقيقة ذاته ذلك الشيء الذي أدرك به الموجود المطلق الواجب الوجود. فلما علم أن ذاته ليست هذه المتجسمة التي يدركها بحواسه، ويحيط بها أديمه، هان عنده بالجملة جسمه، وجعل يتفكر في تلك الذات الشريفة، التي أدرك بها ذلك الموجود الشريف الواجب الوجود، ونظر في ذاته تلك الشريفة، هل يمكن أن تبيد أو تفسد وتضمحل، أو هي دائمة البقاء؟ فرأى إن الفساد والاضمحلال إنما هو من صفات الأجسام بأن تخلع صورة وتلبس صورة أخرى، مثل الماء إذا صار هواء، والهواء إذا صار ماء، والنبات إذا صار تراباً، والتراب إذا صار نباتاً، هذا هو معنى الفساد.
وأما الشيء الذي ليس بجسم، ولا يحتاج في قوامه إلى جسم، وهو منزه بالجملة عن الجسمانية، فلا يتصور فساده البتة. فلما ثبت له أن ذاته الحقيقة لا يمكن فسادها، أراد إن يعلم كيف يكون حالها إذا اطرح البدن وتخلت عنه، وقد كان تبين له أنها لا تطرحه إلا إذا لم يصلح آلة لها، فتصفح جميع القوى المدركة، فرأى أن كل واحدة منها تارةً تكون مدركة بالقوة، وتارةً تكون مدرة بالفعل: مثل العين في حال تغميضها أو أعراضها عن البصر، فانها تكون مدركة بالقوة - ومعنى مدركه بالقوة أنها لا تدرك الآن وتدرك في المستقبل - وفي حال فتحها واستقبالها للمبصر، تكون مدركه بالفعل - ومعنى مدركة بالفعل أنها الآن تدرك - وكذلك كل واحدة من هذه القوى تكون مدركة بالقوة وتكون مدركة بالفعل، وكل واحدة من هذه القوى إن كانت لم تدرك قط بالفعل، فهي ما دامت بالقوة لا تتشوق إلى إدراك الشيء المخصوص بها لأنها لم تتعرف به بعد، مثل من خلق مكفوف البصر؛ وان كانت قد أدركت بالفعل تارةً، ثم صارت بالقوة، فانها ما دامت بالقوة تشتاق إلى الإدراك بالفعل لأنها قد تعرفت إلى المدرك، وتعلقت به، وحنت إليه، مثل من كان يصيراً ثم عمي فانه لا يزال يشتاق إلى المبصرات. وبحسب ما يكون الشيء المدرك أتم وأبهى وأحسن، يكون الشوق أكثر؛ والتألم لفقده اعظم، ولذلك كان تألم من يفقد بصره بعد الرؤية أعظم من تألم من يفقد شمه، إذ الأشياء التي يدركها البصر أتم وأحسن من التي يدركها الشم، فان كان في الأشياء شيء لا نهاية لكماله، ولا غاية لحسنه وجماله وبهائه، وهو فوق الكمال والبهاء والجمال، وليس في الوجود كمال، ولا حسن، ولا بهاء، ولا جمال إلا صادر من جهته، وفائض من قبله، فمن فقد إدراك ذلك الشيء بعد إن تعرف به، فلا محالة أنهما ما دام فاقد له، يكون في ألام لا نهاية لها، كما أن من كان مدركاً له على الدوام، فانه يكون في لذة لا انفصام لها، وغبطة لا غاية لها ورائها، وبهجة وسرور لا نهاية لهما. وقد تبين له أن الموجود الواجب الوجود.
متصف بأوصاف الكمال كلها، ومنزه عن الصفات النقص وبريء منها. وتبين له أن الشيء الذي به يتوصل إلى أدركه أمر لا يشبه الأجسام، ولا يفسد لفسادها؛ فظهر له بذلك أن من كانت له مثل هذه الذات، المعدة لمثل هذا الإدراك؛ فانه إذا أطرح البدن بالموت؛ فإما أن يكون قبل ذلك - في مدة تصريفه للبدن - لم يتعرف قط بهذا الموجود الواجب الوجود؛ ولا اتصل به؛ ولا سمع عنه؛ فهذا إذا فارق البدن لا يشتاق إلى ذلك الموجود ولا يتألم لفقده. واما جميع القوى الجسمانية، فانها تبطل ببطلان الجسم؛ فلا تشتاق أيضاً إلى مقتضيات تلك القوى، ولا تحن إليها، ولا تتألم لفقدها. وهذه حال البهائم غير الناطقة كلها: سواء كانت من صورة الإنسان أو لم تكن. واما إن يكون قبل ذلك - في مدة تصريفه للبدن - قد تعرف بهذا الموجود، وعلم ما هو عليه من الكمال والعظمة والسلطان والحسن إلا انه أعرض عنه واتبع هواه، حتى وافته منيته وهو على تلك الحال، فيحرم المشاهدة، وعنده الشوق إليها فيبقى في عذاب طويل، وألام لا نهاية لها. فأما من يتخلص من تلك الآلام بعد جهد طويل، ويشاهد ما تشوق إليه قبل ذلك، واما أن يبقى في آلامه بقاءً سرمدياً، بحسب استعداده لكل واحد من الوجهين لحياته الجسمانية.
واما من تعرف بهذا الموجود الواجب الوجود، قبل أن يفارق البدن، واقبل بكليته عليه والتزم الفكرة في جلاله وحسن بهائه، ولم يعرض عنه حتى وافته منيته، وهذا على حال من الإقبال والمشاهدة بالفعل. فهذا إذا فارق البدن بقي في لذة لا نهاية لها، وغبطة وسرور وفرح دائم، لاتصال مشاهدته لذلك الموجود الواجب الوجود، وسلامة تلك المشاهدة من الكدر والشوائب؛ ويزول عنه ما تقتضيه هذه القوى الجسمانية من الأمور الحسية التي هي - بالإضافة إلى تلك الحال - ألام وشرور وعوائق. فلما تبين له أن كمال ذاته ولذتها إنما هو بمشاهدة ذلك الموجود الواجب الوجود على الدوام، مشاهدة بالفعل أبداً، حتى لا يعرض عنه طرفة عين لكي توافيه منيته، وهو في حال المشاهدة بالفعل، فتتصل لذته دون أن يتخللها ألم. ثم جعل يتفكر كيف يتأتى له دوام هذه المشاهدة بالفعل، حتى لا يقع منه أعراض فكان يلازم الفكرة في ذلك الموجود كل ساعة، فما هو إلا يسنح لبصره محسوس ما من المحسوسات، أو يخرق سمعه صوت بعض الحيوان، أو يتعرضه خيال من الخيالات، أو يناله ألم في أحد اعضائه، أو يصيبه الجوع أو العطش أو البرد أو الحر، أو يحتاج القيام لدفع فضوله؛ فتختل فكرته، ويزول عما كان فيه، ويتعذر عليه الرجوع إلى ما كان عليه من حال المشاهدة، إلا بعد جهد. وكان يخاف أن تفاجأه منيته وهو في حال الأعراض، فيفضي إلى الشقاء الدائم، وألم الحجاب.
فساءه حاله ذلك، وأعياء الدواء. فجعل يتصفح أنواع الحيوانات كلها، وينظر أفعالها وما تسعى فيه، لعله يتفطن في بعضها أنها شعرت بهذا الموجود، وجعلت تسعى نحوه، فيتعلم منها ما يكون في سبب نجاته. فرآها كلها إنما تسعى في تحصيل غذائها، ومقتضى شهواتها من المطعوم والمشروب والمنكوح، والاستظلال والاستدفاء، وتجد في ذلك ليلها ونهارها إلى حين مماتها وانقضاء مدتها. ولم ير شيئاً منها ينحرف عن هذا الرأي، ولا يسعى لغيره في وقت من الأوقات، فبان له بذلك أنها لم تشعر بذلك الموجود ولا اشتاقت إليه، ولا تعرفت إليه بوجه من الوجوه، وأنها كلها صائرة إلى العدم، أو إلى حال شبيه بالعدم. فلما حكم على ذلك بالحيوان، علم أن الحكم على النبات أولى، إذ ليس للنبات من الادراكات إلا بعض ما للحيوان. وإذا كان الأكمل إدراكاً لم يصل إلى هذه المعرفة، فالأنقص إدراكاً أحرى أن لا يصل، مع انه رأى أيضاً أن أفعال النبات كلها لا تتعدى الغذاء والتوليد. ثم انه بعد ذلك نظر إلى الكواكب والأفلاك فرآها كلها منتظمة الحركات، جارية على نسق؛ ورآها شفافة ومضيئة بعيدة عن قبول التغيير والفساد، فحدس حدساً قوياً أن لها ذوات سوى أجسامها، تعرف ذلك الموجود الواجب الوجود، وأن تلك الذوات العارفة ليست بأجسام، ولا منطبعة في أجسام مثل ذاته، هو، العارفة، وكيف لا يكون لها مثل تلك الذوات البريئة عن الجسمانية، ويكون لمثله على ما به من الضعف وشدة الاحتياج إلى الأمور المحسوسة، وأنه من جملة الأجسام الفاسدة؟ ومع ما به من النقص، فلم يعقه ذلك عن أن تكون ذاته بريئة عن الأجسام لا تفسد، فتبين له بذلك أن الأجسام السماوية أولى بذلك، وعلم أنها تعرف ذلك الموجود الواجب الوجود وتشاهد على الدوام بالفعل، لأن العوائق التي قطعت به هو عن الدوام المشاهدة من العوارض المحسوسة، لا يوجد مثلها للأجسام السماوية.
ثم انه تفكر: لم اختص هو من بين سائر أنواع الحيوانات بهذه الذات التي أشبه بها الأجسام السماوية. وقد كان تبين له أولاً من آمر العناصر واستحالة بعضها إلى بعض، وأن جميع ما على وجه الأرض لا يبقى على صورته؛ بل الكون والفساد متعاقبان عليه أبداً، وأن أكثر هذه الأجسام مختلطة مركبة من أشياء متضادة، ولذلك تؤول إلى الفساد، وانه لا يوجد منه شيء صرفاً، وما كان منها قريباً من أن يكون صرفاً خالصاً لا شائبة فيه، فهو بعيد عن الفساد جداً مثل الذهب والياقوت، وأن الأجسام البسيطة صرفة، ولذلك هي بعيدة عن الفساد، والصور لا تتعاقب عليها. وتبين له هنالك أن جميع الأجسام التي في عالم الكون والفساد، منها ما تتقوم حقيقتها بصورة واحدة زائدة على معنى الجسمية - وهذه هي الاسطقسات الأربع - ومنها ما تتقوم حقيقتها أكثر من ذلك كالحيوان والنبات. فما كان قوام حقيقته بصور أقل، كانت أفعاله أقل، وبعده عن الحياة أكثر، فان عدم الصورة جملة لم يكن فيه إلى الحياة طريق، وصار في حال شبيه بالعدم، وما كان قوام حقيقته بصور أكثر، كانت أفعاله أكثر، ودخوله في حال الحياة أبلغ؛ وان كانت تلك الصورة بحيث لا سبيل إلى مفارقتها لمادتها التي اختصت بها كانت الحياة حينئذ كامل الظهور والكمال والقوة. فالشيء العديم للصورة جملة هو الهيولى والمادة، ولا شيء من الحياة فيها وهي شبيهة بالعدم، والشيء المتقوم بصورة واحدة هي الاسطقسات الأربع وهي في أول مراتب الوجود في عالم الكون والفساد ومنها تتركب الأشياء ذوات الصور الكثيرة. وهذه الاسطقسات ضعيفة الحياة جداً، إذ ليست تتحرك إلا حركة واحدة، وانما كانت ضعيفة الحياة لان لكل واحد منها ضداً ظاهر العناد يخالفه في مقتضى طبيعته، ويطلب أن يغير صورته.
فوجوده لذلك غير متمكن، وحياته ضعيف، والبات أقوى حياة منه والحيوان أظهر حياة منه. وذلك أن ما كان من هذه المركبات تغلب عليه طبيعة أسطقس واحد، فلقوته فيه يغلب طبائع الاسطقسات الباقية، ويبطل قواها، ويصير ذلك المركب في حكم الاسطقس الغالب، فلا يستأهل لاجل ذلك من الحياة آل شيئا يسيراً، كما إن ذلك الاسطقس لا يستأهل من الحياة إلا يسيراً ضعيفاً وما كان من هذه المركبات لا تغلب عليه طبيعة أسطقس واحد منها، فان الاسطقسات تكون فيه متعادلة متكافئة، فإذن لا يبطل لأحدهما الآخر قوة الآخر بأكثر مما يبطل ذلك الآخر قوته، بل يفعل بعضها في بعض فعلاً متساوياً، فلا يكون فعل أحد الاسطقسات أظهر فيه، ولا يستولي عليه أحدها، فيكون بعيد الشبه من كل واحد من الاسطقسات، فكأنه لا مضادة لصورته، فيستأهل الحياة بذلك. ومتى زاد هذا الاعتدال وكان أتم وأبعد من الانحراف، كان بعده عن أن يوجد له ضد أكثر، وكانت حياته أكمل. ولما كان الروح الحيواني الذي مسكنه القلب، شديد الاعتدال، لانه ألطف من الأرض والماء وأغلظ من النار والهواء، صار في حكم الوسط ولم يضاده شيء من الاسطقسات مضادة بينه.
فاستعد بذلك الصورة الحيوانية، فرأى أن الواجب إلى ذلك أن يكون أعدل ما في هذه الأرواح الحيوانية مستعداً لاتمم ما يكون من الحياة في عالم الكون والفساد، وأن يكون ذلك الروح قريباً من أن يقال أنه لا ضد لصورته، فيشبه لذلك هذه الأجسام السماوية التي لا ضد لصورها؛ ويكون روح ذلك الحيوان، وكأنه وسط بالحقيقة بين الاسطقسات التي لا تتحرك إلى جهة العلو على الإطلاق، ولا إلى جهة السفل، بل لو أمكن أن يجعل في وسط المسافة بين المراكز وأعلى ما تنتهي إليه النار في جهة العلو ولم يطرأ عليه الفساد، لثبت هناك ولم يطلب الصعود ولا نزول. ولو تحرك في المكان، لتحرك حول الوسط كما تتحرك الأجسام السماوية، ولو تحرك في الوضع، لتحرك على نفسه، وكان كروي الشكل إذ لا يمكن غير ذلك، فإذن هو شديد الشبه بالأجسام السماوية. ولما كان قد اعتقد أن أحوال الحيوان، ولم ير فيها ما يظن به انه شعر بالموجود الواجب الوجود، وقد كان علم من ذاتها قد شعرت به، قطع ذلك على أنه هو الحيوان المعتدل الروح، الشيبة بالأجسام السماوية وتبين لو انه نوع مباين لسائر الحيوان، وانه إنما خلق لغاية أخرى، وأعد لامر عظيم، لم يعد له شيء من أنواع الحيوان، وكفى به شرفاً أن يكون أحس جزأيه - وهو الجسماني - أشبه الأشياء بالجواهر السماوية الخارجة عن عالم الكون والفساد، المنزهة عن الحوادث النقص والاستحالة والتغيير. وأما أشرف جزأيه، فهو الشيء الذي به عرف الموجود الواجب الوجود، وهذا الشيء العارف، أمر رباني الهي يستحيل ولا يلحقه الفساد، ولا يوصف بشيء مما توصف به الأجسام، ولا يدرك بشيء من الحواس، ولا يتخيل، ولا يتوصل إلى معرفته بآلة سواه، بل يتوصل إليه به؛ فهو العارف والمعروف، والمعرفة؛ وهو العالم، والمعلوم، والعلم؛ لا يتباين في شيء من ذلك، إذ التباين والانفصال من صفات الأجسام ولواحقها، ولا جسم هنالك ولا صفة جسم ولا لاحق بجسم! فلما تبين له الوجه الذي اختص به من بين سائر أصناف الحيوان بمشابهة الأجسام السماوية، رأى إن الواجب عليه أن يتقبلها ويحاكي أفعالها ويتشبه بها جهده. وكذلك رأى أنه بجزئه الاشرف الذي به عرف الموجود الواجب الوجود، فيه شبه ما منه من حيث هو منزه عن صفات الأجسام، وكما أن الواجب الوجود منزه عنها، فرأى ايضاً انه يجب عليه أن يسعى في تحصيل صفاته لنفسه من أي وجه أمكن، وان يتخلق بأخلاقه ويقتدي بأفعاله، ويجد في تنفيذ إرادته، ويسلم الآمر له، ويرضى بجميع حكمه، رضى من قلبه ظاهراً وباطناً، بحيث يسر به وان كان مؤلماً لجسمه وضاراً به ومتلفتاً لبدنه بالجملة. وكذلك رأى فيه شبهاً من سائر أنواع الحيوان بجزئه الخسيس الذي هو من عالم الكون والفساد، وهو البدن المظلم والكثيف، الذي يطالبه بأنواع المحسوسات من المطعوم والمشروب والمنكوح، ورأى أيضاً أن ذلك البدن لم يخلق له عبثاً ولا قرن به لامر باطل، ويجب عليه أن يتفقده ويصلح من شأنه. هذا التفقد لا يكون منه إلا بفعل يشبه أفعال سائر الحيوان. فاتجهت عنده الأعمال التي يجب عليه أن يفعلها نحو ثلاثة أغراض: أما عمل يتشبه بالحيوان الغير الناطق.
واما عمل يتشبه به بالأجسام السماوية. واما عمل يتشبه به بالموجود الواجب الوجود. فالتشبه الأول: يجب عليه من حيث البدن المظلم ذو الأعضاء المنقسمة، والقوى المختلفة، والمنازع المتفننة. والتشبه الثاني: يجب عليه من حيث له الروح الحيواني الذي مسكنه القلب، وهو مبدأ لسائر البدن، ولما فيه من القوى. والتشبه الثالث: يجب عليه من حيث هو، أي: من حيث هو الذات التي بها عرف ذلك الموجود الواجب الوجود. وكان أولاً قد وقف على أن سعادته وفوزه من الشقاء، إنما هي في دوام المشاهدة لهذا الموجود الواجب الوجود، حتى يكون بحيث لا يعرض بطرفة عين. ثم أنه نظر بالوجه الذي يتأتى له به هذا الدوام، فأخر له النظر أنه يجب عليه الاعتمال في هذه الأقسام الثلاثة من التشبيهات: آما التشبه الأول، فلا يحصل له به شيء من هذه المشاهدة، بل هو صارف عنها وعائق دونها، إذ هو تصرف في الأمور المحسوسة، والأمور المحسوسة كلها حجب معترضة دون تلك المشاهدة؛ وانما احتيج إلى هذا التشبه لاستدامة هذا الروح الحيواني الذي يحصل به التشبه الثاني بالأجسام السماوية.
فالضرورة تدعو إليه من هذا الطريق،ولو كان لا يخلو من تلك المضرة. واما التشبه الثاني، فيحصل له به حظ عظيم من المشاهدة على الدوام، لكنها مشاهدة يخالطها شوب؛ اذ من يشاهد ذلك النحو من المشاهدة على الدوام فهو مع تلك المشاهدة يعقل ذاته ويلتفت إليه حسبما يتبين بعد هذا. واما التشبه الثالث، فتحصل به المشاهدة الصرفة، والاستغراق المحض الذي لا التفات فيه بوجه من الوجوه الا إلى الموجود الواجب الوجود، والذي يشاهد هذه المشاهدة قد غابت عنه ذات نفسه وفنيت وتلاشت. وكذلك سائر الذوات، كثيرة كانت أو قليلة، إلا ذات الواحد الحق الواجب الوجود - جل وتعالى وعز. فلما تبين له أن مطلوبه الأقصى هو هذا التشبه الثالث، وأنه لا يحصل له إلا بعد التمرن والاعتمال مدة طويلة في التشبه الثاني، وان هذه المدة لا تدوم له بالتشبه الأول، وعلم أن التشبه الأول - وان كان ضرورياً، فانه عائق بذاته وان كان معيناً بالعرض لا بالذات لكنه ضروري- فألزم نفسه أن لا يجعل لها حظاً من هذا التشبه الأول، إلا بقدر الضرورة، وهي الكفاية التي لا بقاء للروح الحيواني بأقل منها. ووجد ما تدعو إليه الضرورة في بقاء هذا الروح أمرين: أحدهما: ما يمده من الداخل، ويخلف عليه بدل ما يتخلل منه وهو الغذاء. والأخر: ما يقيه من الخارج، ويدفع عنه وجوه الأذى: من البرد والحر والمطر ولفح الشمس والحيوانات المؤذية ونحو ذلك. ورأى أنه إن تناول ضرورية من هذه جزافاً كيفما اتفق، ربما وقع في السرف واخذ فوق الكفاية. فكان سعيه على نفسه من حيث لا يشعر، فرأى أن الحزم له أن يفرض لنفسه فيها حدوداً لا يتعداها، ومقادير لا يتجاوزها، وبأن له الفرض يجب أن يكون في جنس ما يتغذى به. وأي شيء يكون وفي مقداره وفي المدة التي تكون بين العبادات إليه. فنظر أولاً إلى أجناس ما به يتغذى، فرآها ثلاثة أضرب: أولاً: أما نبات لم يكمل بعد نضجه ولم ينته إلى غاية تمامه، وهي أصناف البقول الرطبة التي يمكن الاغتذاء بها.
ثانياً: واما ثمرات النبات الذي تم وانتهى وأخرج بذرة ليتكون منه أخر من نوعه حفظاً له، وهي أصناف الفواكه رطبها ويابسها. ثالثاً: واما حيوان من الحيوانات التي يتغذى بها: أما البرية واما البحرية. وكان قد صح عنده أن هذه الأجناس كلها، من فعل ذلك الموجود الواجب الوجود الذي تبين له أن سعادته في القرب منه، وطلب التشبه به، ولا محالة أن الاغتذاء بها مما يقطعها عن كمالها ويحول بينها وبين الغاية القصوى المقصودة بها. فكان ذلك اعتراض على فعل الفاعل. وهذا الاعتراض مضاد لما يطلبه من القرب منه والتشبه به. فرأى أن الصواب كان له لو أمكن أن يمتنع عن الغذاء جملة واحدة، لكنه لما لم يمكنه ذلك، لانه أن امتنع عنه أل ذلك إلى فساد جسمه، فيكون ذلك اعتراضاً على فاعله أشد من الأول، إذ هو أشرف من تلك الأشياء الآخر التي يكون فسادها سبباً لبقائه.
فاستهل أيسر الضررين، وتسامح في اخف الاعتراضين، ورأى إن يأخذ من هذه الأجناس إذا عدمت آيها تيسر له، بالقدر الذي يتبين له بعد هذا. فأما إن كانت كلها موجودة فينبغي له حينئذ إن يتثبت ويتخير منها ما لم يكن في أخذه كبير اعتراض على فعل فاعل، وذلك مثل لحوم الفواكه التي قد تناهت في الطيب، وصلح ما فيها لتوليد البزر على الشرط التحفظ على ذلك البزر، بان لا يأكله ولا يفسده ولا يلقيه في موضع لا يصلح للنبات، مثل الصفاة والسبخة ونحوهما. فان تعذر عليه وجود مثل هذه الثمرات ذات الطعم الغاذي، كالتفاح والكمثرى والأجاص ونحوها، كان له عند ذلك إن يأكل آما الثمرات التي لا يغذو منها إلا نفس البزر، كالجوز والقسطل، واما من البقول التي لم تصل بعد حد كمالها. والشرط عليه في هذين لأن يقصد أكثرها وجوداً وأقواها توليداً، وان لا يستأصل أصولها ولا يفني بزرها. فان عدم هذه، فله أن يأخذ من الحيوان آو من بيضه، والشرط عليه من الحيوان إن يأخذ من أكثره وجوداً، ويستأصل منه نوعاً بأسره. هذا ما رأى في جنس ما يتغذى به. واما المقدر فرأى أن يكون بحسب ما يسد خلة الجوع ولا يزيد عليها. واما الزمان الذي بين كل عودتين، فرأى انه إذا اخذ حاجته من الغذاء، أن يقيم عليه ولا يتعرض لسواه، حتى يلحقه ضعف يقطع به بعض الأعمال التي تجب عليه في التشبه الثاني، وهي التي يأتي ذكرها بعد هذا. فأما ما تدعو إليه الضرورة في بقاء الروح الحيواني مما يقيه من خارج، فكان الخطب فيه يسيراً: إذ كان مكتسياً بالجلود، وقد كان له مسكن يقيه مما يرد عليه من خارج، فاكتفى بذلك ولم يرى الاشتغال به، والتزم في غذائه القوانين التي رسمها لنفسه، وهي التي تقدم شرحها. ثم اخذ في العمل الثاني، وهو التشبه بالأجسام السماوية والاقتداء بها، والتقبل أوصافها، فانحصرت عنده في ثلاثة أضرب: الضرب الأول: أوصاف لها بالإضافة إلى ما تحتها من عالم الكون والفساد، وهي ما تعطيه إياه من التسخين بالذات، آو التبريد بالعرض، والإضاءة والتلطيف والتكثيف، إلى سائر ما تفعل فيه من الأمور التي بها يستعد لفيضان الصور الروحانية عليه من عند الفاعل الواجب الوجود. والضرب الثاني: أوصاف لها في ذاتها، مثل كونها شفافة وناصعة وطاهرة منزهة عن الكدر وضروب الرجس، ومتحركة بالاستدارة بعضها على مركز نفسها، وبعضها على مركز غيرها.
والضرب الثالث: أوصاف لها بالإضافة إلى الموجود الواجب الوجود، مثل كونها تشاهد مشاهدة دائمة، وتعرض عنه، وتتشوق إليه، وتتصرف بحكمه، وتتسخر في تتميم إرادته، ولا تتحرك إلا بمشيئته وفي قبضته. فجعل يتشبه بها جهده في كل من هذه الاضرب الثلاثة. آما الضرب الأول: فكان تشبه بها فيه: إن ألزم نفسه إن لا يرى ذا حاجة آو عاهة آو مضرة، أو ذا عائق من الحيوان أو النبات، وهو يقدر على أزالتها عنه إلا ويزيلها. فمتى وقع بصره على نبات قد حجبه عن الشمس حاجب آو تعلق به نبات آخر يؤذيه، أو عطش عطشاً يكاد يفسده، أزال عنه ذلك الحاجب إن كان ما يزال، وفصل بينه وبين ذلك المؤذي بفاصل لا يضر المؤذي، وتهده بالسقي ما أمكنه. ومتى وقع بصره على حيوان قد أرهقه سبع آو نشب به ناشب، آو تعلق به شوك، آو سقط على عينيه آو آذنيه شيء يؤذيه، آو مسه ظمأ آو جوع، تكفل بإزالة ذلك كله عنه جهده واطعمه وسقاه. ومتى وقع بصره على ماء يسيل إلى سقي نبات أو حيوان وقد عاقه عن ممره ذلك عائق، من حجر سقط فيه، آو جرف انهار عليه، ازال ذلك كله عنه. وما زال يمعن في هذا النوع من ضروب التشبه حتى بلغ فيه الغاية. واما الضرب الثاني: فكان تشبهه بها فيه إن الزم نفسه دوام الطهارة وإزالة الدنس والرجس عن جسمه والاغتسال بالماء في أكثر الأوقات، وتنظيف ما كان من أظافره واسنانه ومغابن بدنه، وتطيبها بما أمكن من طيبات النبات وصنوف الدهون العطرة، وتعهد لباسه بالتنظيف والتطييب حتى كان يتلألأ حسناً وجمالاً ونظافة وطيباً. والتزم مع ذلك ضروب الحركة على الاستدارة: فتارةً كان يطوف بالجزيرة، ويدور على ساحلها ويسيح باكنافها، وتارةً كان يطوف ببيته، او ببعض الكدى أدوارا معدوده: آما مشياً، آما هرولة؛ وتارة يدور على نفسه حتى يغشه عليه.
وأما الضرب الثالث: فكان تشبهه بها فيه، إن كان يلازم الفكرة في تلك الموجود الواجب الوجود، ثم يقطع علائق المحسوسات. ويغمض عينيه، ويسد أذنيه، ويضرب جهده عن تتبع الخيال، ويروم بمبلغ طاقته إن لا يفكر في شيء سواه، ولا يشترك به احداً ويستعين على ذلك بالاستدارة على نفسه والاستحثاث فيها.
فكان اذا اشتد في الاستدارة، غابت عنه جميع المحسوسات، وضعف الخيال وسائر القوى التي إلى الألأت الجسمانية، وقوي فعل ذاته - التي هي بريئة من الجسم - فكانت في بعض الأوقات فكرته قد تخلص عن الشوب ويشاهد بها الموجود الواجب الوجود، ثم تكر عليه القوى الجسمانية فتفسد عليه حاله، وترده إلى اسفل السافلين. ويعود من ذي قبل، فان لحقه ضعف يقطع به عن غرضه تناول بعض الأغذية عن الشرائط المذكورة. ثم انتقل إلى شأنه من التشبه بالأجسام السماوية بالأضرب الثلاثة المذكورة. ودأب على ذلك مدة وهو يجاهد قواه الجسمانية وتجاهده، وينازعها وتنازعه في الأوقات التي يكون له عليها الظهور، وتتخلص فكرته عن الشوب، يلوح له شيء من أحوال أهل التشبه الثالث.
ثم جعل يطلب التشبه الثالث، ويسعى في تحصيله، فينظر في صفات الموجود الواجب الوجود. وقد كان تبين له أثناء نظره العلمي قبل الشروع في العمل، إنها على ضربين: آما صفة ثبوت: كالعلم والقدرة والحكمة.
وأما صففة سلب: كتنزه عن الجسمانية وعن صفات الأجسام ولواحقها، وما يتعلق بها، ولو على بعد.
وأن صفات الثبوت يشترط فيها هذا التنزيه حتى لا يكون فيها شيء من صفات الأجسام التي من جملتها الكثرة، فلا تتكثر ذاته بهذه الصفات الثبوتية، ثم ترجع كلها إلى معنى واحد هي حقيقة ذاته. فجعل يطلب كيف يتشبه به في كل واحد من هذين الضربين. آما صفات الاجاب، فلما علم انها كلها راجعة إلى حقيقة ذاته، وانه لا كثرة فيها بوجه من الوجوه، إذ الكثرة من صفات الأجسام؛ وعلم إن علمه بذاته؛ ليس معنى زائداً على ذاته، بل ذاته هي علمه لذاته؛ وعلمه بذاته هو ذاته، تبين له انه إن أمكنه هو إن يعلم ذاته، فليس ذلك العلم الذي علم به ذاته معنى زائداً على ذاته، بل هو هو! فرأى إن التشبه به من صفات الاجاب، هو ان يعلمه فقط دون إن يشرك به شيئاً من صفات الأجسام؛ فاخذ نفسه بذلك. واما صقات السلب، فانها كلها راجعة إلى التنزه عن الجسمية. فجعل يطرح اوصاف الجسمية عن ذاته. وكان قد طرح منها كثيراً في رياضته المتقدمة التي كان ينحو بها بالتشبه بالأجسام السماوية. إلا انه أبقى منها بقايا كثيرة: كحركة الاستدارة - والحركة من أخص صفات الأجسام - وكل الاعتناء بأمر الحيوان والنبات والرحمة لها، والاهتمام بإزالة عوائقها. فان هذه أيضاً من صفات الأجسام، إذ لا يراها أولاً إلا بقوة جسمانية، ثم يكدح بأمرها بقوة جسمانية أيضاً. فاخذ في طرح ذلك كله عن نفسه، إذ هي بجملتها مما لا يليق بهذه الحالة التي يطلبها الآن.
وما زال يقتصر على السكون في قصر مغارته مطرقاً، غاضاً بصره، معرضاً عن جميع المحسوسات والقوى الجسمانية، مجتمع الهم والفكرة في الموجود الواجب الوجود وحده دون شركه؛ فمتى سنح بخياله سانح سواه، طرده عن خياله جهده، ودافعه وراض نفسه على ذلك، ودأب فيه مدة طويلة، بحيث تمر عليه عدة أيام لا يتغذى فيها ولا يتحرك. وفي خلال شدة مجاهدته هذه ربما كانت تغيب عن ذكره وفكره جميع الأشياء إلا ذاته، فانها كانت لا تغيب عنه في وقت استغراقه بمشاهدة الموجود الأول الحق الواجب الوجود.
فكان يسوءه ذلك، ويعلم انه شوب في المشاهدة المحضة، وشركه في الملاحظة. ومازال يطلب الفناء عن نفسه والإخلاص في مشاهدة الحق حتى تأتى له ذلك، وغابت عن ذكره وفكره السموات والأرض وما بينهما، وجميع الصور الروحانية والقوى الجسمانية، وجميع القوى المفارقة للمواد، والتي هي الذوات العارفه بالموجود الحق؛ وغابت ذاته في جملة تلك الذوات، وتلاشى الكل واضمحل، وصار هباءً منثوراً، ولم يبقى إلا الواحد الحق الموجود الثابت الوجود.
وهو يقول بقوله الذي ليس معنى زائداً على ذاته: "بسم الله الرحمن الرحيم" لمن الملك اليوم لله الواحد القهار صدق الله العظيم ففهم كلامه وسمع ندائه ولم يمنعه عن فهمه كونه لا يعرف الكلام، ولا يتكلم.
واستغرق في حالته هذه وشاهد ما لا عين رأت ولا إذن سمعت! ولا خطر على قلب بشر. فلا تعلق قلبك بوصف آمر لم يخطر على قلب بشر، فان كثيراً من الأمور التي تخطر على قلوب البشر قد يتعذر وصفه، فكيف بأمر لا سبيل إلى خطورة على القلب، ولا هو من عالمه ولا من طوره!؟ ولست أعني بالقلب جسم القلب، ولا الروح التي في تجويفه بل أعني صورة تلك الروح الفائضة بقواها على بدن الإنسان، فان كل واحد من هذه الثلاثة قد يقال له قلب ولكن لا سبيل لخطور ذلك الآمر على واحد من هذه الثلاثة، ولا يتأتى التعبير إلا عما الخطر علها.
ومن رام التعبير عن تلك الحال، فقد رام مستحيلاً وهو بمنزلة من يريد أن يذوق الألوان من حيث هي الألوان، ويطلب أن يكون السواد مثلاً حلواً أو حامضاً.
لكنا، مع ذلك، لا نخيلك عن إشارات نومئ بها إلى ما شاهده من عجائب ذلك المقام، على سبيل ضرب المثل، لا على سبيل قرع باب الحقيقية. إذ لا سبيل إلى التحقق بما في ذلك المقام إلا بالوصول إليه.
فأصغ الآن بسمع قلبك، وحدق ييصر إلى ما أشير به اليك لعلك أن تجد منه هدياً يلقيك على جادة الطريق! وشرطي عليك أن لا تطلب مني في هذا الوقت مزيد بيان بالمشافهة على ما أودعه هذه الاوراق فان المجال ضيق، والتحكم بالألفاظ على آمر ليس من شأنه أن يلفظ به خطر.
فأقول: انه لما فني عن ذاتهوعن جميع وعن جميع الذوات ولم ير في الوجود إلا الواحد القيوم، وشاهد ما شاهد، ثم عاد إلى ملاحظة الاغيار عندما آفاق من حالة تلك التي شبيه بالسكر، خطر بباله انه لا ذات له يغاير بها ذات الحق تعالى، وان حقيقة ذاته هي ذات الحق، وان الشيء الذي كان يظن أولاً انه ذات المغايرة لذات الحق، ليس شيئاً في الحقيقة، بل ليس ثم شيء إلا ذات الحق، وان ذلك بمنزلة نور الشمس الذي يقع على الأجسام الكثيفة فتراه يظهر فيها.
فإنه وإن نسب إلى الجسم الذي يظهر فيه، فليس هو في الحقيقية شيئاً سوى نور الشمس. وان زال ذلك الجسم زال نوره، وبقي نور الشمس بحاله لم ينقص عند حضور ذلك الجسم ولم يزد عند مغيبه.
ومتى حدث جسم يصلح لقبول ذلك النور، قبله، فإذا عدم الجسم عدم ذلك القبول، ولك يكن له معنى، عنده هذا الظن بما قد بان له من إن ذات الحق، عز وجل، لا تتكثر بوجهه من الوجوه، وأن علمه بذاته، وهو ذاته بعينها.
فلزم عنده من هذا أن حصل عنده العلم بذاته، فقد حصلت عنده ذاته، وقد كان حصل عنده العلم فحصلت عنده الذات.
وهذه الذات لا تحصل إلا عند ذاتها، ونفس حصولها هو الذات؛ فإذن هو الذات بعينها. وكذلك جميع الذوات المفارقة للمادة العارفة بتلك الذات الحقه التي كان يراها أولاً كثيرة، وصارت عنده بهذا الظن شيئاً واحداً. وكادت هذه الشبه ترسخ في نفسه لولا أن تداركه الله برحمته وتلافاه بهدايته، فعلم إن الشبهة انما ثارت عنده من بقايا ظلمة الأجسام، وكدورة المحسوسات. فان الكثير والقليل والواحد والوحدة، والجمع والاجتماع، والافتراق، هي كلها من صفات الأجسام، وتلك الذوات المفارقة العارفة بذات الحق، عز وجل، لبرائتها عن المادة، لا يجب إن يقال انها كثيرة، ولا واحدة، لان الكثرة انما هي مغايرة الذوات بعضها لبعض، والوحدة أيضاً لا تكون إلا بالاتصال. ولا يفهم شيء من ذلك إلا في المعاني المركبة المتلبسة بالمادة. غير إن العبارة في هذا الموضع قد تضيق جداً لانك إن عبرت عن تلك الذوات المفارقة بصيغة الجمع حسب لفظنا هذا، أوهم ذلك معنى الكثرة فيها، وهي بريئة عن الكثرة. وان أنت عبرت بصيغة الإفراد، اوهم ذلك معنى الاتحاد، وهو مستحيل عليها. وكأني بمن يقف على هذا الموضع من الخفافيش الذين تظلم الشمس في أعينهم يتحرك في سلسلة جنونه، ويقول: لقد افرطت في تدقيقك حتى انك قد انخلعت عن غريزة العقلاء، واطرحت حكم معقول، فان من أحكام العقل إن الشيء آما واحد واما كثير، فليتئد في غلوائه، وليكف من غرب لسانه وليتهم نفسه، وليعتبر بالعالم المحسوس الخسيس الذي هو أطباقه بنحو ما اعتبر به حي بن يقظان حيث كان بنظر فيه بنظر فيراه كثيراً كثرة لا تنحصر ولا تدخل تحت حد، ثم ينظر فيه بنظر آخر، فيراه واحداً. وبقي في ذلك متردداً ولم يكنه إن يقطع بأحد الوصفين دون الآخر. هذا فالعالم المحسوس منشأ الجمع والإفراد، وفيه الانفصال والاتصال، والتحيز والمغايرة، والاتفاق والاختلاف، فما ظنه بالعالم الإلهي الذي لا يقال فيه كل ولا بعض، ولا ينطق في أمره بلفظ من الألفاظ المسموعة، إلا وتوهم فيه شيء على خلاف الحقيقة، فلا يعرفه إلا من شاهده؛ ولا تثبت حقيقته إلا عند من حصل فيه. واما قوله: حتى انخلعت عن غريزة العقلاء، واطرحت حكم المعقول. فنحن نسلم له ذلك، ونتركه مع عقله وعقلائه، فان العقل الذي يعنيه هو أمثاله، انما هو القوة الناطقة التي تتصفح أشخاص الموجودات المحسوسة، وتقتنص منها المعنى الكلي. والعقلاء الذين يعنيهم، هم ينظرون من هذا النظر والنمط الذي كلامنا فيه فوق هذا كله، فليسد عنه سمعه من لا يعرف سوى المحسوسات وكلياتها، وليرجع إلى فريقه الذين "بسم الله الرحمن الرحيم" يعملون ظاهراً من الحياة الدنيا. وهم عن الآخرة هم غافلون. صدق الله العظيم. فان كنت ممن يقتنع بهذا النوع من التلويح والإشارة إلى ما في العالم الإلهي، ولا تحمل ألفاظاً من المعاني على ما جرت العادة بها في تحميلها إياه، فنحن نزيدك شيئاً مما شاهده حي بن يقظان في مقام أولي الصدق الذي تقدم ذكره، فتقول: انه بعض الاستغراق المحض، والفناء التام، وحقيقة الوصول، وشاهد للفلك الأعلى، الذي لا جسم له، ورأى ذاتاً بريئة عن المادة، ليست هي ذات الواحد الحق، ولا هي نفس الفلك، ولا هي غيرها؛ وكأنها صورة الشمس التي تظهر في مرآة من المرائي الصقيلة، فانها ليست هي الشمس ولا المرأة ولا غيرهما. وراى لذات ذلك الفلك المفارقة من الكمال والبهاء والحسن، ما يعظم عن إن يوصف بلسان، ويدق إن يكسى بحرف آو صوت، وراه في غاية من اللذة والسرور، والغبطة والفرح، بمشاهدة ذات الحق جل جلاله. وشاهد ايضاً للفلك الذي يليه، وهو فلك الكواكب الثابتة، ذاتاً بريئة عن المادة أيضاً، ليست هي ذات الواحد الحق، ولا ذات الفلك الأعلى المفارقة، ولا نفسه، ولا هي غيرها. وكأنها صورة الشمس التي تظهر في المرآة قد انعكست إليها من مرآة أخرى مقابلة للشمس، ورأى لهذه الذات ايضاً من البهاء والحسن واللذة مثل ما راى لتلك التي للفلك الأعلى. وشاهد ايضاً للفلك الذي يلي هذا، وهو فلك زحل ذاتاً مفارقة للمادة ليست هي شيئاً من الدواب التي شاهدها قبله ولا هي غيرها؛ وكأنها صورة الشمس التي تظهر في مرآة قد انعكست إليها الصورة من مرآة مقابلة للشمس؛ وراى لهذه الذات ايضاً مثل ما راى آمل قبلها من البهاء واللذة. ومازال يشاهد لكل فلك ذاتاً مفارقة بريئة عن المادة ليست هي شيئاً من الذوات التي قبلها ولا هي غيرها وكأنها صورة الشمس التي تنعكس من مرآة على مرآة، على رتب مرتبة بحسب ترتيب الأفلاك. وشاهد لكل ذات من هذه الذوات من الحسن والبهاء، واللذة والفرح، ما لا عين رأت، ولا أذن سمعت، ولا خطر على قلب بشر. إلى أن انتهى إلى عالم الكون والفساد، وهو جميعه حشو فلك القمر. فرأى له ذاتاً بريئة عن المادة ليست شيئاً من الذوات التي شاهدها قبلها، ولا هي سواها. ولهذه سبعون ألف وجه، في كل وجه سبعون ألف فم، في كل فم سبعون ألف لسان، يسبح بها ذات الواحد الحق، ويقدسها ويمجدها، لا يفتر؛ ورأى لهذه الذات، التي توهم فيها الكثرة وليست كثيرة، من الكمال واللذة، مثل الذي رآه لما قبلها. وكأن هذه الذات صورة الشمس التي تظهر في ماء مترجرج، وقد انعكست إليها الصورة من آخر المرايا التي انتهى إليها الانعكاس على الترتيب المتقدم من المرآة الأولى التي قابلت الشمس بعينها. ثم شاهد لنفسه ذاتاً مفارقة، لو جاز إن تتبعض ذات السبعين ألف وجه، لقلنا انها بعضها. ولولا إن هذه الذات حدثت بعد إن لم تكن، لقلنا إنها هي! ولولا اختصاصها ببدنه عند حدوثه، لقلنا إنها لم تحدث! وشاهد في هذه الرتبة ذواتاً، مثل ذاته، لاجسام كانت ثم اضمحلت، ولاجسام لم تزل معه في الوجود، وهي من الكثرة في حد بحيث لا تتناهى إن جاز أن يقال لها كثيرة، أو هي كلها متحدة إن جاز إن يقال لها واحدة. وراى لذاته ولتلك الذوات التي في رتبته من الحسن والبهاء واللذة غير المتناهية، ما لا عين رأت ولا أذن سمعت، ولا خطر على قلب بشر، ولا يصفه الواصفون، ولا يعقله إلا الواصلون العارفون. وشاهد ذواتاً كثيرة مفارقة للمادة كأنها مرايا صدئة، قد ران عليها الخبث، وهي مع ذلك مستدبرة للمرايا الصقيلة التي ارتسمت فيها صورة الشمس، ومولية عنها بوجوهها، وراى لهذه الذوات من القبح والنقص ما لم يقم بباله قط؛ وراها في ألام لا تنقضي، وحسرات لا تنمحي؛ قد أحاط بها سرادق العذاب، وأحرقتها نار الحجاب، ونشرت بمناشير بين الانزعاج والانجذاب. وشاهد هنا ذواتاً سوى هذه المعذبة تلوح ثم تضمحل، وتنعقد ثم تنحل، فتثبت فيها وأنعم النظر إليها، فرأى هولاً عظيماً وخطباً جسيماً، وخلقاً حثيثاً، وأحكاماً بليغة، وتسوية ونفخاً وإنشاء ونسخاً. فما هو إلا إن تثبت قليلاً، فعادت إليه حواسه، وتنبه من حاله تلك التي كانت شبيهة بالغشي، وزلت قدمه عن ذلك المقام، ولاح له العالم المحسوس، وغاب عنه العالم الإلهي: إذ لم يكن اجتماعهما في حال واحدة، إذ الأخرى والدنيا كضرتين، إن أرضيت احدهما أسخطت الأخرى، فان قلت يظهر مما حكيته من هذه المشاهدة، إن الذوات المفارقة إن كانت لجسم دائم الوجود لا يفسد، كالأفلاك، كانت هي دائمة الوجود؛ وان كانت لجسم يؤول إلى الفساد كالحيوان الناطق، فسدت هي واضمحلت وتلاشت، حسبما مثلث به في المرايا الانعكاس، فان الصورة لا ثبات لها إلا ثبات بثبات المرآة، فإذا فسدت المرآة صح فساد الصورة واضمحلت هي؛ فأقول لك: ما لأسرع ما نسيت العهد، وحلت عن الربط، ألم نقدم إليك إن مجال العبارة هنا ضيق، وان الألفاظ على كل حال توهم غير الحقيقة وذلك الذي توهمته إنما أوقعك فيه، إن جعلت المثال والممثل به على حكم واحد من جميع الوجوه. ولا ينبغي أن يفعل ذلك في أصناف المخاطبات المعتادة، فكيف ها هنا والشمس ونورها، وصورتها وتشكلها والمرايا والصور الحاصلة فيها، كلها أمور غير مفارقة للأجسام، ولا قوام لها إلا بها وفيها؟ فلذلك افتقرت في وجودها إليها وبطلت ببطلانها. واما الذوات الإلهية، والأرواح الربانية، فانها كلها بريئة عن الأجسام ولواحقها ومنزهة غاية التنزيه عنها، فلا ارتباط ولا تعلق لها بها، وسواء بالإضافة إليها بطلان الأجسام أو ثبوتها، ووجودها أو عدمها؛ وانما ارتباطها وتعلقها بذات الواحد الحق الموجود الواجب الوجود، الذي هو أولها ومبدؤها وسببها وموجدها، وهو يعطيها الدوام ويمدها بالبقاء والتسرمد؛ ولا حاجة بها إلى الأجسام بل الأجسام المحتاجة إليها. ولو جاز عدمها لعدمت الأجسام فانها هي مبديها، كما انه لو جاز إن تعدم ذات الواحد الحق - تعالى وتقدس عن ذلك؛ لا اله إلا هو! - لعدمت هذه الذوات كلها، ولعدمت الأجسام، ولعدم العالم الحسي بآسره، ولم يبق موجود، إذ الكل مرتبط بعضه ببعض. والعالم المحسوس وان كان تابعاً للعالم الإلهي، شبيه الظل له؛ والعالم الإلهي مستغن عنه وبريء منه فانه مع ذلك قد يستحيل فرض عدمه، إذ هو لا محالة تابع للعالم الإلهي، وانما فساده إن يبدل، لا إن يعدم بالجملة، وبذلك نطق الكتاب العزيز حيثما وقع هذا المعنى منه في تسيير الجبال وتسييرها كالعهن والناس كالفراش. وتكوير الشمس والقمر، وتفجيرالبحار يوم تبدل الارض غير الأرض والسموات. فهذا القدر هو الذي امكنني الآن أن أشير إليك به فيما شاهده حي بن يقظان في ذلك المقام الكريم فلا تلتمس الزيادة عليه من جهة الألفاظ فان ذلك كالمعتذر. واما تمام خبره - فسأتلوه عليك إن شاء الله تعالى: وهو انه لما عاد إلى العالم المحسوس، وذلك بعد جولا نه حيث جال، سئم تكاليف الحياة الدنيا، واشتد شوقه إلى الحياة الدنيا، واشتد شوقه إلى الحياة القصوى، فجعل يطلب العود إلى ذلك المقام بالنحو الذي طلبه أولاً حتى وصل إليه بأيسر من السعي الذي وصل به أولاً ودام فيه ثانياً مدة أطول من الأولى. ثم عاد إلى عالم الحس. ثم تكلف الوصول إلى مقامه بعد ذلك فكان ايسر عليه من الأولى والثانية وكان دوامه أطول. وما زال الوصول إلى ذلك المقام الكريم يزيد عليه سهولة، والدوام يزيد فيه طولاً مدة بعد مدة، حتى صار يصل إليه متى شاء، ولا ينفصل عنه إلا متى شاء؛ فكان يلازم مقامه ذلك ولا ينثني عنه إلا لضرورة بدنه التي كان قد قللها، حتى كان لا يوجد اقل منها. وهو في كل ذلك كله يريد إن يريحه الله عز وجل من كل بدنه الذي يدعوه إلى مفارقة مقامه ذلك، فيتخلص إلى لذته تخلصاً دائماً، ويبرأ عما يجده من الألم عند الأعراض عن مقامه ذلك إلى ضرورة البدن. وبقي على حالته تلك حتى أناف على سبعة أسابيع من منشئه وذلك خمسون عاماً. وحينئذ اتفقت له صحبة أسال وكان من قصته معه ما يأتي ذكره بعد هذا إن شاء الله تعالى. ذكروا: إن جزيرة قريبة من الجزيرة التي ولد بها حي بن يقظان على أحد القولين المختلفين على صفة مبدئه، انتقلت إليه ملة من الملل الصحيحة الماخوذه على بعض الأنبياء المتقدمين، صلوات الله عليهم. وكانت ملة محاكية لجميع الموجودات الحقيقية بالأمثال المضروبة التي خيالات تلك الأشياء، وتثبت رسومها في النفوس، حسبما جرت به العادة في مخاطبة الجمهور؛ فما زالت تلك الملة تنتشر بتلك الجزيرة وتقوى وتظهر، حتى قام بها ملكها وحمل الناس على التزامها. وكان قد نشأ بها فتيان من أهل الفضل والخير، يسمى أحدهما أسال والآخر سلامان فتلقيا هذه الملة وقبلاها احسن قبول، واخذ على أنفسهما على بالتزام جميع شرائعها والموظبة على جميع أعمالها، واصطحبا على ذلك. وكانا يتفقهان في بعض الأوقات فيما ورد من ألفاظ تلك الشريعة في صفة الله عز وجل وملائكته، وصفات الميعاد والثواب والعقاب. فأما أسال فكان أشد غوصاً على الباطن، وأكثر عثوراً على المعاني الروحانية واطمع في التأويل. واما سلامان صاحبه فكان أكثر احتفاظاً بالظاهر، وأشد بعداً عن التأويل، وأوقف عن التصرف والتأمل؛ وكلاهما مجد في الأعمال الظاهرة، ومحاسبة النفس، ومجاهدة الهوى. وكان في تلك الشريعة أقوال تحمل عن العزلة والانفراد، وتدل على إن الفوز والنجاة فيهما؛ واقوال أخر تحمل على المعاشرة وملازمة الجماعة. فتعلق أسال بطلب العزلة، ورجح القول فيها لما كان في طباعه من دوام الفكرة، وملازمة العبرة، والغوص على المعاني، وأكثر ما كان يتأتى له أمله من ذلك بالانفراد. وتعلق سلامان بملازمة الجماعة، ورجح القول فيها لما كان في طباعه من الجبن عن الفكرة والتصرف. فكانت ملازمته الجماعة عنده مما يدرأ الوسواس، ويزيل الظنون المعترضة ويعيد من همزات الشياطين. وكان اختلافهما في هذا الرأي سبب افتراقهما. وكان أسال قد سمع عن الجزيرة التي ذكر أن حي بن يقظان تكون بها وعرف ما بها من الخصب والمرافق والهواء المعتدل، وان الانفراد بها يتأتى لملتمسه، فأجمع إن يرتحل إليها ويعتزل الناس بها بقية عمره. فجمع ما كان له من المال، واشترى ببعضه مركباً تحمله إلى تلك الجزيرة، وفرق باقيه على المساكين، وودع صاحبه سلامان وركب متن البحر؛ فحمله الملاحون إلى تلك الجزيرة؛ ووضعوه بساحلها؛ وانفصلوا عنها. فبقي أسال بتلك الجزيرة يعبد الله عز وجل؛ ويعظمه ويقدسه؛ ويفكر في اسمائه الحسنى وصفاته العليا؛ فلا ينقطع خاطره؛ ولا تتكدر فكرته. واذا احتاج إلى غذاء تناول من ثمرات تلك الجزيرة وصيدها ما يسد بها جوعته. وأقام على تلك الحال مدة وهو في أتم غبطة وأعظم أنس بمناجاة ربه. وكان كل يوم يشاهد من ألطافه ومزايا تحفة وتيسره عليه في مطلبه وغذائه ما يثبت يقينه ويقر عينه. وكان في تلك المدة حي بن يقظان شديد الاستغراق في مقاماته الكريمة؛ فكان لا يبرح عن مغارته إلا مرة في الاسبوع لتناول ما سنح من الغذاء، فلذلك لم يعثر عليه أسال لأول وهلة، بل كان يتطوف بأكناف تلك الجزيرة ويسبح في أرجائها، فلا يرى أنسياً ولا يشاهد أثراً فيزيد بذلك أنسه وتنبسط نفسه لما كان قد عزم عليه من التناهي في طلب العزلة والانفراد. إلى إن اتفق في بعض تلك الأوقات إن خرج حي بن يقظان لالتماس غذائه وأسال قد ألم بتلك الجهة، فوقع بصر كل منهما على الآخر. فإما أسال فلم يشك أنه من العباد المنقطعين، وصل تلك الجزيرة لطلب العزلة عن الناس كما وصل هو إليها. فخشي إن هو تعرض له وتعرف به إن يكون سبباً في فساد حاله وعائقاً بينه وبين أمله. واما حي بن يقظان فلم يدر ما هو، لانه لم يره على صورة شيء من الحيوانات التي كان قد عاينها قبل ذلك. وكان عليه مدرعة سوداء من الشعر والصوف، فظن إنها لباس طبيعي. فوقف يتعجب منه ملياً. وولى أسال هارباً منه خيفة أن يشغله عن حاله، فاقتفى حي بن يقظان أثره لما كان في طباعه من البحث عن الحقائق. فلما رآه يشتد في الهرب. خنس عنه وتوارى له، حتى ظن أسال انه قد انصرف عنه وتباعد من تلك الجهة. فشرع أسال في الصلاة والقراءة، والدعاء والبكاء، والتضرع والتواجد، حتى شغله ذلك عن كل شيء. فجعل حي بن يقظان يتقرب منه قليلاً قليلاً، وأسال لا يشعر به حتى دنا منه بحيث يسمع قراءته وتسبيحه، ويشاهد خضوعه وبكائه. فسمع صوتاً حسناً وحروف منظمة، لم يعهد مثلها من شيء من أصناف الحيوان. ونظر إلى أشكاله وتخطيطه فرآه على صورته، وتبين له أن المدرعة التي عليه ليست جلداً طبيعياً، وانما هي لباس متخذ مثل لباسه هو، ولما رأى حسن خشوعه وتضرعه وبكائه لم يشك في انه من الذوات العارفة بالحق؛ فتشوق إليه واراد إن يرى ما عنده، وما الذي أوجب بكاءه وتضرعه؛ فزاد في الدنو منه حتى أحس به أسال؛ فاشتد في العدو، واشتد حي بن يقظان في أثره حتى التحق به - لما كان أعطاه الله من القوة والبسطة في العلم والجسم - فالتزمه وقبض عليه؛ ولم يمكنه من البراح. فلما نظر إليه أسال وهو مكتس بجلود الحيوان ذوات الاوبار؛ وشعره قد طال حتى جلل كثيراً منه، ورأى ما عنده من سرعة العدو وقوة البطش، فرق منه فرقاً شديداً، وجعل يستعطفه ويرغب إليه بكلام لا يفهمه حي بن يقظان ولا يدري ما هو، غير أنه يميز فيه شمائل الجزع. فكان يؤنسه بأصوات كان قد تعلمها من الحيوانات، ويجر يده على رأسه، ويمسح أعطافه. ويتملق إليه، ويظهر البشر والفرح به. حتى سكن جأش أسال وعلم أنه لا يريد به سوءاً. كان أسال قديماً لمحبته في علم التأويل. قد تعلم أكثر الألسن، ومهر فيها. فجعل يكلم حي بن يقظان ويسائله عن شأنه بكل لسان يعلمه ويعالج أفهامه فلا يستطيع، وحي بن يقظان في ذلك كله يتعجب مما يسمع ولا يدري ما هو. غير أنه يظهر له البشر والقبول. فاستغرب كل واحد منهما أمر صاحبه. وكان عند أسال من زاد كان قد اصطحبه من الجزيرة المعمورة، فقربه إلى حي بن يقظان فلم يدر ما هو، لانه لم يكن شاهده قبل ذلك. فأكل منه أسال وأشار إليه ليأكل ففكر حي بن يقظان فيما كان ألزم نفسه من الشروط لتناول الغذاء، ولم يدر اصل ذلك الشيء الذي قدم له ما هو، وهل يجوز له تناوله أم لا! فامتنع عن الآكل. ولم يزل أسال يرغب إليه ويستعطفه. وقد كان اولع به حي بن يقظان فخشي إن دام على امتناعه إن يوحشه، فاقدم على ذلك الزاد وأكل منه. فلما ذاقه واستطابه بدا له سوء ما صنع من نقض عهوده في شرط غذاء، وندم على فعله، وأراد الانفصال عن أسال والإقبال على شأنه من طلب الرجوع إلى مقامه الكريم، فلما تتأت له المشاهدة بسرعة. فرأى أن يقيم مع أسال في عالم الحس حتى يقف على حقيقة شأنه، ولا يبقي في نفسه هو نزوع إليه، وينصرف بعد ذلك إلى مقامه دون إن يشغله شاغل. فالتزم صحبة أسال ولما رأى أسال أيضاً انه لا يتكلم، آمن من غلوائه على دينه، ورجا أن يعلمه الكلام والعلم والدين، فيكون له بذلك أعظم أجر وزلفى عند الله. فشرع أسال في تعليمه الكلام أولاً بأن كان يشير له إلى أعيان الموجودات وينطق بأسمائها ويكرر ذلك عليه ويحمله على النطق، فينطق بها مقترناً بالاشارة، حتى علمه الأسماء كلها، ودرجه قليلاً قليلاً حتى تكلم في أقرب مدة. فجعل أسال يسأله عن شأنه ومن أين صار إلى تلك الجزيرة، فأعلمه حي بن يقظان انه لا يدري لنفسه ابتداء ولا أباً ولا أماً أكثر من الظبية التي ربته، ووصف له شأنه كله وكيف ترقى بالمعرفة، حتى انتهى إلى درجة الوصول.
فلما سمع أسال منه وصف تلك الحقائق والذوات المفارقة لعالم الحس العارفة بذات الحق عز وجل، ووصفه ذلك الحق تعالى وجل بأوصافه الحسنى، ووصف له ما أمكنه وصفه مما شاهده عند الوصول من لذات الواصلين وألام المحجوبين، لم يشك أسال في أن جميع الأشياء التي وردت في شريعته من أمر الله عز وجل، وملائكته، وكتبه، ورسله، واليوم الآخر، وجنته وناره، هي أمثلة هذه التي شاهدها حي بن يقظان؛ فانفتح بصر قلبه وانقدحت نار خطره وتطابق عنده المعقول والمنقول، وقربت عليه طرق التأويل، ولم يبق عليه مشكل في الشرع إلا تبين له، ولا مغلق إلا انفتح، ولا غامض إلا اتضح، وصار من أولى الألباب. وعند ذلك نظر إلى حي بن يقظان بعين التعظيم والتوقير، وتحقق عنده أنه من أولياء الله الذين لا خوف عليهم ولا هم يحزنون. فالتزم خدمته والاقتداء به بإشارته فيما تعارض عنده من الأعمال الشرعية التي قد تعلمها في ملته. وجعل حي بن يقظان يستفصحه عن أمره وشأنه، فجعل أسال يصف له شأن جزيرته وما فيها من العالم، وكيف كانت سيرهم قبل وصول الملة اليهم.
وكيف هي الآن بعد وصولها إليهم، وصف له جميع ما ورد في الشريعة من وصف العالم الإلهي، والجنة والنار، والبعث والنشور، والحشر والحساب، والميزان والصراط. ففهم حي بن يقظان ذلك كله ولم ير فيه شيء على خلاف ما شاهده في مقامه الكريم. فعلم أن الذي وصف ذلك وجاء به محق في وصفه، صادق في قوله، ورسول من عند ربه؛ فأمن به وصدقه وشهد برسالته.
ثم جاء يسأله عما جاء به من الفرائض، ووضعه من العبادات؛ فوصف له الصلاة والزكاة، والصيام والحج، وما أشبهها من الأعمال الظاهرة؛ فتلقى ذلك والتزمه، وأخذ نفسه بأدائه امتثالاً للآمر الذي صح عنده صدق قوله.
إلا انه بقي في نفسه أمران كان يتعجب منهما ولا يدري وجه الحكمة فيهما: أحدهما - لما ضرب هذا الرسول الأمثال للناس في أكثر ما وصفه من أمر العالم الإلهي، وأضرب عن المكاشفة حتى وقع الناس في أمر عظيم من التجسيم، واعتقاد أشياء في ذات الحق هو منزه عنها وبريء منها؟ وكذلك في أمر الثواب والعقاب! والآمر الآخر - لم اقتصر على هذه الفرائض ووظائف العبادات وأباح الاقتناء للأموال والتوسع في المأكل، حتى بفرغ الناس بالاشتغال بالباطل، والأعراض عن الحق؟ وكان رأيه هو لا يتناول أحد شيئاً إلا ما يقيم به من الرمق؛ واما الأموال فلم تكن لها عنده معنى.
وكان يرى ما في الشرع من الأحكام في أمر الأموال: كالزكاة وتشعبها، والبيوع والربا والحدود والعقوبات، فكان يستغرب هذا كله ويراه تطويلاً، ويقول: إن الناس لو فهموا الآمر على حقيقته لاعرضوا عن هذه البواطل، وأقبلو على الحق، واستغنوا عن هذا كله، ولم يكن لاحد اختصاص بمال يسأل عن زكاته، أو تقطع الأيدي على سرقته، أو تذهب النفوس على أخذه مجاهرة.
وكان الذي أوقعه في ذلك ظنه، أن الناس كلهم ذوو فطر فائقة، وأذهان ثاقبة، ونفوس عازمة، ولم يكن يدري ما هم عليه من البلادة والنقص، وسوء الرأي وضعف العزم، وأنهم كالأنعام بل هم أضل سبيلاً.
فلما اشتد إشفاقه على الناس، وطمع أن تكون نجاتهم على يديه، حدثت له النية في الوصول إليهم، وإيضاح الحق لديهم، وتبييه لهم ففاوض في ذلك صاحبه أسال وسأله: هل تمكنه حيلة في الوصول اليهم؟ فأعلمه بما هم فيه من نقص الفطرة والأعراض عن آمر الله فلم يتأت له فهم ذلك، وبقي في نفسه تعلق بما كان قد أمله.
وطمع أسال أيضاً أن يهدي الله على يديه طائفة من معارفه المريدين الذين كانوا أقرب من التخلص من سواهم، فساعده على رأيه، ورأيا أن يلتزما ساحل البحر ولا يفارقاه ليلاً ولا نهاراً، لعل الله إن السني لهما عبور البحر فالتزما ذلك وابتهلا الله تعالى أن يهيء لهما من أمرهما رشدأً.
فكان من أمر الله عز وجل أن سفينة ضلت مسلكها، ودفعها الرياح وتلاطم الأمواج إلى ساحلها. فلما قربت من البر رأى أهلها الرجلين على الشاطئ.
فدنوا منها فكلمهم أسال وسألهم أن يحملوهما معهم، فأجابوهما إلى ذلك، وأدخلوهما السفينة، فأرسل الله إليهم ريحاً رخاء حملت السفينة في أقرب مدة إلى الجزيرة التي أملاها فنزلا بها، ودخلا مدينتها، واجتمع أصحاب أسال به، فعرفهم شأن حي بن يقظان، فاشتملوا عليه شديداً وأكبروا آمره، واجتمعوا إليه واعظموه وبجلوه، وأعلمه أسال أن تلك الطائفة هم أن تلك الطائفة هم أقرب إلى الفهم والذكاء من جميع الناس، وانه إن عجز عن تعليمهم فهو عن تعليم الجمهور أعجز.
وكان رأس تلك الجزيرة سلامان وهو صاحب أسال الذي كان يراه ملازمة الجماعة، ويقول بتحريم العزلة، فشرع حي بن يقظان في تعليمهم وبث أسرار الحكمة إليهم.
فما هو إلا أن ترقى عن الظاهر قليلاً وأخذ في وصف ما سبق إلى فهمهم خلافه، فجعلوا ينقبضون منه وتشمئز نفوسهم مما يأتي به، ويتسخطونه بقلوبهم، وان اظهروا له الرضا في وجهه اكراماً لغربته فيهم، ومراعاة لحق صاحبهم أسال! وما زال حي بن يقظان يستلطفهم ليلاً ونهاراً، ويبن لهم الحق سراً وجهاراً، فلا يزيدهم ذلك إلا نبوأً ونفاراً، مع أنهم كانوا محبين للخير، راغبين في الحق، إلا انهم لنقص فطرتهم كانوا لا يطلبون الحق من طريقة ولا يأخذونه لجهة تحقيقه، ولا يلتمسونه من بابه، بل كانوا لا يريدون معرفته من طريق أربابه. فيأس من أصلاحهم، وانقطع رجائه من صلاحهم لقلة قبولهم.
وتصفح طبقات الناس بعد ذلك، فرأى كل حزب بما لديهم فرحون، قد اتخذوا ألههم هواهم، ومعبودهم شهواتهم، وتهالكوا في جميع حطام الدنيا، ألهاهم التكاثر حتى زاروا المقابر، لا تنجح فيهم الموعظة ولا تعمل فيهم الكلمة الحسنة، ولا يزدادون بالجدل إلا إصرارا.
واما الحكمة فلا سبيل لهم إليها، ولا حظ لهم منه، قد غمرتهم الجهالة وران على قلوبهم ما يكسبون ختم الله على قلوبهم وعلى سمعهم وعلى أبصارهم غشاوةً ولهم عذاب عظيم.
فلما رأى سرادق العذاب قد أحاط بهم، الظالمات الحجب قد تغشتهم، والكل منهم - إلا اليسير - لا يتمسكون من ملتهم إلا بالدنيا، وقد نبذوا أعمالهم على خفتها وسهولتها وراء ظهورهم، واشتروا بها ثمناً قليلاً، وألهاهم عن ذكر الله تعالى التجارة والبيع، ولم يخافوا يوماً تنقلب فيه القلوب والابصار، لأن له وتحقق على القطع، أن مخاطبتهم بطريق المكاشفة لا تمكن وأن تكليفهم من العمل فوق هذا القدر لا يتفق، وأن حظ أكثر الجمهور من الانتفاع بالشريعة إنما هو في حياتهم الدنيا لا يستقيم له معاشه، ولا يتعدى عليه سواه فيما اختص هو به، وانه لا يفوز منه بالسعادة الأخروية إلا الشاذ النادر، وهو من أراد حرث الآخرة وسعى لها سعياً وهو مؤمن.
وأما من طغى وأثر الحياة الدنيا فان الجحيم هي المأوى، وأي تعب أعظم وشقاوةً أطم ممن إذا تصفحت أعماله من وقت انتباهه من نومه إلى حين رجوعه إلى الكره لا تجد منها شيئاً إلا وهو يلتمس به تحصيل غايةً من هذه الأمور المحسوسة الخسيسة آما مال يجمعه أو لذة ينالها أو شهوة يقضيها أو غيطاً يتشفه به أو جاه يحرزه أو عمل من أعمال الشرع يتزين به أو يدافع عن رقبته، وهي كلها ظلمات بعضها فوق بعض في بحر لجي وان منكم إلا واردها كان على ربك حتماً مقضياً.
فلما فهم أحوال الناس وان أكثرهم بمنزلة الحيوان غير الناطق علم أن الحكمة كلها والهداية والتوفيق فيما نطقت به الرسل ووردت به الشريعة لا يمكن غير ذلك ولا يحتمل المزيد عليه ولكل عمل رجال وكل ميسر لما خلق له "بسم الله الرحمن الرحيم" سنة الله التي قد خلت من قبل ولن تجد لسنة الله تبديلاً صدق الله العظيم.
فانصرف إلى سلامان وأصحابه، فاعتذر عما تكلم به معه وتبرأ إليهم منه وأعلمهم أنه قد رآه مثل رأيهم واهتدى بمثل هديهم، وأوصاهم بملازمة ما هم عليه من التزام حدود الشرع والأعمال الظاهرة مقلة الخوض فيما لا يعنيهم، والإيمان بالمتشابهات والتسليم لها، والأعراض عن البدع والأهواء والاقتداء بالسلف الصالح والترك لمحدثات الأمور، وأمرهم بمجانبة ما عليه جمهور العوام من إهمال الشريعة والإقبال على الدنيا، وحذرهم عنه غاية التحذير، وعلم هو وصاحبه أسال أن هذه الطائفة المريدة القاصرة لا نجاة لها إلا بهذا الطريق، وأنها إن رفعت عنه إلى يفاع الاستبصار اختل ما هي عليه ولم يمكنها أن تلحق بدرجة السعداء وتذبذبت وانتكست وساءت عاقبتها. وان هي دامت على ما هي عليه حتى يوافيها اليقين فازت بالآمن وكانت من أصحاب اليمين، والسابقون السابقون أولئك المقربون. فو دعاهم وانفصلا عنهم وتلطفا في العود إلى جزيرتهما حتى يسر الله عز وجل عليهما العبور إليها. وطلب حي بن يقظان مقامه الكريم بالنحو الذي طلبه أولاً حتى عاد إليه، واقتدى به أسال حتى قرب من أو كاد وعبدا الله في تلك الجزيرة حتى أتاهما اليقين. هذا - أيدنا الله وأياك بروح منه - ما كان من نبأ حي بن يقظان وأسال وسلامان وقد أشتمل على حظ من الكلام لا يوجد في كتاب ولا يسمع في معتاد خطاب، وهو من العلم المكنون الذي لا يقبله إلا أهل المعرفة بالله، ولا يجهله إلا أهل الغرة بالله. وقد خالفنا فيه طريق السلف الصالح في الضنانا به والشح عليه. إلا أن الذي سهل علينا إفشاء هذا السر وهتك الحجاب، ما ظهر في زماننا من أراء فاسده نبغت بها متفلسفة العصر وصرحت بها، حتى انتشرت في البلدان وعما ضررها وخشينا على الضعفاء الذين اطرحوا تقليد الأنبياء صلوات الله عليهم، وأرادوا تقليد السفهاء والأغبياء أن يظنوا أن تلك الآراء هي الأسرار المضنون بها على غير أهلها، فيزيد بذلك حبهم فيها وولعهم فيها. فرأينا أن نلمح إليهم بطرف من سر الأسرار لنجتذبهم إلى جانب التحقيق، ثم نصدهم عن ذلك الطريق. ولم نخل مع ذلك ما أودعناه هذه الأوراق اليسيره من الأسرار عن حجاب رقيق وستر لطيف ينتهك سريعاً لمن هو أهله، ويتكاثف لمن لا يستحق تجاوزه حتى لا يتعداه. وأنا أسئل إخواني الواقفين على هذا الكلام، أن يقبلو عذري فيما تسائلت في تبينه وتسامحت في تثبيته، فلم أفعل ذلك إلا لأني تسمنت شواهق يزل الطرف عن مرآها. وأردت تقريب الكلام فيها على وجه الترغيب والتشويق في دخول الطريق. وأسأل الله التجاوز والعفو، وأن يوردنا من المعرفة به الصفو، إنه منعم كريم. والسلام عليك أيها الأخ المفترض إسعافه ورحمت الله وبركاته.
EOT;
}
Provider/ar_JO/Person.php 0000644 00000045716 15152066430 0011326 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ar_JO;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* @link http://muslim-names.us/
*/
protected static $firstNameMale = array(
'آدم', 'أبراهيم', 'أبو بكر', 'أحمد', 'أدهم', 'أسامة', 'أسعد', 'أسيد', 'أشرف', 'أكثم', 'أكرم', 'أمجد', 'أمين', 'أنتوني', 'أنزور', 'أنس', 'أنمار', 'أنور', 'أواس', 'أوس', 'أيمن', 'أيهم', 'أيوب', 'إبراهيم', 'إسلام', 'إسماعيل', 'إلياس', 'إياد', 'إيهاب', 'ابان', 'ابراهام', 'ابراهيم', 'ابراهيم محمد', 'اثير', 'احسان', 'احمد', 'ادريس', 'ادم', 'ادهم', 'اديب', 'ارام', 'ازاد', 'ازد', 'اسامة', 'اسحاق', 'اسحق', 'اسعد', 'اسلام', 'اسماعيل', 'اسيد', 'اشراف', 'اشرف', 'اصلان', 'اكثم', 'اكرم', 'البراء', 'البشر', 'البطوش', 'الحارث', 'الحسين', 'الحمزه', 'الطفيل', 'العزم', 'الليث', 'المؤمن بالله', 'المثنى', 'المستبد', 'المعتز', 'المعتز بالله', 'المعتصم بالله', 'المنتصر بالله', 'المنصور', 'الياس', 'اليمان', 'امجد', 'امل', 'امير', 'امين', 'اندرو', 'انس', 'انور', 'انيس', 'اوس', 'اوسم', 'اوهان', 'اويس', 'اياد', 'اياد الدين', 'اياس', 'ايسر', 'ايليا', 'ايمن', 'ايهاب', 'ايهم', 'ايوب',
'باجس', 'باسل', 'باسم', 'باندي', 'باهر', 'بدر', 'بدوان', 'براء', 'برنابا', 'برهان', 'بسام', 'بشار', 'بشارة', 'بشر', 'بشير', 'بطرس', 'بكر', 'بلال', 'بليغ', 'بندر', 'بهاء', 'بهاء الدين', 'بيتر',
'تامر', 'تحسين', 'تركي', 'تشارلي', 'تقي الدين', 'توفيق', 'تيسير', 'تيمور',
'ثائر', 'ثامر',
'جابر', 'جاد', 'جاسر', 'جاسم', 'جاك', 'جباغ', 'جبر', 'جبرائي', 'جبير', 'جراح', 'جريس', 'جعفر', 'جلال', 'جلال الدين', 'جمال', 'جمزه', 'جميل', 'جهاد', 'جواد', 'جودت', 'جورج', 'جوزيف',
'حابس', 'حاتم', 'حارث', 'حارثه', 'حازم', 'حازم محمد', 'حافظ', 'حاكم', 'حالد', 'حامد', 'حبيب', 'حذيفة', 'حذيفه', 'حسام', 'حسام الدين', 'حسان', 'حسن', 'حسني', 'حسين', 'حكم', 'حكمت', 'حلمي', 'حماده', 'حمد', 'حمدالله', 'حمدان', 'حمدي', 'حمزة', 'حمزه', 'حمود', 'حمودة', 'حموده', 'حميد', 'حنا', 'خالد',
'خضر', 'خلدون', 'خلف', 'خليفة', 'خليفه', 'خليل', 'خميس', 'خير الدين', 'خيرالله', 'خيري',
'دانتي', 'داني', 'دانيال', 'داود', 'داوود',
'ذياب', 'ذيب',
'رأفت', 'رؤوف', 'رئاد', 'رائد', 'رائف', 'راجح', 'راجي', 'راشد', 'راضي', 'راغب', 'رافت', 'رافع', 'رافي', 'راكان', 'رامان', 'رامز', 'رامي', 'رامين', 'ربيع', 'رجا', 'رجائي', 'رجب', 'رداد', 'رزق', 'رسلان', 'رسلان الدين', 'رشاد', 'رشبد', 'رشيد', 'رضا', 'رضوان', 'رعد', 'رغد', 'رغيد', 'ركان', 'رماح', 'رمزي', 'رمضان', 'رهاب', 'رواد', 'روحي', 'روزا', 'روني', 'رياض', 'ريان', 'ريتشارد', 'ريمون',
'زاهر', 'زاهي', 'زايد', 'زبد', 'زخريا', 'زكريا', 'زكي', 'زمام', 'زهدي', 'زهير', 'زياد', 'زيد', 'زيدان', 'زيدون', 'زين', 'زين العابدين', 'سائد', 'سابا', 'ساري', 'سالم', 'سامح', 'سامر', 'سامي', 'ساهر', 'سدير', 'سركيس', 'سرمد', 'سري', 'سعد', 'سعدي', 'سعود', 'سعيد', 'سفيان', 'سكوت', 'سلام', 'سلطان', 'سلمان', 'سليم', 'سليمان', 'سمؤل', 'سمعان', 'سميح', 'سمير', 'سنان', 'سند', 'سهام الدين', 'سهل', 'سهم', 'سيف', 'سيف الاسلام', 'سيف الدين', 'سيمون',
'شادي', 'شارلي', 'شافع', 'شاكر', 'شامان', 'شامل', 'شاهر', 'شحادة', 'شحاده', 'شربف', 'شرحبيل', 'شريف', 'شكري', 'شهاب', 'شهم', 'شوان', 'شوقي', 'شوكت',
'صادق', 'صافي', 'صالح', 'صبحي', 'صبره', 'صبري', 'صخر', 'صدام', 'صدقي', 'صفاء', 'صفوان', 'صقر', 'صلاح', 'صلاح الدين', 'صليبا', 'صهيب',
'ضرار', 'ضرغام', 'ضياء', 'ضياء الدين',
'طارق', 'طالب', 'طاهر', 'طلال', 'طه',
'عادل', 'عاصم', 'عاطف', 'عامر', 'عايد', 'عبادة', 'عباده', 'عباس', 'عبد', 'عبد الباري', 'عبد الحافظ', 'عبد الحكيم', 'عبد الحليم', 'عبد الحميد', 'عبد الحي', 'عبد الرحمان', 'عبد الرحمن', 'عبد الرحيم', 'عبد الرزاق', 'عبد السلام', 'عبد السميع', 'عبد العزيز', 'عبد العفو', 'عبد الغني', 'عبد الفتاح', 'عبد القادر', 'عبد الكريم', 'عبد اللطيف', 'عبد الله', 'عبد المجيد', 'عبد المولى', 'عبد الناصر', 'عبد الهادي', 'عبد ربه', 'عبداالله', 'عبدالاله', 'عبدالباسط', 'عبدالجليل', 'عبدالجواد', 'عبدالحليم', 'عبدالحميد', 'عبدالرؤوف', 'عبدالرحمن', 'عبدالرحيم', 'عبدالرزاق', 'عبدالسلام', 'عبدالعزيز', 'عبدالفتاح', 'عبدالقادر', 'عبدالكريم', 'عبداللطيف', 'عبدالله', 'عبدالمجيد', 'عبدالمطلب', 'عبدالمعطي', 'عبدالمهيمن', 'عبدالناصر', 'عبدالهادي', 'عبدالوهاب', 'عبدربه', 'عبده', 'عبود', 'عبيدالله', 'عبيدة', 'عتيبه', 'عثمان', 'عدب', 'عدلي', 'عدنان', 'عدوان', 'عدى', 'عدي', 'عرار', 'عربي', 'عرفات', 'عرفة', 'عرمان', 'عروة', 'عريق', 'عرين', 'عز الدين', 'عزالدين', 'عزام', 'عزت', 'عزمي', 'عزيز', 'عصام', 'عصمت', 'عطا', 'عطاالله', 'عطيه', 'عقل', 'علاء', 'علاء الدين', 'علي', 'عليان', 'عماد', 'عماد الدين', 'عمادالدين', 'عمار', 'عمر', 'عمراسامة', 'عمران', 'عمرو', 'عملا', 'عميد', 'عناد', 'عنان', 'عواد', 'عودة', 'عوده', 'عوض', 'عوف', 'عون', 'عوني', 'عيد', 'عيدالله', 'عيسى',
'غازي', 'غالب', 'غانم', 'غدير', 'غسان', 'غيث',
'فؤاد', 'فؤاس', 'فائق', 'فاخر', 'فادي', 'فارس', 'فاروق', 'فاضل', 'فايز', 'فتحي', 'فجر', 'فخرى', 'فخري', 'فرأس', 'فراس', 'فرح', 'فريد', 'فكتور', 'فلاح', 'فندي', 'فهد', 'فهمي', 'فواز', 'فوزي', 'فيصل', 'فيليب',
'قارس', 'قاسم', 'قبلان', 'قتاده', 'قتيبة', 'قتيبه', 'قصي', 'قيس',
'كاسترو', 'كاظم', 'كامل', 'كايد', 'كرم', 'كريم', 'كفاح', 'كمال', 'كنان',
'لؤي', 'لؤي الدين', 'لبيب', 'لطف', 'لطفي', 'لورنس', 'لويس', 'ليث', 'ليث الدين', 'ليليان',
'مأمون', 'مؤتمن', 'مؤثر', 'مؤمن', 'مؤنس', 'مؤيد', 'ماجد', 'مارتن', 'مارسيل', 'مازن', 'مالك', 'مامون', 'ماهر', 'مبارك', 'مثنى', 'مجاهد', 'مجد', 'مجدي', 'مجمد', 'محسن', 'محمد ', 'محمود', 'محي', 'محي الدين', 'مختار', 'مخلص', 'مدحت', 'مدين', 'مراد', 'مرشد', 'مرهف', 'مروان', 'مسعد', 'مسعود', 'مسلم', 'مشاري', 'مشعل', 'مشهور', 'مشيل', 'مصباح', 'مصطغى', 'مصطفى', 'مصطفي', 'مصطلفى', 'مصعب', 'مضر', 'مطيع', 'مظفر', 'مظهر', 'معاد', 'معاذ', 'معاوية', 'معاويه', 'معتز', 'معتصم', 'معمر', 'معن', 'معنصم', 'معويه', 'معين', 'مفدي', 'مفلح', 'مقداد', 'مكين', 'ملهم', 'ممدوح', 'مناف', 'منتصر', 'منح', 'منذر', 'منصف', 'منصور', 'منقذ', 'منير', 'مهاب', 'مهدي', 'مهران', 'مهند', 'موسى', 'موفق', 'مياس', 'ميسم', 'ميشيل', 'ميلاد', 'مينا',
'نائل', 'ناجي', 'نادر', 'نارت', 'ناصر', 'ناهض', 'نايف', 'نبراس', 'نبيل', 'نتانت', 'نجاتي', 'نجيب', 'نديم', 'نزار', 'نزال', 'نزيه', 'نسيم', 'نشات', 'نصار', 'نصر', 'نصري', 'نصوح', 'نضال', 'نظام', 'نعمان', 'نعمة', 'نعيم', 'نقولا', 'نمر', 'نهاد', 'نهار', 'نواف', 'نور', 'نور الدين', 'نورالدين', 'نورس', 'نوفان',
'هادي', 'هارون', 'هاشم', 'هاكان', 'هانى', 'هاني', 'هذال', 'هشام', 'هلال', 'همام', 'هملر', 'هناء', 'هيثم',
'وائل', 'واثق', 'واصف', 'وجدي', 'وجيه', 'وحيد', 'وديع', 'ورد', 'وسام', 'وسام الدين', 'وسن', 'وسيم', 'وصفي', 'وضاح', 'وعد', 'وفاء', 'وليد', 'وهيب',
'ياسر', 'ياسين', 'يامن', 'يحيى', 'يزن', 'يزيد', 'يسار', 'يشار', 'يعرب', 'يعقوب', 'يمان', 'ينال', 'يوسف', 'يونس',
);
/**
* @link http://muslim-names.us/
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'آثار', 'آلاء', 'آناء', 'آية', 'أبرار', 'أحلام', 'أروى', 'أريج', 'أسماء', 'أسيل', 'أصاله', 'أفنان', 'ألاء', 'أماني', 'أمل', 'أميرة', 'أنسام', 'أنطوانيت', 'أنوار', 'أيات', 'أية', 'أيناس', 'أيه', 'ؤقهسفغ', 'إباء', 'إخلاص', 'إسراء', 'إسلام', 'إكرام', 'إنعام', 'إيمان', 'إيناس', 'ابتهاج', 'ابتهال', 'ابرار', 'ابراهيم', 'اتيان', 'احسان', 'احلام', 'احمد', 'اخلاص', 'ارجوان', 'اروى', 'اريج', 'ازهار', 'اسامة', 'اسحار', 'اسرا', 'اسراء', 'اسرار', 'اسلام', 'اسما', 'اسماء', 'اسمهان', 'اسمى', 'اسيل', 'اشراق', 'اصالة', 'اعتدال', 'افراح', 'افنان', 'افيا', 'اكرام', 'الاء', 'العنود', 'الهام', 'اليان', 'اليزابيث', 'امال', 'اماندا', 'اماني', 'امل', 'امنه', 'اميرة', 'اميليا', 'امينة', 'اناهيد', 'انتظار', 'انجليكا', 'انعام', 'انوار', 'اويس', 'ايات', 'ايام', 'اية', 'ايفا', 'ايفان', 'ايفون', 'ايمان', 'ايناس', 'ايه',
'باسمة', 'باميلا', 'بان', 'بانا', 'بتول', 'بثينه', 'بدور', 'براء', 'براءة', 'برديس', 'بروين', 'بسمة', 'بشائر', 'بشرى', 'بلسم', 'بلقيس', 'بنان', 'بهجه', 'بيا', 'بيان', 'بيداء', 'بيسان',
'تالا', 'تالة', 'تالين', 'تامر', 'تانيا ماريا', 'تحرير', 'تسنيم', 'تغريد', 'تقوى', 'تقى', 'تمارا', 'تماضر', 'تمام', 'تهاني', 'تولين',
'ثريا',
'جاسمن', 'جالا', 'جلنار', 'جمانا', 'جمانة', 'جميلة', 'جنى', 'جهاد', 'جوانا', 'جود', 'جورجيت', 'جوسيت', 'جولييت', 'جيانا', 'جيسيكا',
'حبيبة', 'حسناء', 'حصه', 'حلا', 'حليمة', 'حنان', 'حنين', 'حياة',
'ختام', 'خديجه', 'خلود', 'خولة',
'دارين', 'داليا', 'دالية', 'دانا', 'دانا كريستيل جميلة', 'دانة', 'دانية', 'دانييل', 'دبنا', 'دعاء', 'دعد', 'دلال', 'دنى', 'دنيا', 'دولا', 'ديالا', 'ديان', 'ديانا', 'ديما', 'دينا',
'رؤى', 'رؤيه', 'رابعة', 'راغدة', 'راما', 'رانا', 'راندي', 'رانيا', 'راوية', 'راية', 'ربا', 'رباب', 'ربى', 'رجاء', 'رحمة', 'رحمه', 'ردينة', 'رزان', 'رشا', 'رغد', 'رغدة', 'رفاعية', 'رفاه', 'رقية', 'رقيه', 'رلى', 'رمال', 'رنا', 'رناد', 'رند', 'رنده', 'رنيم', 'رنين', 'رهام', 'رهف', 'رواء', 'روان', 'روبينا', 'روتانا', 'روحية', 'رودا', 'روزان', 'روزانا', 'روزين', 'رولى', 'روند', 'رويدة', 'ريان', 'ريتا', 'ريم', 'ريما', 'ريمان', 'ريناتا', 'ريناد', 'ريهام',
'زكية', 'زمان', 'زها', 'زهرة', 'زين', 'زينا', 'زينات', 'زينب', 'زينة', 'ساجدة', 'ساجده', 'سارة', 'سارين', 'سالي', 'ساندرا', 'ساندي', 'سباتا', 'سجى', 'سحر', 'سدين', 'سرى', 'سرين', 'سعاد', 'سكينة', 'سلام', 'سلسبيل', 'سلمى', 'سلوى', 'سما', 'سماح', 'سماره', 'سمر', 'سمية', 'سميره', 'سميه', 'سناء', 'سنابل', 'سندس', 'سنريت', 'سنن', 'سها', 'سهاد', 'سهام', 'سهر', 'سهى', 'سهير', 'سهيله', 'سوار', 'سوزان', 'سوزانا', 'سوسن', 'سيرين', 'سيرينا', 'سيلفا', 'سيلين', 'سيما',
'شدى', 'شذا', 'شذى', 'شروق', 'شريفة', 'شرين', 'شريهان', 'شفاء', 'شهد', 'شهناز', 'شيرين', 'شيماء',
'صابرين', 'صالح', 'صبا', 'صباح', 'صباحت', 'صبرين', 'صحر', 'صفا', 'صفاء', 'صفية', 'صمود',
'ضحى', 'ضياء',
'عائشة', 'عاليا', 'عالية', 'عايشة', 'عبلة', 'عبير', 'عدله', 'عرين', 'عزة', 'عزيزة', 'عفاف', 'علا', 'علياء', 'عنود', 'عهد',
'غادة', 'غدير', 'غرام', 'غزل', 'غصون', 'غفران', 'غنى', 'غيد', 'غيداء', 'غيده', 'غيفار',
'فاتن', 'فادية', 'فاديه', 'فاطمة', 'فايزة', 'فتحية', 'فتحيه', 'فتنه', 'فداء', 'فدوى', 'فدى', 'فرح', 'فريال', 'فريدة', 'فوزية', 'فيروز', 'فيفيان',
'قمر',
'كاترين', 'كاتيا', 'كارلا', 'كرستينا', 'كريستين', 'كريستينا', 'كلوديت', 'كلودين', 'كوثر', 'كيان',
'لارا', 'لاري', 'لانا', 'لبنا', 'لجين', 'لطيفة', 'لمى', 'لميس', 'لنا', 'لورا', 'لورينا', 'لوسانا', 'لوسينا', 'لونا', 'ليان', 'ليدا', 'ليلى', 'ليليان', 'لين', 'لينا', 'لينة', 'ليندا', 'لينه',
'مادلين', 'ماري', 'ماريا', 'ماريان', 'مارينا', 'مايا', 'مجد', 'مجدولين', 'محبوبة', 'مديحة', 'مرام', 'مرح', 'مروة', 'مريام', 'مريانا', 'مريم', 'مسعدة', 'مشيرة', 'معالي', 'ملاك', 'ملك', 'منار', 'منال', 'منى', 'مها', 'مهتاب', 'مي', 'ميادة', 'مياده', 'ميار', 'ميان', 'ميرا', 'ميرال', 'ميران', 'ميرفت', 'ميرنا', 'ميريت', 'ميس', 'ميسا', 'ميساء', 'ميسر', 'ميسره', 'ميسم', 'ميسون', 'ميلاء', 'ميناس',
'نائله', 'ناتاشا', 'ناتالي', 'ناديا', 'نادية', 'نادين', 'ناديه', 'ناردين', 'ناريمان', 'نانسي', 'نبال', 'نبراس', 'نبيله', 'نجاة', 'نجاح', 'نجلاء', 'نجوان', 'نجود', 'نجوى', 'نداء', 'ندى', 'ندين', 'نرمين', 'نزميه', 'نسرين', 'نسيمة', 'نعمت', 'نعمه', 'نهاد', 'نهى', 'نهيدة', 'نوال', 'نور', 'نور الهدى', 'نورا', 'نوران', 'نيروز', 'نيفين',
'هادلين', 'هازار', 'هالة', 'هانيا', 'هايدي', 'هبة', 'هدايه', 'هدى', 'هديل', 'هزار', 'هلا', 'هلين', 'هنا', 'هناء', 'هنادا', 'هنادي', 'هند', 'هيا', 'هيفا', 'هيفاء', 'هيلين',
'وئام', 'وجدان', 'وداد', 'ورود', 'وسام', 'وسن', 'وسيم', 'وعد', 'وفاء', 'ولاء',
'ىمنة', 'يارا', 'ياسمين', 'يافا', 'يسرى', 'ينان', 'ﻟﻮﺗﺸﻴﺎ',
);
protected static $lastName = array(
'آلهامي', 'أبو الرب', 'ابو رحمة', 'ابو سعده', 'ابو يوسف', 'ابوالحاج', 'الامام', 'البتراء', 'البلبيسي', 'الترابين', 'التلهوني', 'الجبارات', 'الجرَّاح', 'الجوابره', 'الجوالدة', 'الحجايا', 'الحوراني', 'الدعجة', 'الردايدة', 'الرشدان', 'الرفاعي', 'الروابدة', 'الروسان', 'الريماوي', 'الزعبية', 'الزوربا', 'السحاقات', 'السحيمات', 'السراج', 'السعد', 'السلطية', 'السيوف', 'الشامي', 'الشريدة', 'الشريف', 'الشطناوي', 'الشمالي', 'الصرايرة', 'الصمادي', 'الصنات', 'الضمور', 'الطباع', 'الطراونة', 'الطويسات', 'الطويل', 'العدوان', 'العضيبات', 'العلامي', 'العمري', 'العمرية', 'العناسوة', 'العنانبه', 'الغريب', 'الفاخوري', 'الفاعوري', 'الفناطسة', 'القطيشات', 'الكردي', 'الكركي', 'المبيضين', 'المجالي', 'المحاميد', 'المساعيد', 'المشاهره', 'المصري', 'المعشر', 'المواجدة', 'المومنى', 'المومنية', 'النسور', 'النشاشيبي', 'النعيمات', 'الهلسة', 'الوشاح',
'بني حسن', 'بني صقر',
'سحاب',
'شمر',
'ضميدات',
'طلفاح',
'عابدين', 'عباد', 'عجلون', 'عقلة', 'عناسوة',
'مطير', 'معاني',
'وادي',
);
protected static $titleMale = array('السيد', 'الأستاذ', 'الدكتور', 'المهندس');
protected static $titleFemale = array('السيدة', 'الآنسة', 'الدكتورة', 'المهندسة');
private static $prefix = array('أ.', 'د.', 'أ.د', 'م.');
/**
* @example 'أ.'
*/
public static function prefix()
{
return static::randomElement(static::$prefix);
}
}
Provider/ar_JO/Address.php 0000644 00000023410 15152066430 0011430 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ar_JO;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetPrefix = array('شارع');
protected static $cityPrefix = array('شمال', 'شرق', 'غرب', 'جنوب', 'وسط', );
/**
* @link http://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%84%D8%AD%D9%82:%D9%82%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9_%D9%85%D8%AF%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%A3%D8%B1%D8%AF%D9%86
*/
protected static $cityName = array(
'اربد', 'أبو نصير', 'الجبيهه', 'الحصن', 'الرصيفة', 'الرمثا', 'الزرقاء', 'السلط', 'الشهيد عزمي', 'الصريح', 'الضليل', 'الطفيلة', 'العقبة', 'القويسمة', 'الكرك', 'المشارع', 'المفرق', 'الهاشمية', 'ام قصير', 'ايدون',
'بيت راس',
'تلاع العلي',
'جرش',
'ساكب', 'سحاب',
'شفا بدران',
'صويلح',
'عمان', 'عنجره', 'عين الباشا',
'غور الصافي',
'كريمه', 'كفرنجه',
'مادبا', 'مخيم البقعه', 'مخيم حطين', 'مرج الحمام', 'معان',
'ناعور',
'وادي السير',
);
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '##');
protected static $postcode = array('#####', '#####-####');
/**
* @link http://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%84%D8%AD%D9%82:%D9%82%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%8A%D8%A7%D8%AA_%D8%A7%D9%84%D8%A3%D9%85%D8%B1%D9%8A%D9%83%D9%8A%D8%A9_%D8%AD%D8%B3%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B3%D8%A7%D8%AD%D8%A9
*/
protected static $state = array(
'آيوا', 'أركنساس', 'أريزونا', 'ألاباما', 'ألاسكا', 'أوريغون', 'أوكلاهوما', 'أوهايو', 'أيداهو', 'إلينوي', 'إنديانا', 'الاباما', 'الجزر العذراء الأمريكية',
'بنس يلفانيا', 'بورتو ريكو',
'تكساس', 'تينيسي',
'جزر ماريانا الشمالية', 'جورجيا',
'داكوتا الجنوبية', 'داكوتا الشمالية', 'ديلاوير', 'رود آيلاند',
'ساموا الأمريكية',
'غوام',
'فرجينيا الغربية', 'فلوريدا', 'فيرجينيا', 'فيرجينيا الغربية', 'فيرمونت',
'كارولاينا الجنوبية', 'كارولاينا الشمالية','كارولينا الشمالية', 'كاليفورنيا', 'كانساس', 'كنتاكي', 'كولورادو', 'كونيتيكت',
'لويزيانا',
'ماريلاند', 'ماساتشوستس', 'ماين', 'مسيسيبي', 'مونتانا', 'ميريلاند', 'ميزوري', 'ميشيغان', 'مين', 'مينيسوتا',
'نبراسكا', 'نيفادا', 'نيو جيرسي', 'نيو ميكسيكو', 'نيوهامشير', 'نيويورك',
'هاواي',
'واشنطن', 'وايومنغ', 'ويسكنسن', 'يوتا',
);
protected static $stateAbbr = array(
'AK', 'AL', 'AR', 'AZ', 'CA', 'CO', 'CT', 'DC', 'DE', 'FL', 'GA', 'HI', 'IA', 'ID', 'IL', 'IN', 'KS', 'KY', 'LA', 'MA', 'MD', 'ME', 'MI', 'MN', 'MO', 'MS', 'MT', 'NC', 'ND', 'NE', 'NH', 'NJ', 'NM', 'NV', 'NY', 'OH', 'OK', 'OR', 'PA', 'RI', 'SC', 'SD', 'TN', 'TX', 'UT', 'VA', 'VT', 'WA', 'WI', 'WV', 'WY'
);
/**
* @link http://www.nationsonline.org/oneworld/countrynames_arabic.htm
*/
protected static $country = array(
'الكاريبي', 'أمريكا الوسطى', 'أنتيجوا وبربودا', 'أنجولا', 'أنجويلا', 'أندورا', 'اندونيسيا', 'أورجواي', 'أوروبا', 'أوزبكستان', 'أوغندا', 'أوقيانوسيا', 'أوقيانوسيا النائية', 'أوكرانيا', 'ايران', 'أيرلندا', 'أيسلندا', 'ايطاليا',
'بابوا غينيا الجديدة', 'باراجواي', 'باكستان', 'بالاو', 'بتسوانا', 'بتكايرن', 'بربادوس', 'برمودا', 'بروناي', 'بلجيكا', 'بلغاريا', 'بليز', 'بنجلاديش', 'بنما', 'بنين', 'بوتان', 'بورتوريكو', 'بوركينا فاسو', 'بوروندي', 'بولندا', 'بوليفيا', 'بولينيزيا', 'بولينيزيا الفرنسية', 'بيرو',
'تانزانيا', 'تايلند', 'تايوان', 'تركمانستان', 'تركيا', 'ترينيداد وتوباغو', 'تشاد', 'توجو', 'توفالو', 'توكيلو', 'تونجا', 'تونس', 'تيمور الشرقية',
'جامايكا', 'جبل طارق', 'جرينادا', 'جرينلاند', 'جزر الأنتيل الهولندية', 'جزر الترك وجايكوس', 'جزر القمر', 'جزر الكايمن', 'جزر المارشال', 'جزر الملديف', 'جزر الولايات المتحدة البعيدة الصغيرة', 'جزر أولان', 'جزر سليمان', 'جزر فارو', 'جزر فرجين الأمريكية', 'جزر فرجين البريطانية', 'جزر فوكلاند', 'جزر كوك', 'جزر كوكوس', 'جزر ماريانا الشمالية', 'جزر والس وفوتونا', 'جزيرة الكريسماس', 'جزيرة بوفيه', 'جزيرة مان', 'جزيرة نورفوك', 'جزيرة هيرد وماكدونالد', 'جمهورية افريقيا الوسطى', 'جمهورية التشيك', 'جمهورية الدومينيك', 'جمهورية الكونغو الديمقراطية', 'جمهورية جنوب افريقيا', 'جنوب آسيا', 'جنوب أوروبا', 'جنوب شرق آسيا', 'جنوب وسط آسيا', 'جواتيمالا', 'جوادلوب', 'جوام', 'جورجيا', 'جورجيا الجنوبية وجزر ساندويتش الجنوبية', 'جيبوتي', 'جيرسي',
'دومينيكا',
'رواندا', 'روسيا', 'روسيا البيضاء', 'رومانيا', 'روينيون',
'زامبيا', 'زيمبابوي',
'ساحل العاج', 'ساموا', 'ساموا الأمريكية', 'سانت بيير وميكولون', 'سانت فنسنت وغرنادين', 'سانت كيتس ونيفيس', 'سانت لوسيا', 'سانت مارتين', 'سانت هيلنا', 'سان مارينو', 'ساو تومي وبرينسيبي', 'سريلانكا', 'سفالبارد وجان مايان', 'سلوفاكيا', 'سلوفينيا', 'سنغافورة', 'سوازيلاند', 'سوريا', 'سورينام', 'سويسرا', 'سيراليون', 'سيشل',
'شرق آسيا', 'شرق افريقيا', 'شرق أوروبا', 'شمال افريقيا', 'شمال أمريكا', 'شمال أوروبا', 'شيلي',
'صربيا', 'صربيا والجبل الأسود',
'طاجكستان',
'عمان',
'غامبيا', 'غانا', 'غرب آسيا', 'غرب افريقيا', 'غرب أوروبا', 'غويانا', 'غيانا', 'غينيا', 'غينيا الاستوائية', 'غينيا بيساو',
'فانواتو', 'فرنسا', 'فلسطين', 'فنزويلا', 'فنلندا', 'فيتنام', 'فيجي',
'قبرص', 'قرغيزستان', 'قطر',
'كازاخستان', 'كاليدونيا الجديدة', 'كرواتيا', 'كمبوديا', 'كندا', 'كوبا', 'كوريا الجنوبية', 'كوريا الشمالية', 'كوستاريكا', 'كولومبيا', 'كومنولث الدول المستقلة', 'كيريباتي', 'كينيا',
'لاتفيا', 'لاوس', 'لبنان', 'لوكسمبورج', 'ليبيا', 'ليبيريا', 'ليتوانيا', 'ليختنشتاين', 'ليسوتو',
'مارتينيك', 'ماكاو الصينية', 'مالطا', 'مالي', 'ماليزيا', 'مايوت', 'مدغشقر', 'مصر', 'مقدونيا', 'ملاوي', 'منغوليا', 'موريتانيا', 'موريشيوس', 'موزمبيق', 'مولدافيا', 'موناكو', 'مونتسرات', 'ميانمار', 'ميكرونيزيا', 'ميلانيزيا',
'ناميبيا', 'نورو', 'نيبال', 'نيجيريا', 'نيكاراجوا', 'نيوزيلاندا', 'نيوي',
'هايتي', 'هندوراس', 'هولندا', 'هونج كونج الصينية',
'وسط آسيا', 'وسط افريقيا',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{cityName}}',
'{{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}} {{streetName}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('شقة رقم. ##', 'بناية رقم ##');
/**
* @example 'شرق'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'عمان'
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityName);
}
/**
* @example 'شارع'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'شقة رقم. 350'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'كاليفورنيا'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'CA'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/ar_JO/Internet.php 0000644 00000003144 15152066430 0011635 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ar_JO;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $userNameFormats = array(
'{{lastNameAscii}}.{{firstNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}.{{lastNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}##',
'?{{lastNameAscii}}',
);
protected static $safeEmailTld = array(
'com', 'jo', 'me', 'net', 'org',
);
protected static $tld = array(
'biz', 'com', 'info', 'jo', 'net', 'org',
);
protected static $lastNameAscii = array(
'abbad', 'abbadi', 'abbas', 'abulebbeh', 'flefel', 'hadi', 'hamad', 'hasan', 'jabri', 'kanaan', 'karam', 'maanee', 'melhem', 'nimry', 'obaisi', 'qasem', 'qawasmee', 'rabee', 'rashwani', 'shami', 'zaloum',
);
protected static $firstNameAscii = array(
'abd', 'abdullah', 'ahmad', 'akram', 'amr', 'bashar', 'bilal', 'fadi', 'ibrahim', 'khaled', 'layth', 'mohammad', 'mutaz', 'omar', 'osama', 'rami', 'saleem', 'samer', 'sami', 'yazan',
);
public static function lastNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii);
}
public static function firstNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$firstNameAscii);
}
/**
* @example 'ahmad.abbadi'
*/
public function userName()
{
$format = static::randomElement(static::$userNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
/**
* @example 'wewebit.jo'
*/
public function domainName()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii) . '.' . $this->tld();
}
}
Provider/Base.php 0000644 00000040541 15152066430 0007727 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
use Faker\Generator;
use Faker\DefaultGenerator;
use Faker\UniqueGenerator;
class Base
{
/**
* @var \Faker\Generator
*/
protected $generator;
/**
* @var \Faker\UniqueGenerator
*/
protected $unique;
/**
* @param \Faker\Generator $generator
*/
public function __construct(Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
/**
* Returns a random number between 0 and 9
*
* @return integer
*/
public static function randomDigit()
{
return mt_rand(0, 9);
}
/**
* Returns a random number between 1 and 9
*
* @return integer
*/
public static function randomDigitNotNull()
{
return mt_rand(1, 9);
}
/**
* Returns a random integer with 0 to $nbDigits digits.
*
* The maximum value returned is mt_getrandmax()
*
* @param integer $nbDigits Defaults to a random number between 1 and 9
* @param boolean $strict Whether the returned number should have exactly $nbDigits
* @example 79907610
*
* @return integer
*/
public static function randomNumber($nbDigits = null, $strict = false)
{
if (!is_bool($strict)) {
throw new \InvalidArgumentException('randomNumber() generates numbers of fixed width. To generate numbers between two boundaries, use numberBetween() instead.');
}
if (null === $nbDigits) {
$nbDigits = static::randomDigitNotNull();
}
$max = pow(10, $nbDigits) - 1;
if ($max > mt_getrandmax()) {
throw new \InvalidArgumentException('randomNumber() can only generate numbers up to mt_getrandmax()');
}
if ($strict) {
return mt_rand(pow(10, $nbDigits - 1), $max);
}
return mt_rand(0, $max);
}
/**
* Return a random float number
*
* @param int $nbMaxDecimals
* @param int|float $min
* @param int|float $max
* @example 48.8932
*
* @return float
*/
public static function randomFloat($nbMaxDecimals = null, $min = 0, $max = null)
{
if (null === $nbMaxDecimals) {
$nbMaxDecimals = static::randomDigit();
}
if (null === $max) {
$max = static::randomNumber();
}
if ($min > $max) {
$tmp = $min;
$min = $max;
$max = $tmp;
}
return round($min + mt_rand() / mt_getrandmax() * ($max - $min), $nbMaxDecimals);
}
/**
* Returns a random number between $min and $max
*
* @param integer $min default to 0
* @param integer $max defaults to 32 bit max integer, ie 2147483647
* @example 79907610
*
* @return integer
*/
public static function numberBetween($min = 0, $max = 2147483647)
{
return mt_rand($min, $max);
}
/**
* Returns a random letter from a to z
*
* @return string
*/
public static function randomLetter()
{
return chr(mt_rand(97, 122));
}
/**
* Returns a random ASCII character (excluding accents and special chars)
*/
public static function randomAscii()
{
return chr(mt_rand(33, 126));
}
/**
* Returns random elements from a provided array
*
* @param array $array Array to take elements from. Defaults to a-f
* @param integer $count Number of elements to take.
* @throws \LengthException When requesting more elements than provided
*
* @return array New array with $count elements from $array
*/
public static function randomElements(array $array = array('a', 'b', 'c'), $count = 1)
{
$allKeys = array_keys($array);
$numKeys = count($allKeys);
if ($numKeys < $count) {
throw new \LengthException(sprintf('Cannot get %d elements, only %d in array', $count, $numKeys));
}
$highKey = $numKeys - 1;
$keys = $elements = array();
$numElements = 0;
while ($numElements < $count) {
$num = mt_rand(0, $highKey);
if (isset($keys[$num])) {
continue;
}
$keys[$num] = true;
$elements[] = $array[$allKeys[$num]];
$numElements++;
}
return $elements;
}
/**
* Returns a random element from a passed array
*
* @param array $array
* @return mixed
*/
public static function randomElement($array = array('a', 'b', 'c'))
{
if (!$array) {
return null;
}
$elements = static::randomElements($array, 1);
return $elements[0];
}
/**
* Returns a random key from a passed associative array
*
* @param array $array
* @return int|string|null
*/
public static function randomKey($array = array())
{
if (!$array) {
return null;
}
$keys = array_keys($array);
$key = $keys[mt_rand(0, count($keys) - 1)];
return $key;
}
/**
* Returns a shuffled version of the argument.
*
* This function accepts either an array, or a string.
*
* @example $faker->shuffle([1, 2, 3]); // [2, 1, 3]
* @example $faker->shuffle('hello, world'); // 'rlo,h eold!lw'
*
* @see shuffleArray()
* @see shuffleString()
*
* @param array|string $arg The set to shuffle
* @return array|string The shuffled set
*/
public static function shuffle($arg = '')
{
if (is_array($arg)) {
return static::shuffleArray($arg);
}
if (is_string($arg)) {
return static::shuffleString($arg);
}
throw new \InvalidArgumentException('shuffle() only supports strings or arrays');
}
/**
* Returns a shuffled version of the array.
*
* This function does not mutate the original array. It uses the
* Fisher–Yates algorithm, which is unbiaised, together with a Mersenne
* twister random generator. This function is therefore more random than
* PHP's shuffle() function, and it is seedable.
*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Fisher%E2%80%93Yates_shuffle
*
* @example $faker->shuffleArray([1, 2, 3]); // [2, 1, 3]
*
* @param array $array The set to shuffle
* @return array The shuffled set
*/
public static function shuffleArray($array = array())
{
$shuffledArray = array();
$i = 0;
reset($array);
while (list($key, $value) = each($array)) {
if ($i == 0) {
$j = 0;
} else {
$j = mt_rand(0, $i);
}
if ($j == $i) {
$shuffledArray[]= $value;
} else {
$shuffledArray[]= $shuffledArray[$j];
$shuffledArray[$j] = $value;
}
$i++;
}
return $shuffledArray;
}
/**
* Returns a shuffled version of the string.
*
* This function does not mutate the original string. It uses the
* Fisher–Yates algorithm, which is unbiaised, together with a Mersenne
* twister random generator. This function is therefore more random than
* PHP's shuffle() function, and it is seedable. Additionally, it is
* UTF8 safe if the mb extension is available.
*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Fisher%E2%80%93Yates_shuffle
*
* @example $faker->shuffleString('hello, world'); // 'rlo,h eold!lw'
*
* @param string $string The set to shuffle
* @param string $encoding The string encoding (defaults to UTF-8)
* @return string The shuffled set
*/
public static function shuffleString($string = '', $encoding = 'UTF-8')
{
if (function_exists('mb_strlen')) {
// UTF8-safe str_split()
$array = array();
$strlen = mb_strlen($string, $encoding);
for ($i = 0; $i < $strlen; $i++) {
$array []= mb_substr($string, $i, 1, $encoding);
}
} else {
$array = str_split($string, 1);
}
return join('', static::shuffleArray($array));
}
/**
* Replaces all hash sign ('#') occurrences with a random number
* Replaces all percentage sign ('%') occurrences with a not null number
*
* @param string $string String that needs to bet parsed
* @return string
*/
public static function numerify($string = '###')
{
// instead of using randomDigit() several times, which is slow,
// count the number of hashes and generate once a large number
$toReplace = array();
for ($i = 0, $count = strlen($string); $i < $count; $i++) {
if ($string[$i] === '#') {
$toReplace []= $i;
}
}
if ($nbReplacements = count($toReplace)) {
$maxAtOnce = strlen((string) mt_getrandmax()) - 1;
$numbers = '';
$i = 0;
while ($i < $nbReplacements) {
$size = min($nbReplacements - $i, $maxAtOnce);
$numbers .= str_pad(static::randomNumber($size), $size, '0', STR_PAD_LEFT);
$i += $size;
}
for ($i = 0; $i < $nbReplacements; $i++) {
$string[$toReplace[$i]] = $numbers[$i];
}
}
$string = preg_replace_callback('/\%/u', 'static::randomDigitNotNull', $string);
return $string;
}
/**
* Replaces all question mark ('?') occurrences with a random letter
*
* @param string $string String that needs to bet parsed
* @return string
*/
public static function lexify($string = '????')
{
return preg_replace_callback('/\?/u', 'static::randomLetter', $string);
}
/**
* Replaces hash signs and question marks with random numbers and letters
*
* @param string $string String that needs to bet parsed
* @return string
*/
public static function bothify($string = '## ??')
{
return static::lexify(static::numerify($string));
}
/**
* Replaces * signs with random numbers and letters and special characters
*
* @example $faker->asciify(''********'); // "s5'G!uC3"
*
* @param string $string String that needs to bet parsed
* @return string
*/
public static function asciify($string = '****')
{
return preg_replace_callback('/\*/u', 'static::randomAscii', $string);
}
/**
* Transforms a basic regular expression into a random string satisfying the expression.
*
* @example $faker->regexify('[A-Z0-9._%+-]+@[A-Z0-9.-]+\.[A-Z]{2,4}'); // sm0@y8k96a.ej
*
* Regex delimiters '/.../' and begin/end markers '^...$' are ignored.
*
* Only supports a small subset of the regex syntax. For instance,
* unicode, negated classes, unbouned ranges, subpatterns, back references,
* assertions, recursive patterns, and comments are not supported. Escaping
* support is extremely fragile.
*
* This method is also VERY slow. Use it only when no other formatter
* can generate the fake data you want. For instance, prefer calling
* `$faker->email` rather than `regexify` with the previous regular
* expression.
*
* Also note than `bothify` can probably do most of what this method does,
* but much faster. For instance, for a dummy email generation, try
* `$faker->bothify('?????????@???.???')`.
*
* @see https://github.com/icomefromthenet/ReverseRegex for a more robust implementation
*
* @param string $regex A regular expression (delimiters are optional)
* @return string
*/
public static function regexify($regex = '')
{
// ditch the anchors
$regex = preg_replace('/^\/?\^?/', '', $regex);
$regex = preg_replace('/\$?\/?$/', '', $regex);
// All {2} become {2,2}
$regex = preg_replace('/\{(\d+)\}/', '{\1,\1}', $regex);
// Single-letter quantifiers (?, *, +) become bracket quantifiers ({0,1}, {0,rand}, {1, rand})
$regex = preg_replace('/(?<!\\\)\?/', '{0,1}', $regex);
$regex = preg_replace('/(?<!\\\)\*/', '{0,' . static::randomDigitNotNull() . '}', $regex);
$regex = preg_replace('/(?<!\\\)\+/', '{1,' . static::randomDigitNotNull() . '}', $regex);
// [12]{1,2} becomes [12] or [12][12]
$regex = preg_replace_callback('/(\[[^\]]+\])\{(\d+),(\d+)\}/', function ($matches) {
return str_repeat($matches[1], Base::randomElement(range($matches[2], $matches[3])));
}, $regex);
// (12|34){1,2} becomes (12|34) or (12|34)(12|34)
$regex = preg_replace_callback('/(\([^\)]+\))\{(\d+),(\d+)\}/', function ($matches) {
return str_repeat($matches[1], Base::randomElement(range($matches[2], $matches[3])));
}, $regex);
// A{1,2} becomes A or AA or \d{3} becomes \d\d\d
$regex = preg_replace_callback('/(\\\?.)\{(\d+),(\d+)\}/', function ($matches) {
return str_repeat($matches[1], Base::randomElement(range($matches[2], $matches[3])));
}, $regex);
// (this|that) becomes 'this' or 'that'
$regex = preg_replace_callback('/\((.*?)\)/', function ($matches) {
return Base::randomElement(explode('|', str_replace(array('(', ')'), '', $matches[1])));
}, $regex);
// All A-F inside of [] become ABCDEF
$regex = preg_replace_callback('/\[([^\]]+)\]/', function ($matches) {
return '[' . preg_replace_callback('/(\w|\d)\-(\w|\d)/', function ($range) {
return join(range($range[1], $range[2]), '');
}, $matches[1]) . ']';
}, $regex);
// All [ABC] become B (or A or C)
$regex = preg_replace_callback('/\[([^\]]+)\]/', function ($matches) {
return Base::randomElement(str_split($matches[1]));
}, $regex);
// replace \d with number and \w with letter and . with ascii
$regex = preg_replace_callback('/\\\w/', 'static::randomLetter', $regex);
$regex = preg_replace_callback('/\\\d/', 'static::randomDigit', $regex);
$regex = preg_replace_callback('/(?<!\\\)\./', 'static::randomAscii', $regex);
// remove remaining backslashes
$regex = str_replace('\\', '', $regex);
// phew
return $regex;
}
/**
* Converts string to lowercase.
* Uses mb_string extension if available.
*
* @param string $string String that should be converted to lowercase
* @return string
*/
public static function toLower($string = '')
{
return extension_loaded('mbstring') ? mb_strtolower($string, 'UTF-8') : strtolower($string);
}
/**
* Converts string to uppercase.
* Uses mb_string extension if available.
*
* @param string $string String that should be converted to uppercase
* @return string
*/
public static function toUpper($string = '')
{
return extension_loaded('mbstring') ? mb_strtoupper($string, 'UTF-8') : strtoupper($string);
}
/**
* Chainable method for making any formatter optional.
*
* @param float $weight Set the probability of receiving a null value.
* "0" will always return null, "1" will always return the generator.
* @return Generator|DefaultGenerator
*/
public function optional($weight = 0.5, $default = null)
{
if (mt_rand() / mt_getrandmax() <= $weight) {
return $this->generator;
}
return new DefaultGenerator($default);
}
/**
* Chainable method for making any formatter unique.
*
* <code>
* // will never return twice the same value
* $faker->unique()->randomElement(array(1, 2, 3));
* </code>
*
* @param boolean $reset If set to true, resets the list of existing values
* @param integer $maxRetries Maximum number of retries to find a unique value,
* After which an OverflowException is thrown.
* @throws \OverflowException When no unique value can be found by iterating $maxRetries times
*
* @return UniqueGenerator A proxy class returning only non-existing values
*/
public function unique($reset = false, $maxRetries = 10000)
{
if ($reset || !$this->unique) {
$this->unique = new UniqueGenerator($this->generator, $maxRetries);
}
return $this->unique;
}
}
Provider/zh_TW/Company.php 0000644 00000023115 15152066430 0011514 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $companyEnSuffix = array(
'Inc', 'and Sons', 'LLC', 'Group', 'PLC', 'Ltd'
);
protected static $companyEnFormats = array(
'{{lastNameEn}} {{companyEnSuffix}}',
'{{lastNameEn}}-{{lastNameEn}}',
'{{lastNameEn}}, {{lastNameEn}} and {{lastNameEn}}'
);
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}}{{companyModifier}}',
'{{companyPrefix}}{{companySuffix}}',
'{{companyPrefix}}{{companyModifier}}{{CompanySuffix}}',
);
/**
* @link http://zh.wikipedia.org/zh-tw/Category:%E5%8F%B0%E7%81%A3%E5%85%AC%E5%8F%B8%E5%88%97%E8%A1%A8
*/
protected static $companyPrefix = array(
'乾坤', '亞神', '光譜', '典選', '凱基', '前衛花園',
'創見', '友訊', '台達', '合勤', '喜瑪拉雅', '喬山',
'多利安', '大國', '大宇', '太陽', '太陽動力', '宏碁',
'宏達', '小白兔', '巨大', '巨室', '康師傅', '延伸',
'弘煜', '彎的', '擎天', '新亞洲', '旺旺', '昱泉',
'智冠', '未來', '松崗', '正新', '洧誠', '海蝶',
'添翼創越', '滾石', '王品', '當然', '相信', '睛水',
'研華', '福茂', '種子', '米樂士', '紅元素', '紅心辣椒',
'統一', '美利達', '美妙', '美樂帝', '群石', '老鷹',
'聯強', '芮河', '英特衛', '茂為', '華特', '華研',
'華碩', '華義', '角頭', '訊連', '豐華', '豪客', '豪記',
'貴族', '趨勢', '遊戲橘子', '野火樂集', '金革',
'銀魚', '阿爾發', '風和日麗', '風潮', '風雲',
);
protected static $companyModifier = array(
'科技', '電腦', '國際', '電子', '娛樂', '音樂', '唱片',
'證券', '集團', '企業', '機械', '工業', '文化', '汽車',
'百貨', '酒店', '數位',
);
protected static $companySuffix = array(
'公司', '有限公司', '股份有限公司'
);
/**
* @link https://zh-tw.facebook.com/notes/%E7%8E%A9%E5%BB%A3%E5%91%8Aplaying-with-advertising/%E5%9B%9E%E9%A1%A7%E8%87%BA%E7%81%A3%E6%AD%B7%E5%B1%86%E5%BB%A3%E5%91%8A%E9%87%91%E5%8F%A5%E7%8D%8E/294008963985215
*/
protected static $catchPhrase = array(
'Everything\'s ok',
'Just call me be happy',
'Keep Walking',
'NOKIA相信科技始終來自於人性',
'PayEasy，陪你Shopping一輩子',
'Play不累',
'The city never sleeps',
'Trust me, you can make it!',
'We are family',
'We share',
'You A.S.O beautiful',
'一人吃，兩人補',
'一定要幸福哦！',
'一把抵兩把，何需瑪麗亞？！',
'一次買好，就是頂好',
'一步一腳印，大家愛台灣',
'一段話，感動了一幅畫！',
'一點一點 累積更好的自己',
'三不五時，愛要及時',
'三餐老是在外，人人叫我老外！',
'不只辦公室，掌握更多事',
'不在乎天長地久，只在乎曾經擁有',
'不在辦公室，也能辦公事',
'不平凡的平凡大眾',
'不想分開 就永遠在一起吧',
'不該愛的，趁早換',
'不過～不過～，一定測不過',
'世事難料，安泰比較好',
'世事難料，對人要更好',
'世界上最重要的一部車是爸爸的肩膀',
'乎乾啦！',
'人生30財開始',
'什麼最青？',
'什麼都有，什麼都賣，什麼都不奇怪！',
'今天心情幾？',
'他傻瓜、你聰明',
'他捉得住我',
'你未必出類拔萃 但肯定與眾不同',
'你的愛，是孩子最好的示範',
'你講台語嘛也通',
'便宜一樣有好貨',
'係金A！',
'信任，帶來新幸福',
'信義房屋，信任，帶來新幸福',
'做你自己才叫乖，做你的乖乖！',
'做自己 自己做',
'傻瓜鏡片,聰明選擇',
'お元気ですか？',
'全國電子 足感心ㄟ',
'全家就是你家',
'再忙，也要和你喝杯咖啡',
'別讓今天的應酬成為明天的負擔',
'到服裝店培養氣質，到書店展示服裝',
'化去心中那條線',
'原來我們這麼近',
'只有遠傳，沒有距離',
'只要有夢，你會紅',
'叫天天不印 Canon幫你印！',
'可憐的舊情人，看不到我的新內衣',
'台灣，加油！',
'合味才會呷意',
'啊！福氣啦！',
'喜歡嗎? 爸爸買給你!',
'嚕加嚕好呷',
'回家的感覺真好',
'因為你值得 L’ORE’AL',
'夏天好熱 愛要趁熱',
'多喝水沒事，沒事多喝水',
'夜深了，打個電話回家',
'天生超人氣，不該遭人棄',
'女人說好，才算頂好',
'好東西和好朋友分享',
'好的開喜就是成功的一半！',
'好身體，沒人敢惹你',
'好險，有南山！',
'孩子！我要你將來比我強！',
'學琴的孩子不會變壞',
'安全是回家唯一的路',
'小而美、小而冷、小而省',
'幸福怎能說不用',
'心，是人生最大的戰場',
'您真內行！',
'想像力是你的超能力',
'慈母心、豆腐心',
'我不認識你，但是我謝謝你！',
'我就是超愛 Send！',
'我的八分新摺學！',
'拍誰像誰，誰拍誰誰都得像誰',
'挺立，不只挺阮 也挺恁',
'捐血一袋，救人一命',
'撼動天下的力量',
'擋不住的感覺',
'整個城市就是我的咖啡館',
'最佳女主角換你做做看',
'有心最要緊',
'有書才會贏',
'有青才敢大聲',
'有點黏又不會太黏',
'期待下一次，不如靠自己',
'未來 就是現在',
'正反，反正都很正！',
'每一句話，都是思念',
'沒說出口的 保誠也聽得懂',
'現在的Nobody，未來的Somebody！',
'生命就該浪費在美好的事物上',
'用你想要的方式道別',
'用大金，省大金',
'用好心腸做好香腸',
'用愛打敗不景氣',
'用最愛 照顧最愛',
'留一盞燈給最後回家的人',
'百服寧、保護您',
'真感情就是最好的服務',
'知識使你更有魅力',
'碼碼都有獎',
'管他什麼垢，一瓶就夠',
'紅利點數也能當飯吃',
'紙有春風最溫柔',
'紙要Double A 萬事都OK！',
'給你好看',
'給我小心點兒',
'肝哪沒好，人生是黑白的！肝哪顧好，人生是彩色的！',
'肝苦誰人知',
'萬事皆可達，唯有情無價',
'認真的女人最美麗',
'贏甲嘸知人',
'路，是ESCAPE走出來的',
'這不是肯德基！',
'這個月不會來，下個月也不會來了，以後都不會來了',
'這是一定要的啦！',
'這種時機，無閒也是一種幸福',
'這種鬼地方都收得到',
'通往成功的路，總是在施工中',
'鑽石恆久遠，一顆永留傳',
'關心自己，也關心別人',
'關機是一種美德',
'陪妳Shopping 一輩子',
'雅芳比女人更瞭解女人',
'青菜底呷啦',
'靜得讓您耳根清靜',
'馬上就會好',
);
protected static $bsWords = array(
array(
'實現', '實作', '整合', '最佳化',
'革命', '轉變', '提昇', '啟用', '指揮',
'利用', '重現', '結合', '架構', '加強',
'集中', '變形', '強化', '推廣', '延伸',
'生產', '進化', '改善', '提高', '開發',
'創造', '專注',
), array(
'加值', '縱向', '堅固', '全球', '在地', '領先',
'虛擬', '動態', '完全', '成熟', '穩定', '穩健',
'即時', '全年無休', '高效', '快速', '互動',
'世界級', '下一代', '新一代', '無線', '無限',
'豐富', '開源', '前端', '分散式', '無縫', '跨平臺',
),
array(
'典範', '市場', '合作', '架構', '基礎平臺', '頻道',
'焦點', '方案', '解決方案', '社群', '科技', '技術',
'內容', '入口', '供應鍊', '介面', '系統', '頻寬',
'模型', '網路', '使用經驗', '評量', '方法',
)
);
public static function companyEnSuffix()
{
return static::randomElement(static::$companyEnSuffix);
}
public function companyEn()
{
$format = static::randomElement(static::$companyEnFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function companyModifier()
{
return static::randomElement(static::$companyModifier);
}
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
public function catchPhrase()
{
return static::randomElement(static::$catchPhrase);
}
public function bs()
{
$result = '';
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result .= static::randomElement($word);
}
return $result;
}
}
Provider/zh_TW/PhoneNumber.php 0000644 00000000602 15152066430 0012324 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+8869########',
'+886-9##-###-###',
'09########',
'09##-###-###',
'(02)########',
'(02)####-####',
'(0#)#######',
'(0#)###-####',
'(0##)######',
'(0##)###-###',
);
}
Provider/zh_TW/DateTime.php 0000644 00000002466 15152066430 0011610 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class DateTime extends \Faker\Provider\DateTime
{
public static function amPm($max = 'now')
{
return static::dateTime($max)->format('a') === 'am' ? '上午' : '下午';
}
public static function dayOfWeek($max = 'now')
{
$map = array(
'Sunday' => '星期日',
'Monday' => '星期一',
'Tuesday' => '星期二',
'Wednesday' => '星期三',
'Thursday' => '星期四',
'Friday' => '星期五',
'Saturday' => '星期六',
);
$week = static::dateTime($max)->format('l');
return isset($map[$week]) ? $map[$week] : $week;
}
public static function monthName($max = 'now')
{
$map = array(
'January' => '一月',
'February' => '二月',
'March' => '三月',
'April' => '四月',
'May' => '五月',
'June' => '六月',
'July' => '七月',
'August' => '八月',
'September' => '九月',
'October' => '十月',
'November' => '十一月',
'December' => '十二月',
);
$month = static::dateTime($max)->format('F');
return isset($map[$month]) ? $map[$month] : $month;
}
}
Provider/zh_TW/Payment.php 0000644 00000000346 15152066430 0011524 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
public function creditCardDetails($valid = true)
{
return \Faker\Factory::create('en_US')->creditCardDetails($valid);
}
}
Provider/zh_TW/Text.php 0000644 00000037576 15152066430 0011052 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
protected static $separator = '';
protected static $separatorLen = 0;
/**
* All punctuation in $baseText: 、 。 「 」 『 』 ！ ？ ー ， ： ；
*/
protected static $notEndPunct = array('、', '「', '『', 'ー', '，', '：', '；');
protected static $endPunct = array('。', '」', '』', '！', '？');
protected static $notBeginPunct = array('、', '。', '」', '』', '！', '？', 'ー', '，', '：', '；');
/**
* Title: 三國演義 Romance of the Three Kingdoms
* Author: 羅貫中 Luo Guanzhong
* Language: Chinese
*
* @see http://www.gutenberg.org/cache/epub/11/pg11.txt
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
第一回：宴桃園豪傑三結義，斬黃巾英雄首立功
詞曰：滾滾長江東逝水，浪花淘盡英雄。是非成敗轉頭空：青山依舊在，幾度夕陽紅。白髮漁樵江渚上，慣看秋月春風。一壺濁酒喜相逢：古今多少事，都付笑談中。
話說天下大勢，分久必合，合久必分：周末七國分爭，并入於秦。及秦滅之後，楚、漢分爭，又并入於漢。漢朝自高祖斬白蛇而起義，一統天下。後來光武中興，傳至獻帝，遂分為三國。推其致亂之由，殆始於桓、靈二帝。桓帝禁錮善類，崇信宦官。及桓帝崩，靈帝即位，大將軍竇武、太傅陳蕃，共相輔佐。時有宦官曹節等弄權，竇武、陳蕃謀誅之，作事不密，反為所害。中涓自此愈橫。
建寧二年四月望日，帝御溫德殿。方陞座，殿角狂風驟起，只見一條大青蛇，從梁上飛將下來，蟠於椅上。帝驚倒，左右急救入宮，百官俱奔避。須臾，蛇不見了。忽然大雷大雨，加以冰雹，落到半夜方止，壞卻房屋無數。建寧四年二月，洛陽地震；又海水泛溢，沿海居民，盡被大浪捲入海中。光和元年，雌雞化雄。六月朔，黑氣十餘丈，飛入溫德殿中。秋七月，有虹見於玉堂；五原山岸，盡皆崩裂。種種不祥，非止一端。
帝下詔問群臣以災異之由，議郎蔡邕上疏，以為蜺墮雞化，乃婦寺干政之所致，言頗切直。帝覽奏歎息，因起更衣。曹節在後竊視，悉宣告左右，遂以他事陷邕於罪，放歸田里。後張讓，趙忠，封諝，段珪，曹節，候覽，蹇碩，程曠，夏惲，郭勝十人朋比為奸，號為「十常侍」。帝尊信張讓，呼為「阿父」，朝政日非，以致天下人心思亂，盜賊蜂起。
時鉅鹿郡有兄弟三人：一名張角，一名張寶，一名張梁。那張角本是個不第秀才。因入山採藥，遇一老人，碧眼童顏，手執藜杖，喚角至一洞中，以天書三卷授之，曰：「此名太平要術。汝得之，當代天宣化，普救世人；若萌異心，必獲惡報。」角拜問姓名。老人曰：「吾乃南華老仙也。」言訖，化陣清風而去。
角得此書，曉夜攻習，能呼風喚雨，號為太平道人。中平元年正月內，疫氣流行，張角散施符水，為人治病，自稱大賢良師。角有徒弟五百餘人，雲游四方，皆能書符念咒。次後徒眾日多，角乃立三十六方，ー大方萬餘人，小方六七千ー，各立渠帥，稱為將軍。訛言「蒼天已死，黃天當立。」又云「歲在甲子，天下大吉。」令人各以白土，書「甲子」二字於家中大門上。青、幽、徐、冀、荊、揚、兗、豫八州之人，家家侍奉大賢良師張角名字。角遣其黨馬元義，暗齎金帛，結交中涓封諝，以為內應。角與二弟商議曰：「至難得者，民心也。今民心已順，若不乘勢取天下，誠為可惜。」遂一面私造黃旗，約期舉事；一面使弟子唐州，馳書報封諝。唐州乃逕赴省中告變。帝召大將軍何進調兵擒馬元義，斬之；次收封諝等一干人下獄。
張角聞知事露，星夜舉兵，自稱天公將軍，ー張寶稱地公將軍，張梁稱人公將軍ー。申言於眾曰：「今漢運將終，大聖人出；汝等皆宜順從天意，以槳太平。」四方百姓，裹黃巾從張角反者，四五十萬。賊勢浩大，官軍望風而靡。何進奏帝火速降詔，令各處備禦，討賊立功；一面遣中郎將盧植，皇甫嵩，朱雋，各引精兵，分三路討之。
且說張角一軍，前犯幽州界分。幽州太守劉焉，乃江夏竟陵人氏，漢魯恭王之後也；當時聞得賊兵將至，召校尉鄒靖計議。靖曰：「賊兵眾，我兵寡，明公宜作速招軍應敵。」劉焉然其說，隨即出榜招募義兵。榜文行到涿縣，乃引出涿縣中一個英雄。
那人不甚好讀書；性寬和，寡言語，喜怒不形於色；素有大志，專好結交天下豪傑；生得身長七尺五寸，兩耳垂肩，雙手過膝，目能自顧其耳，面如冠玉，脣若塗脂；中山靖王劉勝之後，漢景帝閣下玄孫；姓劉，名備，字玄德。昔劉勝之子劉貞，漢武時封涿鹿亭侯，後坐酬金失侯，因此遺這一枝在涿縣。玄德祖劉雄，父劉弘。弘曾舉孝廉，亦嘗作吏，早喪。玄德幼孤，事母至孝；家貧，販屨織蓆為業。家住本縣樓桑村。其家之東南，有一大桑樹，高五丈餘，遙望之，童童如車蓋。相者云：「此家必出貴人。」
玄德幼時，與鄉中小兒戲於樹下，曰：「我為天子，當乘此車蓋。」叔父劉元起奇其言，曰：「此兒非常人也！」因見玄德家貧，常資給之。年十五歲，母使游學，嘗師事鄭玄、盧植；與公孫瓚等為友。及劉焉發榜招軍時，玄德年己二十八歲矣。當日見了榜文，慨然長歎。隨後一人厲聲言曰：「大丈夫不與國家出力，何故長歎？」
玄德回視其人：身長八尺，豹頭環眼，燕頷虎鬚，聲若巨雷，勢如奔馬。玄德見他形貌異常，問其姓名。其人曰：「某姓張，名飛，字翼德。世居涿郡，頗有莊田，賣酒屠豬，專好結交天下豪傑。適纔見公看榜而歎，故此相問。」玄德曰：「我本漢室宗親，姓劉，名備。今聞黃巾倡亂，有志欲破賊安民；恨力不能，故長歎耳。」飛曰：「吾頗有資財，當招募鄉勇，與公同舉大事，如何？」玄德甚喜，遂與同入村店中飲酒。
正飲間，見一大漢，推著一輛車子，到店門首歇了；入店坐下，便喚酒保：「快斟酒來吃，我待趕入城去投軍。」玄德看其人：身長九尺，髯長二尺：面如重棗，脣若塗脂；丹鳳眼，臥蠶眉：相貌堂堂，威風凜凜。玄德就邀他同坐，叩其姓名。其人曰：「吾姓關，名羽，字壽長，後改雲長，河東解良人也。因本處勢豪，倚勢凌人，被吾殺了；逃難江湖，五六年矣。今聞此處招軍破賊，特來應募。」玄德遂以己志告之。雲長大喜。同到張飛莊上，共議大事。
飛曰：「吾莊後有一桃園，花開正盛；明日當於園中祭告天地，我三人結為兄弟，協力同心，然後可圖大事。」玄德、雲長、齊聲應曰：「如此甚好。」次日，於桃園中，備下烏牛白馬祭禮等項，三人焚香，再拜而說誓曰：「念劉備、關羽、張飛，雖然異姓，既結為兄弟，則同心協力，救困扶危；上報國家，下安黎庶；不求同年同月同日生，但願同年同月同日死。皇天后土，實鑒此心。背義忘恩，天人共戮。」誓畢，拜玄德為兄，關羽次之，張飛為弟。祭罷天地，復宰牛設酒，聚鄉中勇士，得三百餘人，就桃園中痛飲一醉。來日收拾軍器，但恨無馬匹可乘。
正思慮間，人報「有兩個客人，引一夥伴儅，趕一群馬，投莊上來。」玄德曰：「此天佑我也！」三人出莊迎接。原來二客乃中山大商：一名張世平，一名蘇雙，每年往北販馬，近因寇發而回。玄德請二人到莊，置酒管待，訴說欲討賊安民之意。二客大喜，願將良馬五十匹相送；又贈金銀五百兩，鑌鐵一千斤，以資器用。玄德謝別二客，便命良匠打造雙股劍。雲長造青龍偃月刀，又名冷豔鋸，重八十二斤。張飛造丈八點鋼矛。各置全身鎧甲。共聚鄉勇五百餘人，來見鄒靖。鄒靖引見太守劉焉。三人參見畢，各通姓名。玄德說起宗派，劉焉大喜，遂認玄德為姪。
不數日，人報黃巾賊將程遠志統兵五萬來犯涿郡。劉焉令鄒靖引玄德等三人，統兵五百，前去破敵。玄德等欣然領軍前進，直至大興山下，與賊相見。賊眾皆披髮，以黃巾抹額。當下兩軍相對，玄德出馬，ー左有雲長，右有翼德ー，揚鞭大罵：「反國逆賊，何不早降！」
程遠志大怒，遣副將鄧茂出戰。張飛挺丈八蛇矛直出，手起處，刺中鄧茂心窩，翻身落馬。程遠志見折了鄧茂，拍馬舞刀，直取張飛。雲長舞動大刀，縱馬飛迎。程遠志見了，早吃一驚；措手不及，被雲長刀起處，揮為兩段。後人有詩讚二人曰：
英雄發穎在今朝，一試矛兮一試刀。初出便將威力展，三分好把姓名標。
眾賊見程遠志被斬，皆倒戈而走。玄德揮軍追趕，投降者不計其數，大勝而回。劉焉親自迎接，賞勞軍士。次日，接得青州太守龔景牒文，言黃巾賊圍城將陷，乞賜救援。劉焉與玄德商議。玄德曰：「備願往救之。」劉焉令鄒靖將兵五千，同玄德，關，張，投青州來。賊眾見救軍至，分兵混戰。玄德兵寡不勝，退三十里下寨。玄德謂關、張曰、「賊眾我寡，必出奇兵，方可取勝。」乃分關公引一千軍伏山左，張飛引一千軍伏山右，鳴金為號，齊出接應。
次日，玄德與鄒靖，引軍鼓譟而進。賊眾迎戰，玄德引軍便退。賊眾乘勢追趕，方過山嶺，玄德軍中一齊鳴金，左右兩軍齊出，玄德麾軍回身復殺。三路夾攻，賊眾大潰。直趕至青州城下，太守龔景亦率民兵出城助戰。賊勢大敗，剿戮極多，遂解青州之圍。後人有詩讚玄德曰：
運籌決算有神功，二虎還須遜一龍。初出便能垂偉績，自應分鼎在孤窮。
龔景犒軍畢，鄒靖欲回。玄德曰：「近聞中郎將盧植與賊首張角戰於廣宗，備昔曾師事盧植，欲往助之。」於是鄒靖引軍自回，玄德與關、張引本部五百人投廣宗來。至盧植軍中，入帳施禮，具道來意。盧植大喜，留在帳前聽調。
時張角賊眾十五萬，植兵五萬，相拒於廣宗，未見勝負。植謂玄德曰：「我今圍賊在此，賊弟張梁，張寶在潁川，與皇甫嵩、朱雋對壘。汝可引本部人馬，我更助汝一千官軍，前去潁川打探消息，約期剿捕。」玄德領命，引軍星夜投潁川來。時皇甫嵩、朱雋領軍拒賊，賊戰不利，退入長社，依草結營。嵩與雋計曰：「賊依草結營，當用火攻之。」遂令軍士，每人束草一把，暗地埋伏。其夜大風忽起。二更以後，一齊縱火，嵩與雋各引兵攻擊賊寨，火燄張天，賊眾驚慌，馬不及鞍，人不及甲，四散奔走。殺到天明，張梁、張寶引敗殘軍士，奪路而走。
忽見一彪軍馬，盡打紅旗，當頭來到，截往去路。為首閃出一將，身長七尺，細眼長髯；官拜騎都尉；沛國譙郡人也：姓曹，名操，字孟德。操父曹嵩，本姓夏侯氏；因為中常侍曹騰之養子，故冒姓曹。曹嵩生操，小字阿瞞，一名吉利。操幼時，好游獵，喜歌舞；有權謀，多機變。操有叔父，見操游蕩無度，嘗怒之，言於曹嵩。嵩責操。操忽心生一計：見叔父來，詐倒於地，作中風之狀。叔父驚告嵩，嵩急視之，操故無恙。嵩曰：「叔言汝中風，今己愈乎？」操曰：「兒自來無此病；因失愛於叔父，故見罔耳。」嵩信其言。後叔父但言操過，嵩並不聽。因此，操得恣意放蕩。
時人有橋玄者，謂操曰：「天下將亂，非命世之才，不能濟。能安之者，其在君乎？」南陽何顒見操，言：「漢室將亡，安天下者，必此人也。」汝南許劭，有知人之名。操往見之，問曰：「我何如人？」劭不答。又問，劭曰：「子治世之能臣，亂世之奸雄也。」操聞言大喜。年二十，舉孝廉，為郎，除洛陽北都尉。初到任，即設五色棒十餘條於縣之四門。有犯禁者，不避豪貴，皆責之。中常侍蹇碩之叔，提刀夜行，操巡夜拏住，就棒責之。由是，內外莫敢犯者，威名頗震。後為頓丘令。因黃巾起，拜為騎都尉，引馬步軍五千，前來潁川助戰。正值張梁、張寶敗走，曹操攔住，大殺一陣，斬首萬餘級，奪得旗旛、金鼓馬匹極多。張梁、張寶死戰得脫。操見過皇甫嵩，朱雋，隨即引兵追襲張梁、張寶去了。
卻說玄德引關、張來潁川，聽得喊殺之聲，又望見火光燭天，急引兵來時，賊已敗散。玄德見皇甫嵩，朱雋，其道盧植之意。嵩曰：「張梁、張寶勢窮力乏，必投廣宗去依張角。玄德可即星夜往助。」
玄德領命，遂引兵復回。到得半路，只見一簇軍馬，護送一輛檻車，車中之囚，乃盧植也。玄德大驚，滾鞍下馬，問其緣故。植曰：「我圍張角，將次可破；因角用妖術，未能即勝。朝廷差黃門左豐前來體探，問我索取賄賂。我答曰：『軍糧尚缺，安有餘錢奉承天使？』左豐挾恨，回奏朝廷，說我高壘不戰，惰慢軍心；因此朝廷震怒，遣中郎將董卓來代將我兵，取我回京問罪。」
張飛聽罷，大怒，要斬護送軍人，以救盧植。玄德急止之曰：「朝廷自有公論，汝豈可造次？」軍士簇擁盧植去了。關公曰：「盧中郎已被逮，別人領兵，我等去無所依，不如且回涿郡。」玄德從其言，遂引軍北行。
行無二日，忽聞山後喊聲大震。玄德引關、張縱馬上高岡望之，見漢軍大敗，後面漫山塞野，黃巾蓋地而來，旗上大書「天公將軍」。玄德曰：「此張角也！可速戰！」
三人飛馬引軍而出。張角正殺敗董卓，乘勢趕來，忽遇三人衝殺，角軍大亂，敗走五十餘里。三人救了董卓回寨。卓問三人現居何職。玄德曰：「白身。」卓甚輕之，不為禮。玄德出，張飛大怒曰：「我等親赴血戰，救了這廝，他卻如此無禮；若不殺之，難消我氣！」便要提刀入帳來殺董卓。正是：人情勢利古猶今，誰識英雄是白身？安得快人如翼德，盡誅世上負心人！畢竟董卓性命如何，且看下文分解。
EOT;
protected static function explode($text)
{
$chars = array();
foreach (preg_split('//u', preg_replace('/\s+/', '', $text)) as $char) {
if ($char !== '') {
$chars[] = $char;
}
}
return $chars;
}
protected static function strlen($text)
{
return function_exists('mb_strlen') ? mb_strlen($text, 'UTF-8') : count(static::explode($text));
}
protected static function validStart($word)
{
return !in_array($word, static::$notBeginPunct);
}
protected static function appendEnd($text)
{
// extract the last char of $text
if (function_exists('mb_substr')) {
$last = mb_substr($text, mb_strlen($text)-1, 'UTF-8');
} else {
$chars = static::split($text);
$last = end($chars);
}
// if the last char is a not-valid-end punctuation, remove it
if (in_array($last, static::$notEndPunct)) {
$text = preg_replace('/.$/u', '', $text);
}
// if the last char is not a valid punctuation, append a default one.
return in_array($last, static::$endPunct) ? $text : $text.'。';
}
}
Provider/zh_TW/Person.php 0000644 00000014071 15152066430 0011355 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}}{{firstNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}}{{firstNameFemale}}',
);
protected static $titleMale = array('先生', '博士', '教授');
protected static $titleFemale = array('小姐', '太太', '博士', '教授');
/**
* @link http://zh.wikipedia.org/wiki/%E7%99%BE%E5%AE%B6%E5%A7%93
*/
protected static $lastName = array(
'趙', '錢', '孫', '李', '周', '吳', '鄭', '王', '馮',
'陳', '褚', '衛', '蔣', '沈', '韓', '楊', '朱', '秦',
'尤', '許', '何', '呂', '施', '張', '孔', '曹', '嚴',
'華', '金', '魏', '陶', '姜', '戚', '謝', '鄒', '喻',
'柏', '水', '竇', '章', '雲', '蘇', '潘', '葛',
'奚', '范', '彭', '郎', '魯', '韋', '昌', '馬',
'苗', '鳳', '花', '方', '俞', '任', '袁', '柳',
'酆', '鮑', '史', '唐', '費', '廉', '岑', '薛',
'雷', '賀', '倪', '湯', '滕', '殷', '羅', '畢',
'郝', '鄔', '安', '常', '樂', '于', '時', '傅',
'皮', '卞', '齊', '康', '伍', '余', '元', '卜',
'顧', '孟', '平', '黃', '和', '穆', '蕭', '尹',
'姚', '邵', '湛', '汪', '祁', '毛', '禹', '狄',
'米', '貝', '明', '臧', '計', '伏', '成', '戴',
'談', '宋', '茅', '龐', '熊', '紀', '舒', '屈',
'項', '祝', '董', '梁', '杜', '阮', '藍', '閔',
'席', '季', '麻', '強', '賈', '路', '婁', '危',
'江', '童', '顏', '郭', '梅', '盛', '林', '刁',
'鍾', '徐', '丘', '駱', '高', '夏', '蔡', '田',
'樊', '胡', '凌', '霍', '虞', '萬', '支', '柯',
'昝', '管', '盧', '莫', '經', '房', '裘', '繆',
'干', '解', '應', '宗', '丁', '宣', '賁', '鄧',
'郁', '單', '杭', '洪', '包', '諸', '左', '石',
'崔', '吉', '鈕', '龔', '程', '嵇', '邢', '滑',
'裴', '陸', '榮', '翁', '荀', '羊', '於', '惠',
'甄', '麴', '家', '封', '芮', '羿', '儲', '靳',
'汲', '邴', '糜', '松', '井', '段', '富', '巫',
'烏', '焦', '巴', '弓', '牧', '隗', '山', '谷',
'車', '侯', '宓', '蓬', '全', '郗', '班', '仰',
'秋', '仲', '伊', '宮', '甯', '仇', '欒', '暴',
'甘', '鈄', '厲', '戎', '祖', '武', '符', '劉',
'景', '詹', '束', '龍', '葉', '幸', '司', '韶',
'郜', '黎', '薊', '薄', '印', '宿', '白', '懷',
'蒲', '邰', '從', '鄂', '索', '咸', '籍', '賴',
'卓', '藺', '屠', '蒙', '池', '喬', '陰', '鬱',
'胥', '能', '蒼', '雙', '聞', '莘', '黨', '翟',
'譚', '貢', '勞', '逄', '姬', '申', '扶', '堵',
'冉', '宰', '酈', '雍', '郤', '璩', '桑', '桂',
'濮', '牛', '壽', '通', '邊', '扈', '燕', '冀',
'郟', '浦', '尚', '農', '溫', '別', '莊', '晏',
'柴', '瞿', '閻', '充', '慕', '連', '茹', '習',
'宦', '艾', '魚', '容', '向', '古', '易', '慎',
'戈', '廖', '庾', '終', '暨', '居', '衡', '步',
'都', '耿', '滿', '弘', '匡', '國', '文', '寇',
'廣', '祿', '闕', '東', '歐', '殳', '沃', '利',
'蔚', '越', '夔', '隆', '師', '鞏', '厙', '聶',
'晁', '勾', '敖', '融', '冷', '訾', '辛', '闞',
'那', '簡', '饒', '空', '曾', '毋', '沙', '乜',
'養', '鞠', '須', '豐', '巢', '關', '蒯', '相',
'查', '后', '荊', '紅', '游', '竺', '權', '逯',
'蓋', '益', '桓', '公', '万俟', '司馬', '上官',
'歐陽', '夏侯', '諸葛', '聞人', '東方', '赫連',
'皇甫', '尉遲', '公羊', '澹臺', '公冶', '宗政',
'濮陽', '淳于', '單于', '太叔', '申屠', '公孫',
'仲孫', '軒轅', '令狐', '鍾離', '宇文', '長孫',
'慕容', '鮮于', '閭丘', '司徒', '司空', '亓官',
'司寇', '仉', '督', '子車', '顓孫', '端木', '巫馬',
'公西', '漆雕', '樂正', '壤駟', '公良', '拓跋',
'夾谷', '宰父', '穀梁', '晉', '楚', '閆', '法',
'汝', '鄢', '涂', '欽', '段干', '百里', '東郭',
'南門', '呼延', '歸', '海', '羊舌', '微生', '岳',
'帥', '緱', '亢', '況', '後', '有', '琴', '梁丘',
'左丘', '東門', '西門', '商', '牟', '佘', '佴',
'伯', '賞', '南宮', '墨', '哈', '譙', '笪', '年',
'愛', '陽', '佟', '第五', '言', '福',
);
/**
* @link http://technology.chtsai.org/namefreq/
*/
protected static $characterMale = array(
'佳', '俊', '信', '偉', '傑', '冠', '君', '哲',
'嘉', '威', '宇', '安', '宏', '宗', '宜', '家',
'庭', '廷', '建', '彥', '心', '志', '思', '承',
'文', '柏', '樺', '瑋', '穎', '美', '翰', '華',
'詩', '豪', '賢', '軒', '銘', '霖',
);
protected static $characterFemale = array(
'伶', '佩', '佳', '依', '儀', '冠', '君', '嘉',
'如', '娟', '婉', '婷', '安', '宜', '家', '庭',
'心', '思', '怡', '惠', '慧', '文', '欣', '涵',
'淑', '玲', '珊', '琪', '琬', '瑜', '穎', '筑',
'筱', '美', '芬', '芳', '華', '萍', '萱', '蓉',
'詩', '貞', '郁', '鈺', '雅', '雯', '靜', '馨',
);
public static function randomName($pool, $n)
{
$name = '';
for ($i = 0; $i < $n; ++$i) {
$name .= static::randomElement($pool);
}
return $name;
}
public static function firstNameMale()
{
return static::randomName(static::$characterMale, mt_rand(1, 2));
}
public static function firstNameFemale()
{
return static::randomName(static::$characterFemale, mt_rand(1, 2));
}
public static function suffix()
{
return '';
}
}
Provider/zh_TW/Address.php 0000644 00000046757 15152066430 0011514 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}{{streetSuffix}}',
'{{street}}{{streetSuffix}}{{randomChineseNumber}}段',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}}{{randomNumber3}}號',
'{{streetName}}{{randomNumber3}}號{{randomNumber2}}樓',
'{{streetName}}{{randomNumber3}}巷{{randomNumber3}}號',
'{{streetName}}{{randomNumber3}}巷{{randomNumber3}}號{{randomNumber2}}樓',
'{{streetName}}{{randomNumber3}}巷{{randomNumber3}}弄{{randomNumber3}}號',
'{{streetName}}{{randomNumber3}}巷{{randomNumber3}}弄{{randomNumber3}}號{{randomNumber2}}樓',
);
protected static $secondaryAddressSuffix = array('室', '房');
protected static $addressFormats = array(
'{{postcode}} {{city}}{{streetAddress}}',
);
protected static $streetSuffix = array(
'路', '街',
);
/**
* @link http://blog.davidou.org/archives/583
*/
protected static $street = array(
'東英二', '大公十三', '美術南一', '漁港',
'德美', '福林', '榮安', '忠孝南', '新立',
'清壽', '豐偉', '華中三', '賴明', '樹仁二',
'文萊', '凱得', '克武', '豐盛', '府前四',
'昭德', '鳳仁', '富漁五', '炎峰街青年巷',
'北園', '衙國一', '五和', '南村', '大埔五',
'大有四', '太平', '瑞發', '大學二十八',
'吉興六', '赤東一', '大學二十三', '龍德',
'昌文', '天仁北', '賢好', '崇陽', '梅龍',
'羅厝大坵村九江', '福鎮', '天玉', '新北一',
'臥龍', '平生', '碇內', '衙國三', '慶豐九',
'富漁二', '公興', '坤成', '民富十六',
'光榮北', '赤崁東', '上麒麟',
'公館村東平', '安船', '豐興', '三角',
'豐裡二', '嘉豐九', '後協', '永樂南',
'冷水', '德陽', '水汴一', '工明一',
'環山九如', '永榮二', '清潭',
'土地公嶺', '武淵三', '文莊', '長億東三',
'舊城東', '大政', '玉興', '永春南',
'國盛八', '工業區二十四', '北一', '樂群二',
'東碇', '龍華南', '榮豐', '大豐',
'楓江', '觀光街八連', '保興二',
'安通二', '和順三', '彰濱東七', '麻園六',
'上樹村北寧', '香賓街得月巷', '光平',
'車子', '崇禮', '國慶', '阿玉', '中街',
'同心一', '縣政十六', '德正', '濱一',
'健行北', '大灣七', '大明', '三多五',
'富裕三', '園南三', '安樂四', '新安七',
'河南東四', '中坑', '明野', '秀峰', '溪心',
'掃叭頂一', '復興南', '果峰', '新興三',
'公安', '松智三', '國富二十八', '理想',
'文工十二', '大竹二', '名山六', '文華一',
'樹仁', '縣政六', '泰成', '河濱', '德吉',
'竹林', '富台東', '東泰二', '茶專二',
'海康', '廣安二', '軍福十八', '北文',
'新興海埔地五', '秀隆', '福德南', '重化',
'大安港', '東英三', '精明一', '寶強',
'泰昌五', '立功', '文明一', '福吉一',
'興竹', '德泉', '中正六', '工八',
'鹽埕巷三汴', '龍天', '功安一', '炎峰',
'路科一', '海明', '僑和', '松廉', '福豐南',
'南園', '孝順', '富強', '保定一', '瑪鋉頂',
'嘉興', '立德四', '中車', '陽東營區忠三',
'福中九', '東十二', '頂湖五', '法院前',
'西海', '士林', '北濱', '富農一', '厚北',
'全福', '平新一', '集鹿南', '吉利六',
'岩灣', '新基', '禾豐二', '東角', '青島一',
'勢林街馨園一巷', '福陽', '文南一', '涵碧',
'錦田', '國賢一', '北祥', '新成',
'光榮東', '三鶯', '大通一', '平菁',
'甘肅二', '古賀', '新北六', '大庄村田中',
'四分子', '文三一', '站前街鐵路南舍',
'新北二', '楓林十', '中北二', '北安三',
'中華南', '光華西', '寧夏東二',
'樹德', '八德中', '文館', '正英八',
'大公十七', '銅科南', '長壽三', '漢翔',
'太平十九', '宜平', '精武', '鼎金中',
'鎮原', '明義一', '新烏', '蘭洲街三疊溪',
'六家八', '南勢坑', '工業東六', '四平',
'甘肅', '永康', '雙十',
'大地', '中陽東', '立華', '維揚', '太原三',
'水源', '重立', '民主四', '南福',
'鎮國', '永勝', '新華', '柯林新', '南橋一',
'大公十四', '勝利七', '三和二',
'東庄', '文匯', '中新一', '松信一',
'寶君', '平安南', '文學', '大華五',
'行義', '百五', '草衙中', '嘉祥五',
'平等', '光美', '成功十六', '精誠三',
'水美', '文化十', '民權東', '大慶',
'源泉', '文成北', '大坪五', '光華六',
'玉清二', '龍鳳', '上山二', '西十四',
'文康', '崇德十二', '天泉一', '新庄',
'芝麻五', '中山西', '長春', '中一',
'八張二', '嘉安八', '成德九', '三村',
'忠孝東', '遼北', '徐州一', '徐州五',
'六張', '中西', '大平', '順興', '新展',
'南澳南', '吉利四', '久安二', '斗六五',
'登山', '貴林', '桐竹', '社斗',
'中樂', '山湖二', '長園二', '埤尾', '應化',
'水碓二', '嶺頂九分', '中和', '幸福五',
'長安東', '愛富二街厚生巷', '崇德三',
'甲樹', '篤信', '金龍二', '為隨東',
'明鳳五', '草湖村仁愛', '至平', '惟馨',
'濃公', '錫安', '中庄東', '保順',
'龍橋', '文二三', '通明', '東信',
'秀福', '光榮', '棒球三', '立達',
'長樂五', '永安', '瀋陽', '文宏一',
'斗苑', '新興二', '新五', '科雅六',
'青埔八', '永安東', '行忠', '梅亭東',
'保榮', '國富二十六', '自強九', '學進',
'線東', '中興二', '柯林七', '國盛三',
'平安', '重建', '臥龍', '松文', '花秀',
'太原四', '北門', '新生三', '花旗',
'大源十九', '光華十', '內江', '埔興',
'芝柏一', '府中', '乾興', '華廈', '長埤',
'新富', '山明', '城中五', '富裕十七',
'修明', '贊庄大仁', '三和', '科大一',
'光州一', '平等十二', '新寮一', '東林東',
'永新二', '頂橫', '東門', '石園', '寶深',
'長青', '金鋒一', '福壽', '連雲',
'自立二', '北辰一', '松三', '嘉朴',
'鎮新二', '莊敬', '中興十', '忠明七',
'福興八', '中心', '海口北', '工業三',
'大弘一', '親民', '芳樂', '赤崁南', '文開',
'五權西', '新興海埔地三', '華泰一',
'文澄', '中山西', '崇德二十九',
'內定七', '新基北', '南澳', '尚德',
'後港一', '西建', '力行五', '中央七',
'苓安', '裕隆', '布西', '鹽田',
'建國南', '順興', '朝奉', '賜安',
'崇德十八', '頂庄', '福營', '工業二十',
'徐州四', '鼎愛', '香檳二', '竹社',
'惠中一', '重仁', '德福', '同源',
'下莊新生', '廣明', '明仁一', '中正東',
'鳳尾', '濟南', '復華四', '新基南',
'潭工一', '學三', '龍善二', '六路七',
'環美', '建興三', '福錦', '永義九',
'和祥七', '漁港中一', '樹林六', '東信',
'壽福', '鳳楠', '五福六', '大源二十',
'南勢十', '中港三', '小坑', '勝利十五',
'老吸', '鎮新五', '名水', '蘇港',
'櫻城三', '裕孝三', '稻香五', '豐源',
'大功', '陜西',
);
/**
* @link http://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%87%BA%E7%81%A3%E8%A1%8C%E6%94%BF%E5%8D%80%E5%8A%83
*/
protected static $city = array(
'新北市' => array(
'板橋區', '三重區', '中和區', '永和區',
'新莊區', '新店區', '樹林區', '鶯歌區',
'三峽區', '淡水區', '汐止區', '瑞芳區',
'土城區', '蘆洲區', '五股區', '泰山區',
'林口區', '深坑區', '石碇區', '坪林區',
'三芝區', '石門區', '八里區', '平溪區',
'雙溪區', '貢寮區', '金山區', '萬里區',
'烏來區',
),
'宜蘭縣' => array(
'宜蘭市', '羅東鎮', '蘇澳鎮', '頭城鎮', '礁溪鄉',
'壯圍鄉', '員山鄉', '冬山鄉', '五結鄉', '三星鄉',
'大同鄉', '南澳鄉',
),
'桃園縣' => array(
'桃園市', '中壢市', '大溪鎮', '楊梅鎮', '蘆竹鄉',
'大園鄉', '龜山鄉', '八德市', '龍潭鄉', '平鎮市',
'新屋鄉', '觀音鄉', '復興鄉',
),
'新竹縣' => array(
'竹北市', '竹東鎮', '新埔鎮', '關西鎮', '湖口鄉',
'新豐鄉', '芎林鄉', '橫山鄉', '北埔鄉', '寶山鄉',
'峨眉鄉', '尖石鄉', '五峰鄉',
),
'苗栗縣' => array(
'苗栗市', '苑裡鎮', '通霄鎮', '竹南鎮', '頭份鎮',
'後龍鎮', '卓蘭鎮', '大湖鄉', '公館鄉', '銅鑼鄉',
'南庄鄉', '頭屋鄉', '三義鄉', '西湖鄉', '造橋鄉',
'三灣鄉', '獅潭鄉', '泰安鄉',
),
'臺中市' => array(
'豐原區', '東勢區', '大甲區', '清水區', '沙鹿區',
'梧棲區', '后里區', '神岡區', '潭子區', '大雅區',
'新社區', '石岡區', '外埔區', '大安區', '烏日區',
'大肚區', '龍井區', '霧峰區', '太平區', '大里區',
'和平區', '中區', '東區', '南區', '西區', '北區',
'西屯區', '南屯區', '北屯區',
),
'彰化縣' => array(
'彰化市', '鹿港鎮', '和美鎮', '線西鄉', '伸港鄉',
'福興鄉', '秀水鄉', '花壇鄉', '芬園鄉', '員林鎮',
'溪湖鎮', '田中鎮', '大村鄉', '埔鹽鄉', '埔心鄉',
'永靖鄉', '社頭鄉', '二水鄉', '北斗鎮', '二林鎮',
'田尾鄉', '埤頭鄉', '芳苑鄉', '大城鄉', '竹塘鄉',
'溪州鄉',
),
'南投縣' => array(
'南投市', '埔里鎮', '草屯鎮', '竹山鎮', '集集鎮',
'名間鄉', '鹿谷鄉', '中寮鄉', '魚池鄉', '國姓鄉',
'水里鄉', '信義鄉', '仁愛鄉',
),
'雲林縣' => array(
'斗六市', '斗南鎮', '虎尾鎮', '西螺鎮', '土庫鎮',
'北港鎮', '古坑鄉', '大埤鄉', '莿桐鄉', '林內鄉',
'二崙鄉', '崙背鄉', '麥寮鄉', '東勢鄉', '褒忠鄉',
'臺西鄉', '元長鄉', '四湖鄉', '口湖鄉', '水林鄉',
),
'嘉義縣' => array(
'太保市', '朴子市', '布袋鎮', '大林鎮', '民雄鄉',
'溪口鄉', '新港鄉', '六腳鄉', '東石鄉', '義竹鄉',
'鹿草鄉', '水上鄉', '中埔鄉', '竹崎鄉', '梅山鄉',
'番路鄉', '大埔鄉', '阿里山鄉',
),
'臺南市' => array(
'新營區', '鹽水區', '白河區', '柳營區', '後壁區',
'東山區', '麻豆區', '下營區', '六甲區', '官田區',
'大內區', '佳里區', '學甲區', '西港區', '七股區',
'將軍區', '北門區', '新化區', '善化區', '新市區',
'安定區', '山上區', '玉井區', '楠西區', '南化區',
'左鎮區', '仁德區', '歸仁區', '關廟區', '龍崎區',
'永康區', '東區', '南區', '西區', '北區', '中區',
'安南區', '安平區',
),
'高雄市' => array(
'鳳山區', '林園區', '大寮區', '大樹區', '大社區',
'仁武區', '鳥松區', '岡山區', '橋頭區', '燕巢區',
'田寮區', '阿蓮區', '路竹區', '湖內區', '茄萣區',
'永安區', '彌陀區', '梓官區', '旗山區', '美濃區',
'六龜區', '甲仙區', '杉林區', '內門區', '茂林區',
'桃源區', '三民區', '鹽埕區', '鼓山區', '左營區',
'楠梓區', '三民區', '新興區', '前金區', '苓雅區',
'前鎮區', '旗津區', '小港區',
),
'屏東縣' => array(
'屏東市', '潮州鎮', '東港鎮', '恆春鎮', '萬丹鄉',
'長治鄉', '麟洛鄉', '九如鄉', '里港鄉', '鹽埔鄉',
'高樹鄉', '萬巒鄉', '內埔鄉', '竹田鄉', '新埤鄉',
'枋寮鄉', '新園鄉', '崁頂鄉', '林邊鄉', '南州鄉',
'佳冬鄉', '琉球鄉', '車城鄉', '滿州鄉', '枋山鄉',
'三地門鄉', '霧臺鄉', '瑪家鄉', '泰武鄉', '來義鄉',
'春日鄉', '獅子鄉', '牡丹鄉',
),
'臺東縣' => array(
'臺東市', '成功鎮', '關山鎮', '卑南鄉', '鹿野鄉',
'池上鄉', '東河鄉', '長濱鄉', '太麻里鄉', '大武鄉',
'綠島鄉', '海端鄉', '延平鄉', '金峰鄉', '達仁鄉',
'蘭嶼鄉',
),
'花蓮縣' => array(
'花蓮市', '鳳林鎮', '玉里鎮', '新城鄉', '吉安鄉',
'壽豐鄉', '光復鄉', '豐濱鄉', '瑞穗鄉', '富里鄉',
'秀林鄉', '萬榮鄉', '卓溪鄉',
),
'澎湖縣' => array(
'馬公市', '湖西鄉', '白沙鄉', '西嶼鄉', '望安鄉',
'七美鄉',
),
'基隆市' => array(
'中正區', '七堵區', '暖暖區', '仁愛區', '中山區',
'安樂區', '信義區',
),
'新竹市' => array(
'東區', '北區', '香山區',
),
'嘉義市' => array(
'東區', '西區',
),
'臺北市' => array(
'松山區', '信義區', '大安區', '中山區', '中正區',
'大同區', '萬華區', '文山區', '南港區', '內湖區',
'士林區', '北投區',
),
'連江縣' => array(
'南竿鄉', '北竿鄉', '莒光鄉', '東引鄉',
),
'金門縣' => array(
'金城鎮', '金沙鎮', '金湖鎮', '金寧鄉', '烈嶼鄉', '烏坵鄉',
),
);
/**
* @link http://terms.naer.edu.tw/download/287/
*/
protected static $country = array(
'不丹', '中非', '丹麥', '伊朗', '冰島', '剛果',
'加彭', '北韓', '南非', '卡達', '印尼', '印度',
'古巴', '哥德', '埃及', '多哥', '寮國', '尼日',
'巴曼', '巴林', '巴紐', '巴西', '希臘', '帛琉',
'德國', '挪威', '捷克', '教廷', '斐濟', '日本',
'智利', '東加', '查德', '汶萊', '法國', '波蘭',
'波赫', '泰國', '海地', '瑞典', '瑞士', '祕魯',
'秘魯', '約旦', '紐埃', '緬甸', '美國', '聖尼',
'聖普', '肯亞', '芬蘭', '英國', '荷蘭', '葉門',
'蘇丹', '諾魯', '貝南', '越南', '迦彭',
'迦納', '阿曼', '阿聯', '韓國', '馬利',
'以色列', '以色利', '伊拉克', '俄羅斯',
'利比亞', '加拿大', '匈牙利', '南極洲',
'南蘇丹', '厄瓜多', '吉布地', '吐瓦魯',
'哈撒克', '哈薩克', '喀麥隆', '喬治亞',
'土庫曼', '土耳其', '塔吉克', '塞席爾',
'墨西哥', '大西洋', '奧地利', '孟加拉',
'安哥拉', '安地卡', '安道爾', '尚比亞',
'尼伯爾', '尼泊爾', '巴哈馬', '巴拉圭',
'巴拿馬', '巴貝多', '幾內亞', '愛爾蘭',
'所在國', '摩洛哥', '摩納哥', '敍利亞',
'敘利亞', '新加坡', '東帝汶', '柬埔寨',
'比利時', '波扎那', '波札那', '烏克蘭',
'烏干達', '烏拉圭', '牙買加', '獅子山',
'甘比亞', '盧安達', '盧森堡', '科威特',
'科索夫', '科索沃', '立陶宛', '紐西蘭',
'維德角', '義大利', '聖文森', '艾塞亞',
'菲律賓', '萬那杜', '葡萄牙', '蒲隆地',
'蓋亞納', '薩摩亞', '蘇利南', '西班牙',
'貝里斯', '賴索托', '辛巴威', '阿富汗',
'阿根廷', '馬其頓', '馬拉威', '馬爾他',
'黎巴嫩', '亞塞拜然', '亞美尼亞', '保加利亞',
'南斯拉夫', '厄利垂亞', '史瓦濟蘭', '吉爾吉斯',
'吉里巴斯', '哥倫比亞', '坦尚尼亞', '塞內加爾',
'塞内加爾', '塞爾維亞', '多明尼加', '多米尼克',
'奈及利亞', '委內瑞拉', '宏都拉斯', '尼加拉瓜',
'巴基斯坦', '庫克群島', '愛沙尼亞', '拉脫維亞',
'摩爾多瓦', '摩里西斯', '斯洛伐克', '斯里蘭卡',
'格瑞那達', '模里西斯', '波多黎各', '澳大利亞',
'烏茲別克', '玻利維亞', '瓜地馬拉', '白俄羅斯',
'突尼西亞', '納米比亞', '索馬利亞', '索馬尼亞',
'羅馬尼亞', '聖露西亞', '聖馬利諾', '莫三比克',
'莫三鼻克', '葛摩聯盟', '薩爾瓦多', '衣索比亞',
'西薩摩亞', '象牙海岸', '賴比瑞亞', '賽普勒斯',
'馬來西亞', '馬爾地夫', '克羅埃西亞',
'列支敦斯登', '哥斯大黎加', '布吉納法索',
'布吉那法索', '幾內亞比索', '幾內亞比紹',
'斯洛維尼亞', '索羅門群島', '茅利塔尼亞',
'蒙特內哥羅', '赤道幾內亞', '阿爾及利亞',
'阿爾及尼亞', '阿爾巴尼亞', '馬紹爾群島',
'馬達加斯加', '密克羅尼西亞', '沙烏地阿拉伯',
'千里達及托巴哥',
);
protected static $postcode = array('###-##', '###');
public function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public static function randomChineseNumber()
{
$digits = array(
'', '一', '二', '三', '四', '五', '六', '七', '八', '九',
);
return $digits[static::randomDigitNotNull()];
}
public static function randomNumber2()
{
return static::randomNumber(2) + 1;
}
public static function randomNumber3()
{
return static::randomNumber(3) + 1;
}
public static function localLatitude()
{
return number_format(mt_rand(22000000, 25000000)/1000000, 6);
}
public static function localLongitude()
{
return number_format(mt_rand(120000000, 122000000)/1000000, 6);
}
public function city()
{
$county = static::randomElement(array_keys(static::$city));
$city = static::randomElement(static::$city[$county]);
return $county.$city;
}
public function state()
{
return '臺灣省';
}
public static function stateAbbr()
{
return '臺';
}
public static function cityPrefix()
{
return '';
}
public static function citySuffix()
{
return '';
}
public static function secondaryAddress()
{
return (static::randomNumber(2)+1).static::randomElement(static::$secondaryAddressSuffix);
}
}
Provider/zh_TW/Color.php 0000644 00000007577 15152066430 0011202 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
/**
* @link http://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E9%A2%9C%E8%89%B2%E5%88%97%E8%A1%A8
*/
protected static $safeColorNames = array(
'黑色', '粟色', '綠色', '藏青', '橄欖色',
'紫', '鳧綠', '鮮綠色', '藍色', '銀色',
'灰色', '黃色', '品紅', '水色', '白色'
);
protected static $allColorNames = array(
'黑色', '昏灰', '灰色', '暗灰', '銀色', '亮灰色',
'庚斯博羅灰', '白煙色', '白色', '雪色', '鐵灰色',
'沙棕', '玫瑰褐', '亮珊瑚色', '印度紅', '褐色',
'耐火磚紅', '栗色', '暗紅', '鮮紅', '紅色', '柿子橙',
'霧玫瑰色', '鮭紅', '腥紅', '蕃茄紅', '暗鮭紅',
'珊瑚紅', '橙紅', '亮鮭紅', '朱紅', '赭黃', '熱帶橙',
'駝色', '杏黃', '椰褐', '海貝色', '鞍褐', '巧克力色',
'燃橙', '陽橙', '粉撲桃色', '沙褐', '古銅色', '亞麻色',
'蜜橙', '秘魯色', '烏賊墨色', '赭色', '陶坯黃', '橘色',
'暗橙', '古董白', '日曬色', '硬木色', '杏仁白',
'那瓦霍白', '萬壽菊黃', '蕃木瓜色', '灰土色',
'卡其色', '鹿皮鞋色', '舊蕾絲色', '小麥色', '桃色',
'橙色', '花卉白', '金菊色', '暗金菊色', '咖啡色',
'茉莉黃', '琥珀色', '玉米絲色', '鉻黃', '金色',
'檸檬綢色', '亮卡其色', '灰金菊色', '暗卡其色',
'含羞草黃', '奶油色', '象牙色', '米黃色', '亮黃',
'亮金菊黃', '香檳黃', '芥末黃', '月黃', '橄欖色',
'鮮黃', '黃色', '苔蘚綠', '亮檸檬綠', '橄欖軍服綠',
'黃綠', '暗橄欖綠', '蘋果綠', '綠黃', '草綠', '草坪綠',
'查特酒綠', '葉綠', '嫩綠', '明綠', '鈷綠', '蜜瓜綠',
'暗海綠', '亮綠', '灰綠', '常春藤綠', '森林綠',
'檸檬綠', '暗綠', '綠色', '鮮綠色', '孔雀石綠',
'薄荷綠', '青瓷綠', '碧綠', '綠松石綠', '鉻綠', '蒼色',
'海綠', '中海綠', '薄荷奶油色', '春綠', '孔雀綠',
'中春綠色', '中碧藍色', '碧藍色', '青藍', '水藍',
'綠松石藍', '綠松石色', '亮海綠', '中綠松石色',
'亮青', '淺藍', '灰綠松石色', '暗岩灰', '鳧綠', '暗青',
'青色', '水色', '暗綠松石色', '軍服藍', '孔雀藍',
'嬰兒粉藍', '濃藍', '亮藍', '灰藍', '薩克斯藍',
'深天藍', '天藍', '亮天藍', '水手藍', '普魯士藍',
'鋼青色', '愛麗絲藍', '岩灰', '亮岩灰', '道奇藍',
'礦藍', '湛藍', '韋奇伍德瓷藍', '亮鋼藍', '鈷藍',
'灰丁寧藍', '矢車菊藍', '鼠尾草藍', '暗嬰兒粉藍',
'藍寶石色', '國際奇連藍', '蔚藍', '品藍', '暗礦藍',
'極濃海藍', '天青石藍', '幽靈白', '薰衣草紫',
'長春花色', '午夜藍', '藏青', '暗藍', '中藍', '藍色',
'紫藤色', '暗岩藍', '岩藍', '中岩藍', '木槿紫',
'紫丁香色', '中紫紅', '紫水晶色', '淺灰紫紅',
'纈草紫', '礦紫', '藍紫', '紫羅蘭色', '靛色', '暗蘭紫',
'暗紫', '三色堇紫', '錦葵紫', '優品紫紅', '中蘭紫',
'淡紫丁香色', '薊紫', '鐵線蓮紫', '梅紅色', '亮紫',
'紫色', '暗洋紅', '洋紅', '品紅', '蘭紫', '淺珍珠紅',
'陳玫紅', '淺玫瑰紅', '中青紫紅', '洋玫瑰紅',
'玫瑰紅', '紅寶石色', '山茶紅', '深粉紅', '火鶴紅',
'淺珊瑚紅', '暖粉紅', '勃艮第酒紅', '尖晶石紅',
'胭脂紅', '淺粉紅', '樞機紅', '薰衣草紫紅', '灰紫紅',
'櫻桃紅', '淺鮭紅', '緋紅', '粉紅', '亮粉紅', '殼黃紅',
'茜紅',
);
}
Provider/zh_TW/Internet.php 0000644 00000000457 15152066430 0011702 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\zh_TW;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
public function userName()
{
return \Faker\Factory::create('en_US')->userName();
}
public function domainWord()
{
return \Faker\Factory::create('en_US')->domainWord();
}
}
Provider/uk_UA/Company.php 0000644 00000003003 15152066430 0011457 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyName}}', // Вектор
'{{companyPrefix}} "{{companyName}}"', // ТОВ "Інфоком"
'{{companyName}}-{{companySuffix}}', // Сервіс-Плюс
'{{companyPrefix}} "{{companyName}}-{{companySuffix}}"',// ПАТ "Альфа-Стиль"
);
protected static $urlFormats = array(
'{{companyName}}',
'{{companyName}}-{{companySuffix}}',
);
protected static $companyPrefix = array('ТОВ', 'ПП', 'ПАТ','ПрАТ');
protected static $companySuffix = array('Сервіс','Плюс', 'Груп', 'Стиль', 'Дизайн');
protected static $companyName = array(
'Вектор', 'Едельвейс', 'Смарт', 'Альфа', 'Система', 'Універсал',
'Інфоком', 'Макс', 'Планета', 'Вектор', 'Приват', 'Еко', 'Мега',
'Мегамакс', 'Мульти', 'Майнер'
);
public function companyUrl()
{
$format = static::randomElement(static::$urlFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
public static function companyName()
{
return static::randomElement(static::$companyName);
}
}
Provider/uk_UA/PhoneNumber.php 0000644 00000001127 15152066430 0012300 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
// International format (mobile)
'+38050#######',
'+38096#######',
'+38067#######',
'+38093#######',
'+38063#######',
'+38099#######',
// Internal country format (mobile)
'050#######',
'096#######',
'067#######',
'093#######',
'063#######',
'099#######',
// More generic formats
'+38(0##)#######',
'+38(0###)######'
);
}
Provider/uk_UA/Text.php 0000644 00001327272 15152066430 0011017 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* From uk.wikisource.org
*
* Текст доступний на умовах ліцензії Creative Commons Attribution/Share-Alike,
* також можуть діяти додаткові умови. Детальніше див. Умови використання.
*
*
* Title: Захар Беркут
*
* Author: Іван Франко
*
* Posting Date: July 19, 2007
* Release Date: 1882
* [Last updated: November 14, 2012]
*
* Language: Ukrainian
*
* @licence Creative Commons Attribution-ShareAlike https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.ru
* @see https://wikimediafoundation.org/wiki/Terms_of_Use/
* @link http://uk.wikisource.org/wiki/%D0%97%D0%B0%D1%85%D0%B0%D1%80_%D0%91%D0%B5%D1%80%D0%BA%D1%83%D1%82
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
I
Cумно і непривітно тепер в нашій Тухольщині! Правда, і Стрий, і Опір
однаково миють її рінисті зелені узбережжя, луги її однаково
покриваються весною травами та цвітами, і в її лазуровім, чистім
повітрі однаково плавле та колесує орел беркут, як і перед давніми
віками. Але все інше як же змінилося!
І ліси, і села, і люди! Що давно ліси густі, непрохідні закривали
майже весь її простір, окрім високих полонин, сходили в долину аж над
самі ріки,- тепер вони, мов сніг на сонці, стопилися, зрідли, змаліли,
декуди пощезали, лишаючи по собі лисі облази; інде знов із них
остоялися лише пообсмалювані пеньки, а з-між них де-де несміло
виростає нужденна смеречина або ще нужденніший яловець. Що давно тихо
тут було, не чути ніякого голосу, крім вівчарської трембіти десь на
далекій полонині або рику дикого тура чи оленя в гущавинах,- тепер на
полонині гейкають воларі, а в ярах і дебрях галюкають рубачі, трачі й
ґонтарі, ненастанно, мов невмирущий черв, підгризаючи та підтинаючи
красу тухольських гір - столітні ялиці та смереки, і або спускаючи
їх, потятих на великі ботюки, долі потоками до нових парових тартаків,
або таки на місці ріжучи на дошки та на ґонти.
Але найбільше змінилися люди. Зверха глянувши, то немовби змоглася між
ними «культура», але на ділі виходить, що змоглося тільки їх число.
Сіл і присілків більше, хат по селах більше, але зате по хатах
убожество більше і нужда більша. Народ нужденний, прибитий, понурий,
супроти чужих несмілий
і недотепний. Кождий дбає тільки про себе, не розуміючи того, що таким
робом роздроблюються їх сили, ослаблюється громада. Не так тут колись
було! Хоч менше народу, та зате що за народ! Що за життя кипіло в тих
горах, серед тих непрохідних борів у стіп могутнього Зелеменя! Лиха
доля довгі віки знущалася над тим народом. Тяжкі удари підкопали його
добробут, нужда зломила його свобідну, здорову вдачу, і нині тільки
неясні, давні спомини нагадують правнукам щасливіше життя предків. І
коли часом стара бабуся, сидячи в запічку та прядучи грубу вовну,
почне розповідати дрібним унукам про давню давнину, про напади
монголів-песиголовців і про тухольського ватажка Беркута,- діти
слухають тривожно, в їх сивих оченятах блискотять сльози. А коли
скінчиться дивовижна повість, то малі й старі, зітхаючи, шепчуть: «Ах,
яка ж то красна байка!»
- Так, так,говорить бабуся, похитуючи головою,так, так, дітоньки! Для
- нас то байка, а колись то правда була!
- А не знати, чи вернуться ще коли такі часи,закидає дехто старший.
- Говорять старі люди, що ще колись вернуться, але, мабуть, аж перед
- кінцем світу.
Сумно і непривітно тепер в вашій Тухольщині! Казкою видається повість
про давні часи і давніх людей. Вірити не хотяіь нинішні люди, що
виросли в нужді й притиску, в тисячолітніх путах і залежностях. Але
нехай собі! Думка поета летить у ті давні часи, оживляє давніх людей,
а в кого серце чисте і щиро- людське чуття, той і в них побачить своїх
братів, живих людей, а в життю їх, хоч і як неподібнім до нашого,
догляне не одно таке, що може бути пожадане і для наших «культурних»
часів.
Було се 1241 року. Весна стояла в тухольських горах.
Одної прегарної днини лунали лісисті пригірки Зеле-меня голосами
стрілецьких рогів і криками численних стрільців.
Се новий тухольський боярин, Тугар Вовк, справляв великі лови на грубу
звірину. Він святкував почин свого нового життя,- бо недавно князь
Данило дарував йому в Тухольщині величезні полонини і ціле одно
пригір'я Зе-леменя; недавно він появився в тих горах і побудував собі
гарну хату, і оце першу учту справляє, знайомиться з довколичними
боярами. По учті рушили на лови в ту- хольські ліси.
Лови на грубого звіра - то не забавка, то боротьба тяжка, не раз
кровава, не раз на життя і смерть. Тури, медведі дики - се небезпечні
противники; стрілами з луків рідко кому удасться повалити такого
звіра; навіть рогатиною, яку кидалось на противника при відповіднім
приближенню, нелегко дати йому раду. Тож остатньою і рішучою зброєю
було важке копіє, яким треба було влу чити противника зблизька.
власноручно, з цілою силою, відразу. Схиблений удар - і життю борця
грозила велика небезпека, коли йому не вдалось в остатній хвилі
сховатись у безпечну криївку і добути меча або тяжкого топора для
своєї оборони.
Не диво, отже, що Тугар зі своїми гістьми вибирався на лови, мов на
війну, з запасом стріл і рогатин, зі слугами й запасами живності,
навіть з досвідним знахарем, що вмів замовляти рани. Не диво також, що
Тугар і його гості були в повній рицарській зброї, окрім панцирів, бо
ті спиняли би їх у ході по ломах та гущавинах. Те тільки диво, що й
Тугарова донька Мирослава, не поки-даючись батька, посміла також
вирушити разом з гістьми на лови. Тухольські громадяни, видячи її, як
їхала на лови посеред гостей, гордо, сміло, мов стрімка тополя серед
коренастих дубів, з уподобою поводили за нею очима, поговорюючи:
- От дівчина! Тій не жаль би бути мужем. І, певно, ліпший з неї би був
- муж, ніж її батько!
А се, певно, була немала похвала, бо Тугар Вовк був мужчина, як дуб.
Плечистий, підсадкуватий, з грубими обрисами лиця і грубим чорним
волоссям, він і сам по-добав на одного з тих злющих тухольських
медведів, яких їхав воювати. Але ж бо й донька його Мирослава була
дівчина, якої пошукати. Не кажемо вже про її уроду й красу, ані про її
добре серце - в тім згляді багато її ровесниць могло стати з нею
нарівні, хоч і небагато могло перевищити її. Але в чім не мала вона
пари між своїми ровесницями, так се в природній свободі свого
поводження, в незвичайній силі мускулів, у смілості й рішучості,
властивій тільки мужчинам, що виросли в ненастанній боротьбі з
супротивними обставинами. Зараз з першого разу видно було, що
Мирослава виросла на свободі, що виховання її було мужеське і що в тім
прегарно розвиненім дівочім тілі живе сильний, великими здібностями
обдарований дух. Вона була в батька одиначка, а до того, ще зараз при
народженню втратила матір. Нянька її, стара мужичка, відмалку
направляла її до всякої ручної роботи, а коли підросла, то батько, щоб
розважити свою самоту, брав її всюди з собою і, щоб задовольнити її
палку натуру, привчив її владати рицарського зброєю, зносити всякі
невигоди і сміло стояти в небезпеках. І чим більші трудності їй
прихопилось поборювати, тим охітніше бралась вона за діло, тим краще
проявлялася сила її тіла й її рішучого, прямого характеру. Але попри
все те Мирослава ніколи не переставала бути жен-щиною: ніжною, доброю,
з живим чуттям і скромним, стидливим лицем, а все те лучилось в ній у
таку дивну, чаруючу гармонію, що хто раз бачив її, чув її мову,- той
довіку не міг забути її лиця, її ходу, її голосу,- тому вони
пригадувалися живо і виразно в найкращих хвилях його життя, так, як
весна навіть старому старцеві пригадує його молоду любов.
Вже третій день тривали лови. Багато оленів-рогачів і чорногривих
турів лягло головами від стріл і ратищ боярських. Над шумним гірським
потоком, на зеленій поляні серед лісу стояли шатра ловців, курілися
раз у раз величезні огнища, де висіли на гаках кітли, оберталися
рожна, де варилось і пеклось м'ясиво вбитої дичини для гостей.
Нинішній, остатній, день ловів мав бути посвячений самому головному,
та заразом і найбільше небезпечному ділу - ловам на медведів.
На стрімкім пригірку, відділенім від інших страшними дебрями, порослім
густо величезними буками та смереками, покритім ломами й обвалищами
дерев, було віддавна головне леговище медведів. Тут, як твердив
тухольський провідник, молодий гірняк Максим Беркут, гніздилася
медведяча матка. Відси дикі звірі розносили пострах на цілу околицю і
на всі полонини. І хоч не раз удавалось смілим вівчарям забити одного
або другого стрілами та топорами або завабити під сліп, де йому ламала
крижі важка колода, спадаючи вниз,- то все-таки число їх було надто
велике, щоб із того була значна полегша для околиці. То й не дивно, що
коли новоприбулий боярин Тугар Вовк оповістив тухольцям, що хотів би
зробити великі лови на медведів і просить дати йому провідника, вони
не тільки дали йому на провідника першого удальця на всю
Тухольську верховину Максима Беркута, сина тухольського бесідника
Захара, але, крім того, вирядили з власної волі цілий відділ пасем-ців
з луками й ратищами для помочі зібраним боярам. Ціла та громада мала
обступити медведяче леговище і очистити його доразу від поганого
звіра.
Від самого досвіта в ловецькім таборі великий рух і тривожне
дожидання.
Боярські слуги від півночі звивалися, приготовляючи для гостей їду на
цілий день, наповнюючи шипучим медом і яблучником "подорожні баклаги.
Тухольські пасемці й собі готовились, острячи ножі та тесаки, обуваючи
міцні жуброві постоли і складаючи в невеличкі дорожні бесаги печене
м'ясо, паляниці, сир і все, що могло понадобитися в цілоденній трудній
переправі.
Максим Беркут, який аж нині, супроти найважнішого і найтяжчого діла,
почув себе вповні самим собою, вповні начальником сеї невеличкої
армії, зарядясував з правдиво начальницькою вважливістю й повагою все,
що належало до діла, нічого не забуваючи, ні з чим не кваплячись, але
й ні з чим не опізню-ючись. Все у нього виходило в свій час і на своїм
місці, без сумішки й сутолоки; всюди він був, де його потрібно, всюди
вмів зробити лад і порядок. Чи то між своїми товаришами-тухольцями, чи
між боярами, чи між слугами, Максим Беркут усюди був однаковий -
спокійний, свобідний в рухах
і словах, мов рівний серед рівних. Товариші поводились з ним так само,
як він з ними, сво-бідно, несилувано, сміялись і жартували з ним, а
проте виповнювали його розкази точно, швидко і так весело та радо,
немов і самі без розказу були би в тій хвилі зробили те саме. Боярська
служба, хоч далеко не такої рівної вдачі, далеко не так свобідна в
поводженню, далеко похіпніша з одних гордо висміватися, а перед
другими низенько хилитися, все ж таки поважала Максима Беркута за його
звичайність і розсудливість і, хоч не без до-тинків та жартів, таки
робила те, що він казав. А й самі бояри, по більшій часті люди горді,
воєнні, що нерадо бачили «смерда» в своїм товаристві, та й то ще
смерда, що вважав їх чимось немов собі рівним,- і вони тепер не
показували надто виразно своєї неохоти і виповнювали розпорядження
молодого провідника, маючи на кож-дім кроці нагоду переконатися, що ті
розпорядження були зовсім розумні, такі, як треба.
Ще сонечко не зараз мало сходити, а вже ловецьке товариство вирушило з
табору. Глибока тиша стояла над горами; нічні сумерки дрімали під
темно- зеленими коронами смерек; на густім, чепіргатім листю папороті
висіли краплі роси; повзучі зелені поясники вилися попід ноги,
плуталися поміж корінням величезних вивертів, спліталися в непрохідні
клебуки з корчами гнучкої, колючої ожини та з сплетами дикого пнучого
хмелю. З пропадистих, чорних, мов горла безодні, дебрів піднімалася
сивими туманами пара - знак, що на дні тих дебрів плили невеличкі
лісові потоки. Повітря в лісі напоєне було тою парою й запахом живиці;
воно захоплювало дух, немовбито ширших грудей треба було, щоб дихати
ним свобідно.
Мовчки пробиралася ловецька дружина непрохідними нетрями, дебрями й
ломами без стежки, без ніяких провідних знаків у тьмавій гущавині.
Попереду йшов Максим Беркут, а за ним Тугар Вовк і інші бояри. Обік
Ту-гара йшла його донька Мирослава. Позаду йшли тухоль-ські пасемці.
Всі йшли озираючись і надслухували пильно.
Ліс починав оживати денним життям. Пестропера сойка хрипіла в вершках
смерек, зелена жовна, причепив-шися до пня тут же над головами
прохожих, довбала своїм залізним дзьобом кору; в далеких зворах чути
було рик турів і виття вовків. Медведі в ту пору, наївши-ся, дрімали
під ломами на моховій постелі. Стадо диків рохкало десь у дебрі,
холодячися в студенім намулі.
Може, годину йшло товариство тою трудною, нетоптаною дорогою. Всі
дихали важко, ледве можучи наловити грудьми повітря, всі отирали
краплистий піт із лиць. Максим частенько озирався позад себе. Він
зразу противний був тому, щоб і женщина йшла разом з мужами в той
небезпечний похід, але Мирослава уперлася. Вона ж перший раз була на
таких великих ловах і мала би для бог зна яких трудностей занехати
найкращу їх частину!
Ніякі Максимові докази про трудності дороги, про небезпеки на
становищі, про силу й лютість звіра не могли переконати її. «Тим
ліпше! Тим ліпше!» - говорила вона з таким смілим поглядом, з таким
солодким усміхом, що
Максим, мов очарований, не міг нічого більше сказати. І батько, що
зразу також радив Мирославі лишитися в таборі, вкінці мусив уступити
її просьбам.
З подивом глядів тепер Максим, як ота незвичайна женщина поровень з
найсильнішими мужами поборювала всякі трудності утяжливої дороги, як
легко перескакувала гнилі ломи і величезні грами, яким певним кроком
ішла понад урвища, горі стрімкими дебрями, просковзу-вала поміж
виверти, і при тім так безпечно, так невтоми-мо, що Максимові
здавалося, що вона хіба на яких чудових крилах уноситься. Він глядів
на се й не міг нагля-дітися.
«Дивна дівчина! - думалось йому раз по разу.- Такої я ще й не видав
«ніколи!»
Ось уже прийшли на місце. Медведяче леговище - то був високий, тільки
від південного боку з трудом доступний горб, покритий грубезними
буками й смереками, завалений вивертами й ломами. Від півночі, заходу
і сходу вхід 1 вихід замикали високі скалисті стіни, немов величезною
сокирою вирубані з тіла велетня Зелеменя і відсунені від нього на
кільканадцять сажнів; сподом попід ті стіни вузькою щілиною шумів і
пінився студе-ний гірський потік.
Таке положення улегшувало нашим ловцям роботу; вони потребували тільки
обсадити не надто широкий плай від південного боку і тим плаєм
доступати чимраз далі догори, а звір, не маючи іншого виходу, мусив
конечно попастися в їх руки і на їх ратища.
Опинившися на тім важнім, хоч дуже небезпечнім плаю, Максим Беркут
велів товариству на хвилю розло-житися і спочити, аби набрати сил до
трудного діла. Сонце сходило, але гілля смерек і сусідні горби
заслоню-вали його вид.
По короткім віддиху Максим почав розставляти ловців у два ряди так,
аби вповні обсадити плай. Доки плай ще вузький, кождому ловцеві
прийдеться стояти о п'ять кроків від другого; але дальше вгорі, де
плай розширяється в цілу споховасту площину, там прийдеться ловцям
ширше розступитися. Одно тільки клопотало його: що зробити з
Мирославом, яка конче хотіла й собі стояти на окремім становищі, а не
при боці свого батька.
- А що ж то я гірша отсих твоїх пасемців? говорила вона, рум'яніючись,
- мов рожа, до Максима.їх ти ставиш на становищі, а мене не хочеш… Ні,
- сього не буде! І для мого батька се був би стид, коли б нас двоз
- стояло на однім становищі! Правда, батеньку?
Тугар Вовк не міг їй супротивитися. Максим почав говорити їй про
небезпеку, про силу й лютість розжертого звіра, але вона зацитькала
його:
- А що ж то в мене нема сили? А що ж то я не владаю луком, ратищем і
- топором? Ану, нехай котрий-будь із твоїх ласемців спробує зо мною
- порівнятися,побачимо, хто дужчий!
Максим вкінці замовк і мусив учинити її волю. Та й чи міг спротивитися
тій дивній, чарівній дівчині? Він хотів хоч становище визначити їй
найменше небезпечне, але, на лихо, сього не можна було зробити, бо тут
усі становища були однаково небезпечні. Розстановивши ціле товариство,
Максим дав ось який розпорядок:
- Тепер помолімся, кому хто знає, а потім разом заграймо в роги. Се
- буде перший знак і сполошить звіра. Потім підемо горі плаєм і
- станемо аж там, де він розширюється. Там мої товариші лишаться
- пильнувати виходу, щоб ані один звір не уйшов, а ви, бояри, підете
- дальше, до самого матчиного леговища!
В добру хвилю по тім залунали ліси й полонини хрипливим ревом жубрових
рогів. Немов величезна хвиля, покотився голос по лісах і зворах,
розбиваючися, глухнучи, то знов подвоюючись. Пробуркалися ліси.
Заскиглила каня над верховіттям смереки; зляканий беркут, широко
розмахуючи крилами, піднявся на воздухи; захрустів звір поміж ломами,
шукаючи безпечної криївки. Нараз рик рогів утих і ловці пустилися в
дорогу горі плаєм. Усіх серця билися живіше ожиданням незвісних
небезпек, бою і побіди. Обережно пробирались вони рядами; передом ряд
боярський, за ним парубоцький ряд;
Максим ішов попереду, пильно надслухаючи та слідячи звірину. Цар
ломів, медвідь, ще не показувався.
Дійшли вже до самого найвужчого гирла, поза яким плай розширювався в
велику споховасту площину. Ловці знов тут зупинилися на розказ
Максима, і знов загриміли ще з більшою силою жуброві роги, розносячи
тривогу в сумрачні медведячі гаври. Раптом затріщав лім недалеко, за
величезною купою грубих перегнилих вивертів.
- Бачність! скрикнув Максим.Звір наближається!
Ледве сказав ті слова, коли втім крізь велику щілину між двома
переверненими пнями просунулася пелехата, величезна голова, і двоє
сірих очей напівпікаво, напів-тривожно вдивлялися в Тугара Вовка, що
стояв на своїм становищі, якраз о яких десять кроків перед щілиною.
Тугар був старий вояк і старий ловець,- він не знав, що то тривога.
Тож, не говорячи ані слова, не відзиваючись ні до ксго, він вихопив
важку залізну стрілу з сагайдака, положив на лук і намірявся до звіра.
- Міряй в око, боярине! шепнув з-позаду Максим. Хвилька тривожної
- мовчанки свиснула стріла і заревів звір мов скажений, кинувши собою
- взад.
І хоть через те щез він ловцям з очей, скрившися за купою вивертів, то
ревіт його не втихав і не втихало скажене ше-метання.
- Далі за ним! крикнув Тугар Вовк і кинувся до щілини, кудою щез
- медвідь.
Рівночасно два бояри вже видряпалися були на верх виверту, вже
попіднімали свої ратища і старались дати їм відповідний розмах, аби
доконати звіра. Тугар
Вовк, стоячи в щілині, пустив у нього другою стрілою. Звір заревів ще
дужче і кинувся втікати, але очі його заплили кров'ю, він не міг
знайти виходу і розщибав собою о дерева. Ратище одного боярина впилось
йому між ребра, але не завдало смертельної рани. Дикий рик раненого
медведя розлягався чимраз дужче. В розпуці він підводився на задні
лапи, обтирав собі кров з очей, рвав і кидав галуззям наперед себе,
але дарма; одно його око прошиблене було стрілою, а друге раз у раз
запливало кров'ю наново.
Шемечучись наосліп довкола, звір наблизився знов до Гугара Вовка. Той
відкинув лук і, причаївшися за виваленим коренем, ухопив обіруч свій
важкий топір і, коли медвідь, мацаючи, добирався до знайомої собі
щілини, він з усього розмаху цюкнув його згори в голову, аж череп
розколовся надвоє, мов розбита тиква. Бризнув кровавий мозок на
боярина, тихо, без рику повалився звір додолу. Радісно заревли труби
бояр на знак першої побіди.
Звіра витягнено з-поміж вивертів і обдерто зі шкури. Тоді бояри рушили
дальше, в гущавину. Сонце вже піднялось на небі і меркотіло крізь
гілляки, мов скісні золоті нитки та пасма. Ловці йшли тепер геть-геть
веселіше, перехвалюючися своєю відвагою й силою.
- Хоч я лише вовк, дрібна звірюка, то все ще дам раду тухольському
- медведеві! говорив Тугар Вовк, радіючи.
Максим Беркут слухав тих перехвалок і сам не знав, чому йому жаль
зробилося тухольського медведя.
- Що ж,сказав він,дурна звірюка той медвідь, самотою держиться. Якби
- вони зібралися докупи, то хто знає, чи й стадо вовків дало би їм
- раду.
Тугар позирнув на нього гнівно, але не сказав нічого. Ловці обережно
поступали дальше, дряпаючись по вивертах, перескакуючи з пня на пень,
западаючи не раз по пояс у порохно та ломи.
Посеред тих звалищ величної природи виднілися подекуди медведячі
стежки, протоптані від давніх-давен, вузькі, але добре втоптані, густо
засіяні вибіленими кістками баранів, оленів та всякої іншої звірини.
Максим держався тепер позаду бояр; він раз за разом обходив усі
становища, осмотрював сліди, щоб догадатися, чи вони свіжі, чи ні,
підпомагав, заохочував утомлених,- і тільки на нім однім не знати було
ніякої втоми. З подивом позирала на нього
Мирослава, коли він переходив коло неї, і хоч багато досі видала вона
молодців і сильних, і смілих, але такого, як Максим, що сполучав би в
собі всі прикмети сильного робітника, рицаря і начальника,- такого їй
досі не траплялося бачити.
Нараз захрустів лім і грізно-люто випав на ловців величезний медвідь.
Він біг зразу на чотирьох лапах, але, побачивши перед собою ворогів,
звівся на задні лапи, а в передні вхопив бурею відламаний буковий
конар, викручуючи ним довкола себе і видаючи час від часу з горла
уриваний, немов визиваючий рик.
На становищі супроти звіра були два підгірські бояри, з тих, що
найголосніше перехвалювалися і хотіли перед усіми показатися
мисливцями. Побачивши страшного ворога тут же перед собою, вони
зблідли й затремтіли. Але скритися, тікати не уходило,- треба було
ставити чоло, будь-що-будь. Дві стріли вилетіли рівночасно з двох
луків, але одна хибила, свиснувши медведеві понад вуха, а друга
влучила звіра в бік, не зранивши значно, а тільки роздразнивши
безмірно. Величезним скоком підплигнув медвідь і шпурнув на одного
ловця свою зброю - буковий копар, який зі страшною силою гепнувся о
дерево. Тоді, не зупиняючись ані на хвильку і не даючи ворогам часу до
намислу, медвідь кинувся на одного з них, що саме стояв па його
протоптаній стежці. Ратище блисло в тремтячій руці боярина,- він хотів
кинути ним на звіра.
- Не кидай! крикнув тривожно Максим, надбігаючи і ведучи з собою поміч
- загроженим боярам Тугара Вовка і ще одного боярина.Не кидай ратище,
- але настав поприбіч і боронися!
Але боярин не слухав і кинув ратище на звіра. Розмах був невеликий,
рука боярина тремтіла, медвідь був уже на яких п'ять кроків,- от і не
диво, що ратище слабо зранило звіра в передню лопатку. Вхопив медвідь
дрючину, розломив її і зі страшним риком кинувся на свого ворога. Той
держав уже в руках простого, на оба боки острого меча, що його називав
медвідником, і готовився віпхнути його вістря в груди звірові. Але
вістря поховз-лося по кості
і застряло в лопатці, і звір ухопив боярина в свої страшні, залізні
обійми.
Страшенно скрикнула нещаслива жертва; захрустіли кості під медведячими
губами. Ціла та страшна і дрожжю проймаюча подія скоїлася так раптово,
так несподівано, що, заким Максим міг надбігти з підмогою, вже боярин,
хриплячи в передсмертних судорогах, лежав на землі, а над ним стояв
кровавий медвідь, вискаливши свої страшенні зуби і ревучи на весь ліс
з болю від одержаних ран.
Дрож пройшла у всіх по тілі на той вид; бояри стали мов укопані.
Тільки
Максим спокійно наложив стрілу на свій роговий лук, підійшов два кроки
ближче до мед-ведя і, прицілившися одну хвилину, пустив йому стрілу
просто в серце. Мов ножем перетятий, урвався рик звіра, і він
повалився трупом на землю.
Не ревіли роги, не лунали веселі оклики по тій новій побіді. Бояри,
покинувши свої становища, збіглися на місце нещастя. Хоч і як вони
були загартовані в війнах, привикли бачити смерть біля себе, але вид
кровавого, потрощеного та пошарпаного трупа витиснув із усіх грудей
важкий зойк.
Мирослава вхопилась за груди і відвернула очі. Тухольські пасемці на
сплетені з галуззя мари положили трупа, а за ним потягли і медведя.
Понура мовчанка залягла над товариством. Велика калюжа крові
блискотіла до сонця і нагадувала всім, що тут іще перед хвилею стояв
живий чоловік, батько дітям, веселий, охочий і повний надії, а тепер з
нього лишилася лише безформна купа кровавого м'яса. У великої часті
бояр відійшла охота до ловів.
- Цур їм, тим проклятим медведям! говорили деякі.Нехай тут хоч жиють,
- хоч гинуть собі, чи ж нам для них наражувати своє життя?
Але Тугар Вовк, а особливо Мирослава й Максим, налягали конче, аби
кінчити розпочате діло. Бояри вкінці пристали, але якось дуже не раді
були вертати на свої становища.
- Позвольте мені, бояри, слово сказати,заговорив до них Максим.Мої
- товариші-тухольці замкнули вихід і не пустять ані одного звіра
- відси. Тим-то нам не потрібно розходитися віддалік одним від одних.
- Найліпше буде, думаю, розділитися нам на дві ровти і йти понад самі
- краї пропасті по обох боках. Так ми зможемо найліпше зігнати все до
- середини, а там разом з тухольськи-ми пасемцями обступимо густою
- лавою і вистріляємо до одного.
- Авжеж, авжеж, що так ліпшеї крикнули деякі бояри, не бачачи
- насмішливого усміху, що перелетів по устах Максима.
Тоді товариство розділилося. Одну ровту провадив Тугар Вовк, а другу
Максим. Мирослава з власної охоти прилучилася до другої ровти, хоч і
сама не могла собі вияснити, для чого. Мабуть, шукала небезпеки, бо
Максим виразно казав, що дорога другої ровти небезпечніша.
Знов заграли роги, і обі ровти розійшлися. Ловці йшли де парами, де
одинцем, то сходячись, то розходячись, щоб вишукувати дорогу. Купами
йти було зовсім неможливо. Зближались уже до самого верха; верх сам
був голий, але понижче був цілий вал каміння, звалищ і вивертів. Туди
пройти було найтрудніше і найнебезпечніше.
В однім місці стирчала купа звалищ, мов висока башта. Ломаччя, каміння
і навіяне від давніх-давен листя загороджувало, бачилось, усякий
приступ до природної твердині. Максим поповз понад самим краєм
глибочезної пропасті, чіпляючись де-де моху та скальних обривів, щоб
туди винайти прохід. Бояри ж, не навиклі до таких неприступних і
карколомних доріг, пішли здовж валу, надіючись найти далі перерву і
обійти його.
Мирослава зупинилася, немов щось держало її близ Максима; Гі бистрі
очі вдавлювалися пильно в настобур-чену перед нею стіну лому, шукаючи
хоч би й як трудного проходу. Недовго так і вдивлялася, але сміло
почала вдиратися на великі кам'яні брили та виверти, що завалювали
прохід. Стала на версі і гордо озирнулася довкола. Бояри відійшли вже
були досить далеко, Максима не видно, а перед нею безладна сутолока
скал та ломів, через яку, бачилось, прохід був неможливий. Але ні! Он
там, трохи віддалік, лежить величезна смерека кладкою понад те пекло,-
туди безпечно можна перейти до вершка!
Недовго думаючи, Мирослава пустилася на ту кладку. А вступаючи на неї,
ще раз озирнулася і, горда зі свого відкриття, приложила гарно точений
ріг до своїх коралових уст і затрубила на весь ліс. Луна покотилася
полонинами, розбиваючись у дебрях та зворах чимраз на більше часток,
аж поки не сконала десь у далеких, недоступних гущавинах. На голос
Мирославиного рога відізвався здалека ріг її батька, а там і роги
інших бояр. Ще хвильку завагувалася Мирослава, стоячи високо на
виверті. Смерека була дуже стара і наскрізь порохнява, а всподу, в
непроглядній гущавині ломів, здавалось їй, що чує легкий хрускіт і
муркотання. Прислухалася ліпше - не чути нічого. Тоді вона сміло
ступила на свою кладку. Але ледве уйшла з п'ять кроків, коли разом
затріщала перетрупішіла смерека, зламалася під ногами Мирослави, і
сміла дівчина враз із перегнилим грамом упала додолу, в ломи та
звалища.
Впала на ноги, не попускаючись своєї зброї. В руках стискала сильно
сріблом оковане ратище; через плечі у неї висіли міцний лук і сагайдак
зі стрілами, а за гарним шкіряним поясом, що мов вилитий обхапував її
стрункий дівочий стан, застромлений був топір і широкий мисливський
ніж з кістяними черенцями.
Звалившись несподівано в тьмаву пропасть, вона, проте, не почула ані
на хвилю страху, а тільки почала озиратися довкола, щоб догледіти який
вихід.
Зразу не могла нічого виразно добачити, але швидко її очі привикли до
півсумерку, і тоді побачила такий вид, котрий і найсмілішого міг
перейняти смертельною тривогою. Не далі як на п'ять кроків перед нею
лежала величезна медведиця в гнізді коло своїх молодих і гнівними,
зеленкуватими очима гляділа на несподіваного гостя. Мирослава
затремтіла. Чи вдаватися в боротьбу зі страшним звіром, чи шукати
виходу і спровадити поміч? Але нелегко було знайти вихід: довкола
їжилися ломи й обриви скал, і хоч перелізти через них з тяжким трудом
було би можна, то на очах дикого звіра була така робота крайнє
небезпечна. Недовго надумуючись, рішилася
Мирослава не зачіпати звіра, лиш боронитися в разі нападу, а тим часом
дати трубою тривожний знак і закликати поміч. Але скоро тільки вона
затрубила, медведиця схопилася з леговища і, виючи, кинулась до неї.
Не час було
Мирославі братися до лука,- звір був надто близько. Вона вхопила обома
руками ратище і, опершись плечима о кам'яний облаз, наставила його
насупротив медведиці. Звір, побачивши блискуче залізне вістря,
зупинився.
Обі неприятельки стояли так довгу хвилю, не зводячи ока одна з одної,
не схибляючи ані одним рухом зі свого становища. Мирослава не сміла
перша нападати на медведицю; медведиця знов шукала очима, куди би
напасти на ворога. Раптом медведиця вхопила в передні лапи великий
камінь і, зводячись на задні ноги, хотіла шпурнути ним на Мирославу.
Але в тій самій хвилі, коли зводилася на задні ноги, Мирослава одним
могучим рухом пхнула їй ратище між передні лопатки. Рикнула страшенно
медведиця і перевернулась горілиць, обіллявшися кров'ю. Але рана не
була смертельна, і медведиця швидко зірвалася на ноги. Кров текла з
неї, та, незважаючи на біль, вона знов кинулася на Мирославу.
Небезпека була страшна. Розжертий звір садив просто, грозячи вже тепер
своїми страшними зубами. Один рятунок для Мирослави був - видряпатися
на облаз, о котрий була оперта плечима. Хвилька, один рух - і вона
стояла на облазі. На серці в неї полегшало,- тепер її положення не
було таке небезпечне, бо в разі нападу могла вдарити звіра згори. Та
ледве
Мирослава могла дослідити, що робить медведиця, а вже звірюка стояла
близько неї на камені, ревучи грізно і рознявши закровавлену пащеку.
Зимний піт виступив на чолі Мирослави; вона бачила, що тепер настала
рішуча хвиля, що на тій вузькій кам'яній плиті мусить розігратися
боротьба на життя і смерть
і що того буде побіда, хто зможе вдержатися на іім становищі й
зіпхнути з нього противника. Медведиця була вже близько; Мирослава
пробувала заставитися від неї ратищем, але медведиця вхопила дрючину
зубами і шарпнула її так сильно, що мало не зіпхнула Мирославу з
каменя; ратище виховзлось їй із рук, і звір кинув ним геть у ломи.
«Тепер прийдеться загибати?» - блиснуло в думці в Мирослави, але
«відвага не покинула її. Вона вхопила обома руками топір і стала міцно
«до остатньої оборони. Звір сунув чимраз ближче: гарячий його віддих
«чула вже Мирослава на своїм лиці; мохната лапа, насторожена острими
«кігтями, грозила її груді; ще хвиля - і їй довелось би, пошарпаній,
«кровавій, упасти з каменя, бо топорище було закоротке супроти лап
«величезного звіра.
- Рятунку! скрикнула у смертельній тривозі Мирослава, і в тій хвилі
- понад її головою блиснуло ратище і пхнута в горло медведиця, мов
- колода, впала з каменя. В щілині кам'яних звалищ понад головою
- Мирослави показалось радісне» живим огнем палаюче лице Максима
- Беркута. Один вдячний погляд урятованої дівчини пройняв Максима
- наскрізь. Але слова не було між ним ані одного. На те не було часу.
- Медведиця ще жила і, ревучи, зірвалася з місця.
Одним скоком була вона коло своїх молодих, що, не розуміючи цілої тої
боротьби, бавилися і переверталися в гнізді. Обнюхавши їх, медведиця
кинулася знов до Мирослави. На се Мирослава була приготована і,
піднявши обіруч топір, одним замахом розрубала ним голову медведиці.
Впала опосочена звірюка і, метнувши собою кілька разів у боки,
сконала.
Тим часом і Максим, продертися крізь навалені ломи, станув обік
Мирослави.
В очах дівчини заблисли дві перлові сльози, і, не кажучи ані слова,
вона гаряче стиснула руку свого порятівника. Максим чогось немов
змішався, почервонів, спустив очі і, зупиняючись, проговорив:
- Я чув твій тривожний знак… але не знав, де ти… Богу дякувати, що й
- так додряпався!
Мирослава все ще стояла на місці, держачи руку гарного парубка в своїй
руці і дивлячись у його хороше, сонцем опалене і здоровим рум'янцем
осяяне, одверте, щире лице. В тій хвилі вона не почувала нічого, крім
вдячності за рятунок від нехибної смерті. Але коли Максим, трохи
осмілившись, стиснув її ніжну, а так сильну руку, тоді Мирослава
почула, як щось солодко защеміло їй коло серця, як лице її загорілось
стидливим рум'янцем,- і вона спустила очі, а слово подяки, котре
готове було вилетіти з її уст, так і завмерло на губах і розіллялось
по лиці дивним чаром розгоряючого сердечного чуття.
Максим перший отямився. В його серці, смілім і чистім, як щире золото,
відразу блиснула щаслива думка, котра тут же перемінилася в незломне
рішення. Се вернуло йому всю смілість і певність поступування.
Приложивши ріг до уст, він затрубив радісно на знак побіди. Тут же, за
стіною вивертів, обізвалися роги Тугара й інших бояр. Звинна, як
вивірка, Мирослава швидко видряпалась назад на той вал, з якого була
впала, і відтам оголосила цілому стрілецькому товариству свою пригоду
і поміч, якої дізнала від Максима. З трудом видряпався сюди Тугар
Вовк, а за ним і інші бояри; Тугар довго держав доньку в обіймах, а
побачивши кров на її одежі, аж затремтів.
- І ти, ти, моя доню, була в такій небезпеці! І він раз по разу
- обнімав доньку, немов боячись утратити її.
Потім він зліз униз до Максима, що порався коло мед-ведиці і коло
молодих медведят. Молоді, що не знали ще свого ворога в чоловіці,
муркотіли любенько в гнізді і бавились собі, мов малі песики; вони
давали себе гладити руками і зовсім не боялися людей. Максим узяв їх
на руки і положив перед
Мирославою й Тугаром.
- Отеє ваша здобич! сказав він.Ви чей же радо приймете в своїм домі
- таких гостей.
Згромаджені бояри гляділи то радісно на малі медве-дята, то зо страхом
на вбиту медведицю, обзирали рану і подивляли силу й смілість
Мирослави, що могла вдатися в боротьбу з такою страшною звірюкою.
- О ні,сказала, сміючись, Мирослава,без помочі отсього чесного молодця
- була б я тепер лежала там, як сеся звірюка, пошарпана й
- закровавлена! Йому від мене належиться велика подяка.
Тугар Вовк якось немов нерадо слухав тої бесіди своєї доньки. Хоч і як
він любив її, хоч і як радувався її вибавленням із великої небезпеки,
але все-таки він волів би був, якби вибавив його доньку боярський син,
а не сей простий тухольський мужик, не сей «смерд», хоч і як, зрештою,
той смерд умів подобатися Тугарові. Та всетаки йому, гордому
бояринові, що виріс і великої честі дослужився при князівськім дворі,
важко було прилюдно віддавати подяку за вирятування доньки - мужикові.
Але ніщо було діяти… Обов'язок вдячності так був глибоко вкорінений у
наших рицарських предків, що й Ту- гар Вовк не міг від нього
виламатися. Він узяв Максима за руку і випровадив його наперед.
- Молодче,сказав він,донька моя, єдина моя дитина, говорить, що ти
- вирятував її життя з великої небезпеки. Я не маю причини не вірити
- її слову.
Прийми ж за своє чесне діло подяку вітця, котрого вся любов і вся
надія в тій одній дитині. Я не знаю, чим тобі можемо відплатити за се
діло, але будь певний, що скоро се коли-будь буде в моїй силі, то
боярин Тугар Вовк не забуде того, що тобі завдячує.
Максим стояв при тих словах, мов на грані. Він не привик до таких
прилюдних похвал і зовсім не надіявся, ані не бажав нічого подібного.
Він змішався при боярських похвалах і не знав, чи відповідати що-
небудь, чи ні, а вкінці сказав коротко:
- Нема за що дякувати, боярине! Я зробив те, що кождий на моїм місці
- зробив би,за що ж тут дякувати? Нехай донька твоя буде здорова, але
- на вдячність ніяку я не заслужив.
Сказавши се, він пішов, аби закликати своїх тухоль-ських товаришів.
При їх помочі медведицю швидко обдерто зі шкури, а малі медведята
перенесено на збірне місце, відки ціле товариство по скінченню ловів
мало удатися назад до табору.
Сонце доходило вже полудня і сипало гаряче золотисте проміння на
тухольські гори; розігріта живиця сильніше запахла в лісах; гордо і
тільки десь-колись помахуючи розпластаними крилами, плавав яструб
високо понад полонинами в лазуровім океані. Тиша стояла в природі.
Тільки з одного пригірка Зелеменя лунали голоси ловецьких труб і крики
ловецького товариства. Лови скінчилися, хоч і не зовсім щасливо. На
дрючках несли тухольські парубки поперед ловцями три медведячі шкури і
в мішку двоє медведят, а на ношах із галуззя несли боярські слуги
позаду товариства окровавленого, задубілого вже трупа нещасливого
боярина, що погиб від медве-дячих лап.
Швидко під проводом Максима дійшло товариство до мисливського табору.
Лови були скінчені. Сьогодні ще хотіло ціле товариство вертати домів,
зараз, скоро лише по обіді. Дорога була вправді не близька, але Максим
обіцяв випровадити товариство простішою лісовою стежкою до Тухлі, а
відтам до двора Тугара Вовка. Тухоль-ські пасемці, скоро тільки
пообідали, зараз пішли наперед до домів; Максим лишився з боярами,
поки слуги здійняли табір і попрятали всі кухонні та ловецькі
знаряддя; тоді й боярське товариство вирушило в дорогу з поворотом
додому.
ІI
Стародавнє село Тухля - се була велика гірська оселя з двома чи трьома
чималими присілками, всього коло півтори тисячі душ. Село й присілки
лежали не там, де лежить теперішня Тухля, але геть вище серед гір у
просторій подовжній долині, що тепер поросла лісом і зоветься Запалою
долиною. В ті давні часи, коли йде наше оповідання. Запала долина не
була поросла лісом, але, навпаки, була управлена і годувала своїх
жильців достатнім хлібом.
Простягаючись звиш півмилі вдовж, а мало що не чверть милі в ширину,
рівна й намулиста, обведена з усіх боків стрімкими скалистими стінами,
високими декуди на іри або й чотири сажні, долина тота була немов
величезним кітлом, із якого вилито воду. І певно, що воно й не інакше
було. Чималий гірський потік впадав від сходу до тої долини високим на
півтора сажня во-допадом, прориваючи собі дорогу поміж тісні, тверді
скали і обкрутившися вужакою по долині, випливав на захід у таку ж
саму тісну браму, розбиваючись поміж гладкі кам'яні стіни і гуркотячи
ще кількома водопада-ми, поки чверть милі понижче не впав до Опору.
Високі, стрімкі береги тухольської кітловини покриті були темним
смерековим лісом, що надавав самій долині позір ще більшого
заглиблення і якоїсь пустинної тиші та відрубності від усього світу.
Так, справді, се була величезна гірська криївка, з усіх боків тільки з
великим трудом доступна,- але такі були в тих часах ненастанних війн,
усобиць і нападів майже всі гірські села, і тільки дякуючи тій своїй
неприступності, вони змогли довше, ніж подільські села, охоронити своє
свобідке староруське громадське життя, яке деінде силувалися чимраз
більше підірвати горді, війнами збагачені бояри.
Тухольський народ жив головно скотарством. Тільки та долина, де лежало
село, а також кілька поменших порічин, не покритих лісом, надавалися
до хліборобства і видавали щороку багаті збори вівса, ячменю і проса.
Зате в полонинах, що були, так само, як і всі доокружні ліси,
власністю тухольської громади, паслися великі отари овець, у котрих
спочивав головний скарб тухольців: з них вони добували собі одежу й
страву, омасту й м'ясо.
В лісах довкола села паслися корови й воли; але сама місцевість,
гориста, скалиста й неприступна, забороняла держати багато тяжкої
рогатої худоби.
Другим головним джерелом достатку тухольців були ліси. Не говорячи вже
про дрова, котрих мали безплатно і на топливо, і на всякі будинки,
ліси достачали тухольцям звірини, лісових овочів і меду. Правда, життя
серед лісів і недоступних диких гір було тяжке, було ненастанною
війною з природою: з водами, снігами, диким звіром і дикою,
недоступною околицею,- але тота боротьба вироблювала силу, смілість і
промисловість народу, була підставою й пружиною його сильного,
свобідного громадського ладу.
Сонце вже геть схилилося з полудня, коли з високого верха в тухольську
долину спускалося знайоме нам ловецьке товариство під проводом Максима
Беркута.
Передом ішов Тугар Вовк з донькою і з Максимом; решта товариства
ступала за ними невеличкими купками, гуторя-чи про перебуті лови та
ловецькі пригоди.
Перед очима товариства розкрилася тухольська долина, облита гарячим
сонячним промінням, мов велике зелене озеро з невеличкими чорними
острівцями. Круг неї, мов височезний паркан, бовваніли кам'яні стіни,
по яких п'ялися де-де пачоси зеленої ожини та корчі ліщини. При вході
в долину ревів водопад, розбиваючись о каміння сріблястою піною; поуз
водопаду викутий був у скалі вузький вивіз, яким ішлося вгору і далі
понад берегом потока через верхи і полонини аж до угорської країни; се
був звісний тодішнім гірнякам
«тухольський прохід», найвигідніший і найбезпечніший після
«дуклянського: десять дооколичних громад, з галицького і з угорського
«боку, працювали майже два роки над виготовленням сього проходу.
«Тухольці вложиди найбільше праці в те діло, тож гордилися ним, як
«своїм.
- Гляди, боярине,сказав Максим, зупиняючись над водопадом при вході в
- крутий, у камені кований вивіз,гляди, боярине, се діло тухольської
- громади!
Геть ось туди, через Бескиди, тягнеться сеся дорога, перша така дорога
в верховині. Мій батько сам витичував її на протязі п'ятьох миль;
кождий місток, кожда закрутина, кож-дий вивіз на тім протязі зроблений
за його показом.
Боярин неохітно якось поглянув горами, куди на далекий протяг понад
потоком вилася між скалами протерта гірська дорога. Потім глянув долі
вивозом і похитав головою.
- Твій батько має велику вдасть над громадою? спитав він.
- Власть, боярине? відказав здивований Максим.Ні, власті у нас над
- громадою не має ніхто: громада має власть сама, а більше ніхто,
- боярине. Але мій батько досвідний чоловік і радо служить громаді. Як
- він говорить на раді громадській, так не зуміє ніхто в цілій
- верховині. Громада слухає батькової ради,але власті батько мій не
- має ніякої і не жадає її.
Очі Максима блищали огнями гордості й подиву, коли говорив про свого
батька.
Тугар Вовк при його словах у задумі похилив голову; зате Мирослава
гляділа на
Максима, не зводячи з нього очей. Слухаючи Максимових слів, вона чула,
що його батько стається для неї таким близьким, таким мов рідним
чоловіком, немов вона вік жила під його батьківською опікою.
Але Тугар Вовк ставав чимраз більше понурий, чоло його морщилося, і
очі з виразом давно здержуваного гніву звернулися на Максима.
- То се твій батько бунтує тухольців против мене і против князя?
- спитав він нараз терпким, різким тоном. Немов болющий дотик, вразили
- ті слова
Мирославу; вона зблідла і позирала то на батька, то на Максима. Але
Максим цілком не змішався від тих слів, а відповів спокійно:
- Бунтує громаду, боярине? Ні, се тобі неправду сказано. Вся громада
- гнівна на тебе за те, що ти присвоюєш собі громадський ліс і
- полонину, не спитавши навіть громади, чи схоче вона на те пристати,
- чи ні.
- А так, ще питатися вашої громади! Мені князь дарував той ліс і тоту
- полонину,
і мені ні в кого більше дозволятися.
- Те самісіньке й говорить громаді мій батько, боярине. Мій батько
- уцитькує громаду і радить підождати аж до громадського суду, на
- котрім те діло розбереться.
- Громадського суду! скрикнув Тугар Вовк.То й я мав би ставати перед
- тим судом?
- Думаю, що й тобі самому се буде пожадане. Ти будеш міг усім доказати
- своє право, вспокоїти громаду.
Тугар Вовк відвернувся. Вони йшли далі вивозом, який закручувався
насередині, щоб зробити дорогу не так похилою і не так небезпечною.
Максим,
ідучи позаду, не зводив очей із Мирослави. Але його лице не ясніло вже
таким чистим щастям, як недовго перед тим. Чим чорніша хмара гніву й
невдоволення залягала на чолі її батька, тим виразніше почув Максим,
що між ним і
Мирославою розвертається глибока пропасть. При тім він, дитя гір, не
знаючи великого світу і високих боярських замислів, і не догадувався,
яка широка і глибока була та пропасть на самім ділі.
Зійшли вже на долину. Під водопадом творив потік просторий, спокійний
і чистий, мов сльоза, ставок. При його берегах стояли великі шапки
перлової шипучої піни: дно наїжене було великими й малими обломами
скал; прудкі, мов стріла, пструги блискали поміж камінням своїми
перлово-жовтими, червоно цяткованими боками; в глибині затоки долі
кам'яною стіною ревів водо-пад, мов живий срібний стовп, граючи до
сонця всіми барвами веселки.
- Що за пречудове місце! аж скрикнула Мирослава, вдивляючися в водопад
- і навалені в глибині дико пошарпані скали, обведені згори темно-
- зеленою габою смерекового лісу.
- Це наша Тухольщина, наш рай! сказав Максим, обкидаючи оком долину, і
- гори, і водопад з такими гордощами, з якими мало котрий цар обзирає
- своє царство.
- Тільки мені ви затроюєте життя в тім раю,сказав гнівно Тугар Вовк.
Ніхто не відзивався на ті слова; всі троє йшли мовчки дальше. Ось уже
доходили до села, що розкинулося густими купами порядних, драницями
критих хат, густо обсаджене рябиною, вербами та розлогими грушами.
Народ робив у полю; тільки старі діди, поважні, сивобороді, походжали
коло хат, то дещо тешучи, то плетучи сіті на звіра та на рибу, то
розмовляючи про громадські діла. Максим кланявся їм і вітав їх
голосно, приязно; далі й Мирослава почала вітати старих тухольців, що
стояли на дорозі; тільки Тугар Вовк ішов понурий та німий, навіть
поглянути не хотів на тих смердів, що сміли супротивлятися волі його
князя.
Аж ось насеред села з ними пострічалася дивна компанія. Три старці,
убрані по- празничному, несли дорогою на високій, гарно точеній і
оздібно сріблом окованій дрючині великий, також сріблом окований
ланцюг, вироблений суцільно з одної штуки дерева в виді перстеня,
нерозривного і замкнутого в собі.
Понад тим ланцюгом повівала червона, кармазинова, сріблом вишивана
хоругов. Три старці йшли повільно. Перед кождим дворищем вони
зупинялися і викликали голосно хазяїв по ім'ю, а коли той або хто-будь
із жильців дворища явився, вони говорили:
- Завтра на копу! і йшли дальше.
- Се що за дивоглядія? спитав Тугар Вовк, коли старці почали
- наближатися до них.
- Хіба ж ти не видав ще такого? спитав його здивований Максим.
- Не видав. У нас коло Галича нема такого звичаю.
- На копу скликають, на раду громадську,сказав Максим.
- Я гадав, що попи з корогвою,почав насміхатися Тугар.У нас коли
- скликають на копу, то скликають потиху, передаючи з хати до хати
- копне знамено.
- У нас копне знамено обноситься по селу отсими закличниками; вони
- повинні кождого громадянина по ім'ю закликати на копу. І тебе
- закличуть, боярине.
- Нехай собі кличуть, я не прийду! Нічого мене не обходить ваша копа.
- Я тут із княжої волі і можу сам збирати копу, коли буду вважати се
- потрібним.
- Ти сам… збирати копу? спитав зачудований Максим.Без наших
- закличників?
Без нашого знамена?
- У мене свої закличники і своє знамено.
- Але ж на твою копу ніхто з наших громадян не піде. А наша копа як
- осудить, так у нашій громаді й буде.
- Побачимо! сказав гнівно й уперто Тугар Вов-я. В ту саму пору
- наблизилися наші пішоходи до закличників. Побачивши боярина,
- закличники поставили знамено, а один із них відізвався:
- Боярине Тугаре Вовче!
- Ось я,відповів боярин понуро.
- Завтра на копу!
- Чого?
Але закличники на се не відповіли нічого і пішли дальше.
- Не їх діло, боярине, говорити чого,пояснив Максим, стараючись
- якомога втихомирити нехіть боярина до тухольської громадської ради.
- По довшій мовчанці, під час котрої вони все йшли селом, Максим знов
- зачав говорити:
- Боярине, позволь мені, недосвідному, молодому, сказати тобі слово.
- Говори! сказав боярин.
- Прийди завтра на копу!
- І піддатися вашому холопському судові?
- Що ж, боярине, тухольська громада судить по справедливості, а
- справедливому судові хіба стид піддатися?
- Таточку! вмішалася й Мирослава до тої розмови.Зроби так, як каже
- Максим.
Він добре каже! Він урятував моє життя,- він же ж не хотів би тобі зле
радити; він знає добре тутешні звичаї.
Тугар Вовк знехотя всміхнувся на ту правдиво жіночу логіку, але чоло
його швидко знов наморщилося.
- І вже ти протуркала мені упгі тим Максимом! сказав він.Ну, урятував
- тобі життя, я і вдячний йому за те, і, коли хочеш, дам йому пару
- волів. А тут знов о
інші річі йде, до яких не слід мішатися ні тобі, ні Максимові.
- Ні, боярине,відмовив на се Максим,ти чей не схочеш унизити мене
- відплатою за моє незначне діло. Ані я, ані мій батько не приймемо
- ніякої відплати. А то, що я тебе прошу прийти завтра на копу, я
- роблю тільки з щирої прихильності. Я рад би, боярине, щоб між ту-
- хольською громадою і тобою була згода.
- Ну, нехай і так,сказав вкінці Тугар Вовк,прийду завтра на тоту вашу
- раду, але не на те, щоб Їй піддатися, а лиш на те, щоб побачити, що
- се за рада буде.
- Прийди, боярине, прийди! скрикнув радісно Максим.Побачиш сам, що
- тухольська громада вміє бути справедливою.
Приречення Тугара Вовка облегшило серце Максимові. Він став веселий,
говіркий, показував Мирославі направо і наліво, що було гарного й
цікавого довкола, а гарного й цікавого було багато. Наші пішоходи були
саме серед села і на середині тухольської долини. Стрімкі ска-листі
береги кітловини світилися по обох боках далеко, мов рівні, високі
мармурові мури. Потік плив посеред села, тут же біля дороги, шумів і
пінився, розбиваючись по каменях, котрими усіяне було його дно, і
навіваючи свіжий холод на всю долину. По обох боках потока, якого
береги були досить високі, прорізані в намулі давнього озера,
побудовані були кашиці (загати) з річного каміння і грубих смерекових
палів та колод, щоб охоронити село від виливу. Всюди через потік
пороблені були вигідні з поруччями кладки, а зараз поза кашицями йшли
скопані грядки з фасолею й горохом, що вилися вгору по тичинню, з
буряками й капустою, а також загони пшениці, що чистими ясно-зеленими
пасмугами простягалися далеко поза хати. Хати були порядно обгороджені
і харно удержувані; стіни з гладкого дилиння, не обмазаного глиною,
але кілька разів до року митого і скобленого річними черепницями;
тільки там, де одна ди-лина сходилася з другою, в вузьких пасмугах
стіни були поліплені глиною і побілені паленим вапном, і виглядали
дуже гарно серед зелених верб і груш. При вході до кождого дворища
стояли дві липи, між якими прив'язані були гарно плетені в усякі узори
ворота. Майже над кождими воротами на жердці висіла прибита якась хижа
птиця: то сова, то сорока, то ворона, то яструб, то орел, з широко
розпростертими крилами і звислою додолу головою; се були знаки духів -
опікунів дому. За хатами стояли стайні та інші господарські будинки,
всі під драницями і з грубезних тесаних брусів збудовані; тільки
нечисленні обороги були з соломи і насторошували де-де свої золото-
жовті остро-круглі чуби догори помія» чотирма високими оборожинами.
- Ось мого батька двір,сказав Максим, показуючи на один двір, нічим не
- відмінний від інших. Перед домом не було нікого, але двері від сіней
- були відчинені, а в стіні до полудня прорубані були два невеличкі
- квадратові отвори, які вліті оставались або зовсім створені, або
- закладались тонкими і напівпрозірчастими гіпсовими плитками і на
- зиму, крім того, забивались дощаними віконницями. Се були тодішні
- вікна.
Мирослава цікаво позирнула на те гніздо Беркутів, над котрого ворітьми
справді висів недавно вбитий величезний беркут, ще й по смерті немов
грозячи своїми могутніми залізними пазурами і своїм чорним, у каблук
закривленим дзюбом.
Затишно, супокійне і ясно було па тім обійстю; потік відділював його
від гостинця, пе-рекинений широкою кладкою, і журчав стиха та плескав
кришталевою хвилею о кам'яну загату. І Тугар Вовк позирнув туди.
- Ага, то тут сидить той тухольський владика. Ну, рад я пізнати його.
- Побачимо, що се за птиця!
Максим хотів попрощати боярина й його доньку і звернути додому, але
щось немов тягло його йти з ними дальше. Мирослава немов порозуміла
се.
- Чи вже вертаєш додому? спитала вона, відвертаючись, щоб укрити своє
- помішання.
- Хотів було вертати, але нехай і так проведу вас іще через тіснину до
- вашого двора.
Мирослава втішилася, сама не знаючи чого. І знов пішли вони вниз
селом, гуторячи, озираючись на всі боки, любуючись одне одним,
голосом, присутністю, одне для другого забуваючи все довкола, батька,
громаду. І хоча в цілій розмові ані одним словом не згадували про
себе, про свої чуття й надії, але й крізь найбай-дужнішу їх бесіду
тремтіло тепло молодих, першою любов'ю огрітих сердець, проявлялася
таємнича сила, що притягала до себе ті дві молоді, здорові й гарні
істоти, чисті та незопсовані, що в своїй невинності навіть не думали
про перепони, які мусила стрінути їх молода любов.
І Тугар Вовк, що йшов передом у важкій, понурій задумі та міркував над
тим, як би то завтра стати гідно і в цілім блиску перед тими смердами
та показати їм свою повагу та вищість,- і Тугар Вовк не завважав
нічого між молодими людьми; одно тільки гнівало його, що той молодий
парубок такий смілий і так поводиться з ним і з його донькою, мов з
рівними собі. Але до пори, до часу він здержував свій гнів.
Минули вже село і зближалися до того місця, де ту-хольська кітловина
замикалася, пропускаючи тільки вузькою скалистою брамою потік у
долину.
Сонце вже похилилося геть із полудня і стояло над вершиною лісу,
купаючи своє скісне проміння в спінених хвилях потоку. Від скал, що
затіснювали виплив потоку з тухоль-ської долини, лежали вже довгі
тіні; в самій тіснині було сумрачно, холодно і слизько. Внизу
розбивалася вода потоку о величезне, купами тут навалене каміння, а
вгорі високо шуміли величезні смереки і буки.
Понад самим потоком з обох боків вели проковані в скалах вигідні
стежки - також діло тухольців. Якась дрож пройняла Мирославу, коли
входила в оту дивовижну «кам'яну браму»: чи то від пануючого тут
холоду, чи від вогкості, чи бог знає від чого,- вона взяла батька за
руку і притиснулася до нього.
- Яке страшне місце! сказала вона, зупиняючись у самій тіснині і
- озираючись кругом та догори. І справді, місце було незвичайне, дике.
- Потік був вузький, може, на три сажні, не більше, завширшки, і так
- гладко прорізаний рвучою гірською водою в лупаковій скалі, що
- незнающий був би міг присягнути, що се людських рук робота. А перед
- самим проходом стояв насторч величезний кам'яний стовп, усподу геть
- підмитий водою і для того тонший, а вгорі немов головатий, оброслий
- папороттю та карлуватими берізками. Се був широко звісний Сторож,
- котрий, бачилось, пильнував входу в тухольську долину і готов був
- упасти на кождого, хто в ворожій цілі вдирався б до сього тихого,
- щасливого закутка. Сам Тугар Вовк почув якийсь холод за плечима,
- зирнувши на того страшного Сторожа.
- Тьфу, яка небезпечна каменюка! сказав він.Так нависла над самим
- проходом, що, бачиться, ось-ось упаде!
- Се святий камінь, боярине,сказав поважно Максим,йому щовесни
- складають вінки з червоного огнику се наш тухольський Сторож.
- Ех, все у вас ваше, все у вас святе, все у вас ту-хольське,аж
- слухати обридло!
- скрикнув Тугар Вовк.Немовто поза вашою Тухольщиною вже й світу нема!
- Для нас і справді нема світу,відмовив Максим.Ми над усе любимо свій
- кутик,коли б так кождий інший любив свій кутик, то, певно, всі люди
- жили б на світі спокійно й щасливо.
Максим у своїй невинній щирості й не розумів, як чутко вколов він у
серце боярина тими словами. Він не завважав також, якими злобними
очима позирнув на нього Тугар Вовк. Звертаючися до Мирослави, Максим
мовив далі спокійним, теплим голосом:
- А про той камінь, про нашого Сторожа, я вам оповім, що чув від
- батька. Давно то, дуже давно діялось, ще коли велетні жили в наших
- горах. То тут, де тепер наша Тухля, стояло велике озеро; сеся
- кітловина була ще зовсім замкнена, і тільки через верх текла вода.
- Озеро се було закляте: в нім не було нічого живого
- ні рибки, ні хробачка; а котра звірина напилася з нього, мусила
- згинути; а пташина, що хотіла перелетіти понад нього, мусила впасти
- в воду і втопитися.
Озеро було під опікою Морани, богині смерті. Але раз сталося, що цар
велетнів посварився з Мораною, і, щоб зробити їй наперекір, ударив
своїм чародійським молотом о скалу, і розвалив стіну, так що вся вода
з заклятого озера виплила і стратила свою дивну силу. Ціла околиця
раптом ожила; дно озера зробилося плодючою долиною і зазеленілося
буйними травами та цвітами; в потоці завелися риби, поміж камінням
усяка гадь, у лісах звірина, в повітрі птиця. За те розлютилася
Морана, бо вона не любить нічого живого, і закляла царя велетнів у
отсей камінь. Але долині самій не могла нічого зробити, бо не могла
назад вернути мертвящої води, що виплила з озера; якби була вернула
назад усю воду до краплини і заткала отсей у скалі вибитий прохід, то
була би знов царицею наших гір. А так, то хоч цар велетнів і не жив,
та проте й Морана не має вже тут власті. Але цар не зовсім погиб. Він
триває в тім камені і пильнує сеї долини.
Кажуть, що колись Морана ще раз ізбере свою силу, щоб нею завоювати
нашу
Тухольщину, але отсей заклятий Сторож упаде тоді на силу Морани і
роздавить
її собою.
З дивним чуттям слухала Мирослава тої повісті: вона глибоко щеміла її
в серці,-
їй так бажалося стати під руксю того доброго і животворного царя
велетнів до бою з силою Морани; кров живіше заграла в її молодім
серці. Як сильно, як гаряче любила вона в тій хвилі Максима!
А Тугар Вовк хоч і слухав Максимової повісті, але, бачилось, не дуже
вірив їй, тільки ще раз обернувся, позирнув на кам'яного тухольського
Сторожа і з погордою всміхнувся, немов подумав собі: «От дурні смерди,
в якій дурниці покладають свою гордість і свою надію!»
Вже наші пішоходи минули вузький протік тухольського потоку і вийшли
на ясний світ. Перед їх очима раптом розкинулася довга, крутими горами
обмежена долина Опору, котра ген-ген сходилася з долиною Стрию. Сонце
вже клонилося на захід і гарячим пурпуром мерко-•гіло в широких хвилях
Опору. Тухольський потік скаженими скоками і з лютим шумом гуркотів
додолу, щоб скупатися в
Опорі. Його вода, різко відбиваючи в собі заходову червоність,
виглядала неначе кров, що бурхає з величезної рани. Довкола шуміли
темні вже ліси.
Хвилю стояли наші пішоходи, напуваючись тою безсмертною і живущою
красою природи. Максим немов вагувався на якійсь думці, що так і
засіла в його голові і силоміць просилася на волю. Далі він зібрався з
відвагою і приблизився до Тугара Вовка, тремтячи й черво-ніючись.
- Боярине-батьку,сказав він незвичайно м'яким і несміливим голосом.
- Чого тобі треба?
- Позволь мені бути твоїм найщирішим слугою…
- Слугою? Що ж, се нетрудно,прийди з батьком і наймись, коли конче
- хочеш на службу.
- Ні, боярине, не так ти зрозумів мене… Позволь мені бути твоїм сином!
- Сином? Але ж у тебе б свій батько, і, як чую, далеко ліпший,
- справедливіший і мудріший від мене, коли завтра буде судити мене!
Боярин гірко, їдовито всміхнувся.
- Я хотів сказати,поправився Максим,хотів сказати ще не так. Боярине,
- віддай за мене доньку свою, котру я люблю дужче свого життя, дужче
- душі своєї!
Грім з ясного неба не був би так перелякав Тугара Вовка, як ті гарячі,
а при тім прості слова молодого парубка. Він відступив два кроки назад
і прошибаючим, з гнівом і погордою змішаним поглядом мірив бідного
Максима від ніг до голови.
Лице його було недобре, аж синє, зуби йому заціпило, губи дрожали.
- Смерде! скрикнув він нараз, аж дооколичні гори залунали тим
- проклятим окликом.Що се за слова смієш говорити до мене? Повтори ще
- раз, бо се не може бути, щоб я справді чув те, що мені причулося.
Грізний крик боярина збудив і в Максима його звичайну смілість і
рішучість.
Він випростувався перед боярином, мов молодий, пишний дубчак, і сказав
лагідним, але певним голосом:
- Нічого злого я не сказав тобі, боярине,нічого такого, що би
- приносило нечесть тобі або твоїй доньці. Я просив у тебе руки твоєї
- доньки, котру я люблю, як її ніхто в світі не буде любити. Невже ж
- між твоїм боярським, а моїм мужицьким родом така велика пропасть,
- щоб її любов не могла перегатити? Та й чим же ж тя так дуже вищий
- від мене?
- Мовчи, смерде! перебив його лютим криком Тугар Вовк.Рука моя
- судорожне стискає рукоять меча, щоб заткати ним твою глупу гортанку.
- Одно тільки рятує тебе від моєї мести, а се те, що ти нині вирятував
- мою доньку з небезпеки. Інакше ляг би ти в тій хвилі трупом за такі
- слова. І ти, безумний, міг подумати, міг посміти підносити очі свої
- до неї, до моєї доньки?.. Се за те, що я й вона говоримо з тобою по-
- людськи, а не копаємо тебе, як собаку! І ти думав, що, рятуючи її
- від пазурів медведя, ти здобув її для себе, як бранку? О ні! Коли б
- мало на таке прийти, то воліла б вона згинути в кривавих обіймах
- дикого звіра, ніж мала би тобі дістатися!
- Ні, боярине, не так кажи! Волів би я згинути в лапах медведя, аніж
- мав би один
її волосок бути ушкоджений.
Мирослава відвернулася при тих словах, щоб скрити від батька і від
Максима довго здержувані сльози, що тепер бризнули з її очей. Але
Тугар Вовк не зважав на те і говорив дальше:
- І ти, підлий хамів роде, смієш рівняти себе зо мною? Зо мною, що вік
- звікував між князями, вдостоївся княжої похвали і надгороди за
- рицарські діла! Моя донька може вибирати собі жениха між найпершими
- і найславнішими молодцями в краю, а я мав би дати її тобі, смердові,
- до твого тухольського гнізда, де би вона зів'яла, зсохла і пропала в
- нужді? Ш, ні, йди геть, бідний хлопче, ти несповна розуму, ти сказав
- свої слова в нападі божевільства.
Максим бачив тепер, що його надії розбиті, що боярин надто високо
міряє, надто гордо глядить на нього. Хоч і як тяжко приходилось йому,
але ніщо було робити.
- Боярине, боярине,сказав він сумним, теплим голосом,занадто ти високо
- піднявся на крилах гордості,але уважай! Доля звичайно тих найвище
- підносить, кого думає найнижче зіпхнути. Не гордуй бідними, не
- гордуй низькими, не гордуй робучими, боярине, бо хто ще знає, до
- котрої хто криниці прийде воду пити!
- Ти ще смієш мені давати науки, гаде? скрикнув розлючений Тугар Вовк,
- і очі його заблищали безумним гнівом.Геть мені з очей, а то, богом
- кленусь, не буду ні на що зважав, а просаджу тебе отсим ножем, як
- просадив нині рано медведя.
- Не гнівайся, боярине, за слова дурного хлопця,відповів усе спокійний
Максим.- Прощай! Прощай і ти, моя зоре, що блиснула мені так чудово на
одну днину, а тепер мусиш навіки для мене померкнути! Прощай і будь
щаслива!
- Ні, годі мовчати,сказала нараз Мирослава, рішучо обертаючись,я не
- померкну для тебе, молодче, я буду твоя.
Тугар Вовк, мов остовпілий, глядів на свою доньку і вже аж тепер не
знав, що йому робити.
- Доню, а се що ти кажеш! скрикнув він.
- Те, що чуєш, таточку. Віддай мене за Максима! Я піду за нього.
- Дурна дівчино, се не може бути!
- Спробуй а побачиш, що може.
- Ти в гарячці говориш, доню,ти перелякалася дикого звіра, ти
- недужа!..
- Ні, таточку, я здорова і скажу тобі ще раз, і кле-нусь перед он тим
- ясним сонцем, що сей молодець мусить бути моїм! Сонце, будь свідком!
І вона взяла Максима за руку і гаряче прилипла устами до його уст.
Тугар Вовк не міг отямитися, не міг здобутися на один рух, на одно
слово.
- А тепер, молодче, йди домів і не лякайся нічого. Мирослава присягла,
- що буде твоєю, і Мирослава зуміє додержати присяги. А ми, таточку,
- спішімо додому!
Онде в долині наш двір, а ось і наші гості надходять.
І, сказавши се, дивна дівчина взяла безтямного з диву батька за руку і
пішла з ним долі горою. А Максим довго ще стояв на місці, очарований,
щасливий.
Вкінці прочунявся і, впавши лицем на землю, помолився захо-довому
сонцю так, як молилися його діди й прадіди, як молився тайком і його
батько. Потім устав і тихою ходою пішов додому.
ІIІ
За селом Тухлею, зараз же близ водопаду, стояла насеред поля величезна
липа.
Ніхто не затямив, коли її засаджено і коли вона розрослася така
здорова та конариста. Тухля була оселя не дуже давня, і деревина, що
росла на тухольській долині, була геть-геть молодша від тої липи; тим-
то й не диво, що тухольський народ уважав її найдавнішим свідком
давнини і окружав великою пошаною.
Тухольці вірили, що тота липа - дар їх споконвічного добродія, царя
велетнів, який засадив її власноручно на тухольській долині на знак
своєї побіди над
Мораною. З-під коріння липи било джерело погожої води і відтак, тихо
журчачи по дрібних камінцях, впливало до потоку. Се було місце копних
зборів тухольських, місце сільського віча, котре в старовину являло з
себе всю і одиноку вдасть у руських громадах.
Довкола липи був широкий, рівний майдан. Рядами стояли на нім до схід
сонця гладкі кам'яні брили, призначені на стільці, де сідали старці
громадські, батьки родин. Кілько було таких батьків, стілько й
кам'яних стільців. Поза ними було вільне місце. Під липою, над самим
джерелом, стояв чотиригранний камінь з проверченою всередині дорого;
тут на час ради виставлялося копне знамено. А обік зроблене було друге
підвищення - для бесідника, себто для того, хто в якій- небудь справі
говорив; він виступав із свого місця і входив на се підвищення, щоб
увесь народ міг чути його.
На другий день після боярських ловів густо тухоль-ського народу
роїлося по копнім майдані. Гамір ішов по долині. Старці громадські
йшли повагом із села один за одним і засідали на своїх місцях. Шумно
збиралася мо-лодіж і ставала поза ними широким півколесом. І жінки
сходилися, хоч не так численно: від громадської ради жаден дорослий
громадянин, чи муж, чи жінка, не був виключений. І хоч рішаючий голос
мали тільки старці-батьки, але при нараді вільно було й молодежі, й
жіноцтву подавати свій голос під розвагу старцям.
Сонце піднялось уже високо на небі, коли з села, остатні за всіма,
надійшли закличники, несучи перед собою тухольське копне знамено.
Поява їх викликала загальний шепіт між громадою, а коли вони
наблизилися, все втихло.
Закличникн, тричі поклонившися громаді, вийшли під липу і познімали
шапки з голів. Уся громада зробила те саме.
- Чесна громадо,відізвалися закличники,чи воля ваша нині раду держати?
- Так, так! загула громада.
- То нехай же бог помагає! сказали вони і, піднявши високо вгору копне
- знамено, встромили його в дірку, продовбану в камені. Се був знак,
- що рада зачата.
Потім устав зі свого місця найстарший у зборі, Захар Беркут, і
повільним, але твердим кроком виступив під липу, і, доторкнувшися її
рукою, наблизився до пливучої з її коріння нори, і, припавши на
коліна, помазав собі нею очі й уста.
Се була звичайна стародавня церемонія, що знаменувала очищення уст і
прояснення ока, потрібне при такім важнім ділі, як народна рада. По
тім він сів на підвищенім місці, звернений лицем до народу, тобто до
східної сторони неба.
Захар Беркут - се був сивий, як голуб, звиш 90-літній старець,
найстарший віком у цілій тухольській громаді. Батько вісьмох синів, із
яких три сиділи вже разом
із ним між старцями, а наймолодший, Максим, мов здоровий дубчак між
явориною, визначався між усім тухоль-ськкм парубоцтвом. Високий
ростом, поважний поставою, строгий лицем, багатий досвідом життя й
знанням людей та обставин, Захар Беркут був правдивим образом тих
давніх патріархів, батьків
і провідників цілого народу, про яких говорять нам тисячолітні пісні
та перекази. Незважаючи на глибоку старість, Захар Беркут був іще
сильний і кремезний. Правда, він не робив уже коло поля, не гонив
овець у полонину, ані не ловив звіра в лісових нетрях,- та, проте,
працювати він не переставав. Сад, пасіка й ліки - се була його робота.
Скоро лишень весна завітає в тухольські гори, Захар Беркут уже в своїм
саду, копле, чистить, підрізує, щепить і пересаджує. Дивувалися
громадяни його знанню в садівництві, тим більше дивувалися, що він не
крився з тим знанням, але радо навчав кождого, показував
і заохочував. Пасіка його була в лісі, і кождеї погідної днини Захар
Беркут ходив у свою пасіку, хоч дорога була утяжлива і досить далека.
А вже найбільшим добродієм уважали тухольці Захара Беркута за його
ліки. Коли було настане час між зеленими святами а святом Купайла,
Захар Беркут з своїм наймолодшим сипом Максимом іде на кілька неділь у
гори за зіллям і ліками. Правда, чисті та прості звичаї тодішнього
народу, свіже тухольське повітря, просторі та здорові хати і
ненастанна та зовсім не надсильна праця - все те вкупі хоронило людей
від частих і заразливих хвороб. Зате частіше лучалися каліцтва, рани,
на які, певно, ніякий знахар не вмів так скоро і так гарно зарадити,
як Захар Беркут.
Але не в тім усім покладав Захар Беркут головну вагу свого старечого
життя.
«Життя лиш доти має вартість,- говорив він частенько,- доки чоловік
«може помагати іншим. Коли він стає для інших тягарем, а хісна не
«приносить їм ніякого, тоді він уже не чоловік, а завада, тоді він уже
«й жити не варт. Хорони мене боже, щоб я коли-будь мав статися тягарем
«для інших і їсти ласкавий, хоч і як заслужений хліб!» Ті слова - то
«була провідна, золота нитка в життю Захара
Беркута. Все, що він робив, що говорив, що думав, те робив, говорив і
думав з поглядом на добро і хосен інших, а поперед усього - громади.
Громада - то був його світ, то була ціль його життя. Ви-дячи, що
медведі та дики часто калічать худобу й людей у горах, він, ще бувши
молодим парубком, задумав навчитися лічити рани і, покинувши
батьківський дім, вибрався в далеку, незнайому дорогу до одного
славного ворожбита, який, чутка була, вмів замовляти стріли й кров.
Але примова того лікаря показалася пустою. Захар Беркут, прийшовши до
нього, обіцяв йому десять ку-шіць плати, щоб навчив його своєї
примови.
Ворожбит пристав, але Захарові не досить було навчитися насліпо, він
хотів попереду переконатися, чи лік ворожбитів добрий. Він вийняв свій
ніж і задав собі ним глибоку рану в стегно.
- На, заков,сказав він до зачудованого лікаря. Примова не вдалася.
- Е,сказав лікар,це для того не вдається, що ти самовільно завдав собі
- рану.
Такої рани замовити не можна.
- Ну, то видно, що кепська твоя примова, і мені Гі не потрібно. Я
- потребую такої примови, котра не питала би, чи рана самовільна, чи
- ні, а загоїла б усяку.
І, як стій, Захар Беркут покинув ворожбита і пішов дальше -
розпитувати ліпших лікарів. Довго блукав він по горах і долах, аж поки
по році блукання не зайшов до скитських монахів. Між ними був один
столітній старець, що довгі часи пробував на Афонській горі у греків і
читав там багато старих грецьких книг.
Той монах умів чудово лічити рани і брався навчити своєї штуки
кождого, хто проживе з ним рік у добрій злагоді і покажеться йому
чоловіком щирого серця й чистої душі. Багато вже учеників приходило до
старого, вічно задуманого і вічно сумовитого монаха, але ні одного він
не вподобав, ні один не прожив з ним умовленого року і не виніс його
тайників лікарських. Про цього-то лікаря прочув Захар Беркут і
наважився відбути його пробу. Прийшовши до скитського монастиря,
просив, щоб заведено його до старця Акинтія, і одверто розповів йому
про ціль свого приходу. Сивобородий, понурий дід Акинтій прийняв його
без суперечки - і Захар вибув не рік, а цілі три роки. Він вернувся зо
скита новим чоловіком; його любов до громади стала ще гарячішою і
сильнішою, його слова плили кришталевою, чистою хвилею, були спокійні,
розумні і тверді, як сталь, а проти усякої неправди гострі, як бритва.
В своїй чотирилітній мандрівці Захар
Беркут пізнав світ, був і в Галичі, і в Києві, бачив князів і їх діла,
пізнав вояків і купців, а його простий, ясний розум складав усе бачене
й чуте, зерно до зерна, в скарбницю пам'яті як матеріали для думки.
Він вернувся з мандрівки не тільки лікарем, але й громадянином. Бачачи
по долах, як князі та їх бояри силуються ослабити і розірвати
громадські вільні порядки по селах, щоб опісля роз'єднаних
і розрізнених людей тим легше повернути в невольників і слуг, Захар
Беркут переконався, що для його братів-селян нема іншого рятунку й
іншої надії, як тільки добре уладження й розумне ведення та розвивання
громадських порядків, громадської спільності та дружності. А з другого
боку, від Акинтія і від інших бувалих людей він чимало наслухався про
громадські порядки в північній Русі, в
Новгороді, Пскові, про добробут і розцвіт тамошніх людей, і все те
запалювало його гарячу душу до бажання - віддати ціле своє життя на
поправу й скріплення добрих громадських порядків у своїй рідній
Тухольщині.
Сімдесят літ минуло від того часу. Мов стародавній дуб-велетень, стояв
Захар
Беркут серед молодого покоління і міг тепер бачити плоди своєї
довголітньої діяльності. І, певно, не без радості міг він глядіти на
них. Мов одна душа, стояла тухольська громада дружно в праці і
вживанню, в радощах і в горю. Громада була для себе і суддею, і
впорядчиком у всьому. Громадське поле, громадські ліси не потребували
сторожа - громада сама, вся і завсіди, бачно берегла своє добро.
Бідних не було в громаді; земля достачала пожитку для всіх, а
громадські шпихліри та стодоли стояли завсіди отвором для потребуючих.
Князі і їх бояри зависливим оком гляділи на те життя, в якім для них
не було місця, в якім їх не потребували. Раз у рік з'їздив у
Тухольщину князівський збірщик податків, і громада старалась
якнайборше позбутися немилого урядового гостя: через день або два він
виїздив, обвантажений усяким добром - бо податки в великій мірі
платили тухольці натурою. Але в Тухольщині збірщик князівських
податків не був таким самовладним паном, як по інших селах. Тухольці
добре уважали, що належиться збірщикові, а що князеві, і не попускали
йому зробити над ними ніякого надужиття.
Але не тільки в самій Тухольщині видний і спасенний був вплив Захара
Беркута; його знали люди на кільканадцять миль довкола, по руськім і
угорськім боці. Та й то знали його не лиш як чудовного лікаря, що
лічить рани і всякі болісті, але й не менше як чудовного бесідника та
порадника, котрий «як заговорить, то немов бог тобі в серце вступає»,
а як порадить чи то одному чоловікові, чи й цілій громаді, то хоч
цілий майдан старців набери, то й ті вкупі, певно, ліпшої ради не
придумають. Віддавна Захар Беркут прийшов був до того твердого
переконання, що як чоловік сам-один серед громади слабий і безрадний,
так і одна громада слаба, і що тільки спільне порозуміння і спільне
ділання многих сусідніх громад може надати їм силу і може в кождій
громаді поокремо зміцнити свобідні порядки громадські. Тож ніколи,
працюючи всілякими способами для своєї
Тухоль-щини, Захар не забував і про сусідні громади. Він за молодших
часів часто ходив по громадах, бував на їх копних зборах, старався
пізнати добре їх потреби й людей, і всюди ради та намови його змагали
до одного: до скріплення дружніх, товариських і братерських зв'язків
між людьми в громадах і між громадами в сусідстві. А зв'язки ті були
тоді ще досить живі й сильні; ще роз'їд- лива князівщина та боярщина
не здужала була порозривати їх до решти,- тому й не диво, що під
проводом так усіма любленого, так досвідного і громадському ділу
відданого чоловіка, як Захар Беркут, ті зв'язки живо відновилися і
зміцніли.
Особливо зв'язок з руськими громадами по угорськім боці був дуже
важним ділом для Тухоль-щини, ба й для цілої Стрийської верховини,
багатої вовною та кожухами, та зате досить убогої на хліб, якого мали
недостатком загірні люди.
Отже ж то одним із головних старань Захара було - провести зі своєї
Тухоль- щини просту і безпечну дорогу на угорський бік. Довгі літа він
носився а тою гадкою, переходив здовж і вшир тухольські полонини,
розмірковуючи, куди би найліпше, найбезпечніше і а найменшим коштом
можна провести дорогу, а заразом старався звільна й ненастанно накло-
нювати верховинські громади по однім і другім боці Бес-кида до того
діла. При кождій нагоді, на кождій громадській раді він не залишав
доказувати користь і потребу такої дороги, поки вкінці не добився
сього. Більше як десять громад з ближчої й дальшої околиці прислали до
Тухлі своїх виборних на громадську раду, на якій мало обговорюватись
побудовання нової дороги. Се був радісний день для Захара.
Він не тільки прийнявся радо сам повитичувати, куди має йти дорога,
але також через весь час, поки вона мала будуватися, взявся надзирати
за роботою, а окрім того, виправив чотирьох своїх синів до роботи, а
п'ятий його син, коваль, мав із своєю перевізною кузнею все бути на
місці роботи для направи потрібних знаряддів. Кожда громада висилала
по кільканадцять робітників, із запасом свого хліба й своєї страви,- і
під проводом невтомного Захара дорога була збудована в однім році.
Користі її відразу для всіх стали очевидні. Зв'язок з багатими ще тоді
угро-руськими громадами оживив усю верховину; почалася жива і
обопільна хосен - на обміна здобутків праці: туди йшли кожухи, сир
овечий та й цілі отари на заріз, а відтам пшениця, жито та полотна.
Але не тільки для такого обмінного торгу була вигідна тухольська
дорога; вона була також проводом для всіляких вістей про життя громад
по однім і по другім боці
Бескида, була живою ниткою, що в'язала докупи дітей одного народу,
розбитих між двома державами.
Правда, тухольська дорога була не перша така нитка. Давнішня і колись
далеко славніша була дуклянська дорога. Але галицько-руським князям
вона з многих причин не злюбилася, менше, може, для того, що
піддержувала живий зв'язок між громадами по сім і по тім боці Бескида
та через те скріплювала в одних і в других вольні громадські порядки,
як радше для того, що туди частенько мадьярські королі й дуки впадали
з військами до Червоної Русі. От тому-то галицькі та перемиські князі
старались коли не зовсім замкнути, то бодай укріпити ту входову браму
в свої границі, а звісно, що таке «укріплення», зроблене по-державному
і для державних цілей, мусило вийти на шкоду громад
і громадської самоуправи. Князі понасаджували здовж дуклянської дороги
своїх бояр, понадаровували їм із громадських земель просторі грунти й
посідища і вложили на них обов'язок - пильнувати Дуклянської брами, в
разі воєнного нападу спиняти неприятеля воєнними дружинами, набраними
з околичних громад, а також засіками, себто дерев'яними та кам'яними
запорами, що ними в тісних місцях завалювано дорогу, чинячи її при
якій-такій обороні зовсім непрохідною для ворожих вояків. Розуміється,
що ті обов'язки цілим своїм тягарем спадали на селян, на громади. Вони
не тільки тратили часть своїх споконвічних земель, на яких розсідалися
бояри, але мусили, крім того, ставити варти, давати дружинників та
слуг бобрам, робити засіки, ба, в разі воєнного часу, піддані були
зовсім боярським розказам і боярському судові. Очевидна річ, боярин,
обдарований такими широкими правами, стався силою в селі і, зовсім
природно, дбав про побільшення й укріплення своєї сили. Щоб
забагатіти, бояри закладали на шляху свої власні засіки-рогачки і
побирали з них і в спокійних часах оплату від усякого проїжджого, а се
мусило спинити живий рух по дуклянській дорозі, ослабити живі зв'язки
між громадами. А рівночасно з ослабленням тих зв'язків мусив іти й
упадок вічних, вільних порядків у самих громадах. Вдасть боярська не
могла й не хотіла обік себе терпіти другої, громадської власті; між
боярами а громадами мусило прийти до довгої й тяжкої боротьби, яка
вкінці випала на некористь громад. Правда, в тім часі, коли йде наше
оповідання, боротьба тота ще далеко не була скінчена, а декуди, в
відлюдних гірських селах, ще й зовсім не почалася,- і се були, можна
сказати напевно, найщасливіпгі закутки тодішньої Русі. До таких
щасливих закутків належала й Тухольщина, а дорога, проведена через
Бескид на Угри, на довгі часи забезпечила й' добробуток. Тухольська
дорога не була ще в руках боярських, була вільна для кождого, хоч
громадяни суміжних з нею селищ, як червоноруського, так і угорського
боку, пильно стерегли її від усякого ворожого нападу і давали собі
взаїмно знати про всяку грозячу небезпеку, яку таким способом
відбивано завчасу і тихо сполученими силами всіх заінтересованих тим
ділом громад. Не диво, проте, що, лежачи при тій дорозі, на середині
між
Угорщиною і Підгір'ям, Тухольщина раз у раз підносилася не лише добрим
побутом, але й свобідним громадським ладом. Своїм приміром вона
освіжувала і піддержувала всю дооколичну верховину, а особливо ті
села, в яких уже були княжі бояри і в яких почалась уже руйнуюча
боротьба між давнім громадством а новим панством. Гаряче слово і
велика повага Захара Беркута при-чинювалися немало до того, що, поки
більша часть громад держалася добре в тій боротьбі, бояри не могли так
швидко розширювати своєї власті, як їм сього бажалося, і мусили жити в
добрій злагоді з громадами, підлягаючи в часах супокою їх копним судам
і засідаючи в них поруч з іншими старцями як рівні з рівними.
Але такий стан був боярам дуже немилий; вони ждали воєнного часу, як
не знати якого празника, бо тоді всміхалась їм надія - відразу
захопити всю власть у свої руки, а при тій нагоді розбити до крихти
ненависні громадські порядки, так, аби раз захоплена власть уже не
потребувала виходити з їх рук. Але часу воєнного не було. Володар
Червоної Русі, князь Данило Романович, хоч і який був ласкавий для
бояр - не то що його батько,- але допомогти Їм багато не міг, зайнятий
то стараннями про королівську корону, то спорами князів, що дерлись за
великокняжий київський престол, а найменше забезпечуванням свого краю
против нового, досі не чуваного ворога - монголів, що перед десятьма
роками, мов страшна громова хмара, появилися були на східних границях
Русі, в наддонських степах, і побили зібраних руських князів у
страшній і дуже кровавій битві над рікою Калкою. Але з-над Калки
нагло, немов наполошені хоробрістю русичів, вони вернули назад, і ось
уже десятий рік минав, а про них не було нічого чути. Тільки глуха
тривога ходила по народі, мов гаряча вітрова хвиля ходить по
дозріваючім житі і ніхто не знав, чи хвиля уляжеться, чи, може, нажене
з собою грізну градову тучу. А найменше знали се й надіялись сього
князі та бояри. Вони спокійно по погромі над Калкою прийнялися за свою
давню роботу - спори за насліддя престолів і підкопування свобідних та
самоуправних громадських порядків. Нерозумні! Вони підривали дуба,
котрий годував їх своїми жолудьми! Коли б були свою вдасть і свою силу
повернули на скріплювання а не на підкопування тих порядків по
громадах і живих зв язків між громадами, то наша Русь, певно, не була
б упала під стрілами та топорами монголів, але була б остоялася проти
них, як глибоко вкорінений дуб-велетень остоюється проти осінньої
бурі!
Щаслива була Тухольщина, бо досі якось обминали її неситі очі князів і
бояр.
Чи то для того, що лежала так віддалік від світу, між горами та
скалами, чи, може, для того, що надто великого багатства в ній не
було. Досить того, що бояри якось не мали охоти затісуватися в той
закуток. Але і се щастя не було вічне. Нараз одної гарної днини заїхав
у тухольські гори боярин Тугар Вовк і, не кажучи нікому ані слова,
почав на горбі над Опором, віддалік від Тухлі, але на тухольськім
грунті, будувати собі дім. Тухольці з зачудування зразу мовчали не
спиняли нового гостя, далі почали допитуватися його, хто він, відки і
за чим приходить сюди?
- Я боярин князя Данила,гордо відповідав їм Тугар Вовк.За мої заслуги
- князь надгородив мене землями й лісами в Тухольщині.
- Але ж се землі й ліси громадські! відповідали йому тухольці.
- Се мене нічого не обходить,відказував боярин,ідіть і в князя
- допоминайтеся.
Я маю його грамоту - і більше нічого знати не хочу!
Тухольці кивали головами на такі боярські слова і не казали нічого. А
боярин тим часом починав собі все згорда все похвалявся княжою ласкою
та княжою волею, хоч зрештою, наразі й не стісняв ні в чім тухольців і
не мішався в їх громадські діла. Тухольці, а особливо молодші, зразу,
чи то з цікавості, чи з звичайної гостинності, частенько сходилися з
боярином і робили йому деякі прислуги,- аж нараз, мов сокирою втяв,
перестали ходити і, очевидно, зовсім уникали його. Се зразу здивувало,
а далі й розсердило боярина, і він почав тепер чинити тухольцям усякі
пакості. Дім його стояв якраз над тухольською дорогою,
і він, ідучи за приміром інших бояр, поставив на дорозі величезну
рогачку і ждав від проїжджих для себе мита. Та тухольці були тугий
народ. Вони почули відразу, що тут починається рішуча боротьба, і
постановили за радою Захара
Беркута стояти твердо і невідступне при своїх правах до крайньої
крайності.
Зараз тиждень по виставленню рогачки вислала тухоль-ська рада
громадська своїх відпоручників до Тугара Вовка. Відпоручники завдали
йому коротке і рішуче питання:
- Що робиш, боярине? За що спираєш дорогу?
- Так мені хочеться! відповів гордо боярин.Коли вам кривда, то йдіть
- жалуйтесь на мене до князя.
- Але ж се дорога не княжа, а громадська.
- Се мене нічого не обходить!
З тим відпоручники й віддалилися, але зараз по їх відході прийшла з
Тухлі ціла ватага сільської молодежі з сокирами і тихесенько порубала
рогачку на дрібні кусні, наклала з неї огонь і спалила її недалеко від
боярського двора. Боярин лютився на своїм дворі, кляв поганих смердів,
але супротивлятися їм не мав смілості і наразі не робив уже другої
рогачки. Перший напад на громадські права був відбитий, але тухольці
не радувалися завчасно,- вони добре знали, що се тільки перший напад і
що за ним треба надіятись інших. І справді, так воно сталося. Одного
дня прибігли до Тухлі вівчарі, голосячи сумну вість, що боярські слуги
зганяють їх із найкращої громадської полоняни. Не вспіли вівчарі до
ладу розказати свого, коли втім прибігли громадські лісничі, кажучи,
що боярин відмірює і запальковує для себе величезний кусень найкращого
громадського лісу. Знов громадська рада вислала відпоручників до
Тугара
Вовка.
- За що, боярине, кривдиш громаду?
- Я беру тільки те, що мені мій князь дарував.
- Але ж се не княжі, а громадські землі! Князь не міг дарувати того,
- що до нього не належить.
- Ну, то йдіть на князя жалуйтеся! відказав їм боярин і відвернувся
- від них.
Від тої пори почалася правдива війна між боярином і тухольцями. То раз
тухольці зженуть боярські стада зі своїх полонин, то боярські слуги
зженуть тухольські отари. Лісу, загарбаного боярином, стерегли і
громадські, і боярські лісничі, між котрими не раз приходило до сварки
і бійки. Се лютило боярина чимраз дужче, і він вкінці казав убивати
тухольську худобу, придибану на загарбаних полонинах, а одного
громадського лісничого, придибаного в заграбленім лісі, велів
прив'язати до дереза і сікти терновими різками мало що не на смерть.
Сьо-'-о було вже замного тухольській громаді. Многі голоси обізвалися
за тим, аби по давньому звичаю до боярина при-ложити закон про
непокірного і шкідного громадянина, розбійника та злодія і вигнати
його з обсягу громадських земель, а дім його зруйнувати дотла. Велика
часть громадян пристала на се, і певно, що круто прийшлось би було
тоді бояринові, коли б
Захар Беркут не був висловив тої думки, що не належиться засуджувати
нікого, не вислухавши вперед його оправдання, і що справедливість
домагається закликати боярина поперед усього на громадський копний
суд, дати йому можність витолкуватися і аж потім поступати з ним так,
як осудить громада при повнім спокою й розвазі. Тої розумної ради
послухала тухольська громада.
Певно, ніхто в нинішнім зборі не розумів так добре важності сеї хвилі,
як Захар
Беркут. Він бачив, що тут ціле діло його життя важиться на вістрю
громадського засуду. Та й коби-то в тім засуді ходило лиш о просту
справедливість, то Захар був би спокійний і покладався б уповні на
громадський розум. Але тут приходилося розважати - перший раз на
тухольськім копнім суді - також інші, посторонні, а безмірно важні
обставини, що запутували справу майже до безвихідності. Захар розу^
мів добре, що засуд, чи прихильний, чи неприхильний для боярина,
грозить громаді великою небезпекою. Прихильний засуд значить признання
не так права, як сили по стороні боярина, раз назавсіди упокорить
перед ним громаду, віддасть йому в руки на тільки загарбані ліси й
полонини, але й цілу громаду, буде першим і найтяжчим виломом у
вільнім громадськім устрою, над якого відновленням і скріпленням він
ненастанно трудився протягом сімдесятьох літ. А неприхильний засуд, що
вирече прогнання боярина з громади, грозить також немалою небезпекою.
Ану ж боярин зуміє підмовити князя, розбудити його гнів, переконати
його, що тухольці - бунтівники? Се може стягнути велику бурю або й
цілковиту руїну на
Гухольщину, як подібні засуди кілька разів уже стягали руїну на інші
громади, що їх князі узнавали за бунтівничі і віддавали боярам та їх
дружинам на розграблення та на знищення. Оба ті важкі виходи нинішньої
ради наповняли серце старого Захара великим сумом, і він щиро молився
духом перед почином ради до великого Дажбога-Сонця, щоб той просвітив
розум його і його громади
і дав їм знайти праву стежку серед усіх тих трудностей.
- Чесна громадо! так зачав він свою бесіду.Не буду від вас скривати,
- та й, впрочім, ви й самі то добре знаєте, які важкі й великі діла
- чекають сьогодні нашого громадського розсуду. Коли поглядаю на те,
- що довкола нас робиться і що нам грозить, то так і здається мені, що
- наше дотеперішнє спокійне громадське життя пропало безповоротно, що
- тепер наступає для нас усіх пора показати на ділі, в боротьбі, чи
- наші громадські порядки справді міцні й добрі, чи можуть видержати
- надходячу важку бурю. Яка се буря надходить на нас, і то не з одного
- боку, се ви знаєте і почуєте ще ширше на нинішній раді, тож про се я
- тепер не потребую говорити. Я хотів би тільки показати вам і вбити
- незнищимо в вашу тямку те становище, на якім би нам, по моїй думці,
- треба стояти, твердо стояти до крайньої крайності. А втім, і тут ні
- я, ні ніхто інший не має власті над вами: схочете, то послухаєте, а
- не схочете воля ваша! Тільки ж кажу вам, що сьогодні ми стоїмо на
- розстайній дорозі, сьогодні нам прийдеться вибрати: сюди чи туди.
- Тож годиться нам, людям старим і досвідним, добре вияснити собі той
- вибір і ті дороги, на які він може повести нас, і те місце, на
- котрім ми стоїмо тепер!
- Погляньте, чесна громадо, на те наше копне знамено, котре від
- п'ятдесятьох літ чує наші слова і бачить наші діла. Чи знаєте ви, що
- виражають його знаки? Святі
і поважні старці, батьки наші, зробили його і передали мені його
значення.
«Захаре,- сказали вони,- колись, у хвилі найгрізнішої небезпеки, коли
«життя наверне супротивну хвилю на громаду і загрозить її порядок,-
«тоді ти відкриєш громаді, що значить се знамено, а заразом відкриєш,
«що на нім спочиває наше й нашого духа-опікуна благословенство, що
«відступлення від тої дороги, яку вказує те знамено, буде найбільшим
«нещастям для громади, буде початком її цілковитого упадку!»
Захар утих на хвилю. Його бесіда зробила велике враження на всіх
громадян.
Усіх очі звернені були на знамено, що на високій жердці, встромленій у
камінь, стояло перед громадою, блискотіло срібною оковою на своїх
кільцях і повівало кармазиновою хоруговкою, немов переливалось живою
кров'ю.
- Я досі не говорив вам про се нічого,говорив Захар дальше,бо часи
- були спокійні. Але сьогодні пора се зробити. Глядіть на нього, на се
- знамено наше! З одного здорового пня вироблений весь той суцільний
- ланцюг, сильний і немов замкнутий у собі, а прецінь свобідний в
- кождім поєдинчім колісці, готовий прийняти всякі зв'язки. Сей ланцюг
- то наш руський рід, такий, який вийшов з рук добрих, творчих духів.
- Кожде колісце в тім ланцюзі то одна громада, нерозривно, з самої
- природи зв'язана з усіма іншими, а, проте, свобідна сама в собі,
- немов замкнена сама в собі, живе своїм власним життям і вдоволяє
- свої потреби. Тільки така суцільність і свобода кождої поодинокої
- громади робить усю цілість суцільною й свобідною. Нехай тільки одно
- колісце трісне, розпадеться само в собі, то й цілий ланцюг
- розпадеться, одноцілий його зв'язок розірветься. От так і упадок
- вольних громадських порядків у одній громаді стає раною, котра
- приносить недугу, а то й заразу для цілого тіла нашої святої Русі.
Горе громаді, котра добровільно станеться тою раною, котра не ужиє
всіх сил і способів, щоб удержати себе прії здоров'ю! Ліпше би було
такій громаді щезнути з лиця землі, запастися в безодню!
Остатні слова Захара, сказані грізним, піднесеним голосом, приглушили
в ушах слухаючої громади шум водо-паду, що недалеко гримав собою о
камінь і, мов живий стовп кришталю, граючи проти сонця всіми барвами
веселки, видавався блискучою пасмугою понад головами громади. Захар
говорив дальше:
- Гляньте ще раз на те знамено! Кожде колісце його ланцюга сковане
- блискучими срібними оковами в гарні узори. Окови ті не обтяжають
- колісця, а додають йому оздоби й тривкості. Так само кожда громада
- має свої дорогоцінні установи і порядки, породжені потребами,
- упорядковані розумом мудрих батьків наших. Порядки ті святі, але не
- для того, що давні, що батьками нашими уладже-ні, тільки для того,
- що свобідні, що не в'яжуть нікого доброго в добрім діланню, а
- в'яжуть лиш злого, що хотів би шкодити громаді. Порядки ті не
- в'яжуть і громаду, а тільки додають їй сили і власті для охорони
- всього, що добре і хосенне, а для знищення всього, що зле і шкідне.
- Коли б не ті срібні окови, дерев'яні обручки легко могли би
- потріскати і вся одноцілість ланцюга пропала би. Так само, якби не
- наші святі громадські установи, то й уся громада пропала би.
- Уважайте ж, чесна громадо! Злодійські руки простягаються, щоб
- обдерти ті срібні окови з нашого колісця, щоб ослабити і ногами
- потоптати наш громадський лад, при якім нам так добре жилосяі
- Ні, ми не попустимо їм того! крикнула разом од-нодушно
- громада.Станемо в обороні своєї свободи, хоч би прийшлося нам і
- остатню краплю крові пролити!
- Добре, діти! сказав зворушений Захар Беркут.Так воно й треба! Вірте
- мені, се дух нашого великого Сторожа прорік із вас! Ви його силою
- вгадали значення тої хоругви, що повіває на нашім знамені. Чому вона
- червона? Бо значить кров!
До остатньої краплі крові повинна боронити громада своєї свободи,
свого святого ладу! І вірте мені, недалеко та хвиля, котра справді
запотребує від нас крові! Будьмо готові й її пролити в своїй обороні!
В тій хвилі очі всіх громадян, немов на даний знак, звернулися в
сторону села.
Там, на шляху, що вів від села попри водопад у гори, показалася
невеличка громада пишно построєних, оруж-них людей. Се йшов у всій
своїй пишноті на тухольську раду боярин Тугар Вовк зі своєю дружиною.
Незважаючи на гарячу весняну днину, боярин був у повній рицарській
зброї: в панцирі з залізної блискучої бляхи, в "аких же набедрениках і
наголінниках і в блискучім спижевім шоломі з розвіяною поверх нього
китото з когутячих косиць. При боці у нього теліпався в піхві тяжкий
бойовий меч, через плечі перевішений був лук і сагайдак зі стрілами, а
за поясом стримів топір, блискучий широким сталевим вістрям і бронзою
набиваним обухом. Поверх усеї тої страшної зброї, на знак супокійного
свого наміру, боярин накинув вовчу шкуру, з пащею, переробленою в
защіпку на груді, і з лабами, що гострими кігтями обхапували його
пояс.
Довкола боярина йшло десять вояків, лучників і топірників, повбираних
у такі ж вовчі шкури, але без панцирів. Мимоволі стрепенулася
тухольська громада, побачивши наближення тої вовчої дружини; всі
зрозуміли, що се, власне, й є той ворог, який напосівся на їх свободу
й незалежність. Але поки що вони ще не надійшли, а Захар кінчив свою
бесіду.
- Ось надходить боярин, котрий хвалиться, що з милості для нього князь
- подарував йому наші землі, нашу свободу, нас самих. Бачте, як гордо
- виступає він у тім почуттю княжої милості, в тім почуттю, що він
- княжий слуга, що він раб! Нам не потрібно милості від боярина і ні
- за що ставати нам рабами се причина, для чого він ненавидить нас і
- прозиває нас смердами. Але ми знаємо, що гордість ного пуста і що
- правдиво свобід-ному чоловікові личить не гордість, а супокійна
- повага та розум. Заховайте ж проти нього ту повагу і той розум, щоб
- не ми упокорили його, а сам він у глибині свого сумління почув себе
- упокореним! Я скінчив.
Тихий шепіт вдоволення і радісної рішучості пройшов по громаді. Захар
сів на своє місце. Хвилю стояла мовчанка на майдані, поки Тугар Вовк
не наблизився до ради.
- Здорові були, громадо! сказав він, дотикаючи рукою свого шолома, але
- не знімаючи його з голови.
- Здоров будь і ти, боярине! відповіла громада. Тугар Вовк гордим,
- безпечним поступом вийшов перед громаду і, ледве окинувши її оком,
- проговорив:
- Ви кликали мене перед себе і ось я. Чого хочете від мене?
Слова ті сказані були різким, гордим голосом, котрим боярин, очевидно,
хотів показати громаді свою вищість. При тім він не дивився на
громаду, але обертав у руках свій топір і немов любувався блиском його
вістря та обуха, показуючи явно, що глибоко погорджує цілою тою радою.
- Ми закликали тебе, боярине, перед суд громадський, щоб, заким
- осудимо твої поступки, вислухати твого слова. Яким правом і в якій
- цілі ти робиш кривду громаді?
- На суд громадський? повторив, немов зачудува-ний, Тугар Вовк,
- обертаючись лицем до Захара.Я княжий слуга і боярин. Ніхто не має
- права судити мене, окрім князя і рівних мені бояр.
- Про се, боярине, чий ти слуга, ми не будемо з тобою сперечатися,се
- нас нічого не обходить. А про твоє право поговоримо пізніше. Тепер
- тільки будь ласкав сказати нам: відкіля прийшов ти в наше село?
- Зі столичного княжого міста Галича.
- А хто велів тобі йти сюди?
- Мій і ваш пан князь Данило Романович.
- Говори про себе, а не про нас, боярине! Ми вольні люди і не знаємо
- ніякого пана. А чого ж велів тобі твій пан іти в наше село?
Лице боярина облилося червоною пасмугою злості при тих словах Захара.
Хвилю він вагувався, чи відповідати дальше на його допитування, далі
погамував свій невчасний порив.
- Він велів мені бути сторожем його земель і його підданих, воєводою і
- начальником Тухольщини і дав мені і моїм потемкам у вічне посідання
- тухольські землі в нагороду за мою вірну службу. Ось його грамота,
- його печать
і підпис!
При тих словах боярин гордим рухом руки вийняв із-за широкого
ремінного пояса княжу грамоту і підняв її вгору, показуючи громаді.
- Сховай свою грамоту, боярине,сказав спокійно Захар,ми не вміємо її
- читати, а печать того князя для нас не закон. Радше сам ти скажи
- нам, хто се такий той твій князь?
- Як то? крикнув здивований боярин,Ви не знаєте князя Данила?
- Ні, не знаємо ніякого князя.
- Володаря всіх земель, усіх осель і міст від Сану аж до Дніпра, від
- Карпат аж до устя Бугу?
- Ми не видали його ніколи, і у нас він не володар. Адже пастух,
- володар отари, стереже її від вовка, гонить її в спеку полудня до
- холодного потоку, а в холод ночі до теплої, безпечної кошари. А
- князь чи робить се зі своїми підвладними?
- Князь робить з ними ще більше,відповів боярин.Він дає їм мудрі права
- і мудрих суддів, посилає їм своїх вірних слуг, аби боронили їх від
- ворога.
- Не по правді сказав ти се, боярине,замітив строго Захар.Бач, сонце
- на небі закрило своє ясне лице, щоб не слухати твоїх кривих слів!
- Мудрі права наші походять не від твого князя, а від дідів і батьків
- наших. Мудрих суддів княжих ми не видали досі і жили тихо, в згоді й
- ладі, судячись самі громадським розумом. Батьки наші здавна вчили
- нас: один чоловік дурень, а громадський суд справедливий суд. Без
- княжих воєвод жили наші батьки, жили й ми досі, і, як бачиш, хати
- наші не попустошені, і діти наші не забрані до ворожої неволі.
- Так було досі, але відтепер не так буде.
- Як буде відтепер, сього ми не знаємо, і ти, боярине, не знаєш. Одно
- ще тільки скажи нам: твій князь чи справедливий чоловік?
- Весь світ знає і подивляє його справедливість.
- То він, певно, і тебе вислав, щоб ти в наших горах насаджував
- справедливість?
Боярин змішався сим простим питанням, але по хвилевім вагованню
сказав:
- Так.
- А як думаєш, боярине, чи справедливий може несправедливо кривдити
- своїх підвладних? Боярин мовчав.
- Чи може він несправедливими поступками насадити в їх серця
- справедливість
і, кривдячи їх, з'єднати для себе їх любов і повагу?
Боярин мовчав, граючись вістрям свойого топора.
- Гляди ж, боярине,закінчив Захар.Уста твої мовчать, але сумління твоє
- каже, що се не може бути. А прецінь же твій справедливий князь
- зробив се з нами, з нами, котрих він не бачив і не знає, котрих
- добром і щастям він не турбується, котрі йому не вчинили нічого
- злого, але, навпаки, щороку складають йому багату данину. Як він міг
- се зробити, боярине?
Тугар Вовк блиснув гнівно очима на Захара і сказав:
- Плетеш дурниці, старий. Князь нікого не може скривдити!
- А прецінь нас скривдив, отою самою грамотою, котрою ти так хвалишся!
- Бо зважай лишень: чи не скривдив би я тебе, якби без твоєї волі зняв
- із тебе отой блискучий панцир і дав його мойому синові? А таке саме
- діло зробив твій князь
із нами. Що для тебе панцир, то для нас земля й ліс. Від віків ми
вживали їх і берегли, як ока в голові,- а тут нараз приходиш ти в
імені свого князя і кажеш:
«Се моє! Мій князь дав мені се в надгороду за мої великі заслуги!» І
«проганяєш наших пастухів, убиваєш нашого лісничого на нашій власній
«землі! Скажи ж, чи можемо ми уважати твого князя справедливим
«чоловіком?
- Ти помилився, старче! сказав Тугар Вовк.Усі ми власність князя, зі
- всім, що маємо, з худобою й землею. Князь один вільний, а ми його
- невільники. Його ласка то наша воля. Він може зробити з нами, що
- хоче.
Мов удар обуха в тім'я, так оглушили ті слова Захара Беркута. Він
похилив свою сиву голову додолу і довгу хвилю мовчав, не знаючи, що й
казати. Мертвецьки понуро мовчала й уся громада. Вкінці Захар устав.
Лице його ясніло. Він підніс руку догори, до сонця.
- Сонце преясне! сказав він.Ти благотворне, вольне світило, не слухай
- тих огидних слів, які осмілився сей чоловік сказати перед твоїм
- лицем! Не слухай їх, забудь, що вони сказані були на нашій, досі й
- помислом таким не оскверненій землі! І не карай нас за них! Бо
- безкарно ти не пропустиш їх, то знаю. І коли там
- у тім Галичі, довкола князя наплодилось багато таких людей то ти
- зітри їх із лиця землі, але за кару не погуби разом із ними всього
- нашого народу!
І по сім Захар услокоївся, сів і знов звернувся до боярина.
- Ми чули, боярине, твоє переконання,сказав він,не повторяй його
- другий раз перед нами, нехай воно при тобі лишається. Послухай же
- тепер, яка наша думка про твого князя. Послухай і не прогнівайся!
- Сам иачиш і знаєш, що вітця й опікуна ми в нім бачити не можемо.
- Отець знає свою дитину, її потреби й бажання, а він не знає нас і не
- хоче знати. Опікун береже свого підручного від ворога і від усякої
- шкоди,князь не береже нас ні від сльоти, ні від тучі, ні від граду,
- ні від медведя,а се наші найгірші вороги. Він, щоправда, голосить,
- що береже нас від нападів угорських вояків. Але як береже нас?
- Насилаючи на нас
іще гірших ворогів, ніж угри,-своїх неситих бояр з їх дружинами. Угрії
нападуть, заберуть, що можна, і підуть; боярин як нападе, то вже й
осяде, і не вдоволиться ніякими добича-ми, а рад би нас усіх навіки
поробити рабами. Не віт-цем і опікуном ми вважаємо твого князя, але
карою божою, зісланою на нас за гріхи наші, від якої мусимо від-
купуватися щорічними данинами. Чим менше ми про нього знаємо, а він
про нас, тим ліпше для нас. І коби вся наша Русь могла позбутися
сьогодні його з усіма його ватагами, то, певно, була би ще щаслива і
велика!
З дивним чуттям у серці слухав Тугар Вовк тих гарячих слів старого
бесідника.
Хоч вихований при княжім дворі і зіпсований гниллю та підлотою, він
усе-таки був рицар, вояк, чоловік і мусив відчути серцем хоч крихту
того чуття, яке так сильно порушувало серце Захара Беркута. А при тім
же він далеко не по щирій совісті виповідав уперед свої слова про
необмежену власть князя; його душа й сама не раз бунтувалася проти тої
власті, а тут він тільки хотів заслонити показом на княжу власть свої
власні забаги такої ж власті. Не диво, що слова
Захара Беркута запали йому глибше в душу, ніж він сам того бажав. Він
перший раз зі щирим подивом глянув на нього, але заразом і жаль йому
зробилося того велетня, якого упадок, по його думці, був близький і
неминучий.
- Старче, старче,сказав він,жаль мені твого сивого волосся і твого
- молодечого серця. Довгий час прожив ти на світі, здається навіть, що
- занадто довгий!
Живучи серцем у давнині і в гарячих думах молодості, перестав ти
розуміти нові, теперішні часи, їх погляди та потреби. Те, що було
давно, не мусить бути й тепер, ані вічно. Все, що живе,-
переживається. Пережилися й твої?юлодечі думи про свободу. Важкі тепер
часи надходять, старче! Вони домагаються конечно одного сильного
володаря в нашім краю, котрий би в однім осередку згромадив і в свою
руку уняв усю силу цілого народу для оборони його перед ворогом, що
надтягає зі сходу сонця. Ти, старче, не знаєш усього того, і тобі
здається, що давні часи ще тривають.
- І тут ти помилився, боярине,сказав Захар Беркут.Не подоба старому
- вдаватися в молоді мрії, а на сучасність жмурити очі. Але ж тричі не
- подоба йому по-мітуватися добрим для того, що воно старе, а хапати
- за лихе для того, що воно нове. Се звичай молодиків, і то зле
- вихованих молодиків. Ти закидаєш мені, що я не знаю того, що діється
- довкола нас. А тим часом не знати ще, хто з нас двох більше й
- докладніше се знає. Ти натякнув мені на страшного ворога, що грозить
- нам зі сходу сонця, і висловив думку, що наближення того ворога
- вимагає згромадження всієї народної сили в одних руках. Тепер я
- скажу тобі, що я знаю про того ворога. Правда, боярине, до тебе
- вчора прибіг княжий післанець, який оповістив тебе про новий напад
- страшних монголів на нашу країну, про те, що вони по довгім опорі
- зайняли Київ, і зруйнували його дотла, і тепер величезною хмарою
- тягнуть на наші червоноруські землі. Ми, боярине, знали се ще перед
- тижнем і знали про княжого післанця, виправленого в отсі сторони, та
- про його вісті. Княжий післанець прибув пізненько наші піс-ланці
- далеко скоріше ходять. Монголи давно вже аапо-веннли нашу Червону
- Русь, понищили багато городів і сіл і розділилися на дві ріки. Одна
- пішла на захід, мабуть, під Судомир, у польську країну, а друга йде
- горі долиною Стрию в наші сторони. Правда, боярине, що ти ще не знав
- сього?
Тугар Вовк з подивом, майже зо страхом, глядів на старого Захара.
- А відки ти се анаєш, старче? запитав він.
- Я й се скажу тобі, щоб ти знав, яка сила в громадах і в їх вольнім
- союзі. Зі всімп підгірськими громадами ми стоїмо в зв'язку: вони
- обов'язані нам, а ми їм докосити якнайшвидше всякі вісті, важні для
- громадського життя. Підгірські ж громади стоять у зв'язках з
- дальшими, покутськими та подільськими, тож про все, сяк чи так важне
- для нас, що діється на нашій Червоній Русі, йде блискавкою вість від
- громади до громади.
- Що вам з вістей, коли помогти собі не можете! згірдно буркнув
- боярин.
- Правду сказав ти, боярине,сумно відповів Захар.Подільські та
- покутські громади не можуть допомогти собі, бо вони обдерті та
- обезсилені князями та боярами, які не позволяють їм мати своє
- оружжя, ані вправлятися в робленню ним. От і бачиш, боярине, що се
- значить: єдинитн силу народу в одних руках!
Щоби з'єдинити в одних руках силу народу, треба ослабити силу народу.
Щоб одному надати велику власть над народом, треба кождій громаді
відібрати її свободу, треба розбити громадські зв'язки, обезоружити
громадські руки. А тоді всяким монголам одверта дорога в нашу країну.
Бо поглянь тепер на кашу Русь!
Твій владник, твій могу-чий князь Данило пропав десь безвісти. Замість
обернутися до свого народу, віддати йому його свободу і зробити з
нього живу, непоборну запору проти монгольського наїзду, він, поки
монголи руйнують його край, побіг до угорського короля, у нього
благаючи помочі. Але угри не поквапні помагати нам, хоч і їм самим
грозить та сама навала. Тепер твій
Данило щез десь, і, хто знає, може, незадовго його побачите в таборі
монгольського хана яко його вірного підданця, щоб ціною неволі й
пониження перед сильнішим купити собі власть над слабшими.
Боярин слухав того оповідання, і вже голова його почала укладати
плани: що діяти? Як використати таку пору?
- Так, кажеш, монголи грозять нападом і отсим горам?
Захар якось значучо всміхнувся на те запитання:
- Грозять, боярине.
- І що ж ви думаєте робити? Піддаватися чи боронитися?
- Піддаватися їм не можна, бо всіх, хто їм піддається, женуть вони на
- службу, і то в перші ряди, в найтяжчі бої.
- Значить, ви хочете боронитись?
- Що сила наша, спробуємо зробити.
- Коли так, то прийміть мене за свого воєводу. Я вас поведу до бою
- проти монголів!
- Постій, боярине, ми ще не дійшли до вибору воєводи. Ти ще не
- витолкувався зі своїх поступків у нашій громаді. Твою щиру волю до
- служби громаді ми приймемо, але батьки наші казали нам, що до
- чистого діла треба й чистих рук. А чи будуть твої руки чисті до
- такого діла, боярине?
Тугар Вовк змішався трохи таким наглим зворотом, а далі сказав:
- Старче, громадо,покиньмо давні урази! Ворог зближається, з'єднаймо
- свої сили проти нього! Доправ-дуючись своєї урази, ви можете лише
- пошкодити ділу, а хісна ніякого собі не добудете.
- Ні, боярине, не говори сього! Не своєї урази ми до-правдуємось, але
- самої правди. Неправдою прийшов ти до нас, боярине, не по правді
- поступав з нами,і як же ми можемо повірити тобі начальство над собою
- в війні з монголами?
- Старче, ти, бачу, завзявся роздратувати мене?
- Боярине, уважай, що тут суд громадський, а не забава! Скажи мені:
- осідаючи на тухольській землі, чи хотів ти бути членом громади, чи
- ні?
- Я присланий сюди князем як воєвода.
- Ми сказали тобі, що не признаємо права тзого над нами, а особливо
- права на нашу землю. Не тикай, боярине, наших земель і наших людей,
- а тоді, може,;.іи приймемо тебе до своєї громади як рівного між
- рівних.
- От як! скрикнув гнівно Тугар Вовк.Отака ваша справедливість! То я
- мав би нехтувати княжу ласку, а допрошуватися ласки від смердів?
- Що ж, боярине, інакше ти не можеш бути нашим громадянином, а не
- належного до громади громада й терпіти у себе не схоче.
- Не схоче терпіти? насмішливо скрикнув Тугар Вовк.
- Батьки наші казали нам: шкідливого і непотрібного члена громади,
- розбійника, конокрада або посторон-нього, що без волі громади
- забирав би громадські землі, з родиною такого прогнати з границь
- громадських, а дім його розвалити і зрівняти з землею.
- Ха-ха-ха! зареготався силуваним сміхом боярин.То ви сміли б мене,
- княжого боярина, наділеного княжою ласкою за мої заслуги, рівняти з
- розбійниками і конокрадами?
- Що ж, боярине, а скажи сам по совісті, чи ліпше ти поступаєш з нами,
- як розбійник? Адже ж землю нашу забираєш наше найбільше і єдине
- добро.
Людей наших гониш і вбиваєш на смерть, худобу нашу стріляєш! Чи так
роблять чесні громадяни?
- Старче, покинь таку мову, я її не можу слухати, вона нарушає мою
- честь.
- ІІостій, боярине, я ще не скінчив,сказав спокійно Захар Беркут.Отеє
- ти згадав про свою честь і раз у раз говориш про свої великі
- заслуги. Будь ласкав, скажи нам, які се твої заслуги, щоб і ми могли
- вшанувати їх!
- У двадцятьох битвах я проливав свою кров!
- Кров свою проливати, боярине, се ще не заслуга. І розбійник не раз
- проливає свою кров, а його ж за те вішають. Скажи нам, проти кого і
- за ким ти воював?
- Проти князя київського, проти князів волинських, і польських, і
- мазовецьких…
- Досить, боярине! Ті війни се ганьба, не заслуга, і для тебе, і для
- князів. Се чисто розбійницькі війни.
- Я воював і проти монголів над Калкою.
- І як же ти воював протії них?
- Як то як? Так, як повинен був воювати, не вступаючись із місця,
- поки, ранений, не дістався до неволі.
- Отеє ти добре сказав,не знаємо тільки, чи се правда.
- Як не знаєте, то й не мішайтеся в те, чого не знаєте.
- Постій, боярине, не насміхайся над нашим незнанням. Постараємось
- переконатися.
І за тим словом Захар устав і, звертаючись до громади, сказав:
- Чесна громадо, ви чули признання боярина Тугара Вовка?
- Чули.
- Чи може хто свідчить за ним або против нього?
- Я можу! озвався голос із народу. Мов стрілою поражений, стрепенувся
- боярин на той голос і перший раз уважно, з якоюсь тривогою поглянув
- на громаду.
- Хто може свідчити, нехай вийде перед громаду і свідчить,сказав
- Захар.
Перед громаду вийшов не старий ще чоловік, каліка, без руки і ноги,
навхрест перекалічений. Лице його було порите глибокими шрамами. Се
був Митько
Вовк, як звала його громада. Перед кількома літами зайшов він до
громади на кулі, розповідаючи страшні вісті про монголів, про битву
над Калкою, про погром руських князів і про смерть тих, що дісталися
до неволі, а потім під час обіду монгольських полководців були удушені
під дошками, на яких монголи засіли до учти. Він, Митько, також був у
тій битві в дружиш одного боярина і разом з ним дістався до неволі, з
якої потім якимсь чудом уйшов. Довго блукав він по селах і містах
святої Русі, поки вкінці не зайшов і до Тухлі. Тут йому сподобалося
жити, а що своєю одною рукою вмів плестіг скусні коші і знав багато
пісень та оповідань про далекі краї, то громада прийняла його р свої
члени, живила його і зодягала за чергою, загально люблячи і поважаючи
його за рани, понесені в війні з наїзником, і за його чесний, веселий
характер. Отой-то
Митько тепер вийшов свідчити протії боярина.
- Скажи нам, Вояче Митьку,почав питати його Захар,ти знаєш сього
- боярина, проти котрого хочеш свідчити?
- Знаю,відповів твердим голосом Митько.В його дружині я служив і був у
- битві над Калкою.
- Яке ж свідоцтво хочеш ти зложити проти нього?
- Мовчи, підлий рабе! скрикнув, побліднівши, боярин.Мовчи, а то тут
- буде й конепь твоя amp;му нужденному життю!
- Боярине, я тепер не раб твій, але вільний громадянин, і тільки моя
- громада може веліти мені мовчати. Я досі мовчав, але тепер мені
- велять говорити. Чесна громадо! Свідоцтво моє проти боярина Тугара
- Вовка велике і страшне: він зра…
- Мовчав досі, то мовчи й далі! ревнув боярин, блиснув топір, і Митько
- Вояк з розлупаною головою, окровавлений упав додолу.
Охнула громада і зірвалася на ноги. Страшний крик залунав довкола:
- Смерть йому! Смерть! Він зганьбив святість суду! На раді забив мужа
- нашого!
- Смерди погані! скрикнув до них боярин.Не боюсь вас! От так буде
- кождому, хто поважиться торкнути мене чи рукою, чи словом. Гей, мої
- вірні слуги, сюди, до мене!
Лучники і топірники, хоч самі бліді й тремтючі, обступили боярина.
Грізний, червоний з лютості, стояв він посеред них з кровавим топором
у руці. На знак
Захара громада втихла.
- Боярине,сказав Захар,ти смертельно провинивсь проти бога і громади.
- Ти на суді забив свідка, нашого громадянина. Що він хотів проти тебе
- свідчити, ми не дізналися і не хочемо знати,нехай твоя совість
- судить тебе. Але своїм убійством ти признався до вини і поповнив
- нову вину. Громада не може тебе терпіти на своїй землі. Віддалися
- з-між нас! За три дні віднині прийдуть наші люди, щоб розвалити твій
- дім і загладити навіть слід твого буття у нас.
- Нехай приходять! крикнув люто боярин.Побачимо, хто чий слід
- загладить.
Я плюю на ваш суд! Рад побачити того, хто приступить до мого дому!
Ану, мої слуги, ходімо з сього поганого збору!
Боярин віддалився зі своїми слугами. Довгий час стояла мовчанка в
зборі.
Молодці винесли кроваве тіло Мить-ка Вояка.
- Чесна громадо,сказав Захар,чи воля ваша поступити з боярином Тугаром
Вовком так, як батьки наші веліли поступати з такими людьми?
- Так, так! загула громада.
- Кого ж вибираєте до сповнення громадської волі? Вибрано десять
- молодців, між ними й Максима Беркута. Важко було Максимові приймати
- сей вибір. Хоч і як ненависний був йому боярин, але все-таки він був
- віт-цем тої, котра мов чаром опанувала його серце і його мислі, за
- котру він віддав би був життя. А тепер, о горе, і вона була
- засуджена, безвинно, за батькову провину. Але проте
Максим не відпирався від вибору. Хоч і як тяжке для нього було
завдання сповнити громадський засуд, усе-таки він у глибині свого
серця радувався ним: адже ж при тій нагоді він побачить її! А може,
йому удасться як-небудь потішити її, злагодити хоть своєю щирістю
острий засуд громади!..
А тим часом рада громадська йшла далі своєю чергою. Прикликано
післанців від сторонських громад, щоб і з ними нарадитись над тим, як
боронитися проти нападу монголів.
- Зруйновані ми,говорив післанець підгірських громад.Села наші
- попалені, худоби зрабовані, молодіж ви-гибла. Широкою рікою
- розлилися пожежі і знищення по Підгір'ю. Князь не дав нам ніякої
- оборони, а бояри, що тисли нас в часи спокою, зрадили нас у потребі.
Післанці з Корчина й Тустаня говорили:
- Нам грозить залива. Понижче Синевідська на рівнині біліють вже шатра
- монголів. Іде їх сила незлічима, і ми й думати не можемо про
- боротьбу й опір, але забираємо все і втікаємо в ліси та в гори.
- Бояри наші зачали були робити засіки на шляху, але якось вагуються.
- Шепчуть люди, що хотять запродати шляхи наші монголам.
Післанці з інших верховинських громад говорили:
- У нас урожаї лихі, а тепер з долів набігло до нас багато народу.
- Передновинок тяжкий. Рятуйте нас і наших гостей, поможіть перебути
- чорну годину!
Післанці з угро-руських громад сказали:
- Чули ми, що монгольська залива йде в угорську країну. На бога і
- богів батьків наших взиваємо вас, сусіди і браття: спиніть тоту
- страшну хмару, не допустіть її звалитися в нашу країну! Ваші села
- твердині; кожда скала, кожда дебра ваша стане за тисячу вояків. А
- скоро раз вони переваляться через гори, то вже там ніяка сила не
- спинить їх, і всі ми погибнемо марно. Ми готові дати вам поміч, якої
- зажадаєте,і хлібом, і людьми, тільки не опускайте рук, не тратьте
- надії, ставайте до бою з поганим наїзником!
Тоді Захар Беркут сказав:
- Чесна громадо, і ви, чесні посли сусідські! Всі ми тут чули, яка
- страшна хмара йде на нашу країну. Воєнні сили виступали проти них і
- погибли. Сила їх велика, а нещасні порядки на наших долах дозволили
- їм зайти аж у серце нашого краю, перед поріг нашої хати. Князі й
- бояри потратили голови або зраджують край свій очевидячки. Що нам
- тут зробити? Як нам боронитися? Я думав би, що нам поза границі
- нашої Тухольщини удаватися не можна. Шлях наш при вашій помочі,
- чесні загірні громадяни, ми чень оборонимо. Але інших шляхів ми
- оборонити не можемо. Се буде ваше діло, чесні тустанські громадяни,
- а коли б нам удалося наше діло, то ми й вам радо підемо допомагати.
На те сказали тустанські післанці:
- Знаємо ми, батьку Захаре, що вам ніяк іти нас боронити і ще в тій
- тяжкій годині треба, щоб кождий поперед усього за себе стояв. Але
- зважте лише, що наші громади не такі щасливі, як ваша, що бояри
- забрали нас у руки і вони держать сторожу над засіками й проходами.
- А як вони схотять видати їх монголам, то що ж ми порадимо? Лиш
- одного ми надіємось, і се може ще спасти нас: що монголи не підуть
- на ваш шлях і що в такім разі ви, забезпечивши свій шлях вартою,
- будете могли рушити нам на поміч.
- Ей, громадяни, громадяни,сумовито, але і з докором сказав Захар,і
- сила, бачиться, у вас у руках, і розум у головах, як у мужів, а
- бесіда ваша дитиняча!
Покладаєте надію на «може» та на «хто знає». Адже ж, сього будьте
певні, що скоро нам не грозитиме небезпека, то ми всею громадою
прийдемо вам на поміч. Але поперед усього вам належалось би
забезпечити себе проти ваших власних ворогів - бояр. Доки в їх руках
засіки і проходи, доти ви й дихнути безпечно не можете. Кождої хвилі
сей прехитрий рід може продати вас. Пора вам не дрімати, але вдарити в
дзвони і громадами поскидати з себе ті пута, в які обпутала вас
боярська неситість і княжа сваволя. Поки сього не буде, поти й ми не
зможемо допомогти вам.
Сумно похилили голови тустанські післанці на ті Захарові слова.
- Ей, батьку Захаре,сказали вони,знаєш тп наших громадян, а говориш,
- немовби зовсім не знав їх. Зламана у них давня відвага, притоптана
- їх воля. За твою раду дякуємо тобі і передамо її нашим громадам, але
- чи підуть вони за нею?.. Ей, коби ти був між ними і ска-вав їм своє
- слово!
- Невже ж таки, чесні сусіди, моє слово у ваших громадян може мати
- більшу вагу, ніж їх власна потреба, ніж їх власний розум? Ні! Коли б
- так було, то нічого вже й моє слово вам не поможе, то вже пропали
- наші громади, пропала наша
Русь.
Сонце геть-геть уже схилилося з полудня, коли тухольська громада по
скінченій раді вертала до села. Без радісних співів і викриків, сумно,
повагом ішли старі й молоді, повні важких дум. Що то принесуть їм
будущі дні?
Післанці сторонських громад, піднесені на дусі й заохочені,
порозходилися.
Тільки копне знамено, знак сили і згоди громадської, повівало високо і
весело в повітрі, і весняне небо ясніло пречистим блакитом, немов не
бачачи земної журби та тривоги.
ІV
Широкою рікою плили по Русі пожежі, руїна та смерть. Страшенна
монгольська орда з далекої степової Азії налетіла на нашу країну, щоб
на довгі віки в самім корені підтятії її силу, розбити її народне
життя. Найперші міста -
Київ, Канів, Переяслав - упали і були зруйновані до основи; їх слідом
пішли тисячі сіл і менших городів. Страшний начальник монгольський
Бату-хан, прозваний Батиєм, ішов на чолі своєї стотисячної орди,
женучи перед собою вчетверо стільки всяких полоняників, що мусили
битися за нього в перших рядах,- ішов поздовж руської землі,
розпускаючи широко свої загони і бродячи по коліна в крові. Про який-
будь опір на рівнім полі ніщо було й думати, тим більше, що Русь була
роз'єднана і роздерта внутрішніми межиусобицями.
Декуди ставали опором міщани в своїх мурах, і непривичні до ведення
правильної облоги монголи мусили не раз тратити багато часу, добуваючи
брам
і мурів топорами. Але слабі твердині падали більше через зраду і
підкупство, ніж силою поборені. Ціль походу страшної орди були Угри,
багата країна, заселена племенем, спорідненим з монголами, від котрого
великий Чінгісхан монгольський домагався, щоб йому піддалося. Угри не
хотіли піддатися, і страшенний похід монгольської орди мав їм показати
месть великого Чін- гісхана. З трьох боків разом, після плану Батия,
мала впасти орда до Угорщини: зі сходу в землю Семигород-ську, з
заходу з землі Моравської і з півночі через
Карпати. В тій цілі орда поділилася на три часті: одна, під проводом
Кайдана, пішла бессарабськими степами в Волощину, друга, під проводом
Пети, відділилася від головної орди в землі Волинській і поперек
Червоної Русі, через
Пліснесько, змагала до верхів'я ріки Дністра, щоб перейти її вбрід, а
далі розлилася по Підгір'ю, шукаючи проходів через Карпати. Взяті до
неволі місцеві люди, а також деякі бояри-зрадники провадили монголів
горі рікою Стриєм на тухольський шлях, і вже, як говорили корчинські
післанці, їх шатра білілися на рівнині понижче Синевідська.
Вечоріло. Густі сумерки лягали на Підгір'я. Лісисті тухольські гори
задимилися, мов незлічимі вулкани, готовлячись вибухати. Стрий шумів
по кам'яних бродах і пінився по закрутинах. Небо покривалось зорями.
Але й на землі, на широкій надстрийськііі рівнині, почали
розблискуватись якісь світила, зразу де-де, рідко, мов не-сміло, далі
чимраз густіше, сильніше,- поки врешті ціла рівнина, як далеко око
засягне, не покрилася ними, не розжеврілася кровавим облиском.
Мов море, порушене легким вітром, так меркотів той облиск над долиною,
то живіше палахкотячи, то мов розпливаючись у темніючім просторі. Се
палали нічні огнища в таборі монголів.
Але ген-ген у віддалі, де кінчилось те меркотяче море, палали інші
світила, страшні, широкі, бухаючи огняною загравою: се горіли околичні
села і слободи, окружаючи широкою огненною пасмугою монгольський
табір. Там бушували загони монголів, рабуючи та мордуючи людей,
забираючи в неволю та нищачи до основи все, чого не можна було
забрати.
Смерком уже їхало вузьким плаєм поверх синевідських гір двоє люда на
невеличких, та крепких гірських кониках. Один із їздців, мужчина вже в
літах, був у рицарськім строю, у зброї, з мечем і топором, з шоломом
на голові і з списом, прип'ятим до кінського сідла. З-під шолома
спливало довге і густе, сивіюче вже волосся на його плечі. Навіть
густі сумороки, що хмарою лежали на горах і величезними клубами
котилися з ярів і дебрів чимраз вище на верхи, не могли на його лиці
закрити виразу глибокого невдоволення, гніву і якоїсь сліпої
завзятості, що щохвилі розливався по ньому то їдким, прикрим сміхом,
то понурою хмарою,- немов щось шарпало його сустави несподіваними
судорожними рухами і давалося взнаки його гарному коневі.
Другий їздець - то була молода, гарна дівчина, одіта в полотняну,
шовковими нитками перетикану одежу, з невеличким бобровим ковпаком на
голові, що не міг вмістити в собі її багатого, буйного золотисто-
жовтого волосся. Через плечі у неї перевішений був лук з турового рога
і сагайдак зо стрілами, її чорні палкі очі ластівками літали довкола,
любуючись рівними, хвилястими контурами верховини і темно-зеленими
ситими барвами лісів та полонин.
- Що за гарна країна, таточку! скрикнула вона дзвінким, срібним
- голосом, коли коні їх на хвильку зупинилися на крутім пригірку,
- через який вони з трудом пробиралися, щоб перед цілковитим смерком
- доїхати до цілі.Що за чудово гарна країна! повторила вона вже
- тихішим, ніжнішим голосом, озираючись позад себе і тонучи поглядом у
- незглибимо темних зворах.
- А що за поганий народ живе в тій країні! гнівно відрізав їздець.
- Ні, таточку, сього не кажи! сказала вона сміло, але зараз же якось
- змішалась і, значно понизивши голос, додала по хвилі: Я не знаю, але
- народ тутешній мені сподобався…
- О, я знаю, що він тобі сподобався! скрикнув з докором їздець.А
- радше, що сподобався тобі один із того народу той проклятий Беркут!
- О, я знаю, що ти готова батька свого покинути для нього, що ти
- перестала вже любити батька для нього! Та що діяти така вже дівоча
- вдача! А тільки я кажу тобі, дівчино: не вір тому поверховому
- блискові! Не вір гадюці, хоч кораловими барвами міниться!
- Але ж, таточку, що за думки шибають по твоїй голові! І якими
- прикрими словами ти докоряєш мені! Я призналася тобі, що люблю
- Максима, і присягала перед сонцем, що буду його. Але я ще не його, я
- ще твоя. А хоч і його буду, то не перестану любити тебе, таточку,
- ніколи, ніколи!
- Але ж, дурна дівчино, ти не будеш його про се ніщо й думати! Хіба ти
- забула, що ти боярська дочка, а він смерд, вівчар?…
- Ні, таточку, не говори сього! Він такий рицар, як і інші рицарі,ні,
- він ліпший, сміліший і чесніший від усіх тих боярчуків, яких я
- бачила досі. Впрочім, таточку, дарма вже відмовляти я присягла.
- Що значить присяга дурної, осліпленої дівчини?
- Ні, таточку, я не дурна і не осліплена! Не в пориві дикої
- пристрасті, не без ваговання й думання я зробила се. Навіть не без
- вищої волі, таточку!
Остатні слова сказала вона якимсь приглушеним, таємничим голосом.
Боярин цікаво обернувся до неї:
- Ну, а се що знов? Яка вища воля спонукала тебе до такого безумства?
- Слухай, таточку,говорила дівчина, обертаючись до нього та звільняючи
- в
їзді.- Вночі перед тим днем, коли ми мали рушати на медведів,
показалась мені в сні моя мати. Така була, якою ти описував мені її: в
білій одежі, з розпущеним волоссям, але з лицем рум'яним і ясним, мов
сонце, з радістю на устах і з усміхом та безмірною любов'ю в ясних
очах. Вона приступила до мене з розпростертими руками і обняла мене,
сильно притискаючи до грудей.
«Мамо!» - сказала я і більше не могла нічого сказати з радості та
«розкоші, що наповняла цілу мою істоту.
«Мирославе, дитя моє єдине,- говорила вона лагідним, м'яким голосом,
«що й досі тремтить мені в серці,- слухай, що я тобі скажу. Велика для
«тебе хвиля зближається, доню! Серце твоє пробудиться і заговорить.
«Слухай свого серця, доню, і йди за його голосом!»
«Так, мамо!» - сказала я, тремтячи з якоїсь несказанної радості.
«Благословлю ж твоє серце!» - І сказавши се, вона розвіялася запахущим
«леготом, а я прокинулась. І серце моє справді заговорило, таточку, і
«я пішла за його голосом. На мені благословенство мами!
- Але ж, дурна дівчино, се був сон! Про що ти вдень думала, те вночі й
- приснилось тобі! А втім,додав боярин по недовгій хвилі,а вті:,г, ти
- вже й не побачиш його ніколи!
- Не побачу? скрикнула живо Мирослава.Чому не побачу? Хіба він умер?
- Хоч би й сто літ жив, то таки не побачиш його, бо ми ми не вернемось
- уже більше в ті прокляті сторони.
- Не вернемось? А се для чого?
- Для того,сказав боярин з силуваним супокоєм,що ті твої добрі люди, а
- поперед усіх той старий чорт, батько твого укоханого Максима,
- ухвалили на своїй раді вигнати нас із свого села, розвалити наш дім
- і зрівняти його з землею!
Але постійте ви, хамове плем'я, пізнаєте ви, з ким маєте діло! Тугар
Вовк - се не тухольський вовк, він і тухольським медведям зуміє
показати зуби!
Болюче тьохнуло в серці Мирослави, коли почула ті слова.
- Вигнали нас, таточку? І за що ж нас вигнали? Певно, за того
- лісничого, що ти казав так немилосердно бити, хоч я з слізьми
- благала тебе пустити його на волю?
- Як ти все те тямиш! підхопив злісно Тугар, хоч у серці глибоко
- вкололо його те скарження з уст доньки.О, я знаю, що коли б ти була
- на тій раді, то й ти була б стала за ними прогив свого батька! Що ж
- діяти,батько старий, понурий, не вміє блискати очима, ані зітхати, а
- тобі хочеться не такого товариша! І що з того, що батько отеє перед
- часом посивів, стараючись забезпечити твою долю, а той новий,
- миліший, молодший товариш, може, десь тепер зі своїми тухольпями
- руйнує нашу хату, остатнє й одиноке наше пристановище на світі!
Мирослава не витерпіла тих їдких докорів,- гарячі сльози бризнули з її
очей.
- Ні, се ти, ти не любиш мене,сказала вона, зали-ваючися слізьми,і я
- не знаю, що відвернуло твоє серце від мене! Я ж не дала тобі ніякої
- причини! Сам ти вчив і наказував мені жити по правді і говорити
- правду! Невже ж тепер нараз правда так дуже опротивіла тобі?
Боярин мовчав, похиливши голову. Вони зближалися вже до верха гори і
їхали вузькою дорогою поміж високими буками, що зовсім заслонювали
перед ними небо. Коні, здані на власну волю, самі шукали собі стежки
серед сутінків і, зчаста форкаючи, тюпали звільна по похилій
каменистій дорозі під гору.
- Куди ж ми їдемо, коли нас вигнано з Тухольщи-ни? спитала нараз
- Мирослава, отираючи рукавом сльози і підводячи догори голову.
- В світ за очі,відказав батько.
- Ти ж казав, що їдемо до одного боярина в гостину.
- Правда опротивіла мені: я сказав неправду.
- То куди ж їдемо?
- Куди сама хочеш. Мені все одно. Може, їхати до Галича, до князя,
- котрому я наприкрився і котрий рад був мене позбутися? О, хитра се
- штука, той князь!
Використати силу чоловіка, виссати його, мов спілу вишню, а кістку
кинути геть
- на те він якраз. І який рад був він, коли я попросив у нього
- даровизни землі в
Ту-хольщині! «Іди,- сказав мені,- нехай лишень тут не бачу тебе! Йди і
угризайся з тими смердами за нуясдек-ну межу, лиш сюди не вертай!» Ну,
що, може, їхати най до нього жалуватися на тухольців, просити напроти
них княжої помочі?..
- Ні, таточку! говорила Мирослава.Кня»а поміч злого не направить, а
- тільки ще дужче погіршить.
- А видиш,сказав боярин, небагато зважаючи на остатні слова доньки.Ну,
- а може, вертати нам до Тухлі, до тих проклятих хлопів, до того чорта
- Беркута, і просити у них ласки, піддатися їх карі, зректися свого
- боярства і благати їх, щоб нас прийняли до своєї громади, як рівні
- рівних, і жити з ними так, як вони,з вівцями вкупі, між вівсом і
- гноєм?
Постава Мирослави незамітно, мимоволі простувалася, лице її
прояснювалось при тих словах.
- А як гадаєш, таточку, чи вони приймили б нас? спитала вона живо.
- Хто знає! сказав гризько боярин.Се ще якби ласкаві були їх хамські
- величества й їх надвеличество Захар Беркут!
- Таточку, а чому ж нам не спробувати сього? Ту-хольці не люблять
- неправди; вони хоч і засудили нас, то, може, по свойому праву. А
- може… може, й ти, таточку, дечим… своїм острим поступованням
- причинився до того? А коли б лагідно, по-людськи з ними…
- Ах, боже, се що таке? скрикнула нараз Мирослава, перериваючи свої
- попередні міркування. Вони станули саме на вершку гори, і перед
- ними, мов силою чарів, розкинулася широка стрийська долина, залита
- морем пожеж і огнищ. Небо жевріло крозавим відблиском. Немов з
- пекла, неслися з долини дивні голоси, іржання коней, брязкіт зброї,
- переклики вартових, гомін сидячих при огнищах чорних, косматих
- людей, а геть-геть далеко ряздираючі серце зойки мордованих старців,
- жінок і дітей, в'язаних і ведених у неволю мужчин, рик скотини і
- хрускіт будинків, що, перепалені, валилися додолу, а по тім
- величезні водопади іскор, мов рої золотистих комах, збивалися під
- небо. В кровавім розблиску огнів виднілися тут же, в долині над
- рікою, довгі, безконечно довгі ряди чотиригранних шатрів, переділені
- від себе широкими ві.аб-ступами. Люди, мов мурашки, снували поміж
- шатрами і громадилися коло огнищ. Мирослава стала на той вид мов
- остовпіла, не можучи відірвати від нього очей. Навіть старий,
- понурий боярин не міг рушитися з місця, потопаючи очима в тім лячнім
- кровавім морі, ловлячи носом запах гіркого диму і крові, вслухуючись
- у змішаний гамір, у зойки, стогнання та радісні окрики побіди.
Навіть коні під нашими їздцями почали тремтіти всім тілом, стригти
вухами і форкати ніздрями, немов лякалися йти дальше.
- Тату, про бога святого, се що таке? скрикнула Мирослава.
- Наші союзники,сказав понуро Тугар Вовк.
- Ах, се мусять бути монголи, про котрих прихід говорив народ з такою
- тривогою?
- Так, се вони!
- Нищителі руської землі!
- Наші союзники проти тих проклятих смердів і їх громадівства.
- Тату, се загибель наша! Як не стане хлопів, то хто буде кормити
- бояр?
- Не бійся, не вродилась іще та буря, що здужала б до кореня знищити
- те підле насіння!
- Але ж, таточку, монголи не щадять ні хати, ні двору, ні князівської
- палати!
Сам же ти не раз оповідав, як вони подушили князів під дошками.
- І се добре! Нехай їх душать, тих хитрих круків! Але боярина не
- задушили ніякого. Ще раз кажу тобі: се наші союзники!
- Але ж, таточку, ти хотів би входити в союз із тими дикунами,
- обагреними кров'ю нашого народу?
- Що мене се обходить, хто вони і які вони? Крім них, ми не маємо
- виходу. А нехай вони собі будуть і самі злі духи, щоб тільки помогли
- мені!
Мирослава, вся бліда, тривожними очима гляділа на свого батька.
Кровавий відблиск огнів, що освічував околицю, робив його лице
страшним і диким і меркотів на його шоломі, немов обвивав те лице
кровавим вінцем. Вони обоє позлізали з коней і, стоячи на гострім
гребені гори, гляділи одне на одного.
- Який ти страшний, таточку,прошепотіла Мирослава.Я не пізнаю тебе!
- Говори сміло, говори, донечко! сказав з якимсь диким насміхом
- батько.Я знаю, що ти хотіла сказати! Ти хотіла сказати: ‹'Я не можу
- дальше йти з тобою, я покину тебе, зрадника вітчизни, а вернуся до
- свого милого, до свого вірного
Беркута!» Скажи, скажи се одверто - і покинь мене. Я піду, куди веде
мене доля,
і буду до кінця життя свого дбати про твоє добро!
Їдовитий голос боярина стався при кінці якимсь м'яким, тремтячим,
зрушуючим, так що Мирослава вибух-ла голосним плачем і кинулась
батькові на шию, гірко ридаючи.
- Ох, таточку,хлипала вона,як ти рвеш моє серце! Чим я так тяжко
- провинилася перед тобою? Я ж знаю, що ти любиш мене! Я… я не покину
- тебе ніколи! Я буду твоєю служницею, твоєю невільницею до остатнього
- віддиху, лиш не йди туди, не подавай свого чесного ім'я на вічну
- ганьбу!
Ридаючи, вона впала батькові до ніг і обнімала руками його коліна,
обливала слізьми його руки. Не видержав Тугар Вовк, капнули сльози з
його старих очей.
Він підняв Мирославу і міцно притиснув її до грудей.
- Доню моя,сказав він лагідно,не жалуйся на мене! Горе наповнило
- гіркістю моє серце, гнівом налило мої думи. Але я знаю, що твоє
- серце щире золото, що ти не покинеш мене в днях тривоги й боротьби.
- Адже ж ми самі тепер на світі, ні до кого нам прихилитися, ні від
- кого ждати помочі, а тільки від себе самих.
Вибору не маємо. Берімо поміч, де її знайдемо!
- Таточку, таточку! говорила з слізьми Мирослава.Гнів проти тухольців
- засліпив тебе і пхає тебе до загибелі. Нехай і так, що ми
- нещасливі,а чи для того мусимо бути зрадниками свого краю? Ні, радше
- згинути нам із голоду під плотом!
- Молода ти ще доню, гаряча, палка, і не знаєш, як смакує голод, як
- смакує нужда. Я зазнав їх і хочу оберегти тебе від них. Не переч же
- мені! Ходи, їдьмо до цілі! Що буде, те буде, долі своєї не об'їдемо!
І він скочив на свого коня і шпигнув його острогами. Даремно Мирослава
хотіла спинити його - він погнав униз горою. Ридаючи, подалася за ним
і вона. В своїй непохитній дитячій вірі вона все ще думала, що зможе
охоронити батька від загибелі, від віковистої ганьби - від зради свого
краю. Вона, бідна, й не знала, як глибоко її батько був уже застряг у
тім огиднім багні, як безповоротно він уже впав у безодню, так, що для
нього справді не було іншого виходу, як падати глибше, аж до дна.
Чим дальше з'їздили в долину, тим густіше пітьма обкапувала їх, тим
менше могли що-небудь бачити, крім блимання огнищ і жевріння
віддалених пожеж.
Зате гомін і рик величезної юрби ставався чимраз голоснішим,
оглушаючим.
Дим виїдав їм очі, захапував віддих у грудях. Боярин простував до
першого огнища, що палало серед поля. Се була монгольська сторожа.
Наближаючись, вони бачили п'ять люда в кожухах, обернених волоссям
догори, в таких самих пелехатих острокінчастих ковпаках, з луками на
плечах і з топорами в руках.
Аж недалеко варти Мирослава дігнала батька й сіпнула його за рукав.
- Таточку, богом святим молю тебе, вертаймо відси.
- Куди?
- Ходімо до Тухлі!
- Ні, пропало вже! Підемо, але не з униженою просьбою. Підемо в гості
- і рад я побачити, чи твої Беркути посміють тепер виганяти нас!
В тій хвилі монголи почули прихід чужих людей і з диким криком
похапали за луки та окружили їх.
- Хто їде? закричали різними голосами, то по-нашому, то по-свому.
- Поклонник великого Чінгісхана! сказав по-мон-гольськи Тугар Вовк.
Монголи стали, витріщившії очі на нього.
- Ти відки, що за один, за чим приходиш? спитав один, очевидно,
- начальник сторожі.
- Не твоє діло,відповів остро на монгольській мові боярин.Хто веде
- вашу силу?
- Внуки великого Чінгісхана: Пета-бегадир і Бурун-да-бегадир.
- Іди ж і скажи їм, що «Калка-ріка по болоті тече і в Дон упадає». А
- ми на твій поворот пождемо коло огнища.
З рабським ушанованням розступилися монголи перед незнайомим
приїжджим, що говорив їх мовою та й ще таким певним тоном, до якого
вони привикли від своїх ханів та бегадирів. В одній хвилі начальник
варти здав своє місце на другого а сам, допавши коня, погнав до
табору, якої, може, чверть милі віддаленого від вартового вогнища.
Тугар Вовк і Мирослава позлазили з коней, яких дехто з вартових зараз
узяли, обчистили, напоїли й прип'яли на мужицькій, житом засіяній
ниві. Приїжджі гості приступили до огнища, гріючи над ним руки, в які
щипав їх весняний нічний холод. Мирослава тремтіла цілим тілом, мов у
лихорадці, вона була бліда
і не сміла піднести очей ка батька. Аж тепер, почувши з батькових уст
монгольську мову і побачивши, з якою пошаною монголи сповняли його
волю, вона догадалася, що батько її не віднині знається з тими
страшними нищителями рідної землі і що правдивою мусить бути та вість,
яка глухо шепталась при дворі князя Данила, немовто Тугар Вовк у битві
над Калкою зрадив Русь монголам, виявивши їм наперед цілий план битви,
уложений руськими князями. Правда,- говорили вісті,- доказу на те
певного нема, а то б бояринові прийшлось понести голову на колоду;
боярин стояв у битві в першім ряді і при першім замішанню взятий був
до неволі. Але дивним видавалось декому його швидке увільнення без
окупу, хоч боярин божився, що Монголії випустили його, шануючи ного
хоробрість. Діло було темне, а тільки те було певне, що при княжім
дворі всі почали якось сторонити від Тугара і сам князь не довіряв
йому так, як довіряв давніше. Боярин вкінці почув тоту зміну і
попросив у князя даровизни землі в Тухольщині. Не допитуючись, для
чого задумав боярин покидати Галич і для чого хоче закопатися в такій
лісистій пустині, та й ще з молодою дочкою, князь Данило дав йому
даровизну - очевидно, рад був його позбутися. І при від'їзді з Галича
якось холодно прощалися всі з боярином - довголітнім товаришем оружжя.
Все те згадала тепер в одній хвилі Мирослава, і все те, що тоді
дивувало й гнівало її, стало тепер ясне й зрозуміле перед її очима.
Так, значиться, вісті й шепти говорили правдуі Так, значиться, батько
її віддавна, від десятьох літ, був у порозумінню з монголами, був
зрадником! Мов придавлена, мов підкошена тою гадкою, похилила
Мирослава свою прегарну голову додолу. Серце її боліло дуже: вона
чула, як у ньому одна за другою рвалися найсильніші й найсвятіші нитки
- нитки дитячої любові й поважання.
Якою самітною, якою круглою сиротою чула себе вона тепер на світі, хоч
тут же коло неї сидів її батько! Якою нещасною чула вона себе тепер,
хоч батько недавно ще запевнював її, що все робить для її щастя!
Але й боярин сидів тепер якийсь невеселий: його рішуче серце тисли,
очевидно, якісь важкі думи. Не знати, про що думав він, але його очі
гляділи, не змигаючи, в полум'я огнища, слідили уважно за тим, як
догорали червоні, мов розжарене залізо, поліна, як тріскали в огні,
злизувані полум'ям. Чи се було спокійне думання чоловіка, що дійшов до
своєї мети, чи, може, яке тривожне прочуття будущини холодною рукою
вхопило його за серце і печать мовчання положило на його устах? Тільки
ж і він, старий розважний чоловік, уникав погляду
Мирослави, лише глядів і глядів у огнище на миготячі іскри та
попеліючі поліна.
- Доню! сказав він вкінці стиха, не підводячи на неї очей.
- Чому ти вчора не вбив мене, тату? прошептала Мирослава, насилу
- здержуючи сльози в очах. Голос її, хоч тихий, дунув на боярина
- ледовим холодом. Він не знайшов на те питання відповіді, і мовчав, і
- вдивлювався в огнище, поки не прибіг вартівник із табору.
- Внуки великого Чінгісхана шлють свій привіт новому другові і просять
- його до свого шатра на воєнну раду.
- Ходімо! сказав коротко боярин і піднявся з місця.
Мирослава встала також, але ноги її відмовляли послуху. Та не час було
тепер вертатися. В одній хвилі монголи привели їх коней, висадили
Мирославу і, окруживши їх обоє, повели до табору.
Монгольський табір був розложений у величезнім чотирикутнику і
обкопаний глибоким ровом. В кождім боці чотирикутника було по
дванадцять входів, окружених оружною вартою. Хоч неприятель ніякий не
грозив таборові, то все- таки його стережено чуйно - таке вже було
воєнне правило монголів, зовсім у суперечність із християнським
рицарством, яке не дорівнювало монголам ані в військовій карності, ані
в умілості тактики та кер-мовання великими масами.
Вартові при вході табору дикими голосами перекликалися з вартовими, що
вели боярина з донькою, а потім перейняли незвичайних гостей і повели
їх до шатра своїх начальників. Хоч і як придавлена була Мирослава
своїм болем і стидом, що випалював гарячі рум'янці на її дівочім лиці,
то все ж вона була надто смілої вдачі, надто свобідно і по-рицарськи
вихована, щоб не зацікавитися розкладом табора і всім новим та
невиданим окруясен-ням. Бистрим оком окинула вона пооводжаючих її
вартових. Низькі, підсадкуваті їх постави, повбирані в овечі кожухи,
через які перевішений був у кождого лук і сагайдак зі стрілами,
виглядали мов медведі або які інші дикі звірі. Лице без заросту, з
вистаючими вилицями і підочними кістьми, з маленькими і глибоко
впалими очи. ма, що ледве блищалися з вузьких, скісно прорізаних
повік, з невеликими приплесканими носами, виглядали якось гидко,
відразливе, а жовтава їх барва, що в відблиску огнищ переливалася в
якийсь зеленкуватий відтінок, робила їх
іще страшнішими та відразливішими. З похнюпленими додолу головами і з
горляною, співучою мовою, вони подобали на вовків, що шукають, кого б
пожерти. Шатра їх, як Мирослава зблизька приглянулася, зроблені були з
войлоку, розп'ятого на чотирьох жердках, зв'заних угорі докупи, і
накриті були вверху для забезпеки від дощу великими шапками з кінської
шкіри. Перед шатрами стояли на жердках понастромлювані людські голови,
кроваві, з застиглим виразом болю і розпуки на блідих, посинілих,
світлом огнищ дивовижно освічених лицях. Холодний піт виступив на чоло
Мирослави На сей вид; її, геройську, смілу дівчину, не мучила думка,
що швидко й її голова так само стримітиме де-будь перед шатром якого
монгольського бегадира. Та ні, вона воліла б тепер тліти в пожежі і
стриміти як кро-вавий трофей перед шатром побідителя, аніж своїми
живими очима оглядати ті трофеї, з яких кождий недавно ще був живим
чоловіком, думав, працював і любив,- аніж іти здовж оцього страшного
табору на безчесне, зрадницьке діло!
«Ні, ні,-думалось їй,-не буде того. Я не піду дальше! Я не стану
«зрадницею свого краю! Я покину батька, коли не зможу відвести його
«від його проклятого наміру».
Тим часом вони станули перед шатром начальника чети, любимця
Батиєвого.
Шатро не відзначувалося від інших шатрів зверха нічим, окрім прип'ятої
на його вершку жердки з трьома бунчуками; зате всередині було далеко
пишніше, по- азіатськи уладжене. Тільки ж ані боярин, ані Мирослава до
середини шатра не входили, бо начальників монгольських застали перед
шатром, коло огнища, на котрім невільники пекли двох баранів. Поба-
чивши гостей, начальники схопилися всі враз на рівпї ноги і похапали
до рук свою зброю, хоч, впрочім, не поступилися з місця, щоби стрічати
їх. Знаючи монгольський звичай, боярин кивнув доньці, щоб лишилась
позаду, а сам, знявши з голови шолом, а з плечей лук, приступив до них
з поклоном і став мовчки, з похиленими до землі очима, на три кроки
перед головним начальником Петою.
- Від якого царя приносиш нам вісти? спитав його Пета.
- Я не знаю ніякого царя, крім великого Чінгісхана, пана всього світу!
- сказав боярин. Се була звичайна формула піддання. Пета тоді поважно,
- але радо простяг бояринові руку.
- В пору приходиш,сказав Пета,ми дожидали свого союзника.
- Я знаю свій обов'язок,сказав Тугар Вовк.В однім лишень я переступив
- ваш звичай: я привів доньку свою до табору.
- Доньку? сказав зачудуваний Пета.Хіба ж ти не знаєш, що звичай наш
- забороняє женщинам вступати в збір вояків?
- Знаю. Але що ж я мав зробити з нею? У мене нема дому, ні родини, ні
- дружини! Крім мене і великого Чінгісхана, вона не має ніякої опіки!
- Мій князь рад був позбутися мене зі свого міста, а ті прокляті
- смерди, мої невольники, збунтувалися против мене.
- Але все ж таки тут вона не може лишитися.
- Я прошу внуків великого Чінгісхана позволити їй лишитися нинішню ніч
- і завтрашній день, поки не винайду для неї безпечного пристановища.
- Для другів наших ми гостинні,сказав Пета, і потім, обертаючись до
Мирослави, він сказав ламаною руською мовою:
- Зблизись, дивчина!
Мирослава аж затремтіла, почувши ті звернені до себе слова страшного
монгольського начальника. Повними ненависті й погорди очима гляділа
вона на того нищителя Русі, зовсім не слухаючи його слів.
- Зблизись, Мирославе! сказав її батько.Великий начальник
- монгольського війська ласкавий до нас.
- Не хочу його ласки! відказала Мирослава.
- Зблизись, розказую тобі! сказав грізно боярин. Мирослава неохітно
- зблизилася.
Пета своїми малими блискучими очима поглянув на неї.
- Гарни дивчина! Жаль, що не остатись. Гляди, дивчина, на свій тат.
- Будь вірна велики Чінгісхан. Велика лас ка буде! На тоюі, дівчина,
- отсе коко, з вашого князь Мстислав. Знак безпеки. Покажи монгольськи
- вояк усі пропустить, нічого злого не зробить. А тепер до шатра?
З тими словами Пета подав Мирославі зі свого пальця великий золотий
перстень, здобутий ним у битві над Кал-кою з князя Мстислава. На
перстені буз великий золотисто-зелений берил із вирізаними на нім
фігурами. Мирослава вагувалася, чи прийняти дар від ворога,- може,
навіть заплату за батькову зраду.
- Візьми, доню, сей знак від великого внука Чінгіс-хана,сказав
- боярин.Се знак його великої ласки для тебе, дає тобі безпечний
- прохід у монгольськім таборі.
Нам-бо прийдеться розстатися, доню. їх воєнний звичай забороняє
женщинам бути в таборі. Але з тим пер amp;тенем ти можеш безпечно
приходити і виходити, коли тобі запотребиться.
Мирослава ще вагувалась. Але, втім, нова якась дума шибнула їй у
голову - вона взяла перстень і, відвертаючись, уриваним голосом
сказала:
- Дякую!
Потім Пета велів відвести її до окремого шатра, котре наборзі
приготовано для її батька, а Тугар Вовк лишився сам з монгольськими
бегадирами, щоб радити воєнну раду.
Перший забрав голос Пета, головний начальник сього відділу, чоловічок
літ коло сорока, тип монгола: невеличкий, повертливий, з хитро
мигаючими малими, мов мишачими, очима.
- Сідай, гостю,сказав він до боярина.Коли скажем тобі, що ми дожидали
- тебе, то нехай се буде найвища похвала твоєї вірності для великого
- Чінгісхана. Але все-таки ти троха запізно прийшов. Військо наше жде
- вже третій день, а великий
Чінгісхан, виправляючи нас на захід, до краю рабів своїх Арпадів,
наказував нам довше трьох день без потреби ніде не задержуватись. Брат
наш, Кайдан-бегадир, що пішов через край волохів, буде перед нами в
домі Арпадів, здобуде їх столичне місто, а яку ж славу ми принесемо з
того походу?
На те сказав боярин:
- Я порозумів слова твої, великий бегадире, і ось що відповім на них.
- Вірний слуга великого Чінгісхана не міг швидше прибути до вашого
- табору, бо аж учора дізнався про ваш похід, а дізнавшися, прибув
- зараз. Про задержку не журися. Шляхи наші хоч неширокі, але
- безпечні. Брама в царство Арпадів стане вам отвором, лиш тільки
- застукайте.
- Які шляхи і в чиїх руках? спитав коротко Пета.
- Один шлях дуклянський, горі Саном-рікою, а потім через низький
- гірський провал. Шлях широкий і вигідний, топтаний уже не раз
- руськими й угорськими воєнними силами.
- Далеко відси?
- Відси до Перемишля два дні ходу, а з Перемишля до гір іще два дні.
- Хто стереже?
- Стережуть його нашого князя бояри, що на нім поробили засіки. Але
- бояри нерадо служать князеві Данилові Романовичу, нерадо стережуть
- засіків. Мала обіцянка склонить їх на сторону великого Чінгісхана.
- Але чому ж досі ми нікого з них не бачили в нашім таборі? спитав
- Пета.
- Годі їм, великий бегадире. Народ, серед якого вони живуть і який
- мусить поставляти оружних людей для оборони засіків, нерадо зносить
- їх вдасть над собою. Дух бунту і непокори живе в народі. Серце його
- тужить за давніми порядками, де не було ні князів, ні власті, де
- кожда громада жила для себе, а против спільного вороге всі дружилися
- по добрій волі і вибирали та скидали свою старшину. В отсих горах
- живе один дід, що його прозвали бесідником, і той роздуває полум'я
- непокори в ім'я тих старих порядків. Народ глядить на бояр, мов
- пастухи на вовка, і скоро би тільки побачив, що бояри тягнуть у
- сторону великого Чінгісхана одверто, то побив біі їх камінням. Коли
- ж за приближенням вашої сили бояри піддадуться вам і віддадуть вам
- засіки, народ пирсне, як полова від вітру.
Пета слухав уважно бесіди боярина. Насміх і погорда заблискотіли на
його тонких губах,
- Дивні ж у вас порядки! сказав він.Князь бунтує против своїх слуг,
- слуги проти князя, князь і слуги против народу, а народ против
- усякої власті! Дивні порядки! У нас коли дрібні ватажки хотіли
- бунтувати проти великого
Чінгісхана, то той згромадив їх до свого аулу і, окруживши аул своїми
вірними синами, велів настановити вісімдесят великих кітлів на грані і
налити їх водою, а коли вода закипіла, то, не розбираючи нічиєї вини,
велів у кождий котел вкинути по два бунтівники і варити їх так довго,
поки тіло зовсім не відкипіло від кості. Тоді велів повиймати голі
кістяки з котлів, посадити їх коней і повідводити до підвладних їм
племен, щоб ті на примірі своїх ватажків училися послкху і покори
великому Чінгісханові. От так би і вас її вчити. І ми навчимо вас її.
Дякуйте богам, що зіслали нас до сього краю, бо коли б не ми, то ви,
певно, мов ті голодні вовки, пожерли б одні других.
Кров постила бояринові в тілі при тім оповіданню монгола, але він ні
словечка не відказав на се.
- Ну. а який же ваш другий шлях? спитав дальше Пета.
- Другий шлях тухольський,відповів боярин,хоч вужчий і не такий
- рівний, але зате ближчий і рівно безпечний. На тім шляху засіків
- нема, ані княжих бояр нема. Самі хлопи пильнують його.
- Хлопів ваших ми не боїмося! сказав з погордою Пета.
- І ніщо їх боятися,підхопив боярин.Вони ж без оружжя і без умілості
- воєнної. Тим шляхом я сам можу вам бути провідником.
- Але, може, на арпадській стороні ті шляхи сильно замкнені?
- Тухольський не замкнений зовсім. Дуклянський замкнений, але не дуже
- сильно.
- А довга дорога тухольським шляхом до краю Ар-падів?
- Для оружних мужів до Тухлі день ходу. В Тухлі переночувати, а разом
- зо світом у дорогу, і на вечір будете вже на рівнині.
- А дуклянським?
- Вчисляючи, кілько часу треба на понищення засіків, три дні ходу.
- Ну, то веди нас тухольським! сказав Пета.
- Дозволь мені слово сказати, великий бегадире,сказав один із
- начальників монгольських, мужчина величезного росту й геркулесової
- будови тіла, а лицем темно-оливкової барви, одітий у шкуру степового
- тигра, що все разом аж надто свідчило про його походження з тур-
- команського племені. Се був страшний, безтямно смілий і кровожадлия
- воновник, Бурунда-бегадир, супірник у славі з
Кайданом. Монгольські загони, які він провадив, лишали по собі
найстрашнішу руїну, найбільше число трупів, найширшу ріку пожеж. Він
безмірно переви-щав
Пету своєю відвагою; перед його шатром кождого вечора було два рази
більше свіжих голів, ніж перед шатром усякого іншого вояка. Але Пета
не завидів йому тої смілості, чуючи надто добре свою перевагу над
Бурундото в штуці ведення великих мас і кермовання великими битвами та
походами. Він радо пускав
Бурунду на найнебез-печніші місця, держав його в запасі на найтяжчу,
рішучу хвилю, немов непоборний залізний таран,- а тоді пускав його з
відділом
«кровавих туркоманів» довершувати побіди.
- Говори, брате Бурундо! сказав Пета.
- Дозволь мені з десятитисячним відділом іти ту-хольським шляхом, а ти
- сам простуй на дуклянський. Перейшовши на арпадський бік, я вдарю
- зразу на тих, що стережуть дуклянського шляху, і прорівняю тобі
- дорогу.
Пета з подивом глянув на Бурунду, немов се перший раз вирвалось тому
рубаці з уст таке розумне слово. І справді, план Бурунди був хоч і
смілий, та зате дуже розумний, і Бурунда був єдиний смільчак до
виконання сього плану.
- Добре,сказав Пета,нехай буде по-твойому! Вибирай собі вояків і рушай
- з ними зараз завтра.
- Позвольте ще й мені слово сказати, великі бегади-ри,сказав Тугар
- Вовк.
- Говори! сказав Пета.
- Коли воля ваша слати часть своєї сили тухольським шляхом,а всеї
- задля тісноти шляху й я не радив би слати,то позвольте мені піти
- наперед, з невеличким відділом і зайняти вхід того шляху, заким іще
- тухоль-ські смерди дізнаються про ваш прихід і завалять його
- засіками.
- Добре, йди! сказав Пета.Коли хочеш вирушити?
- Зараз, щоб іще завтра на південь сповнити своє діло.
- Коли так, то нехай буде конець нашій раді і нехай боги щастять нашій
- зброї! сказав Пета, встаючи з місця. Встали й інші начальники. Тугар
- Вовк просив
Пету, щоб визначив для нього відділ смілих мужів, а сам пішов до шатра
покріпитися і попрощатися з донькою.
В темнім шатрі на ліжку, покритім м'якими зрабова-ннми перинами,
сиділа
Мирослава і гірко плакала. По всіх страшних і несподіваних вражіннях
сього вечора вона аж тепер мала час зібрати свої думки, розглянути
добре своє теперішнє положення, в яке втягнув її батько. Положення те
було справді страшне, бачилось навіть - безвихідне. Батько її -
зрадник, монгольський слуга; вона-в монгольськім таборі, напівгість,
напівбранка, а на всякий спосіб кругла сирота. Бо навіть остання її
підпора - непохитна віра в свій пророчий сон, в благословення матері і
в своє любовне щастя з Максимом, - і тота віра тепер, при холодній
розвазі, зачала похитуватись, кровавлячи їй серце. Бо яким лицем стане
вона тепер перед Максимом? Якими словами розповість йому про свій -
добровільний чи недобровільний? - побут у монгольському таборі? Мов
гадюки, вертіли її серце ті питання, і вона дала сльозам волю і
плакала мов з життям своїм прощалася.
Батько тихими, тривожними кроками приступив до неї, положив руку на її
плече,- вона не підводила голови, не рушалась, не переставала плакати.
- Доню Мирославе,сказав він,не плач! Дасть бог, усе ще добре буде!
Мирослава мов не чула нічого, сиділа недвижне, холодна, безучасна.
- Забудь того смерда! Гарна будучність чекає тебе, а він… Що він?
- Завтра в полуднє він упаде трупом від мойого меча.
- Хто? скрикнула Мирослава роздираючим серце голосом.
Боярин злякався того голосу і відступився від дочки, що зірвалась на
рівні ноги.
- Хто впаде трупом? повторила вона.Він, Максим? Ти ведеш напад на
- Тухлю?
- Та ні, ні! відпекувався боярин.Хто се сказав тобі?
- Сам ти сказав! наставала на нього Мирослава.Тату, скажи мені правду,
- що задумуєш? Не бійся за мене! Я тепер і сама вже добре бачу, що не
- можу бути
Максимова, через тебе не можу бути! О, ти розумний, ти хитрий! Ти
допровадив до свого! Не для того я не можу бути Максимова, що вища від
нього родом,- о ні! Я нижча від нього, я чую себе безмірно нижчою від
нього, бо він чиста, чесна душа, а я дочка зрадника, може, й сама
зрадниця? Так, тату! Ти дуже хитрий, такий хитрий, що аж себе самого
перехитрив! Ти кажеш, що мого щастя бажаєш, а ти вбив моє щастя. Але
нехай і так! Що з мене за хосен? Тільки скажи мені, що ти задумуєш
напротив нього?
- Але ж нічого, зовсім нічого! Він тепер, може, вже десь далеко в
- горах.
- Ні, ні, ні, не вірю тобі! Скажи мені, що ви урадили з монголами?
- Говорили про те, куди йти на Угри.
- І ти їм хочеш видати тухольський шлях, щоби по-мститися на
- тухольцях!
- Дурна дівчино, що мені мститися на них! Задрібні вони для моєї
- месті. Я хочу перепровадити монголів на Угри, бо чим скорше підуть
- із нашого краю, тим менше тут руїн нароблять.
- О, певно, певно! скрикнула Мирослава.Але з поворотом доруйнують, що
- тепер лишать ціле! І ти ведеш їх на Тухлю, тепер, зараз?
- Ні, не на Тухлю. Я веду тільки один малий відділ, щоб обсадити вхід
- до Тухлі.
- Хто має браму, той має й хату! Але розумію тепер! Ти ж сам сказав
- недавно он там, на горі, що завтра Максим має з тухольськими
- молодцями валити наш дім.
А ти хочеш з монголами напасти на нього, вбити його…
Боярин видивився на неї зачудуваними очима; він почав боятися, чи не
відьма вона, що так страшно бистро вгадувала, в чім діло.
- Доню, забудь за нього! сказав він.Яка доля йому судилася, така й
- буде.
- Ні, тату, тим ти не зведеш мене! Я їду, їду до Тухлі, я остережу
- його, спасу його від твоєї засідки! А коли в неї попадеться, то я
- стану обік нього і буду боронитися разом з ним, до остатнього скону,
- проти тебе, тату, і твоїх поганих союзників!
- Дівчино, ти божевільна! скрикнув боярин.Уважай, не доводи мене до
- гніву!
Се хвиля рішуча.
- Що мене обходить твій гнів! відказала холодно Мирослава.І що ти мені
- можеш іще більше злого зробити після того, що зробив досі? Коли
- уб'єш мене, то се буде тільки добродійство, бо й так мені не жити.
- Пусти мене!
- Ні, лишись тут, нерозумна!
- Так, лишись тут, поки ти спокійно не замордуєш того, хто дорожчий
- мені над життя моє! О ні, я не лишусь!
- Лишись! Богом клянусь тобі, що не підійму руки своєї на нього!
- О, знаю, знаю, що се значить! скрикнула Мирослава.-Ну, розуміється,
- ти боярин, де ж би ти піднімав руку на смерда. Але своїм диким
- товаришам велиш усі затроєні стріли націлити на його груди!
- Ні! Коли вже таке твоє над ним милосердя, то ще раз клянусь тобі, що
- ані я, ані ніхто з моєї дружини не ткне його, хоч би він не знати як
- нападав на нас! Досить тобі сього?
Мирослава стояла, шарпана страшною сердечною тривогою, і не могла
нічого більше сказати. Хіба ж вона знала, чи досить сього, чи ні? О,
як радо була б вона пташкою злетіла до нього, щирим щебетанням
перестерегла його! Але годі було.
Батько її взяв свою зброю і, виходячи з шатра, сказав:
- Доню, ще раз кажу тобі і заклинаю тебе: лишись у таборі, поки я не
- вернусь, а тоді роби собі, що твоя воля буде. А тепер прощай.
Він вийшов, і заслона з войлока, що служила замість дверей, неспокійно
захиталася за ним. З заломаними руками, образ найтяжчого горя і
найстрашнішої тривоги, стояла Мирослава насеред шатра німа, перехилена
наперед, з створеними устами, ухом ловлячи остатній стук кінських
копит, що глухли й німіли по мірі того, як віддалявся на полуднє
відділ монголів, ведений батьком на загибель Тухольщини.
V
З важким серцем ішов Максим Беркут посеред невеличкої ватаги
тухольських молодців на сповнення громадської волі. Відмалку виріс він
у глибокім почуванню своєї єдності з громадою і святості громадської
волі, тож і тепер, коли зовсім не впору для його серця на нього впав
почесний вибір громади - прогнати з громадських земель ворога громади,
якого бачили тухольці в боярині,- і тепер він не смів відмовитись від
того поручен-ня, хоч серце його рвалося і краялось на саму думку, що
буде мусив стрітися з Мирославою, з її батьком як з ворогами, що буде,
може, мусив боротися з боярськими лучниками або і з самим боярином,
проливати кров людську в очах тої, за котру він сам готов був свою
кров пролити. Правда, він твердо рішився зробити своє діло як можна
найспокійніше і не доводити його аж до проливання крові, але хто ж міг
йому заручити, що боярин, знаючи його слабу сторону, сам не буде
шукати зачіпки? Се легше могло бути, як що.
«Але ні,- думав собі Максим,- коли схоче моєї крові, я не буду
«боронитися, я надставлю йому свої груди добровільно, нехай б'є! Життя
«він не хоче мені дати, то нехай дає смерть! Прощай, моя Тухольщино!
«Прощай батьку мій, соколе сизий! Прощайте, браття і товариші мої! Не
«побачите вже Максима, а почувши про мою смерть, посумуєте і скажете:
«Згинув для добра громади!» Але ви не будете знати, що я сам бажав і
«шукав смерті!»
Так думав Максим, наближаючись до будинків боярських на горбку над
Опором. Дім боярина збудований був із грубих, у чотири гранки гладко
обтесаних і гиблем на споєннях вигладжених ялиць, будованих в угла,
так, як тепер ще будують наші сільські хати. Покритий був грубими
драницями, обмазаними зверха грубою верствою червоної, в воді не
розмокаючої глини.
Вікка, як і у всіх хатах, обернені були на полуднє; замість шибок
понапинані були на рами волові міхури, що пропускали слабе жовтаве
світло досередини.
Входові двері спереду і ззаду вели до просторих сіней, яких стіни
обвішані були всіляким оружжям, оленевими та жубровими рогами, шкурами
з диків, вовків і медведів. З сіней на оба боки вели двері до кімнат,
просторих, високих, з глиняними печами без коминів і з дерев'яними,
гарно вирізуваними полицями на всяку посуду. Одна світлиця бояринова,
а друга, по другім боці сіней,- його доньки. Ззаду були дві широкі
комори: в одній кухня, в другій - служебна. В світлиці боярина стіни
були обвішані шкурами мед-ведів, тільки над постіллю висів дорогий
заморський килим, здобутий боярином у якімсь поході. Там же висіли
його луки, мечі й інша підручна зброя. Світлиця ж Мирослави була, крім
м'яких шкур по стінах і помості, пристроєна в цвіти, а на стіні
навпроти вікон, над її ліжком, висіло дороге металеве дзеркало і обік
нього дерев'яний, сріблом окований чотириструнний теорбан, любий
повірник Мирославнних мрій і дівочих дум. Віддалік від дому, на
невеличкій долині, стояли стайні, стодоли й
інші господарські будинки; там також була невеличка хата для скотарів.
Але пусто і глухо було сьогодні в просторім боярськім домі. Боярина і
Мирослави нема дома, слуг боярин повідправляв, худобу велів перегнати
до череди сусіднього, корчинського, осадника; тільки лучники й
топірники лишилися, та й ті якісь невеселі, не гомонять, не жартують,
ані пісень не співають. Мабуть, важніше якесь жде їх діло, бо беруть
луки і стріли, топори й списи, а все те мовчки, сумовито, мов на
смерть готуються. Що се такого?
Та ось один, що стояв серед шляху, мов на сторожі, дав знак трубою,- і
в повній зброї всі дружинники стали в ряд перед боярським дот.юм,
піднявши списи, нап явши луки, мов до битви. По шляху надійшла
тульська ватага і. побачивши оружних людей перед бояр-ським домом,
почала й собі готовитися до бою
Тривожними очима позирнув Максим на оружних людей, чи нема між ними
боярина. Але, на щастя, боярина не було. Відітхнув Максим, немов гора
з грудей його звалилася, і сміліше почав порядкувати свою ватагу Се й
недовго часу забрало, і мовчки, з понатяганими луками, з блискучими
топорами і списами тухольці зближалися в ряді до боярських
дружинників. Не дальше як на п'ятдесят кроків одні від других
зупинилися.
- Боярине Тугаре Вовче! кликнув голосно Максим.
- Нема боярина Тугара Вовка! відповіли дружинники.
- Так ви, вірні його, слухайте, що я скажу вам від імені тухольської
- громади!
Післала нас громада, щоб прогнати вас волею чи неволею з тухольських
земель по засуду громадському. Питаємо вас: чи вступитесь по волі, чи
ні?
Дружинники мовчали.
- Питаємо другий раз! сказав Максим. Дружинники мовчали, не спускаючи
- луків.
- Питаємо третій раз! сказав, підносячи голос,
Максим.
Дружинники мовчали, але стояли недвижне в своїй ворожій поставі. Дивно
було
Максимові, що се має значити, але, не зупиняючись довше, він велів
своїм молодцям випустити стріли на дружинників. Стріли засвистіли, мов
змії, і, перелетівши понад головами дружинників, повбивалися в стіну.
В тій хвилі дружинники, мов на даний знак, кинули зброю на землю і з
простягненими руками ступили напроти тухольських молодців.
- Товариші, браття! сказали вони.Не прогнівайтесь на нас за нашу
- мовчанку.
Ми дали слово бояринові, що стрітимо вас ворожо, але ми не давали йому
слова проливати вашу кров, і проливати її за неправду. Ми були при
суді громадськім
і знаємо, що боярин скривдив громаду і що громадський суд
справедливий.
Робіть, що вам повелено, і, коли буде ласка батьків ваших, ми будемо
просити
їх, щоб прийняли нас до своєї громади. Не хочемо більше служити
бояринові!
Радість тухольців, а особливо Максима, коли почули ті слова, була
безмежна.
Зараз усі поскидали оружжя на купу перед боярським домом і серед
голосних веселих криків обіймали й цілували своїх нових і несподіваних
товаришів, з якими перед хвилею думали вступити в смертельний бій.
Максим найдужче рад був тому, що його побоювання не справдилося, що
йому не довелось перед очима Мирослави поборювати її батька і прого-
нювати на незвісні шляхи ту, з якою рад би був ніколи не розстатися.
Радість сумирного закінчення сеї немилої справи на хвилю заглушила в
нім усякі інші непевності. В товаристві веселих боярських дружинників
увійшли тухольці до боярського дому, все з зацікавленням оглядаючи,
хоч нічого не тикаючи. З сердечним трепетом наближався Максим до
світлиці Мирослави, надіючись тут стрітити її в сльозах або в гніві,
бажаючи щирим словом потішити, заспокоїти її. Але Мирослави не було в
світлиці, і се затурбувало Максима. «Де вона?» -подумав він і зараз
надумав спитати про се дружинників, що тим часом вешталися,
приготовуючи на радощах для своїх тухольських гостей братерську
гостину. Але відповідь дружинників на його питання зовсім не вдоволила
й не заспокоїла Максима.
Боярин учора рано виїхав з донькою, але куди, за чим, коли верне - не
знати.
Велів їм виступити вороже проти тухольців, але, чи то побачивши їх
понурі неохочі лиця, чи то, може, повзяв-ши яку іншу думку, урвав
бесіду й від'їхав. От
і все, що дізнався Максим від нових союзників. Очевидна річ, що такі
вісті мусили відразу закаламутити його чисту радість, ба навіть кинути
тінь якогось підозріння на дружинників. Що се таке? Чи не криється в
тім яка зрада? Чи не хоче боярин зловити їх у яку засідку? Але, не хо-
тячи всім уголос виявляти свого підозріння, Максим шепнув тільки
деяким із своїх товаришів, щоб малися на бачності, а сам почав пильно
і уважно переглядати весь дім від гори аж до долу, не минаючи ні одної
скритки, ні одного закамарка. Ніде не було нічого підозреного.
- Гарна будова! сказав Максим до дружинників, що заставляли столи.Але
- що ж, ми мусимо її розібрати. Звісна річ, ми не будемо її ні валити,
- ні палити, але зложимо все порядно на купу, щоб боярин, коли
- запотре-бує, міг собі все те забрати. І все добро його мусить бути
- йому схоронене в цілості.
Тим часом дружинники повиносили до сіней велиш дубові столи із
світлиці, прикрили їх білою скатертю і заставили всілякою стравою й
медом. Серед радісних окликів і співів почалася гостина. Тільки ж чим
довше сиділи молодці за столами, чим більше їли й пили, тим більше
щезала якось їх радість і веселість. І хоч мед пінився в точених
дерев'яних кубках, хоч м'ясо, печене на рожнах, димилось на дерев'яних
тарілках, хоча щирі, товариські слова гомоніли від одного кінця стола
до другого, то все-таки таємно тремтіли чогось усі серця, немов
дожидали якоїсь страшної вісті. Дивна недослідна, а всім чутна тривога
висіла в повітрі. Чи стіни боярського дому давили вільних громадян?..
Ось устав один із боярських дружинників і, піднімаючи вгору кубок,
повен пінистого меду, почав говорити:
- Браття! Радісний сей день для нас, і щоб ніяка лиха пригода…
Але не скінчив. Разом поблід і затремтів цілим тілом. Усі бенкетарі
напруго посхапувались і, вискакуючи хто куди міг, перевернули стіл з
усіма кубками і стравами.
- Що се? Що се? крикнули всі нараз і поперлися до дверей. Хоч і як
- дрібний на око і мало значучнй був знак глухий стук кінських копит,а
- прецінь якого безмірного переполоху наробив він у боярськім домі!
- Одну хвилю дійсне пекло було в сінях: сей біг туди, той сюди, сей
- шукав того, той сього, а всі мішалися і товпилися без ладу, топчучи
- по кубках і стравах, по білій скатерті і по дубовім переверненім
- столі. Максим перший вирвався надвір із тої замішанини і, раз тільки
- кинувши оком довкола, пізнав усю велич небезпеки.
- До зброї, браття, до зброї! Монголи! Монголи! Той крик був мов
- наглий удар грому. Всі стали мов мертві, безладна сумішка
- перемінилася на безладне остовпіння. Але й се тривало тільки хвилю.
- Стукіт кінських копит розлягався все ближче і ближче, а неминуча
- небезпека разом обудила всіх із мертвоти!
Адже ж усі були смілі, сильні, молоді! Адже ж кождий із них не раз у
своїх дитячих і молодечих снах бачив себе в битві, в небезпеці, в
кровавій боротьбі з ворогом, і бажав, і молився, щоб сон стався явою,
щоб довелось йому колись ставати грудьми в обороні свого краю. І ось
хвиля надійшла - і вони ж мали б її перелякатися? Тільки на хвилю
оглушила їх страшна вість, страшна назва
«монголи»,- в найближчій хвилі вони вже були тим, чим були звичайно:
«вже кождий держав у руках свою зброю, стояв у ряді поруч з іншими,
«готовий до кровавого бою.
- Головне діло наше, товариші, держатися сих стін. Поки ворог не випре
- нас від сього дому і не окружить на вільнім полі, поти не маємо чого
- боятися. Дім сей то буде наша твердиня!
І він розставляв лучників коло вікон, коло дверей по два і по три, як
до важності й доступності місця. Деякі мали бути внутрі дому, щоб
доносити з боярського складу лучникам стріл і рогатин, головна ж сила
мала стояти при входових дверях, щоб, у разі потреби, проломити ряди
напасників і відбити їх від дому.
А тим часом монголи на ріні над Опором зупинилися, позлазили з коней
і, розділившися на три відділи, рушили під горбок трьома стежками.
Очевидно, провадив їх хтось добре знайомий зі стежками й ходами, бо
цілий той маневр відбувся швидко, без вагання, без довшої запинки.
Маневр той показував ясно, що монголи хотіли зі всіх боків обійти й
окружити дім відразу.
Але хто се йде так завзято на чолі середнього, головного, відділу
монголів?
Глядять товариші і очам своїм віри не ймуть. Се не хто другий, як сам
властитель сього дому, гордий боярин Тугар Вовк.
- Наш боярин! Наш боярин! скрикнули деякі дружинники, яких Максим, не
- довіряючи їх щирості, поставив у ряди всуміш із тухольцями.
- Так, ваш боярин монгольський слуга, зрадник своєї батьківщиниі Невже
- ж ви й тепер іще схочете додержувати йому вірности?
- Ні, ні! скрикнули дружинники однодушно.Смерть зрадникові! Розіб'ємо
- вражу ватагу або самі погинемо в обороні свого краю.
Урадуваний тою заявою, сказав Максим:
- Простіть, браття! Одну хвилю я несправедливо судив вас, думаючи, що
- ви в змові зі своїм боярином. Але тепер бачу, що кривду робив я вам.
- Держімося разом, близько стін, так, аби не могли нас окружити, і
- стараймося завдавати їм якнайбільше страти. Монголії, як я чув,
- недобре вміють вести облогу, а ще в такій невеличкій силі. Чей, нам
- удасться відбити їх напад.
Бідний Максим! Він старався в інших вмовити надію, яка у нього самого
почала щезати від першої хвилі, коли тільки побачив монголів, і то тим
більше тепер, коли переважна їх сила вповні розвернулася перед очима
обля-жених. Але все- таки його слова мали велику вагу в його
товаришів, що не раз уже мали нагоду переконатися про його притомність
духу й оглядність в часі найбільшої небезпеки. Сліпо полягаючи на його
словах і розказах, кождий дбав лише про те, щоб пильнувати свого місця
до крайньої можності, знаючи добре, що й сусіднє місце буде так само
пильноване.
Та ось монголи широким колесом у три ряди обступили вже дім боярський
і кам'яні стріли на своїх луках держав? вже намірені на смілих
обляжених молодців. Тільки що начальник не дав іще знаку до бою.
Начальник, бачиться, хоче попереду пробувати ще намови, бо ось він
виступив з-поміж рядів наперед против головного відділу обляжених і
каже:
- Раби невірнії! Погані смерди! Невже ж зухвалість ваша така безмежна,
- як і ваша дурнота, що ви хотіли би піднімати оружжя на військо
- великого
Чінгісхана, нині безперечного пана всеї Русі? Піддайтеся йому без бою,
то він помилує вас. Але ті, що захотять опиратися його силі, будуть
нещадно роздавлені, як хробаки під колесами воза.
На таку мову голосно і сміло відповів Максим Беркут:
- Боярине! Дуже не впору назвав ти нас, синів вольної громади, рабами!
- Ти поглянь на себе! Може, до тебе така назва борше пристане, ніж до
- нас. Адже до вчора ще був ти раб княжий, а нині ти вже раб великого
- Чінгісхана і, певно, полизав молоко, розлите по хребті коня якогось
- його бегадира. Коли воно тобі смакувало, то ще з того не виходить,
- щоб і ми були ласі на нього. Великої сили великого Чінгісхана ми не
- лякаємось. Вона може нас зробити трупами, але не зробить нас рабами.
- А тебе, боярине, вся сила великого Чінгісхана не зробить уже ані
- вольним, ані чесним чоловіком!
Остра і різка була бесіда Максимова. Іншим часом він уважав би на те,
що перед ним батько Мирослави, але тепер він бачив тільки ворога - ні,
зрадника, чоловіка, що потоптав сам свою честь, котрому, проте, ніяка
честь не належиться. Голосно радувались товариші, почувши таку
Максимову мову. А боярин аж пінився зо злості.
- : Хлопе поганий! - кричав він.- Жди лишень, я тобі покажу, що
- : завчасно ти похвалявся своєю вільністю! Нині ще кайдани забряжчать
- : на твоїх руках і ногах! Нині ще ти будеш валятися в поросі перед
- : начальником монгольської сили!
- Швидше згинути! відповів Максим.
- Отже, не згинеш! крикнув боярин.Гей, діти,озвався він до монголів
- їхньою мовою,далі на нихі Тільки сього обминайте, сього мусимо мати
- живого в руках!
І він дав знак до бою. Залунав по горах і лісах роговий вереск і
урвався.
Стишилось довкола боярського дому, але се була страшна тиша. Мов
гадюки, свистіли монгольські стріли, градом сиплючись на боярську
оселю.
Правда, напасники були занадто далеко віддалені, щоб їх стріли могли
трафляти оборонців або, трафивши, небезпечно ранити їх. Для того
Максим крикнув до своїх товаришів, щоб тепер іще не стріляли і щоб
узагалі щадили стріл і зброї, а вживали їх аж тоді, коли можна добре
влучити ворога і одним ударом нанести йому значну страту. А щоб не
відразу припустити напасників до стін дому, він зі своїми вибраними
товаришами уставився на подвір'ю, о яких двадцять кроків перед входом,
ва міцним дощаним остінком - куснем недобудованого паркана.
Паркан був якраз у хлопа зависокий, і стріли монгольські не досягали
молодців.
Зате їх цільні, хоч і рідкі, стріли смертельно разили монголів і
стримували їх від наближення. Страшно розлютився Тугар Возк, побачивши
се.
- Приступом до них! крикнув він, і збита громада монголів під його
- проводом кинулася бігцем із голосним криком до остінка. За остінком
- було тихо, немов усе там вимерло. Ось-ось уже монголи добігають,
- ось-ось своїм напором обалять остінок; коли втім понад остінком
- вирвався, мов із землі виріс, ряд голів
і могутніх рамен - і свиснула громада сталених стріл, і ревнули з болю
поражені монголи страшними голосами. Половина їх упала мов підкошена,
а друга половина перла назад, не дбаючи на крики і прокляття боярина.
- Гурра, молодці! Гурра, Максим! Гурра, Тухольщи-на! закричали
- оборонці, і дух вступив у них. Але боярин, не тямлячись зо злості,
- зібрав уже другу громаду до нападу. Він повчав монголів, як треба
- нападати і не розсипатися за першим ударом противника, але бігти по
- трупах дальше. Тим часом і Максим поучав своїх молодців, що діяти, і
- з піднесеним оружжям ждали вони нападу монголів.
- Далі на них! крикнув боярин, і поперед усього цілими хмарами пустили
- монголи ряд стріл на противників, а потім знов пустилася громада
- приступом на остінок. Знов перед наближенням стрітили їх молодці
- цільними стрілами, і знов частина напасників із страшним криком
- упала на землю. Але решта вже не метнулася назад лише з оглушаючим
- криком летіла далі й досягла остінка.
Страшна була хвиля. Тонкий дощаний остінок ділив від себе смертельних
ворогів, що, хоч як близько себе були, не могли досягнути одні одних.
Хвилю мовчали одні й другі, тільки швидкий, гарячий віддих чути було
по обох боках остінка. Раптом, мов на даний знак, загримали
монгольські топори о ості- нок, але в тій самій хвилі тухольські
молодці сильними підоймами підважили вгору остінок, поперли його
плечима і обалили на монголів. А разом з тою хвилею, коли впав
остінок, обаляючи своїм тягарем передні ряди монголів, скочили наперед
молодці, узброєні в топори на довгих топорищах, лупаючи ними черепи
монгольські. Забризкала кров, залунали крики і стогнання ворогів,-
і знов розскочилася юрма напасників, лишаючи на місці бою трупів і
ранених. І знов радісний крик оборонців повітав побіду товаришів, і
знов відповіли на той крик монголи градом стріл, а боярин - лютими
прокляттями. Але молодцям прийшлось тепер покидати своє висунене
становище - із жалем прощали вони те місце, з якого так щасливо
відразили перші напади монголів. Без ніякої страти, без ран, в повній
зброї і найкращім порядку, лицем до ворога, молодці відступили під
стіни боярського дому.
Коли на полуденнім боці двора молодці так щасливо відбивали напад
монголів,
ішла завзята і не так щаслива боротьба на північнім подвір'ю. І тут
монгольські стріли просвистіли без шкоди для обляжених. Тільки ж тут
монголи відразу пішли на приступ, і обляженим при-йшлось дуже гаряче.
Вони кинулись купою проти монголів, але стрічені були стрілами і
мусили вертатися, стративши трьох ранених, яких монголи зараз порубали
на кусні.
Першим ділом Максима було тепер - обійти всі становища і оглянути
добре своє положення. Живим ланцюгом обступили монголи хату і
ненастанно сипали на неї градом стріл. Обляжені також стріляли, хоч і
не так густо. Максим відразу побачив, що напасники намагають до того,
щоб вперти їх досередини хати, відки б вони не так густо могли
стріляти, а потім легка мусила б бути над ними побіда. Значить,
головна річ для оборонців була - вдержатись перед стінами дому. Але
тут вони виставлені були на густі монгольські стріли. Щоб хоч троха
захиститися від них, Максим велів повідривати двері, познімати
верхняки із столів і поуставляти їх перед кож-дим становищем як великі
щити. Із-за тих щитів безпечно і вигідно стріляли молодці на монголів,
кепкуючи собі з їх стріл.
А Максим ходив від становища до становища, обдумував нові способи
оборони
і заохочував товаришів своїм словом і прикладом.
- Держімся, товариші! говорив він.Швидко в
Тухлі почують крики або хто-будь побачить, що тут діється, і нам
прибуде поміч!
Півгодини вже тривала облога. Монголи стріляли і кляли страшно
«руських псів», що не то що не піддавалися їм, але ще сміли так уперто
і щасливо боронитися. Тугар Вовк скликав знатніших їх ватажків на
нараду, щоб обдумати який одностайний рішучий удар.
- Приступом іти! говорив один.
- Ні, приступом трудно, а стріляти, поки всіх не постріляємо,говорив
- другий.
- Постійте,сказав Тугар Вовк,на все буде час. Тепер тільки в тім річ,
- щоб позганяти їх із менших становищ. Згромадьте найбільші наші сили
- ніби до приступу, щоб відвести їх увагу, а тим часом малі відряди
- нехай рушать з обох боків до причілкових, нестережених стін. Стіни
- ті, правда, без вікон, але всетаки, коли наші люди стануть під ними,
- то будуть їм могли багато шкодити.
Ватажки пристали на тоту раду, бо вони, несвідущі в подібних маневрах,
не вміли б і такої придумати. Заворушилася монгольська сила,
забряжчала зброя, заблискотіли до сонця мечі та топори, і сміло
стискали в руках своє оружжя тухольські молодці, готуючись до тяжкого
бою. Але поки монголи радились і ладились до уданого приступу, Максим
також не дрімав. Щаслива думка прийшла до голови. В дощаній криші
боярського дому були на всі чотири боки пророблені невеличкі вікна, і
от в тих-то вікнах Максим поставив у кождім по двох слабших з своїх
людей, аби пильнували відтам усяких рухів ворога, а також старалися зі
своїх безпечних становищ шкодити йому чи то стрілами, чи камінням.
Поки один стояв при вікні, другий завше готов був достачати йому, чого
треба, а один мав доносити від них вісті товаришам надолину.
Заграли труби, і завили дикими голосами монголи, кидаючись на
противників.
Та тільки ж вони не мали на думці дійти аж зустріту з ними, але,
прибігши до пів-віддалення, разом зупинились і випустили стріли на об-
ляжених. Коли ж і обляжеш, що готовилися на останню, рішучу боротьбу,
повітали їх градом стріл
і причинили їм багато ран і страт, то вся монгольська лінія разом
подалася назад. Голосними насміхами повітали молодці той відступ.
- А що, боярине,крикнув Максим,сила великого Чінгісхана, бачиться,
- заяче серце має: розженеться і відступить! Хіба ж не стидно тобі,
- старому рицареві, ватажкувати над такими бездухами, що тільки в юрбі
- смілі, мов барани, а поєдинчо нікотрий і за півмужа не стоїть?
Боярин нічого не відповідав на той насміх; він добре бачив, що Максим
завчасно сміявсь. І сам Максим швидко побачив се.
Радісний крик монголів залунав ось-ось за причілковими стінами дому,
направо
і наліво відразу. Під час уданого монгольського приступу вони рушили
проти тих стін. Се були стіни без вікон і дверей, тож товариші не так
дуже пильнували
їх. Правда, поставлені на подрі молодці побачили надходячих із тих
боків монголів, і кілька цільних стріл упало з дахових вікон на них,
але не спинило їх, тим більше, що, стоячи при самій стіні, вони
дощаним окапом заслонені були від усякої небезпеки згори.
Максим поблід, чуючи тут же біля себе зловіщі крики і дізнавшися від
вартового з подрі, що вони значать.
«Пропали ми,- подумав він.- Про рятунок і мови нема. Тепер приходиться
«вже боротись не на життя, а на смерть».
Та й Тугар Вовк, побачивши вдачу свойого задуму, голосно порадувавсь
їй.
- А що, хлопи! крикнув він.Побачимо, чи надовго ще стане вашої
- гордості.
Глядіть, мої вояки вже під вашими стінами. Огню під стіни! Живо ми
викуримо
їх із того гнізда, а на чистім полі вони проти нас, мов миш проти
кота.
Бачить Максим, що непереливки, скликає своїх товаришів докупи, бо ніщо
вже тепер боронитись на поєдин-чих становищах, коли під причілковими
стінами гюнго-ли огонь кладуть.
- Браття,говорив він,мабуть, прийдеться нам погибати, бо на рятунок
- слаба надія, а монголи, се знайте наперед, не пощадять нікого, хто
- дістанеться в їх руки, так, як не пощадили наших ранених товаришів.
- А коли гинути, то гиньмо як мужі з оружжям у руках. Як гадаєте: чи
- будемо стояти тут і боронитися до остатнього духу, заслонені хоч
- вчасти стінами, чи волимо всі разом ударити на монголів, може б, нам
- таки удалося проломити їх ряди?
- Так, так, ударимо на монголів! закричали всі товариші.Ми ж не лиси,
- що їх стрілець викурює з ями.
- Добре, коли така ваша воля,сказав Максим Ставайте ж у три ряди, луки
- й стріли кидайте геть, а то-пори й ножі до рук і за мною!
Мов один величезний камінь, випущений із великої метавки навпроти
мурів твердині, так ударили наші молодці на монгольські ряди. Правда,
заким іще добігли до монголів, стрічені були градом стріл,- тільки ж
ті стріли нічого не зробили їм, бо перший ряд ніс перед собою замість
щита верхняк із стола, вбитий на дві списи, і в той верхняк
повпивалися монгольські стріли. Аж наближуючись до монголів, перший
ряд кинув свій дерев'яний щит - і цілий відряд кинувся на ворога з
безтямною завзятістю. Відразу змішалися монголи і почали подаватися в
боки, але Тугар Вовк був уже тут зі своїм відділом і окружив молодців
цілою громадою монголів, мов стрільці цілою ватагою псів окружають
розжертого дика. Розпочалась страшна різанина. Цілими десятками валили
хоробрі молодці монголів, але Тугар Вовк слав щораз нові роти
навпротив них. Кров бризкала далеко із скаженої сутолоки людей,
трупів, ран та кровавого оружжя. Стогнання ранених, зойки конаючих,
скажені крики убійців - усе те мішалося в якусь пекольну гармонію, що
різала вухо і серце, лунаючи під отим усміх-нутим ясним сонцем, на тлі
ситої зелені смерекових лісів та під лад ненастанного шуму холодних
потоків.
- Направо, товариші! Разом і дружно напрім на них! кричав Максим,
- відбиваючися від трьох монголів, що старалися вибити йому оружжя з
- руки. Зі страшною натугою наперли товариші направо, де лінія
- монголів була найслабіша і місце для оборони найдогідніше. По
- короткім опорі монголи подалися.
- Далі, далі женіть їх, наперед себе! кричав Максим, кидаючися зі
- своїм кровавим топором на уступаючих монголів. Товариші поперли за
- ним, і відворіт монголів швидко перемінився на пополох і безладну
- втіка-нину. А товариші гнали слідом за ними, валячи одного за другим
- іззаду на землю. Перед ними було чисте поле, а недалечке темний,
- запахущий ліс. Коли б їм удалося добігти до нього, то були б
- спасені, ніяка монгольська сила не здужала б їм тут нічого зробити.
- Далі, товариші, далі, до лісу! -кричав Максим, і без віддиху,
- мовчки, кроваві й страшні, мов справді дикі звірі, гнали товариші
- наперед себе втікаючих монголів у напрямі до лісу. Тугар Вовк одним
- позирком переглянув положення обох сторін і зареготався:
- Щаслива дорога! крикнув він услід за молодцями.На тій дорозі ми ще
- здиблемося!
І живо він відділив часть монголів і післав їх горою на тухольськнй
шлях, щоб зайшли молодців іспереду, від лісу. Він знав добре, що його
монголи впору поспіють. А сам з рештою монголів пустився навздогін за
тухоль-цями.
Три тумани куряви стояли на полю над Опором; три громадки людей гнали
за собою тим полем. Перша бігла громадка переляканих, розбитих
монголів; за ними, здоганяючи їх, наші молодці під проводом Максима, а
за ними головна сила монголів під проводом Тугара Вовка. Третій відділ
монгольський, висланий Тугаром горою навперейми, швидко десь заховався
і щез, не завважений роз'яреними в своїй погоні молодцями.
Нараз утікаючі монголи спинилися, стали. Перед ними показалася
несподівана завада: глибокий, у скалі викутий вивіз - початок
тухольського шляху. Вивіз був у тім місці майже на два сажні глибокий;
стіни його стрімкі й гладкі, так що злізти в долину зовсім не можна, а
скакати дуже небезпечно, особливо першому рядові втікачів, які могли
надіятися, що тут же за ними і па них скочить другий ряд. У
смертельній тривозі, яка й найбоязливішому не раз у остатній хвилі
додає відваги, зупинилися монголи і обернулися лицем до своїх
противників. В тій хвилі блиснула їм несподівана надія: за слідом
противників побачили настигаючих своїх одновірців - і руки їх мимоволі
вхопили за оружжя. Але сей наглий вибух відваги не був в силі спасти
їх. Мов розгу-кана буря, впали на них тухольські молодці, ломлячи и
друхочучи всі завади,- і попхнули їх до пропасті.
З зойком повалились ті, що стояли ззаду, на дно вивозу, коли тим часом
передні конали від мечів і топорів ту-хольських. Тепер молодці самі
опинилися над стрімкою стіною вивозу і затремтіли. Тут іззаду настигає
Тугар Вовк з монголами, а спереду оця страшна пропасть! Що діяти?
Хвилі розваги досить було для Максима. Вид лежачих на дні вивозу
потовчених монголів навів його на добру думку.
- Задній ряд нехай обернеться лицем до монголів і стримує на хвилю їх
- нагін, а передній кидай монгольські трупи в вивіз і скачи на них!
- кричав він.
- Гурра! закричали радісно молодці, сповняючи його розказ. Застугоніли
- теплі ще монгольські трупи, падучи додолу, заясніла для наших
- молодців надія рятунку. А втім, надлетіла монгольська погоня, Тугар
- Вовк попереду.
- Ні вже,кричав він,сим разом не уйдете моєї руки! І своїм важким
- топором повалив першого стрічного противника, що вчора ще був його
- найвірнішим лучником. Зойкнув смертельно ранений і впав під ноги
- боярина. Товариш його замахнувсь топором на Тугара, щоб помститись
- смерті товариша, але в тій хвилі його з двох боків піднято на
- монгольські списи. Цілий перший ряд молодців упав по короткім опорі.
- Се ж були самі найслабші поранені в попередній битві, що в погоні
- бігли з самого заду. Але все-таки монголів на хвилю вони спинили, а
- їх щасливіші товариші були вже безпечні на дні вивозу.
- Стійте! кричав до своїх Максим.В ряди і під стіну вивозу! Коли
- схотять гнатися за нами, то тут їм справимо кроваву купіль.
- Перший ряд скачи за ними,командував у нерозважнім запалі Тугар Вовк.
- І скочив перший ряд монголів, але не встав уже живий, ба многі й до
- землі не долетіли живі, стрічені в повітрі топорами молодців.
- Гурра! закричали ті, радуючись.Ану, другий ряд, скачи також!
Але другий ряд стояв над вивозом і не квапився скакати. Тугар Вовк
побачив свою помилку і швидко вислав сильний відділ нижче, щоб
іздолини замкнути вихід вивозу.
- Тепер не уйдуть нам пташки,радувався він.От уже мої ловці надходять!
- Ану, діти, далі на них!
Скажений крик монголів залунав у вивозі, тут же під ногами Тугара
Вовка. Се був відділ, висланий горою •навперейми; вниз вивозом він
ударив тепер на ту- хольців.
- Вниз вивозом утікаймо! скрикнули молодці, але один позирк переконав
- їх, що вся надія на рятунок пропала. При вході внизу чорнілася вже
- друга купа монголів, що йшла навпроти них, щоб їх зовсім замкнути в
- тій кам'яній клітці.
- Аж тепер смерть наша! сказав Максим, обтираючи о кожух забитого, при
- його ногах лежачого монгола свій кровавий топір.Товариші, сміло до
- остатнього бою!
Та й сміло ж виступили вони! Добуваючи остатніх сил, ударили на
монголів і, невважаючи на некорисну, згористу місцевість, що сприяла
монголам, ще раз змішали їх, ще раз завдали їм велику страту. Але
монголи силою свого розгону поперли їх у долину і розбили їх ряди. В
геройській обороні падали молодці один за другим, тільки Максим, хоч
бився, як лев, прецінь не мав іще рани на своїм тілі. Монголи уникали
його, а коли тислися на нього, то тільки в надії витрутити йому оружжя
з руки і взяти його живого. Такий був виразний наказ
Ту-гара Вовка.
Ось наступив і другий відділ монгольський з долини; молодців стиснено
в тій безвихідній кам'яній кліті, приперто їх до стіни, і лиш тілько
вільного місця було перед ними, кілько могли його зробити своїми
мечами та топорами. Але руки їх зачали ослабати, а монголи пруться і
пруться на них, мов хвилі повені. Вже деякі, стративши всяку надію і
бачачи неможливість дальшої боротьби, наосліп кинулися в найгустіші
ряди монголів і в одній хвилі погибали, розсікані топорами. Інші,
шепчучи молитви, тулилися ще до стіни, мов вона могла дати їм яку-
небудь поміч; треті хоть і ніби боронилися, але безтямно, машинально
махали топорами, і смертельні удари монголів заставали їх уже трупами,
нечутливими й бездушними. Тільки невеличка горстка найсильніших -
п'ять їх було,- окруживши Максима, держалися ще просто, мов шпиль
скали серед розгуканої заливи. Три приступи монголів відбила вже та
горстка, стоячи на купі трупів, мов на башті; вже мечі й топори в
руках героїв затулилися, одіж їх, руки й лиця скрізь заплили кров'ю,
але все ще різко й виразно відзивався голос Максима, що загрівав
товаришів до оборони. Тугар Вовк на-півгнівно, напів з подивом глядів
на молодця згори.
- їй-богу, славний молодець! сказав він сам до себе.Не дивуюсь, що він
- очарував мою доньку. І мене самого він міг би очарувати своєю
- рицарською вдачею!
А потім, обертаючися до своїх монголів, що стояли над берегом яру, він
крикнув:
- Далі, скачіть на них! Нехай скінчиться та різанина. Лиш сього
- (показав на
Максима) не тикайте!
І разом, мов важка скала, скочили монголи згори на не побіджену ще
купку героїв і повалили їх на землю. Ще раз залунали скажені крики, ще
борикалися напід-сили монголи з тухольцями, але недовго. На кождого з
героїв навалилася ціла юрба монголів - і всі полягли головами. Тільки
Максим сам-один стояв іще, мов дуб серед поля. Він розсік голову тому
монголові, що скочив був на нього, і саме замахнувся на другого, коли
втім якась сильна рука залізним стиском ухопила його ззаду за горло і
кинула ним до землі. Упав, підступно повалений,
Максим, і над ним, почервоніле від гніву й натуги, нахилилося лице
Тугара
Вовка.
- А що, смерде! насмішливо кричав боярин.Бачиш тепер, що я вмію
- додержати слова? Ану, діти, закуйте його в залізні пута!
- Хоч і в путах, я все буду вольний чоловік. У мене пута на руках, а в
- тебе на душі! сказав Максим.
Боярин зареготався і відійшов від нього давати порядок монгольському
війську, якого число сильно змаліло в тій кровавій різанині. З
головною частиною оставших іще монголів Тугар Вовк пішов до своєї
хати; решті велів обсадити нещасний, тепер трупами завалений вивіз.
Виділивши всіх здорових до стереження вивозу, сам він з невеличкою
рештою і взятим до неволі Максимом мав вернутися до табору.
- Прокляті хлопи! буркотів боярин, переглядаючи свої страти.Скілько
- народу понівечили! Ну, але чорт бери монголів їх не шкода! Коб
- тільки мені по тих трупах дійти до власті й сили,обернувся б і я
- лицем проти них. Але сей поганець, сей Максим,то мені борець! А хто
- знає, може, й він міг би послужити до моєї цілі? Треба використати
- його, коли його маю в руках. Він мусить служити нам за провідника в
- горах, бо чорт їх там знає, який се той їх шлях і чи нема де на нім
- яких манівців. Тепер, коли він у моїх руках, треба приєднати,
- вкоськати його троха, хто знає, на що ще може він пригодитися.
А тим часом монголи готовили вже коней до від'їзду. Максиїл,- скований
за руки і за ноги в тяжкі ланцюги, кровавий, простоволосий, із
пошарпаною на шматки одежею,- сидів на камені над річкою, німий, з
затиснени-ми зубами і з розпукою в серці. Перед ним на полі і в вивозі
купами лежали не застиглі ще, пошматовані і кров'ю оббризкані трупи
його товаришів і ворогів. Які щасливі були ті трупи! Вони лежали так
тихо, так сумирно на своїй кровавій постелі, без гніву, без муки, без
ворогування. Вони сміялись тепер зі всяких пут, із цілої сили великого
Чінгісхана, а його кусень заліза зробив бездушним знарядом у руках
дикої самоволі, жертвою крова-вої пімсти! Які щасливі були трупи!
Вони, хоч покалічені, носили на собі образ і подобу людську,- а його
оці пута в одній хвилі зробили скотиною, невольником!
- Сонце праведне! кликнув у своїй душевній муці Максим.Невже ж така
- твоя воля, щоб я гинув у кайданах? Невже ж ти так часто своїм ясним
- усміхом вітало дні моєї радості на те лише, щоб сьогодні повітати
- моє бездонне горе? Сонце, невже ж ти перестало бути добрим богом
- Тухольщини, а сталося опікуном тих лютих дикунів? . А сонце
- сміялося! Ясним, гарячим промінням воно блискотіло в калюжах крові,
- цілувало посинілі уста і глибокі рани трупів, крізь які витікав
- мозок, вистирчу-вали теплі ще людські тельбухи. І таким самим ясним,
- гарячим промінням воно обливало зелений ліс, і чудові запахущі
- цвіти, і високі полонини, що купалися в чистім лазуровім ефірі.
- Сонце сміялося і своїм божеським, без-учасним усміхом ще дужче
- ранило роздерту Максимову Душу.
EOT;
/*
*** START: FULL LICENSE ***
Creative Commons Legal Code
Attribution-ShareAlike 3.0 Unported
CREATIVE COMMONS CORPORATION IS NOT A LAW FIRM AND DOES NOT PROVIDE
LEGAL SERVICES. DISTRIBUTION OF THIS LICENSE DOES NOT CREATE AN
ATTORNEY-CLIENT RELATIONSHIP. CREATIVE COMMONS PROVIDES THIS
INFORMATION ON AN "AS-IS" BASIS. CREATIVE COMMONS MAKES NO WARRANTIES
REGARDING THE INFORMATION PROVIDED, AND DISCLAIMS LIABILITY FOR
DAMAGES RESULTING FROM ITS USE. License
THE WORK (AS DEFINED BELOW) IS PROVIDED UNDER THE TERMS OF THIS
CREATIVE COMMONS PUBLIC LICENSE ("CCPL" OR "LICENSE"). THE WORK IS
PROTECTED BY COPYRIGHT AND/OR OTHER APPLICABLE LAW. ANY USE OF THE
WORK OTHER THAN AS AUTHORIZED UNDER THIS LICENSE OR COPYRIGHT LAW IS
PROHIBITED.
BY EXERCISING ANY RIGHTS TO THE WORK PROVIDED HERE, YOU ACCEPT AND
AGREE TO BE BOUND BY THE TERMS OF THIS LICENSE. TO THE EXTENT THIS
LICENSE MAY BE CONSIDERED TO BE A CONTRACT, THE LICENSOR GRANTS YOU
THE RIGHTS CONTAINED HERE IN CONSIDERATION OF YOUR ACCEPTANCE OF SUCH
TERMS AND CONDITIONS.
1. Definitions
"Adaptation" means a work based upon the Work, or upon the Work and
other pre-existing works, such as a translation, adaptation,
derivative work, arrangement of music or other alterations of a
literary or artistic work, or phonogram or performance and includes
cinematographic adaptations or any other form in which the Work may be
recast, transformed, or adapted including in any form recognizably
derived from the original, except that a work that constitutes a
Collection will not be considered an Adaptation for the purpose of
this License. For the avoidance of doubt, where the Work is a musical
work, performance or phonogram, the synchronization of the Work in
timed-relation with a moving image ("synching") will be considered an
Adaptation for the purpose of this License. "Collection" means a
collection of literary or artistic works, such as encyclopedias and
anthologies, or performances, phonograms or broadcasts, or other works
or subject matter other than works listed in Section 1(f) below,
which, by reason of the selection and arrangement of their contents,
constitute intellectual creations, in which the Work is included in
its entirety in unmodified form along with one or more other
contributions, each constituting separate and independent works in
themselves, which together are assembled into a collective whole. A
work that constitutes a Collection will not be considered an
Adaptation (as defined below) for the purposes of this License.
"Creative Commons Compatible License" means a license that is listed
at http://creativecommons.org/compatiblelicenses that has been
approved by Creative Commons as being essentially equivalent to this
License, including, at a minimum, because that license: (i) contains
terms that have the same purpose, meaning and effect as the License
Elements of this License; and, (ii) explicitly permits the relicensing
of adaptations of works made available under that license under this
License or a Creative Commons jurisdiction license with the same
License Elements as this License. "Distribute" means to make available
to the public the original and copies of the Work or Adaptation, as
appropriate, through sale or other transfer of ownership. "License
Elements" means the following high-level license attributes as
selected by Licensor and indicated in the title of this License:
Attribution, ShareAlike. "Licensor" means the individual, individuals,
entity or entities that offer(s) the Work under the terms of this
License. "Original Author" means, in the case of a literary or
artistic work, the individual, individuals, entity or entities who
created the Work or if no individual or entity can be identified, the
publisher; and in addition (i) in the case of a performance the
actors, singers, musicians, dancers, and other persons who act, sing,
deliver, declaim, play in, interpret or otherwise perform literary or
artistic works or expressions of folklore; (ii) in the case of a
phonogram the producer being the person or legal entity who first
fixes the sounds of a performance or other sounds; and, (iii) in the
case of broadcasts, the organization that transmits the broadcast.
"Work" means the literary and/or artistic work offered under the terms
of this License including without limitation any production in the
literary, scientific and artistic domain, whatever may be the mode or
form of its expression including digital form, such as a book,
pamphlet and other writing; a lecture, address, sermon or other work
of the same nature; a dramatic or dramatico-musical work; a
choreographic work or entertainment in dumb show; a musical
composition with or without words; a cinematographic work to which are
assimilated works expressed by a process analogous to cinematography;
a work of drawing, painting, architecture, sculpture, engraving or
lithography; a photographic work to which are assimilated works
expressed by a process analogous to photography; a work of applied
art; an illustration, map, plan, sketch or three-dimensional work
relative to geography, topography, architecture or science; a
performance; a broadcast; a phonogram; a compilation of data to the
extent it is protected as a copyrightable work; or a work performed by
a variety or circus performer to the extent it is not otherwise
considered a literary or artistic work. "You" means an individual or
entity exercising rights under this License who has not previously
violated the terms of this License with respect to the Work, or who
has received express permission from the Licensor to exercise rights
under this License despite a previous violation. "Publicly Perform"
means to perform public recitations of the Work and to communicate to
the public those public recitations, by any means or process,
including by wire or wireless means or public digital performances; to
make available to the public Works in such a way that members of the
public may access these Works from a place and at a place individually
chosen by them; to perform the Work to the public by any means or
process and the communication to the public of the performances of the
Work, including by public digital performance; to broadcast and
rebroadcast the Work by any means including signs, sounds or images.
"Reproduce" means to make copies of the Work by any means including
without limitation by sound or visual recordings and the right of
fixation and reproducing fixations of the Work, including storage of a
protected performance or phonogram in digital form or other electronic
medium. 2. Fair Dealing Rights. Nothing in this License is intended to
reduce, limit, or restrict any uses free from copyright or rights
arising from limitations or exceptions that are provided for in
connection with the copyright protection under copyright law or other
applicable laws.
3. License Grant. Subject to the terms and conditions of this License,
Licensor hereby grants You a worldwide, royalty-free, non-exclusive,
perpetual (for the duration of the applicable copyright) license to
exercise the rights in the Work as stated below:
to Reproduce the Work, to incorporate the Work into one or more
Collections, and to Reproduce the Work as incorporated in the
Collections; to create and Reproduce Adaptations provided that any
such Adaptation, including any translation in any medium, takes
reasonable steps to clearly label, demarcate or otherwise identify
that changes were made to the original Work. For example, a
translation could be marked "The original work was translated from
English to Spanish," or a modification could indicate "The original
work has been modified."; to Distribute and Publicly Perform the Work
including as incorporated in Collections; and, to Distribute and
Publicly Perform Adaptations. For the avoidance of doubt:
Non-waivable Compulsory License Schemes. In those jurisdictions in
which the right to collect royalties through any statutory or
compulsory licensing scheme cannot be waived, the Licensor reserves
the exclusive right to collect such royalties for any exercise by You
of the rights granted under this License; Waivable Compulsory License
Schemes. In those jurisdictions in which the right to collect
royalties through any statutory or compulsory licensing scheme can be
waived, the Licensor waives the exclusive right to collect such
royalties for any exercise by You of the rights granted under this
License; and, Voluntary License Schemes. The Licensor waives the right
to collect royalties, whether individually or, in the event that the
Licensor is a member of a collecting society that administers
voluntary licensing schemes, via that society, from any exercise by
You of the rights granted under this License. The above rights may be
exercised in all media and formats whether now known or hereafter
devised. The above rights include the right to make such modifications
as are technically necessary to exercise the rights in other media and
formats. Subject to Section 8(f), all rights not expressly granted by
Licensor are hereby reserved.
4. Restrictions. The license granted in Section 3 above is expressly
made subject to and limited by the following restrictions:
You may Distribute or Publicly Perform the Work only under the terms
of this License. You must include a copy of, or the Uniform Resource
Identifier (URI) for, this License with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. You may not offer or impose any terms
on the Work that restrict the terms of this License or the ability of
the recipient of the Work to exercise the rights granted to that
recipient under the terms of the License. You may not sublicense the
Work. You must keep intact all notices that refer to this License and
to the disclaimer of warranties with every copy of the Work You
Distribute or Publicly Perform. When You Distribute or Publicly
Perform the Work, You may not impose any effective technological
measures on the Work that restrict the ability of a recipient of the
Work from You to exercise the rights granted to that recipient under
the terms of the License. This Section 4(a) applies to the Work as
incorporated in a Collection, but this does not require the Collection
apart from the Work itself to be made subject to the terms of this
License. If You create a Collection, upon notice from any Licensor You
must, to the extent practicable, remove from the Collection any credit
as required by Section 4(c), as requested. If You create an
Adaptation, upon notice from any Licensor You must, to the extent
practicable, remove from the Adaptation any credit as required by
Section 4(c), as requested. You may Distribute or Publicly Perform an
Adaptation only under the terms of: (i) this License; (ii) a later
version of this License with the same License Elements as this
License; (iii) a Creative Commons jurisdiction license (either this or
a later license version) that contains the same License Elements as
this License (e.g., Attribution-ShareAlike 3.0 US)); (iv) a Creative
Commons Compatible License. If you license the Adaptation under one of
the licenses mentioned in (iv), you must comply with the terms of that
license. If you license the Adaptation under the terms of any of the
licenses mentioned in (i), (ii) or (iii) (the "Applicable License"),
you must comply with the terms of the Applicable License generally and
the following provisions: (I) You must include a copy of, or the URI
for, the Applicable License with every copy of each Adaptation You
Distribute or Publicly Perform; (II) You may not offer or impose any
terms on the Adaptation that restrict the terms of the Applicable
License or the ability of the recipient of the Adaptation to exercise
the rights granted to that recipient under the terms of the Applicable
License; (III) You must keep intact all notices that refer to the
Applicable License and to the disclaimer of warranties with every copy
of the Work as included in the Adaptation You Distribute or Publicly
Perform; (IV) when You Distribute or Publicly Perform the Adaptation,
You may not impose any effective technological measures on the
Adaptation that restrict the ability of a recipient of the Adaptation
from You to exercise the rights granted to that recipient under the
terms of the Applicable License. This Section 4(b) applies to the
Adaptation as incorporated in a Collection, but this does not require
the Collection apart from the Adaptation itself to be made subject to
the terms of the Applicable License. If You Distribute, or Publicly
Perform the Work or any Adaptations or Collections, You must, unless a
request has been made pursuant to Section 4(a), keep intact all
copyright notices for the Work and provide, reasonable to the medium
or means You are utilizing: (i) the name of the Original Author (or
pseudonym, if applicable) if supplied, and/or if the Original Author
and/or Licensor designate another party or parties (e.g., a sponsor
institute, publishing entity, journal) for attribution ("Attribution
Parties") in Licensor's copyright notice, terms of service or by other
reasonable means, the name of such party or parties; (ii) the title of
the Work if supplied; (iii) to the extent reasonably practicable, the
URI, if any, that Licensor specifies to be associated with the Work,
unless such URI does not refer to the copyright notice or licensing
information for the Work; and (iv) , consistent with Ssection 3(b), in
the case of an Adaptation, a credit identifying the use of the Work in
the Adaptation (e.g., "French translation of the Work by Original
Author," or "Screenplay based on original Work by Original Author").
The credit required by this Section 4(c) may be implemented in any
reasonable manner; provided, however, that in the case of a Adaptation
or Collection, at a minimum such credit will appear, if a credit for
all contributing authors of the Adaptation or Collection appears, then
as part of these credits and in a manner at least as prominent as the
credits for the other contributing authors. For the avoidance of
doubt, You may only use the credit required by this Section for the
purpose of attribution in the manner set out above and, by exercising
Your rights under this License, You may not implicitly or explicitly
assert or imply any connection with, sponsorship or endorsement by the
Original Author, Licensor and/or Attribution Parties, as appropriate,
of You or Your use of the Work, without the separate, express prior
written permission of the Original Author, Licensor and/or Attribution
Parties. Except as otherwise agreed in writing by the Licensor or as
may be otherwise permitted by applicable law, if You Reproduce,
Distribute or Publicly Perform the Work either by itself or as part of
any Adaptations or Collections, You must not distort, mutilate, modify
or take other derogatory action in relation to the Work which would be
prejudicial to the Original Author's honor or reputation. Licensor
agrees that in those jurisdictions (e.g. Japan), in which any exercise
of the right granted in Section 3(b) of this License (the right to
make Adaptations) would be deemed to be a distortion, mutilation,
modification or other derogatory action prejudicial to the Original
Author's honor and reputation, the Licensor will waive or not assert,
as appropriate, this Section, to the fullest extent permitted by the
applicable national law, to enable You to reasonably exercise Your
right under Section 3(b) of this License (right to make Adaptations)
but not otherwise. 5. Representations, Warranties and Disclaimer
UNLESS OTHERWISE MUTUALLY AGREED TO BY THE PARTIES IN WRITING,
LICENSOR OFFERS THE WORK AS-IS AND MAKES NO REPRESENTATIONS OR
WARRANTIES OF ANY KIND CONCERNING THE WORK, EXPRESS, IMPLIED,
STATUTORY OR OTHERWISE, INCLUDING, WITHOUT LIMITATION, WARRANTIES OF
TITLE, MERCHANTIBILITY, FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE,
NONINFRINGEMENT, OR THE ABSENCE OF LATENT OR OTHER DEFECTS, ACCURACY,
OR THE PRESENCE OF ABSENCE OF ERRORS, WHETHER OR NOT DISCOVERABLE.
SOME JURISDICTIONS DO NOT ALLOW THE EXCLUSION OF IMPLIED WARRANTIES,
SO SUCH EXCLUSION MAY NOT APPLY TO YOU.
6. Limitation on Liability. EXCEPT TO THE EXTENT REQUIRED BY
APPLICABLE LAW, IN NO EVENT WILL LICENSOR BE LIABLE TO YOU ON ANY
LEGAL THEORY FOR ANY SPECIAL, INCIDENTAL, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
EXEMPLARY DAMAGES ARISING OUT OF THIS LICENSE OR THE USE OF THE WORK,
EVEN IF LICENSOR HAS BEEN ADVISED OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGES.
7. Termination
This License and the rights granted hereunder will terminate
automatically upon any breach by You of the terms of this License.
Individuals or entities who have received Adaptations or Collections
from You under this License, however, will not have their licenses
terminated provided such individuals or entities remain in full
compliance with those licenses. Sections 1, 2, 5, 6, 7, and 8 will
survive any termination of this License. Subject to the above terms
and conditions, the license granted here is perpetual (for the
duration of the applicable copyright in the Work). Notwithstanding the
above, Licensor reserves the right to release the Work under different
license terms or to stop distributing the Work at any time; provided,
however that any such election will not serve to withdraw this License
(or any other license that has been, or is required to be, granted
under the terms of this License), and this License will continue in
full force and effect unless terminated as stated above. 8.
Miscellaneous
Each time You Distribute or Publicly Perform the Work or a Collection,
the Licensor offers to the recipient a license to the Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
Each time You Distribute or Publicly Perform an Adaptation, Licensor
offers to the recipient a license to the original Work on the same
terms and conditions as the license granted to You under this License.
If any provision of this License is invalid or unenforceable under
applicable law, it shall not affect the validity or enforceability of
the remainder of the terms of this License, and without further action
by the parties to this agreement, such provision shall be reformed to
the minimum extent necessary to make such provision valid and
enforceable. No term or provision of this License shall be deemed
waived and no breach consented to unless such waiver or consent shall
be in writing and signed by the party to be charged with such waiver
or consent. This License constitutes the entire agreement between the
parties with respect to the Work licensed here. There are no
understandings, agreements or representations with respect to the Work
not specified here. Licensor shall not be bound by any additional
provisions that may appear in any communication from You. This License
may not be modified without the mutual written agreement of the
Licensor and You. The rights granted under, and the subject matter
referenced, in this License were drafted utilizing the terminology of
the Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works
(as amended on September 28, 1979), the Rome Convention of 1961, the
WIPO Copyright Treaty of 1996, the WIPO Performances and Phonograms
Treaty of 1996 and the Universal Copyright Convention (as revised on
July 24, 1971). These rights and subject matter take effect in the
relevant jurisdiction in which the License terms are sought to be
enforced according to the corresponding provisions of the
implementation of those treaty provisions in the applicable national
law. If the standard suite of rights granted under applicable
copyright law includes additional rights not granted under this
License, such additional rights are deemed to be included in the
License; this License is not intended to restrict the license of any
rights under applicable law. Creative Commons Notice
Creative Commons is not a party to this License, and makes no warranty
whatsoever in connection with the Work. Creative Commons will not be
liable to You or any party on any legal theory for any damages
whatsoever, including without limitation any general, special,
incidental or consequential damages arising in connection to this
license. Notwithstanding the foregoing two (2) sentences, if Creative
Commons has expressly identified itself as the Licensor hereunder, it
shall have all rights and obligations of Licensor.
Except for the limited purpose of indicating to the public that the
Work is licensed under the CCPL, Creative Commons does not authorize
the use by either party of the trademark "Creative Commons" or any
related trademark or logo of Creative Commons without the prior
written consent of Creative Commons. Any permitted use will be in
compliance with Creative Commons' then-current trademark usage
guidelines, as may be published on its website or otherwise made
available upon request from time to time. For the avoidance of doubt,
this trademark restriction does not form part of the License.
Creative Commons may be contacted at http://creativecommons.org/.
*/
}
Provider/uk_UA/Person.php 0000644 00000007153 15152066430 0011331 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{middleName}} {{lastName}}',
'{{lastName}} {{firstNameMale}} {{middleName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}} {{firstNameFemale}} {{middleName}}',
'{{firstNameFemale}} {{middleName}} {{lastName}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Євген', 'Адам', 'Олександр', 'Олексій', 'Анатолій', 'Андрій', 'Антон', 'Артем', 'Артур', 'Борис', 'Вадим', 'Валентин', 'Валерій',
'Василь', 'Віталій', 'Володимир', 'Владислав', 'Геннадій', 'Георгій', 'Григорій', 'Данил', 'Данило', 'Денис', 'Дмитро',
'Євген', 'Іван', 'Ігор', 'Йосип', 'Кирил', 'Костянтин', 'Лев', 'Леонід', 'Максим', 'Мирослав', 'Михайло', 'Назар',
'Микита', 'Микола', 'Олег', 'Павло', 'Роман', 'Руслан', 'Сергій', 'Станіслав', 'Тарас', 'Тимофій', 'Федір',
'Юрій', 'Ярослав', 'Богдан', 'Болеслав', 'B\'ячеслав',' Bалерій',' Bсеволод',' Bіктор', 'Ілля'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Олександра', 'Олена', 'Алла', 'Анастасія', 'Анна', 'Валентина', 'Валерія', 'Віра', 'Вікторія', 'Галина', 'Дар\'я', 'Діана', 'Євгенія',
'Катерина', 'Олена', 'Єлизавета', 'Інна', 'Ірина', 'Катерина', 'Кіра', 'Лариса', 'Любов', 'Людмила', 'Маргарита', 'Марина',
'Марія', 'Надія', 'Наташа', 'Ніна', 'Оксана', 'Ольга', 'Поліна', 'Раїса', 'Світлана', 'Софія', 'Тамара', 'Тетяна',
'Юлія', 'Ярослава'
);
protected static $middleName = array(
'Олександрович', 'Олексійович', 'Андрійович', 'Євгенович', 'Сергійович', 'Іванович',
'Федорович', 'Тарасович', 'Васильович', 'Романович', 'Петрович', 'Миколайович',
'Борисович', 'Йосипович', 'Михайлович', 'Валентинович', 'Янович', 'Анатолійович',
'Євгенійович', 'Володимирович'
);
protected static $lastName = array(
'Антоненко', 'Василенко', 'Васильчук', 'Васильєв', 'Гнатюк', 'Дмитренко',
'Захарчук', 'Іванченко', 'Микитюк', 'Павлюк', 'Панасюк', 'Петренко', 'Романченко',
'Сергієнко', 'Середа', 'Таращук', 'Боднаренко', 'Броваренко', 'Броварчук', 'Кравченко',
'Кравчук', 'Крамаренко', 'Крамарчук', 'Мельниченко', 'Мірошниченко', 'Шевченко', 'Шевчук',
'Шинкаренко', 'Пономаренко', 'Пономарчук', 'Лисенко'
);
/**
* Return middle name
* @example 'Іванович'
* @access public
* @return string Middle name
*/
public function middleName()
{
return static::randomElement(static::$middleName);
}
}
Provider/uk_UA/Address.php 0000644 00000023064 15152066430 0011447 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('місто');
protected static $regionSuffix = array('область');
protected static $streetPrefix = array(
'вул.', 'пров.', 'пл.', 'просп.'
);
protected static $buildingNumber = array('##');
protected static $postcode = array('#####');
protected static $country = array(
'Афганістан',
'Албанія',
'Алжир',
'Андорра',
'Ангола',
'Аргентина',
'Вірменія',
'Австралія',
'Австрія',
'Азербайджан',
'Багамські острови',
'Бахрейн',
'Бангладеш',
'Барбадос',
'Білорусь',
'Бельгія',
'Беліз',
'Бенін',
'Бутан',
'Болівія',
'Боснія і Герцеговина',
'Ботсвана',
'Бразилія',
'Бруней',
'Болгарія',
'Бурунді',
'Камбоджа',
'Камерун',
'Канада',
'Кабо-Верде',
'Центрально-Африканська Республіка',
'Чад',
'Чилі',
'Китай',
'Колумбія',
'Коморські острови',
'Конго',
'Конго, Демократична Республіка',
'Коста-Ріка',
'Хорватія',
'Куба',
'Кіпр',
'Чеська республіка',
'Данія',
'Джибуті',
'Домініка',
'Домініканська Республіка',
'східний Тимор',
'Еквадор',
'Єгипет',
'Сальвадор',
'Екваторіальна Гвінея',
'Еритрея',
'Естонія',
'Ефіопія',
'Фіджі',
'Фінляндія',
'Франція',
'Габон',
'Гамбія',
'Грузія',
'Німеччина',
'Гана',
'Греція',
'Гренада',
'Гватемала',
'Гвінея',
'Гвінея-Бісау',
'Гайана',
'Гаїті',
'Гондурас',
'Угорщина',
'Ісландія',
'Індія',
'Індонезія',
'Іран',
'Ірак',
'Ірландія',
'Ізраїль',
'Італія',
'Ямайка',
'Японія',
'Йорданія',
'Казахстан',
'Кенія',
'Кірібаті',
'Північна Корея',
'Південна Корея',
'Косово',
'Кувейт',
'Киргизія',
'Лаос',
'Латвія',
'Ліван',
'Лесото',
'Ліберія',
'Лівія',
'Ліхтенштейн',
'Литва',
'Люксембург',
'Македонії',
'Мадагаскар',
'Малаві',
'Малайзія',
'Мальдіви',
'Малі',
'Мальта',
'Маршаллові острови',
'Мавританія',
'Маврикій',
'Мексика',
'Мікронезія',
'Молдова',
'Монако',
'Монголія',
'Чорногорія',
'Марокко',
'Мозамбік',
'М\'янма',
'Намібія',
'Науру',
'Непал',
'Нідерланди',
'Нова Зеландія',
'Нікарагуа',
'Нігер',
'Нігерія',
'Норвегія',
'Оман',
'Пакистан',
'Палау',
'Панама',
'Папуа-Нова Гвінея',
'Парагвай',
'Перу',
'Філіппіни',
'Польща',
'Португалія',
'Катар',
'Румунія',
'Російська Федерація',
'Руанда',
'Сент-Кітс і Невіс',
'Сент-Люсія',
'Сент-Вінсент і Гренадіни',
'Самоа',
'Саудівська Аравія',
'Сенегал',
'Сербія',
'Сейшельські острови',
'Сьєрра-Леоне',
'Сінгапур',
'Словаччина',
'Словенія',
'Соломонові острови',
'Сомалі',
'ПАР',
'Іспанія',
'Шрі Ланка',
'Судан',
'Сурінам',
'Свазіленд',
'Швеція',
'Швейцарія',
'Сирія',
'Тайвань',
'Таджикистан',
'Танзанія',
'Таїланд',
'Того',
'Тонга',
'Тринідад і Тобаго',
'Туніс',
'Туреччина',
'Туркменістан',
'Тувалу',
'Уганда',
'Україна',
'Об\'єднані Арабські Емірати',
'Великобританія',
'Сполучені Штати',
'Уругвай',
'Узбекистан',
'Вануату',
'Ватикан',
'Венесуела',
'В\'єтнам',
'Ємен',
'Замбія',
'Зімбабве',
);
protected static $region = array(
'Вінницька',
'Волинська',
'Дніпропетровська',
'Донецька',
'Житомирська',
'Закарпатська',
'Запорізька',
'Івано-Франківська',
'Київська',
'Кіровоградська',
'Луганська',
'Львівська',
'Миколаївська',
'Одеська',
'Полтавська',
'Рівненська',
'Сумська',
'Тернопільська',
'Харківська',
'Херсонська',
'Хмельницька',
'Черкаська',
'Чернівецька',
'Чернігівська'
);
protected static $city = array(
'Вінниця',
'Луцьк',
'Дніпропетровськ',
'Донецьк',
'Житомир',
'Ужгород',
'Запоріжжя',
'Івано-Франківськ',
'Київ',
'Кіровоград',
'Луганськ',
'Львів',
'Миколаїв',
'Одеса',
'Полтава',
'Рівне',
'Суми',
'Тернопіль',
'Харків',
'Херсон',
'Хмельницьк',
'Черкаси',
'Чернівці',
'Чернігів'
);
protected static $street = array(
'Тараса Шевченка',
'Лесі Українки',
'Леніна',
'40 років Перемоги',
'50 років Жовтня',
'Михайла Грушевського',
'Гагаріна',
'Космонавта Попова',
'Генерала Жадова',
'Пацаєва',
'Волкова',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{postcode}}, {{cityAndRegion}}, {{streetPrefix}} {{streetName}}, {{buildingNumber}}",
);
protected static $streetAddressFormats = array(
"{{streetPrefix}} {{streetName}}, {{buildingNumber}}"
);
public static function citySuffix()
{
// We don't use city suffix
return '';
}
public static function streetSuffix()
{
// We don't use street suffix
return '';
}
public function streetName()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public static function postcode()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$postcode)));
}
public static function regionSuffix()
{
return static::randomElement(static::$regionSuffix);
}
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
/**
* Get city and region together
* We need it because city and region must comply each other in Ukraine
* @example 'Закарпатська область, місто Ужгород'
* @return string
*/
public function cityAndRegion()
{
$regionAndCityNumber = rand(0, count(static::$region) - 1);
$region = static::$region[$regionAndCityNumber];
$city = static::$city[$regionAndCityNumber];
$format = "$region {{regionSuffix}}, {{cityPrefix}} $city";
return $this->generator->parse($format);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
}
Provider/uk_UA/Color.php 0000644 00000003554 15152066430 0011142 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Color extends \Faker\Provider\Color
{
protected static $safeColorNames = array(
'чорний', 'темно-бордовий', 'зелений', 'темно-синій', 'оливковий',
'фіолетовий', 'помаранчевий', 'синій', 'червоний',
'сірий', 'жовтий', 'блакитний', 'морська хвиля', 'білий'
);
protected static $allColorNames = array(
'Бурштиновий', 'Абрикосовий', 'Зелений армійський', 'Спаржевий', 'Амарантовий', 'Янтарний',
'Ніжно-блакитний', 'Аметистовий', 'Матовий білий', 'Античний білий', 'Смарагдовий', 'Спаржа',
'Захисний синій', 'Жовто-зелений', 'Сіра спаржа', 'Індиго', 'Лавандний', 'Хакі', 'Нефритовий',
'Лайм', 'Гірчичний', 'Чорний', 'Малахітовий', 'Синій', 'Вода пляжа Бонді', 'Латуний', 'Пурпурний',
'Орхідея', 'Блідо-брунатний', 'Зелена сосна', 'Гарбуз', 'Лазурний', 'Каштановий', 'Шоколадний', 'Умбра',
'Кобальтовий', 'Кремовий', 'Циан', 'Іржавий', 'Фуксия', 'Шафрановий', 'Лляний', 'Золотий', 'Зелений',
'Лимонний', 'Ліловий', 'Перський синій', 'Охра', 'Панг', 'Сливовий', 'Фіолетово-червоний', 'Сірий',
'Багряний', 'Срібний', 'Болотний', 'Пшеничний', 'Пастельно-зелений', 'Умбра', 'Лососевий', 'Синя сталь'
);
}
Provider/uk_UA/Internet.php 0000644 00000000440 15152066430 0011643 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\uk_UA;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $tld = array('ua', 'com.ua', 'org.ua', 'net.ua', 'com', 'net', 'org');
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'mail.ru', 'ukr.net', 'i.ua', 'rambler.ru');
}
Provider/Color.php 0000644 00000007234 15152066430 0010135 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
/**
* @author lsv
*/
class Color extends Base
{
protected static $safeColorNames = array(
'black', 'maroon', 'green', 'navy', 'olive',
'purple', 'teal', 'lime', 'blue', 'silver',
'gray', 'yellow', 'fuchsia', 'aqua', 'white'
);
protected static $allColorNames = array(
'AliceBlue', 'AntiqueWhite', 'Aqua', 'Aquamarine',
'Azure', 'Beige', 'Bisque', 'Black', 'BlanchedAlmond',
'Blue', 'BlueViolet', 'Brown', 'BurlyWood', 'CadetBlue',
'Chartreuse', 'Chocolate', 'Coral', 'CornflowerBlue',
'Cornsilk', 'Crimson', 'Cyan', 'DarkBlue', 'DarkCyan',
'DarkGoldenRod', 'DarkGray', 'DarkGreen', 'DarkKhaki',
'DarkMagenta', 'DarkOliveGreen', 'Darkorange', 'DarkOrchid',
'DarkRed', 'DarkSalmon', 'DarkSeaGreen', 'DarkSlateBlue',
'DarkSlateGray', 'DarkTurquoise', 'DarkViolet', 'DeepPink',
'DeepSkyBlue', 'DimGray', 'DimGrey', 'DodgerBlue', 'FireBrick',
'FloralWhite', 'ForestGreen', 'Fuchsia', 'Gainsboro', 'GhostWhite',
'Gold', 'GoldenRod', 'Gray', 'Green', 'GreenYellow', 'HoneyDew',
'HotPink', 'IndianRed ', 'Indigo ', 'Ivory', 'Khaki', 'Lavender',
'LavenderBlush', 'LawnGreen', 'LemonChiffon', 'LightBlue', 'LightCoral',
'LightCyan', 'LightGoldenRodYellow', 'LightGray', 'LightGreen', 'LightPink',
'LightSalmon', 'LightSeaGreen', 'LightSkyBlue', 'LightSlateGray', 'LightSteelBlue',
'LightYellow', 'Lime', 'LimeGreen', 'Linen', 'Magenta', 'Maroon', 'MediumAquaMarine',
'MediumBlue', 'MediumOrchid', 'MediumPurple', 'MediumSeaGreen', 'MediumSlateBlue',
'MediumSpringGreen', 'MediumTurquoise', 'MediumVioletRed', 'MidnightBlue',
'MintCream', 'MistyRose', 'Moccasin', 'NavajoWhite', 'Navy', 'OldLace', 'Olive',
'OliveDrab', 'Orange', 'OrangeRed', 'Orchid', 'PaleGoldenRod', 'PaleGreen',
'PaleTurquoise', 'PaleVioletRed', 'PapayaWhip', 'PeachPuff', 'Peru', 'Pink', 'Plum',
'PowderBlue', 'Purple', 'Red', 'RosyBrown', 'RoyalBlue', 'SaddleBrown', 'Salmon',
'SandyBrown', 'SeaGreen', 'SeaShell', 'Sienna', 'Silver', 'SkyBlue', 'SlateBlue',
'SlateGray', 'Snow', 'SpringGreen', 'SteelBlue', 'Tan', 'Teal', 'Thistle', 'Tomato',
'Turquoise', 'Violet', 'Wheat', 'White', 'WhiteSmoke', 'Yellow', 'YellowGreen'
);
/**
* @example '#fa3cc2'
*/
public static function hexColor()
{
return '#' . str_pad(dechex(mt_rand(1, 16777215)), 6, '0', STR_PAD_LEFT);
}
/**
* @example '#ff0044'
*/
public static function safeHexColor()
{
$color = str_pad(dechex(mt_rand(0, 255)), 3, '0', STR_PAD_LEFT);
return '#' . $color[0] . $color[0] . $color[1] . $color[1] . $color[2] . $color[2];
}
/**
* @example 'array(0,255,122)'
*/
public static function rgbColorAsArray()
{
$color = static::hexColor();
return array(
hexdec(substr($color, 1, 2)),
hexdec(substr($color, 3, 2)),
hexdec(substr($color, 5, 2))
);
}
/**
* @example '0,255,122'
*/
public static function rgbColor()
{
return implode(',', static::rgbColorAsArray());
}
/**
* @example 'rgb(0,255,122)'
*/
public static function rgbCssColor()
{
return 'rgb(' . static::rgbColor() . ')';
}
/**
* @example 'blue'
*/
public static function safeColorName()
{
return static::randomElement(static::$safeColorNames);
}
/**
* @example 'NavajoWhite'
*/
public static function colorName()
{
return static::randomElement(static::$allColorNames);
}
}
Provider/en_US/Company.php 0000644 00000017274 15152066430 0011503 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_US;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} and {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Adaptive', 'Advanced', 'Ameliorated', 'Assimilated', 'Automated', 'Balanced', 'Business-focused', 'Centralized', 'Cloned', 'Compatible', 'Configurable', 'Cross-group', 'Cross-platform', 'Customer-focused', 'Customizable', 'Decentralized', 'De-engineered', 'Devolved', 'Digitized', 'Distributed', 'Diverse', 'Down-sized', 'Enhanced', 'Enterprise-wide', 'Ergonomic', 'Exclusive', 'Expanded', 'Extended', 'Facetoface', 'Focused', 'Front-line', 'Fully-configurable', 'Function-based', 'Fundamental', 'Future-proofed', 'Grass-roots', 'Horizontal', 'Implemented', 'Innovative', 'Integrated', 'Intuitive', 'Inverse', 'Managed', 'Mandatory', 'Monitored', 'Multi-channelled', 'Multi-lateral', 'Multi-layered', 'Multi-tiered', 'Networked', 'Object-based', 'Open-architected', 'Open-source', 'Operative', 'Optimized', 'Optional', 'Organic', 'Organized', 'Persevering', 'Persistent', 'Phased', 'Polarised', 'Pre-emptive', 'Proactive', 'Profit-focused', 'Profound', 'Programmable', 'Progressive', 'Public-key', 'Quality-focused', 'Reactive', 'Realigned', 'Re-contextualized', 'Re-engineered', 'Reduced', 'Reverse-engineered', 'Right-sized', 'Robust', 'Seamless', 'Secured', 'Self-enabling', 'Sharable', 'Stand-alone', 'Streamlined', 'Switchable', 'Synchronised', 'Synergistic', 'Synergized', 'Team-oriented', 'Total', 'Triple-buffered', 'Universal', 'Up-sized', 'Upgradable', 'User-centric', 'User-friendly', 'Versatile', 'Virtual', 'Visionary', 'Vision-oriented'
),
array(
'24hour', '24/7', '3rdgeneration', '4thgeneration', '5thgeneration', '6thgeneration', 'actuating', 'analyzing', 'assymetric', 'asynchronous', 'attitude-oriented', 'background', 'bandwidth-monitored', 'bi-directional', 'bifurcated', 'bottom-line', 'clear-thinking', 'client-driven', 'client-server', 'coherent', 'cohesive', 'composite', 'context-sensitive', 'contextually-based', 'content-based', 'dedicated', 'demand-driven', 'didactic', 'directional', 'discrete', 'disintermediate', 'dynamic', 'eco-centric', 'empowering', 'encompassing', 'even-keeled', 'executive', 'explicit', 'exuding', 'fault-tolerant', 'foreground', 'fresh-thinking', 'full-range', 'global', 'grid-enabled', 'heuristic', 'high-level', 'holistic', 'homogeneous', 'human-resource', 'hybrid', 'impactful', 'incremental', 'intangible', 'interactive', 'intermediate', 'leadingedge', 'local', 'logistical', 'maximized', 'methodical', 'mission-critical', 'mobile', 'modular', 'motivating', 'multimedia', 'multi-state', 'multi-tasking', 'national', 'needs-based', 'neutral', 'nextgeneration', 'non-volatile', 'object-oriented', 'optimal', 'optimizing', 'radical', 'real-time', 'reciprocal', 'regional', 'responsive', 'scalable', 'secondary', 'solution-oriented', 'stable', 'static', 'systematic', 'systemic', 'system-worthy', 'tangible', 'tertiary', 'transitional', 'uniform', 'upward-trending', 'user-facing', 'value-added', 'web-enabled', 'well-modulated', 'zeroadministration', 'zerodefect', 'zerotolerance'
),
array(
'ability', 'access', 'adapter', 'algorithm', 'alliance', 'analyzer', 'application', 'approach', 'architecture', 'archive', 'artificialintelligence', 'array', 'attitude', 'benchmark', 'budgetarymanagement', 'capability', 'capacity', 'challenge', 'circuit', 'collaboration', 'complexity', 'concept', 'conglomeration', 'contingency', 'core', 'customerloyalty', 'database', 'data-warehouse', 'definition', 'emulation', 'encoding', 'encryption', 'extranet', 'firmware', 'flexibility', 'focusgroup', 'forecast', 'frame', 'framework', 'function', 'functionalities', 'GraphicInterface', 'groupware', 'GraphicalUserInterface', 'hardware', 'help-desk', 'hierarchy', 'hub', 'implementation', 'info-mediaries', 'infrastructure', 'initiative', 'installation', 'instructionset', 'interface', 'internetsolution', 'intranet', 'knowledgeuser', 'knowledgebase', 'localareanetwork', 'leverage', 'matrices', 'matrix', 'methodology', 'middleware', 'migration', 'model', 'moderator', 'monitoring', 'moratorium', 'neural-net', 'openarchitecture', 'opensystem', 'orchestration', 'paradigm', 'parallelism', 'policy', 'portal', 'pricingstructure', 'processimprovement', 'product', 'productivity', 'project', 'projection', 'protocol', 'securedline', 'service-desk', 'software', 'solution', 'standardization', 'strategy', 'structure', 'success', 'superstructure', 'support', 'synergy', 'systemengine', 'task-force', 'throughput', 'time-frame', 'toolset', 'utilisation', 'website', 'workforce'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implement', 'utilize', 'integrate', 'streamline', 'optimize', 'evolve', 'transform', 'embrace', 'enable', 'orchestrate', 'leverage', 'reinvent', 'aggregate', 'architect', 'enhance', 'incentivize', 'morph', 'empower', 'envisioneer', 'monetize', 'harness', 'facilitate', 'seize', 'disintermediate', 'synergize', 'strategize', 'deploy', 'brand', 'grow', 'target', 'syndicate', 'synthesize', 'deliver', 'mesh', 'incubate', 'engage', 'maximize', 'benchmark', 'expedite', 'reintermediate', 'whiteboard', 'visualize', 'repurpose', 'innovate', 'scale', 'unleash', 'drive', 'extend', 'engineer', 'revolutionize', 'generate', 'exploit', 'transition', 'e-enable', 'iterate', 'cultivate', 'matrix', 'productize', 'redefine', 'recontextualize'
),
array(
'clicks-and-mortar', 'value-added', 'vertical', 'proactive', 'robust', 'revolutionary', 'scalable', 'leading-edge', 'innovative', 'intuitive', 'strategic', 'e-business', 'mission-critical', 'sticky', 'one-to-one', '24/7', 'end-to-end', 'global', 'B2B', 'B2C', 'granular', 'frictionless', 'virtual', 'viral', 'dynamic', '24/365', 'best-of-breed', 'killer', 'magnetic', 'bleeding-edge', 'web-enabled', 'interactive', 'dot-com', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficient', 'front-end', 'distributed', 'seamless', 'extensible', 'turn-key', 'world-class', 'open-source', 'cross-platform', 'cross-media', 'synergistic', 'bricks-and-clicks', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrated', 'impactful', 'wireless', 'transparent', 'next-generation', 'cutting-edge', 'user-centric', 'visionary', 'customized', 'ubiquitous', 'plug-and-play', 'collaborative', 'compelling', 'holistic', 'rich'
),
array(
'synergies', 'web-readiness', 'paradigms', 'markets', 'partnerships', 'infrastructures', 'platforms', 'initiatives', 'channels', 'eyeballs', 'communities', 'ROI', 'solutions', 'e-tailers', 'e-services', 'action-items', 'portals', 'niches', 'technologies', 'content', 'vortals', 'supply-chains', 'convergence', 'relationships', 'architectures', 'interfaces', 'e-markets', 'e-commerce', 'systems', 'bandwidth', 'infomediaries', 'models', 'mindshare', 'deliverables', 'users', 'schemas', 'networks', 'applications', 'metrics', 'e-business', 'functionalities', 'experiences', 'webservices', 'methodologies'
)
);
protected static $companySuffix = array('Inc', 'and Sons', 'LLC', 'Group', 'PLC', 'Ltd');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/en_US/PhoneNumber.php 0000644 00000001440 15152066430 0012303 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_US;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+##(#)##########',
'+##(#)##########',
'0##########',
'0##########',
'###-###-####',
'(###)###-####',
'1-###-###-####',
'###.###.####',
'###-###-####',
'(###)###-####',
'1-###-###-####',
'###.###.####',
'###-###-####x###',
'(###)###-####x###',
'1-###-###-####x###',
'###.###.####x###',
'###-###-####x####',
'(###)###-####x####',
'1-###-###-####x####',
'###.###.####x####',
'###-###-####x#####',
'(###)###-####x#####',
'1-###-###-####x#####',
'###.###.####x#####'
);
}
Provider/en_US/Text.php 0000644 00000502753 15152066430 0011022 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_US;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* Project Gutenberg's Alice's Adventures in Wonderland, by Lewis Carroll
*
* This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
* almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
* re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
* with this eBook or online at www.gutenberg.org
*
*
* Title: Alice's Adventures in Wonderland
*
* Author: Lewis Carroll
*
* Posting Date: June 25, 2008 [EBook #11]
* Release Date: March, 1994
* [Last updated: December 20, 2011]
*
* Language: English
*
*
* *** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALICE'S ADVENTURES IN WONDERLAND ***
*
* ALICE'S ADVENTURES IN WONDERLAND
*
* Lewis Carroll
*
* THE MILLENNIUM FULCRUM EDITION 3.0
*
* @see http://www.gutenberg.org/cache/epub/11/pg11.txt
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
CHAPTER I. Down the Rabbit-Hole
Alice was beginning to get very tired of sitting by her sister on the
bank, and of having nothing to do: once or twice she had peeped into the
book her sister was reading, but it had no pictures or conversations in
it, 'and what is the use of a book,' thought Alice 'without pictures or
conversations?'
So she was considering in her own mind (as well as she could, for the
hot day made her feel very sleepy and stupid), whether the pleasure
of making a daisy-chain would be worth the trouble of getting up and
picking the daisies, when suddenly a White Rabbit with pink eyes ran
close by her.
There was nothing so VERY remarkable in that; nor did Alice think it so
VERY much out of the way to hear the Rabbit say to itself, 'Oh dear!
Oh dear! I shall be late!' (when she thought it over afterwards, it
occurred to her that she ought to have wondered at this, but at the time
it all seemed quite natural); but when the Rabbit actually TOOK A WATCH
OUT OF ITS WAISTCOAT-POCKET, and looked at it, and then hurried on,
Alice started to her feet, for it flashed across her mind that she had
never before seen a rabbit with either a waistcoat-pocket, or a watch
to take out of it, and burning with curiosity, she ran across the field
after it, and fortunately was just in time to see it pop down a large
rabbit-hole under the hedge.
In another moment down went Alice after it, never once considering how
in the world she was to get out again.
The rabbit-hole went straight on like a tunnel for some way, and then
dipped suddenly down, so suddenly that Alice had not a moment to think
about stopping herself before she found herself falling down a very deep
well.
Either the well was very deep, or she fell very slowly, for she had
plenty of time as she went down to look about her and to wonder what was
going to happen next. First, she tried to look down and make out what
she was coming to, but it was too dark to see anything; then she
looked at the sides of the well, and noticed that they were filled with
cupboards and book-shelves; here and there she saw maps and pictures
hung upon pegs. She took down a jar from one of the shelves as
she passed; it was labelled 'ORANGE MARMALADE', but to her great
disappointment it was empty: she did not like to drop the jar for fear
of killing somebody, so managed to put it into one of the cupboards as
she fell past it.
'Well!' thought Alice to herself, 'after such a fall as this, I shall
think nothing of tumbling down stairs! How brave they'll all think me at
home! Why, I wouldn't say anything about it, even if I fell off the top
of the house!' (Which was very likely true.)
Down, down, down. Would the fall NEVER come to an end! 'I wonder how
many miles I've fallen by this time?' she said aloud. 'I must be getting
somewhere near the centre of the earth. Let me see: that would be four
thousand miles down, I think--' (for, you see, Alice had learnt several
things of this sort in her lessons in the schoolroom, and though this
was not a VERY good opportunity for showing off her knowledge, as there
was no one to listen to her, still it was good practice to say it over)
'--yes, that's about the right distance--but then I wonder what Latitude
or Longitude I've got to?' (Alice had no idea what Latitude was, or
Longitude either, but thought they were nice grand words to say.)
Presently she began again. 'I wonder if I shall fall right THROUGH the
earth! How funny it'll seem to come out among the people that walk with
their heads downward! The Antipathies, I think--' (she was rather glad
there WAS no one listening, this time, as it didn't sound at all the
right word) '--but I shall have to ask them what the name of the country
is, you know. Please, Ma'am, is this New Zealand or Australia?' (and
she tried to curtsey as she spoke--fancy CURTSEYING as you're falling
through the air! Do you think you could manage it?) 'And what an
ignorant little girl she'll think me for asking! No, it'll never do to
ask: perhaps I shall see it written up somewhere.'
Down, down, down. There was nothing else to do, so Alice soon began
talking again. 'Dinah'll miss me very much to-night, I should think!'
(Dinah was the cat.) 'I hope they'll remember her saucer of milk at
tea-time. Dinah my dear! I wish you were down here with me! There are no
mice in the air, I'm afraid, but you might catch a bat, and that's very
like a mouse, you know. But do cats eat bats, I wonder?' And here Alice
began to get rather sleepy, and went on saying to herself, in a dreamy
sort of way, 'Do cats eat bats? Do cats eat bats?' and sometimes, 'Do
bats eat cats?' for, you see, as she couldn't answer either question,
it didn't much matter which way she put it. She felt that she was dozing
off, and had just begun to dream that she was walking hand in hand with
Dinah, and saying to her very earnestly, 'Now, Dinah, tell me the truth:
did you ever eat a bat?' when suddenly, thump! thump! down she came upon
a heap of sticks and dry leaves, and the fall was over.
Alice was not a bit hurt, and she jumped up on to her feet in a moment:
she looked up, but it was all dark overhead; before her was another
long passage, and the White Rabbit was still in sight, hurrying down it.
There was not a moment to be lost: away went Alice like the wind, and
was just in time to hear it say, as it turned a corner, 'Oh my ears
and whiskers, how late it's getting!' She was close behind it when she
turned the corner, but the Rabbit was no longer to be seen: she found
herself in a long, low hall, which was lit up by a row of lamps hanging
from the roof.
There were doors all round the hall, but they were all locked; and when
Alice had been all the way down one side and up the other, trying every
door, she walked sadly down the middle, wondering how she was ever to
get out again.
Suddenly she came upon a little three-legged table, all made of solid
glass; there was nothing on it except a tiny golden key, and Alice's
first thought was that it might belong to one of the doors of the hall;
but, alas! either the locks were too large, or the key was too small,
but at any rate it would not open any of them. However, on the second
time round, she came upon a low curtain she had not noticed before, and
behind it was a little door about fifteen inches high: she tried the
little golden key in the lock, and to her great delight it fitted!
Alice opened the door and found that it led into a small passage, not
much larger than a rat-hole: she knelt down and looked along the passage
into the loveliest garden you ever saw. How she longed to get out of
that dark hall, and wander about among those beds of bright flowers and
those cool fountains, but she could not even get her head through the
doorway; 'and even if my head would go through,' thought poor Alice, 'it
would be of very little use without my shoulders. Oh, how I wish I could
shut up like a telescope! I think I could, if I only knew how to begin.'
For, you see, so many out-of-the-way things had happened lately,
that Alice had begun to think that very few things indeed were really
impossible.
There seemed to be no use in waiting by the little door, so she went
back to the table, half hoping she might find another key on it, or at
any rate a book of rules for shutting people up like telescopes: this
time she found a little bottle on it, ('which certainly was not here
before,' said Alice,) and round the neck of the bottle was a paper
label, with the words 'DRINK ME' beautifully printed on it in large
letters.
It was all very well to say 'Drink me,' but the wise little Alice was
not going to do THAT in a hurry. 'No, I'll look first,' she said, 'and
see whether it's marked "poison" or not'; for she had read several nice
little histories about children who had got burnt, and eaten up by wild
beasts and other unpleasant things, all because they WOULD not remember
the simple rules their friends had taught them: such as, that a red-hot
poker will burn you if you hold it too long; and that if you cut your
finger VERY deeply with a knife, it usually bleeds; and she had never
forgotten that, if you drink much from a bottle marked 'poison,' it is
almost certain to disagree with you, sooner or later.
However, this bottle was NOT marked 'poison,' so Alice ventured to taste
it, and finding it very nice, (it had, in fact, a sort of mixed flavour
of cherry-tart, custard, pine-apple, roast turkey, toffee, and hot
buttered toast,) she very soon finished it off.
* * * * * * *
* * * * * *
* * * * * * *
'What a curious feeling!' said Alice; 'I must be shutting up like a
telescope.'
And so it was indeed: she was now only ten inches high, and her face
brightened up at the thought that she was now the right size for going
through the little door into that lovely garden. First, however, she
waited for a few minutes to see if she was going to shrink any further:
she felt a little nervous about this; 'for it might end, you know,' said
Alice to herself, 'in my going out altogether, like a candle. I wonder
what I should be like then?' And she tried to fancy what the flame of a
candle is like after the candle is blown out, for she could not remember
ever having seen such a thing.
After a while, finding that nothing more happened, she decided on going
into the garden at once; but, alas for poor Alice! when she got to the
door, she found she had forgotten the little golden key, and when she
went back to the table for it, she found she could not possibly reach
it: she could see it quite plainly through the glass, and she tried her
best to climb up one of the legs of the table, but it was too slippery;
and when she had tired herself out with trying, the poor little thing
sat down and cried.
'Come, there's no use in crying like that!' said Alice to herself,
rather sharply; 'I advise you to leave off this minute!' She generally
gave herself very good advice, (though she very seldom followed it),
and sometimes she scolded herself so severely as to bring tears into
her eyes; and once she remembered trying to box her own ears for having
cheated herself in a game of croquet she was playing against herself,
for this curious child was very fond of pretending to be two people.
'But it's no use now,' thought poor Alice, 'to pretend to be two people!
Why, there's hardly enough of me left to make ONE respectable person!'
Soon her eye fell on a little glass box that was lying under the table:
she opened it, and found in it a very small cake, on which the words
'EAT ME' were beautifully marked in currants. 'Well, I'll eat it,' said
Alice, 'and if it makes me grow larger, I can reach the key; and if it
makes me grow smaller, I can creep under the door; so either way I'll
get into the garden, and I don't care which happens!'
She ate a little bit, and said anxiously to herself, 'Which way? Which
way?', holding her hand on the top of her head to feel which way it was
growing, and she was quite surprised to find that she remained the same
size: to be sure, this generally happens when one eats cake, but Alice
had got so much into the way of expecting nothing but out-of-the-way
things to happen, that it seemed quite dull and stupid for life to go on
in the common way.
So she set to work, and very soon finished off the cake.
* * * * * * *
* * * * * *
* * * * * * *
CHAPTER II. The Pool of Tears
'Curiouser and curiouser!' cried Alice (she was so much surprised, that
for the moment she quite forgot how to speak good English); 'now I'm
opening out like the largest telescope that ever was! Good-bye, feet!'
(for when she looked down at her feet, they seemed to be almost out of
sight, they were getting so far off). 'Oh, my poor little feet, I wonder
who will put on your shoes and stockings for you now, dears? I'm sure
_I_ shan't be able! I shall be a great deal too far off to trouble
myself about you: you must manage the best way you can;--but I must be
kind to them,' thought Alice, 'or perhaps they won't walk the way I want
to go! Let me see: I'll give them a new pair of boots every Christmas.'
And she went on planning to herself how she would manage it. 'They must
go by the carrier,' she thought; 'and how funny it'll seem, sending
presents to one's own feet! And how odd the directions will look!
ALICE'S RIGHT FOOT, ESQ.
HEARTHRUG,
NEAR THE FENDER,
(WITH ALICE'S LOVE).
Oh dear, what nonsense I'm talking!'
Just then her head struck against the roof of the hall: in fact she was
now more than nine feet high, and she at once took up the little golden
key and hurried off to the garden door.
Poor Alice! It was as much as she could do, lying down on one side, to
look through into the garden with one eye; but to get through was more
hopeless than ever: she sat down and began to cry again.
'You ought to be ashamed of yourself,' said Alice, 'a great girl like
you,' (she might well say this), 'to go on crying in this way! Stop this
moment, I tell you!' But she went on all the same, shedding gallons of
tears, until there was a large pool all round her, about four inches
deep and reaching half down the hall.
After a time she heard a little pattering of feet in the distance, and
she hastily dried her eyes to see what was coming. It was the White
Rabbit returning, splendidly dressed, with a pair of white kid gloves in
one hand and a large fan in the other: he came trotting along in a great
hurry, muttering to himself as he came, 'Oh! the Duchess, the Duchess!
Oh! won't she be savage if I've kept her waiting!' Alice felt so
desperate that she was ready to ask help of any one; so, when the Rabbit
came near her, she began, in a low, timid voice, 'If you please, sir--'
The Rabbit started violently, dropped the white kid gloves and the fan,
and skurried away into the darkness as hard as he could go.
Alice took up the fan and gloves, and, as the hall was very hot, she
kept fanning herself all the time she went on talking: 'Dear, dear! How
queer everything is to-day! And yesterday things went on just as usual.
I wonder if I've been changed in the night? Let me think: was I the
same when I got up this morning? I almost think I can remember feeling a
little different. But if I'm not the same, the next question is, Who
in the world am I? Ah, THAT'S the great puzzle!' And she began thinking
over all the children she knew that were of the same age as herself, to
see if she could have been changed for any of them.
'I'm sure I'm not Ada,' she said, 'for her hair goes in such long
ringlets, and mine doesn't go in ringlets at all; and I'm sure I can't
be Mabel, for I know all sorts of things, and she, oh! she knows such a
very little! Besides, SHE'S she, and I'm I, and--oh dear, how puzzling
it all is! I'll try if I know all the things I used to know. Let me
see: four times five is twelve, and four times six is thirteen, and
four times seven is--oh dear! I shall never get to twenty at that rate!
However, the Multiplication Table doesn't signify: let's try Geography.
London is the capital of Paris, and Paris is the capital of Rome, and
Rome--no, THAT'S all wrong, I'm certain! I must have been changed for
Mabel! I'll try and say "How doth the little--"' and she crossed her
hands on her lap as if she were saying lessons, and began to repeat it,
but her voice sounded hoarse and strange, and the words did not come the
same as they used to do:--
'How doth the little crocodile
Improve his shining tail,
And pour the waters of the Nile
On every golden scale!
'How cheerfully he seems to grin,
How neatly spread his claws,
And welcome little fishes in
With gently smiling jaws!'
'I'm sure those are not the right words,' said poor Alice, and her eyes
filled with tears again as she went on, 'I must be Mabel after all, and
I shall have to go and live in that poky little house, and have next to
no toys to play with, and oh! ever so many lessons to learn! No, I've
made up my mind about it; if I'm Mabel, I'll stay down here! It'll be no
use their putting their heads down and saying "Come up again, dear!" I
shall only look up and say "Who am I then? Tell me that first, and then,
if I like being that person, I'll come up: if not, I'll stay down here
till I'm somebody else"--but, oh dear!' cried Alice, with a sudden burst
of tears, 'I do wish they WOULD put their heads down! I am so VERY tired
of being all alone here!'
As she said this she looked down at her hands, and was surprised to see
that she had put on one of the Rabbit's little white kid gloves while
she was talking. 'How CAN I have done that?' she thought. 'I must
be growing small again.' She got up and went to the table to measure
herself by it, and found that, as nearly as she could guess, she was now
about two feet high, and was going on shrinking rapidly: she soon found
out that the cause of this was the fan she was holding, and she dropped
it hastily, just in time to avoid shrinking away altogether.
'That WAS a narrow escape!' said Alice, a good deal frightened at the
sudden change, but very glad to find herself still in existence; 'and
now for the garden!' and she ran with all speed back to the little door:
but, alas! the little door was shut again, and the little golden key was
lying on the glass table as before, 'and things are worse than ever,'
thought the poor child, 'for I never was so small as this before, never!
And I declare it's too bad, that it is!'
As she said these words her foot slipped, and in another moment, splash!
she was up to her chin in salt water. Her first idea was that she
had somehow fallen into the sea, 'and in that case I can go back by
railway,' she said to herself. (Alice had been to the seaside once in
her life, and had come to the general conclusion, that wherever you go
to on the English coast you find a number of bathing machines in the
sea, some children digging in the sand with wooden spades, then a row
of lodging houses, and behind them a railway station.) However, she soon
made out that she was in the pool of tears which she had wept when she
was nine feet high.
'I wish I hadn't cried so much!' said Alice, as she swam about, trying
to find her way out. 'I shall be punished for it now, I suppose, by
being drowned in my own tears! That WILL be a queer thing, to be sure!
However, everything is queer to-day.'
Just then she heard something splashing about in the pool a little way
off, and she swam nearer to make out what it was: at first she thought
it must be a walrus or hippopotamus, but then she remembered how small
she was now, and she soon made out that it was only a mouse that had
slipped in like herself.
'Would it be of any use, now,' thought Alice, 'to speak to this mouse?
Everything is so out-of-the-way down here, that I should think very
likely it can talk: at any rate, there's no harm in trying.' So she
began: 'O Mouse, do you know the way out of this pool? I am very tired
of swimming about here, O Mouse!' (Alice thought this must be the right
way of speaking to a mouse: she had never done such a thing before, but
she remembered having seen in her brother's Latin Grammar, 'A mouse--of
a mouse--to a mouse--a mouse--O mouse!') The Mouse looked at her rather
inquisitively, and seemed to her to wink with one of its little eyes,
but it said nothing.
'Perhaps it doesn't understand English,' thought Alice; 'I daresay it's
a French mouse, come over with William the Conqueror.' (For, with all
her knowledge of history, Alice had no very clear notion how long ago
anything had happened.) So she began again: 'Ou est ma chatte?' which
was the first sentence in her French lesson-book. The Mouse gave a
sudden leap out of the water, and seemed to quiver all over with fright.
'Oh, I beg your pardon!' cried Alice hastily, afraid that she had hurt
the poor animal's feelings. 'I quite forgot you didn't like cats.'
'Not like cats!' cried the Mouse, in a shrill, passionate voice. 'Would
YOU like cats if you were me?'
'Well, perhaps not,' said Alice in a soothing tone: 'don't be angry
about it. And yet I wish I could show you our cat Dinah: I think you'd
take a fancy to cats if you could only see her. She is such a dear quiet
thing,' Alice went on, half to herself, as she swam lazily about in the
pool, 'and she sits purring so nicely by the fire, licking her paws and
washing her face--and she is such a nice soft thing to nurse--and she's
such a capital one for catching mice--oh, I beg your pardon!' cried
Alice again, for this time the Mouse was bristling all over, and she
felt certain it must be really offended. 'We won't talk about her any
more if you'd rather not.'
'We indeed!' cried the Mouse, who was trembling down to the end of his
tail. 'As if I would talk on such a subject! Our family always HATED
cats: nasty, low, vulgar things! Don't let me hear the name again!'
'I won't indeed!' said Alice, in a great hurry to change the subject of
conversation. 'Are you--are you fond--of--of dogs?' The Mouse did not
answer, so Alice went on eagerly: 'There is such a nice little dog near
our house I should like to show you! A little bright-eyed terrier, you
know, with oh, such long curly brown hair! And it'll fetch things when
you throw them, and it'll sit up and beg for its dinner, and all sorts
of things--I can't remember half of them--and it belongs to a farmer,
you know, and he says it's so useful, it's worth a hundred pounds! He
says it kills all the rats and--oh dear!' cried Alice in a sorrowful
tone, 'I'm afraid I've offended it again!' For the Mouse was swimming
away from her as hard as it could go, and making quite a commotion in
the pool as it went.
So she called softly after it, 'Mouse dear! Do come back again, and we
won't talk about cats or dogs either, if you don't like them!' When the
Mouse heard this, it turned round and swam slowly back to her: its
face was quite pale (with passion, Alice thought), and it said in a low
trembling voice, 'Let us get to the shore, and then I'll tell you my
history, and you'll understand why it is I hate cats and dogs.'
It was high time to go, for the pool was getting quite crowded with the
birds and animals that had fallen into it: there were a Duck and a Dodo,
a Lory and an Eaglet, and several other curious creatures. Alice led the
way, and the whole party swam to the shore.
CHAPTER III. A Caucus-Race and a Long Tale
They were indeed a queer-looking party that assembled on the bank--the
birds with draggled feathers, the animals with their fur clinging close
to them, and all dripping wet, cross, and uncomfortable.
The first question of course was, how to get dry again: they had a
consultation about this, and after a few minutes it seemed quite natural
to Alice to find herself talking familiarly with them, as if she had
known them all her life. Indeed, she had quite a long argument with the
Lory, who at last turned sulky, and would only say, 'I am older than
you, and must know better'; and this Alice would not allow without
knowing how old it was, and, as the Lory positively refused to tell its
age, there was no more to be said.
At last the Mouse, who seemed to be a person of authority among them,
called out, 'Sit down, all of you, and listen to me! I'LL soon make you
dry enough!' They all sat down at once, in a large ring, with the Mouse
in the middle. Alice kept her eyes anxiously fixed on it, for she felt
sure she would catch a bad cold if she did not get dry very soon.
'Ahem!' said the Mouse with an important air, 'are you all ready? This
is the driest thing I know. Silence all round, if you please! "William
the Conqueror, whose cause was favoured by the pope, was soon submitted
to by the English, who wanted leaders, and had been of late much
accustomed to usurpation and conquest. Edwin and Morcar, the earls of
Mercia and Northumbria--"'
'Ugh!' said the Lory, with a shiver.
'I beg your pardon!' said the Mouse, frowning, but very politely: 'Did
you speak?'
'Not I!' said the Lory hastily.
'I thought you did,' said the Mouse. '--I proceed. "Edwin and Morcar,
the earls of Mercia and Northumbria, declared for him: and even Stigand,
the patriotic archbishop of Canterbury, found it advisable--"'
'Found WHAT?' said the Duck.
'Found IT,' the Mouse replied rather crossly: 'of course you know what
"it" means.'
'I know what "it" means well enough, when I find a thing,' said the
Duck: 'it's generally a frog or a worm. The question is, what did the
archbishop find?'
The Mouse did not notice this question, but hurriedly went on, '"--found
it advisable to go with Edgar Atheling to meet William and offer him the
crown. William's conduct at first was moderate. But the insolence of his
Normans--" How are you getting on now, my dear?' it continued, turning
to Alice as it spoke.
'As wet as ever,' said Alice in a melancholy tone: 'it doesn't seem to
dry me at all.'
'In that case,' said the Dodo solemnly, rising to its feet, 'I move
that the meeting adjourn, for the immediate adoption of more energetic
remedies--'
'Speak English!' said the Eaglet. 'I don't know the meaning of half
those long words, and, what's more, I don't believe you do either!' And
the Eaglet bent down its head to hide a smile: some of the other birds
tittered audibly.
'What I was going to say,' said the Dodo in an offended tone, 'was, that
the best thing to get us dry would be a Caucus-race.'
'What IS a Caucus-race?' said Alice; not that she wanted much to know,
but the Dodo had paused as if it thought that SOMEBODY ought to speak,
and no one else seemed inclined to say anything.
'Why,' said the Dodo, 'the best way to explain it is to do it.' (And, as
you might like to try the thing yourself, some winter day, I will tell
you how the Dodo managed it.)
First it marked out a race-course, in a sort of circle, ('the exact
shape doesn't matter,' it said,) and then all the party were placed
along the course, here and there. There was no 'One, two, three, and
away,' but they began running when they liked, and left off when they
liked, so that it was not easy to know when the race was over. However,
when they had been running half an hour or so, and were quite dry again,
the Dodo suddenly called out 'The race is over!' and they all crowded
round it, panting, and asking, 'But who has won?'
This question the Dodo could not answer without a great deal of thought,
and it sat for a long time with one finger pressed upon its forehead
(the position in which you usually see Shakespeare, in the pictures
of him), while the rest waited in silence. At last the Dodo said,
'EVERYBODY has won, and all must have prizes.'
'But who is to give the prizes?' quite a chorus of voices asked.
'Why, SHE, of course,' said the Dodo, pointing to Alice with one finger;
and the whole party at once crowded round her, calling out in a confused
way, 'Prizes! Prizes!'
Alice had no idea what to do, and in despair she put her hand in her
pocket, and pulled out a box of comfits, (luckily the salt water had
not got into it), and handed them round as prizes. There was exactly one
a-piece all round.
'But she must have a prize herself, you know,' said the Mouse.
'Of course,' the Dodo replied very gravely. 'What else have you got in
your pocket?' he went on, turning to Alice.
'Only a thimble,' said Alice sadly.
'Hand it over here,' said the Dodo.
Then they all crowded round her once more, while the Dodo solemnly
presented the thimble, saying 'We beg your acceptance of this elegant
thimble'; and, when it had finished this short speech, they all cheered.
Alice thought the whole thing very absurd, but they all looked so grave
that she did not dare to laugh; and, as she could not think of anything
to say, she simply bowed, and took the thimble, looking as solemn as she
could.
The next thing was to eat the comfits: this caused some noise and
confusion, as the large birds complained that they could not taste
theirs, and the small ones choked and had to be patted on the back.
However, it was over at last, and they sat down again in a ring, and
begged the Mouse to tell them something more.
'You promised to tell me your history, you know,' said Alice, 'and why
it is you hate--C and D,' she added in a whisper, half afraid that it
would be offended again.
'Mine is a long and a sad tale!' said the Mouse, turning to Alice, and
sighing.
'It IS a long tail, certainly,' said Alice, looking down with wonder at
the Mouse's tail; 'but why do you call it sad?' And she kept on puzzling
about it while the Mouse was speaking, so that her idea of the tale was
something like this:--
'Fury said to a
mouse, That he
met in the
house,
"Let us
both go to
law: I will
prosecute
YOU.--Come,
I'll take no
denial; We
must have a
trial: For
really this
morning I've
nothing
to do."
Said the
mouse to the
cur, "Such
a trial,
dear Sir,
With
no jury
or judge,
would be
wasting
our
breath."
"I'll be
judge, I'll
be jury,"
Said
cunning
old Fury:
"I'll
try the
whole
cause,
and
condemn
you
to
death."'
'You are not attending!' said the Mouse to Alice severely. 'What are you
thinking of?'
'I beg your pardon,' said Alice very humbly: 'you had got to the fifth
bend, I think?'
'I had NOT!' cried the Mouse, sharply and very angrily.
'A knot!' said Alice, always ready to make herself useful, and looking
anxiously about her. 'Oh, do let me help to undo it!'
'I shall do nothing of the sort,' said the Mouse, getting up and walking
away. 'You insult me by talking such nonsense!'
'I didn't mean it!' pleaded poor Alice. 'But you're so easily offended,
you know!'
The Mouse only growled in reply.
'Please come back and finish your story!' Alice called after it; and the
others all joined in chorus, 'Yes, please do!' but the Mouse only shook
its head impatiently, and walked a little quicker.
'What a pity it wouldn't stay!' sighed the Lory, as soon as it was quite
out of sight; and an old Crab took the opportunity of saying to her
daughter 'Ah, my dear! Let this be a lesson to you never to lose
YOUR temper!' 'Hold your tongue, Ma!' said the young Crab, a little
snappishly. 'You're enough to try the patience of an oyster!'
'I wish I had our Dinah here, I know I do!' said Alice aloud, addressing
nobody in particular. 'She'd soon fetch it back!'
'And who is Dinah, if I might venture to ask the question?' said the
Lory.
Alice replied eagerly, for she was always ready to talk about her pet:
'Dinah's our cat. And she's such a capital one for catching mice you
can't think! And oh, I wish you could see her after the birds! Why,
she'll eat a little bird as soon as look at it!'
This speech caused a remarkable sensation among the party. Some of the
birds hurried off at once: one old Magpie began wrapping itself up very
carefully, remarking, 'I really must be getting home; the night-air
doesn't suit my throat!' and a Canary called out in a trembling voice to
its children, 'Come away, my dears! It's high time you were all in bed!'
On various pretexts they all moved off, and Alice was soon left alone.
'I wish I hadn't mentioned Dinah!' she said to herself in a melancholy
tone. 'Nobody seems to like her, down here, and I'm sure she's the best
cat in the world! Oh, my dear Dinah! I wonder if I shall ever see you
any more!' And here poor Alice began to cry again, for she felt very
lonely and low-spirited. In a little while, however, she again heard
a little pattering of footsteps in the distance, and she looked up
eagerly, half hoping that the Mouse had changed his mind, and was coming
back to finish his story.
CHAPTER IV. The Rabbit Sends in a Little Bill
It was the White Rabbit, trotting slowly back again, and looking
anxiously about as it went, as if it had lost something; and she heard
it muttering to itself 'The Duchess! The Duchess! Oh my dear paws! Oh
my fur and whiskers! She'll get me executed, as sure as ferrets are
ferrets! Where CAN I have dropped them, I wonder?' Alice guessed in a
moment that it was looking for the fan and the pair of white kid gloves,
and she very good-naturedly began hunting about for them, but they were
nowhere to be seen--everything seemed to have changed since her swim in
the pool, and the great hall, with the glass table and the little door,
had vanished completely.
Very soon the Rabbit noticed Alice, as she went hunting about, and
called out to her in an angry tone, 'Why, Mary Ann, what ARE you doing
out here? Run home this moment, and fetch me a pair of gloves and a fan!
Quick, now!' And Alice was so much frightened that she ran off at once
in the direction it pointed to, without trying to explain the mistake it
had made.
'He took me for his housemaid,' she said to herself as she ran. 'How
surprised he'll be when he finds out who I am! But I'd better take him
his fan and gloves--that is, if I can find them.' As she said this, she
came upon a neat little house, on the door of which was a bright brass
plate with the name 'W. RABBIT' engraved upon it. She went in without
knocking, and hurried upstairs, in great fear lest she should meet the
real Mary Ann, and be turned out of the house before she had found the
fan and gloves.
'How queer it seems,' Alice said to herself, 'to be going messages for
a rabbit! I suppose Dinah'll be sending me on messages next!' And she
began fancying the sort of thing that would happen: '"Miss Alice! Come
here directly, and get ready for your walk!" "Coming in a minute,
nurse! But I've got to see that the mouse doesn't get out." Only I don't
think,' Alice went on, 'that they'd let Dinah stop in the house if it
began ordering people about like that!'
By this time she had found her way into a tidy little room with a table
in the window, and on it (as she had hoped) a fan and two or three pairs
of tiny white kid gloves: she took up the fan and a pair of the gloves,
and was just going to leave the room, when her eye fell upon a little
bottle that stood near the looking-glass. There was no label this time
with the words 'DRINK ME,' but nevertheless she uncorked it and put it
to her lips. 'I know SOMETHING interesting is sure to happen,' she said
to herself, 'whenever I eat or drink anything; so I'll just see what
this bottle does. I do hope it'll make me grow large again, for really
I'm quite tired of being such a tiny little thing!'
It did so indeed, and much sooner than she had expected: before she had
drunk half the bottle, she found her head pressing against the ceiling,
and had to stoop to save her neck from being broken. She hastily put
down the bottle, saying to herself 'That's quite enough--I hope I shan't
grow any more--As it is, I can't get out at the door--I do wish I hadn't
drunk quite so much!'
Alas! it was too late to wish that! She went on growing, and growing,
and very soon had to kneel down on the floor: in another minute there
was not even room for this, and she tried the effect of lying down with
one elbow against the door, and the other arm curled round her head.
Still she went on growing, and, as a last resource, she put one arm out
of the window, and one foot up the chimney, and said to herself 'Now I
can do no more, whatever happens. What WILL become of me?'
Luckily for Alice, the little magic bottle had now had its full effect,
and she grew no larger: still it was very uncomfortable, and, as there
seemed to be no sort of chance of her ever getting out of the room
again, no wonder she felt unhappy.
'It was much pleasanter at home,' thought poor Alice, 'when one wasn't
always growing larger and smaller, and being ordered about by mice and
rabbits. I almost wish I hadn't gone down that rabbit-hole--and yet--and
yet--it's rather curious, you know, this sort of life! I do wonder what
CAN have happened to me! When I used to read fairy-tales, I fancied that
kind of thing never happened, and now here I am in the middle of one!
There ought to be a book written about me, that there ought! And when I
grow up, I'll write one--but I'm grown up now,' she added in a sorrowful
tone; 'at least there's no room to grow up any more HERE.'
'But then,' thought Alice, 'shall I NEVER get any older than I am
now? That'll be a comfort, one way--never to be an old woman--but
then--always to have lessons to learn! Oh, I shouldn't like THAT!'
'Oh, you foolish Alice!' she answered herself. 'How can you learn
lessons in here? Why, there's hardly room for YOU, and no room at all
for any lesson-books!'
And so she went on, taking first one side and then the other, and making
quite a conversation of it altogether; but after a few minutes she heard
a voice outside, and stopped to listen.
'Mary Ann! Mary Ann!' said the voice. 'Fetch me my gloves this moment!'
Then came a little pattering of feet on the stairs. Alice knew it was
the Rabbit coming to look for her, and she trembled till she shook the
house, quite forgetting that she was now about a thousand times as large
as the Rabbit, and had no reason to be afraid of it.
Presently the Rabbit came up to the door, and tried to open it; but, as
the door opened inwards, and Alice's elbow was pressed hard against it,
that attempt proved a failure. Alice heard it say to itself 'Then I'll
go round and get in at the window.'
'THAT you won't' thought Alice, and, after waiting till she fancied
she heard the Rabbit just under the window, she suddenly spread out her
hand, and made a snatch in the air. She did not get hold of anything,
but she heard a little shriek and a fall, and a crash of broken glass,
from which she concluded that it was just possible it had fallen into a
cucumber-frame, or something of the sort.
Next came an angry voice--the Rabbit's--'Pat! Pat! Where are you?' And
then a voice she had never heard before, 'Sure then I'm here! Digging
for apples, yer honour!'
'Digging for apples, indeed!' said the Rabbit angrily. 'Here! Come and
help me out of THIS!' (Sounds of more broken glass.)
'Now tell me, Pat, what's that in the window?'
'Sure, it's an arm, yer honour!' (He pronounced it 'arrum.')
'An arm, you goose! Who ever saw one that size? Why, it fills the whole
window!'
'Sure, it does, yer honour: but it's an arm for all that.'
'Well, it's got no business there, at any rate: go and take it away!'
There was a long silence after this, and Alice could only hear whispers
now and then; such as, 'Sure, I don't like it, yer honour, at all, at
all!' 'Do as I tell you, you coward!' and at last she spread out her
hand again, and made another snatch in the air. This time there were
TWO little shrieks, and more sounds of broken glass. 'What a number of
cucumber-frames there must be!' thought Alice. 'I wonder what they'll do
next! As for pulling me out of the window, I only wish they COULD! I'm
sure I don't want to stay in here any longer!'
She waited for some time without hearing anything more: at last came a
rumbling of little cartwheels, and the sound of a good many voices
all talking together: she made out the words: 'Where's the other
ladder?--Why, I hadn't to bring but one; Bill's got the other--Bill!
fetch it here, lad!--Here, put 'em up at this corner--No, tie 'em
together first--they don't reach half high enough yet--Oh! they'll
do well enough; don't be particular--Here, Bill! catch hold of this
rope--Will the roof bear?--Mind that loose slate--Oh, it's coming
down! Heads below!' (a loud crash)--'Now, who did that?--It was Bill, I
fancy--Who's to go down the chimney?--Nay, I shan't! YOU do it!--That I
won't, then!--Bill's to go down--Here, Bill! the master says you're to
go down the chimney!'
'Oh! So Bill's got to come down the chimney, has he?' said Alice to
herself. 'Shy, they seem to put everything upon Bill! I wouldn't be in
Bill's place for a good deal: this fireplace is narrow, to be sure; but
I THINK I can kick a little!'
She drew her foot as far down the chimney as she could, and waited
till she heard a little animal (she couldn't guess of what sort it was)
scratching and scrambling about in the chimney close above her: then,
saying to herself 'This is Bill,' she gave one sharp kick, and waited to
see what would happen next.
The first thing she heard was a general chorus of 'There goes Bill!'
then the Rabbit's voice along--'Catch him, you by the hedge!' then
silence, and then another confusion of voices--'Hold up his head--Brandy
now--Don't choke him--How was it, old fellow? What happened to you? Tell
us all about it!'
Last came a little feeble, squeaking voice, ('That's Bill,' thought
Alice,) 'Well, I hardly know--No more, thank ye; I'm better now--but I'm
a deal too flustered to tell you--all I know is, something comes at me
like a Jack-in-the-box, and up I goes like a sky-rocket!'
'So you did, old fellow!' said the others.
'We must burn the house down!' said the Rabbit's voice; and Alice called
out as loud as she could, 'If you do. I'll set Dinah at you!'
There was a dead silence instantly, and Alice thought to herself, 'I
wonder what they WILL do next! If they had any sense, they'd take the
roof off.' After a minute or two, they began moving about again, and
Alice heard the Rabbit say, 'A barrowful will do, to begin with.'
'A barrowful of WHAT?' thought Alice; but she had not long to doubt,
for the next moment a shower of little pebbles came rattling in at the
window, and some of them hit her in the face. 'I'll put a stop to this,'
she said to herself, and shouted out, 'You'd better not do that again!'
which produced another dead silence.
Alice noticed with some surprise that the pebbles were all turning into
little cakes as they lay on the floor, and a bright idea came into her
head. 'If I eat one of these cakes,' she thought, 'it's sure to make
SOME change in my size; and as it can't possibly make me larger, it must
make me smaller, I suppose.'
So she swallowed one of the cakes, and was delighted to find that she
began shrinking directly. As soon as she was small enough to get through
the door, she ran out of the house, and found quite a crowd of little
animals and birds waiting outside. The poor little Lizard, Bill, was
in the middle, being held up by two guinea-pigs, who were giving it
something out of a bottle. They all made a rush at Alice the moment she
appeared; but she ran off as hard as she could, and soon found herself
safe in a thick wood.
'The first thing I've got to do,' said Alice to herself, as she wandered
about in the wood, 'is to grow to my right size again; and the second
thing is to find my way into that lovely garden. I think that will be
the best plan.'
It sounded an excellent plan, no doubt, and very neatly and simply
arranged; the only difficulty was, that she had not the smallest idea
how to set about it; and while she was peering about anxiously among
the trees, a little sharp bark just over her head made her look up in a
great hurry.
An enormous puppy was looking down at her with large round eyes, and
feebly stretching out one paw, trying to touch her. 'Poor little thing!'
said Alice, in a coaxing tone, and she tried hard to whistle to it; but
she was terribly frightened all the time at the thought that it might be
hungry, in which case it would be very likely to eat her up in spite of
all her coaxing.
Hardly knowing what she did, she picked up a little bit of stick, and
held it out to the puppy; whereupon the puppy jumped into the air off
all its feet at once, with a yelp of delight, and rushed at the stick,
and made believe to worry it; then Alice dodged behind a great thistle,
to keep herself from being run over; and the moment she appeared on the
other side, the puppy made another rush at the stick, and tumbled head
over heels in its hurry to get hold of it; then Alice, thinking it was
very like having a game of play with a cart-horse, and expecting every
moment to be trampled under its feet, ran round the thistle again; then
the puppy began a series of short charges at the stick, running a very
little way forwards each time and a long way back, and barking hoarsely
all the while, till at last it sat down a good way off, panting, with
its tongue hanging out of its mouth, and its great eyes half shut.
This seemed to Alice a good opportunity for making her escape; so she
set off at once, and ran till she was quite tired and out of breath, and
till the puppy's bark sounded quite faint in the distance.
'And yet what a dear little puppy it was!' said Alice, as she leant
against a buttercup to rest herself, and fanned herself with one of the
leaves: 'I should have liked teaching it tricks very much, if--if I'd
only been the right size to do it! Oh dear! I'd nearly forgotten that
I've got to grow up again! Let me see--how IS it to be managed? I
suppose I ought to eat or drink something or other; but the great
question is, what?'
The great question certainly was, what? Alice looked all round her at
the flowers and the blades of grass, but she did not see anything that
looked like the right thing to eat or drink under the circumstances.
There was a large mushroom growing near her, about the same height as
herself; and when she had looked under it, and on both sides of it, and
behind it, it occurred to her that she might as well look and see what
was on the top of it.
She stretched herself up on tiptoe, and peeped over the edge of the
mushroom, and her eyes immediately met those of a large caterpillar,
that was sitting on the top with its arms folded, quietly smoking a long
hookah, and taking not the smallest notice of her or of anything else.
CHAPTER V. Advice from a Caterpillar
The Caterpillar and Alice looked at each other for some time in silence:
at last the Caterpillar took the hookah out of its mouth, and addressed
her in a languid, sleepy voice.
'Who are YOU?' said the Caterpillar.
This was not an encouraging opening for a conversation. Alice replied,
rather shyly, 'I--I hardly know, sir, just at present--at least I know
who I WAS when I got up this morning, but I think I must have been
changed several times since then.'
'What do you mean by that?' said the Caterpillar sternly. 'Explain
yourself!'
'I can't explain MYSELF, I'm afraid, sir' said Alice, 'because I'm not
myself, you see.'
'I don't see,' said the Caterpillar.
'I'm afraid I can't put it more clearly,' Alice replied very politely,
'for I can't understand it myself to begin with; and being so many
different sizes in a day is very confusing.'
'It isn't,' said the Caterpillar.
'Well, perhaps you haven't found it so yet,' said Alice; 'but when you
have to turn into a chrysalis--you will some day, you know--and then
after that into a butterfly, I should think you'll feel it a little
queer, won't you?'
'Not a bit,' said the Caterpillar.
'Well, perhaps your feelings may be different,' said Alice; 'all I know
is, it would feel very queer to ME.'
'You!' said the Caterpillar contemptuously. 'Who are YOU?'
Which brought them back again to the beginning of the conversation.
Alice felt a little irritated at the Caterpillar's making such VERY
short remarks, and she drew herself up and said, very gravely, 'I think,
you ought to tell me who YOU are, first.'
'Why?' said the Caterpillar.
Here was another puzzling question; and as Alice could not think of any
good reason, and as the Caterpillar seemed to be in a VERY unpleasant
state of mind, she turned away.
'Come back!' the Caterpillar called after her. 'I've something important
to say!'
This sounded promising, certainly: Alice turned and came back again.
'Keep your temper,' said the Caterpillar.
'Is that all?' said Alice, swallowing down her anger as well as she
could.
'No,' said the Caterpillar.
Alice thought she might as well wait, as she had nothing else to do, and
perhaps after all it might tell her something worth hearing. For some
minutes it puffed away without speaking, but at last it unfolded its
arms, took the hookah out of its mouth again, and said, 'So you think
you're changed, do you?'
'I'm afraid I am, sir,' said Alice; 'I can't remember things as I
used--and I don't keep the same size for ten minutes together!'
'Can't remember WHAT things?' said the Caterpillar.
'Well, I've tried to say "HOW DOTH THE LITTLE BUSY BEE," but it all came
different!' Alice replied in a very melancholy voice.
'Repeat, "YOU ARE OLD, FATHER WILLIAM,"' said the Caterpillar.
Alice folded her hands, and began:--
'You are old, Father William,' the young man said,
'And your hair has become very white;
And yet you incessantly stand on your head--
Do you think, at your age, it is right?'
'In my youth,' Father William replied to his son,
'I feared it might injure the brain;
But, now that I'm perfectly sure I have none,
Why, I do it again and again.'
'You are old,' said the youth, 'as I mentioned before,
And have grown most uncommonly fat;
Yet you turned a back-somersault in at the door--
Pray, what is the reason of that?'
'In my youth,' said the sage, as he shook his grey locks,
'I kept all my limbs very supple
By the use of this ointment--one shilling the box--
Allow me to sell you a couple?'
'You are old,' said the youth, 'and your jaws are too weak
For anything tougher than suet;
Yet you finished the goose, with the bones and the beak--
Pray how did you manage to do it?'
'In my youth,' said his father, 'I took to the law,
And argued each case with my wife;
And the muscular strength, which it gave to my jaw,
Has lasted the rest of my life.'
'You are old,' said the youth, 'one would hardly suppose
That your eye was as steady as ever;
Yet you balanced an eel on the end of your nose--
What made you so awfully clever?'
'I have answered three questions, and that is enough,'
Said his father; 'don't give yourself airs!
Do you think I can listen all day to such stuff?
Be off, or I'll kick you down stairs!'
'That is not said right,' said the Caterpillar.
'Not QUITE right, I'm afraid,' said Alice, timidly; 'some of the words
have got altered.'
'It is wrong from beginning to end,' said the Caterpillar decidedly, and
there was silence for some minutes.
The Caterpillar was the first to speak.
'What size do you want to be?' it asked.
'Oh, I'm not particular as to size,' Alice hastily replied; 'only one
doesn't like changing so often, you know.'
'I DON'T know,' said the Caterpillar.
Alice said nothing: she had never been so much contradicted in her life
before, and she felt that she was losing her temper.
'Are you content now?' said the Caterpillar.
'Well, I should like to be a LITTLE larger, sir, if you wouldn't mind,'
said Alice: 'three inches is such a wretched height to be.'
'It is a very good height indeed!' said the Caterpillar angrily, rearing
itself upright as it spoke (it was exactly three inches high).
'But I'm not used to it!' pleaded poor Alice in a piteous tone. And
she thought of herself, 'I wish the creatures wouldn't be so easily
offended!'
'You'll get used to it in time,' said the Caterpillar; and it put the
hookah into its mouth and began smoking again.
This time Alice waited patiently until it chose to speak again. In
a minute or two the Caterpillar took the hookah out of its mouth
and yawned once or twice, and shook itself. Then it got down off the
mushroom, and crawled away in the grass, merely remarking as it went,
'One side will make you grow taller, and the other side will make you
grow shorter.'
'One side of WHAT? The other side of WHAT?' thought Alice to herself.
'Of the mushroom,' said the Caterpillar, just as if she had asked it
aloud; and in another moment it was out of sight.
Alice remained looking thoughtfully at the mushroom for a minute, trying
to make out which were the two sides of it; and as it was perfectly
round, she found this a very difficult question. However, at last she
stretched her arms round it as far as they would go, and broke off a bit
of the edge with each hand.
'And now which is which?' she said to herself, and nibbled a little of
the right-hand bit to try the effect: the next moment she felt a violent
blow underneath her chin: it had struck her foot!
She was a good deal frightened by this very sudden change, but she felt
that there was no time to be lost, as she was shrinking rapidly; so she
set to work at once to eat some of the other bit. Her chin was pressed
so closely against her foot, that there was hardly room to open her
mouth; but she did it at last, and managed to swallow a morsel of the
lefthand bit.
* * * * * * *
* * * * * *
* * * * * * *
'Come, my head's free at last!' said Alice in a tone of delight, which
changed into alarm in another moment, when she found that her shoulders
were nowhere to be found: all she could see, when she looked down, was
an immense length of neck, which seemed to rise like a stalk out of a
sea of green leaves that lay far below her.
'What CAN all that green stuff be?' said Alice. 'And where HAVE my
shoulders got to? And oh, my poor hands, how is it I can't see you?'
She was moving them about as she spoke, but no result seemed to follow,
except a little shaking among the distant green leaves.
As there seemed to be no chance of getting her hands up to her head, she
tried to get her head down to them, and was delighted to find that her
neck would bend about easily in any direction, like a serpent. She had
just succeeded in curving it down into a graceful zigzag, and was going
to dive in among the leaves, which she found to be nothing but the tops
of the trees under which she had been wandering, when a sharp hiss made
her draw back in a hurry: a large pigeon had flown into her face, and
was beating her violently with its wings.
'Serpent!' screamed the Pigeon.
'I'm NOT a serpent!' said Alice indignantly. 'Let me alone!'
'Serpent, I say again!' repeated the Pigeon, but in a more subdued tone,
and added with a kind of sob, 'I've tried every way, and nothing seems
to suit them!'
'I haven't the least idea what you're talking about,' said Alice.
'I've tried the roots of trees, and I've tried banks, and I've tried
hedges,' the Pigeon went on, without attending to her; 'but those
serpents! There's no pleasing them!'
Alice was more and more puzzled, but she thought there was no use in
saying anything more till the Pigeon had finished.
'As if it wasn't trouble enough hatching the eggs,' said the Pigeon;
'but I must be on the look-out for serpents night and day! Why, I
haven't had a wink of sleep these three weeks!'
'I'm very sorry you've been annoyed,' said Alice, who was beginning to
see its meaning.
'And just as I'd taken the highest tree in the wood,' continued the
Pigeon, raising its voice to a shriek, 'and just as I was thinking I
should be free of them at last, they must needs come wriggling down from
the sky! Ugh, Serpent!'
'But I'm NOT a serpent, I tell you!' said Alice. 'I'm a--I'm a--'
'Well! WHAT are you?' said the Pigeon. 'I can see you're trying to
invent something!'
'I--I'm a little girl,' said Alice, rather doubtfully, as she remembered
the number of changes she had gone through that day.
'A likely story indeed!' said the Pigeon in a tone of the deepest
contempt. 'I've seen a good many little girls in my time, but never ONE
with such a neck as that! No, no! You're a serpent; and there's no use
denying it. I suppose you'll be telling me next that you never tasted an
egg!'
'I HAVE tasted eggs, certainly,' said Alice, who was a very truthful
child; 'but little girls eat eggs quite as much as serpents do, you
know.'
'I don't believe it,' said the Pigeon; 'but if they do, why then they're
a kind of serpent, that's all I can say.'
This was such a new idea to Alice, that she was quite silent for a
minute or two, which gave the Pigeon the opportunity of adding, 'You're
looking for eggs, I know THAT well enough; and what does it matter to me
whether you're a little girl or a serpent?'
'It matters a good deal to ME,' said Alice hastily; 'but I'm not looking
for eggs, as it happens; and if I was, I shouldn't want YOURS: I don't
like them raw.'
'Well, be off, then!' said the Pigeon in a sulky tone, as it settled
down again into its nest. Alice crouched down among the trees as well as
she could, for her neck kept getting entangled among the branches, and
every now and then she had to stop and untwist it. After a while she
remembered that she still held the pieces of mushroom in her hands, and
she set to work very carefully, nibbling first at one and then at the
other, and growing sometimes taller and sometimes shorter, until she had
succeeded in bringing herself down to her usual height.
It was so long since she had been anything near the right size, that it
felt quite strange at first; but she got used to it in a few minutes,
and began talking to herself, as usual. 'Come, there's half my plan done
now! How puzzling all these changes are! I'm never sure what I'm going
to be, from one minute to another! However, I've got back to my right
size: the next thing is, to get into that beautiful garden--how IS that
to be done, I wonder?' As she said this, she came suddenly upon an open
place, with a little house in it about four feet high. 'Whoever lives
there,' thought Alice, 'it'll never do to come upon them THIS size: why,
I should frighten them out of their wits!' So she began nibbling at the
righthand bit again, and did not venture to go near the house till she
had brought herself down to nine inches high.
CHAPTER VI. Pig and Pepper
For a minute or two she stood looking at the house, and wondering what
to do next, when suddenly a footman in livery came running out of the
wood--(she considered him to be a footman because he was in livery:
otherwise, judging by his face only, she would have called him a
fish)--and rapped loudly at the door with his knuckles. It was opened
by another footman in livery, with a round face, and large eyes like a
frog; and both footmen, Alice noticed, had powdered hair that curled all
over their heads. She felt very curious to know what it was all about,
and crept a little way out of the wood to listen.
The Fish-Footman began by producing from under his arm a great letter,
nearly as large as himself, and this he handed over to the other,
saying, in a solemn tone, 'For the Duchess. An invitation from the Queen
to play croquet.' The Frog-Footman repeated, in the same solemn tone,
only changing the order of the words a little, 'From the Queen. An
invitation for the Duchess to play croquet.'
Then they both bowed low, and their curls got entangled together.
Alice laughed so much at this, that she had to run back into the
wood for fear of their hearing her; and when she next peeped out the
Fish-Footman was gone, and the other was sitting on the ground near the
door, staring stupidly up into the sky.
Alice went timidly up to the door, and knocked.
'There's no sort of use in knocking,' said the Footman, 'and that for
two reasons. First, because I'm on the same side of the door as you
are; secondly, because they're making such a noise inside, no one could
possibly hear you.' And certainly there was a most extraordinary noise
going on within--a constant howling and sneezing, and every now and then
a great crash, as if a dish or kettle had been broken to pieces.
'Please, then,' said Alice, 'how am I to get in?'
'There might be some sense in your knocking,' the Footman went on
without attending to her, 'if we had the door between us. For instance,
if you were INSIDE, you might knock, and I could let you out, you know.'
He was looking up into the sky all the time he was speaking, and this
Alice thought decidedly uncivil. 'But perhaps he can't help it,' she
said to herself; 'his eyes are so VERY nearly at the top of his head.
But at any rate he might answer questions.--How am I to get in?' she
repeated, aloud.
'I shall sit here,' the Footman remarked, 'till tomorrow--'
At this moment the door of the house opened, and a large plate came
skimming out, straight at the Footman's head: it just grazed his nose,
and broke to pieces against one of the trees behind him.
'--or next day, maybe,' the Footman continued in the same tone, exactly
as if nothing had happened.
'How am I to get in?' asked Alice again, in a louder tone.
'ARE you to get in at all?' said the Footman. 'That's the first
question, you know.'
It was, no doubt: only Alice did not like to be told so. 'It's really
dreadful,' she muttered to herself, 'the way all the creatures argue.
It's enough to drive one crazy!'
The Footman seemed to think this a good opportunity for repeating his
remark, with variations. 'I shall sit here,' he said, 'on and off, for
days and days.'
'But what am I to do?' said Alice.
'Anything you like,' said the Footman, and began whistling.
'Oh, there's no use in talking to him,' said Alice desperately: 'he's
perfectly idiotic!' And she opened the door and went in.
The door led right into a large kitchen, which was full of smoke from
one end to the other: the Duchess was sitting on a three-legged stool in
the middle, nursing a baby; the cook was leaning over the fire, stirring
a large cauldron which seemed to be full of soup.
'There's certainly too much pepper in that soup!' Alice said to herself,
as well as she could for sneezing.
There was certainly too much of it in the air. Even the Duchess
sneezed occasionally; and as for the baby, it was sneezing and howling
alternately without a moment's pause. The only things in the kitchen
that did not sneeze, were the cook, and a large cat which was sitting on
the hearth and grinning from ear to ear.
'Please would you tell me,' said Alice, a little timidly, for she was
not quite sure whether it was good manners for her to speak first, 'why
your cat grins like that?'
'It's a Cheshire cat,' said the Duchess, 'and that's why. Pig!'
She said the last word with such sudden violence that Alice quite
jumped; but she saw in another moment that it was addressed to the baby,
and not to her, so she took courage, and went on again:--
'I didn't know that Cheshire cats always grinned; in fact, I didn't know
that cats COULD grin.'
'They all can,' said the Duchess; 'and most of 'em do.'
'I don't know of any that do,' Alice said very politely, feeling quite
pleased to have got into a conversation.
'You don't know much,' said the Duchess; 'and that's a fact.'
Alice did not at all like the tone of this remark, and thought it would
be as well to introduce some other subject of conversation. While she
was trying to fix on one, the cook took the cauldron of soup off the
fire, and at once set to work throwing everything within her reach at
the Duchess and the baby--the fire-irons came first; then followed a
shower of saucepans, plates, and dishes. The Duchess took no notice of
them even when they hit her; and the baby was howling so much already,
that it was quite impossible to say whether the blows hurt it or not.
'Oh, PLEASE mind what you're doing!' cried Alice, jumping up and down in
an agony of terror. 'Oh, there goes his PRECIOUS nose'; as an unusually
large saucepan flew close by it, and very nearly carried it off.
'If everybody minded their own business,' the Duchess said in a hoarse
growl, 'the world would go round a deal faster than it does.'
'Which would NOT be an advantage,' said Alice, who felt very glad to get
an opportunity of showing off a little of her knowledge. 'Just think of
what work it would make with the day and night! You see the earth takes
twenty-four hours to turn round on its axis--'
'Talking of axes,' said the Duchess, 'chop off her head!'
Alice glanced rather anxiously at the cook, to see if she meant to take
the hint; but the cook was busily stirring the soup, and seemed not to
be listening, so she went on again: 'Twenty-four hours, I THINK; or is
it twelve? I--'
'Oh, don't bother ME,' said the Duchess; 'I never could abide figures!'
And with that she began nursing her child again, singing a sort of
lullaby to it as she did so, and giving it a violent shake at the end of
every line:
'Speak roughly to your little boy,
And beat him when he sneezes:
He only does it to annoy,
Because he knows it teases.'
CHORUS.
(In which the cook and the baby joined):--
'Wow! wow! wow!'
While the Duchess sang the second verse of the song, she kept tossing
the baby violently up and down, and the poor little thing howled so,
that Alice could hardly hear the words:--
'I speak severely to my boy,
I beat him when he sneezes;
For he can thoroughly enjoy
The pepper when he pleases!'
CHORUS.
'Wow! wow! wow!'
'Here! you may nurse it a bit, if you like!' the Duchess said to Alice,
flinging the baby at her as she spoke. 'I must go and get ready to play
croquet with the Queen,' and she hurried out of the room. The cook threw
a frying-pan after her as she went out, but it just missed her.
Alice caught the baby with some difficulty, as it was a queer-shaped
little creature, and held out its arms and legs in all directions, 'just
like a star-fish,' thought Alice. The poor little thing was snorting
like a steam-engine when she caught it, and kept doubling itself up and
straightening itself out again, so that altogether, for the first minute
or two, it was as much as she could do to hold it.
As soon as she had made out the proper way of nursing it, (which was to
twist it up into a sort of knot, and then keep tight hold of its right
ear and left foot, so as to prevent its undoing itself,) she carried
it out into the open air. 'IF I don't take this child away with me,'
thought Alice, 'they're sure to kill it in a day or two: wouldn't it be
murder to leave it behind?' She said the last words out loud, and the
little thing grunted in reply (it had left off sneezing by this time).
'Don't grunt,' said Alice; 'that's not at all a proper way of expressing
yourself.'
The baby grunted again, and Alice looked very anxiously into its face to
see what was the matter with it. There could be no doubt that it had
a VERY turn-up nose, much more like a snout than a real nose; also its
eyes were getting extremely small for a baby: altogether Alice did not
like the look of the thing at all. 'But perhaps it was only sobbing,'
she thought, and looked into its eyes again, to see if there were any
tears.
No, there were no tears. 'If you're going to turn into a pig, my dear,'
said Alice, seriously, 'I'll have nothing more to do with you. Mind
now!' The poor little thing sobbed again (or grunted, it was impossible
to say which), and they went on for some while in silence.
Alice was just beginning to think to herself, 'Now, what am I to do with
this creature when I get it home?' when it grunted again, so violently,
that she looked down into its face in some alarm. This time there could
be NO mistake about it: it was neither more nor less than a pig, and she
felt that it would be quite absurd for her to carry it further.
So she set the little creature down, and felt quite relieved to see
it trot away quietly into the wood. 'If it had grown up,' she said
to herself, 'it would have made a dreadfully ugly child: but it makes
rather a handsome pig, I think.' And she began thinking over other
children she knew, who might do very well as pigs, and was just saying
to herself, 'if one only knew the right way to change them--' when she
was a little startled by seeing the Cheshire Cat sitting on a bough of a
tree a few yards off.
The Cat only grinned when it saw Alice. It looked good-natured, she
thought: still it had VERY long claws and a great many teeth, so she
felt that it ought to be treated with respect.
'Cheshire Puss,' she began, rather timidly, as she did not at all know
whether it would like the name: however, it only grinned a little wider.
'Come, it's pleased so far,' thought Alice, and she went on. 'Would you
tell me, please, which way I ought to go from here?'
'That depends a good deal on where you want to get to,' said the Cat.
'I don't much care where--' said Alice.
'Then it doesn't matter which way you go,' said the Cat.
'--so long as I get SOMEWHERE,' Alice added as an explanation.
'Oh, you're sure to do that,' said the Cat, 'if you only walk long
enough.'
Alice felt that this could not be denied, so she tried another question.
'What sort of people live about here?'
'In THAT direction,' the Cat said, waving its right paw round, 'lives
a Hatter: and in THAT direction,' waving the other paw, 'lives a March
Hare. Visit either you like: they're both mad.'
'But I don't want to go among mad people,' Alice remarked.
'Oh, you can't help that,' said the Cat: 'we're all mad here. I'm mad.
You're mad.'
'How do you know I'm mad?' said Alice.
'You must be,' said the Cat, 'or you wouldn't have come here.'
Alice didn't think that proved it at all; however, she went on 'And how
do you know that you're mad?'
'To begin with,' said the Cat, 'a dog's not mad. You grant that?'
'I suppose so,' said Alice.
'Well, then,' the Cat went on, 'you see, a dog growls when it's angry,
and wags its tail when it's pleased. Now I growl when I'm pleased, and
wag my tail when I'm angry. Therefore I'm mad.'
'I call it purring, not growling,' said Alice.
'Call it what you like,' said the Cat. 'Do you play croquet with the
Queen to-day?'
'I should like it very much,' said Alice, 'but I haven't been invited
yet.'
'You'll see me there,' said the Cat, and vanished.
Alice was not much surprised at this, she was getting so used to queer
things happening. While she was looking at the place where it had been,
it suddenly appeared again.
'By-the-bye, what became of the baby?' said the Cat. 'I'd nearly
forgotten to ask.'
'It turned into a pig,' Alice quietly said, just as if it had come back
in a natural way.
'I thought it would,' said the Cat, and vanished again.
Alice waited a little, half expecting to see it again, but it did not
appear, and after a minute or two she walked on in the direction in
which the March Hare was said to live. 'I've seen hatters before,' she
said to herself; 'the March Hare will be much the most interesting, and
perhaps as this is May it won't be raving mad--at least not so mad as
it was in March.' As she said this, she looked up, and there was the Cat
again, sitting on a branch of a tree.
'Did you say pig, or fig?' said the Cat.
'I said pig,' replied Alice; 'and I wish you wouldn't keep appearing and
vanishing so suddenly: you make one quite giddy.'
'All right,' said the Cat; and this time it vanished quite slowly,
beginning with the end of the tail, and ending with the grin, which
remained some time after the rest of it had gone.
'Well! I've often seen a cat without a grin,' thought Alice; 'but a grin
without a cat! It's the most curious thing I ever saw in my life!'
She had not gone much farther before she came in sight of the house
of the March Hare: she thought it must be the right house, because the
chimneys were shaped like ears and the roof was thatched with fur. It
was so large a house, that she did not like to go nearer till she had
nibbled some more of the lefthand bit of mushroom, and raised herself to
about two feet high: even then she walked up towards it rather timidly,
saying to herself 'Suppose it should be raving mad after all! I almost
wish I'd gone to see the Hatter instead!'
CHAPTER VII. A Mad Tea-Party
There was a table set out under a tree in front of the house, and the
March Hare and the Hatter were having tea at it: a Dormouse was sitting
between them, fast asleep, and the other two were using it as a
cushion, resting their elbows on it, and talking over its head. 'Very
uncomfortable for the Dormouse,' thought Alice; 'only, as it's asleep, I
suppose it doesn't mind.'
The table was a large one, but the three were all crowded together at
one corner of it: 'No room! No room!' they cried out when they saw Alice
coming. 'There's PLENTY of room!' said Alice indignantly, and she sat
down in a large arm-chair at one end of the table.
'Have some wine,' the March Hare said in an encouraging tone.
Alice looked all round the table, but there was nothing on it but tea.
'I don't see any wine,' she remarked.
'There isn't any,' said the March Hare.
'Then it wasn't very civil of you to offer it,' said Alice angrily.
'It wasn't very civil of you to sit down without being invited,' said
the March Hare.
'I didn't know it was YOUR table,' said Alice; 'it's laid for a great
many more than three.'
'Your hair wants cutting,' said the Hatter. He had been looking at Alice
for some time with great curiosity, and this was his first speech.
'You should learn not to make personal remarks,' Alice said with some
severity; 'it's very rude.'
The Hatter opened his eyes very wide on hearing this; but all he SAID
was, 'Why is a raven like a writing-desk?'
'Come, we shall have some fun now!' thought Alice. 'I'm glad they've
begun asking riddles.--I believe I can guess that,' she added aloud.
'Do you mean that you think you can find out the answer to it?' said the
March Hare.
'Exactly so,' said Alice.
'Then you should say what you mean,' the March Hare went on.
'I do,' Alice hastily replied; 'at least--at least I mean what I
say--that's the same thing, you know.'
'Not the same thing a bit!' said the Hatter. 'You might just as well say
that "I see what I eat" is the same thing as "I eat what I see"!'
'You might just as well say,' added the March Hare, 'that "I like what I
get" is the same thing as "I get what I like"!'
'You might just as well say,' added the Dormouse, who seemed to be
talking in his sleep, 'that "I breathe when I sleep" is the same thing
as "I sleep when I breathe"!'
'It IS the same thing with you,' said the Hatter, and here the
conversation dropped, and the party sat silent for a minute, while Alice
thought over all she could remember about ravens and writing-desks,
which wasn't much.
The Hatter was the first to break the silence. 'What day of the month
is it?' he said, turning to Alice: he had taken his watch out of his
pocket, and was looking at it uneasily, shaking it every now and then,
and holding it to his ear.
Alice considered a little, and then said 'The fourth.'
'Two days wrong!' sighed the Hatter. 'I told you butter wouldn't suit
the works!' he added looking angrily at the March Hare.
'It was the BEST butter,' the March Hare meekly replied.
'Yes, but some crumbs must have got in as well,' the Hatter grumbled:
'you shouldn't have put it in with the bread-knife.'
The March Hare took the watch and looked at it gloomily: then he dipped
it into his cup of tea, and looked at it again: but he could think of
nothing better to say than his first remark, 'It was the BEST butter,
you know.'
Alice had been looking over his shoulder with some curiosity. 'What a
funny watch!' she remarked. 'It tells the day of the month, and doesn't
tell what o'clock it is!'
'Why should it?' muttered the Hatter. 'Does YOUR watch tell you what
year it is?'
'Of course not,' Alice replied very readily: 'but that's because it
stays the same year for such a long time together.'
'Which is just the case with MINE,' said the Hatter.
Alice felt dreadfully puzzled. The Hatter's remark seemed to have no
sort of meaning in it, and yet it was certainly English. 'I don't quite
understand you,' she said, as politely as she could.
'The Dormouse is asleep again,' said the Hatter, and he poured a little
hot tea upon its nose.
The Dormouse shook its head impatiently, and said, without opening its
eyes, 'Of course, of course; just what I was going to remark myself.'
'Have you guessed the riddle yet?' the Hatter said, turning to Alice
again.
'No, I give it up,' Alice replied: 'what's the answer?'
'I haven't the slightest idea,' said the Hatter.
'Nor I,' said the March Hare.
Alice sighed wearily. 'I think you might do something better with the
time,' she said, 'than waste it in asking riddles that have no answers.'
'If you knew Time as well as I do,' said the Hatter, 'you wouldn't talk
about wasting IT. It's HIM.'
'I don't know what you mean,' said Alice.
'Of course you don't!' the Hatter said, tossing his head contemptuously.
'I dare say you never even spoke to Time!'
'Perhaps not,' Alice cautiously replied: 'but I know I have to beat time
when I learn music.'
'Ah! that accounts for it,' said the Hatter. 'He won't stand beating.
Now, if you only kept on good terms with him, he'd do almost anything
you liked with the clock. For instance, suppose it were nine o'clock in
the morning, just time to begin lessons: you'd only have to whisper a
hint to Time, and round goes the clock in a twinkling! Half-past one,
time for dinner!'
('I only wish it was,' the March Hare said to itself in a whisper.)
'That would be grand, certainly,' said Alice thoughtfully: 'but then--I
shouldn't be hungry for it, you know.'
'Not at first, perhaps,' said the Hatter: 'but you could keep it to
half-past one as long as you liked.'
'Is that the way YOU manage?' Alice asked.
The Hatter shook his head mournfully. 'Not I!' he replied. 'We
quarrelled last March--just before HE went mad, you know--' (pointing
with his tea spoon at the March Hare,) '--it was at the great concert
given by the Queen of Hearts, and I had to sing
"Twinkle, twinkle, little bat!
How I wonder what you're at!"
You know the song, perhaps?'
'I've heard something like it,' said Alice.
'It goes on, you know,' the Hatter continued, 'in this way:--
"Up above the world you fly,
Like a tea-tray in the sky.
Twinkle, twinkle--"'
Here the Dormouse shook itself, and began singing in its sleep 'Twinkle,
twinkle, twinkle, twinkle--' and went on so long that they had to pinch
it to make it stop.
'Well, I'd hardly finished the first verse,' said the Hatter, 'when the
Queen jumped up and bawled out, "He's murdering the time! Off with his
head!"'
'How dreadfully savage!' exclaimed Alice.
'And ever since that,' the Hatter went on in a mournful tone, 'he won't
do a thing I ask! It's always six o'clock now.'
A bright idea came into Alice's head. 'Is that the reason so many
tea-things are put out here?' she asked.
'Yes, that's it,' said the Hatter with a sigh: 'it's always tea-time,
and we've no time to wash the things between whiles.'
'Then you keep moving round, I suppose?' said Alice.
'Exactly so,' said the Hatter: 'as the things get used up.'
'But what happens when you come to the beginning again?' Alice ventured
to ask.
'Suppose we change the subject,' the March Hare interrupted, yawning.
'I'm getting tired of this. I vote the young lady tells us a story.'
'I'm afraid I don't know one,' said Alice, rather alarmed at the
proposal.
'Then the Dormouse shall!' they both cried. 'Wake up, Dormouse!' And
they pinched it on both sides at once.
The Dormouse slowly opened his eyes. 'I wasn't asleep,' he said in a
hoarse, feeble voice: 'I heard every word you fellows were saying.'
'Tell us a story!' said the March Hare.
'Yes, please do!' pleaded Alice.
'And be quick about it,' added the Hatter, 'or you'll be asleep again
before it's done.'
'Once upon a time there were three little sisters,' the Dormouse began
in a great hurry; 'and their names were Elsie, Lacie, and Tillie; and
they lived at the bottom of a well--'
'What did they live on?' said Alice, who always took a great interest in
questions of eating and drinking.
'They lived on treacle,' said the Dormouse, after thinking a minute or
two.
'They couldn't have done that, you know,' Alice gently remarked; 'they'd
have been ill.'
'So they were,' said the Dormouse; 'VERY ill.'
Alice tried to fancy to herself what such an extraordinary ways of
living would be like, but it puzzled her too much, so she went on: 'But
why did they live at the bottom of a well?'
'Take some more tea,' the March Hare said to Alice, very earnestly.
'I've had nothing yet,' Alice replied in an offended tone, 'so I can't
take more.'
'You mean you can't take LESS,' said the Hatter: 'it's very easy to take
MORE than nothing.'
'Nobody asked YOUR opinion,' said Alice.
'Who's making personal remarks now?' the Hatter asked triumphantly.
Alice did not quite know what to say to this: so she helped herself
to some tea and bread-and-butter, and then turned to the Dormouse, and
repeated her question. 'Why did they live at the bottom of a well?'
The Dormouse again took a minute or two to think about it, and then
said, 'It was a treacle-well.'
'There's no such thing!' Alice was beginning very angrily, but the
Hatter and the March Hare went 'Sh! sh!' and the Dormouse sulkily
remarked, 'If you can't be civil, you'd better finish the story for
yourself.'
'No, please go on!' Alice said very humbly; 'I won't interrupt again. I
dare say there may be ONE.'
'One, indeed!' said the Dormouse indignantly. However, he consented to
go on. 'And so these three little sisters--they were learning to draw,
you know--'
'What did they draw?' said Alice, quite forgetting her promise.
'Treacle,' said the Dormouse, without considering at all this time.
'I want a clean cup,' interrupted the Hatter: 'let's all move one place
on.'
He moved on as he spoke, and the Dormouse followed him: the March Hare
moved into the Dormouse's place, and Alice rather unwillingly took
the place of the March Hare. The Hatter was the only one who got any
advantage from the change: and Alice was a good deal worse off than
before, as the March Hare had just upset the milk-jug into his plate.
Alice did not wish to offend the Dormouse again, so she began very
cautiously: 'But I don't understand. Where did they draw the treacle
from?'
'You can draw water out of a water-well,' said the Hatter; 'so I should
think you could draw treacle out of a treacle-well--eh, stupid?'
'But they were IN the well,' Alice said to the Dormouse, not choosing to
notice this last remark.
'Of course they were', said the Dormouse; '--well in.'
This answer so confused poor Alice, that she let the Dormouse go on for
some time without interrupting it.
'They were learning to draw,' the Dormouse went on, yawning and rubbing
its eyes, for it was getting very sleepy; 'and they drew all manner of
things--everything that begins with an M--'
'Why with an M?' said Alice.
'Why not?' said the March Hare.
Alice was silent.
The Dormouse had closed its eyes by this time, and was going off into
a doze; but, on being pinched by the Hatter, it woke up again with
a little shriek, and went on: '--that begins with an M, such as
mouse-traps, and the moon, and memory, and muchness--you know you say
things are "much of a muchness"--did you ever see such a thing as a
drawing of a muchness?'
'Really, now you ask me,' said Alice, very much confused, 'I don't
think--'
'Then you shouldn't talk,' said the Hatter.
This piece of rudeness was more than Alice could bear: she got up in
great disgust, and walked off; the Dormouse fell asleep instantly, and
neither of the others took the least notice of her going, though she
looked back once or twice, half hoping that they would call after her:
the last time she saw them, they were trying to put the Dormouse into
the teapot.
'At any rate I'll never go THERE again!' said Alice as she picked her
way through the wood. 'It's the stupidest tea-party I ever was at in all
my life!'
Just as she said this, she noticed that one of the trees had a door
leading right into it. 'That's very curious!' she thought. 'But
everything's curious today. I think I may as well go in at once.' And in
she went.
Once more she found herself in the long hall, and close to the little
glass table. 'Now, I'll manage better this time,' she said to herself,
and began by taking the little golden key, and unlocking the door that
led into the garden. Then she went to work nibbling at the mushroom (she
had kept a piece of it in her pocket) till she was about a foot high:
then she walked down the little passage: and THEN--she found herself at
last in the beautiful garden, among the bright flower-beds and the cool
fountains.
CHAPTER VIII. The Queen's Croquet-Ground
A large rose-tree stood near the entrance of the garden: the roses
growing on it were white, but there were three gardeners at it, busily
painting them red. Alice thought this a very curious thing, and she went
nearer to watch them, and just as she came up to them she heard one of
them say, 'Look out now, Five! Don't go splashing paint over me like
that!'
'I couldn't help it,' said Five, in a sulky tone; 'Seven jogged my
elbow.'
On which Seven looked up and said, 'That's right, Five! Always lay the
blame on others!'
'YOU'D better not talk!' said Five. 'I heard the Queen say only
yesterday you deserved to be beheaded!'
'What for?' said the one who had spoken first.
'That's none of YOUR business, Two!' said Seven.
'Yes, it IS his business!' said Five, 'and I'll tell him--it was for
bringing the cook tulip-roots instead of onions.'
Seven flung down his brush, and had just begun 'Well, of all the unjust
things--' when his eye chanced to fall upon Alice, as she stood watching
them, and he checked himself suddenly: the others looked round also, and
all of them bowed low.
'Would you tell me,' said Alice, a little timidly, 'why you are painting
those roses?'
Five and Seven said nothing, but looked at Two. Two began in a low
voice, 'Why the fact is, you see, Miss, this here ought to have been a
RED rose-tree, and we put a white one in by mistake; and if the Queen
was to find it out, we should all have our heads cut off, you know.
So you see, Miss, we're doing our best, afore she comes, to--' At this
moment Five, who had been anxiously looking across the garden, called
out 'The Queen! The Queen!' and the three gardeners instantly threw
themselves flat upon their faces. There was a sound of many footsteps,
and Alice looked round, eager to see the Queen.
First came ten soldiers carrying clubs; these were all shaped like
the three gardeners, oblong and flat, with their hands and feet at the
corners: next the ten courtiers; these were ornamented all over with
diamonds, and walked two and two, as the soldiers did. After these came
the royal children; there were ten of them, and the little dears came
jumping merrily along hand in hand, in couples: they were all ornamented
with hearts. Next came the guests, mostly Kings and Queens, and among
them Alice recognised the White Rabbit: it was talking in a hurried
nervous manner, smiling at everything that was said, and went by without
noticing her. Then followed the Knave of Hearts, carrying the King's
crown on a crimson velvet cushion; and, last of all this grand
procession, came THE KING AND QUEEN OF HEARTS.
Alice was rather doubtful whether she ought not to lie down on her face
like the three gardeners, but she could not remember ever having heard
of such a rule at processions; 'and besides, what would be the use of
a procession,' thought she, 'if people had all to lie down upon their
faces, so that they couldn't see it?' So she stood still where she was,
and waited.
When the procession came opposite to Alice, they all stopped and looked
at her, and the Queen said severely 'Who is this?' She said it to the
Knave of Hearts, who only bowed and smiled in reply.
'Idiot!' said the Queen, tossing her head impatiently; and, turning to
Alice, she went on, 'What's your name, child?'
'My name is Alice, so please your Majesty,' said Alice very politely;
but she added, to herself, 'Why, they're only a pack of cards, after
all. I needn't be afraid of them!'
'And who are THESE?' said the Queen, pointing to the three gardeners who
were lying round the rosetree; for, you see, as they were lying on their
faces, and the pattern on their backs was the same as the rest of the
pack, she could not tell whether they were gardeners, or soldiers, or
courtiers, or three of her own children.
'How should I know?' said Alice, surprised at her own courage. 'It's no
business of MINE.'
The Queen turned crimson with fury, and, after glaring at her for a
moment like a wild beast, screamed 'Off with her head! Off--'
'Nonsense!' said Alice, very loudly and decidedly, and the Queen was
silent.
The King laid his hand upon her arm, and timidly said 'Consider, my
dear: she is only a child!'
The Queen turned angrily away from him, and said to the Knave 'Turn them
over!'
The Knave did so, very carefully, with one foot.
'Get up!' said the Queen, in a shrill, loud voice, and the three
gardeners instantly jumped up, and began bowing to the King, the Queen,
the royal children, and everybody else.
'Leave off that!' screamed the Queen. 'You make me giddy.' And then,
turning to the rose-tree, she went on, 'What HAVE you been doing here?'
'May it please your Majesty,' said Two, in a very humble tone, going
down on one knee as he spoke, 'we were trying--'
'I see!' said the Queen, who had meanwhile been examining the roses.
'Off with their heads!' and the procession moved on, three of the
soldiers remaining behind to execute the unfortunate gardeners, who ran
to Alice for protection.
'You shan't be beheaded!' said Alice, and she put them into a large
flower-pot that stood near. The three soldiers wandered about for a
minute or two, looking for them, and then quietly marched off after the
others.
'Are their heads off?' shouted the Queen.
'Their heads are gone, if it please your Majesty!' the soldiers shouted
in reply.
'That's right!' shouted the Queen. 'Can you play croquet?'
The soldiers were silent, and looked at Alice, as the question was
evidently meant for her.
'Yes!' shouted Alice.
'Come on, then!' roared the Queen, and Alice joined the procession,
wondering very much what would happen next.
'It's--it's a very fine day!' said a timid voice at her side. She was
walking by the White Rabbit, who was peeping anxiously into her face.
'Very,' said Alice: '--where's the Duchess?'
'Hush! Hush!' said the Rabbit in a low, hurried tone. He looked
anxiously over his shoulder as he spoke, and then raised himself upon
tiptoe, put his mouth close to her ear, and whispered 'She's under
sentence of execution.'
'What for?' said Alice.
'Did you say "What a pity!"?' the Rabbit asked.
'No, I didn't,' said Alice: 'I don't think it's at all a pity. I said
"What for?"'
'She boxed the Queen's ears--' the Rabbit began. Alice gave a little
scream of laughter. 'Oh, hush!' the Rabbit whispered in a frightened
tone. 'The Queen will hear you! You see, she came rather late, and the
Queen said--'
'Get to your places!' shouted the Queen in a voice of thunder, and
people began running about in all directions, tumbling up against each
other; however, they got settled down in a minute or two, and the game
began. Alice thought she had never seen such a curious croquet-ground in
her life; it was all ridges and furrows; the balls were live hedgehogs,
the mallets live flamingoes, and the soldiers had to double themselves
up and to stand on their hands and feet, to make the arches.
The chief difficulty Alice found at first was in managing her flamingo:
she succeeded in getting its body tucked away, comfortably enough, under
her arm, with its legs hanging down, but generally, just as she had got
its neck nicely straightened out, and was going to give the hedgehog a
blow with its head, it WOULD twist itself round and look up in her face,
with such a puzzled expression that she could not help bursting out
laughing: and when she had got its head down, and was going to begin
again, it was very provoking to find that the hedgehog had unrolled
itself, and was in the act of crawling away: besides all this, there was
generally a ridge or furrow in the way wherever she wanted to send the
hedgehog to, and, as the doubled-up soldiers were always getting up
and walking off to other parts of the ground, Alice soon came to the
conclusion that it was a very difficult game indeed.
The players all played at once without waiting for turns, quarrelling
all the while, and fighting for the hedgehogs; and in a very short
time the Queen was in a furious passion, and went stamping about, and
shouting 'Off with his head!' or 'Off with her head!' about once in a
minute.
Alice began to feel very uneasy: to be sure, she had not as yet had any
dispute with the Queen, but she knew that it might happen any minute,
'and then,' thought she, 'what would become of me? They're dreadfully
fond of beheading people here; the great wonder is, that there's any one
left alive!'
She was looking about for some way of escape, and wondering whether she
could get away without being seen, when she noticed a curious appearance
in the air: it puzzled her very much at first, but, after watching it
a minute or two, she made it out to be a grin, and she said to herself
'It's the Cheshire Cat: now I shall have somebody to talk to.'
'How are you getting on?' said the Cat, as soon as there was mouth
enough for it to speak with.
Alice waited till the eyes appeared, and then nodded. 'It's no use
speaking to it,' she thought, 'till its ears have come, or at least one
of them.' In another minute the whole head appeared, and then Alice put
down her flamingo, and began an account of the game, feeling very glad
she had someone to listen to her. The Cat seemed to think that there was
enough of it now in sight, and no more of it appeared.
'I don't think they play at all fairly,' Alice began, in rather a
complaining tone, 'and they all quarrel so dreadfully one can't hear
oneself speak--and they don't seem to have any rules in particular;
at least, if there are, nobody attends to them--and you've no idea how
confusing it is all the things being alive; for instance, there's the
arch I've got to go through next walking about at the other end of the
ground--and I should have croqueted the Queen's hedgehog just now, only
it ran away when it saw mine coming!'
'How do you like the Queen?' said the Cat in a low voice.
'Not at all,' said Alice: 'she's so extremely--' Just then she noticed
that the Queen was close behind her, listening: so she went on,
'--likely to win, that it's hardly worth while finishing the game.'
The Queen smiled and passed on.
'Who ARE you talking to?' said the King, going up to Alice, and looking
at the Cat's head with great curiosity.
'It's a friend of mine--a Cheshire Cat,' said Alice: 'allow me to
introduce it.'
'I don't like the look of it at all,' said the King: 'however, it may
kiss my hand if it likes.'
'I'd rather not,' the Cat remarked.
'Don't be impertinent,' said the King, 'and don't look at me like that!'
He got behind Alice as he spoke.
'A cat may look at a king,' said Alice. 'I've read that in some book,
but I don't remember where.'
'Well, it must be removed,' said the King very decidedly, and he called
the Queen, who was passing at the moment, 'My dear! I wish you would
have this cat removed!'
The Queen had only one way of settling all difficulties, great or small.
'Off with his head!' she said, without even looking round.
'I'll fetch the executioner myself,' said the King eagerly, and he
hurried off.
Alice thought she might as well go back, and see how the game was going
on, as she heard the Queen's voice in the distance, screaming with
passion. She had already heard her sentence three of the players to be
executed for having missed their turns, and she did not like the look
of things at all, as the game was in such confusion that she never knew
whether it was her turn or not. So she went in search of her hedgehog.
The hedgehog was engaged in a fight with another hedgehog, which seemed
to Alice an excellent opportunity for croqueting one of them with the
other: the only difficulty was, that her flamingo was gone across to the
other side of the garden, where Alice could see it trying in a helpless
sort of way to fly up into a tree.
By the time she had caught the flamingo and brought it back, the fight
was over, and both the hedgehogs were out of sight: 'but it doesn't
matter much,' thought Alice, 'as all the arches are gone from this side
of the ground.' So she tucked it away under her arm, that it might not
escape again, and went back for a little more conversation with her
friend.
When she got back to the Cheshire Cat, she was surprised to find quite a
large crowd collected round it: there was a dispute going on between
the executioner, the King, and the Queen, who were all talking at once,
while all the rest were quite silent, and looked very uncomfortable.
The moment Alice appeared, she was appealed to by all three to settle
the question, and they repeated their arguments to her, though, as they
all spoke at once, she found it very hard indeed to make out exactly
what they said.
The executioner's argument was, that you couldn't cut off a head unless
there was a body to cut it off from: that he had never had to do such a
thing before, and he wasn't going to begin at HIS time of life.
The King's argument was, that anything that had a head could be
beheaded, and that you weren't to talk nonsense.
The Queen's argument was, that if something wasn't done about it in less
than no time she'd have everybody executed, all round. (It was this last
remark that had made the whole party look so grave and anxious.)
Alice could think of nothing else to say but 'It belongs to the Duchess:
you'd better ask HER about it.'
'She's in prison,' the Queen said to the executioner: 'fetch her here.'
And the executioner went off like an arrow.
The Cat's head began fading away the moment he was gone, and,
by the time he had come back with the Duchess, it had entirely
disappeared; so the King and the executioner ran wildly up and down
looking for it, while the rest of the party went back to the game.
CHAPTER IX. The Mock Turtle's Story
'You can't think how glad I am to see you again, you dear old thing!'
said the Duchess, as she tucked her arm affectionately into Alice's, and
they walked off together.
Alice was very glad to find her in such a pleasant temper, and thought
to herself that perhaps it was only the pepper that had made her so
savage when they met in the kitchen.
'When I'M a Duchess,' she said to herself, (not in a very hopeful tone
though), 'I won't have any pepper in my kitchen AT ALL. Soup does very
well without--Maybe it's always pepper that makes people hot-tempered,'
she went on, very much pleased at having found out a new kind of
rule, 'and vinegar that makes them sour--and camomile that makes
them bitter--and--and barley-sugar and such things that make children
sweet-tempered. I only wish people knew that: then they wouldn't be so
stingy about it, you know--'
She had quite forgotten the Duchess by this time, and was a little
startled when she heard her voice close to her ear. 'You're thinking
about something, my dear, and that makes you forget to talk. I can't
tell you just now what the moral of that is, but I shall remember it in
a bit.'
'Perhaps it hasn't one,' Alice ventured to remark.
'Tut, tut, child!' said the Duchess. 'Everything's got a moral, if only
you can find it.' And she squeezed herself up closer to Alice's side as
she spoke.
Alice did not much like keeping so close to her: first, because the
Duchess was VERY ugly; and secondly, because she was exactly the
right height to rest her chin upon Alice's shoulder, and it was an
uncomfortably sharp chin. However, she did not like to be rude, so she
bore it as well as she could.
'The game's going on rather better now,' she said, by way of keeping up
the conversation a little.
''Tis so,' said the Duchess: 'and the moral of that is--"Oh, 'tis love,
'tis love, that makes the world go round!"'
'Somebody said,' Alice whispered, 'that it's done by everybody minding
their own business!'
'Ah, well! It means much the same thing,' said the Duchess, digging her
sharp little chin into Alice's shoulder as she added, 'and the moral
of THAT is--"Take care of the sense, and the sounds will take care of
themselves."'
'How fond she is of finding morals in things!' Alice thought to herself.
'I dare say you're wondering why I don't put my arm round your waist,'
the Duchess said after a pause: 'the reason is, that I'm doubtful about
the temper of your flamingo. Shall I try the experiment?'
'HE might bite,' Alice cautiously replied, not feeling at all anxious to
have the experiment tried.
'Very true,' said the Duchess: 'flamingoes and mustard both bite. And
the moral of that is--"Birds of a feather flock together."'
'Only mustard isn't a bird,' Alice remarked.
'Right, as usual,' said the Duchess: 'what a clear way you have of
putting things!'
'It's a mineral, I THINK,' said Alice.
'Of course it is,' said the Duchess, who seemed ready to agree to
everything that Alice said; 'there's a large mustard-mine near here. And
the moral of that is--"The more there is of mine, the less there is of
yours."'
'Oh, I know!' exclaimed Alice, who had not attended to this last remark,
'it's a vegetable. It doesn't look like one, but it is.'
'I quite agree with you,' said the Duchess; 'and the moral of that
is--"Be what you would seem to be"--or if you'd like it put more
simply--"Never imagine yourself not to be otherwise than what it might
appear to others that what you were or might have been was not otherwise
than what you had been would have appeared to them to be otherwise."'
'I think I should understand that better,' Alice said very politely, 'if
I had it written down: but I can't quite follow it as you say it.'
'That's nothing to what I could say if I chose,' the Duchess replied, in
a pleased tone.
'Pray don't trouble yourself to say it any longer than that,' said
Alice.
'Oh, don't talk about trouble!' said the Duchess. 'I make you a present
of everything I've said as yet.'
'A cheap sort of present!' thought Alice. 'I'm glad they don't give
birthday presents like that!' But she did not venture to say it out
loud.
'Thinking again?' the Duchess asked, with another dig of her sharp
little chin.
'I've a right to think,' said Alice sharply, for she was beginning to
feel a little worried.
'Just about as much right,' said the Duchess, 'as pigs have to fly; and
the m--'
But here, to Alice's great surprise, the Duchess's voice died away, even
in the middle of her favourite word 'moral,' and the arm that was linked
into hers began to tremble. Alice looked up, and there stood the Queen
in front of them, with her arms folded, frowning like a thunderstorm.
'A fine day, your Majesty!' the Duchess began in a low, weak voice.
'Now, I give you fair warning,' shouted the Queen, stamping on the
ground as she spoke; 'either you or your head must be off, and that in
about half no time! Take your choice!'
The Duchess took her choice, and was gone in a moment.
'Let's go on with the game,' the Queen said to Alice; and Alice was
too much frightened to say a word, but slowly followed her back to the
croquet-ground.
The other guests had taken advantage of the Queen's absence, and were
resting in the shade: however, the moment they saw her, they hurried
back to the game, the Queen merely remarking that a moment's delay would
cost them their lives.
All the time they were playing the Queen never left off quarrelling with
the other players, and shouting 'Off with his head!' or 'Off with her
head!' Those whom she sentenced were taken into custody by the soldiers,
who of course had to leave off being arches to do this, so that by
the end of half an hour or so there were no arches left, and all the
players, except the King, the Queen, and Alice, were in custody and
under sentence of execution.
Then the Queen left off, quite out of breath, and said to Alice, 'Have
you seen the Mock Turtle yet?'
'No,' said Alice. 'I don't even know what a Mock Turtle is.'
'It's the thing Mock Turtle Soup is made from,' said the Queen.
'I never saw one, or heard of one,' said Alice.
'Come on, then,' said the Queen, 'and he shall tell you his history,'
As they walked off together, Alice heard the King say in a low voice,
to the company generally, 'You are all pardoned.' 'Come, THAT'S a good
thing!' she said to herself, for she had felt quite unhappy at the
number of executions the Queen had ordered.
They very soon came upon a Gryphon, lying fast asleep in the sun.
(IF you don't know what a Gryphon is, look at the picture.) 'Up, lazy
thing!' said the Queen, 'and take this young lady to see the Mock
Turtle, and to hear his history. I must go back and see after some
executions I have ordered'; and she walked off, leaving Alice alone with
the Gryphon. Alice did not quite like the look of the creature, but on
the whole she thought it would be quite as safe to stay with it as to go
after that savage Queen: so she waited.
The Gryphon sat up and rubbed its eyes: then it watched the Queen till
she was out of sight: then it chuckled. 'What fun!' said the Gryphon,
half to itself, half to Alice.
'What IS the fun?' said Alice.
'Why, SHE,' said the Gryphon. 'It's all her fancy, that: they never
executes nobody, you know. Come on!'
'Everybody says "come on!" here,' thought Alice, as she went slowly
after it: 'I never was so ordered about in all my life, never!'
They had not gone far before they saw the Mock Turtle in the distance,
sitting sad and lonely on a little ledge of rock, and, as they came
nearer, Alice could hear him sighing as if his heart would break. She
pitied him deeply. 'What is his sorrow?' she asked the Gryphon, and the
Gryphon answered, very nearly in the same words as before, 'It's all his
fancy, that: he hasn't got no sorrow, you know. Come on!'
So they went up to the Mock Turtle, who looked at them with large eyes
full of tears, but said nothing.
'This here young lady,' said the Gryphon, 'she wants for to know your
history, she do.'
'I'll tell it her,' said the Mock Turtle in a deep, hollow tone: 'sit
down, both of you, and don't speak a word till I've finished.'
So they sat down, and nobody spoke for some minutes. Alice thought to
herself, 'I don't see how he can EVEN finish, if he doesn't begin.' But
she waited patiently.
'Once,' said the Mock Turtle at last, with a deep sigh, 'I was a real
Turtle.'
These words were followed by a very long silence, broken only by an
occasional exclamation of 'Hjckrrh!' from the Gryphon, and the constant
heavy sobbing of the Mock Turtle. Alice was very nearly getting up and
saying, 'Thank you, sir, for your interesting story,' but she could
not help thinking there MUST be more to come, so she sat still and said
nothing.
'When we were little,' the Mock Turtle went on at last, more calmly,
though still sobbing a little now and then, 'we went to school in the
sea. The master was an old Turtle--we used to call him Tortoise--'
'Why did you call him Tortoise, if he wasn't one?' Alice asked.
'We called him Tortoise because he taught us,' said the Mock Turtle
angrily: 'really you are very dull!'
'You ought to be ashamed of yourself for asking such a simple question,'
added the Gryphon; and then they both sat silent and looked at poor
Alice, who felt ready to sink into the earth. At last the Gryphon said
to the Mock Turtle, 'Drive on, old fellow! Don't be all day about it!'
and he went on in these words:
'Yes, we went to school in the sea, though you mayn't believe it--'
'I never said I didn't!' interrupted Alice.
'You did,' said the Mock Turtle.
'Hold your tongue!' added the Gryphon, before Alice could speak again.
The Mock Turtle went on.
'We had the best of educations--in fact, we went to school every day--'
'I'VE been to a day-school, too,' said Alice; 'you needn't be so proud
as all that.'
'With extras?' asked the Mock Turtle a little anxiously.
'Yes,' said Alice, 'we learned French and music.'
'And washing?' said the Mock Turtle.
'Certainly not!' said Alice indignantly.
'Ah! then yours wasn't a really good school,' said the Mock Turtle in
a tone of great relief. 'Now at OURS they had at the end of the bill,
"French, music, AND WASHING--extra."'
'You couldn't have wanted it much,' said Alice; 'living at the bottom of
the sea.'
'I couldn't afford to learn it.' said the Mock Turtle with a sigh. 'I
only took the regular course.'
'What was that?' inquired Alice.
'Reeling and Writhing, of course, to begin with,' the Mock Turtle
replied; 'and then the different branches of Arithmetic--Ambition,
Distraction, Uglification, and Derision.'
'I never heard of "Uglification,"' Alice ventured to say. 'What is it?'
The Gryphon lifted up both its paws in surprise. 'What! Never heard of
uglifying!' it exclaimed. 'You know what to beautify is, I suppose?'
'Yes,' said Alice doubtfully: 'it means--to--make--anything--prettier.'
'Well, then,' the Gryphon went on, 'if you don't know what to uglify is,
you ARE a simpleton.'
Alice did not feel encouraged to ask any more questions about it, so she
turned to the Mock Turtle, and said 'What else had you to learn?'
'Well, there was Mystery,' the Mock Turtle replied, counting off
the subjects on his flappers, '--Mystery, ancient and modern, with
Seaography: then Drawling--the Drawling-master was an old conger-eel,
that used to come once a week: HE taught us Drawling, Stretching, and
Fainting in Coils.'
'What was THAT like?' said Alice.
'Well, I can't show it you myself,' the Mock Turtle said: 'I'm too
stiff. And the Gryphon never learnt it.'
'Hadn't time,' said the Gryphon: 'I went to the Classics master, though.
He was an old crab, HE was.'
'I never went to him,' the Mock Turtle said with a sigh: 'he taught
Laughing and Grief, they used to say.'
'So he did, so he did,' said the Gryphon, sighing in his turn; and both
creatures hid their faces in their paws.
'And how many hours a day did you do lessons?' said Alice, in a hurry to
change the subject.
'Ten hours the first day,' said the Mock Turtle: 'nine the next, and so
on.'
'What a curious plan!' exclaimed Alice.
'That's the reason they're called lessons,' the Gryphon remarked:
'because they lessen from day to day.'
This was quite a new idea to Alice, and she thought it over a little
before she made her next remark. 'Then the eleventh day must have been a
holiday?'
'Of course it was,' said the Mock Turtle.
'And how did you manage on the twelfth?' Alice went on eagerly.
'That's enough about lessons,' the Gryphon interrupted in a very decided
tone: 'tell her something about the games now.'
CHAPTER X. The Lobster Quadrille
The Mock Turtle sighed deeply, and drew the back of one flapper across
his eyes. He looked at Alice, and tried to speak, but for a minute or
two sobs choked his voice. 'Same as if he had a bone in his throat,'
said the Gryphon: and it set to work shaking him and punching him in
the back. At last the Mock Turtle recovered his voice, and, with tears
running down his cheeks, he went on again:--
'You may not have lived much under the sea--' ('I haven't,' said
Alice)--'and perhaps you were never even introduced to a lobster--'
(Alice began to say 'I once tasted--' but checked herself hastily, and
said 'No, never') '--so you can have no idea what a delightful thing a
Lobster Quadrille is!'
'No, indeed,' said Alice. 'What sort of a dance is it?'
'Why,' said the Gryphon, 'you first form into a line along the
sea-shore--'
'Two lines!' cried the Mock Turtle. 'Seals, turtles, salmon, and so on;
then, when you've cleared all the jelly-fish out of the way--'
'THAT generally takes some time,' interrupted the Gryphon.
'--you advance twice--'
'Each with a lobster as a partner!' cried the Gryphon.
'Of course,' the Mock Turtle said: 'advance twice, set to partners--'
'--change lobsters, and retire in same order,' continued the Gryphon.
'Then, you know,' the Mock Turtle went on, 'you throw the--'
'The lobsters!' shouted the Gryphon, with a bound into the air.
'--as far out to sea as you can--'
'Swim after them!' screamed the Gryphon.
'Turn a somersault in the sea!' cried the Mock Turtle, capering wildly
about.
'Change lobsters again!' yelled the Gryphon at the top of its voice.
'Back to land again, and that's all the first figure,' said the Mock
Turtle, suddenly dropping his voice; and the two creatures, who had been
jumping about like mad things all this time, sat down again very sadly
and quietly, and looked at Alice.
'It must be a very pretty dance,' said Alice timidly.
'Would you like to see a little of it?' said the Mock Turtle.
'Very much indeed,' said Alice.
'Come, let's try the first figure!' said the Mock Turtle to the Gryphon.
'We can do without lobsters, you know. Which shall sing?'
'Oh, YOU sing,' said the Gryphon. 'I've forgotten the words.'
So they began solemnly dancing round and round Alice, every now and
then treading on her toes when they passed too close, and waving their
forepaws to mark the time, while the Mock Turtle sang this, very slowly
and sadly:--
'"Will you walk a little faster?" said a whiting to a snail.
"There's a porpoise close behind us, and he's treading on my tail.
See how eagerly the lobsters and the turtles all advance!
They are waiting on the shingle--will you come and join the dance?
Will you, won't you, will you, won't you, will you join the dance?
Will you, won't you, will you, won't you, won't you join the dance?
"You can really have no notion how delightful it will be
When they take us up and throw us, with the lobsters, out to sea!"
But the snail replied "Too far, too far!" and gave a look askance--
Said he thanked the whiting kindly, but he would not join the dance.
Would not, could not, would not, could not, would not join the dance.
Would not, could not, would not, could not, could not join the dance.
'"What matters it how far we go?" his scaly friend replied.
"There is another shore, you know, upon the other side.
The further off from England the nearer is to France--
Then turn not pale, beloved snail, but come and join the dance.
Will you, won't you, will you, won't you, will you join the dance?
Will you, won't you, will you, won't you, won't you join the dance?"'
'Thank you, it's a very interesting dance to watch,' said Alice, feeling
very glad that it was over at last: 'and I do so like that curious song
about the whiting!'
'Oh, as to the whiting,' said the Mock Turtle, 'they--you've seen them,
of course?'
'Yes,' said Alice, 'I've often seen them at dinn--' she checked herself
hastily.
'I don't know where Dinn may be,' said the Mock Turtle, 'but if you've
seen them so often, of course you know what they're like.'
'I believe so,' Alice replied thoughtfully. 'They have their tails in
their mouths--and they're all over crumbs.'
'You're wrong about the crumbs,' said the Mock Turtle: 'crumbs would all
wash off in the sea. But they HAVE their tails in their mouths; and the
reason is--' here the Mock Turtle yawned and shut his eyes.--'Tell her
about the reason and all that,' he said to the Gryphon.
'The reason is,' said the Gryphon, 'that they WOULD go with the lobsters
to the dance. So they got thrown out to sea. So they had to fall a long
way. So they got their tails fast in their mouths. So they couldn't get
them out again. That's all.'
'Thank you,' said Alice, 'it's very interesting. I never knew so much
about a whiting before.'
'I can tell you more than that, if you like,' said the Gryphon. 'Do you
know why it's called a whiting?'
'I never thought about it,' said Alice. 'Why?'
'IT DOES THE BOOTS AND SHOES.' the Gryphon replied very solemnly.
Alice was thoroughly puzzled. 'Does the boots and shoes!' she repeated
in a wondering tone.
'Why, what are YOUR shoes done with?' said the Gryphon. 'I mean, what
makes them so shiny?'
Alice looked down at them, and considered a little before she gave her
answer. 'They're done with blacking, I believe.'
'Boots and shoes under the sea,' the Gryphon went on in a deep voice,
'are done with a whiting. Now you know.'
'And what are they made of?' Alice asked in a tone of great curiosity.
'Soles and eels, of course,' the Gryphon replied rather impatiently:
'any shrimp could have told you that.'
'If I'd been the whiting,' said Alice, whose thoughts were still running
on the song, 'I'd have said to the porpoise, "Keep back, please: we
don't want YOU with us!"'
'They were obliged to have him with them,' the Mock Turtle said: 'no
wise fish would go anywhere without a porpoise.'
'Wouldn't it really?' said Alice in a tone of great surprise.
'Of course not,' said the Mock Turtle: 'why, if a fish came to ME, and
told me he was going a journey, I should say "With what porpoise?"'
'Don't you mean "purpose"?' said Alice.
'I mean what I say,' the Mock Turtle replied in an offended tone. And
the Gryphon added 'Come, let's hear some of YOUR adventures.'
'I could tell you my adventures--beginning from this morning,' said
Alice a little timidly: 'but it's no use going back to yesterday,
because I was a different person then.'
'Explain all that,' said the Mock Turtle.
'No, no! The adventures first,' said the Gryphon in an impatient tone:
'explanations take such a dreadful time.'
So Alice began telling them her adventures from the time when she first
saw the White Rabbit. She was a little nervous about it just at first,
the two creatures got so close to her, one on each side, and opened
their eyes and mouths so VERY wide, but she gained courage as she went
on. Her listeners were perfectly quiet till she got to the part about
her repeating 'YOU ARE OLD, FATHER WILLIAM,' to the Caterpillar, and the
words all coming different, and then the Mock Turtle drew a long breath,
and said 'That's very curious.'
'It's all about as curious as it can be,' said the Gryphon.
'It all came different!' the Mock Turtle repeated thoughtfully. 'I
should like to hear her try and repeat something now. Tell her to
begin.' He looked at the Gryphon as if he thought it had some kind of
authority over Alice.
'Stand up and repeat "'TIS THE VOICE OF THE SLUGGARD,"' said the
Gryphon.
'How the creatures order one about, and make one repeat lessons!'
thought Alice; 'I might as well be at school at once.' However, she
got up, and began to repeat it, but her head was so full of the Lobster
Quadrille, that she hardly knew what she was saying, and the words came
very queer indeed:--
''Tis the voice of the Lobster; I heard him declare,
"You have baked me too brown, I must sugar my hair."
As a duck with its eyelids, so he with his nose
Trims his belt and his buttons, and turns out his toes.'
[later editions continued as follows
When the sands are all dry, he is gay as a lark,
And will talk in contemptuous tones of the Shark,
But, when the tide rises and sharks are around,
His voice has a timid and tremulous sound.]
'That's different from what I used to say when I was a child,' said the
Gryphon.
'Well, I never heard it before,' said the Mock Turtle; 'but it sounds
uncommon nonsense.'
Alice said nothing; she had sat down with her face in her hands,
wondering if anything would EVER happen in a natural way again.
'I should like to have it explained,' said the Mock Turtle.
'She can't explain it,' said the Gryphon hastily. 'Go on with the next
verse.'
'But about his toes?' the Mock Turtle persisted. 'How COULD he turn them
out with his nose, you know?'
'It's the first position in dancing.' Alice said; but was dreadfully
puzzled by the whole thing, and longed to change the subject.
'Go on with the next verse,' the Gryphon repeated impatiently: 'it
begins "I passed by his garden."'
Alice did not dare to disobey, though she felt sure it would all come
wrong, and she went on in a trembling voice:--
'I passed by his garden, and marked, with one eye,
How the Owl and the Panther were sharing a pie--'
[later editions continued as follows
The Panther took pie-crust, and gravy, and meat,
While the Owl had the dish as its share of the treat.
When the pie was all finished, the Owl, as a boon,
Was kindly permitted to pocket the spoon:
While the Panther received knife and fork with a growl,
And concluded the banquet--]
'What IS the use of repeating all that stuff,' the Mock Turtle
interrupted, 'if you don't explain it as you go on? It's by far the most
confusing thing I ever heard!'
'Yes, I think you'd better leave off,' said the Gryphon: and Alice was
only too glad to do so.
'Shall we try another figure of the Lobster Quadrille?' the Gryphon went
on. 'Or would you like the Mock Turtle to sing you a song?'
'Oh, a song, please, if the Mock Turtle would be so kind,' Alice
replied, so eagerly that the Gryphon said, in a rather offended tone,
'Hm! No accounting for tastes! Sing her "Turtle Soup," will you, old
fellow?'
The Mock Turtle sighed deeply, and began, in a voice sometimes choked
with sobs, to sing this:--
'Beautiful Soup, so rich and green,
Waiting in a hot tureen!
Who for such dainties would not stoop?
Soup of the evening, beautiful Soup!
Soup of the evening, beautiful Soup!
Beau--ootiful Soo--oop!
Beau--ootiful Soo--oop!
Soo--oop of the e--e--evening,
Beautiful, beautiful Soup!
'Beautiful Soup! Who cares for fish,
Game, or any other dish?
Who would not give all else for two
Pennyworth only of beautiful Soup?
Pennyworth only of beautiful Soup?
Beau--ootiful Soo--oop!
Beau--ootiful Soo--oop!
Soo--oop of the e--e--evening,
Beautiful, beauti--FUL SOUP!'
'Chorus again!' cried the Gryphon, and the Mock Turtle had just begun
to repeat it, when a cry of 'The trial's beginning!' was heard in the
distance.
'Come on!' cried the Gryphon, and, taking Alice by the hand, it hurried
off, without waiting for the end of the song.
'What trial is it?' Alice panted as she ran; but the Gryphon only
answered 'Come on!' and ran the faster, while more and more faintly
came, carried on the breeze that followed them, the melancholy words:--
'Soo--oop of the e--e--evening,
Beautiful, beautiful Soup!'
CHAPTER XI. Who Stole the Tarts?
The King and Queen of Hearts were seated on their throne when they
arrived, with a great crowd assembled about them--all sorts of little
birds and beasts, as well as the whole pack of cards: the Knave was
standing before them, in chains, with a soldier on each side to guard
him; and near the King was the White Rabbit, with a trumpet in one hand,
and a scroll of parchment in the other. In the very middle of the court
was a table, with a large dish of tarts upon it: they looked so good,
that it made Alice quite hungry to look at them--'I wish they'd get the
trial done,' she thought, 'and hand round the refreshments!' But there
seemed to be no chance of this, so she began looking at everything about
her, to pass away the time.
Alice had never been in a court of justice before, but she had read
about them in books, and she was quite pleased to find that she knew
the name of nearly everything there. 'That's the judge,' she said to
herself, 'because of his great wig.'
The judge, by the way, was the King; and as he wore his crown over the
wig, (look at the frontispiece if you want to see how he did it,) he did
not look at all comfortable, and it was certainly not becoming.
'And that's the jury-box,' thought Alice, 'and those twelve creatures,'
(she was obliged to say 'creatures,' you see, because some of them were
animals, and some were birds,) 'I suppose they are the jurors.' She said
this last word two or three times over to herself, being rather proud of
it: for she thought, and rightly too, that very few little girls of her
age knew the meaning of it at all. However, 'jury-men' would have done
just as well.
The twelve jurors were all writing very busily on slates. 'What are they
doing?' Alice whispered to the Gryphon. 'They can't have anything to put
down yet, before the trial's begun.'
'They're putting down their names,' the Gryphon whispered in reply, 'for
fear they should forget them before the end of the trial.'
'Stupid things!' Alice began in a loud, indignant voice, but she stopped
hastily, for the White Rabbit cried out, 'Silence in the court!' and the
King put on his spectacles and looked anxiously round, to make out who
was talking.
Alice could see, as well as if she were looking over their shoulders,
that all the jurors were writing down 'stupid things!' on their slates,
and she could even make out that one of them didn't know how to spell
'stupid,' and that he had to ask his neighbour to tell him. 'A nice
muddle their slates'll be in before the trial's over!' thought Alice.
One of the jurors had a pencil that squeaked. This of course, Alice
could not stand, and she went round the court and got behind him, and
very soon found an opportunity of taking it away. She did it so quickly
that the poor little juror (it was Bill, the Lizard) could not make out
at all what had become of it; so, after hunting all about for it, he was
obliged to write with one finger for the rest of the day; and this was
of very little use, as it left no mark on the slate.
'Herald, read the accusation!' said the King.
On this the White Rabbit blew three blasts on the trumpet, and then
unrolled the parchment scroll, and read as follows:--
'The Queen of Hearts, she made some tarts,
All on a summer day:
The Knave of Hearts, he stole those tarts,
And took them quite away!'
'Consider your verdict,' the King said to the jury.
'Not yet, not yet!' the Rabbit hastily interrupted. 'There's a great
deal to come before that!'
'Call the first witness,' said the King; and the White Rabbit blew three
blasts on the trumpet, and called out, 'First witness!'
The first witness was the Hatter. He came in with a teacup in one
hand and a piece of bread-and-butter in the other. 'I beg pardon, your
Majesty,' he began, 'for bringing these in: but I hadn't quite finished
my tea when I was sent for.'
'You ought to have finished,' said the King. 'When did you begin?'
The Hatter looked at the March Hare, who had followed him into the
court, arm-in-arm with the Dormouse. 'Fourteenth of March, I think it
was,' he said.
'Fifteenth,' said the March Hare.
'Sixteenth,' added the Dormouse.
'Write that down,' the King said to the jury, and the jury eagerly
wrote down all three dates on their slates, and then added them up, and
reduced the answer to shillings and pence.
'Take off your hat,' the King said to the Hatter.
'It isn't mine,' said the Hatter.
'Stolen!' the King exclaimed, turning to the jury, who instantly made a
memorandum of the fact.
'I keep them to sell,' the Hatter added as an explanation; 'I've none of
my own. I'm a hatter.'
Here the Queen put on her spectacles, and began staring at the Hatter,
who turned pale and fidgeted.
'Give your evidence,' said the King; 'and don't be nervous, or I'll have
you executed on the spot.'
This did not seem to encourage the witness at all: he kept shifting
from one foot to the other, looking uneasily at the Queen, and in
his confusion he bit a large piece out of his teacup instead of the
bread-and-butter.
Just at this moment Alice felt a very curious sensation, which puzzled
her a good deal until she made out what it was: she was beginning to
grow larger again, and she thought at first she would get up and leave
the court; but on second thoughts she decided to remain where she was as
long as there was room for her.
'I wish you wouldn't squeeze so.' said the Dormouse, who was sitting
next to her. 'I can hardly breathe.'
'I can't help it,' said Alice very meekly: 'I'm growing.'
'You've no right to grow here,' said the Dormouse.
'Don't talk nonsense,' said Alice more boldly: 'you know you're growing
too.'
'Yes, but I grow at a reasonable pace,' said the Dormouse: 'not in that
ridiculous fashion.' And he got up very sulkily and crossed over to the
other side of the court.
All this time the Queen had never left off staring at the Hatter, and,
just as the Dormouse crossed the court, she said to one of the officers
of the court, 'Bring me the list of the singers in the last concert!' on
which the wretched Hatter trembled so, that he shook both his shoes off.
'Give your evidence,' the King repeated angrily, 'or I'll have you
executed, whether you're nervous or not.'
'I'm a poor man, your Majesty,' the Hatter began, in a trembling voice,
'--and I hadn't begun my tea--not above a week or so--and what with the
bread-and-butter getting so thin--and the twinkling of the tea--'
'The twinkling of the what?' said the King.
'It began with the tea,' the Hatter replied.
'Of course twinkling begins with a T!' said the King sharply. 'Do you
take me for a dunce? Go on!'
'I'm a poor man,' the Hatter went on, 'and most things twinkled after
that--only the March Hare said--'
'I didn't!' the March Hare interrupted in a great hurry.
'You did!' said the Hatter.
'I deny it!' said the March Hare.
'He denies it,' said the King: 'leave out that part.'
'Well, at any rate, the Dormouse said--' the Hatter went on, looking
anxiously round to see if he would deny it too: but the Dormouse denied
nothing, being fast asleep.
'After that,' continued the Hatter, 'I cut some more bread-and-butter--'
'But what did the Dormouse say?' one of the jury asked.
'That I can't remember,' said the Hatter.
'You MUST remember,' remarked the King, 'or I'll have you executed.'
The miserable Hatter dropped his teacup and bread-and-butter, and went
down on one knee. 'I'm a poor man, your Majesty,' he began.
'You're a very poor speaker,' said the King.
Here one of the guinea-pigs cheered, and was immediately suppressed by
the officers of the court. (As that is rather a hard word, I will just
explain to you how it was done. They had a large canvas bag, which tied
up at the mouth with strings: into this they slipped the guinea-pig,
head first, and then sat upon it.)
'I'm glad I've seen that done,' thought Alice. 'I've so often read
in the newspapers, at the end of trials, "There was some attempts
at applause, which was immediately suppressed by the officers of the
court," and I never understood what it meant till now.'
'If that's all you know about it, you may stand down,' continued the
King.
'I can't go no lower,' said the Hatter: 'I'm on the floor, as it is.'
'Then you may SIT down,' the King replied.
Here the other guinea-pig cheered, and was suppressed.
'Come, that finished the guinea-pigs!' thought Alice. 'Now we shall get
on better.'
'I'd rather finish my tea,' said the Hatter, with an anxious look at the
Queen, who was reading the list of singers.
'You may go,' said the King, and the Hatter hurriedly left the court,
without even waiting to put his shoes on.
'--and just take his head off outside,' the Queen added to one of the
officers: but the Hatter was out of sight before the officer could get
to the door.
'Call the next witness!' said the King.
The next witness was the Duchess's cook. She carried the pepper-box in
her hand, and Alice guessed who it was, even before she got into the
court, by the way the people near the door began sneezing all at once.
'Give your evidence,' said the King.
'Shan't,' said the cook.
The King looked anxiously at the White Rabbit, who said in a low voice,
'Your Majesty must cross-examine THIS witness.'
'Well, if I must, I must,' the King said, with a melancholy air, and,
after folding his arms and frowning at the cook till his eyes were
nearly out of sight, he said in a deep voice, 'What are tarts made of?'
'Pepper, mostly,' said the cook.
'Treacle,' said a sleepy voice behind her.
'Collar that Dormouse,' the Queen shrieked out. 'Behead that Dormouse!
Turn that Dormouse out of court! Suppress him! Pinch him! Off with his
whiskers!'
For some minutes the whole court was in confusion, getting the Dormouse
turned out, and, by the time they had settled down again, the cook had
disappeared.
'Never mind!' said the King, with an air of great relief. 'Call the next
witness.' And he added in an undertone to the Queen, 'Really, my dear,
YOU must cross-examine the next witness. It quite makes my forehead
ache!'
Alice watched the White Rabbit as he fumbled over the list, feeling very
curious to see what the next witness would be like, '--for they haven't
got much evidence YET,' she said to herself. Imagine her surprise, when
the White Rabbit read out, at the top of his shrill little voice, the
name 'Alice!'
CHAPTER XII. Alice's Evidence
'Here!' cried Alice, quite forgetting in the flurry of the moment how
large she had grown in the last few minutes, and she jumped up in such
a hurry that she tipped over the jury-box with the edge of her skirt,
upsetting all the jurymen on to the heads of the crowd below, and there
they lay sprawling about, reminding her very much of a globe of goldfish
she had accidentally upset the week before.
'Oh, I BEG your pardon!' she exclaimed in a tone of great dismay, and
began picking them up again as quickly as she could, for the accident of
the goldfish kept running in her head, and she had a vague sort of idea
that they must be collected at once and put back into the jury-box, or
they would die.
'The trial cannot proceed,' said the King in a very grave voice, 'until
all the jurymen are back in their proper places--ALL,' he repeated with
great emphasis, looking hard at Alice as he said do.
Alice looked at the jury-box, and saw that, in her haste, she had put
the Lizard in head downwards, and the poor little thing was waving its
tail about in a melancholy way, being quite unable to move. She soon got
it out again, and put it right; 'not that it signifies much,' she said
to herself; 'I should think it would be QUITE as much use in the trial
one way up as the other.'
As soon as the jury had a little recovered from the shock of being
upset, and their slates and pencils had been found and handed back to
them, they set to work very diligently to write out a history of the
accident, all except the Lizard, who seemed too much overcome to do
anything but sit with its mouth open, gazing up into the roof of the
court.
'What do you know about this business?' the King said to Alice.
'Nothing,' said Alice.
'Nothing WHATEVER?' persisted the King.
'Nothing whatever,' said Alice.
'That's very important,' the King said, turning to the jury. They were
just beginning to write this down on their slates, when the White Rabbit
interrupted: 'UNimportant, your Majesty means, of course,' he said in a
very respectful tone, but frowning and making faces at him as he spoke.
'UNimportant, of course, I meant,' the King hastily said, and went on
to himself in an undertone,
'important--unimportant--unimportant--important--' as if he were trying
which word sounded best.
Some of the jury wrote it down 'important,' and some 'unimportant.'
Alice could see this, as she was near enough to look over their slates;
'but it doesn't matter a bit,' she thought to herself.
At this moment the King, who had been for some time busily writing in
his note-book, cackled out 'Silence!' and read out from his book, 'Rule
Forty-two. ALL PERSONS MORE THAN A MILE HIGH TO LEAVE THE COURT.'
Everybody looked at Alice.
'I'M not a mile high,' said Alice.
'You are,' said the King.
'Nearly two miles high,' added the Queen.
'Well, I shan't go, at any rate,' said Alice: 'besides, that's not a
regular rule: you invented it just now.'
'It's the oldest rule in the book,' said the King.
'Then it ought to be Number One,' said Alice.
The King turned pale, and shut his note-book hastily. 'Consider your
verdict,' he said to the jury, in a low, trembling voice.
'There's more evidence to come yet, please your Majesty,' said the White
Rabbit, jumping up in a great hurry; 'this paper has just been picked
up.'
'What's in it?' said the Queen.
'I haven't opened it yet,' said the White Rabbit, 'but it seems to be a
letter, written by the prisoner to--to somebody.'
'It must have been that,' said the King, 'unless it was written to
nobody, which isn't usual, you know.'
'Who is it directed to?' said one of the jurymen.
'It isn't directed at all,' said the White Rabbit; 'in fact, there's
nothing written on the OUTSIDE.' He unfolded the paper as he spoke, and
added 'It isn't a letter, after all: it's a set of verses.'
'Are they in the prisoner's handwriting?' asked another of the jurymen.
'No, they're not,' said the White Rabbit, 'and that's the queerest thing
about it.' (The jury all looked puzzled.)
'He must have imitated somebody else's hand,' said the King. (The jury
all brightened up again.)
'Please your Majesty,' said the Knave, 'I didn't write it, and they
can't prove I did: there's no name signed at the end.'
'If you didn't sign it,' said the King, 'that only makes the matter
worse. You MUST have meant some mischief, or else you'd have signed your
name like an honest man.'
There was a general clapping of hands at this: it was the first really
clever thing the King had said that day.
'That PROVES his guilt,' said the Queen.
'It proves nothing of the sort!' said Alice. 'Why, you don't even know
what they're about!'
'Read them,' said the King.
The White Rabbit put on his spectacles. 'Where shall I begin, please
your Majesty?' he asked.
'Begin at the beginning,' the King said gravely, 'and go on till you
come to the end: then stop.'
These were the verses the White Rabbit read:--
'They told me you had been to her,
And mentioned me to him:
She gave me a good character,
But said I could not swim.
He sent them word I had not gone
(We know it to be true):
If she should push the matter on,
What would become of you?
I gave her one, they gave him two,
You gave us three or more;
They all returned from him to you,
Though they were mine before.
If I or she should chance to be
Involved in this affair,
He trusts to you to set them free,
Exactly as we were.
My notion was that you had been
(Before she had this fit)
An obstacle that came between
Him, and ourselves, and it.
Don't let him know she liked them best,
For this must ever be
A secret, kept from all the rest,
Between yourself and me.'
'That's the most important piece of evidence we've heard yet,' said the
King, rubbing his hands; 'so now let the jury--'
'If any one of them can explain it,' said Alice, (she had grown so large
in the last few minutes that she wasn't a bit afraid of interrupting
him,) 'I'll give him sixpence. _I_ don't believe there's an atom of
meaning in it.'
The jury all wrote down on their slates, 'SHE doesn't believe there's an
atom of meaning in it,' but none of them attempted to explain the paper.
'If there's no meaning in it,' said the King, 'that saves a world of
trouble, you know, as we needn't try to find any. And yet I don't know,'
he went on, spreading out the verses on his knee, and looking at them
with one eye; 'I seem to see some meaning in them, after all. "--SAID
I COULD NOT SWIM--" you can't swim, can you?' he added, turning to the
Knave.
The Knave shook his head sadly. 'Do I look like it?' he said. (Which he
certainly did NOT, being made entirely of cardboard.)
'All right, so far,' said the King, and he went on muttering over
the verses to himself: '"WE KNOW IT TO BE TRUE--" that's the jury, of
course--"I GAVE HER ONE, THEY GAVE HIM TWO--" why, that must be what he
did with the tarts, you know--'
'But, it goes on "THEY ALL RETURNED FROM HIM TO YOU,"' said Alice.
'Why, there they are!' said the King triumphantly, pointing to the tarts
on the table. 'Nothing can be clearer than THAT. Then again--"BEFORE SHE
HAD THIS FIT--" you never had fits, my dear, I think?' he said to the
Queen.
'Never!' said the Queen furiously, throwing an inkstand at the Lizard
as she spoke. (The unfortunate little Bill had left off writing on his
slate with one finger, as he found it made no mark; but he now hastily
began again, using the ink, that was trickling down his face, as long as
it lasted.)
'Then the words don't FIT you,' said the King, looking round the court
with a smile. There was a dead silence.
'It's a pun!' the King added in an offended tone, and everybody laughed,
'Let the jury consider their verdict,' the King said, for about the
twentieth time that day.
'No, no!' said the Queen. 'Sentence first--verdict afterwards.'
'Stuff and nonsense!' said Alice loudly. 'The idea of having the
sentence first!'
'Hold your tongue!' said the Queen, turning purple.
'I won't!' said Alice.
'Off with her head!' the Queen shouted at the top of her voice. Nobody
moved.
'Who cares for you?' said Alice, (she had grown to her full size by this
time.) 'You're nothing but a pack of cards!'
At this the whole pack rose up into the air, and came flying down upon
her: she gave a little scream, half of fright and half of anger, and
tried to beat them off, and found herself lying on the bank, with her
head in the lap of her sister, who was gently brushing away some dead
leaves that had fluttered down from the trees upon her face.
'Wake up, Alice dear!' said her sister; 'Why, what a long sleep you've
had!'
'Oh, I've had such a curious dream!' said Alice, and she told her
sister, as well as she could remember them, all these strange Adventures
of hers that you have just been reading about; and when she had
finished, her sister kissed her, and said, 'It WAS a curious dream,
dear, certainly: but now run in to your tea; it's getting late.' So
Alice got up and ran off, thinking while she ran, as well she might,
what a wonderful dream it had been.
But her sister sat still just as she left her, leaning her head on her
hand, watching the setting sun, and thinking of little Alice and all her
wonderful Adventures, till she too began dreaming after a fashion, and
this was her dream:--
First, she dreamed of little Alice herself, and once again the tiny
hands were clasped upon her knee, and the bright eager eyes were looking
up into hers--she could hear the very tones of her voice, and see that
queer little toss of her head to keep back the wandering hair that
WOULD always get into her eyes--and still as she listened, or seemed to
listen, the whole place around her became alive with the strange creatures
of her little sister's dream.
The long grass rustled at her feet as the White Rabbit hurried by--the
frightened Mouse splashed his way through the neighbouring pool--she
could hear the rattle of the teacups as the March Hare and his friends
shared their never-ending meal, and the shrill voice of the Queen
ordering off her unfortunate guests to execution--once more the pig-baby
was sneezing on the Duchess's knee, while plates and dishes crashed
around it--once more the shriek of the Gryphon, the squeaking of the
Lizard's slate-pencil, and the choking of the suppressed guinea-pigs,
filled the air, mixed up with the distant sobs of the miserable Mock
Turtle.
So she sat on, with closed eyes, and half believed herself in
Wonderland, though she knew she had but to open them again, and all
would change to dull reality--the grass would be only rustling in the
wind, and the pool rippling to the waving of the reeds--the rattling
teacups would change to tinkling sheep-bells, and the Queen's shrill
cries to the voice of the shepherd boy--and the sneeze of the baby, the
shriek of the Gryphon, and all the other queer noises, would change (she
knew) to the confused clamour of the busy farm-yard--while the lowing
of the cattle in the distance would take the place of the Mock Turtle's
heavy sobs.
Lastly, she pictured to herself how this same little sister of hers
would, in the after-time, be herself a grown woman; and how she would
keep, through all her riper years, the simple and loving heart of her
childhood: and how she would gather about her other little children, and
make THEIR eyes bright and eager with many a strange tale, perhaps even
with the dream of Wonderland of long ago: and how she would feel with
all their simple sorrows, and find a pleasure in all their simple joys,
remembering her own child-life, and the happy summer days.
THE END
EOT;
/*
End of Project Gutenberg's Alice's Adventures in Wonderland, by Lewis Carroll
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALICE'S ADVENTURES IN WONDERLAND ***
***** This file should be named 11.txt or 11.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
http://www.gutenberg.org/1/11/
Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.
Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties. Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research. They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.
*** START: FULL LICENSE ***
THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
http://gutenberg.org/license).
Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works
1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works. See paragraph 1.E below.
1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed. Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work. You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.
1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org
1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges. If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.
1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.
1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.
1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that
- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
you already use to calculate your applicable taxes. The fee is
owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
has agreed to donate royalties under this paragraph to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments
must be paid within 60 days following each date on which you
prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
returns. Royalty payments should be clearly marked as such and
sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
address specified in Section 4, "Information about donations to
the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
License. You must require such a user to return or
destroy all copies of the works possessed in a physical medium
and discontinue all use of and all access to other copies of
Project Gutenberg-tm works.
- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
electronic work is discovered and reported to you within 90 days
of receipt of the work.
- You comply with all other terms of this agreement for free
distribution of Project Gutenberg-tm works.
1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.
1.F.
1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.
1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.
1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.
1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.
Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at http://pglaf.org
For additional contact information:
Dr. Gregory B. Newby
Chief Executive and Director
gbnewby@pglaf.org
Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation
Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.
The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit http://pglaf.org
While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.
International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including checks, online payments and credit card donations.
To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.
Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
http://www.gutenberg.org
This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
*/
}
Provider/en_US/Person.php 0000644 00000110016 15152066430 0011327 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_US;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Abdiel', 'Abdul', 'Abdullah', 'Abe', 'Abel', 'Abelardo', 'Abner', 'Abraham', 'Adalberto', 'Adam', 'Adan', 'Adelbert', 'Adolf', 'Adolfo', 'Adolph', 'Adolphus', 'Adonis', 'Adrain', 'Adrian', 'Adriel', 'Adrien', 'Afton', 'Agustin', 'Ahmad', 'Ahmed', 'Aidan', 'Aiden', 'Akeem', 'Al', 'Alan', 'Albert', 'Alberto', 'Albin', 'Alden', 'Alec', 'Alejandrin', 'Alek', 'Alessandro', 'Alex', 'Alexander', 'Alexandre', 'Alexandro', 'Alexie', 'Alexis', 'Alexys', 'Alexzander', 'Alf', 'Alfonso', 'Alfonzo', 'Alford', 'Alfred', 'Alfredo', 'Ali', 'Allan', 'Allen', 'Alphonso', 'Alvah', 'Alvis', 'Amani', 'Amari', 'Ambrose', 'Americo', 'Amir', 'Amos', 'Amparo', 'Anastacio', 'Anderson', 'Andre', 'Andres', 'Andrew', 'Andy', 'Angel', 'Angelo', 'Angus', 'Anibal', 'Ansel', 'Ansley', 'Anthony', 'Antone', 'Antonio', 'Antwan', 'Antwon', 'Arch', 'Archibald', 'Arden', 'Arely', 'Ari', 'Aric', 'Ariel', 'Arjun', 'Arlo', 'Armand', 'Armando', 'Armani', 'Arnaldo', 'Arne', 'Arno', 'Arnold', 'Arnoldo', 'Arnulfo', 'Aron', 'Art', 'Arthur', 'Arturo', 'Arvel', 'Arvid', 'Ashton', 'August', 'Augustus', 'Aurelio', 'Austen', 'Austin', 'Austyn', 'Avery', 'Axel', 'Ayden',
'Bailey', 'Barney', 'Baron', 'Barrett', 'Barry', 'Bart', 'Bartholome', 'Barton', 'Baylee', 'Beau', 'Bell', 'Ben', 'Benedict', 'Benjamin', 'Bennett', 'Bennie', 'Benny', 'Benton', 'Bernard', 'Bernardo', 'Bernhard', 'Bernie', 'Berry', 'Berta', 'Bertha', 'Bertram', 'Bertrand', 'Bill', 'Billy', 'Blair', 'Blaise', 'Blake', 'Blaze', 'Bo', 'Bobbie', 'Bobby', 'Boris', 'Boyd', 'Brad', 'Braden', 'Bradford', 'Bradley', 'Bradly', 'Brady', 'Braeden', 'Brain', 'Brando', 'Brandon', 'Brandt', 'Brannon', 'Branson', 'Brant', 'Braulio', 'Braxton', 'Brayan', 'Brendan', 'Brenden', 'Brendon', 'Brennan', 'Brennon', 'Brent', 'Bret', 'Brett', 'Brian', 'Brice', 'Brock', 'Broderick', 'Brody', 'Brook', 'Brooks', 'Brown', 'Bruce', 'Bryce', 'Brycen', 'Bryon', 'Buck', 'Bud', 'Buddy', 'Buford', 'Burley', 'Buster',
'Cade', 'Caden', 'Caesar', 'Cale', 'Caleb', 'Camden', 'Cameron', 'Camren', 'Camron', 'Camryn', 'Candelario', 'Candido', 'Carey', 'Carleton', 'Carlo', 'Carlos', 'Carmel', 'Carmelo', 'Carmine', 'Carol', 'Carroll', 'Carson', 'Carter', 'Cary', 'Casey', 'Casimer', 'Casimir', 'Casper', 'Ceasar', 'Cecil', 'Cedrick', 'Celestino', 'Cesar', 'Chad', 'Chadd', 'Chadrick', 'Chaim', 'Chance', 'Chandler', 'Charles', 'Charley', 'Charlie', 'Chase', 'Chauncey', 'Chaz', 'Chelsey', 'Chesley', 'Chester', 'Chet', 'Chris', 'Christ', 'Christian', 'Christop', 'Christophe', 'Christopher', 'Cicero', 'Cielo', 'Clair', 'Clark', 'Claud', 'Claude', 'Clay', 'Clemens', 'Clement', 'Cleo', 'Cletus', 'Cleve', 'Cleveland', 'Clifford', 'Clifton', 'Clint', 'Clinton', 'Clovis', 'Cloyd', 'Clyde', 'Coby', 'Cody', 'Colby', 'Cole', 'Coleman', 'Colin', 'Collin', 'Colt', 'Colten', 'Colton', 'Columbus', 'Conner', 'Connor', 'Conor', 'Conrad', 'Constantin', 'Consuelo', 'Cooper', 'Corbin', 'Cordelia', 'Cordell', 'Cornelius', 'Cornell', 'Cortez', 'Cory', 'Coty', 'Coy', 'Craig', 'Crawford', 'Cristian', 'Cristina', 'Cristobal', 'Cristopher', 'Cruz', 'Cullen', 'Curt', 'Curtis', 'Cyril', 'Cyrus',
'Dagmar', 'Dale', 'Dallas', 'Dallin', 'Dalton', 'Dameon', 'Damian', 'Damien', 'Damion', 'Damon', 'Dan', 'Dane', 'D\'angelo', 'Dangelo', 'Danial', 'Danny', 'Dante', 'Daren', 'Darian', 'Darien', 'Dario', 'Darion', 'Darius', 'Daron', 'Darrel', 'Darrell', 'Darren', 'Darrick', 'Darrin', 'Darrion', 'Darron', 'Darryl', 'Darwin', 'Daryl', 'Dashawn', 'Dave', 'David', 'Davin', 'Davion', 'Davon', 'Davonte', 'Dawson', 'Dax', 'Dayne', 'Dayton', 'Dean', 'Deangelo', 'Declan', 'Dedric', 'Dedrick', 'Dee', 'Deion', 'Dejon', 'Dejuan', 'Delaney', 'Delbert', 'Dell','Delmer', 'Demarco', 'Demarcus', 'Demario', 'Demetrius', 'Demond', 'Denis', 'Dennis', 'Deon', 'Deondre', 'Deontae', 'Deonte', 'Dereck', 'Derek', 'Derick', 'Deron', 'Derrick', 'Deshaun', 'Deshawn', 'Desmond', 'Destin', 'Devan', 'Devante', 'Deven', 'Devin', 'Devon', 'Devonte', 'Devyn', 'Dewayne', 'Dewitt', 'Dexter', 'Diamond', 'Diego', 'Dillan', 'Dillon', 'Dimitri', 'Dino', 'Dion', 'Dock','Domenic', 'Domenick', 'Domenico', 'Domingo', 'Dominic', 'Don', 'Donald', 'Donato', 'Donavon', 'Donnell', 'Donnie', 'Donny', 'Dorcas', 'Dorian', 'Doris', 'Dorthy', 'Doug', 'Douglas', 'Doyle', 'Drake', 'Dudley', 'Duncan', 'Durward', 'Dustin', 'Dusty', 'Dwight', 'Dylan',
'Earl', 'Earnest', 'Easter', 'Easton', 'Ed', 'Edd', 'Eddie', 'Edgar', 'Edgardo', 'Edison', 'Edmond', 'Edmund', 'Eduardo', 'Edward', 'Edwardo', 'Edwin', 'Efrain', 'Efren', 'Einar', 'Eino', 'Eladio', 'Elbert', 'Eldon', 'Eldred', 'Eleazar', 'Eli', 'Elian', 'Elias', 'Eliezer', 'Elijah', 'Eliseo', 'Elliot', 'Elliott', 'Ellis', 'Ellsworth', 'Elmer', 'Elmo', 'Elmore', 'Eloy', 'Elroy', 'Elton', 'Elvis', 'Elwin', 'Elwyn', 'Emanuel', 'Emerald', 'Emerson', 'Emery', 'Emil', 'Emile', 'Emiliano', 'Emilio', 'Emmanuel', 'Emmet', 'Emmett', 'Emmitt', 'Emory', 'Enid', 'Enoch', 'Enos', 'Enrico', 'Enrique', 'Ephraim', 'Eriberto', 'Eric', 'Erich', 'Erick', 'Erik', 'Erin', 'Erling', 'Ernest', 'Ernesto', 'Ernie', 'Ervin', 'Erwin', 'Esteban', 'Estevan', 'Ethan', 'Ethel', 'Eugene', 'Eusebio', 'Evan', 'Evans', 'Everardo', 'Everett', 'Evert', 'Ewald', 'Ewell', 'Ezekiel', 'Ezequiel', 'Ezra',
'Fabian', 'Faustino', 'Fausto', 'Favian', 'Federico', 'Felipe', 'Felix', 'Felton', 'Fermin', 'Fern', 'Fernando', 'Ferne', 'Fidel', 'Filiberto', 'Finn', 'Flavio','Fletcher', 'Florencio', 'Florian', 'Floy', 'Floyd', 'Ford', 'Forest', 'Forrest', 'Foster', 'Francesco', 'Francis', 'Francisco', 'Franco', 'Frank', 'Frankie', 'Franz', 'Fred', 'Freddie', 'Freddy', 'Frederic', 'Frederick', 'Frederik', 'Fredrick', 'Fredy', 'Freeman', 'Friedrich', 'Fritz', 'Furman',
'Gabe', 'Gabriel', 'Gaetano', 'Gage', 'Gardner', 'Garett', 'Garfield', 'Garland', 'Garnet', 'Garnett', 'Garret', 'Garrett', 'Garrick', 'Garrison', 'Garry', 'Garth', 'Gaston', 'Gavin', 'Gay', 'Gayle', 'Gaylord', 'Gene', 'General', 'Gennaro', 'Geo', 'Geoffrey', 'George', 'Geovanni', 'Geovanny', 'Geovany', 'Gerald', 'Gerard', 'Gerardo', 'Gerhard', 'German', 'Gerson', 'Gianni', 'Gideon', 'Gilbert', 'Gilberto', 'Giles', 'Gillian', 'Gino', 'Giovani', 'Giovanni', 'Giovanny','Giuseppe', 'Glen', 'Glennie', 'Godfrey', 'Golden', 'Gonzalo', 'Gordon', 'Grady', 'Graham', 'Grant', 'Granville', 'Grayce', 'Grayson', 'Green', 'Greg', 'Gregg', 'Gregorio', 'Gregory', 'Greyson', 'Griffin', 'Grover', 'Guido', 'Guillermo', 'Guiseppe', 'Gunnar', 'Gunner', 'Gus', 'Gussie', 'Gust', 'Gustave', 'Guy',
'Hadley', 'Hailey', 'Hal', 'Haleigh', 'Haley', 'Halle', 'Hank', 'Hans', 'Hardy', 'Harley', 'Harmon', 'Harold', 'Harrison', 'Harry', 'Harvey', 'Haskell', 'Hassan', 'Hayden', 'Hayley', 'Hazel', 'Hazle', 'Heber', 'Hector', 'Helmer', 'Henderson', 'Henri', 'Henry', 'Herbert', 'Herman', 'Hermann', 'Herminio', 'Hershel', 'Hester', 'Hilario', 'Hilbert', 'Hillard', 'Hilton', 'Hipolito', 'Hiram', 'Hobart', 'Holden', 'Hollis', 'Horace', 'Horacio', 'Houston', 'Howard', 'Howell', 'Hoyt', 'Hubert', 'Hudson', 'Hugh', 'Humberto', 'Hunter', 'Hyman',
'Ian', 'Ibrahim', 'Ignacio', 'Ignatius', 'Ike', 'Imani', 'Immanuel', 'Irving', 'Irwin', 'Isaac', 'Isac', 'Isadore', 'Isai', 'Isaiah', 'Isaias', 'Isidro', 'Ismael', 'Isom', 'Israel', 'Issac', 'Izaiah',
'Jabari', 'Jace', 'Jacey', 'Jacinto', 'Jack', 'Jackson', 'Jacques', 'Jaden', 'Jadon', 'Jaeden', 'Jaiden', 'Jaime', 'Jairo', 'Jake', 'Jakob', 'Jaleel', 'Jalen', 'Jalon', 'Jamaal', 'Jamal', 'Jamar', 'Jamarcus', 'Jamel', 'Jameson', 'Jamey', 'Jamie', 'Jamil', 'Jamir', 'Jamison', 'Jan', 'Janick', 'Jaquan', 'Jared', 'Jaren', 'Jarod', 'Jaron', 'Jarred', 'Jarrell', 'Jarret', 'Jarrett', 'Jarrod', 'Jarvis', 'Jasen', 'Jasmin', 'Jason', 'Jasper', 'Javier', 'Javon', 'Javonte', 'Jay', 'Jayce', 'Jaycee', 'Jayde', 'Jayden', 'Jaydon', 'Jaylan', 'Jaylen', 'Jaylin', 'Jaylon', 'Jayme', 'Jayson', 'Jean', 'Jed', 'Jedediah', 'Jedidiah', 'Jeff', 'Jefferey', 'Jeffery', 'Jeffrey', 'Jeffry', 'Jennings', 'Jensen', 'Jerad', 'Jerald', 'Jeramie', 'Jeramy', 'Jerel', 'Jeremie', 'Jeremy', 'Jermain', 'Jermey', 'Jerod', 'Jerome', 'Jeromy', 'Jerrell', 'Jerrod', 'Jerrold', 'Jerry', 'Jess', 'Jesse', 'Jessie', 'Jessy', 'Jesus', 'Jett', 'Jettie', 'Jevon', 'Jillian', 'Jimmie', 'Jimmy', 'Jo', 'Joan', 'Joany', 'Joaquin', 'Jocelyn', 'Joe', 'Joel', 'Joesph', 'Joey', 'Johan', 'Johann', 'Johathan', 'John', 'Johnathan', 'Johnathon', 'Johnnie', 'Johnny', 'Johnpaul', 'Johnson', 'Jon', 'Jonas', 'Jonatan', 'Jonathan', 'Jonathon', 'Jordan', 'Jordi', 'Jordon', 'Jordy', 'Jordyn', 'Jorge', 'Jose', 'Joseph', 'Josh', 'Joshua', 'Joshuah', 'Josiah', 'Josue', 'Jovan', 'Jovani', 'Jovanny', 'Jovany', 'Judah', 'Judd', 'Judge', 'Judson', 'Jules', 'Julian', 'Julien', 'Julio', 'Julius', 'Junior', 'Junius', 'Justen', 'Justice', 'Juston', 'Justus', 'Justyn', 'Juvenal', 'Juwan',
'Kacey', 'Kade', 'Kaden', 'Kadin', 'Kale', 'Kaleb', 'Kaleigh', 'Kaley', 'Kameron', 'Kamren', 'Kamron', 'Kamryn', 'Kane', 'Kareem', 'Karl', 'Karley', 'Karson', 'Kay', 'Kayden', 'Kayleigh', 'Kayley', 'Keagan', 'Keanu', 'Keaton', 'Keegan', 'Keeley', 'Keenan', 'Keith', 'Kellen', 'Kelley', 'Kelton', 'Kelvin', 'Ken', 'Kendall', 'Kendrick', 'Kennedi', 'Kennedy', 'Kenneth', 'Kennith', 'Kenny', 'Kenton', 'Kenyon', 'Keon', 'Keshaun', 'Keshawn', 'Keven', 'Kevin', 'Kevon', 'Keyon', 'Keyshawn', 'Khalid', 'Khalil', 'Kian', 'Kiel', 'Kieran', 'Kiley', 'Kim', 'King', 'Kip', 'Kirk', 'Kobe', 'Koby', 'Kody', 'Kolby', 'Kole', 'Korbin', 'Korey', 'Kory', 'Kraig', 'Kris', 'Kristian', 'Kristofer', 'Kristoffer', 'Kristopher', 'Kurt', 'Kurtis', 'Kyle', 'Kyleigh', 'Kyler',
'Ladarius', 'Lafayette', 'Lamar', 'Lambert', 'Lamont', 'Lance', 'Landen', 'Lane', 'Laron', 'Larry', 'Larue', 'Laurel', 'Lavern', 'Laverna', 'Laverne', 'Lavon', 'Lawrence', 'Lawson', 'Layne', 'Lazaro', 'Lee', 'Leif', 'Leland', 'Lemuel', 'Lennie', 'Lenny', 'Leo', 'Leon', 'Leonard', 'Leonardo', 'Leone', 'Leonel', 'Leopold', 'Leopoldo', 'Lesley', 'Lester', 'Levi', 'Lew', 'Lewis', 'Lexus', 'Liam', 'Lincoln', 'Lindsey', 'Linwood', 'Lionel', 'Lisandro', 'Llewellyn', 'Lloyd', 'Logan', 'Lon', 'London', 'Lonnie', 'Lonny', 'Lonzo', 'Lorenz', 'Lorenza', 'Lorenzo', 'Louie', 'Louisa', 'Lourdes', 'Louvenia', 'Lowell', 'Loy', 'Loyal', 'Lucas', 'Luciano', 'Lucio', 'Lucious', 'Lucius', 'Ludwig', 'Luigi', 'Luis', 'Lukas', 'Lula', 'Luther', 'Lyric',
'Mac', 'Macey', 'Mack', 'Mackenzie', 'Madisen', 'Madison', 'Madyson', 'Magnus', 'Major', 'Makenna', 'Malachi', 'Malcolm', 'Mallory', 'Manley', 'Manuel', 'Manuela', 'Marc', 'Marcel', 'Marcelino', 'Marcellus', 'Marcelo', 'Marco', 'Marcos', 'Marcus', 'Mariano', 'Mario', 'Mark', 'Markus', 'Marley', 'Marlin', 'Marlon', 'Marques', 'Marquis', 'Marshall', 'Martin', 'Marty', 'Marvin', 'Mason', 'Mateo', 'Mathew', 'Mathias', 'Matt', 'Matteo', 'Maurice', 'Mauricio', 'Maverick', 'Mavis', 'Max', 'Maxime', 'Maximilian', 'Maximillian', 'Maximo', 'Maximus', 'Maxine', 'Maxwell', 'Maynard', 'Mckenna', 'Mckenzie', 'Mekhi', 'Melany', 'Melvin', 'Melvina', 'Merl', 'Merle', 'Merlin', 'Merritt', 'Mervin', 'Micah', 'Michael', 'Michale', 'Micheal', 'Michel', 'Miguel', 'Mike', 'Mikel', 'Milan', 'Miles', 'Milford', 'Miller', 'Milo', 'Milton', 'Misael', 'Mitchel', 'Mitchell', 'Modesto', 'Mohamed', 'Mohammad', 'Mohammed', 'Moises', 'Monroe', 'Monserrat', 'Monserrate', 'Montana', 'Monte', 'Monty', 'Morgan', 'Moriah', 'Morris', 'Mortimer', 'Morton', 'Mose', 'Moses', 'Moshe', 'Muhammad', 'Murl', 'Murphy', 'Murray', 'Mustafa', 'Myles', 'Myrl', 'Myron',
'Napoleon', 'Narciso', 'Nash', 'Nasir', 'Nat', 'Nathan', 'Nathanael', 'Nathanial', 'Nathaniel', 'Nathen', 'Neal', 'Ned', 'Neil', 'Nels', 'Nelson', 'Nestor', 'Newell', 'Newton', 'Nicholas', 'Nicholaus', 'Nick', 'Nicklaus', 'Nickolas', 'Nico', 'Nicola', 'Nicolas', 'Nigel', 'Nikko', 'Niko', 'Nikolas', 'Nils', 'Noah', 'Noble', 'Noe', 'Noel', 'Nolan', 'Norbert', 'Norberto', 'Norris', 'Norval', 'Norwood',
'Obie', 'Oda', 'Odell', 'Okey', 'Ola', 'Olaf', 'Ole', 'Olen', 'Olin', 'Oliver', 'Omari', 'Omer', 'Oral', 'Oran', 'Oren', 'Orin', 'Orion', 'Orland', 'Orlando', 'Orlo', 'Orrin', 'Orval', 'Orville', 'Osbaldo', 'Osborne', 'Oscar', 'Osvaldo', 'Oswald', 'Oswaldo', 'Otho', 'Otis', 'Ottis', 'Otto', 'Owen',
'Pablo', 'Paolo', 'Paris', 'Parker', 'Patrick', 'Paul', 'Paxton', 'Payton', 'Pedro', 'Percival', 'Percy', 'Perry', 'Pete', 'Peter', 'Peyton', 'Philip', 'Pierce', 'Pierre', 'Pietro', 'Porter', 'Presley', 'Preston', 'Price', 'Prince',
'Quentin', 'Quincy', 'Quinn', 'Quinten', 'Quinton',
'Rafael', 'Raheem', 'Rahul', 'Raleigh', 'Ralph', 'Ramiro', 'Ramon', 'Randal', 'Randall', 'Randi', 'Randy', 'Ransom', 'Raoul', 'Raphael', 'Rashad', 'Rashawn', 'Rasheed', 'Raul', 'Raven', 'Ray', 'Raymond', 'Raymundo', 'Reagan', 'Reece', 'Reed', 'Reese', 'Regan', 'Reggie', 'Reginald', 'Reid', 'Reilly','Reinhold', 'Remington', 'Rene', 'Reuben', 'Rex', 'Rey', 'Reyes', 'Reymundo', 'Reynold', 'Rhett', 'Rhiannon', 'Ricardo', 'Richard', 'Richie', 'Richmond', 'Rick', 'Rickey', 'Rickie', 'Ricky', 'Rico', 'Rigoberto', 'Riley', 'Robb', 'Robbie', 'Robert', 'Roberto', 'Robin', 'Rocio', 'Rocky', 'Rod', 'Roderick', 'Rodger', 'Rodolfo', 'Rodrick', 'Rodrigo', 'Roel', 'Rogelio', 'Roger', 'Rogers', 'Rolando', 'Rollin', 'Roman', 'Ron', 'Ronaldo', 'Ronny', 'Roosevelt', 'Rory', 'Rosario', 'Roscoe', 'Rosendo', 'Ross', 'Rowan', 'Rowland', 'Roy', 'Royal', 'Royce', 'Ruben', 'Rudolph', 'Rudy', 'Rupert', 'Russ', 'Russel', 'Russell', 'Rusty', 'Ryan', 'Ryann', 'Ryder', 'Rylan', 'Ryleigh', 'Ryley',
'Sage', 'Saige', 'Salvador', 'Salvatore', 'Sam', 'Samir', 'Sammie', 'Sammy', 'Samson', 'Sanford', 'Santa', 'Santiago', 'Santino', 'Santos', 'Saul', 'Savion', 'Schuyler', 'Scot', 'Scottie', 'Scotty', 'Seamus', 'Sean', 'Sebastian', 'Sedrick', 'Selmer', 'Seth', 'Shad', 'Shane', 'Shaun', 'Shawn', 'Shayne', 'Sheldon', 'Sheridan', 'Sherman', 'Sherwood', 'Sid', 'Sidney', 'Sigmund', 'Sigrid', 'Sigurd', 'Silas', 'Sim', 'Simeon', 'Skye', 'Skylar', 'Sofia', 'Soledad', 'Solon', 'Sonny', 'Spencer', 'Stan', 'Stanford', 'Stanley', 'Stanton', 'Stefan', 'Stephan', 'Stephen', 'Stephon', 'Sterling', 'Steve', 'Stevie', 'Stewart', 'Stone', 'Stuart', 'Sven', 'Sydney', 'Sylvan', 'Sylvester',
'Tad', 'Talon', 'Tanner', 'Tate', 'Tatum', 'Taurean', 'Tavares', 'Taylor', 'Ted', 'Terence', 'Terrance', 'Terrell', 'Terrence', 'Terrill', 'Terry', 'Tevin', 'Thad', 'Thaddeus', 'Theo', 'Theodore', 'Theron', 'Thomas', 'Thurman', 'Tillman', 'Timmothy', 'Timmy', 'Timothy', 'Tito', 'Titus', 'Tobin', 'Toby', 'Tod', 'Tom', 'Tomas', 'Tommie', 'Toney', 'Toni', 'Tony', 'Torey', 'Torrance', 'Torrey', 'Toy', 'Trace', 'Tracey', 'Travis', 'Travon', 'Tre', 'Tremaine', 'Tremayne', 'Trent', 'Trenton', 'Trever', 'Trevion', 'Trevor', 'Trey', 'Tristian', 'Tristin', 'Triston', 'Troy', 'Trystan', 'Turner','Tyler', 'Tyree', 'Tyreek', 'Tyrel', 'Tyrell', 'Tyrese', 'Tyrique', 'Tyshawn', 'Tyson',
'Ubaldo', 'Ulices', 'Ulises', 'Unique', 'Urban', 'Uriah', 'Uriel',
'Valentin', 'Van', 'Vance', 'Vaughn', 'Vern', 'Verner', 'Vernon', 'Vicente', 'Victor', 'Vidal', 'Vince', 'Vincent', 'Vincenzo', 'Vinnie', 'Virgil', 'Vito', 'Vladimir',
'Wade', 'Waino', 'Waldo', 'Walker', 'Wallace', 'Walter', 'Walton', 'Ward', 'Warren', 'Watson', 'Waylon', 'Wayne', 'Webster', 'Weldon', 'Wellington', 'Wendell', 'Werner', 'Westley', 'Weston', 'Wilber', 'Wilbert', 'Wilburn', 'Wiley', 'Wilford', 'Wilfred', 'Wilfredo', 'Wilfrid', 'Wilhelm', 'Will', 'Willard', 'William', 'Willis', 'Willy', 'Wilmer', 'Wilson', 'Wilton', 'Winfield', 'Winston', 'Woodrow', 'Wyatt', 'Wyman',
'Xavier', 'Xzavier', 'Xander',
'Zachariah', 'Zachary', 'Zachery', 'Zack', 'Zackary', 'Zackery', 'Zakary', 'Zander', 'Zane', 'Zechariah', 'Zion',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Aaliyah', 'Abagail', 'Abbey', 'Abbie', 'Abbigail', 'Abby', 'Abigail', 'Abigale', 'Abigayle', 'Ada', 'Adah', 'Adaline', 'Addie', 'Addison', 'Adela', 'Adele', 'Adelia', 'Adeline', 'Adell', 'Adella', 'Adelle', 'Aditya', 'Adriana', 'Adrianna', 'Adrienne', 'Aglae', 'Agnes', 'Agustina', 'Aida', 'Aileen', 'Aimee', 'Aisha', 'Aiyana', 'Alaina', 'Alana', 'Alanis', 'Alanna', 'Alayna', 'Alba', 'Alberta', 'Albertha', 'Albina', 'Alda', 'Aleen', 'Alejandra', 'Alena', 'Alene', 'Alessandra', 'Alessia', 'Aletha', 'Alexa', 'Alexandra', 'Alexandrea', 'Alexandria', 'Alexandrine', 'Alexane', 'Alexanne', 'Alfreda', 'Alia', 'Alice', 'Alicia', 'Alisa', 'Alisha', 'Alison', 'Alivia', 'Aliya', 'Aliyah', 'Aliza', 'Alize', 'Allene', 'Allie', 'Allison', 'Ally', 'Alta', 'Althea', 'Alva', 'Alvena', 'Alvera', 'Alverta', 'Alvina', 'Alyce', 'Alycia', 'Alysa', 'Alysha', 'Alyson', 'Alysson', 'Amalia', 'Amanda', 'Amara', 'Amaya', 'Amber', 'Amelia', 'Amelie', 'Amely', 'America', 'Amie', 'Amina', 'Amira', 'Amiya', 'Amy', 'Amya', 'Ana', 'Anabel', 'Anabelle', 'Anahi', 'Anais', 'Anastasia', 'Andreane', 'Andreanne', 'Angela', 'Angelica', 'Angelina', 'Angeline', 'Angelita', 'Angie', 'Anika', 'Anissa', 'Anita', 'Aniya', 'Aniyah', 'Anjali', 'Anna', 'Annabel', 'Annabell', 'Annabelle', 'Annalise', 'Annamae', 'Annamarie', 'Anne', 'Annetta', 'Annette', 'Annie', 'Antoinette', 'Antonetta', 'Antonette', 'Antonia', 'Antonietta', 'Antonina', 'Anya', 'April', 'Ara', 'Araceli', 'Aracely', 'Ardella', 'Ardith', 'Ariane', 'Arianna', 'Arielle', 'Arlene', 'Arlie', 'Arvilla', 'Aryanna', 'Asa', 'Asha', 'Ashlee', 'Ashleigh', 'Ashley', 'Ashly', 'Ashlynn', 'Ashtyn', 'Asia', 'Assunta', 'Astrid', 'Athena', 'Aubree', 'Aubrey', 'Audie', 'Audra', 'Audreanne', 'Audrey', 'Augusta', 'Augustine', 'Aurelia', 'Aurelie', 'Aurore', 'Autumn', 'Ava', 'Avis', 'Ayana', 'Ayla', 'Aylin',
'Baby', 'Bailee', 'Barbara', 'Beatrice', 'Beaulah', 'Bella', 'Belle', 'Berenice', 'Bernadette', 'Bernadine', 'Berneice', 'Bernice', 'Berniece', 'Bernita', 'Bert', 'Beryl', 'Bessie', 'Beth', 'Bethany', 'Bethel', 'Betsy', 'Bette', 'Bettie', 'Betty', 'Bettye', 'Beulah', 'Beverly', 'Bianka', 'Billie', 'Birdie', 'Blanca', 'Blanche', 'Bonita', 'Bonnie', 'Brandi', 'Brandy', 'Brandyn', 'Breana', 'Breanna', 'Breanne', 'Brenda', 'Brenna', 'Bria', 'Briana', 'Brianne', 'Bridget', 'Bridgette', 'Bridie', 'Brielle', 'Brigitte', 'Brionna', 'Brisa', 'Britney', 'Brittany', 'Brooke', 'Brooklyn', 'Bryana', 'Bulah', 'Burdette', 'Burnice',
'Caitlyn', 'Caleigh', 'Cali', 'Calista', 'Callie', 'Camila', 'Camilla', 'Camille', 'Camylle', 'Candace', 'Candice', 'Candida', 'Cara', 'Carissa', 'Carlee', 'Carley', 'Carli', 'Carlie', 'Carlotta', 'Carmela', 'Carmella', 'Carmen', 'Carolanne', 'Carole', 'Carolina', 'Caroline', 'Carolyn', 'Carolyne', 'Carrie', 'Casandra', 'Cassandra', 'Cassandre', 'Cassidy', 'Cassie', 'Catalina', 'Caterina', 'Catharine', 'Catherine', 'Cathrine', 'Cathryn', 'Cathy', 'Cayla', 'Cecelia', 'Cecile', 'Cecilia', 'Celestine', 'Celia', 'Celine', 'Chanel', 'Chanelle', 'Charity', 'Charlene', 'Charlotte', 'Chasity', 'Chaya', 'Chelsea', 'Chelsie', 'Cheyanne', 'Cheyenne', 'Chloe', 'Christa', 'Christelle', 'Christiana', 'Christina', 'Christine', 'Christy', 'Chyna', 'Ciara', 'Cierra', 'Cindy', 'Citlalli', 'Claire', 'Clara', 'Clarabelle', 'Clare', 'Clarissa', 'Claudia', 'Claudie', 'Claudine', 'Clementina', 'Clementine', 'Clemmie', 'Cleora', 'Cleta', 'Clotilde', 'Colleen', 'Concepcion', 'Connie', 'Constance', 'Cora', 'Coralie', 'Cordia', 'Cordie', 'Corene', 'Corine', 'Corrine', 'Cortney', 'Courtney', 'Creola', 'Cristal', 'Crystal', 'Crystel', 'Cydney', 'Cynthia',
'Dahlia', 'Daija', 'Daisha', 'Daisy', 'Dakota', 'Damaris', 'Dana', 'Dandre', 'Daniela', 'Daniella', 'Danielle', 'Danika', 'Dannie', 'Danyka', 'Daphne', 'Daphnee', 'Daphney', 'Darby', 'Dariana', 'Darlene', 'Dasia', 'Dawn', 'Dayana', 'Dayna', 'Deanna', 'Deborah', 'Deja', 'Dejah', 'Delfina', 'Delia', 'Delilah', 'Della', 'Delores', 'Delpha', 'Delphia', 'Delphine', 'Delta', 'Demetris', 'Dena', 'Desiree', 'Dessie', 'Destany', 'Destinee', 'Destiney', 'Destini', 'Destiny', 'Diana', 'Dianna', 'Dina', 'Dixie', 'Dolly', 'Dolores', 'Domenica', 'Dominique', 'Donna', 'Dora', 'Dorothea', 'Dorothy', 'Dorris', 'Dortha', 'Dovie', 'Drew', 'Duane', 'Dulce',
'Earlene', 'Earline', 'Earnestine', 'Ebba', 'Ebony', 'Eda', 'Eden', 'Edna', 'Edwina', 'Edyth', 'Edythe', 'Effie', 'Eileen', 'Elaina', 'Elda', 'Eldora', 'Eldridge', 'Eleanora', 'Eleanore', 'Electa', 'Elena', 'Elenor', 'Elenora', 'Eleonore', 'Elfrieda', 'Eliane', 'Elinor', 'Elinore', 'Elisa', 'Elisabeth', 'Elise', 'Elisha', 'Elissa', 'Eliza', 'Elizabeth', 'Ella', 'Ellen', 'Ellie', 'Elmira', 'Elna', 'Elnora', 'Elody', 'Eloisa', 'Eloise', 'Elouise', 'Elsa', 'Else', 'Elsie', 'Elta', 'Elva', 'Elvera', 'Elvie', 'Elyse', 'Elyssa', 'Elza', 'Emelia', 'Emelie', 'Emely', 'Emie', 'Emilia', 'Emilie', 'Emily', 'Emma', 'Emmalee', 'Emmanuelle', 'Emmie', 'Emmy', 'Ena', 'Enola', 'Era', 'Erica', 'Ericka', 'Erika', 'Erna', 'Ernestina', 'Ernestine', 'Eryn', 'Esmeralda', 'Esperanza', 'Esta', 'Estefania', 'Estel', 'Estell', 'Estella', 'Estelle', 'Esther', 'Estrella', 'Etha', 'Ethelyn', 'Ethyl', 'Ettie', 'Eudora', 'Eugenia', 'Eula', 'Eulah', 'Eulalia', 'Euna', 'Eunice', 'Eva', 'Evalyn', 'Evangeline', 'Eve', 'Eveline', 'Evelyn', 'Everette', 'Evie',
'Fabiola', 'Fae', 'Fannie', 'Fanny', 'Fatima', 'Fay', 'Faye', 'Felicia', 'Felicita', 'Felicity', 'Felipa', 'Filomena', 'Fiona', 'Flavie', 'Fleta', 'Flo', 'Florence', 'Florida', 'Florine', 'Flossie', 'Frances', 'Francesca', 'Francisca', 'Freda', 'Frederique', 'Freeda', 'Freida', 'Frida', 'Frieda',
'Gabriella', 'Gabrielle', 'Gail', 'Genesis', 'Genevieve', 'Genoveva', 'Georgette', 'Georgiana', 'Georgianna', 'Geraldine', 'Gerda', 'Germaine', 'Gerry', 'Gertrude', 'Gia', 'Gilda', 'Gina', 'Giovanna', 'Gisselle', 'Gladyce', 'Gladys', 'Glenda', 'Glenna', 'Gloria', 'Golda', 'Grace', 'Gracie', 'Graciela', 'Gregoria', 'Greta', 'Gretchen', 'Guadalupe', 'Gudrun', 'Gwen', 'Gwendolyn',
'Hailee', 'Hailie', 'Halie', 'Hallie', 'Hanna', 'Hannah', 'Harmony', 'Hassie', 'Hattie', 'Haven', 'Haylee', 'Haylie', 'Heath', 'Heather', 'Heaven', 'Heidi', 'Helen', 'Helena', 'Helene', 'Helga', 'Hellen', 'Heloise', 'Henriette', 'Hermina', 'Herminia', 'Herta', 'Hertha', 'Hettie', 'Hilda', 'Hildegard', 'Hillary', 'Hilma', 'Hollie', 'Holly', 'Hope', 'Hortense', 'Hosea', 'Hulda',
'Icie', 'Ida', 'Idell', 'Idella', 'Ila', 'Ilene', 'Iliana', 'Ima', 'Imelda', 'Imogene', 'Ines', 'Irma', 'Isabel', 'Isabell', 'Isabella', 'Isabelle', 'Isobel', 'Itzel', 'Iva', 'Ivah', 'Ivory', 'Ivy', 'Izabella',
'Jacinthe', 'Jackeline', 'Jackie', 'Jacklyn', 'Jacky', 'Jaclyn', 'Jacquelyn', 'Jacynthe', 'Jada', 'Jade', 'Jadyn', 'Jaida', 'Jailyn', 'Jakayla', 'Jalyn', 'Jammie', 'Jana', 'Janae', 'Jane', 'Janelle', 'Janessa', 'Janet', 'Janice', 'Janie', 'Janis', 'Janiya', 'Jannie', 'Jany', 'Jaquelin', 'Jaqueline', 'Jaunita', 'Jayda', 'Jayne', 'Jazlyn', 'Jazmin', 'Jazmyn', 'Jazmyne', 'Jeanette', 'Jeanie', 'Jeanne', 'Jena', 'Jenifer', 'Jennie', 'Jennifer', 'Jennyfer', 'Jermaine', 'Jessica', 'Jessika', 'Jessyca', 'Jewel', 'Jewell', 'Joana', 'Joanie', 'Joanne', 'Joannie', 'Joanny', 'Jodie', 'Jody', 'Joelle', 'Johanna', 'Jolie', 'Jordane', 'Josefa', 'Josefina', 'Josephine', 'Josiane', 'Josianne', 'Josie', 'Joy', 'Joyce', 'Juana', 'Juanita', 'Jude', 'Judy', 'Julia', 'Juliana', 'Julianne', 'Julie', 'Juliet', 'June', 'Justina', 'Justine',
'Kaci', 'Kacie', 'Kaela', 'Kaelyn', 'Kaia', 'Kailee', 'Kailey', 'Kailyn', 'Kaitlin', 'Kaitlyn', 'Kali', 'Kallie', 'Kamille', 'Kara', 'Karelle', 'Karen', 'Kari', 'Kariane', 'Karianne', 'Karina', 'Karine', 'Karlee', 'Karli', 'Karlie', 'Karolann', 'Kasandra', 'Kasey', 'Kassandra', 'Katarina', 'Katelin', 'Katelyn', 'Katelynn', 'Katharina', 'Katherine', 'Katheryn', 'Kathleen', 'Kathlyn', 'Kathryn', 'Kathryne', 'Katlyn', 'Katlynn', 'Katrina', 'Katrine', 'Kattie', 'Kavon', 'Kaya', 'Kaycee', 'Kayla', 'Kaylah', 'Kaylee', 'Kayli', 'Kaylie', 'Kaylin', 'Keara', 'Keely', 'Keira', 'Kelli', 'Kellie', 'Kelly', 'Kelsi', 'Kelsie', 'Kendra', 'Kenna', 'Kenya', 'Kenyatta', 'Kiana', 'Kianna', 'Kiara', 'Kiarra', 'Kiera', 'Kimberly', 'Kira', 'Kirsten', 'Kirstin', 'Kitty', 'Krista', 'Kristin', 'Kristina', 'Kristy', 'Krystal', 'Krystel', 'Krystina', 'Kyla', 'Kylee', 'Kylie', 'Kyra',
'Lacey', 'Lacy', 'Laila', 'Laisha', 'Laney', 'Larissa', 'Laura', 'Lauren', 'Laurence', 'Lauretta', 'Lauriane', 'Laurianne', 'Laurie', 'Laurine', 'Laury', 'Lauryn', 'Lavada', 'Lavina', 'Lavinia', 'Lavonne', 'Layla', 'Lea', 'Leann', 'Leanna', 'Leanne', 'Leatha', 'Leda', 'Leila', 'Leilani', 'Lela', 'Lelah', 'Lelia', 'Lempi', 'Lenna', 'Lenora', 'Lenore', 'Leola', 'Leonie', 'Leonor', 'Leonora', 'Leora', 'Lera', 'Leslie', 'Lesly', 'Lessie', 'Leta', 'Letha', 'Letitia', 'Lexi', 'Lexie', 'Lia', 'Liana', 'Libbie', 'Libby', 'Lila', 'Lilian', 'Liliana', 'Liliane', 'Lilla', 'Lillian', 'Lilliana', 'Lillie', 'Lilly', 'Lily', 'Lilyan', 'Lina', 'Linda', 'Lindsay', 'Linnea', 'Linnie', 'Lisa', 'Lisette', 'Litzy', 'Liza', 'Lizeth', 'Lizzie', 'Lois', 'Lola', 'Lolita', 'Loma', 'Lonie', 'Lora', 'Loraine', 'Loren', 'Lorena', 'Lori', 'Lorine', 'Lorna', 'Lottie', 'Lou', 'Loyce', 'Lucie', 'Lucienne', 'Lucile', 'Lucinda', 'Lucy', 'Ludie', 'Lue', 'Luella', 'Luisa', 'Lulu', 'Luna', 'Lupe', 'Lura', 'Lurline', 'Luz', 'Lyda', 'Lydia', 'Lyla', 'Lynn', 'Lysanne',
'Mabel', 'Mabelle', 'Mable', 'Maci', 'Macie', 'Macy', 'Madaline', 'Madalyn', 'Maddison', 'Madeline', 'Madelyn', 'Madelynn', 'Madge', 'Madie', 'Madilyn', 'Madisyn', 'Madonna', 'Mae', 'Maegan', 'Maeve', 'Mafalda', 'Magali', 'Magdalen', 'Magdalena', 'Maggie', 'Magnolia', 'Maia', 'Maida', 'Maiya', 'Makayla', 'Makenzie', 'Malika', 'Malinda', 'Mallie', 'Malvina', 'Mandy', 'Mara', 'Marcelina', 'Marcella', 'Marcelle', 'Marcia', 'Margaret', 'Margarete', 'Margarett', 'Margaretta', 'Margarette', 'Margarita', 'Marge', 'Margie', 'Margot', 'Margret', 'Marguerite', 'Maria', 'Mariah', 'Mariam', 'Marian', 'Mariana', 'Mariane', 'Marianna', 'Marianne', 'Maribel', 'Marie', 'Mariela', 'Marielle', 'Marietta', 'Marilie', 'Marilou', 'Marilyne', 'Marina', 'Marion', 'Marisa', 'Marisol', 'Maritza', 'Marjolaine', 'Marjorie', 'Marjory', 'Marlee', 'Marlen', 'Marlene', 'Marquise', 'Marta', 'Martina', 'Martine', 'Mary', 'Maryam', 'Maryjane', 'Maryse', 'Mathilde', 'Matilda', 'Matilde', 'Mattie', 'Maud', 'Maude', 'Maudie', 'Maureen', 'Maurine', 'Maxie', 'Maximillia', 'May', 'Maya', 'Maybell', 'Maybelle', 'Maye', 'Maymie', 'Mayra', 'Mazie', 'Mckayla', 'Meagan', 'Meaghan', 'Meda', 'Megane', 'Meggie', 'Meghan', 'Melba', 'Melisa', 'Melissa', 'Mellie', 'Melody', 'Melyna', 'Melyssa', 'Mercedes', 'Meredith', 'Mertie', 'Meta', 'Mia', 'Micaela', 'Michaela', 'Michele', 'Michelle', 'Mikayla', 'Millie', 'Mina', 'Minerva', 'Minnie', 'Miracle', 'Mireille', 'Mireya', 'Missouri', 'Misty', 'Mittie', 'Modesta', 'Mollie', 'Molly', 'Mona', 'Monica', 'Monique', 'Mossie', 'Mozell', 'Mozelle', 'Muriel', 'Mya', 'Myah', 'Mylene', 'Myra', 'Myriam', 'Myrna', 'Myrtice', 'Myrtie', 'Myrtis', 'Myrtle',
'Nadia', 'Nakia', 'Name', 'Nannie', 'Naomi', 'Naomie', 'Natalia', 'Natalie', 'Natasha', 'Nayeli', 'Nedra', 'Neha', 'Nelda', 'Nella', 'Nelle', 'Nellie', 'Neoma', 'Nettie', 'Neva', 'Nia', 'Nichole', 'Nicole', 'Nicolette', 'Nikita', 'Nikki', 'Nina', 'Noelia', 'Noemi', 'Noemie', 'Noemy', 'Nola', 'Nona', 'Nora', 'Norene', 'Norma', 'Nova', 'Novella', 'Nya', 'Nyah', 'Nyasia',
'Oceane', 'Ocie', 'Octavia', 'Odessa', 'Odie', 'Ofelia', 'Oleta', 'Olga', 'Ollie', 'Oma', 'Ona', 'Onie', 'Opal', 'Ophelia', 'Ora', 'Orie', 'Orpha', 'Otha', 'Otilia', 'Ottilie', 'Ova', 'Ozella',
'Paige', 'Palma', 'Pamela', 'Pansy', 'Pascale', 'Pasquale', 'Pat', 'Patience', 'Patricia', 'Patsy', 'Pattie', 'Paula', 'Pauline', 'Pearl', 'Pearlie', 'Pearline', 'Peggie', 'Penelope', 'Petra', 'Phoebe', 'Phyllis', 'Pink', 'Pinkie', 'Piper', 'Polly', 'Precious', 'Princess', 'Priscilla', 'Providenci', 'Prudence',
'Queen', 'Queenie',
'Rachael', 'Rachel', 'Rachelle', 'Rae', 'Raegan', 'Rafaela', 'Rahsaan', 'Raina', 'Ramona', 'Raphaelle', 'Raquel', 'Reanna', 'Reba', 'Rebeca', 'Rebecca', 'Rebeka', 'Rebekah', 'Reina', 'Renee', 'Ressie', 'Reta', 'Retha', 'Retta', 'Reva', 'Reyna', 'Rhea', 'Rhianna', 'Rhoda', 'Rita', 'River', 'Roberta', 'Robyn', 'Roma', 'Romaine', 'Rosa', 'Rosalee', 'Rosalia', 'Rosalind', 'Rosalinda', 'Rosalyn', 'Rosamond', 'Rosanna', 'Rose', 'Rosella', 'Roselyn', 'Rosemarie', 'Rosemary', 'Rosetta', 'Rosie', 'Rosina', 'Roslyn', 'Rossie', 'Rowena', 'Roxane', 'Roxanne', 'Rozella', 'Rubie', 'Ruby', 'Rubye', 'Ruth', 'Ruthe', 'Ruthie', 'Rylee',
'Sabina', 'Sabrina', 'Sabryna', 'Sadie', 'Sadye', 'Sallie', 'Sally', 'Salma', 'Samanta', 'Samantha', 'Samara', 'Sandra', 'Sandrine', 'Sandy', 'Santina', 'Sarah', 'Sarai', 'Sarina', 'Sasha', 'Savanah', 'Savanna', 'Savannah', 'Scarlett', 'Selena', 'Selina', 'Serena', 'Serenity', 'Shaina', 'Shakira', 'Shana', 'Shanel', 'Shanelle', 'Shania', 'Shanie', 'Shaniya', 'Shanna', 'Shannon', 'Shanny', 'Shanon', 'Shany', 'Sharon', 'Shawna', 'Shaylee', 'Shayna', 'Shea', 'Sheila', 'Shemar', 'Shirley', 'Shyann', 'Shyanne', 'Sibyl', 'Sienna', 'Sierra', 'Simone', 'Sincere', 'Sister', 'Skyla', 'Sonia', 'Sonya', 'Sophia', 'Sophie', 'Stacey', 'Stacy', 'Stefanie', 'Stella', 'Stephania', 'Stephanie', 'Stephany', 'Summer', 'Sunny', 'Susan', 'Susana', 'Susanna', 'Susie', 'Suzanne', 'Syble', 'Sydnee', 'Sydni', 'Sydnie', 'Sylvia',
'Tabitha', 'Talia', 'Tamara', 'Tamia', 'Tania', 'Tanya', 'Tara', 'Taryn', 'Tatyana', 'Taya', 'Teagan', 'Telly', 'Teresa', 'Tess', 'Tessie', 'Thalia', 'Thea', 'Thelma', 'Theodora', 'Theresa', 'Therese', 'Theresia', 'Thora', 'Tia', 'Tiana', 'Tianna', 'Tiara', 'Tierra', 'Tiffany', 'Tina', 'Tomasa', 'Tracy', 'Tressa', 'Tressie', 'Treva', 'Trinity', 'Trisha', 'Trudie', 'Trycia', 'Twila', 'Tyra',
'Una', 'Ursula',
'Vada', 'Valentina', 'Valentine', 'Valerie', 'Vallie', 'Vanessa', 'Veda', 'Velda', 'Vella', 'Velma', 'Velva', 'Vena', 'Verda', 'Verdie', 'Vergie', 'Verla', 'Verlie', 'Verna', 'Vernice', 'Vernie', 'Verona', 'Veronica', 'Vesta', 'Vicenta', 'Vickie', 'Vicky', 'Victoria', 'Vida', 'Vilma', 'Vincenza', 'Viola', 'Violet', 'Violette', 'Virgie', 'Virginia', 'Virginie', 'Vita', 'Viva', 'Vivian', 'Viviane', 'Vivianne', 'Vivien', 'Vivienne',
'Wanda', 'Wava', 'Wendy', 'Whitney', 'Wilhelmine', 'Willa', 'Willie', 'Willow', 'Wilma', 'Winifred', 'Winnifred', 'Winona',
'Yadira', 'Yasmeen', 'Yasmin', 'Yasmine', 'Yazmin', 'Yesenia', 'Yessenia', 'Yolanda', 'Yoshiko', 'Yvette', 'Yvonne',
'Zaria', 'Zelda', 'Zella', 'Zelma', 'Zena', 'Zetta', 'Zita', 'Zoe', 'Zoey', 'Zoie', 'Zoila', 'Zola', 'Zora', 'Zula'
);
protected static $lastName = array(
'Abbott', 'Abernathy', 'Abshire', 'Adams', 'Altenwerth', 'Anderson', 'Ankunding', 'Armstrong', 'Auer', 'Aufderhar',
'Bahringer', 'Bailey', 'Balistreri', 'Barrows', 'Bartell', 'Bartoletti', 'Barton', 'Bashirian', 'Batz', 'Bauch', 'Baumbach', 'Bayer', 'Beahan', 'Beatty', 'Bechtelar', 'Becker', 'Bednar', 'Beer', 'Beier', 'Berge', 'Bergnaum', 'Bergstrom', 'Bernhard', 'Bernier', 'Bins', 'Blanda', 'Blick', 'Block', 'Bode', 'Boehm', 'Bogan', 'Bogisich', 'Borer', 'Bosco', 'Botsford', 'Boyer', 'Boyle', 'Bradtke', 'Brakus', 'Braun', 'Breitenberg', 'Brekke', 'Brown', 'Bruen', 'Buckridge',
'Carroll', 'Carter', 'Cartwright', 'Casper', 'Cassin', 'Champlin', 'Christiansen', 'Cole', 'Collier', 'Collins', 'Conn', 'Connelly', 'Conroy', 'Considine', 'Corkery', 'Cormier', 'Corwin', 'Cremin', 'Crist', 'Crona', 'Cronin', 'Crooks', 'Cruickshank', 'Cummerata', 'Cummings',
'Dach', 'D\'Amore', 'Daniel', 'Dare', 'Daugherty', 'Davis', 'Deckow', 'Denesik', 'Dibbert', 'Dickens', 'Dicki', 'Dickinson', 'Dietrich', 'Donnelly', 'Dooley', 'Douglas', 'Doyle', 'DuBuque', 'Durgan',
'Ebert', 'Effertz', 'Eichmann', 'Emard', 'Emmerich', 'Erdman', 'Ernser', 'Fadel',
'Fahey', 'Farrell', 'Fay', 'Feeney', 'Feest', 'Feil', 'Ferry', 'Fisher', 'Flatley', 'Frami', 'Franecki', 'Friesen', 'Fritsch', 'Funk',
'Gaylord', 'Gerhold', 'Gerlach', 'Gibson', 'Gislason', 'Gleason', 'Gleichner', 'Glover', 'Goldner', 'Goodwin', 'Gorczany', 'Gottlieb', 'Goyette', 'Grady', 'Graham', 'Grant', 'Green', 'Greenfelder', 'Greenholt', 'Grimes', 'Gulgowski', 'Gusikowski', 'Gutkowski', 'Gutmann',
'Haag', 'Hackett', 'Hagenes', 'Hahn', 'Haley', 'Halvorson', 'Hamill', 'Hammes', 'Hand', 'Hane', 'Hansen', 'Harber', 'Harris', 'Hartmann', 'Harvey', 'Hauck', 'Hayes', 'Heaney', 'Heathcote', 'Hegmann', 'Heidenreich', 'Heller', 'Herman', 'Hermann', 'Hermiston', 'Herzog', 'Hessel', 'Hettinger', 'Hickle', 'Hilll', 'Hills', 'Hilpert', 'Hintz', 'Hirthe', 'Hodkiewicz', 'Hoeger', 'Homenick', 'Hoppe', 'Howe', 'Howell', 'Hudson', 'Huel', 'Huels', 'Hyatt',
'Jacobi', 'Jacobs', 'Jacobson', 'Jakubowski', 'Jaskolski', 'Jast', 'Jenkins', 'Jerde', 'Johns', 'Johnson', 'Johnston', 'Jones',
'Kassulke', 'Kautzer', 'Keebler', 'Keeling', 'Kemmer', 'Kerluke', 'Kertzmann', 'Kessler', 'Kiehn', 'Kihn', 'Kilback', 'King', 'Kirlin', 'Klein', 'Kling', 'Klocko', 'Koch', 'Koelpin', 'Koepp', 'Kohler', 'Konopelski', 'Koss', 'Kovacek', 'Kozey', 'Krajcik', 'Kreiger', 'Kris', 'Kshlerin', 'Kub', 'Kuhic', 'Kuhlman', 'Kuhn', 'Kulas', 'Kunde', 'Kunze', 'Kuphal', 'Kutch', 'Kuvalis',
'Labadie', 'Lakin', 'Lang', 'Langosh', 'Langworth', 'Larkin', 'Larson', 'Leannon', 'Lebsack', 'Ledner', 'Leffler', 'Legros', 'Lehner', 'Lemke', 'Lesch', 'Leuschke', 'Lind', 'Lindgren', 'Littel', 'Little', 'Lockman', 'Lowe', 'Lubowitz', 'Lueilwitz', 'Luettgen', 'Lynch',
'Macejkovic', 'Maggio', 'Mann', 'Mante', 'Marks', 'Marquardt', 'Marvin', 'Mayer', 'Mayert', 'McClure', 'McCullough', 'McDermott', 'McGlynn', 'McKenzie', 'McLaughlin', 'Medhurst', 'Mertz', 'Metz', 'Miller', 'Mills', 'Mitchell', 'Moen', 'Mohr', 'Monahan', 'Moore', 'Morar', 'Morissette', 'Mosciski', 'Mraz', 'Mueller', 'Muller', 'Murazik', 'Murphy', 'Murray',
'Nader', 'Nicolas', 'Nienow', 'Nikolaus', 'Nitzsche', 'Nolan',
'Oberbrunner', 'O\'Connell', 'O\'Conner', 'O\'Hara', 'O\'Keefe', 'O\'Kon', 'Okuneva', 'Olson', 'Ondricka', 'O\'Reilly', 'Orn', 'Ortiz', 'Osinski',
'Pacocha', 'Padberg', 'Pagac', 'Parisian', 'Parker', 'Paucek', 'Pfannerstill', 'Pfeffer', 'Pollich', 'Pouros', 'Powlowski', 'Predovic', 'Price', 'Prohaska', 'Prosacco', 'Purdy',
'Quigley', 'Quitzon',
'Rath', 'Ratke', 'Rau', 'Raynor', 'Reichel', 'Reichert', 'Reilly', 'Reinger', 'Rempel', 'Renner', 'Reynolds', 'Rice', 'Rippin', 'Ritchie', 'Robel', 'Roberts', 'Rodriguez', 'Rogahn', 'Rohan', 'Rolfson', 'Romaguera', 'Roob', 'Rosenbaum', 'Rowe', 'Ruecker', 'Runolfsdottir', 'Runolfsson', 'Runte', 'Russel', 'Rutherford', 'Ryan', 'Sanford', 'Satterfield', 'Sauer', 'Sawayn',
'Schaden', 'Schaefer', 'Schamberger', 'Schiller', 'Schimmel', 'Schinner', 'Schmeler', 'Schmidt', 'Schmitt', 'Schneider', 'Schoen', 'Schowalter', 'Schroeder', 'Schulist', 'Schultz', 'Schumm', 'Schuppe', 'Schuster', 'Senger', 'Shanahan', 'Shields', 'Simonis', 'Sipes', 'Skiles', 'Smith', 'Smitham', 'Spencer', 'Spinka', 'Sporer', 'Stamm', 'Stanton', 'Stark', 'Stehr', 'Steuber', 'Stiedemann', 'Stokes', 'Stoltenberg', 'Stracke', 'Streich', 'Stroman', 'Strosin', 'Swaniawski', 'Swift',
'Terry', 'Thiel', 'Thompson', 'Tillman', 'Torp', 'Torphy', 'Towne', 'Toy', 'Trantow', 'Tremblay', 'Treutel', 'Tromp', 'Turcotte', 'Turner',
'Ullrich', 'Upton',
'Vandervort', 'Veum', 'Volkman', 'Von', 'VonRueden',
'Waelchi', 'Walker', 'Walsh', 'Walter', 'Ward', 'Waters', 'Watsica', 'Weber', 'Wehner', 'Weimann', 'Weissnat', 'Welch', 'West', 'White', 'Wiegand', 'Wilderman', 'Wilkinson', 'Will', 'Williamson', 'Willms', 'Windler', 'Wintheiser', 'Wisoky', 'Wisozk', 'Witting', 'Wiza', 'Wolf', 'Wolff', 'Wuckert', 'Wunsch', 'Wyman',
'Yost', 'Yundt',
'Zboncak', 'Zemlak', 'Ziemann', 'Zieme', 'Zulauf'
);
private static $suffix = array('Jr.', 'Sr.', 'I', 'II', 'III', 'IV', 'V', 'MD', 'DDS', 'PhD', 'DVM');
/**
* @example 'PhD'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/en_US/Address.php 0000644 00000021450 15152066430 0011451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_US;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('North', 'East', 'West', 'South', 'New', 'Lake', 'Port');
protected static $citySuffix = array('town', 'ton', 'land', 'ville', 'berg', 'burgh', 'borough', 'bury', 'view', 'port', 'mouth', 'stad', 'furt', 'chester', 'mouth', 'fort', 'haven', 'side', 'shire');
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###');
protected static $streetSuffix = array(
'Alley', 'Avenue', 'Branch', 'Bridge', 'Brook', 'Brooks', 'Burg', 'Burgs', 'Bypass', 'Camp', 'Canyon', 'Cape', 'Causeway', 'Center', 'Centers', 'Circle', 'Circles', 'Cliff', 'Cliffs', 'Club', 'Common', 'Corner', 'Corners', 'Course', 'Court', 'Courts', 'Cove', 'Coves', 'Creek', 'Crescent', 'Crest', 'Crossing', 'Crossroad', 'Curve', 'Dale', 'Dam', 'Divide', 'Drive', 'Drive', 'Drives', 'Estate', 'Estates', 'Expressway', 'Extension', 'Extensions', 'Fall', 'Falls', 'Ferry', 'Field', 'Fields', 'Flat', 'Flats', 'Ford', 'Fords', 'Forest', 'Forge', 'Forges', 'Fork', 'Forks', 'Fort', 'Freeway', 'Garden', 'Gardens', 'Gateway', 'Glen', 'Glens', 'Green', 'Greens', 'Grove', 'Groves', 'Harbor', 'Harbors', 'Haven', 'Heights', 'Highway', 'Hill', 'Hills', 'Hollow', 'Inlet', 'Inlet', 'Island', 'Island', 'Islands', 'Islands', 'Isle', 'Isle', 'Junction', 'Junctions', 'Key', 'Keys', 'Knoll', 'Knolls', 'Lake', 'Lakes', 'Land', 'Landing', 'Lane', 'Light', 'Lights', 'Loaf', 'Lock', 'Locks', 'Locks', 'Lodge', 'Lodge', 'Loop', 'Mall', 'Manor', 'Manors', 'Meadow', 'Meadows', 'Mews', 'Mill', 'Mills', 'Mission', 'Mission', 'Motorway', 'Mount', 'Mountain', 'Mountain', 'Mountains', 'Mountains', 'Neck', 'Orchard', 'Oval', 'Overpass', 'Park', 'Parks', 'Parkway', 'Parkways', 'Pass', 'Passage', 'Path', 'Pike', 'Pine', 'Pines', 'Place', 'Plain', 'Plains', 'Plains', 'Plaza', 'Plaza', 'Point', 'Points', 'Port', 'Port', 'Ports', 'Ports', 'Prairie', 'Prairie', 'Radial', 'Ramp', 'Ranch', 'Rapid', 'Rapids', 'Rest', 'Ridge', 'Ridges', 'River', 'Road', 'Road', 'Roads', 'Roads', 'Route', 'Row', 'Rue', 'Run', 'Shoal', 'Shoals', 'Shore', 'Shores', 'Skyway', 'Spring', 'Springs', 'Springs', 'Spur', 'Spurs', 'Square', 'Square', 'Squares', 'Squares', 'Station', 'Station', 'Stravenue', 'Stravenue', 'Stream', 'Stream', 'Street', 'Street', 'Streets', 'Summit', 'Summit', 'Terrace', 'Throughway', 'Trace', 'Track', 'Trafficway', 'Trail', 'Trail', 'Tunnel', 'Tunnel', 'Turnpike', 'Turnpike', 'Underpass', 'Union', 'Unions', 'Valley', 'Valleys', 'Via', 'Viaduct', 'View', 'Views', 'Village', 'Village', 'Villages', 'Ville', 'Vista', 'Vista', 'Walk', 'Walks', 'Wall', 'Way', 'Ways', 'Well', 'Wells'
);
protected static $postcode = array('#####', '#####-####');
protected static $state = array(
'Alabama', 'Alaska', 'Arizona', 'Arkansas', 'California', 'Colorado', 'Connecticut', 'Delaware', 'District of Columbia', 'Florida', 'Georgia', 'Hawaii', 'Idaho', 'Illinois', 'Indiana', 'Iowa', 'Kansas', 'Kentucky', 'Louisiana', 'Maine', 'Maryland', 'Massachusetts', 'Michigan', 'Minnesota', 'Mississippi', 'Missouri', 'Montana', 'Nebraska', 'Nevada', 'New Hampshire', 'New Jersey', 'New Mexico', 'New York', 'North Carolina', 'North Dakota', 'Ohio', 'Oklahoma', 'Oregon', 'Pennsylvania', 'Rhode Island', 'South Carolina', 'South Dakota', 'Tennessee', 'Texas', 'Utah', 'Vermont', 'Virginia', 'Washington', 'West Virginia', 'Wisconsin', 'Wyoming'
);
protected static $stateAbbr = array(
'AK', 'AL', 'AR', 'AZ', 'CA', 'CO', 'CT', 'DC', 'DE', 'FL', 'GA', 'HI', 'IA', 'ID', 'IL', 'IN', 'KS', 'KY', 'LA', 'MA', 'MD', 'ME', 'MI', 'MN', 'MO', 'MS', 'MT', 'NC', 'ND', 'NE', 'NH', 'NJ', 'NM', 'NV', 'NY', 'OH', 'OK', 'OR', 'PA', 'RI', 'SC', 'SD', 'TN', 'TX', 'UT', 'VA', 'VT', 'WA', 'WI', 'WV', 'WY'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albania', 'Algeria', 'American Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Anguilla', 'Antarctica (the territory South of 60 deg S)', 'Antigua and Barbuda', 'Argentina', 'Armenia', 'Aruba', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaijan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgium', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia', 'Bosnia and Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Island (Bouvetoya)', 'Brazil', 'British Indian Ocean Territory (Chagos Archipelago)', 'British Virgin Islands', 'Brunei Darussalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi',
'Cambodia', 'Cameroon', 'Canada', 'Cape Verde', 'Cayman Islands', 'Central African Republic', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Christmas Island', 'Cocos (Keeling) Islands', 'Colombia', 'Comoros', 'Congo', 'Cook Islands', 'Costa Rica', 'Cote d\'Ivoire', 'Croatia', 'Cuba', 'Cyprus', 'Czech Republic',
'Denmark', 'Djibouti', 'Dominica', 'Dominican Republic',
'Ecuador', 'Egypt', 'El Salvador', 'Equatorial Guinea', 'Eritrea', 'Estonia', 'Ethiopia',
'Faroe Islands', 'Falkland Islands (Malvinas)', 'Fiji', 'Finland', 'France', 'French Guiana', 'French Polynesia', 'French Southern Territories',
'Gabon', 'Gambia', 'Georgia', 'Germany', 'Ghana', 'Gibraltar', 'Greece', 'Greenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinea', 'Guinea-Bissau', 'Guyana',
'Haiti', 'Heard Island and McDonald Islands', 'Holy See (Vatican City State)', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hungary',
'Iceland', 'India', 'Indonesia', 'Iran', 'Iraq', 'Ireland', 'Isle of Man', 'Israel', 'Italy',
'Jamaica', 'Japan', 'Jersey', 'Jordan',
'Kazakhstan', 'Kenya', 'Kiribati', 'Korea', 'Korea', 'Kuwait', 'Kyrgyz Republic',
'Lao People\'s Democratic Republic', 'Latvia', 'Lebanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libyan Arab Jamahiriya', 'Liechtenstein', 'Lithuania', 'Luxembourg',
'Macao', 'Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaysia', 'Maldives', 'Mali', 'Malta', 'Marshall Islands', 'Martinique', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesia', 'Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Montserrat', 'Morocco', 'Mozambique', 'Myanmar',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Netherlands Antilles', 'Netherlands', 'New Caledonia', 'New Zealand', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk Island', 'Northern Mariana Islands', 'Norway',
'Oman',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinian Territory', 'Panama', 'Papua New Guinea', 'Paraguay', 'Peru', 'Philippines', 'Pitcairn Islands', 'Poland', 'Portugal', 'Puerto Rico',
'Qatar',
'Reunion', 'Romania', 'Russian Federation', 'Rwanda',
'Saint Barthelemy', 'Saint Helena', 'Saint Kitts and Nevis', 'Saint Lucia', 'Saint Martin', 'Saint Pierre and Miquelon', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome and Principe', 'Saudi Arabia', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Slovakia (Slovak Republic)', 'Slovenia', 'Solomon Islands', 'Somalia', 'South Africa', 'South Georgia and the South Sandwich Islands', 'Spain', 'Sri Lanka', 'Sudan', 'Suriname', 'Svalbard & Jan Mayen Islands', 'Swaziland', 'Sweden', 'Switzerland', 'Syrian Arab Republic',
'Taiwan', 'Tajikistan', 'Tanzania', 'Thailand', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad and Tobago', 'Tunisia', 'Turkey', 'Turkmenistan', 'Turks and Caicos Islands', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ukraine', 'United Arab Emirates', 'United Kingdom', 'United States of America', 'United States Minor Outlying Islands', 'United States Virgin Islands', 'Uruguay', 'Uzbekistan',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Wallis and Futuna', 'Western Sahara',
'Yemen',
'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}}{{citySuffix}}',
'{{lastName}}{{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{buildingNumber}} {{streetName}}',
'{{buildingNumber}} {{streetName}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{stateAbbr}} {{postcode}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Apt. ###', 'Suite ###');
/**
* @example 'East'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Appt. 350'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'California'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'CA'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/at_AT/Payment.php 0000644 00000001414 15152066430 0011456 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\at_AT;
/**
* Class Payment
*
* @package Faker\Provider\at_AT
*/
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* Value Added Tax (VAT)
*
* @example 'ATU12345678', ('spaced') 'AT U12345678'
*
* @see http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/faq.html?locale=en#item_11
* @see http://www.iecomputersystems.com/ordering/eu_vat_numbers.htm
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/VAT_identification_number
*
* @param bool $spacedNationalPrefix
*
* @return string VAT Number
*/
public static function vat($spacedNationalPrefix = true)
{
$prefix = ($spacedNationalPrefix) ? "AT U" : "ATU";
return sprintf("%s%d", $prefix, self::randomNumber(8, true));
}
}
Provider/en_NZ/PhoneNumber.php 0000644 00000004726 15152066430 0012315 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_NZ;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/**
* An array of en_NZ landline phone number formats
* @var array
*/
protected static $formats = array(
// National Calls
'{{area_code}}{{beginning_number}}######',
'{{area_code}} {{beginning_number}}## ####'
);
/**
* An array of en_NZ mobile (cell) phone number formats
* @var array
*/
protected static $mobileFormats = array(
// Local
'02########',
'02#########',
'02# ### ####',
'02# #### ####'
);
/**
* An array of toll free phone number formats
* @var array
*/
protected static $tollFreeFormats = array(
'0508######',
'0508 ######',
'0508 ### ###',
'0800######',
'0800 ######',
'0800 ### ###',
);
/**
* An array of en_NZ landline area codes
* @var array
*/
protected static $areaCodes = array(
'02', '03', '04', '06', '07', '09'
);
/**
* An array of en_NZ landline beginning numbers
* @var array
*/
protected static $beginningNumbers = array(
'2', '3', '4', '5', '6', '7', '8', '9'
);
/**
* Return a en_NZ landline phone number
* @return string
*/
public static function phoneNumber()
{
$format = static::numerify(static::randomElement(static::$formats));
$withAreaCode = str_replace('{{area_code}}', static::areaCode(), $format);
return str_replace('{{beginning_number}}', static::beginningNumber(), $withAreaCode);
}
/**
* Return a en_NZ mobile phone number
* @return string
*/
public static function mobileNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$mobileFormats));
}
/**
* Return a en_NZ toll free phone number
* @return string
*/
public static function tollFreeNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$tollFreeFormats));
}
/**
* Return a en_NZ landline area code
* @return string
*/
public static function areaCode()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$areaCodes));
}
/**
* Return a en_NZ landline beginning number
* @return string
*/
public static function beginningNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$beginningNumbers));
}
}
Provider/en_NZ/Address.php 0000644 00000004425 15152066430 0011454 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_NZ;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) building number formats
* @var array
*/
protected static $buildingNumber = array('#', '##', '###');
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) street suffixes
* @var array
*/
protected static $streetSuffix = array(
'Avenue', 'Close', 'Court', 'Crescent', 'Drive', 'Esplanade', 'Grove', 'Heights', 'Highway', 'Hill', 'Lane', 'Line', 'Mall', 'Parade', 'Place', 'Quay', 'Rise', 'Road', 'Square', 'Street', 'Terrace', 'Way'
);
/**
* City suffixes
* @var array
*/
protected static $citySuffix = array('ville', 'ston');
/**
* City formats
* @var array
*/
protected static $cityFormats = array('{{firstName}}{{citySuffix}}');
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) regions
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/Regions_of_New_Zealand
* @var array
*/
protected static $region = array(
'Auckland', 'Bay of Plenty', 'Canterbury', 'Gisborne', 'Hawkes Bay', 'Manawatu-Whanganui', 'Marlborough', 'Nelson', 'Northland', 'Otago', 'Southland', 'Taranaki', 'Tasman', 'Waikato', 'Wellington', 'West Coast'
);
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) poscode formats
* @var array
*/
protected static $postcode = array('####');
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) countries
* @var array
*/
protected static $country = array('New Zealand');
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) address formats
* @var array
*/
protected static $addressFormats = array('{{buildingNumber}} {{streetName}}, {{city}}, {{region}}, {{postcode}}');
/**
* An array of en_NZ (New Zealand) street address formats
* @var array
*/
protected static $streetAddressFormats = array('{{buildingNumber}} {{streetName}}');
/**
* Return a en_NZ (New Zealand) postcode
* @return string
*/
public static function postcode()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$postcode));
}
/**
* Return a en_NZ (New Zealand) region
* @return string
*/
public static function region()
{
return static::randomElement(static::$region);
}
}
Provider/en_NZ/Internet.php 0000644 00000000604 15152066430 0011652 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\en_NZ;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
/**
* An array of common en_NZ (New Zeland) TLD's
* @var array
*/
protected static $tld = array(
'com', 'co.nz', 'ac.nz', 'geek.nz', 'gen.nz', 'kiwi.nz', 'maori.nz', 'net.nz', 'org.nz', 'school.nz', 'govt.nz', 'iwi.nz', 'mil.nz', 'health.nz', 'parliment.nz'
);
}
Provider/es_AR/Company.php 0000644 00000017446 15152066430 0011464 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_AR;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}} y {{lastName}}',
'{{lastName}} de {{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} y {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Adaptive', 'Advanced', 'Ameliorated', 'Assimilated', 'Automated', 'Balanced', 'Business-focused', 'Centralized', 'Cloned', 'Compatible', 'Configurable', 'Cross-group', 'Cross-platform', 'Customer-focused', 'Customizable', 'Decentralized', 'De-engineered', 'Devolved', 'Digitized', 'Distributed', 'Diverse', 'Down-sized', 'Enhanced', 'Enterprise-wide', 'Ergonomic', 'Exclusive', 'Expanded', 'Extended', 'Facetoface', 'Focused', 'Front-line', 'Fully-configurable', 'Function-based', 'Fundamental', 'Future-proofed', 'Grass-roots', 'Horizontal', 'Implemented', 'Innovative', 'Integrated', 'Intuitive', 'Inverse', 'Managed', 'Mandatory', 'Monitored', 'Multi-channelled', 'Multi-lateral', 'Multi-layered', 'Multi-tiered', 'Networked', 'Object-based', 'Open-architected', 'Open-source', 'Operative', 'Optimized', 'Optional', 'Organic', 'Organized', 'Persevering', 'Persistent', 'Phased', 'Polarised', 'Pre-emptive', 'Proactive', 'Profit-focused', 'Profound', 'Programmable', 'Progressive', 'Public-key', 'Quality-focused', 'Reactive', 'Realigned', 'Re-contextualized', 'Re-engineered', 'Reduced', 'Reverse-engineered', 'Right-sized', 'Robust', 'Seamless', 'Secured', 'Self-enabling', 'Sharable', 'Stand-alone', 'Streamlined', 'Switchable', 'Synchronised', 'Synergistic', 'Synergized', 'Team-oriented', 'Total', 'Triple-buffered', 'Universal', 'Up-sized', 'Upgradable', 'User-centric', 'User-friendly', 'Versatile', 'Virtual', 'Visionary', 'Vision-oriented'
),
array(
'24hour', '24/7', '3rdgeneration', '4thgeneration', '5thgeneration', '6thgeneration', 'actuating', 'analyzing', 'assymetric', 'asynchronous', 'attitude-oriented', 'background', 'bandwidth-monitored', 'bi-directional', 'bifurcated', 'bottom-line', 'clear-thinking', 'client-driven', 'client-server', 'coherent', 'cohesive', 'composite', 'context-sensitive', 'contextually-based', 'content-based', 'dedicated', 'demand-driven', 'didactic', 'directional', 'discrete', 'disintermediate', 'dynamic', 'eco-centric', 'empowering', 'encompassing', 'even-keeled', 'executive', 'explicit', 'exuding', 'fault-tolerant', 'foreground', 'fresh-thinking', 'full-range', 'global', 'grid-enabled', 'heuristic', 'high-level', 'holistic', 'homogeneous', 'human-resource', 'hybrid', 'impactful', 'incremental', 'intangible', 'interactive', 'intermediate', 'leadingedge', 'local', 'logistical', 'maximized', 'methodical', 'mission-critical', 'mobile', 'modular', 'motivating', 'multimedia', 'multi-state', 'multi-tasking', 'national', 'needs-based', 'neutral', 'nextgeneration', 'non-volatile', 'object-oriented', 'optimal', 'optimizing', 'radical', 'real-time', 'reciprocal', 'regional', 'responsive', 'scalable', 'secondary', 'solution-oriented', 'stable', 'static', 'systematic', 'systemic', 'system-worthy', 'tangible', 'tertiary', 'transitional', 'uniform', 'upward-trending', 'user-facing', 'value-added', 'web-enabled', 'well-modulated', 'zeroadministration', 'zerodefect', 'zerotolerance'
),
array(
'ability', 'access', 'adapter', 'algorithm', 'alliance', 'analyzer', 'application', 'approach', 'architecture', 'archive', 'artificialintelligence', 'array', 'attitude', 'benchmark', 'budgetarymanagement', 'capability', 'capacity', 'challenge', 'circuit', 'collaboration', 'complexity', 'concept', 'conglomeration', 'contingency', 'core', 'customerloyalty', 'database', 'data-warehouse', 'definition', 'emulation', 'encoding', 'encryption', 'extranet', 'firmware', 'flexibility', 'focusgroup', 'forecast', 'frame', 'framework', 'function', 'functionalities', 'GraphicInterface', 'groupware', 'GraphicalUserInterface', 'hardware', 'help-desk', 'hierarchy', 'hub', 'implementation', 'info-mediaries', 'infrastructure', 'initiative', 'installation', 'instructionset', 'interface', 'internetsolution', 'intranet', 'knowledgeuser', 'knowledgebase', 'localareanetwork', 'leverage', 'matrices', 'matrix', 'methodology', 'middleware', 'migration', 'model', 'moderator', 'monitoring', 'moratorium', 'neural-net', 'openarchitecture', 'opensystem', 'orchestration', 'paradigm', 'parallelism', 'policy', 'portal', 'pricingstructure', 'processimprovement', 'product', 'productivity', 'project', 'projection', 'protocol', 'securedline', 'service-desk', 'software', 'solution', 'standardization', 'strategy', 'structure', 'success', 'superstructure', 'support', 'synergy', 'systemengine', 'task-force', 'throughput', 'time-frame', 'toolset', 'utilisation', 'website', 'workforce'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implement', 'utilize', 'integrate', 'streamline', 'optimize', 'evolve', 'transform', 'embrace', 'enable', 'orchestrate', 'leverage', 'reinvent', 'aggregate', 'architect', 'enhance', 'incentivize', 'morph', 'empower', 'envisioneer', 'monetize', 'harness', 'facilitate', 'seize', 'disintermediate', 'synergize', 'strategize', 'deploy', 'brand', 'grow', 'target', 'syndicate', 'synthesize', 'deliver', 'mesh', 'incubate', 'engage', 'maximize', 'benchmark', 'expedite', 'reintermediate', 'whiteboard', 'visualize', 'repurpose', 'innovate', 'scale', 'unleash', 'drive', 'extend', 'engineer', 'revolutionize', 'generate', 'exploit', 'transition', 'e-enable', 'iterate', 'cultivate', 'matrix', 'productize', 'redefine', 'recontextualize'
),
array(
'clicks-and-mortar', 'value-added', 'vertical', 'proactive', 'robust', 'revolutionary', 'scalable', 'leading-edge', 'innovative', 'intuitive', 'strategic', 'e-business', 'mission-critical', 'sticky', 'one-to-one', '24/7', 'end-to-end', 'global', 'B2B', 'B2C', 'granular', 'frictionless', 'virtual', 'viral', 'dynamic', '24/365', 'best-of-breed', 'killer', 'magnetic', 'bleeding-edge', 'web-enabled', 'interactive', 'dot-com', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficient', 'front-end', 'distributed', 'seamless', 'extensible', 'turn-key', 'world-class', 'open-source', 'cross-platform', 'cross-media', 'synergistic', 'bricks-and-clicks', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrated', 'impactful', 'wireless', 'transparent', 'next-generation', 'cutting-edge', 'user-centric', 'visionary', 'customized', 'ubiquitous', 'plug-and-play', 'collaborative', 'compelling', 'holistic', 'rich'
),
array(
'synergies', 'web-readiness', 'paradigms', 'markets', 'partnerships', 'infrastructures', 'platforms', 'initiatives', 'channels', 'eyeballs', 'communities', 'ROI', 'solutions', 'e-tailers', 'e-services', 'action-items', 'portals', 'niches', 'technologies', 'content', 'vortals', 'supply-chains', 'convergence', 'relationships', 'architectures', 'interfaces', 'e-markets', 'e-commerce', 'systems', 'bandwidth', 'infomediaries', 'models', 'mindshare', 'deliverables', 'users', 'schemas', 'networks', 'applications', 'metrics', 'e-business', 'functionalities', 'experiences', 'webservices', 'methodologies'
)
);
protected static $companySuffix = array('e Hijo', 'e Hija', 'e Hijos', 'y Asoc.', 'y Flia.', 'SRL', 'SA', 'S. de H.');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/es_AR/PhoneNumber.php 0000644 00000001750 15152066430 0012267 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_AR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+##(#)##########',
'+##(#)##########',
'###-###-####',
'(##)4###-####',
'(##)4###-####',
'(##)4###-####',
'(##)4###-####',
'(##)154###-####',
'(##)5###-####',
'(##)5###-####',
'(##)155###-####',
'(##)155###-####',
'(##)155###-####',
'(##)6###-####',
'(###)4##-####',
'(###)4##-####',
'(###)4##-####',
'(###)5##-####',
'(###)5##-####',
'(###)5##-####',
'(###)154##-####',
'(###)154##-####',
'(###)155##-####',
'(###)155##-####',
'(###)155##-####',
'(####)4#-####',
'(####)4#-####',
'(####)4#-####',
'(####)4#-####',
'(####)154#-####',
'(####)154#-####',
'(####)154#-####',
'(####)155#-####',
);
}
Provider/es_AR/Person.php 0000644 00000025276 15152066430 0011324 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_AR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aarón', 'Adrián', 'Agustín', 'Alan', 'Alejandro', 'Alex', 'Alexander', 'Alonso', 'Andrés', 'Anthony', 'Antonio', 'Axel', 'Benjamín',
'Bruno', 'Camilo', 'Carlos', 'Christian', 'Christopher', 'Cristóbal', 'Damián', 'Daniel', 'Dante', 'David', 'Diego', 'Diego Alejandro',
'Dylan', 'Eduardo', 'Elías', 'Emiliano', 'Emilio', 'Emmanuel', 'Esteban', 'Facundo', 'Felipe', 'Fernando', 'Francisco', 'Franco',
'Gabriel', 'Gael', 'Hipólito', 'Horacio', 'Hugo', 'Ian', 'Ignacio', 'Isaac', 'Ivan', 'Jacobo', 'Javier', 'Jerónimo',
'Jesús', 'Joaquín', 'Jorge', 'Joshua', 'Josué', 'José', 'Juan', 'Juan David', 'Juan Diego', 'Juan José', 'Juan Manuel', 'Juan Martín',
'Juan Pablo', 'Juan Sebastián', 'Julián', 'Kevin', 'Lautaro', 'Leonardo', 'Lorenzo', 'Lucas', 'Luciano', 'Luis', 'Manuel', 'Mario',
'Martín', 'Mateo', 'Matthew', 'Matías', 'Maximiliano', 'Miguel', 'Miguel Ángel', 'Máximo', 'Nahuel', 'Pablo', 'Pedro', 'Rafael',
'Ricardo', 'Rodrigo', 'Samuel', 'Santiago', 'Santino', 'Sebastián', 'Sergio', 'Simón', 'Thiago', 'Tomas', 'Valentino', 'Valentín',
'Vicente', 'Bautista', 'Juan Esteban', 'Hidalgo'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abigail', 'Abril', 'Adriana', 'Agustina', 'Alejandra', 'Alessandra', 'Alexa', 'Allison', 'Alma', 'Amanda', 'Amelia', 'Ana', 'Ana Paula',
'Ana Sofía', 'Andrea', 'Antonella', 'Antonia', 'Ariadna', 'Ariana', 'Ashley', 'Bianca', 'Camila', 'Carla', 'Carolina', 'Catalina',
'Clara', 'Constanza', 'Daniela', 'Delfina', 'Elena ', 'Elizabeth', 'Emilia', 'Emily', 'Emma', 'Fabiana', 'Florencia', 'Fátima ',
'Gabriela', 'Guadalupe', 'Irene', 'Isabel', 'Isabella', 'Isidora', 'Ivanna', 'Jazmín', 'Josefa', 'Josefina', 'Juana', 'Julia',
'Juliana', 'Julieta', 'Laura', 'Lola', 'Luana', 'Luciana', 'Lucía', 'Luna', 'Magdalena', 'Maite', 'Malena', 'Manuela',
'Mariana', 'Mariangel', 'Martina', 'María', 'María Alejandra', 'María Camila', 'María Fernanda', 'María José', 'María Paula', 'Micaela', 'Michelle', 'Miranda',
'Montserrat', 'Mía', 'Nadia', 'Natalia', 'Nicole', 'Oliva', 'Olivia', 'Ornela', 'Paula', 'Paulina', 'Rafaela', 'Rebeca',
'Regina', 'Renata', 'Romina', 'Salomé', 'Samantha', 'Sara', 'Silvana ', 'Sofía', 'Sophie', 'Valentina', 'Valeria', 'Valery ',
'Victoria', 'Violeta', 'Zoe', 'Aitana', 'Sara Sofía', 'Ximena'
);
protected static $lastName = array(
'Abeyta', 'Abrego', 'Abreu', 'Acevedo', 'Acosta', 'Acuña', 'Adame', 'Adorno', 'Agosto', 'Aguayo', 'Águilar', 'Aguilera', 'Aguirre', 'Alanis', 'Alaniz', 'Alarcón', 'Alba', 'Alcala', 'Alcántar', 'Alcaraz', 'Alejandro', 'Alemán', 'Alfaro', 'Alicea', 'Almanza', 'Almaraz', 'Almonte', 'Alonso', 'Alonzo', 'Altamirano', 'Alva', 'Alvarado', 'Álvarez', 'Amador', 'Amaya', 'Anaya', 'Anguiano', 'Angulo', 'Aparicio', 'Apodaca', 'Aponte', 'Aragón', 'Araña', 'Aranda', 'Arce', 'Archuleta', 'Arellano', 'Arenas', 'Arevalo', 'Arguello', 'Arias', 'Armas', 'Armendáriz', 'Armenta', 'Armijo', 'Arredondo', 'Arreola', 'Arriaga', 'Arroyo', 'Arteaga', 'Atencio', 'Ávalos', 'Ávila', 'Avilés', 'Ayala',
'Baca', 'Badillo', 'Báez', 'Baeza', 'Bahena', 'Balderas', 'Ballesteros', 'Banda', 'Bañuelos', 'Barajas', 'Barela', 'Barragán', 'Barraza', 'Barrera', 'Barreto', 'Barrientos', 'Barrios', 'Batista', 'Becerra', 'Beltrán', 'Benavides', 'Benavídez', 'Benítez', 'Bermúdez', 'Bernal', 'Berríos', 'Bétancourt', 'Blanco', 'Bonilla', 'Borrego', 'Botello', 'Bravo', 'Briones', 'Briseño', 'Brito', 'Bueno', 'Burgos', 'Bustamante', 'Bustos',
'Caballero', 'Cabán', 'Cabrera', 'Cadena', 'Caldera', 'Calderón', 'Calvillo', 'Camacho', 'Camarillo', 'Campos', 'Canales', 'Candelaria', 'Cano', 'Cantú', 'Caraballo', 'Carbajal', 'Cardenas', 'Cardona', 'Carmona', 'Carranza', 'Carrasco', 'Carrasquillo', 'Carreón', 'Carrera', 'Carrero', 'Carrillo', 'Carrion', 'Carvajal', 'Casanova', 'Casares', 'Casárez', 'Casas', 'Casillas', 'Castañeda', 'Castellanos', 'Castillo', 'Castro', 'Cavazos', 'Cazares', 'Ceballos', 'Cedillo', 'Ceja', 'Centeno', 'Cepeda', 'Cerda', 'Cervantes', 'Cervántez', 'Chacón', 'Chapa', 'Chavarría', 'Chávez', 'Cintrón', 'Cisneros', 'Collado', 'Collazo', 'Colón', 'Colunga', 'Concepción', 'Contreras', 'Cordero', 'Córdova', 'Cornejo', 'Corona', 'Coronado', 'Corral', 'Corrales', 'Correa', 'Cortés', 'Cortez', 'Cotto', 'Covarrubias', 'Crespo', 'Cruz', 'Cuellar', 'Curiel',
'Dávila', 'de Anda', 'de Jesús', 'Delacrúz', 'Delafuente', 'Delagarza', 'Delao', 'Delapaz', 'Delarosa', 'Delatorre', 'Deleón', 'Delgadillo', 'Delgado', 'Delrío', 'Delvalle', 'Díaz', 'Domínguez', 'Domínquez', 'Duarte', 'Dueñas', 'Duran',
'Echevarría', 'Elizondo', 'Enríquez', 'Escalante', 'Escamilla', 'Escobar', 'Escobedo', 'Esparza', 'Espinal', 'Espino', 'Espinosa', 'Espinoza', 'Esquibel', 'Esquivel', 'Estévez', 'Estrada',
'Fajardo', 'Farías', 'Feliciano', 'Fernández', 'Ferrer', 'Fierro', 'Figueroa', 'Flores', 'Flórez', 'Fonseca', 'Franco', 'Frías', 'Fuentes',
'Gaitán', 'Galarza', 'Galindo', 'Gallardo', 'Gallegos', 'Galván', 'Gálvez', 'Gamboa', 'Gamez', 'Gaona', 'Garay', 'García', 'Garibay', 'Garica', 'Garrido', 'Garza', 'Gastélum', 'Gaytán', 'Gil', 'Girón', 'Godínez', 'Godoy', 'Gómez', 'Gonzales', 'González', 'Gracia', 'Granado', 'Granados', 'Griego', 'Grijalva', 'Guajardo', 'Guardado', 'Guerra', 'Guerrero', 'Guevara', 'Guillen', 'Gurule', 'Gutiérrez', 'Guzmán',
'Haro', 'Henríquez', 'Heredia', 'Hernádez', 'Hernandes', 'Hernández', 'Herrera', 'Hidalgo', 'Hinojosa', 'Holguín', 'Huerta', 'Hurtado',
'Ibarra', 'Iglesias', 'Irizarry',
'Jaime', 'Jaimes', 'Jáquez', 'Jaramillo', 'Jasso', 'Jiménez', 'Jimínez', 'Juárez', 'Jurado',
'Laboy', 'Lara', 'Laureano', 'Leal', 'Lebrón', 'Ledesma', 'Leiva', 'Lemus', 'León', 'Lerma', 'Leyva', 'Limón', 'Linares', 'Lira', 'Llamas', 'Loera', 'Lomeli', 'Longoria', 'López', 'Lovato', 'Loya', 'Lozada', 'Lozano', 'Lucero', 'Lucio', 'Luevano', 'Lugo', 'Luján', 'Luna',
'Macías', 'Madera', 'Madrid', 'Madrigal', 'Maestas', 'Magaña', 'Malave', 'Maldonado', 'Manzanares', 'Mares', 'Marín', 'Márquez', 'Marrero', 'Marroquín', 'Martínez', 'Mascareñas', 'Mata', 'Mateo', 'Matías', 'Matos', 'Maya', 'Mayorga', 'Medina', 'Medrano', 'Mejía', 'Meléndez', 'Melgar', 'Mena', 'Menchaca', 'Méndez', 'Mendoza', 'Menéndez', 'Meraz', 'Mercado', 'Merino', 'Mesa', 'Meza', 'Miramontes', 'Miranda', 'Mireles', 'Mojica', 'Molina', 'Mondragón', 'Monroy', 'Montalvo', 'Montañez', 'Montaño', 'Montemayor', 'Montenegro', 'Montero', 'Montes', 'Montez', 'Montoya', 'Mora', 'Morales', 'Moreno', 'Mota', 'Moya', 'Munguía', 'Muñiz', 'Muñoz', 'Murillo', 'Muro',
'Nájera', 'Naranjo', 'Narváez', 'Nava', 'Navarrete', 'Navarro', 'Nazario', 'Negrete', 'Negrón', 'Nevárez', 'Nieto', 'Nieves', 'Niño', 'Noriega', 'Núñez',
'Ocampo', 'Ocasio', 'Ochoa', 'Ojeda', 'Olivares', 'Olivárez', 'Olivas', 'Olivera', 'Olivo', 'Olmos', 'Olvera', 'Ontiveros', 'Oquendo', 'Ordóñez', 'Orellana', 'Ornelas', 'Orosco', 'Orozco', 'Orta', 'Ortega', 'Ortiz', 'Osorio', 'Otero', 'Ozuna',
'Pabón', 'Pacheco', 'Padilla', 'Padrón', 'Páez', 'Pagan', 'Palacios', 'Palomino', 'Palomo', 'Pantoja', 'Paredes', 'Parra', 'Partida', 'Patiño', 'Paz', 'Pedraza', 'Pedroza', 'Pelayo', 'Peña', 'Perales', 'Peralta', 'Perea', 'Peres', 'Pérez', 'Pichardo', 'Piña', 'Pineda', 'Pizarro', 'Polanco', 'Ponce', 'Porras', 'Portillo', 'Posada', 'Prado', 'Preciado', 'Prieto', 'Puente', 'Puga', 'Pulido',
'Quesada', 'Quezada', 'Quiñones', 'Quiñónez', 'Quintana', 'Quintanilla', 'Quintero', 'Quiroz',
'Rael', 'Ramírez', 'Ramón', 'Ramos', 'Rangel', 'Rascón', 'Raya', 'Razo', 'Regalado', 'Rendón', 'Rentería', 'Reséndez', 'Reyes', 'Reyna', 'Reynoso', 'Rico', 'Rincón', 'Riojas', 'Ríos', 'Rivas', 'Rivera', 'Rivero', 'Robledo', 'Robles', 'Rocha', 'Rodarte', 'Rodrígez', 'Rodríguez', 'Rodríquez', 'Rojas', 'Rojo', 'Roldán', 'Rolón', 'Romero', 'Romo', 'Roque', 'Rosado', 'Rosales', 'Rosario', 'Rosas', 'Roybal', 'Rubio', 'Ruelas', 'Ruiz', 'Ruvalcaba',
'Saavedra', 'Sáenz', 'Saiz', 'Salas', 'Salazar', 'Salcedo', 'Salcido', 'Saldaña', 'Saldivar', 'Salgado', 'Salinas', 'Samaniego', 'Sanabria', 'Sanches', 'Sánchez', 'Sandoval', 'Santacruz', 'Santana', 'Santiago', 'Santillán', 'Sarabia', 'Sauceda', 'Saucedo', 'Sedillo', 'Segovia', 'Segura', 'Sepúlveda', 'Serna', 'Serrano', 'Serrato', 'Sevilla', 'Sierra', 'Sisneros', 'Solano', 'Solís', 'Soliz', 'Solorio', 'Solorzano', 'Soria', 'Sosa', 'Sotelo', 'Soto', 'Suárez',
'Tafoya', 'Tamayo', 'Tamez', 'Tapia', 'Tejada', 'Tejeda', 'Téllez', 'Tello', 'Terán', 'Terrazas', 'Tijerina', 'Tirado', 'Toledo', 'Toro', 'Torres', 'Tórrez', 'Tovar', 'Trejo', 'Treviño', 'Trujillo',
'Ulibarri', 'Ulloa', 'Urbina', 'Ureña', 'Urías', 'Uribe', 'Urrutia',
'Vaca', 'Valadez', 'Valdés', 'Valdez', 'Valdivia', 'Valencia', 'Valentín', 'Valenzuela', 'Valladares', 'Valle', 'Vallejo', 'Valles', 'Valverde', 'Vanegas', 'Varela', 'Vargas', 'Vásquez', 'Vázquez', 'Vega', 'Vela', 'Velasco', 'Velásquez', 'Velázquez', 'Vélez', 'Véliz', 'Venegas', 'Vera', 'Verdugo', 'Verduzco', 'Vergara', 'Viera', 'Vigil', 'Villa', 'Villagómez', 'Villalobos', 'Villalpando', 'Villanueva', 'Villareal', 'Villarreal', 'Villaseñor', 'Villegas',
'Yáñez', 'Ybarra',
'Zambrano', 'Zamora', 'Zamudio', 'Zapata', 'Zaragoza', 'Zarate', 'Zavala', 'Zayas', 'Zelaya', 'Zepeda', 'Zúñiga'
);
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dn.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Srita.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
private static $suffix = array('Hijo', 'Segundo', 'Tercero');
/**
* @example 'Hijo'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/es_AR/Address.php 0000644 00000012420 15152066430 0011426 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_AR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('San', 'Puerto', 'Villa', 'Gral.', 'Don');
protected static $citySuffix = array('del Mar', 'del Norte', 'del Este', 'del Sur', 'del Oeste', 'del Mirador');
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###', '##', '#');
protected static $streetSuffix = array(
''
);
protected static $postcode = array('####', '#####');
protected static $state = array(
'Buenos Aires', 'Catamarca', 'Chaco', 'Chubut', 'Córdoba', 'Corrientes', 'Entre Ríos', 'Formosa', 'Jujuy', 'La Pampa', 'La Rioja', 'Mendoza', 'Misiones', 'Neuquén', 'Río Negro', 'Salta', 'San Juan', 'San Luis', 'Santa Cruz', 'Santa Fe', 'Santiago del Estero', 'Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur', 'Tucumán'
);
protected static $stateAbbr = array(
'AR-B', 'AR-K', 'AR-H', 'AR-U', 'AR-X', 'AR-W', 'AR-E', 'AR-P', 'AR-Y', 'AR-L', 'AR-F', 'AR-M', 'AR-N', 'AR-Q', 'AR-R', 'AR-A', 'AR-J', 'AR-D', 'AR-Z', 'AR-S', 'AR-G', 'AR-V', 'AR-T'
);
protected static $country = array(
'Afganistán', 'Albania', 'Alemania', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua y Barbuda', 'Arabia Saudí', 'Argelia', 'Argentina', 'Armenia', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaiyán',
'Bahamas', 'Bangladés', 'Barbados', 'Baréin', 'Belice', 'Benín', 'Bielorrusia', 'Birmania', 'Bolivia', 'Bosnia-Herzegovina', 'Botsuana', 'Brasil', 'Brunéi Darusalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Bután', 'Bélgica',
'Cabo Verde', 'Camboya', 'Camerún', 'Canadá', 'Catar', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Chipre', 'Ciudad del Vaticano', 'Colombia', 'Comoras', 'Congo', 'Corea del Norte', 'Corea del Sur', 'Costa Rica', 'Costa de Marfil', 'Croacia', 'Cuba',
'Dinamarca', 'Dominica',
'Ecuador', 'Egipto', 'El Salvador', 'Emiratos Árabes Unidos', 'Eritrea', 'Eslovaquia', 'Eslovenia', 'España', 'Estados Unidos de América', 'Estonia', 'Etiopía',
'Filipinas', 'Finlandia', 'Fiyi', 'Francia',
'Gabón', 'Gambia', 'Georgia', 'Ghana', 'Granada', 'Grecia', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guinea Ecuatorial', 'Guinea-Bisáu', 'Guyana',
'Haití', 'Honduras', 'Hungría',
'India', 'Indonesia', 'Irak', 'Irlanda', 'Irán', 'Islandia', 'Islas Marshall', 'Islas Salomón', 'Israel', 'Italia',
'Jamaica', 'Japón', 'Jordania',
'Kazajistán', 'Kenia', 'Kirguistán', 'Kiribati', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesoto', 'Letonia', 'Liberia', 'Libia', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Luxemburgo', 'Líbano',
'Macedonia', 'Madagascar', 'Malasia', 'Malaui', 'Maldivas', 'Mali', 'Malta', 'Marruecos', 'Mauricio', 'Mauritania', 'Micronesia', 'Moldavia', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Mozambique', 'México', 'Mónaco',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Nigeria', 'Noruega', 'Nueva Zelanda', 'Níger',
'Omán',
'Pakistán', 'Palaos', 'Panamá', 'Papúa Nueva Guinea', 'Paraguay', 'Países Bajos', 'Perú', 'Polonia', 'Portugal',
'Reino Unido', 'Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte', 'República Centroafricana', 'República Checa', 'República Democrática del Congo', 'República Dominicana', 'Ruanda', 'Rumanía', 'Rusia',
'Samoa', 'San Cristóbal y Nieves', 'San Marino', 'San Vicente y las Granadinas', 'Santa Lucía', 'Santo Tomé y Príncipe', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leona', 'Singapur', 'Siria', 'Somalia', 'Sri Lanka', 'Suazilandia', 'Sudáfrica', 'Sudán', 'Suecia', 'Suiza', 'Surinam',
'Tailandia', 'Tanzania', 'Tayikistán', 'Timor Oriental', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad y Tobago', 'Turkmenistán', 'Turquía', 'Tuvalu', 'Túnez',
'Ucrania', 'Uganda', 'Uruguay', 'Uzbekistán',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Yemen', 'Yibuti',
'Zambia', 'Zimbabue'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{firstName}} {{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffix}}'
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{stateAbbr}} {{postcode}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Depto. ###', 'Hab. ###', 'Piso #', 'Piso ##', 'PB A', '# A', '# B', '# C', '# D', '# E', '# F', '## A', '## B', '## C', '## D', '## E', '## F', '# #', '## #');
/**
* @example 'San'
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example '3ºA'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Buenos Aires'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @example 'AR-B'
*/
public static function stateAbbr()
{
return static::randomElement(static::$stateAbbr);
}
}
Provider/fa_IR/Text.php 0000644 00000424310 15152066430 0010761 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fa_IR;
class Text extends \Faker\Provider\Text
{
/**
* generates text string in arabic
*
* @example 'از تاریخالشعرا را بکوبند روی نبش دیوار کوچهشان. تابلوی مدرسه.'
* @param integer $maxNbChars
* @param integer $indexSize
* @return string
* @throws \InvalidArgumentException
*/
public function realText($maxNbChars = 200, $indexSize = 2)
{
if ($maxNbChars < 10) {
throw new \InvalidArgumentException('maxNbChars must be at least 10');
}
if ($indexSize < 1) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at least 1');
}
if ($indexSize > 5) {
throw new \InvalidArgumentException('indexSize must be at most 5');
}
$words = $this->getConsecutiveWords($indexSize);
$result = array();
$resultLength = 0;
// take a random starting point
$next = static::randomKey($words);
while ($resultLength < $maxNbChars && isset($words[$next])) {
// fetch a random word to append
$word = static::randomElement($words[$next]);
// calculate next index
$currentWords = explode(' ', $next);
$currentWords[] = $word;
array_shift($currentWords);
$next = implode(' ', $currentWords);
if ($resultLength == 0 && !preg_match('/^[\x{0600}-\x{06FF}]/u', $word)) {
continue;
}
// append the element
$result[] = $word;
$resultLength += strlen($word) + 1;
}
// remove the element that caused the text to overflow
array_pop($result);
// build result
$result = implode(' ', $result);
return $result.'.';
}
/**
* License: Creative Commons Attribution-ShareAlike License
*
* Title: مدیر مدرسه
* Author: جلال آلاحمد
* Language: Persian
*
* @see http://fa.wikisource.org/wiki/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1_%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D9%87
* @var string
*/
protected static $baseText = <<<'EOT'
از در که وارد شدم سیگارم دستم بود. زورم آمد سلام کنم. همین طوری دنگم گرفته بود قد باشم. رئیس فرهنگ که اجازهی نشستن داد، نگاهش لحظهای روی دستم مکث کرد و بعد چیزی را که مینوشت، تمام کرد و میخواست متوجه من بشود که رونویس حکم را روی میزش گذاشته بودم. حرفی نزدیم. رونویس را با کاغذهای ضمیمهاش زیر و رو کرد و بعد غبغب انداخت و آرام و مثلاً خالی از عصبانیت گفت:
- جا نداریم آقا. این که نمیشه! هر روز یه حکم میدند دست یکی میفرستنش سراغ من... دیروز به آقای مدیر کل...
حوصلهی این اباطیل را نداشتم. حرفش را بریدم که:
- ممکنه خواهش کنم زیر همین ورقه مرقوم بفرمایید؟
و سیگارم را توی زیرسیگاری براق روی میزش تکاندم. روی میز، پاک و مرتب بود. درست مثل اتاق همان مهمانخانهی تازهعروسها. هر چیز به جای خود و نه یک ذره گرد. فقط خاکستر سیگار من زیادی بود. مثل تفی در صورت تازه تراشیدهای.... قلم را برداشت و زیر حکم چیزی نوشت و امضا کرد و من از در آمده بودم بیرون. خلاص. تحمل این یکی را نداشتم. با اداهایش. پیدا بود که تازه رئیس شده. زورکی غبغب میانداخت و حرفش را آهسته توی چشم آدم میزد. انگار برای شنیدنش گوش لازم نیست. صد و پنجاه تومان در کارگزینی کل مایه گذاشته بودم تا این حکم را به امضا رسانده بودم. توصیه هم برده بودم و تازه دو ماه هم دویده بودم. مو، لای درزش نمیرفت. میدانستم که چه او بپذیرد، چه نپذیرد، کار تمام است. خودش هم میدانست. حتماً هم دستگیرش شد که با این نک و نالی که میکرد، خودش را کنف کرده. ولی کاری بود و شده بود. در کارگزینی کل، سفارش کرده بودند که برای خالی نبودن عریضه رونویس را به رؤیت رئیس فرهنگ هم برسانم تازه این طور شد. و گر نه بالی حکم کارگزینی کل چه کسی میتوانست حرفی بزند؟ یک وزارت خانه بود و یک کارگزینی! شوخی که نبود. ته دلم قرصتر از اینها بود که محتاج به این استدلالها باشم. اما به نظرم همهی این تقصیرها از این سیگار لعنتی بود که به خیال خودم خواسته بودم خرجش را از محل اضافه حقوق شغل جدیدم در بیاورم. البته از معلمی، هم اُقم نشسته بود. ده سال «الف.ب.» درس دادن و قیافههای بهتزدهی بچههای مردم برای مزخرفترین چرندی که میگویی... و استغناء با غین و استقراء با قاف و خراسانی و هندی و قدیمیترین شعر دری و صنعت ارسال مثل و ردالعجز... و از این مزخرفات! دیدم دارم خر میشوم. گفتم مدیر بشوم. مدیر دبستان! دیگر نه درس خواهم داد و نه مجبور خواهم بود برای فرار از اتلاف وقت، در امتحان تجدیدی به هر احمق بیشعوری هفت بدهم تا ایام آخر تابستانم را که لذیذترین تکهی تعطیلات است، نجات داده باشم. این بود که راه افتادم. رفتم و از اهلش پرسیدم. از یک کار چاق کن. دستم را توی دست کارگزینی گذاشت و قول و قرار و طرفین خوش و خرم و یک روز هم نشانی مدرسه را دستم دادند که بروم وارسی، که باب میلم هست یا نه.
و رفتم. مدرسه دو طبقه بود و نوساز بود و در دامنهی کوه تنها افتاده بود و آفتابرو بود. یک فرهنگدوست خرپول، عمارتش را وسط زمین خودش ساخته بود و بیست و پنج سال هم در اختیار فرهنگ گذاشته بود که مدرسهاش کنند و رفت و آمد بشود و جادهها کوبیده بشود و این قدر ازین بشودها بشود، تا دل ننه باباها بسوزد و برای اینکه راه بچههاشان را کوتاه بکنند، بیایند همان اطراف مدرسه را بخرند و خانه بسازند و زمین یارو از متری یک عباسی بشود صد تومان. یارو اسمش را هم روی دیوار مدرسه کاشیکاری کرده بود. هنوز در و همسایه پیدا نکرده بودند که حرفشان بشود و لنگ و پاچهی سعدی و باباطاهر را بکشند میان و یک ورق دیگر از تاریخالشعرا را بکوبند روی نبش دیوار کوچهشان. تابلوی مدرسه هم حسابی و بزرگ و خوانا. از صد متری داد میزد که توانا بود هر.... هر چه دلتان بخواهد! با شیر و خورشیدش که آن بالا سر، سه پا ایستاده بود و زورکی تعادل خودش را حفظ میکرد و خورشید خانم روی کولش با ابروهای پیوسته و قمچیلی که به دست داشت و تا سه تیر پرتاب، اطراف مدرسه بیابان بود. درندشت و بی آب و آبادانی و آن ته رو به شمال، ردیف کاجهای درهم فرو رفتهای که از سر دیوار گلی یک باغ پیدا بود روی آسمان لکهی دراز و تیرهای زده بود. حتماً تا بیست و پنج سال دیگر همهی این اطراف پر میشد و بوق ماشین و ونگ ونگ بچهها و فریاد لبویی و زنگ روزنامهفروشی و عربدهی گل به سر دارم خیار! نان یارو توی روغن بود.
- راستی شاید متری ده دوازده شاهی بیشتر نخریده باشد؟ شاید هم زمینها را همین جوری به ثبت داده باشد؟ هان؟
- احمق به توچه؟!...
بله این فکرها را همان روزی کردم که ناشناس به مدرسه سر زدم و آخر سر هم به این نتیجه رسیدم که مردم حق دارند جایی بخوابند که آب زیرشان نرود.
- تو اگر مردی، عرضه داشته باش مدیر همین مدرسه هم بشو.
و رفته بودم و دنبال کار را گرفته بودم تا رسیده بودم به اینجا. همان روز وارسی فهمیده بودم که مدیر قبلی مدرسه زندانی است. لابد کلهاش بوی قرمهسبزی میداده و باز لابد حالا دارد کفارهی گناهانی را میدهد که یا خودش نکرده یا آهنگری در بلخ کرده. جزو پر قیچیهای رئیس فرهنگ هم کسی نبود که با مدیرشان، اضافه حقوقی نصیبش بشود و ناچار سر و دستی برای این کار بشکند. خارج از مرکز هم نداشت. این معلومات را توی کارگزینی به دست آورده بودم. هنوز «گه خوردم نامهنویسی» هم مد نشده بود که بگویم یارو به این زودیها از سولدونی در خواهد آمد. فکر نمیکردم که دیگری هم برای این وسط بیابان دلش لک زده باشد با زمستان سختش و با رفت و آمد دشوارش.
این بود که خیالم راحت بود. از همهی اینها گذشته کارگزینی کل موافقت کرده بود! دست است که پیش از بلند شدن بوی اسکناس، آن جا هم دو سه تا عیب شرعی و عرفی گرفته بودند و مثلاً گفته بودن لابد کاسهای زیر نیم کاسه است که فلانی یعنی من، با ده سال سابقهی تدریس، میخواهد مدیر دبستان بشود! غرضشان این بود که لابد خل شدم که از شغل مهم و محترم دبیری دست میشویم. ماهی صد و پنجاه تومان حق مقام در آن روزها پولی نبود که بتوانم نادیده بگیرم. و تازه اگر ندیده میگرفتم چه؟ باز باید بر میگشتم به این کلاسها و این جور حماقتها. این بود که پیش رئیس فرهنگ، صاف برگشتم به کارگزینی کل، سراغ آن که بفهمی نفهمی، دلال کارم بود. و رونویس حکم را گذاشتم و گفتم که چه طور شد و آمدم بیرون.
دو روز بعد رفتم سراغش. معلوم شد که حدسم درست بوده است و رئیس فرهنگ گفته بوده: «من از این لیسانسههای پر افاده نمیخواهم که سیگار به دست توی هر اتاقی سر میکنند.»
و یارو برایش گفته بود که اصلاً وابدا..! فلانی همچین و همچون است و مثقالی هفت صنار با دیگران فرق دارد و این هندوانهها و خیال من راحت باشد و پنجشنبه یک هفتهی دیگر خودم بروم پهلوی او... و این کار را کردم. این بار رئیس فرهنگ جلوی پایم بلند شد که: «ای آقا... چرا اول نفرمودید؟!...» و از کارمندهایش گله کرد و به قول خودش، مرا «در جریان موقعیت محل» گذاشت و بعد با ماشین خودش مرا به مدرسه رساند و گفت زنگ را زودتر از موعد زدند و در حضور معلمها و ناظم، نطق غرایی در خصائل مدیر جدید – که من باشم – کرد و بعد هم مرا گذاشت و رفت با یک مدرسهی شش کلاسهی «نوبنیاد» و یک ناظم و هفت تا معلم و دویست و سی و پنج تا شاگرد. دیگر حسابی مدیر مدرسه شده بودم!
ناظم، جوان رشیدی بود که بلند حرف میزد و به راحتی امر و نهی میکرد و بیا و برویی داشت و با شاگردهای درشت، روی هم ریخته بود که خودشان ترتیب کارها را میدادند و پیدا بود که به سر خر احتیاجی ندارد و بیمدیر هم میتواند گلیم مدرسه را از آب بکشد. معلم کلاس چهار خیلی گنده بود. دو تای یک آدم حسابی. توی دفتر، اولین چیزی که به چشم میآمد. از آنهایی که اگر توی کوچه ببینی، خیال میکنی مدیر کل است. لفظ قلم حرف میزد و شاید به همین دلیل بود که وقتی رئیس فرهنگ رفت و تشریفات را با خودش برد، از طرف همکارانش تبریک ورود گفت و اشاره کرد به اینکه «انشاءالله زیر سایهی سرکار، سال دیگر کلاسهای دبیرستان را هم خواهیم داشت.» پیدا بود که این هیکل کمکم دارد از سر دبستان زیادی میکند! وقتی حرف میزد همهاش درین فکر بودم که با نان آقا معلمی چه طور میشد چنین هیکلی به هم زد و چنین سر و تیپی داشت؟ و راستش تصمیم گرفتم که از فردا صبح به صبح ریشم را بتراشم و یخهام تمیز باشد و اتوی شلوارم تیز.
معلم کلاس اول باریکهای بود، سیاه سوخته. با ته ریشی و سر ماشین کردهای و یخهی بسته. بیکراوات. شبیه میرزابنویسهای دم پستخانه. حتی نوکر باب مینمود. و من آن روز نتوانستم بفهمم وقتی حرف میزند کجا را نگاه میکند. با هر جیغ کوتاهی که میزد هرهر میخندید. با این قضیه نمیشد کاری کرد. معلم کلاس سه، یک جوان ترکهای بود؛ بلند و با صورت استخوانی و ریش از ته تراشیده و یخهی بلند آهاردار. مثل فرفره میجنبید. چشمهایش برق عجیبی میزد که فقط از هوش نبود، چیزی از ناسلامتی در برق چشمهایش بود که مرا واداشت از ناظم بپرسم مبادا مسلول باشد. البته مسلول نبود، تنها بود و در دانشگاه درس میخواند. کلاسهای پنجم و ششم را دو نفر با هم اداره میکردند. یکی فارسی و شرعیات و تاریخ، جغرافی و کاردستی و این جور سرگرمیها را میگفت، که جوانکی بود بریانتین زده، با شلوار پاچه تنگ و پوشت و کراوات زرد و پهنی که نعش یک لنگر بزرگ آن را روی سینهاش نگه داشته بود و دائماً دستش حمایل موهای سرش بود و دم به دم توی شیشهها نگاه میکرد. و آن دیگری که حساب و مرابحه و چیزهای دیگر میگفت، جوانی بود موقر و سنگین مازندرانی به نظر میآمد و به خودش اطمینان داشت. غیر از اینها، یک معلم ورزش هم داشتیم که دو هفته بعد دیدمش و اصفهانی بود و از آن قاچاقها.
رئیس فرهنگ که رفت، گرم و نرم از همهشان حال و احوال پرسیدم. بعد به همه سیگار تعارف کردم. سراپا همکاری و همدردی بود. از کار و بار هر کدامشان پرسیدم. فقط همان معلم کلاس سه، دانشگاه میرفت. آن که لنگر به سینه انداخته بود، شبها انگلیسی میخواند که برود آمریکا. چای و بساطی در کار نبود و ربع ساعتهای تفریح، فقط توی دفتر جمع میشدند و دوباره از نو. و این نمیشد. باید همهی سنن را رعایت کرد. دست کردم و یک پنج تومانی روی میز گذاشتم و قرار شد قبل و منقلی تهیه کنند و خودشان چای را راه بیندازند.
بعد از زنگ قرار شد من سر صف نطقی بکنم. ناظم قضیه را در دو سه کلمه برای بچهها گفت که من رسیدم و همه دست زدند. چیزی نداشتم برایشان بگویم. فقط یادم است اشارهای به این کردم که مدیر خیلی دلش میخواست یکی از شما را به جای فرزند داشته باشد و حالا نمیداند با این همه فرزند چه بکند؟! که بیصدا خندیدند و در میان صفهای عقب یکی پکی زد به خنده. واهمه برم داشت که «نه بابا. کار سادهای هم نیست!» قبلاً فکر کرده بودم که میروم و فارغ از دردسر ادارهی کلاس، در اتاق را روی خودم میبندم و کار خودم را میکنم. اما حالا میدیدم به این سادگیها هم نیست. اگر فردا یکیشان زد سر اون یکی را شکست، اگر یکی زیر ماشین رفت؛ اگر یکی از ایوان افتاد؛ چه خاکی به سرم خواهم ریخت؟
حالا من مانده بودم و ناظم که چیزی از لای در آهسته خزید تو. کسی بود؛ فراش مدرسه با قیافهای دهاتی و ریش نتراشیده و قدی کوتاه و گشاد گشاد راه میرفت و دستهایش را دور از بدن نگه میداشت. آمد و همان کنار در ایستاد. صاف توی چشمم نگاه میکرد. حال او را هم پرسیدم. هر چه بود او هم میتوانست یک گوشهی این بار را بگیرد. در یک دقیقه همهی درد دلهایش را کرد و التماس دعاهایش که تمام شد، فرستادمش برایم چای درست کند و بیاورد. بعد از آن من به ناظم پرداختم. سال پیش، از دانشسرای مقدماتی در آمده بود. یک سال گرمسار و کرج کار کرده بود و امسال آمده بود اینجا. پدرش دو تا زن داشته. از اولی دو تا پسر که هر دو تا چاقوکش از آب در آمدهاند و از دومی فقط او مانده بود که درسخوان شده و سرشناس و نان مادرش را میدهد که مریض است و از پدر سالهاست که خبری نیست و... یک اتاق گرفتهاند به پنجاه تومان و صد و پنجاه تومان حقوق به جایی نمیرسد و تازه زور که بزند سه سال دیگر میتواند از حق فنی نظامت مدرسه استفاده کند
... بعد بلند شدیم که به کلاسها سرکشی کنیم. بعد با ناظم به تک تک کلاسها سر زدیم در این میان من به یاد دوران دبستان خودم افتادم. در کلاس ششم را باز کردیم «... ت بی پدرو مادر» جوانک بریانتین زده خورد توی صورتمان. یکی از بچهها صورتش مثل چغندر قرمز بود. لابد بزک فحش هنوز باقی بود. قرائت فارسی داشتند. معلم دستهایش توی جیبش بود و سینهاش را پیش داده بود و زبان به شکایت باز کرد:
- آقای مدیر! اصلاً دوستی سرشون نمیشه. تو سَری میخوان. ملاحظه کنید بنده با چه صمیمیتی...
حرفش را در تشدید «ایت» بریدم که:
- صحیح میفرمایید. این بار به من ببخشید.
و از در آمدیم بیرون. بعد از آن به اطاقی که در آینده مال من بود سر زدیم. بهتر از این نمیشد. بی سر و صدا، آفتابرو، دور افتاده.
وسط حیاط، یک حوض بزرگ بود و کمعمق. تنها قسمت ساختمان بود که رعایت حال بچههای قد و نیم قد در آن شده بود. دور حیاط دیوار بلندی بود درست مثل دیوار چین. سد مرتفعی در مقابل فرار احتمالی فرهنگ و ته حیاط مستراح و اتاق فراش بغلش و انبار زغال و بعد هم یک کلاس. به مستراح هم سر کشیدیم. همه بی در و سقف و تیغهای میان آنها. نگاهی به ناظم کردم که پا به پایم میآمد. گفت:
- دردسر عجیبی شده آقا. تا حالا صد تا کاغذ به ادارفردا صبح رفتم مدرسه. بچهها با صفهاشان به طرف کلاسها میرفتند و ناظم چوب به دست توی ایوان ایستاده بود و توی دفتر دو تا از معلمها بودند. معلوم شد کار هر روزهشان است. ناظم را هم فرستادم سر یک کلاس دیگر و خودم آمدم دم در مدرسه به قدم زدن؛ فکر کردم از هر طرف که بیایند مرا این ته، دم در مدرسه خواهند دید و تمام طول راه در این خجالت خواهند ماند و دیگر دیر نخواهند آمد. یک سیاهی از ته جادهی جنوبی پیداشد. جوانک بریانتین زده بود. مسلماً او هم مرا میدید، ولی آهستهتر از آن میآمد که یک معلم تأخیر کرده جلوی مدیرش میآمد. جلوتر که آمد حتی شنیدم که سوت میزد. اما بیانصاف چنان سلانه سلانه میآمد که دیدم هیچ جای گذشت نیست. اصلاً محل سگ به من نمیگذاشت. داشتم از کوره در میرفتم که یک مرتبه احساس کردم تغییری در رفتار خود داد و تند کرد.
به خیر گذشت و گرنه خدا عالم است چه اتفاقی میافتاد. سلام که کرد مثل این که میخواست چیزی بگوید که پیش دستی کردم:
- بفرمایید آقا. بفرمایید، بچهها منتظرند.
واقعاً به خیر گذشت. شاید اتوبوسش دیر کرده. شاید راهبندان بوده؛ جاده قرق بوده و باز یک گردنکلفتی از اقصای عالم میآمده که ازین سفرهی مرتضی علی بینصیب نماند. به هر صورت در دل بخشیدمش. چه خوب شد که بد و بیراهی نگفتی! که از دور علم افراشتهی هیکل معلم کلاس چهارم نمایان شد. از همان ته مرا دیده بود. تقریباً میدوید. تحمل این یکی را نداشتم. «بدکاری میکنی. اول بسمالله و مته به خشخاش!» رفتم و توی دفتر نشستم و خودم را به کاری مشغول کردم که هن هن کنان رسید. چنان عرق از پیشانیاش میریخت که راستی خجالت کشیدم. یک لیوان آب از کوه به دستش دادم و مسخشدهی خندهاش را با آب به خوردش دادم و بلند که شد برود، گفتم:
- عوضش دو کیلو لاغر شدید.
برگشت نگاهی کرد و خندهای و رفت. ناگهان ناظم از در وارد شد و از را ه نرسیده گفت:
- دیدید آقا! این جوری میآند مدرسه. اون قرتی که عین خیالش هم نبود آقا! اما این یکی...
از او پرسیدم:
- انگار هنوز دو تا از کلاسها ولند؟
- بله آقا. کلاس سه ورزش دارند. گفتم بنشینند دیکته بنویسند آقا. معلم حساب پنج و شش هم که نیومده آقا.
در همین حین یکی از عکسهای بزرگ دخمههای هخامنشی را که به دیوار کوبیده بود پس زد و:
- نگاه کنید آقا...
روی گچ دیوار با مداد قرمز و نه چندان درشت، به عجله و ناشیانه علامت داس کشیده بودند. همچنین دنبال کرد:
- از آثار دورهی اوناست آقا. کارشون همین چیزها بود. روزنومه بفروشند. تبلیغات کنند و داس چکش بکشند آقا. رئیسشون رو که گرفتند چه جونی کندم آقا تا حالیشون کنم که دست ور دارند آقا. و از روی میز پرید پایین.
- گفتم مگه باز هم هستند؟
- آره آقا، پس چی! یکی همین آقازاده که هنوز نیومده آقا. هر روز نیم ساعت تأخیر داره آقا. یکی هم مثل کلاس سه.
- خوب چرا تا حالا پاکش نکردی؟
- به! آخه آدم درد دلشو واسهی کی بگه؟ آخه آقا در میان تو روی آدم میگند جاسوس، مأمور! باهاش حرفم شده آقا. کتک و کتککاری!
و بعد یک سخنرانی که چه طور مدرسه را خراب کردهاند و اعتماد اهل محله را چه طور از بین بردهاند که نه انجمنی، نه کمکی به بیبضاعتها؛ و از این حرف ها.
بعد از سخنرانی آقای ناظم دستمالم را دادم که آن عکسها را پاک کند و بعد هم راه افتادم که بروم سراغ اتاق خودم. در اتاقم را که باز کردم، داشتم دماغم با بوی خاک نم کشیدهاش اخت میکرد که آخرین معلم هم آمد. آمدم توی ایوان و با صدای بلند، جوری که در تمام مدرسه بشنوند، ناظم را صدا زدم و گفتم با قلم قرمز برای آقا یک ساعت تأخیر بگذارند.هی ساختمان نوشتیم آقا. میگند نمیشه پول دولت رو تو ملک دیگرون خرج کرد.
- گفتم راست میگند.
دیگه کافی بود. آمدیم بیرون. همان توی حیاط تا نفسی تازه کنیم وضع مالی و بودجه و ازین حرفهای مدرسه را پرسیدم. هر اتاق ماهی پانزده ریال حق نظافت داشت. لوازمالتحریر و دفترها را هم ادارهی فرهنگ میداد. ماهی بیست و پنج تومان هم برای آب خوردن داشتند که هنوز وصول نشده بود. برای نصب هر بخاری سالی سه تومان. ماهی سی تومان هم تنخواهگردان مدرسه بود که مثل پول آب سوخت شده بود و حالا هم ماه دوم سال بود. اواخر آبان. حالیش کردم که حوصلهی این کارها را ندارم و غرضم را از مدیر شدن برایش خلاصه کردم و گفتم حاضرم همهی اختیارات را به او بدهم. «اصلاً انگار که هنوز مدیر نیامده.» مهر مدرسه هم پهلوی خودش باشد. البته او را هنوز نمیشناختم. شنیده بودم که مدیرها قبلاً ناظم خودشان را انتخاب میکنند، اما من نه کسی را سراغ داشتم و نه حوصلهاش را. حکم خودم را هم به زور گرفته بودم. سنگهامان را وا کندیم و به دفتر رفتیم و چایی را که فراش از بساط خانهاش درست کرده بود، خوردیم تا زنگ را زدند و باز هم زدند و من نگاهی به پروندههای شاگردها کردم که هر کدام عبارت بود از دو برگ کاغذ. از همین دو سه برگ کاغذ دانستم که اولیای بچهها اغلب زارع و باغبان و اویارند و قبل از اینکه زنگ آخر را بزنند و مدرسه تعطیل بشود بیرون آمدم. برای روز اول خیلی زیاد بود.
فردا صبح رفتم مدرسه. بچهها با صفهاشان به طرف کلاسها میرفتند و ناظم چوب به دست توی ایوان ایستاده بود و توی دفتر دو تا از معلمها بودند. معلوم شد کار هر روزهشان است. ناظم را هم فرستادم سر یک کلاس دیگر و خودم آمدم دم در مدرسه به قدم زدن؛ فکر کردم از هر طرف که بیایند مرا این ته، دم در مدرسه خواهند دید و تمام طول راه در این خجالت خواهند ماند و دیگر دیر نخواهند آمد. یک سیاهی از ته جادهی جنوبی پیداشد. جوانک بریانتین زده بود. مسلماً او هم مرا میدید، ولی آهستهتر از آن میآمد که یک معلم تأخیر کرده جلوی مدیرش میآمد. جلوتر که آمد حتی شنیدم که سوت میزد. اما بیانصاف چنان سلانه سلانه میآمد که دیدم هیچ جای گذشت نیست. اصلاً محل سگ به من نمیگذاشت. داشتم از کوره در میرفتم که یک مرتبه احساس کردم تغییری در رفتار خود داد و تند کرد.
به خیر گذشت و گرنه خدا عالم است چه اتفاقی میافتاد. سلام که کرد مثل این که میخواست چیزی بگوید که پیش دستی کردم:
- بفرمایید آقا. بفرمایید، بچهها منتظرند.
واقعاً به خیر گذشت. شاید اتوبوسش دیر کرده. شاید راهبندان بوده؛ جاده قرق بوده و باز یک گردنکلفتی از اقصای عالم میآمده که ازین سفرهی مرتضی علی بینصیب نماند. به هر صورت در دل بخشیدمش. چه خوب شد که بد و بیراهی نگفتی! که از دور علم افراشتهی هیکل معلم کلاس چهارم نمایان شد. از همان ته مرا دیده بود. تقریباً میدوید. تحمل این یکی را نداشتم. «بدکاری میکنی. اول بسمالله و مته به خشخاش!» رفتم و توی دفتر نشستم و خودم را به کاری مشغول کردم که هن هن کنان رسید. چنان عرق از پیشانیاش میریخت که راستی خجالت کشیدم. یک لیوان آب از کوه به دستش دادم و مسخشدهی خندهاش را با آب به خوردش دادم و بلند که شد برود، گفتم:
- عوضش دو کیلو لاغر شدید.
برگشت نگاهی کرد و خندهای و رفت. ناگهان ناظم از در وارد شد و از را ه نرسیده گفت:
- دیدید آقا! این جوری میآند مدرسه. اون قرتی که عین خیالش هم نبود آقا! اما این یکی...
از او پرسیدم:
- انگار هنوز دو تا از کلاسها ولند؟
- بله آقا. کلاس سه ورزش دارند. گفتم بنشینند دیکته بنویسند آقا. معلم حساب پنج و شش هم که نیومده آقا.
در همین حین یکی از عکسهای بزرگ دخمههای هخامنشی را که به دیوار کوبیده بود پس زد و:
- نگاه کنید آقا...
روی گچ دیوار با مداد قرمز و نه چندان درشت، به عجله و ناشیانه علامت داس کشیده بودند. همچنین دنبال کرد:
- از آثار دورهی اوناست آقا. کارشون همین چیزها بود. روزنومه بفروشند. تبلیغات کنند و داس چکش بکشند آقا. رئیسشون رو که گرفتند چه جونی کندم آقا تا حالیشون کنم که دست ور دارند آقا. و از روی میز پرید پایین.
- گفتم مگه باز هم هستند؟
- آره آقا، پس چی! یکی همین آقازاده که هنوز نیومده آقا. هر روز نیم ساعت تأخیر داره آقا. یکی هم مثل کلاس سه.
- خوب چرا تا حالا پاکش نکردی؟
- به! آخه آدم درد دلشو واسهی کی بگه؟ آخه آقا در میان تو روی آدم میگند جاسوس، مأمور! باهاش حرفم شده آقا. کتک و کتککاری!
و بعد یک سخنرانی که چه طور مدرسه را خراب کردهاند و اعتماد اهل محله را چه طور از بین بردهاند که نه انجمنی، نه کمکی به بیبضاعتها؛ و از این حرف ها.
بعد از سخنرانی آقای ناظم دستمالم را دادم که آن عکسها را پاک کند و بعد هم راه افتادم که بروم سراغ اتاق خودم. در اتاقم را که باز کردم، داشتم دماغم با بوی خاک نم کشیدهاش اخت میکرد که آخرین معلم هم آمد. آمدم توی ایوان و با صدای بلند، جوری که در تمام مدرسه بشنوند، ناظم را صدا زدم و گفتم با قلم قرمز برای آقا یک ساعت تأخیر بگذارند.
روز سوم باز اول وقت مدرسه بودم. هنوز از پشت دیوار نپیچیده بودم که صدای سوز و بریز بچهها به پیشبازم آمد. تند کردم. پنج تا از بچهها توی ایوان به خودشان میپیچیدند و ناظم ترکهای به دست داشت و به نوبت به کف دستشان میزد. بچهها التماس میکردند؛ گریه میکردند؛ اما دستشان را هم دراز میکردند. نزدیک بود داد بزنم یا با لگد بزنم و ناظم را پرت کنم آن طرف. پشتش به من بود و من را نمیدید. ناگهان زمزمهای توی صفها افتاد که یک مرتبه مرا به صرافت انداخت که در مقام مدیریت مدرسه، به سختی میشود ناظم را کتک زد. این بود که خشمم را فرو خوردم و آرام از پلهها رفتم بالا. ناظم، تازه متوجه من شده بود در همین حین دخالتم را کردم و خواهش کردم این بار همهشان را به من ببخشند.
نمیدانم چه کار خطایی از آنها سر زده بود که ناظم را تا این حد عصبانی کرده بود. بچهها سکسکهکنان رفتند توی صفها و بعد زنگ را زدند و صفها رفتند به کلاسها و دنبالشان هم معلمها که همه سر وقت حاضر بودند. نگاهی به ناظم انداختم که تازه حالش سر جا آمده بود و گفتم در آن حالی که داشت، ممکن بود گردن یک کدامشان را بشکند. که مرتبه براق شد:
- اگه یک روز جلوشونو نگیرید سوارتون میشند آقا. نمیدونید چه قاطرهای چموشی شدهاند آقا.
مثل بچه مدرسهایها آقا آقا میکرد. موضوع را برگرداندم و احوال مادرش را پرسیدم. خنده، صورتش را از هم باز کرد و صدا زد فراش برایش آب بیاورد. یادم هست آن روز نیم ساعتی برای آقای ناظم صحبت کردم. پیرانه. و او جوان بود و زود میشد رامش کرد. بعد ازش خواستم که ترکهها را بشکند و آن وقت من رفتم سراغ اتاق خودم.
در همان هفتهی اول به کارها وارد شدم. فردای زمستان و نه تا بخاری زغال سنگی و روزی چهار بار آب آوردن و آب و جاروی اتاقها با یک فراش جور در نمیآید. یک فراش دیگر از اداره ی فرهنگ خواستم که هر روز منتظر ورودش بودیم. بعد از ظهرها را نمیرفتم. روزهای اول با دست و دل لرزان، ولی سه چهار روزه جرأت پیدا کردم. احساس میکردم که مدرسه زیاد هم محض خاطر من نمیگردد. کلاس اول هم یکسره بود و به خاطر بچههای جغله دلهرهای نداشتم. در بیابانهای اطراف مدرسه هم ماشینی آمد و رفت نداشت و گرچه پست و بلند بود اما به هر صورت از حیاط مدرسه که بزرگتر بود. معلم ها هم، هر بعد از ظهری دو تاشان به نوبت میرفتند یک جوری باهم کنار آمده بودند. و ترسی هم از این نبود که بچهها از علم و فرهنگ ثقل سرد بکنند. یک روز هم بازرس آمد و نیم ساعتی پیزر لای پالان هم گذاشتیم و چای و احترامات متقابل! و در دفتر بازرسی تصدیق کرد که مدرسه «با وجود عدم وسایل» بسیار خوب اداره میشود.
بچهها مدام در مدرسه زمین میخوردند، بازی میکردند، زمین میخوردند. مثل اینکه تاتوله خورده بودند. سادهترین شکل بازیهایشان در ربع ساعتهای تفریح، دعوا بود. فکر میکردم علت این همه زمین خوردن شاید این باشد که بیشترشان کفش حسابی ندارند. آنها هم که داشتند، بچهننه بودند و بلد نبودند بدوند و حتی راه بروند. این بود که روزی دو سه بار، دست و پایی خراش بر میداشت. پروندهی برق و تلفن مدرسه را از بایگانی بسیار محقر مدرسه بیرون کشیده بودم و خوانده بودم. اگر یک خرده میدویدی تا دو سه سال دیگر هم برق مدرسه درست میشد و هم تلفنش. دوباره سری به اداره ساختمان زدم و موضوع را تازه کردم و به رفقایی که دورادور در ادارهی برق و تلفن داشتم، یکی دو بار رو انداختم که اول خیال میکردند کار خودم را میخواهم به اسم مدرسه راه بیندازم و ناچار رها کردم. این قدر بود که ادای وظیفهای میکرد. مدرسه آب نداشت. نه آب خوراکی و نه آب جاری. با هرزاب بهاره، آب انبار زیر حوض را میانباشتند که تلمبهای سرش بود و حوض را با همان پر میکردند و خود بچهها. اما برای آب خوردن دو تا منبع صد لیتری داشتیم از آهن سفید که مثل امامزادهای یا سقاخانهای دو قلو، روی چهار پایه کنار حیاط بود و روزی دو بار پر و خالی میشد. این آب را از همان باغی میآوردیم که ردیف کاجهایش روی آسمان، لکهی دراز سیاه انداخته بود. البته فراش میآورد. با یک سطل بزرگ و یک آبپاش که سوراخ بود و تا به مدرسه میرسید، نصف شده بود. هر دو را از جیب خودم دادم تعمیر کردند.
یک روز هم مالک مدرسه آمد. پیرمردی موقر و سنگین که خیال میکرد برای سرکشی به خانهی مستأجرنشینش آمده. از در وارد نشده فریادش بلند شد و فحش را کشید به فراش و به فرهنگ که چرا بچهها دیوار مدرسه را با زغال سیاه کردهاند واز همین توپ و تشرش شناختمش. کلی با او صحبت کردیم البته او دو برابر سن من را داشت. برایش چای هم آوردیم و با معلمها آشنا شد و قولها داد و رفت. کنهای بود. درست یک پیرمرد. یک ساعت و نیم درست نشست. ماهی یک بار هم این برنامه را داشتند که بایست پیهاش را به تن میمالیدم.
اما معلمها. هر کدام یک ابلاغ بیست و چهار ساعته در دست داشتند، ولی در برنامه به هر کدامشان بیست ساعت درس بیشتر نرسیده بود. کم کم قرار شد که یک معلم از فرهنگ بخواهیم و به هر کدامشان هجده ساعت درس بدهیم، به شرط آنکه هیچ بعد از ظهری مدرسه تعطیل نباشد. حتی آن که دانشگاه میرفت میتوانست با هفتهای هجده ساعت درس بسازد. و دشوارترین کار همین بود که با کدخدامنشی حل شد و من یک معلم دیگر از فرهنگ خواستم.
اواخر هفتهی دوم، فراش جدید آمد. مرد پنجاه سالهای باریک و زبر و زرنگ که شبکلاه میگذاشت و لباس آبی میپوشید و تسبیح میگرداند و از هر کاری سر رشته داشت. آب خوردن را نوبتی میآوردند. مدرسه تر و تمیز شد و رونقی گرفت. فراش جدید سرش توی حساب بود. هر دو مستخدم با هم تمام بخاریها را راه انداختند و یک کارگر هم برای کمک به آنها آمد. فراش قدیمی را چهار روز پشت سر هم، سر ظهر میفرستادیم ادارهی فرهنگ و هر آن منتظر زغال بودیم. هنوز یک هفته از آمدن فراش جدید نگذشته بود که صدای همهی معلمها در آمده بود. نه به هیچ کدامشان سلام میکرد و نه به دنبال خرده فرمایشهایشان میرفت. درست است که به من سلام میکرد، اما معلمها هم، لابد هر کدام در حدود من صاحب فضایل و عنوان و معلومات بودند که از یک فراش مدرسه توقع سلام داشته باشند. اما انگار نه انگار.
بدتر از همه این که سر خر معلمها بود. من که از همان اول، خرجم را سوا کرده بودم و آنها را آزاد گذاشته بودم که در مواقع بیکاری در دفتر را روی خودشان ببندند و هر چه میخواهند بگویند و هر کاری میخواهند بکنند. اما او در فاصلهی ساعات درس، همچه که معلمها میآمدند، میآمد توی دفتر و همین طوری گوشهی اتاق میایستاد و معلمها کلافه میشدند. نه میتوانستند شلکلکهای معلمیشان را در حضور او کنار بگذارند و نه جرأت میکردند به او چیزی بگویند. بدزبان بود و از عهدهی همهشان بر میآمد. یکی دوبار دنبال نخود سیاه فرستاده بودندش. اما زرنگ بود و فوری کار را انجام میداد و بر میگشت. حسابی موی دماغ شده بود. ده سال تجربه این حداقل را به من آموخته بود که اگر معلمها در ربع ساعتهای تفریح نتوانند بخندند، سر کلاس، بچههای مردم را کتک خواهند زد. این بود که دخالت کردم. یک روز فراش جدید را صدا زدم. اول حال و احوالپرسی و بعد چند سال سابقه دارد و چند تا بچه و چه قدر میگیرد... که قضیه حل شد. سی صد و خردهای حقوق میگرفت. با بیست و پنج سال سابقه. کار از همین جا خراب بود. پیدا بود که معلمها حق دارند او را غریبه بدانند. نه دیپلمی، نه کاغذپارهای، هر چه باشد یک فراش که بیشتر نبود! و تازه قلدر هم بود و حق هم داشت. اول به اشاره و کنایه و بعد با صراحت بهش فهماندم که گر چه معلم جماعت اجر دنیایی ندارد، اما از او که آدم متدین و فهمیدهای است بعید است و از این حرفها... که یک مرتبه پرید توی حرفم که:
- ای آقا! چه میفرمایید؟ شما نه خودتون این کارهاید و نه اینارو میشناسید. امروز میخواند سیگار براشون بخرم، فردا میفرستنم سراغ عرق. من اینها رو میشناسم.
راست میگفت. زودتر از همه، او دندانهای مرا شمرده بود. فهمیده بود که در مدرسه هیچکارهام. میخواستم کوتاه بیایم، ولی مدیر مدرسه بودن و در مقابل یک فراش پررو ساکت ماندن!... که خر خر کامیون زغال به دادم رسید. ترمز که کرد و صدا خوابید گفتم:
- این حرفها قباحت داره. معلم جماعت کجا پولش به عرق میرسه؟ حالا بدو زغال آوردهاند.
و همین طور که داشت بیرون میرفت، افزودم:
- دو روز دیگه که محتاجت شدند و ازت قرض خواستند با هم رفیق میشید.
و آمدم توی ایوان. در بزرگ آهنی مدرسه را باز کرده بودند و کامیون آمده بود تو و داشتند بارش را جلوی انبار ته حیاط خالی میکردند و راننده، کاغذی به دست ناظم داد که نگاهی به آن انداخت و مرا نشان داد که در ایوان بالا ایستاده بودم و فرستادش بالا. کاغذش را با سلام به دستم داد. بیجک زغال بود. رسید رسمی ادارهی فرهنگ بود در سه نسخه و روی آن ورقهی ماشین شدهی «باسکول» که میگفت کامیون و محتویاتش جمعاً دوازده خروار است. اما رسیدهای رسمی اداری فرهنگ ساکت بودند. جای مقدار زغالی که تحویل مدرسه داده شده بود، در هر سه نسخه خالی بود. پیدا بود که تحویل گیرنده باید پرشان کند. همین کار را کردم. اوراق را بردم توی اتاق و با خودنویسم عدد را روی هر سه ورق نوشتم و امضا کردم و به دست راننده دادم که راه افتاد و از همان بالا به ناظم گفتم:
- اگر مهر هم بایست زد، خودت بزن بابا.
و رفتم سراغ کارم که ناگهان در باز شد و ناظم آمد تو؛ بیجک زغال دستش بود و:
- مگه نفهمیدین آقا؟ مخصوصاً جاش رو خالی گذاشته بودند آقا...
نفهمیده بودم. اما اگر هم فهمیده بودم، فرقی نمیکرد و به هر صورت از چنین کودنی نا به هنگام از جا در رفتم و به شدت گفتم:
- خوب؟
- هیچ چی آقا.... رسمشون همینه آقا. اگه باهاشون کنار نیایید کارمونو لنگ میگذارند آقا...
که از جا در رفتم. به چنین صراحتی مرا که مدیر مدرسه بودم در معامله شرکت میداد. و فریاد زدم:
- عجب! حالا سرکار برای من تکلیف هم معین میکنید؟... خاک بر سر این فرهنگ با مدیرش که من باشم! برو ورقه رو بده دستشون، گورشون رو گم کنند. پدر سوختهها...
چنان فریاد زده بودم که هیچ کس در مدرسه انتظار نداشت. مدیر سر به زیر و پا به راهی بودم که از همه خواهش میکردم و حالا ناظم مدرسه، داشت به من یاد میداد که به جای نه خروار زغال مثلا هجده خروار تحویل بگیرم و بعد با ادارهی فرهنگ کنار بیایم. هی هی!.... تا ظهر هیچ کاری نتوانستم بکنم، جز اینکه چند بار متن استعفانامهام را بنویسم و پاره کنم... قدم اول را این جور جلوی پای آدم میگذارند.
بارندگی که شروع شد دستور دادم بخاریها را از هفت صبح بسوزانند. بچهها همیشه زود میآمدند. حتی روزهای بارانی. مثل اینکه اول آفتاب از خانه بیرونشان میکنند. یا ناهارنخورده. خیلی سعی کردم یک روز زودتر از بچهها مدرسه باشم. اما عاقبت نشد که مدرسه را خالی از نفسِ به علمآلودهی بچهها استنشاق کنم. از راه که میرسیدند دور بخاری جمع میشدند و گیوههاشان را خشک میکردند. و خیلی زود فهمیدم که ظهر در مدرسه ماندن هم مسأله کفش بود. هر که داشت نمیماند.این قاعده در مورد معلمها هم صدق میکرد اقلاً یک پول واکس جلو بودند. وقتی که باران میبارید تمام کوهپایه و بدتر از آن تمام حیاط مدرسه گل میشد. بازی و دویدن متوقف شده بود. مدرسه سوت و کور بود. این جا هم مسأله کفش بود. چشم اغلبشان هم قرمز بود. پیدا بود باز آن روز صبح یک فصل گریه کردهاند و در خانهشان علم صراطی بوده است.
مدرسه داشت تخته میشد. عدهی غایبهای صبح ده برابر شده بود و ساعت اول هیچ معلمی نمیتوانست درس بدهد. دستهای ورمکرده و سرمازده کار نمیکرد. حتی معلم کلاس اولمان هم میدانست که فرهنگ و معلومات مدارس ما صرفاً تابع تمرین است. مشق و تمرین. ده بار بیست بار. دست یخکرده بیل و رنده را هم نمیتواند به کار بگیرد که خیلی هم زمختاند و دست پر کن. این بود که به فکر افتادیم. فراش جدید واردتر از همهی ما بود. یک روز در اتاق دفتر، شورامانندی داشتیم که البته او هم بود. خودش را کمکم تحمیل کرده بود. گفت حاضر است یکی از دُمکلفتهای همسایهی مدرسه را وادارد که شن برایمان بفرستد به شرط آن که ما هم برویم و از انجمن محلی برای بچهها کفش و لباس بخواهیم. قرار شد خودش قضیه را دنبال کند که هفتهی آینده جلسهشان کجاست و حتی بخواهد که دعوتمانندی از ما بکنند. دو روز بعد سه تا کامیون شن آمد. دوتایش را توی حیاط مدرسه، خالی کردیم و سومی را دم در مدرسه، و خود بچهها نیم ساعته پهنش کردند. با پا و بیل و هر چه که به دست میرسید.
عصر همان روز ما را به انجمن دعوت کردند. خود من و ناظم باید میرفتیم. معلم کلاس چهارم را هم با خودمان بردیم. خانهای که محل جلسهی آن شب انجمن بود، درست مثل مدرسه، دور افتاده و تنها بود. قالیها و کنارهها را به فرهنگ میآلودیم و میرفتیم. مثل اینکه سه تا سه تا روی هم انداخته بودند. اولی که کثیف شد دومی. به بالا که رسیدیم یک حاجی آقا در حال نماز خواندن بود. و صاحبخانه با لهجهی غلیظ یزدی به استقبالمان آمد. همراهانم را معرفی کردم و لابد خودش فهمید مدیر کیست. برای ما چای آوردند. سیگارم را چاق کردم و با صاحبخانه از قالیهایش حرف زدیم. ناظم به بچههایی میماند که در مجلس بزرگترها خوابشان میگیرد و دلشان هم نمیخواست دست به سر شوند. سر اعضای انجمن باز شده بود. حاجی آقا صندوقدار بود. من و ناظم عین دو طفلان مسلم بودیم و معلم کلاس چهارم عین خولی وسطمان نشسته. اغلب اعضای انجمن به زبان محلی صحبت میکردند و رفتار ناشی داشتند. حتی یک کدامشان نمیدانستند که دست و پاهای خود را چه جور ضبط و ربط کنند. بلند بلند حرف میزدند. درست مثل اینکه وزارتخانهی دواب سه تا حیوان تازه برای باغ وحش محلهشان وارد کرده. جلسه که رسمی شد، صاحبخانه معرفیمان کرد و شروع کردند. مدام از خودشان صحبت میکردند از اینکه دزد دیشب فلان جا را گرفته و باید درخواست پاسبان شبانه کنیم و...
همین طور یک ساعت حرف زدند و به مهام امور رسیدگی کردند و من و معلم کلاس چهارم سیگار کشیدیم. انگار نه انگار که ما هم بودیم. نوکرشان که آمد استکانها را جمع کند، چیزی روی جلد اشنو نوشتم و برای صاحبخانه فرستادم که یک مرتبه به صرافت ما افتاد و اجازه خواست و:
- آقایان عرضی دارند. بهتر است کارهای خودمان را بگذاریم برای بعد.
مثلاً میخواست بفهماند که نباید همهی حرفها را در حضور ما زده باشند. و اجازه دادند معلم کلاس چهار شروع کرد به نطق و او هم شروع کرد که هر چه باشد ما زیر سایهی آقایانیم و خوشآیند نیست که بچههایی باشند که نه لباس داشته باشند و نه کفش درست و حسابی و از این حرفها و مدام حرف میزد. ناظم هم از چُرت در آمد چیزهایی را که از حفظ کرده بود گفت و التماس دعا و کار را خراب کرد.تشری به ناظم زدم که گدابازی را بگذارد کنار و حالیشان کردم که صحبت از تقاضا نیست و گدایی. بلکه مدرسه دور افتاده است و مستراح بی در و پیکر و از این اباطیل... چه خوب شد که عصبانی نشدم. و قرار شد که پنج نفرشان فردا عصر بیایند که مدرسه را وارسی کنند و تشکر و اظهار خوشحالی و در آمدیم.
در تاریکی بیابان هفت تا سواری پشت در خانه ردیف بودند و رانندهها توی یکی از آنها جمع شده بودند و اسرار اربابهاشان را به هم میگفتند. در این حین من مدام به خودم میگفتم من چرا رفتم؟ به من چه؟ مگر من در بی کفش و کلاهیشان مقصر بودم؟ میبینی احمق؟ مدیر مدرسه هم که باشی باید شخصیت و غرورت را لای زرورق بپیچی و طاق کلاهت بگذاری که اقلاً نپوسد. حتی اگر بخواهی یک معلم کوفتی باشی، نه چرا دور میزنی؟ حتی اگر یک فراش ماهی نود تومانی باشی، باید تا خرخره توی لجن فرو بروی.در همین حین که من در فکر بودم ناظم گفت:
- دیدید آقا چه طور باهامون رفتار کردند؟ با یکی از قالیهاشون آقا تمام مدرسه رو میخرید.
گفتم:
- تا سر و کارت با الف.ب است بهپا قیاس نکنی. خودخوری میآره.
و معلم کلاس چهار گفت:
- اگه فحشمون هم میدادند من باز هم راضی بودم، باید واقعبین بود. خدا کنه پشیمون نشند.
بعد هم مدتی درد دل کردیم و تا اتوبوس برسد و سوار بشیم، معلوم شد که معلم کلاس چهار با زنش متارکه کرده و مادر ناظم را سرطانی تشخیص دادند. و بعد هم شب بخیر...
دو روز تمام مدرسه نرفتم. خجالت میکشیدم توی صورت یک کدامشان نگاه کنم. و در همین دو روز حاجی آقا با دو نفر آمده بودند، مدرسه را وارسی و صورتبرداری و ناظم میگفت که حتی بچههایی هم که کفش و کلاهی داشتند پاره و پوره آمده بودند. و برای بچهها کفش و لباس خریدند. روزهای بعد احساس کردم زنهایی که سر راهم لب جوی آب ظرف میشستند، سلام میکنند و یک بار هم دعای خیر یکیشان را از عقب سر شنیدم.اما چنان از خودم بدم آمده بود که رغبتم نمیشد به کفش و لباسهاشان نگاه کنم. قربان همان گیوههای پاره! بله، نان گدایی فرهنگ را نو نوار کرده بود.
تازه از دردسرهای اول کار مدرسه فارغ شده بودم که شنیدم که یک روز صبح، یکی از اولیای اطفال آمد. بعد از سلام و احوالپرسی دست کرد توی جیبش و شش تا عکس در آورد، گذاشت روی میزم. شش تا عکس زن لخت. لخت لخت و هر کدام به یک حالت. یعنی چه؟ نگاه تندی به او کردم. آدم مرتبی بود. اداری مانند. کسر شأن خودم میدانستم که این گوشهی از زندگی را طبق دستور عکاسباشی فلان جندهخانهی بندری ببینم. اما حالا یک مرد اتو کشیدهی مرتب آمده بود و شش تا از همین عکسها را روی میزم پهن کرده بود و به انتظار آن که وقاحت عکسها چشمهایم را پر کند داشت سیگار چاق میکرد.
حسابی غافلگیر شده بودم... حتماً تا هر شش تای عکسها را ببینم، بیش از یک دقیقه طول کشید. همه از یک نفر بود. به این فکر گریختم که الان هزار ها یا میلیون ها نسخهی آن، توی جیب چه جور آدمهایی است و در کجاها و چه قدر خوب بود که همهی این آدمها را میشناختم یا میدیدم. بیش ازین نمیشد گریخت. یارو به تمام وزنه وقاحتش، جلوی رویم نشسته بود. سیگاری آتش زدم و چشم به او دوختم. کلافه بود و پیدا بود برای کتککاری هم آماده باشد. سرخ شده بود و داشت در دود سیگارش تکیهگاهی برای جسارتی که میخواست به خرج بدهد میجست. عکسها را با یک ورقه از اباطیلی که همان روز سیاه کرده بودم، پوشاندم و بعد با لحنی که دعوا را با آن شروع میکنند؛ پرسیدم:
- خوب، غرض؟
و صدایم توی اتاق پیچید. حرکتی از روی بیچارگی به خودش داد و همهی جسارتها را با دستش توی جیبش کرد و آرامتر از آن چیزی که با خودش تو آورده بود، گفت:
- چه عرض کنم؟... از معلم کلاس پنج تون بپرسید.
که راحت شدم و او شروع کرد به این که «این چه فرهنگی است؟ خراب بشود. پس بچههای مردم با چه اطمینانی به مدرسه بیایند؟
و از این حرفها...
خلاصه این آقا معلم کاردستی کلاس پنجم، این عکسها را داده به پسر آقا تا آنها را روی تخته سه لایی بچسباند و دورش را سمباده بکشد و بیاورد. به هر صورت معلم کلاس پنج بیگدار به آب زده. و حالا من چه بکنم؟ به او چه جوابی بدهم؟ بگویم معلم را اخراج میکنم؟ که نه میتوانم و نه لزومی دارد. او چه بکند؟ حتماً در این شهر کسی را ندارد که به این عکسها دلخوش کرده. ولی آخر چرا این جور؟ یعنی این قدر احمق است که حتی شاگردهایش را نمیشناسد؟... پاشدم ناظم را صدا بزنم که خودش آمده بود بالا، توی ایوان منتظر ایستاده بود. من آخرین کسی بودم که از هر اتفاقی در مدرسه خبردار میشدم. حضور این ولی طفل گیجم کرده بود که چنین عکسهایی را از توی جیب پسرش، و لابد به همین وقاحتی که آنها را روی میز من ریخت، در آورده بوده. وقتی فهمید هر دو در ماندهایم سوار بر اسب شد که اله میکنم و بله میکنم، در مدرسه را میبندم، و از این جفنگیات....
حتماً نمیدانست که اگر در هر مدرسه بسته بشود، در یک اداره بسته شده است. اما من تا او بود نمیتوانستم فکرم را جمع کنم. میخواست پسرش را بخواهیم تا شهادت بدهد و چه جانی کندیم تا حالیش کنیم که پسرش هر چه خفت کشیده، بس است و وعدهها دادیم که معلمش را دم خورشید کباب کنیم و از نان خوردن بیندازیم. یعنی اول ناظم شروع کرد که از دست او دل پری داشت و من هم دنبالش را گرفتم. برای دک کردن او چارهای جز این نبود. و بعد رفت، ما دو نفری ماندیم با شش تا عکس زن لخت. حواسم که جمع شد به ناظم سپردم صدایش را در نیاورد و یک هفتهی تمام مطلب را با عکسها، توی کشوی میزم قفل کردم و بعد پسرک را صدا زدم. نه عزیزدُردانه مینمود و نه هیچ جور دیگر. داد میزد که از خانوادهی عیالواری است. کمخونی و فقر. دیدم معلمش زیاد هم بد تشخیص نداده. یعنی زیاد بیگدار به آب نزده. گفتم:
- خواهر برادر هم داری؟
- آ... آ...آقا داریم آقا.
- چند تا؟
- آ... آقا چهار تا آقا.
- عکسها رو خودت به بابات نشون دادی؟
- نه به خدا آقا... به خدا قسم...
- پس چه طور شد؟
و دیدم از ترس دارد قالب تهی میکند. گرچه چوبهای ناظم شکسته بود، اما ترس او از من که مدیر باشم و از ناظم و از مدرسه و از تنبیه سالم مانده بود.
- نترس بابا. کاریت نداریم. تقصیر آقا معلمه که عکسها رو داده... تو کار بدی نکردی بابا جان. فهمیدی؟ اما میخواهم ببینم چه طور شد که عکسها دست بابات افتاد.
- آ.. آ... آخه آقا... آخه...
میدانستم که باید کمکش کنم تا به حرف بیاید.
گفتم:
- میدونی بابا؟ عکسهام چیز بدی نبود. تو خودت فهمیدی چی بود؟
- آخه آقا...نه آقا.... خواهرم آقا... خواهرم میگفت...
- خواهرت؟ از تو کوچکتره؟
- نه آقا. بزرگتره. میگفتش که آقا... میگفتش که آقا... هیچ چی سر عکسها دعوامون شد.
دیگر تمام بود. عکسها را به خواهرش نشان داده بود که لای دفترچه پر بوده از عکس آرتیستها. به او پز داده بوده. اما حاضر نبوده، حتی یکی از آنها را به خواهرش بدهد. آدم مورد اعتماد معلم باشد و چنین خبطی بکند؟ و تازه جواب معلم را چه بدهد؟ ناچار خواهر او را لو داده بوده. بعد از او معلم را احضار کردم. علت احضار را میدانست. و داد میزد که چیزی ندارد بگوید. پس از یک هفته مهلت، هنوز از وقاحتی که من پیدا کرده بودم، تا از آدم خلع سلاحشدهای مثل او، دست بر ندارم، در تعجب بود. به او سیگار تعارف کردم و این قصه را برایش تعریف کردم که در اوایل تأسیس وزارت معارف، یک روز به وزیر خبر میدهند که فلان معلم با فلان بچه روابطی دارد. وزیر فوراً او را میخواهد و حال و احوال او را میپرسد و اینکه چرا تا به حال زن نگرفته و ناچار تقصیر گردن بیپولی میافتد و دستور که فلان قدر به او کمک کنند تا عروسی راه بیندازد و خود او هم دعوت بشود و قضیه به همین سادگی تمام میشود. و بعد گفتم که خیلی جوانها هستند که نمیتوانند زن بگیرند و وزرای فرهنگ هم این روزها گرفتار مصاحبههای روزنامهای و رادیویی هستند. اما در نجیبخانهها که باز است و ازین مزخرفات... و همدردی و نگذاشتم یک کلمه حرف بزند. بعد هم عکس را که توی پاکت گذاشته بودم، به دستش دادم و وقاحت را با این جمله به حد اعلا رساندم که:
- اگر به تخته نچسبونید، ضررشون کمتره.
تا حقوقم به لیست ادارهی فرهنگ برسه، سه ماه طول کشید. فرهنگیهای گداگشنه و خزانهی خالی و دستهای از پا درازتر! اما خوبیش این بود که در مدرسهی ما فراش جدیدمان پولدار بود و به همهشان قرض داد. کم کم بانک مدرسه شده بود. از سیصد و خردهای تومان که میگرفت، پنجاه تومان را هم خرج نمیکرد. نه سیگار میکشید و نه اهل سینما بود و نه برج دیگری داشت. از این گذشته، باغبان یکی از دمکلفتهای همان اطراف بود و باغی و دستگاهی و سور و ساتی و لابد آشپزخانهی مرتبی. خیلی زود معلمها فهمیدند که یک فراش پولدار خیلی بیشتر به درد میخورد تا یک مدیر بیبو و خاصیت.
این از معلمها. حقوق مرا هم هنوز از مرکز میدادند. با حقوق ماه بعد هم اسم مرا هم به لیست اداره منتقل کردند. درین مدت خودم برای خودم ورقه انجام کار مینوشتم و امضا میکردم و میرفتم از مدرسهای که قبلاً در آن درس میدادم، حقوقم را میگرفتم. سر و صدای حقوق که بلند میشد معلمها مرتب میشدند و کلاس ماهی سه چهار روز کاملاً دایر بود. تا ورقهی انجام کار به دستشان بدهم. غیر از همان یک بار - در اوایل کار- که برای معلم حساب پنج و شش قرمز توی دفتر گذاشتیم، دیگر با مداد قرمز کاری نداشتیم و خیال همهشان راحت بود. وقتی برای گرفتن حقوقم به اداره رفتم، چنان شلوغی بود که به خودم گفتم کاش اصلاً حقوقم را منتقل نکرده بودم. نه میتوانستم سر صف بایستم و نه میتوانستم از حقوقم بگذرم. تازه مگر مواجببگیر دولت چیزی جز یک انبان گشادهی پای صندوق است؟..... و اگر هم میماندی با آن شلوغی باید تا دو بعداز ظهر سر پا بایستی. همهی جیرهخوارهای اداره بو برده بودند که مدیرم. و لابد آنقدر ساده لوح بودند که فکر کنند روزی گذارشان به مدرسهی ما بیفتد. دنبال سفتهها میگشتند، به حسابدار قبلی فحش میدادند، التماس میکردند که این ماه را ندیده بگیرید و همهی حق و حسابدان شده بودند و یکی که زودتر از نوبت پولش را میگرفت صدای همه در میآمد. در لیست مدرسه، بزرگترین رقم مال من بود. درست مثل بزرگترین گناه در نامهی عمل. دو برابر فراش جدیدمان حقوق میگرفتم. از دیدن رقمهای مردنی حقوق دیگران چنان خجالت کشیدم که انگار مال آنها را دزدیدهام. و تازه خلوت که شد و ده پانزده تا امضا که کردم، صندوقدار چشمش به من افتاد و با یک معذرت، شش صد تومان پول دزدی را گذاشت کف دستم... مرده شور!
هنوز برف اول نباریده بود که یک روز عصر، معلم کلاس چهار رفت زیر ماشین. زیر یک سواری. مثل همهی عصرها من مدرسه نبودم. دم غروب بود که فراش قدیمی مدرسه دم در خونهمون، خبرش را آورد. که دویدم به طرف لباسم و تا حاضر بشوم، میشنیدم که دارد قضیه را برای زنم تعریف میکند. ماشین برای یکی از آمریکاییها بوده. باقیش را از خانه که در آمدیم برایم تعریف کرد. گویا یارو خودش پشت فرمون بوده و بعد هم هول شده و در رفته. بچهها خبر را به مدرسه برگرداندهاند و تا فراش و زنش برسند، جمعیت و پاسبانها سوارش کرده بودند و فرستاده بودهاند مریضخانه. به اتوبوس که رسیدم، دیدم لاک پشت است. فراش را مرخص کردم و پریدم توی تاکسی. اول رفتم سراغ پاسگاه جدید کلانتری. تعاریف تکه و پارهای از پرونده مطلع بود. اما پرونده تصریحی نداشت که راننده که بوده. اما هیچ کس نمیدانست عاقبت چه بلایی بر سر معلم کلاس چهار ما آمده است. کشیک پاسگاه همین قدر مطلع بود که درین جور موارد «طبق جریان اداری» اول میروند سرکلانتری، بعد دایرهی تصادفات و بعد بیمارستان. اگر آشنا در نمیآمدیم، کشیک پاسگاه مسلماً نمیگذاشت به پرونده نگاه چپ بکنم. احساس کردم میان اهل محل کمکم دارم سرشناس میشوم. و از این احساس خندهام گرفت.
ساعت ۸ دم در بیمارستان بودم، اگر سالم هم بود حتماً یه چیزیش شده بود. همان طور که من یه چیزیم میشد. روی در بیمارستان نوشته شده بود: «از ساعت ۷ به بعد ورود ممنوع». در زدم. از پشت در کسی همین آیه را صادر کرد. دیدم فایده ندارد و باید از یک چیزی کمک بگیرم. از قدرتی، از مقامی، از هیکلی، از یک چیزی. صدایم را کلفت کردم و گفتم:« من...» میخواستم بگویم من مدیر مدرسهام. ولی فوراً پشیمان شدم. یارو لابد میگفت مدیر مدرسه کدام سگی است؟ این بود با کمی مکث و طمطراق فراوان جملهام را این طور تمام کردم:
- ...بازرس وزارت فرهنگم.
که کلون صدایی کرد و لای در باز شد. یارو با چشمهایش سلام کرد. رفتم تو و با همان صدا پرسیدم:
- این معلمه مدرسه که تصادف کرده...
تا آخرش را خواند. یکی را صدا زد و دنبالم فرستاد که طبقهی فلان، اتاق فلان. از حیاط به راهرو و باز به حیاط دیگر که نصفش را برف پوشانده بود و من چنان میدویدم که یارو از عقب سرم هن هن میکرد. طبقهی اول و دوم و چهارم. چهار تا پله یکی. راهرو تاریک بود و پر از بوهای مخصوص بود. هن هن کنان دری را نشان داد که هل دادم و رفتم تو. بو تندتر بود و تاریکی بیشتر. تالاری بود پر از تخت و جیرجیر کفش و خرخر یک نفر. دور یک تخت چهار نفر ایستاده بودند. حتماً خودش بود. پای تخت که رسیدم، احساس کردم همهی آنچه از خشونت و تظاهر و ابهت به کمک خواسته بودم آب شد و بر سر و صورتم راه افتاد. و این معلم کلاس چهارم مدرسهام بود. سنگین و با شکم بر آمده دراز کشیده بود. خیلی کوتاهتر از زمانی که سر پا بود به نظرم آمد. صورت و سینهاش از روپوش چرکمُرد بیرون بود. صورتش را که شسته بودند کبود کبود بود، درست به رنگ جای سیلی روی صورت بچهها. مرا که دید، لبخند و چه لبخندی! شاید میخواست بگوید مدرسهای که مدیرش عصرها سر کار نباشد، باید همین جورها هم باشد. خنده توی صورت او همین طور لرزید و لرزید تا یخ زد.
«آخر چرا تصادف کردی؟...»
مثل این که سوال را ازو کردم. اما وقتی که دیدم نمیتواند حرف بزند و به جای هر جوابی همان خندهی یخبسته را روی صورت دارد، خودم را به عنوان او دم چک گرفتم. «آخه چرا؟ چرا این هیکل مدیر کلی را با خودت این قد این ور و آن ور میبری تا بزنندت؟ تا زیرت کنند؟ مگر نمیدانستی که معلم حق ندارد این قدر خوشهیکل باشد؟ آخر چرا تصادف کردی؟» به چنان عتاب و خطابی اینها را میگفتم که هیچ مطمئن نیستم بلند بلند به خودش نگفته باشم. و یک مرتبه به کلهام زد که «مبادا خودت چشمش زده باشی؟» و بعد: «احمق خاک بر سر! بعد از سی و چند سال عمر، تازه خرافاتی شدی!» و چنان از خودم بیزاریم گرفت که میخواستم به یکی فحش بدهم، کسی را بزنم. که چشمم به دکتر کشیک افتاد.
- مرده شور این مملکتو ببره. ساعت چهار تا حالا از تن این مرد خون میره. حیفتون نیومد؟...
دستی روی شانهام نشست و فریادم را خواباند. برگشتم پدرش بود. او هم میخندید. دو نفر دیگر هم با او بودند. همه دهاتیوار؛ همه خوش قد و قواره. حظ کردم! آن دو تا پسرهایش بودند یا برادرزادههایش یا کسان دیگرش. تازه داشت گل از گلم میشکفت که شنیدم:
- آقا کی باشند؟
این راهم دکتر کشیک گفت که من باز سوار شدم:
- مرا میگید آقا؟ من هیشکی. یک آقا مدیر کوفتی. این هم معلمم.
که یک مرتبه عقل هی زد و «پسر خفه شو» و خفه شدم. بغض توی گلویم بود. دلم میخواست یک کلمه دیگر بگوید. یک کنایه بزند... نسبت به مهارت هیچ دکتری تا کنون نتوانستهام قسم بخورم. دستش را دراز کرد که به اکراه فشار دادم و بعد شیشهی بزرگی را نشانم داد که وارونه بالای تخت آویزان بود و خرفهمم کرد که این جوری غذا به او میرسانند و عکس هم گرفتهاند و تا فردا صبح اگر زخمها چرک نکند، جا خواهند انداخت و گچ خواهند کرد. که یکی دیگر از راه رسید. گوشی به دست و سفید پوش و معطر. با حرکاتی مثل آرتیست سینما. سلامم کرد. صدایش در ته ذهنم چیزی را مختصر تکانی داد. اما احتیاجی به کنجکاوی نبود. یکی از شاگردهای نمیدانم چند سال پیشم بود. خودش خودش را معرفی کرد. آقای دکتر...! عجب روزگاری! هر تکه از وجودت را با مزخرفی از انبان مزخرفاتت، مثل ذرهای روزی در خاکی ریختهای که حالا سبز کرده. چشم داری احمق. این تویی که روی تخت دراز کشیدهای. ده سال آزگار از پلکان ساعات و دقایق عمرت هر لحظه یکی بالا رفته و تو فقط خستگی این بار را هنوز در تن داری. این جوجهفکلی و جوجههای دیگر که نمیشناسیشان، همه از تخمی سر در آوردهاند که روزی حصار جوانی تو بوده و حالا شکسته و خالی مانده. دستش را گرفتم و کشیدمش کناری و در گوشش هر چه بد و بیراه میدانستم، به او و همکارش و شغلش دادم. مثلاً میخواستم سفارش معلم کلاس چهار مدرسهام را کرده باشم. بعد هم سری برای پدر تکان دادم و گریختم. از در که بیرون آمدم، حیاط بود و هوای بارانی. از در بزرگ که بیرون آمدم به این فکر میکردم که «اصلا به تو چه؟ اصلاً چرا آمدی؟ میخواستی کنجکاویات را سیرکنی؟» و دست آخر به این نتیجه رسیدم که «طعمهای برای میزنشینهای شهربانی و دادگستری به دست آمده و تو نه میتوانی این طعمه را از دستشان بیرون بیاوری و نه هیچ کار دیگری میتوانی بکنی...»
و داشتم سوار تاکسی میشدم تا برگردم خانه که یک دفعه به صرافت افتادم که اقلاً چرا نپرسیدی چه بلایی به سرش آمده؟» خواستم عقبگرد کنم، اما هیکل کبود معلم کلاس چهارم روی تخت بود و دیدم نمیتوانم. خجالت میکشیدم و یا میترسیدم. آن شب تا ساعت دو بیدار بودم و فردا یک گزارش مفصل به امضای مدیر مدرسه و شهادت همهی معلمها برای ادارهی فرهنگ و کلانتری محل و بعد هم دوندگی در ادارهی بیمه و قرار بر این که روزی نه تومان بودجه برای خرج بیمارستان او بدهند و عصر پس از مدتی رفتم مدرسه و کلاسها را تعطیل کردم و معلمها و بچههای ششم را فرستادم عیادتش و دسته گل و ازین بازیها... و یک ساعتی در مدرسه تنها ماندم و فارغ از همه چیز برای خودم خیال بافتم.... و فردا صبح پدرش آمد سلام و احوالپرسی و گفت یک دست و یک پایش شکسته و کمی خونریزی داخل مغز و از طرف یارو آمریکاییه آمدهاند عیادتش و وعده و وعید که وقتی خوب شد، در اصل چهار استخدامش کنند و با زبان بیزبانی حالیم کرد که گزارش را بیخود دادهام و حالا هم دادهام، دنبالش نکنم و رضایت طرفین و کاسهی از آش داغتر و از این حرفها... خاک بر سر مملکت.
اوایل امر توجهی به بچهها نداشتم. خیال میکردم اختلاف سِنی میانمان آن قدر هست که کاری به کار همدیگر نداشته باشیم. همیشه سرم به کار خودم بود. در دفتر را میبستم و در گرمای بخاری دولت قلم صد تا یک غاز میزدم. اما این کار مرتب سه چهار هفته بیشتر دوام نکرد. خسته شدم. ناچار به مدرسه بیشتر میرسیدم. یاد روزهای قدیمی با دوستان قدیمی به خیر چه آدمهای پاک و بیآلایشی بودند، چه شخصیتهای بینام و نشانی و هر کدام با چه زبانی و با چه ادا و اطوارهای مخصوص به خودشان و این جوانهای چلفتهای. چه مقلدهای بیدردسری برای فرهنگیمابی! نه خبری از دیروزشان داشتند و نه از املاک تازهای که با هفتاد واسطه به دستشان داده بودند، چیزی سرشان میشد. بدتر از همه بیدست و پاییشان بود. آرام و مرتب درست مثل واگن شاه عبدالعظیم میآمدند و میرفتند. فقط بلد بودند روزی ده دقیقه دیرتر بیایند و همین. و از این هم بدتر تنگنظریشان بود.
سه بار شاهد دعواهایی بودم که سر یک گلدان میخک یا شمعدانی بود. بچهباغبانها زیاد بودند و هر کدامشان حداقل ماهی یک گلدان میخک یا شمعدانی میآوردند که در آن برف و سرما نعمتی بود. اول تصمیم گرفتم، مدرسه را با آنها زینت دهم. ولی چه فایده؟ نه کسی آبشان میداد و نه مواظبتی. و باز بدتر از همهی اینها، بیشخصیتی معلمها بود که درماندهام کرده بود. دو کلمه نمیتوانستند حرف بزنند. عجب هیچکارههایی بودند! احساس کردم که روز به روز در کلاسها معلمها به جای دانشآموزان جاافتادهتر میشوند. در نتیجه گفتم بیشتر متوجه بچهها باشم.
آنها که تنها با ناظم سر و کار داشتند و مثل این بود که به من فقط یک سلام نیمهجویده بدهکارند. با این همه نومیدکننده نبودند. توی کوچه مواظبشان بودم. میخواستم حرف و سخنها و درد دلها و افکارشان را از یک فحش نیمهکاره یا از یک ادای نیمهتمام حدس بزنم، که سلامنکرده در میرفتند. خیلی کم تنها به مدرسه میآمدند. پیدا بود که سر راه همدیگر میایستند یا در خانهی یکدیگر میروند. سه چهار نفرشان هم با اسکورت میآمدند. از بیست سی نفری که ناهار میماندند، فقط دو نفرشان چلو خورش میآوردند؛ فراش اولی مدرسه برایم خبر میآورد. بقیه گوشتکوبیده، پنیر گردوئی، دم پختکی و از این جور چیزها. دو نفرشان هم بودند که نان سنگک خالی میآوردند. برادر بودند. پنجم و سوم. صبح که میآمدند، جیبهاشان باد کرده بود. سنگک را نصف میکردند و توی جیبهاشان میتپاندند و ظهر میشد، مثل آنهایی که ناهارشان را در خانه میخورند، میرفتند بیرون. من فقط بیرون رفتنشان را میدیدم. اما حتی همینها هر کدام روزی، یکی دو قران از فراش مدرسه خرت و خورت میخریدند. از همان فراش قدیمی مدرسه که ماهی پنج تومان سرایداریش را وصول کرده بودم. هر روز که وارد اتاقم میشدم پشت سر من میآمد بارانیام را بر میداشت و شروع میکرد به گزارش دادن، که دیروز باز دو نفر از معلمها سر یک گلدان دعوا کردهاند یا مأمور فرماندار نظامی آمده یا دفتردار عوض شده و از این اباطیل... پیدا بود که فراش جدید هم در مطالبی که او میگفت، سهمی دارد.
یک روز در حین گزارش دادن، اشارهای کرد به این مطلب که دیروز عصر یکی از بچههای کلاس چهار دو تا کله قند به او فروخته است. درست مثل اینکه سر کلاف را به دستم داده باشد پرسیدم:
- چند؟
- دو تومنش دادم آقا.
- زحمت کشیدی. نگفتی از کجا آورده؟
- من که ضامن بهشت و جهنمش نبودم آقا.
بعد پرسیدم:
- چرا به آقای ناظم خبر ندادی؟
میدانستم که هم او و هم فراش جدید، ناظم را هووی خودشان میدانند و خیلی چیزهاشان از او مخفی بود. این بود که میان من و ناظم خاصهخرجی میکردند. در جوابم همین طور مردد مانده بود که در باز شد و فراش جدید آمد تو. که:
- اگه خبرش میکرد آقا بایست سهمش رو میداد...
اخمم را درهم کشیدم و گفتم:
- تو باز رفتی تو کوک مردم! اونم این جوری سر نزده که نمیآیند تو اتاق کسی، پیرمرد!
و بعد اسم پسرک را ازشان پرسیدم و حالیشان کردم که چندان مهم نیست و فرستادمشان برایم چای بیاورند. بعد کارم را زودتر تمام کردم و رفتم به اتاق دفتر احوالی از مادر ناظم پرسیدم و به هوای ورق زدن پروندهها فهمیدم که پسرک شاگرد دوساله است و پدرش تاجر بازار. بعد برگشتم به اتاقم. یادداشتی برای پدر نوشتم که پس فردا صبح، بیاید مدرسه و دادم دست فراش جدید که خودش برساند و رسیدش را بیاورد.
و پس فردا صبح یارو آمد. باید مدیر مدرسه بود تا دانست که اولیای اطفال چه راحت تن به کوچکترین خردهفرمایشهای مدرسه میدهند. حتم دارم که اگر از اجرای ثبت هم دنبالشان بفرستی به این زودیها آفتابی نشوند. چهل و پنج ساله مردی بود با یخهی بسته بیکراوات و پالتویی که بیشتر به قبا میماند. و خجالتی مینمود. هنوز ننشسته، پرسیدم:
- شما دو تا زن دارید آقا؟
دربارهی پسرش برای خودم پیشگوییهایی کرده بودم و گفتم این طوری به او رودست میزنم. پیدا بود که از سؤالم زیاد یکه نخورده است. گفتم برایش چای آوردند و سیگاری تعارفش کردم که ناشیانه دود کرد از ترس این که مبادا جلویم در بیاید که - به شما چه مربوط است و از این اعتراضها - امانش ندادم و سؤالم را این جور دنبال کردم:
- البته میبخشید. چون لابد به همین علت بچه شما دو سال در یک کلاس مانده.
شروع کرده بودم برایش یک میتینگ بدهم که پرید وسط حرفم:
- به سر شما قسم، روزی چهار زار پول تو جیبی داره آقا. پدرسوختهی نمک به حروم...!
حالیش کردم که علت، پول تو جیبی نیست و خواستم که عصبانی نشود و قول گرفتم که اصلاً به روی پسرش هم نیاورد و آن وقت میتینگم را برایش دادم که لابد پسر در خانه مهر و محبتی نمیبیند و غیبگوییهای دیگر... تا عاقبت یارو خجالتش ریخت و سرِ درد دلش باز شد که عفریته زن اولش همچه بوده و همچون بوده و پسرش هم به خودش برده و کی طلاقش داده و از زن دومش چند تا بچه دارد و این نرهخر حالا باید برای خودش نانآور شده باشد و زنش حق دارد که با دو تا بچهی خردهپا به او نرسد... من هم کلی برایش صحبت کردم. چایی دومش را هم سر کشید و قولهایش را که داد و رفت، من به این فکر افتادم که «نکند علمای تعلیم و تربیت هم، همین جورها تخم دوزرده میکنند!»
یک روز صبح که رسیدم، ناظم هنوز نیامده بود. از این اتفاقها کم میافتاد. ده دقیقهای از زنگ میگذشت و معلمها در دفتر سرگرم اختلاط بودند. خودم هم وقتی معلم بودم به این مرض دچار بودم. اما وقتی مدیر شدم تازه فهمیدم که معلمها چه لذتی میبرند. حق هم داشتند. آدم وقتی مجبور باشد شکلکی را به صورت بگذارد که نه دیگران از آن میخندند و نه خود آدم لذتی میبرد، پیداست که رفع تکلیف میکند. زنگ را گفتم زدند و بچهها سر کلاس رفتند. دو تا از کلاسها بیمعلم بود. یکی از ششمیها را فرستادم سر کلاس سوم که برایشان دیکته بگوید و خودم رفتم سر کلاس چهار. مدیر هم که باشی، باز باید تمرین کنی که مبادا فوت و فن معلمی از یادت برود. در حال صحبت با بچهها بودم که فراش خبر آورد که خانمی توی دفتر منتظرم است. خیال کردم لابد همان زنکهی بیکارهای است که هفتهای یک بار به هوای سرکشی، به وضع درس و مشق بچهاش سری میزند. زن سفیدرویی بود با چشمهای درشت محزون و موی بور. بیست و پنج ساله هم نمینمود. اما بچهاش کلاس سوم بود. روز اول که دیدمش لباس نارنجی به تن داشت و تن بزک کرده بود. از زیارت من خیلی خوشحال شد و از مراتب فضل و ادبم خبر داشت.
خیلی ساده آمده بود تا با دو تا مرد حرفی زده باشد. آن طور که ناظم خبر میداد، یک سالی طلاق گرفته بود و روی هم رفته آمد و رفتنش به مدرسه باعث دردسر بود. وسط بیابان و مدرسهای پر از معلمهای عزب و بیدست و پا و یک زن زیبا... ناچار جور در نمیآمد. این بود که دفعات بعد دست به سرش میکردم، اما از رو نمیرفت. سراغ ناظم و اتاق دفتر را میگرفت و صبر میکرد تا زنگ را بزنند و معلمها جمع بشوند و لابد حرف و سخنی و خندهای و بعد از معلم کلاس سوم سراغ کار و بار و بچهاش را میگرفت و زنگ بعد را که میزدند، خداحافظی میکرد و میرفت. آزاری نداشت. با چشمهایش نفس معلمها را میبرید. و حالا باز هم همان زن بود و آمده بود و من تا از پلکان پایین بروم در ذهنم جملات زنندهای ردیف میکردم، تا پایش را از مدرسه ببرد که در را باز کردم و سلام...
عجب! او نبود. دخترک یکی دو سالهای بود با دهان گشاد و موهای زبرش را به زحمت عقب سرش گلوله کرده بود و بفهمی نفهمی دستی توی صورتش برده بود. روی هم رفته زشت نبود. اما داد میزد که معلم است. گفتم که مدیر مدرسهام و حکمش را داد دستم که دانشسرا دیده بود و تازه استخدام شده بود. برایمان معلم فرستاده بودند. خواستم بگویم «مگر رئیس فرهنگ نمیداند که این جا بیش از حد مرد است» ولی دیدم لزومی ندارد و فکر کردم این هم خودش تنوعی است.
به هر صورت زنی بود و میتوانست محیط خشن مدرسه را که به طرز ناشیانهای پسرانه بود، لطافتی بدهد و خوشآمد گفتم و چای آوردند که نخورد و بردمش کلاسهای سوم و چهارم را نشانش دادم که هر کدام را مایل است، قبول کند و صحبت از هجده ساعت درس که در انتظار او بود و برگشتیم به دفتر .پرسید غیر از او هم، معلم زن داریم. گفتم:
- متأسفانه راه مدرسهی ما را برای پاشنهی کفش خانمها نساختهاند.
که خندید و احساس کردم زورکی میخندد. بعد کمی این دست و آن دست کرد و عاقبت:
- آخه من شنیده بودم شما با معلماتون خیلی خوب تا میکنید.
صدای جذابی داشت. فکر کردم حیف که این صدا را پای تخته سیاه خراب خواهد کرد. و گفتم:
- اما نه این قدر که مدرسه تعطیل بشود خانم! و لابد به عرضتون رسیده که همکارهای شما، خودشون نشستهاند و تصمیم گرفتهاند که هجده ساعت درس بدهند. بنده هیچکارهام.
- اختیار دارید.
و نفهمیدم با این «اختیار دارید» چه میخواست بگوید. اما پیدا بود که بحث سر ساعات درس نیست. آناً تصمیم گرفتم، امتحانی بکنم:
- این را هم اطلاع داشته باشید که فقط دو تا از معلمهای ما متأهلاند.
که قرمز شد و برای این که کار دیگری نکرده باشد، برخاست و حکمش را از روی میز برداشت. پا به پا میشد که دیدم باید به دادش برسم. ساعت را از او پرسیدم. وقت زنگ بود. فراش را صدا کردم که زنگ را بزند و بعد به او گفتم، بهتر است مشورت دیگری هم با رئیس فرهنگ بکند و ما به هر صورت خوشحال خواهیم شد که افتخار همکاری با خانمی مثل ایشان را داشته باشیم و خداحافظ شما. از در دفتر که بیرون رفت، صدای زنگ برخاست و معلمها انگار موشان را آتش زدهاند، به عجله رسیدند و هر کدام از پشت سر، آن قدر او را پاییدند تا از در بزرگ آهنی مدرسه بیرون رفت.
فردا صبح معلوم شد که ناظم، دنبال کار مادرش بوده است که قرار بود بستری شود، تا جای سرطان گرفته را یک دوره برق بگذارند. کل کار بیمارستان را من به کمک دوستانم انجام دادم و موقع آن رسیده بود که مادرش برود بیمارستان اما وحشتش گرفته بود و حاضر نبود به بیمارستان برود. و ناظم میخواست رسماً دخالت کنم و با هم برویم خانهشان و با زبان چرب و نرمی که به قول ناظم داشتم مادرش را راضی کنم. چارهای نبود. مدرسه را به معلمها سپردیم و راه افتادیم. بالاخره به خانهی آنها رسیدیم. خانهای بسیار کوچک و اجارهای. مادر با چشمهای گود نشسته و انگار زغال به صورت مالیده! سیاه نبود اما رنگش چنان تیره بود که وحشتم گرفت. اصلاً صورت نبود. زخم سیاه شدهای بود که انگار از جای چشمها و دهان سر باز کرده است. کلی با مادرش صحبت کردم. از پسرش و کلی دروغ و دونگ، و چادرش را روی چارقدش انداختیم و علی... و خلاصه در بیمارستان بستری شدند.
فردا که به مدرسه آمدم، ناظم سرحال بود و پیدا بود که از شر چیزی خلاص شده است و خبر داد که معلم کلاس سه را گرفتهاند. یک ماه و خردهای میشد که مخفی بود و ما ورقهی انجام کارش را به جانشین غیر رسمیاش داده بودیم و حقوقش لنگ نشده بود و تا خبر رسمی بشنود و در روزنامهای بیابد و قضیه به ادارهی فرهنگ و لیست حقوق بکشد، باز هم میدادیم. اما خبر که رسمی شد، جانشین واجد شرایط هم نمیتوانست بفرستد و باید طبق مقررات رفتار میکردیم و بدیش همین بود. کم کم احساس کردم که مدرسه خلوت شده است و کلاسها اغلب اوقات بیکارند. جانشین معلم کلاس چهار هنوز سر و صورتی به کارش نداده بود و حالا یک کلاس دیگر هم بیمعلم شد. این بود که باز هم به سراغ رئیس فرهنگ رفتم. معلوم شد آن دخترک ترسیده و «نرسیده متلک پیچش کردهاید» رئیس فرهنگ این طور میگفت. و ترجیح داده بود همان زیر نظر خودش دفترداری کند. و بعد قول و قرار و فردا و پس فردا و عاقبت چهار روز دوندگی تا دو تا معلم گرفتم. یکی جوانکی رشتی که گذاشتیمش کلاس چهار و دیگری باز یکی ازین آقاپسرهای بریانتینزده که هر روز کراوات عوض میکرد، با نقشها و طرحهای عجیب. عجب فرهنگ را با قرتیها در آمیخته بودند! باداباد. او را هم گذاشتیم سر کلاس سه. اواخر بهمن، یک روز ناظم آمد اتاقم که بودجهی مدرسه را زنده کرده است. گفتم:
- مبارکه، چه قدر گرفتی؟
- هنوز هیچ چی آقا. قراره فردا سر ظهر بیاند این جا آقا و همین جا قالش رو بکنند.
و فردا اصلاً مدرسه نرفتم. حتماً میخواست من هم باشم و در بده بستان ماهی پانزده قران، حق نظافت هر اتاق نظارت کنم و از مدیریتم مایه بگذارم تا تنخواهگردان مدرسه و حق آب و دیگر پولهای عقبافتاده وصول بشود... فردا سه نفری آمده بودند مدرسه. ناهار هم به خرج ناظم خورده بودند. و قرار دیگری برای یک سور حسابی گذاشته بودند و رفته بودند و ناظم با زبان بیزبانی حالیم کرد که این بار حتماً باید باشم و آن طور که میگفت، جای شکرش باقی بود که مراعات کرده بودند و حق بوقی نخواسته بودند. اولین باری بود که چنین اهمیتی پیدا میکردم. این هم یک مزیت دیگر مدیری مدرسه بود! سی صد تومان از بودجهی دولت بسته به این بود که به فلان مجلس بروی یا نروی. تا سه روز دیگر موعد سور بود، اصلاً یادم نیست چه کردم. اما همهاش در این فکر بودم که بروم یا نروم؟ یک بار دیگر استعفانامهام را توی جیبم گذاشتم و بی این که صدایش را در بیاورم، روز سور هم نرفتم.
بعد دیدم این طور که نمیشود. گفتم بروم قضایا را برای رئیس فرهنگ بگویم. و رفتم. سلام و احوالپرسی نشستم. اما چه بگویم؟ بگویم چون نمیخواستم در خوردن سور شرکت کنم، استعفا میدهم؟... دیدم چیزی ندارم که بگویم. و از این گذشته خفتآور نبود که به خاطر سیصد تومان جا بزنم و استعفا بدهم؟ و «خداحافظ؛ فقط آمده بودم سلام عرض کنم.» و از این دروغها و استعفانامهام را توی جوی آب انداختم. اما ناظم؛ یک هفتهای مثل سگ بود. عصبانی، پر سر و صدا و شارت و شورت! حتی نرفتم احوال مادرش را بپرسم. یک هفتهی تمام میرفتم و در اتاقم را میبستم و سوراخهای گوشم را میگرفتم و تا اِز و چِزّ بچهها بخوابد، از این سر تا آن سر اتاق را میکوبیدم. ده روز تمام، قلب من و بچهها با هم و به یک اندازه از ترس و وحشت تپید. تا عاقبت پولها وصول شد. منتها به جای سیصد و خردهای، فقط صد و پنجاه تومان. علت هم این بود که در تنظیم صورت حسابها اشتباهاتی رخ داده بود که ناچار اصلاحش کرده بودند!
غیر از آن زنی که هفتهای یک بار به مدرسه سری میزد، از اولیای اطفال دو سه نفر دیگر هم بودند که مرتب بودند. یکی همان پاسبانی که با کمربند، پاهای پسرش را بست و فلک کرد. یکی هم کارمند پست و تلگرافی بود که ده روزی یک بار میآمد و پدر همان بچهی شیطان. و یک استاد نجار که پسرش کلاس اول بود و خودش سواد داشت و به آن میبالید و کارآمد مینمود. یک مقنی هم بود درشت استخوان و بلندقد که بچهاش کلاس سوم بود و هفتهای یک بار میآمد و همان توی حیاط، ده پانزده دقیقهای با فراشها اختلاط میکرد و بی سر و صدا میرفت. نه کاری داشت، نه چیزی از آدم میخواست و همان طور که آمده بود چند دقیقهای را با فراش صحبت میکرد و بعد می رفت. فقط یک روز نمیدانم چرا رفته بود بالای دیوار مدرسه. البته اول فکر کردم مأمور اداره برق است ولی بعد متوجه شدم که همان مرد مقنی است. بچهها جیغ و فریاد میکردند و من همهاش درین فکر بودم که چه طور به سر دیوار رفته است؟ ماحصل داد و فریادش این بود که چرا اسم پسر او را برای گرفتن کفش و لباس به انجمن ندادیم. وقتی به او رسیدم نگاهی به او انداختم و بعد تشری به ناظم و معلم ها زدم که ولش کردند و بچهها رفتند سر کلاس و بعد بی این که نگاهی به او بکنم، گفتم:
- خسته نباشی اوستا.
و همان طور که به طرف دفتر میرفتم رو به ناظم و معلمها افزودم:
- لابد جواب درست و حسابی نشنیده که رفته سر دیوار.
که پشت سرم گرپ صدایی آمد و از در دفتر که رفتم تو، او و ناظم با هم وارد شدند. گفتم نشست. و به جای اینکه حرفی بزند به گریه افتاد. هرگز گمان نمیکردم از چنان قد و قامتی صدای گریه در بیاید. این بود که از اتاق بیرون آمدم و فراش را صدا زدم که آب برایش بیاورد و حالش که جا آمد، بیاوردش پهلوی من. اما دیگر از او خبری نشد که نشد. نه آن روز و نه هیچ روز دیگر. آن روز چند دقیقهای بعد از شیشهی اتاق خودم دیدمش که دمش را لای پایش گذاشته بود از در مدرسه بیرون میرفت و فراش جدید آمد که بله میگفتند از پسرش پنج تومان خواسته بودند تا اسمش را برای کفش و لباس به انجمن بدهند. پیدا بود باز توی کوک ناظم رفته است. مرخصش کردم و ناظم را خواستم. معلوم شد میخواسته ناظم را بزند. همین جوری و بیمقدمه.
اواخر بهمن بود که یکی از روزهای برفی با یکی دیگر از اولیای اطفال آشنا شدم. یارو مرد بسیار کوتاهی بود؛ فرنگ مآب و بزک کرده و اتو کشیده که ننشسته از تحصیلاتش و از سفرهای فرنگش حرف زد. میخواست پسرش را آن وقت سال از مدرسهی دیگر به آن جا بیاورد. پسرش از آن بچههایی بود که شیر و مربای صبحانهاش را با قربان صدقه توی حلقشان میتپانند. کلاس دوم بود و ثلث اول دو تا تجدید آورده بود. میگفت در باغ ییلاقیاش که نزدیک مدرسه است، باغبانی دارند که پسرش شاگرد ماست و درسخوان است و پیدا است که بچهها زیر سایه شما خوب پیشرفت میکنند. و از این پیزرها. و حال به خاطر همین بچه، توی این برف و سرما، آمدهاند ساکن باغ ییلاقی شدهاند. بلند شدم ناظم را صدا کردم و دست او و بچهاش را توی دست ناظم گذاشتم و خداحافظ شما... و نیم ساعت بعد ناظم برگشت که یارو خانهی شهرش را به یک دبیرستان اجاره داده، به ماهی سه هزار و دویست تومان، و التماس دعا داشته، یعنی معلم سرخانه میخواسته و حتی بدش نمیآمده است که خود مدیر زحمت بکشند و ازین گندهگوزیها... احساس کردم که ناظم دهانش آب افتاده است. و من به ناظم حالی کردم خودش برود بهتر است و فقط کاری بکند که نه صدای معلمها در بیاید و نه آخر سال، برای یک معدل ده احتیاجی به من بمیرم و تو بمیری پیدا کند. همان روز عصر ناظم رفته بود و قرار و مدار برای هر روز عصر یک ساعت به ماهی صد و پنجاه تومان.
دیگر دنیا به کام ناظم بود. حال مادرش هم بهتر بود و از بیمارستان مرخصش کرده بودند و به فکر زن گرفتن افتاده بود. و هر روز هم برای یک نفر نقشه میکشید حتی برای من هم. یک روز در آمد که چرا ما خودمان «انجمن خانه و مدرسه» نداشته باشیم؟ نشسته بود و حسابش را کرده بود دیده بود که پنجاه شصت نفری از اولیای مدرسه دستشان به دهانشان میرسد و از آن هم که به پسرش درس خصوصی میداد قول مساعد گرفته بود. حالیش کردم که مواظب حرف و سخن ادارهای باشد و هر کار دلش میخواهد بکند. کاغذ دعوت را هم برایش نوشتم با آب و تاب و خودش برای ادارهی فرهنگ، داد ماشین کردند و به وسیلهی خود بچهها فرستاد. و جلسه با حضور بیست و چند نفری از اولیای بچهها رسمی شد. خوبیش این بود که پاسبان کشیک پاسگاه هم آمده بود و دم در برای همه، پاشنههایش را به هم میکوبید و معلمها گوش تا گوش نشسته بودند و مجلس ابهتی داشت و ناظم، چای و شیرینی تهیه کرده بود و چراغ زنبوری کرایه کرده بود و باران هم گذاشت پشتش و سالون برای اولین بار در عمرش به نوایی رسید.
یک سرهنگ بود که رئیسش کردیم و آن زن را که هفتهای یک بار میآمد نایب رئیس. آن که ناظم به پسرش درس خصوصی میداد نیامده بود. اما پاکت سربستهای به اسم مدیر فرستاده بود که فیالمجلس بازش کردیم. عذرخواهی از اینکه نتوانسته بود بیاید و وجه ناقابلی جوف پاکت. صد و پنجاه تومان. و پول را روی میز صندوقدار گذاشتیم که ضبط و ربط کند. نائب رئیس بزک کرده و معطر شیرینی تعارف میکرد و معلمها با هر بار که شیرینی بر میداشتند، یک بار تا بناگوش سرخ میشدند و فراشها دست به دست چای میآوردند.
در فکر بودم که یک مرتبه احساس کردم، سیصد چهارصد تومان پول نقد، روی میز است و هشت صد تومان هم تعهد کرده بودند. پیرزن صندوقدار که کیف پولش را همراهش نیاورده بود ناچار حضار تصویب کردند که پولها فعلاً پیش ناظم باشد. و صورت مجلس مرتب شد و امضاها ردیف پای آن و فردا فهمیدم که ناظم همان شب روی خشت نشسته بوده و به معلمها سور داده بوده است. اولین کاری که کردم رونوشت مجلس آن شب را برای ادارهی فرهنگ فرستادم. و بعد همان استاد نجار را صدا کردم و دستور دادم برای مستراحها دو روزه در بسازد که ناظم خیلی به سختی پولش را داد. و بعد در کوچهی مدرسه درخت کاشتیم. تور والیبال را تعویض و تعدادی توپ در اختیار بچهها گذاشتیم برای تمرین در بعد از ظهرها و آمادگی برای مسابقه با دیگر مدارس و در همین حین سر و کلهی بازرس تربیت بدنی هم پیدا شد و هر روز سرکشی و بیا و برو. تا یک روز که به مدرسه رسیدم شنیدم که از سالون سر و صدا میآید. صدای هالتر بود. ناظم سر خود رفته بود و سرخود دویست سیصد تومان داده بود و هالتر خریده بود و بچههای لاغر زیر بار آن گردن خود را خرد میکردند. من در این میان حرفی نزدم. میتوانستم حرفی بزنم؟ من چیکاره بودم؟ اصلاً به من چه ربطی داشت؟ هر کار که دلشان میخواهد بکنند. مهم این بود که سالون مدرسه رونقی گرفته بود. ناظم هم راضی بود و معلمها هم. چون نه خبر از حسادتی بود و نه حرف و سخنی پیش آمد. فقط میبایست به ناظم سفارش می کردم که فکر فراشها هم باشد.
کم کم خودمان را برای امتحانهای ثلث دوم آماده میکردیم. این بود که اوایل اسفند، یک روز معلمها را صدا زدم و در شورا مانندی که کردیم بیمقدمه برایشان داستان یکی از همکاران سابقم را گفتم که هر وقت بیست میداد تا دو روز تب داشت. البته معلمها خندیدند. ناچار تشویق شدم و داستان آخوندی را گفتم که در بچگی معلم شرعیاتمان بود و زیر عبایش نمره میداد و دستش چنان میلرزید که عبا تکان میخورد و درست ده دقیقه طول میکشید. و تازه چند؟ بهترین شاگردها دوازده. و البته باز هم خندیدند. که این بار کلافهام کرد. و بعد حالیشان کردم که بد نیست در طرح سؤالها مشورت کنیم و از این حرفها...
و از شنبهی بعد، امتحانات شروع شد. درست از نیمهی دوم اسفند. سؤالها را سه نفری میدیدیم. خودم با معلم هر کلاس و ناظم. در سالون میزها را چیده بودیم البته از وقتی هالتردار شده بود خیلی زیباتر شده بود. در سالون کاردستیهای بچهها در همه جا به چشم میخورد. هر کسی هر چیزی را به عنوان کاردستی درست کرده بودند و آورده بودند. که برای این کاردستیها چه پولها که خرج نشده بود و چه دستها که نبریده بود و چه دعواها که نشده بود و چه عرقها که ریخته نشده بود. پیش از هر امتحان که میشد، خودم یک میتینگ برای بچهها میدادم که ترس از معلم و امتحان بیجا است و باید اعتماد به نفس داشت و ازین مزخرفات....ولی مگر حرف به گوش کسی میرفت؟ از در که وارد میشدند، چنان هجومی میبردند که نگو! به جاهای دور از نظر. یک بار چنان بود که احساس کردم مثل اینکه از ترس، لذت میبرند. اگر معلم نبودی یا مدیر، به راحتی میتوانستی حدس بزنی که کیها با هم قرار و مداری دارند و کدام یک پهلو دست کدام یک خواهد نشست. یکی دو بار کوشیدم بالای دست یکیشان بایستم و ببینم چه مینویسد. ولی چنان مضطرب میشدند و دستشان به لرزه میافتاد که از نوشتن باز میماندند. میدیدم که این مردان آینده، درین کلاسها و امتحانها آن قدر خواهند ترسید که وقتی دیپلمه بشوند یا لیسانسه، اصلاً آدم نوع جدیدی خواهند شد. آدمی انباشته از وحشت، انبانی از ترس و دلهره. به این ترتیب یک روز بیشتر دوام نیاوردم. چون دیدم نمیتوانم قلب بچگانهای داشته باشم تا با آن ترس و وحشت بچهها را درک کنم و همدردی نشان بدهم.این جور بود که میدیدم که معلم مدرسه هم نمیتوانم باشم.
دو روز قبل از عید کارنامهها آماده بود و منتظر امضای مدیر. دویست و سی و شش تا امضا اقلاً تا ظهر طول میکشید. پیش از آن هم تا میتوانستم از امضای دفترهای حضور و غیاب میگریختم. خیلی از جیرهخورهای دولت در ادارات دیگر یا در میان همکارانم دیده بودم که در مواقع بیکاری تمرین امضا میکنند. پیش از آن نمیتوانستم بفهمم چه طور از مدیری یک مدرسه یا کارمندی ساده یک اداره میشود به وزارت رسید. یا اصلاً آرزویش را داشت. نیمقراضه امضای آماده و هر کدام معرف یک شخصیت، بعد نیمذرع زبان چرب و نرم که با آن، مار را از سوراخ بیرون بکشی، یا همه جا را بلیسی و یک دست هم قیافه. نه یک جور. دوازده جور.
در این فکرها بودم که ناگهان در میان کارنامهها چشمم به یک اسم آشنا افتاد. به اسم پسران جناب سرهنگ که رئیس انجمن بود. رفتم توی نخ نمراتش. همه متوسط بود و جای ایرادی نبود. و یک مرتبه به صرافت افتادم که از اول سال تا به حال بچههای مدرسه را فقط به اعتبار وضع مالی پدرشان قضاوت کردهام. درست مثل این پسر سرهنگ که به اعتبار کیابیای پدرش درس نمیخواند. دیدم هر کدام که پدرشان فقیرتر است به نظر من باهوشتر میآمدهاند. البته ناظم با این حرفها کاری نداشت. مر قانونی را عمل میکرد. از یکی چشم میپوشید به دیگری سخت میگرفت.
اما من مثل این که قضاوتم را دربارهی بچهها از پیش کرده باشم و چه خوب بود که نمرهها در اختیار من نبود و آن یکی هم «انظباط» مال آخر سال بود. مسخرهترین کارها آن است که کسی به اصلاح وضعی دست بزند، اما در قلمروی که تا سر دماغش بیشتر نیست. و تازه مدرسهی من، این قلمروی فعالیت من، تا سر دماغم هم نبود. به همان توی ذهنم ختم میشد. وضعی را که دیگران ترتیب داده بودند. به این ترتیب بعد از پنج شش ماه، میفهمیدم که حسابم یک حساب عقلایی نبوده است. احساساتی بوده است. ضعفهای احساساتی مرا خشونتهای عملی ناظم جبران میکرد و این بود که جمعاً نمیتوانستم ازو بگذرم. مرد عمل بود. کار را میبرید و پیش میرفت. در زندگی و در هر کاری، هر قدمی بر میداشت، برایش هدف بود. و چشم از وجوه دیگر قضیه میپوشید. این بود که برش داشت. و من نمیتوانستم. چرا که اصلاً مدیر نبودم. خلاص...
و کارنامهی پسر سرهنگ را که زیر دستم عرق کرده بود، به دقت و احتیاج خشک کردم و امضایی زیر آن گذاشتم به قدری بد خط و مسخره بود که به یاد امضای فراش جدیدمان افتادم. حتماً جناب سرهنگ کلافه میشد که چرا چنین آدم بیسوادی را با این خط و ربط امضا مدیر مدرسه کردهاند. آخر یک جناب سرهنگ هم میداند که امضای آدم معرف شخصیت آدم است.
اواخر تعطیلات نوروز رفتم به ملاقات معلم ترکهای کلاس سوم. ناظم که با او میانهی خوشی نداشت. ناچار با معلم حساب کلاس پنج و شش قرار و مداری گذاشته بودم که مختصری علاقهای هم به آن حرف و سخنها داشت. هم به وسیلهی او بود که میدانستم نشانیاش کجا است و توی کدام زندان است. در راه قبل از هر چیز خبر داد که رئیس فرهنگ عوض شده و این طور که شایع است یکی از هم دورهایهای من، جایش آمده. گفتم:
- عجب! چرا؟ مگه رئیس قبلی چپش کم بود؟
- چه عرض کنم. میگند پا تو کفش یکی از نمایندهها کرده. شما خبر ندارید؟
- چه طور؟ از کجا خبر داشته باشم؟
- هیچ چی... می گند دو تا از کارچاقکنهای انتخاباتی یارو از صندوق فرهنگ حقوق میگرفتهاند؛ شب عیدی رئیس فرهنگ حقوقشون رو زده.
- عجب! پس اونم میخواسته اصلاحات کنه! بیچاره.
و بعد از این حرف زدیم که الحمدالله مدرسه مرتب است و آرام و معلمها همکاری میکنند و ناظم بیش از اندازه همهکاره شده است. و من فهمیدم که باز لابد مشتری خصوصی تازهای پیدا شده است که سر و صدای همه همکارها بلند شده. دم در زندان شلوغ بود. کلاه مخملیها، عمقزی گلبتهها، خاله خانباجیها و... اسم نوشتیم و نوبت گرفتیم و به جای پاها، دستهامان زیر بار کوچکی که داشتیم، خسته شد و خواب رفت تا نوبتمان شد. از این اتاق به آن اتاق و عاقبت نردههای آهنی و پشت آن معلم کلاس سه و... عجب چاق شده بود!درست مثل یک آدم حسابی شده بود. خوشحال شدیم و احوالپرسی و تشکر؛ و دیگر چه بگویم؟ بگویم چرا خودت را به دردسر انداختی؟ پیدا بود از مدرسه و کلاس به او خوشتر میگذرد. ایمانی بود و او آن را داشت و خوشبخت بود و دردسری نمیدید و زندان حداقل برایش کلاس درس بود. عاقبت پرسیدم:
- پروندهای هم برات درست کردند یا هنوز بلاتکلیفی؟
- امتحانمو دادم آقا مدیر، بد از آب در نیومد.
- یعنی چه؟
- یعنی بیتکلیف نیستم. چون اسمم تو لیست جیرهی زندون رفته. خیالم راحته. چون سختیهاش گذشته.
دیگر چه بگویم. دیدم چیزی ندارم خداحافظی کردم و او را با معلم حساب تنها گذاشتم و آمدم بیرون و تا مدت ملاقات تمام بشود، دم در زندان قدم زدم و به زندانی فکر کردم که برای خودم ساخته بودم. یعنی آن خرپول فرهنگدوست ساخته بود. و من به میل و رغبت خودم را در آن زندانی کرده بودم. این یکی را به ضرب دگنک این جا آورده بودند. ناچار حق داشت که خیالش راحت باشد. اما من به میل و رغبت رفته بودم و چه بکنم؟ ناظم چه طور؟ راستی اگر رئیس فرهنگ از هم دورهایهای خودم باشد؛ چه طور است بروم و ازو بخواهم که ناظم را جای من بگذارد، یا همین معلم حساب را؟... که معلم حساب در آمد و راه افتادیم. با او هم دیگر حرفی نداشتم. سر پیچ خداحافظ شما و تاکسی گرفتم و یک سر به ادارهی فرهنگ زدم. گرچه دهم عید بود، اما هنوز رفت و آمد سال نو تمام نشده بود. برو و بیا و شیرینی و چای دو جانبه. رفتم تو. سلام و تبریک و همین تعارفات را پراندم.
بله خودش بود. یکی از پخمههای کلاس. که آخر سال سوم کشتیارش شدم دو بیت شعر را حفظ کند، نتوانست که نتوانست. و حالا او رئیس بود و من آقا مدیر. راستی حیف از من، که حتی وزیر چنین رئیس فرهنگهایی باشم! میز همان طور پاک بود و رفته. اما زیرسیگاری انباشته از خاکستر و ته سیگار. بلند شد و چلپ و چولوپ روبوسی کردیم و پهلوی خودش جا باز کرد و گوش تا گوش جیرهخورهای فرهنگ تبریکات صمیمانه و بدگویی از ماسبق و هندوانه و پیزرها! و دو نفر که قد و قوارهشان به درد گود زورخانه میخورد یا پای صندوق انتخابات شیرینی به مردم میدادند. نزدیک بود شیرینی را توی ظرفش بیندازم که دیدم بسیار احمقانه است. سیگارم که تمام شد قضیهی رئیس فرهنگ قبلی و آن دو نفر را در گوشی ازش پرسیدم، حرفی نزد. فقط نگاهی میکرد که شبیه التماس بود و من فرصت جستم تا وضع معلم کلاس سوم را برایش روشن کنم و از او بخواهم تا آن جا که میتواند جلوی حقوقش را نگیرد. و از در که آمدم بیرون، تازه یادم آمد که برای کار دیگری پیش رئیس فرهنگ بودم.
باز دیروز افتضاحی به پا شد. معقول یک ماههی فروردین راحت بودیم. اول اردیبهشت ماه جلالی و کوس رسوایی سر دیوار مدرسه. نزدیک آخر وقت یک جفت پدر و مادر، بچهشان در میان، وارد اتاق شدند. یکی بر افروخته و دیگری رنگ و رو باخته و بچهشان عیناً مثل این عروسکهای کوکی. سلام و علیک و نشستند. خدایا دیگر چه اتفاقی افتاده است؟
- چه خبر شده که با خانوم سرافرازمون کردید؟
مرد اشارهای به زنش کرد که بلند شد و دست بچه را گرفت و رفت بیرون و من ماندم و پدر. اما حرف نمیزد. به خودش فرصت میداد تا عصبانیتش بپزد. سیگارم را در آوردم و تعارفش کردم. مثل این که مگس مزاحمی را از روی دماغش بپراند، سیگار را رد کرد و من که سیگارم را آتش میزدم، فکر کردم لابد دردی دارد که چنین دست و پا بسته و چنین متکی به خانواده به مدرسه آمده. باز پرسیدم:
- خوب، حالا چه فرمایش داشتید؟
که یک مرتبه ترکید:
- اگه من مدیر مدرسه بودم و همچه اتفاقی میافتاد، شیکم خودمو پاره میکردم. خجالت بکش مرد! برو استعفا بده. تا اهل محل نریختن تیکه تیکهات کنند، دو تا گوشتو وردار و دررو. بچههای مردم میآن این جا درس بخونن و حسن اخلاق. نمیآن که...
- این مزخرفات کدومه آقا! حرف حساب سرکار چیه؟
و حرکتی کردم که او را از در بیندازم بیرون. اما آخر باید میفهمیدم چه مرگش است. «ولی آخر با من چه کار دارد؟»
- آبروی من رفته. آبروی صد سالهی خونوادهام رفته. اگه در مدرسهی تو رو تخته نکنم، تخم بابام نیستم. آخه من دیگه با این بچه چی کار کنم؟ تو این مدرسه ناموس مردم در خطره. کلانتری فهمیده؛ پزشک قانونی فهمیده؛ یک پرونده درست شده پنجاه ورق؛ تازه میگی حرف حسابم چیه؟ حرف حسابم اینه که صندلی و این مقام از سر تو زیاده. حرف حسابم اینه که میدم محاکمهات کنند و از نون خوردن بندازنت...
او میگفت و من گوش میکردم و مثل دو تا سگ هار به جان هم افتاده بودیم که در باز شد و ناظم آمد تو. به دادم رسید. در همان حال که من و پدر بچه در حال دعوا بودیم زن و بچه همان آقا رفته بودند و قضایا را برای ناظم تعریف کرده بودند و او فرستاده بوده فاعل را از کلاس کشیده بودند بیرون... و گفت چه طور است زنگ بزنیم و جلوی بچهها ادبش کنیم و کردیم. یعنی این بار خود من رفتم میدان. پسرک نرهخری بود از پنجمیها با لباس مرتب و صورت سرخ و سفید و سالکی به گونه. جلوی روی بچهها کشیدمش زیر مشت و لگد و بعد سه تا از ترکهها را که فراش جدید فوری از باغ همسایه آورده بود، به سر و صورتش خرد کردم. چنان وحشی شده بودم که اگر ترکهها نمیرسید، پسرک را کشته بودم. این هم بود که ناظم به دادش رسید و وساطت کرد و لاشهاش را توی دفتر بردند و بچهها را مرخص کردند و من به اتاقم برگشتم و با حالی زار روی صندلی افتادم، نه از پدر خبری بود و نه از مادر و نه از عروسکهای کوکیشان که ناموسش دست کاری شده بود. و تازه احساس کردم که این کتککاری را باید به او میزدم. خیس عرق بودم و دهانم تلخ بود. تمام فحشهایی که میبایست به آن مردکهی دبنگ میدادم و نداده بودم، در دهانم رسوب کرده بود و مثل دم مار تلخ شده بود. اصلاً چرا زدمش؟ چرا نگذاشتم مثل همیشه ناظم میدانداری کند که هم کارکشتهتر بود و هم خونسردتر. لابد پسرک با دخترعمهاش هم نمیتواند بازی کند. لابد توی خانوادهشان، دخترها سر ده دوازده سالگی باید از پسرهای هم سن رو بگیرند. نکند عیبی کرده باشد؟ و یک مرتبه به صرافت افتادم که بروم ببینم چه بلایی به سرش آوردهام. بلند شدم و یکی از فراشها را صدا کردم که فهمیدم روانهاش کردهاند. آبی آورد که روی دستم میریخت و صورتم را میشستم و میکوشیدم که لرزش دستهایم را نبیند. و در گوشم آهسته گفت که پسر مدیر شرکت اتوبوسرانی است و بدجوری کتک خورده و آنها خیلی سعی کردهاند که تر و تمیزش کنند...
احمق مثلا داشت توی دل مرا خالی میکرد. نمیدانست که من اول تصمیم را گرفتم، بعد مثل سگ هار شدم. و تازه میفهمیدم کسی را زدهام که لیاقتش را داشته. حتماً از این اتفاقها جای دیگر هم میافتد. آدم بردارد پایین تنه بچهی خودش را، یا به قول خودش ناموسش را بگذارد سر گذر که کلانتر محل و پزشک معاینه کنند! تا پرونده درست کنند؟ با این پدرو مادرها بچهها حق دارند که قرتی و دزد و دروغگو از آب در بیایند. این مدرسهها را اول برای پدر و مادرها باز کنند...
با این افکار به خانه رسیدم. زنم در را که باز کرد؛ چشمهایش گرد شد. همیشه وقتی میترسد این طور میشود. برای اینکه خیال نکند آدم کشتهام، زود قضایا را برایش گفتم. و دیدم که در ماند. یعنی ساکت ماند. آب سرد، عرق بیدمشک، سیگار پشت سیگار فایده نداشت، لقمه از گلویم پایین نمیرفت و دستها هنوز میلرزید. هر کدام به اندازهی یک ماه فعالیت کرده بودند. با سیگار چهارم شروع کردم:
- میدانی زن؟ بابای یارو پولداره. مسلماً کار به دادگستری و این جور خنسها میکشه. مدیریت که الفاتحه. اما خیلی دلم میخواد قضیه به دادگاه برسه. یک سال آزگار رو دل کشیدهام و دیگه خسته شدهام. دلم میخواد یکی بپرسه چرا بچهی مردم رو این طوری زدی، چرا تنبیه بدنی کردی! آخه یک مدیر مدرسه هم حرفهایی داره که باید یک جایی بزنه...
که بلند شد و رفت سراغ تلفن. دو سه تا از دوستانم را که در دادگستری کارهای بودند، گرفت و خودم قضیه را برایشان گفتم که مواظب باشند. فردا پسرک فاعل به مدرسه نیامده بود. و ناظم برایم گفت که قضیه ازین قرار بوده است که دوتایی به هوای دیدن مجموعه تمبرهای فاعل با هم به خانهای میروند و قضایا همان جا اتفاق میافتد و داد و هوار و دخالت پدر و مادرهای طرفین و خط و نشان و شبانه کلانتری؛ و تمام اهل محل خبر دارند. او هم نظرش این بود که کار به دادگستری خواهد کشید.
و من یک هفتهی تمام به انتظار اخطاریهی دادگستری صبح و عصر به مدرسه رفتم و مثل بختالنصر پشت پنجره ایستادم. اما در تمام این مدت نه از فاعل خبری شد، نه از مفعول و نه از پدر و مادر ناموسپرست و نه از مدیر شرکت اتوبوسرانی. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. بچهها میآمدند و میرفتند؛ برای آب خوردن عجله میکردند؛ به جای بازی کتککاری میکردند و همه چیز مثل قبل بود. فقط من ماندم و یک دنیا حرف و انتظار. تا عاقبت رسید.... احضاریهای با تعیین وقت قبلی برای دو روز بعد، در فلان شعبه و پیش فلان بازپرس دادگستری. آخر کسی پیدا شده بود که به حرفم گوش کند.
تا دو روز بعد که موعد احضار بود، اصلاً از خانه در نیامدم. نشستم و ماحصل حرفهایم را روی کاغذ آوردم. حرفهایی که با همهی چرندی هر وزیر فرهنگی میتوانست با آن یک برنامهی هفت ساله برای کارش بریزد. و سر ساعت معین رفتم دادگستری. اتاق معین و بازپرس معین. در را باز کردم و سلام، و تا آمدم خودم را معرفی کنم و احضاریه را در بیاورم، یارو پیشدستی کرد و صندلی آورد و چای سفارش داد و «احتیاجی به این حرفها نیست و قضیهی کوچک بود و حل شد و راضی به زحمت شما نبودیم...»
که عرق سرد بر بدن من نشست. چاییام را که خوردم، روی همان کاغذ نشاندار دادگستری استعفانامهام را نوشتم و به نام همکلاسی پخمهام که تازه رئیس شده بود، دم در پست کردم.
EOT;
}
Provider/fa_IR/Person.php 0000644 00000104516 15152066430 0011306 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fa_IR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
);
/**
* @link https://sites.google.com/site/farshidfarhat/boy-names
*/
protected static $firstNameMale = array(
'آبان', 'آبتین', 'آبید', 'آتش', 'آتشبان', 'آتشبند', 'آتیلا', 'آدر', 'آذران', 'آذربُد', 'آذرتش', 'آذرداد', 'آذرنگ', 'آرآسب', 'آرا', 'آراد', 'آرام', 'آران', 'آرتاباز', 'آرتان', 'آرتای', 'آرتمان', 'آرتین', 'آرش', 'آرمان', 'آرمون', 'آرمین', 'آرنگ', 'آرون', 'آروین', 'آریا', 'آریاآسب', 'آریابد', 'آریارمنا', 'آریامن', 'آریامنش', 'آریان', 'آریانا', 'آریانو', 'آریوبرزن', 'آزاد', 'آصف', 'آلتون', 'آوگان', 'آوند', 'آیتان', 'آیدین',
'ابراهیم', 'ابوعلی', 'ابی', 'اپرنگ', 'اتابک', 'اُجای', 'احد', 'احسان', 'احمد', 'اُخشان', 'ادریس', 'ارجاسپ', 'ارجان', 'ارجمند', 'اردا', 'اردشیر', 'اردلان', 'اردوان', 'اردون', 'ارزین', 'ارژن', 'ارژنگ', 'ارستو', 'ارسلان', 'ارسیا', 'ارشاسب', 'ارشام', 'ارشاما', 'ارشان', 'ارشد', 'ارشک', 'ارشمید', 'ارشن', 'ارشیا', 'ارمیا', 'اُرند', 'اروند', 'اسد', 'اسفندیار', 'اسفندیار', 'اسلان', 'اسماعیل', 'اشکان', 'اصغر', 'افراسیاب', 'افرند', 'افرنگ', 'افشار', 'افشین', 'اقبال', 'اکبر', 'اکتای', 'البرز', 'الوند', 'الیا', 'الیاس', 'امجد', 'امید', 'امیر', 'امین', 'انوش', 'انوشیروان', 'اوتانا', 'اوتبر', 'اورنگ', 'اورنگ', 'اُوژن', 'اوشنر', 'ایاز', 'ایراف', 'ایرج', 'ایرمان', 'ایزد', 'ایلا', 'ایمان',
'بابک', 'باران', 'باربد', 'بارمان', 'بارین', 'بازان', 'بازور', 'بازیار', 'باستام', 'باستین', 'باسیم', 'باشو', 'بامداد', 'بامشاد', 'بامین', 'باور', 'باورد', 'باوند', 'بختیار', 'برجسب', 'برخیا', 'بردیا', 'برزو', 'برزویه', 'برزین', 'برزین', 'برسام', 'برمک', 'برنا', 'برید', 'برین', 'بزرگمهر', 'بشیر', 'بکتاش', 'بلاش', 'بلکا', 'بنان', 'بهادر', 'بهار', 'بهامین', 'بهبود', 'بهپور', 'بهجان', 'بهداد', 'بهدین', 'بهراد', 'بهرام', 'بهرخ', 'بهرنگ', 'بهروز', 'بهزاد', 'بهفر', 'بهکام', 'بهمرد', 'بهمن', 'بهمنیار', 'بهنام', 'بهنیا', 'بهنیود', 'بیژن', 'بینا',
'پاتون', 'پارسا', 'پاریا', 'پاساد', 'پاشا', 'پاینده', 'پدرام', 'پرتاش', 'پرتام', 'پردیس', 'پرشاد', 'پرشند', 'پرشین', 'پرنگ', 'پرهام', 'پرویز', 'پژمان', 'پُژمان', 'پژواک', 'پشنگ', 'پِشنگ', 'پورنگ', 'پوریا', 'پولاد', 'پویا', 'پویان', 'پیام', 'پیدافر', 'پیران', 'پیروز', 'پیمان', 'پیوند',
'تابال', 'تاج', 'تاجفر', 'تاجور', 'تراب', 'تلیمان', 'تهماسب', 'تهمتن', 'تهمین', 'توتک', 'تورج', 'تورک', 'تیران', 'تیربُد', 'تیرداد', 'تیرگر', 'تیرنام', 'تیشتار', 'تیمور', 'تینوش',
'ثابت',
'جاماسب', 'جامی', 'جاوید', 'جبّار', 'جعفر', 'جلال', 'جلایل', 'جمال', 'جمشید', 'جهان', 'جهانبان', 'جهانبخت', 'جهانبخش', 'جهاندار', 'جهانسوز', 'جهانشاد', 'جهانشاه', 'جهانشیر', 'جهانفر', 'جهانگیر', 'جهانمهر', 'جهانیار', 'جواد', 'جوانشیر', 'جوریل', 'جویان',
'چاووش', 'چکاد', 'چنگیز',
'حافظ', 'حامد', 'حامی', 'حانی', 'حبیب', 'حسام', 'حسن', 'حسین', 'حمید', 'حیدر',
'خرداد', 'خرسند', 'خسرو', 'خشایار',
'دابا', 'داتیس', 'دادبه', 'دادبین', 'دادفر', 'دادمهر', 'دادور', 'دارا', 'داراب', 'دارمان', 'داریا', 'داریان', 'داریوش', 'دامون', 'دانا', 'دانش', 'دانوش', 'دانیال', 'داور', 'داوود', 'دریا دل', 'دلاور', 'دلیر', 'دولت', 'دیاکو',
'راجی', 'راد', 'رادبد', 'رادمان', 'رادمنش', 'رادمهر', 'رادین', 'رازان', 'رازبان', 'رازی', 'راستین', 'رامبُد', 'رامتین', 'رامی', 'رامیاد', 'رامیار', 'رامین', 'راهزاد', 'رایان', 'رایکا', 'رحیم', 'رخشان', 'رزین', 'رسام', 'رستم', 'رسول', 'رشید', 'رشین', 'رضا', 'رُکندین', 'رها', 'رهاد', 'رهام', 'رهام', 'روئین', 'روزبه', 'روشاک', 'روشان',
'زاب', 'زادفر', 'زادمهر', 'زال', 'زامیاد', 'زاهد', 'زاور', 'زراسب', 'زرتشت', 'زروان', 'زروند', 'زریر', 'زکریا', 'زند', 'زواره',
'ژاژه', 'ژامک', 'ژرفا', 'ژکفر', 'ژوبین', 'ژیان', 'ژیانفر', 'ساتراپ',
'ساتیار', 'ساحل', 'سارنگ', 'ساسان', 'ساعد', 'سالار', 'سام', 'سامان', 'سامی', 'سامیار', 'سامین', 'ساویز', 'سپنتا', 'سپنتمان', 'سپند', 'سپندار', 'سپهر', 'ستّار', 'ستوده', 'سردار', 'سرمد', 'سرمند', 'سرواد', 'سروش', 'سریر', 'سعید', 'سلم', 'سلمان', 'سلمک', 'سلیم', 'سلیمان', 'سمراد', 'سمند', 'سمیر', 'سنجر', 'سهراب', 'سهند', 'سهیل', 'سوران', 'سورنا', 'سوشیانت', 'سوفرا', 'سیامک', 'سیاوش', 'سیرمان', 'سیروس', 'سینا', 'سینام', 'سیوا',
'شاپور', 'شادان', 'شادرخ', 'شادروز', 'شادمهر', 'شادورد', 'شارود', 'شاهد', 'شاهرخ', 'شاهور', 'شاهین', 'شایا', 'شایان', 'شایگان', 'شباویز', 'شبدیز', 'شجاع', 'شروین', 'شریف', 'شمسا', 'شمیل', 'شهاب', 'شهباز', 'شهبال', 'شهبد', 'شهپر', 'شهداد', 'شهراب', 'شهراد', 'شهرام', 'شهرباز', 'شهرداد', 'شهروز', 'شهریار', 'شهکام', 'شهنام', 'شهیار', 'شولان', 'شووان', 'شیداسب', 'شیدفر', 'شیده', 'شیدوش', 'شیرزاد', 'شیروان', 'شیرویه',
'صابر', 'صادق', 'صبا', 'صدری', 'صدیق', 'صلاح', 'صلاح الدین', 'صمد',
'ضیا',
'طاهر', 'طهمورث', 'طوس', 'طوفان',
'ظفر',
'عادل', 'عارف', 'عبّاس', 'عدلان', 'عرفان', 'عزیز', 'عطا', 'عظیم', 'علی', 'علی داد', 'عماد', 'عمید', 'عنایت',
'غدیر',
'فاتک', 'فاریا', 'فاضل', 'فراز', 'فرازمان', 'فرامرز', 'فرامین', 'فربد', 'فرتاش', 'فرتوس', 'فرج', 'فرجاد', 'فرجام', 'فرّخ', 'فرخاد', 'فرّخزاد', 'فردات', 'فرداد', 'فردوس', 'فردید', 'فردیس', 'فردین', 'فردین', 'فرزاد', 'فرزام', 'فرزان', 'فرزین', 'فرساد', 'فرشاد', 'فرشید', 'فرشیدورد', 'فرشین', 'فرلاس', 'فرناد', 'فرنام', 'فرنود', 'فرهاد', 'فرهان', 'فرهد', 'فرهنگ', 'فرهود', 'فرود', 'فروَد', 'فرورتیش', 'فروردین', 'فروهر', 'فریان', 'فریان', 'فریبرز', 'فرید', 'فریدون', 'فریس', 'فریمان', 'فرینام', 'فریور', 'فیروز', 'فیلک',
'قادر', 'قاسم', 'قباد', 'قدرت', 'قلندر', 'قیصر',
'کارن', 'کاظم', 'کام', 'کامبخش', 'کامبد', 'کامبیز', 'کامبین', 'کامدین', 'کامران', 'کامشاد', 'کامکار', 'کاموس', 'کامیار', 'کاوان', 'کاوه', 'کاووس', 'کاویان', 'کتیبه', 'کریم', 'کریمان', 'کریمداد', 'کسرا', 'کشواد', 'کلباد', 'کمال', 'کمبوجیه', 'کواد', 'کورُس', 'کورش', 'کورنگ', 'کوشا', 'کوشان', 'کوشیار', 'کوهیار', 'کیارش', 'کی آرمین', 'کیا', 'کیان', 'کَیان', 'کیانوش', 'کیانوش', 'کیاوش', 'کیخسرو', 'کیقباد', 'کیکاووس', 'کیهان', 'کیوان', 'کیومرث',
'گرزم', 'گرشاسب', 'گرگین', 'گشتاسب', 'گودرز', 'گورنگ', 'گوشاسب', 'گوماتا', 'گیو',
'لسان', 'لهراسب', 'لیث',
'مازار', 'مازیار', 'ماکان', 'مانک', 'مانوش', 'مانی', 'ماهان', 'ماهر', 'متین', 'مجتبی', 'مجید', 'محسن', 'محمّد', 'محمود', 'مراد', 'مرتضی', 'مرتیا', 'مردآویج', 'مرداس', 'مرزبان', 'مروان', 'مزدا', 'مزدک', 'مسعود', 'مصطفی', 'معین', 'مقصود', 'مکابیز', 'مَلِک', 'ملیک', 'منصور', 'منوچهر', 'مهبد', 'مهداد', 'مهدی', 'مهرا', 'مهراب', 'مهراد', 'مهراشک', 'مهرام', 'مهرام', 'مهران', 'مهربان', 'مهرتاش', 'مهرداد', 'مهرزاد', 'مهرساد', 'مهرشاد', 'مهرک', 'مهرگان', 'مهرنام', 'مهرنگ', 'مهرنوش', 'مهرورز', 'مهروند', 'مهریار', 'مهریار', 'مهوار', 'مهوند', 'مهیار', 'مهیاز', 'مهیمن', 'موسی', 'میثاق', 'میثم', 'میرزا', 'میعاد', 'میلاد',
'نادر', 'ناصر', 'نامدار', 'نامور', 'نامی', 'نجید', 'نرسی', 'نریمان', 'نَستور', 'نشواد', 'نصرت', 'نصیح', 'نصیر', 'نظام', 'نعمت', 'نوبان', 'نوروز', 'نوری', 'نوزر', 'نوژان', 'نوشزاد', 'نوشیروان', 'نوند', 'نویان', 'نوید', 'نوین', 'نیرَم', 'نیرو', 'نیک', 'نیک آهنگ', 'نیکا', 'نیکان', 'نیکاو', 'نیکروز', 'نیکزاد', 'نیکنام', 'نیکنیا', 'نیما', 'نیماد', 'نیناد', 'نیو', 'نیواد', 'نیوتور', 'نیوراد', 'نیوزاد', 'نیوشا', 'نیوند',
'هاتف', 'هادی', 'هارون', 'هاشم', 'هامان', 'هامون', 'هدایت', 'هرمز', 'هژیر', 'هشام', 'همایون', 'هوتن', 'هورداد', 'هوشان', 'هوشمند', 'هوشنگ', 'هوشیار', 'هومان', 'هومن', 'هومین', 'هونام', 'هیتاسب', 'هیراد', 'هیربد', 'هیرسا', 'هیرمند', 'هیوند',
'وارتان', 'واروژ', 'واریان', 'والا', 'واله', 'وجیح', 'وحدت', 'وحید', 'ورجاوند', 'ورشاسب', 'ورفان', 'ورنا', 'وُریا', 'وشمگیر', 'وفا', 'ونداد', 'وهاب', 'وهبد', 'وهرز', 'ویراف', 'ویسه', 'ویشپر', 'ویشتاسب',
'یاران', 'یاری', 'یازان', 'یاشار', 'یامین', 'یاور', 'یاوند', 'یحیی', 'یزدان', 'یزدان بخش', 'یزدانفر', 'یزدگرد', 'یعقوب', 'یوسف', 'یونس',
);
/**
* @link https://sites.google.com/site/farshidfarhat/girl-names
*/
protected static $firstNameFemale = array(
'آبان', 'آبان بانو', 'آبان دخت', 'آتاناز', 'آتسا', 'آتنا', 'آتنه', 'آتوسا', 'آتوشه', 'آتیشه', 'آذر', 'آذرافروز', 'آذران', 'آذرجهر', 'آذرخش', 'آذرداد', 'آذردخت', 'آذرشین', 'آذرفروز', 'آذرک', 'آذرگل', 'آذرگون', 'آذرمهر', 'آذرمینا', 'آذرنوش', 'آذروان', 'آذریاس', 'آذرین', 'آذین', 'آذین بانو', 'آذین دخت', 'آرا', 'آراسته', 'آرام بانو', 'آرایه', 'آرتا', 'آرتادخت', 'آرتمیس', 'آرتنوس', 'آرزو', 'آرسته', 'آرمان', 'آرمیتا', 'آرمیلا', 'آرمین دخت', 'آروشا', 'آریا', 'آریان', 'آریانا', 'آرین', 'آرین', 'آزاد دخت', 'آزادمهر', 'آزاده', 'آزرمیدخت', 'آزیتا', 'آژند', 'آسا', 'آسام', 'آسمان', 'آسمانه', 'آسیا', 'آسیه', 'آصفه', 'آفاق', 'آفتاب', 'آفری', 'آفرین', 'آلاله', 'آلما', 'آلیش', 'آمنه', 'آموتیا', 'آمیتریس', 'آمیتریس', 'آمیتیس', 'آنا', 'آناهیتا', 'آندیا', 'آنوش', 'آنیتا', 'آهنگ', 'آهو', 'آوا', 'آوازه', 'آوند', 'آوید', 'آویده', 'آویز', 'آویزه', 'آویژه', 'آویسا', 'آویش', 'آویشن', 'آویشه', 'آوین', 'آیتان', 'آیدا', 'آیدان', 'آیسا', 'آیسان', 'آیسان', 'آیسل', 'آیلا', 'آیلین', 'آیناز', 'آیه', 'ابریشم', 'احترام', 'اختر', 'ارانوس', 'ارزین', 'ارستو', 'ارغوان', 'ارکیده', 'ارم', 'ارمغان', 'ارنواز', 'اروانه', 'اروسا', 'اریکا', 'اِستاتیرا', 'استر', 'اشرف', 'اعظم', 'افتخار', 'افرا', 'افرند', 'افروز', 'افروزه', 'افری', 'افسان', 'افسانه', 'افسر', 'افسون', 'افشان', 'افشانه', 'افشک', 'افشنگ', 'افشید', 'افشیده', 'افشینه', 'اکرم', 'الدوز', 'الفت', 'الماس', 'المیرا', 'الناز', 'الهام', 'الهه', 'الیا', 'الیزه', 'الیکا', 'امیتیس', 'امید', 'امیده', 'امیربانو', 'امیره', 'انارام', 'اندیشه', 'انسی', 'انسیه', 'انور', 'انوشا', 'انوشک', 'انوشه', 'انیس', 'انیسا', 'انیسه', 'اورسیا', 'اوزن', 'اولیا', 'ایده', 'ایران', 'ایران بانو', 'ایران دخت', 'ایرسا', 'ایرسیا', 'ایلا', 'ایمان',
'بابوک', 'باران', 'بارانک', 'بارانه', 'بامی', 'بامیک', 'بامین', 'باناز', 'بانو', 'بانویه', 'بدری', 'بدریه', 'برسابه', 'برسین', 'برسینا', 'بلور', 'بنفشه', 'به آذر', 'به آذین', 'به آرا', 'به آفرید', 'به آفرین', 'به بها', 'بها', 'بهار', 'بهاربانو', 'بهارک', 'بهاره', 'بهاک', 'بهامین', 'بهتام', 'بهتن', 'بهجان', 'بهجت', 'بهدخت', 'بهدله', 'بهدیس', 'بهرامن', 'بهرخ', 'بهرو', 'بهشته', 'بهشید', 'بهمیس', 'بهناز', 'بهناک', 'بهنوش', 'بههن', 'بهی', 'بهین', 'بهینه', 'بوبک', 'بوران', 'بوران دخت', 'بوسه', 'بی بی', 'بی بی ناز', 'بیتا', 'بیدخت',
'پاپلی', 'پاتونه', 'پارسادخت', 'پارمیس', 'پارمین', 'پارنیز', 'پاکسیما', 'پاکنوش', 'پالیز', 'پانته آ', 'پانویه', 'پانیذ', 'پدیده', 'پرتو', 'پرخیده', 'پردیس', 'پرستان', 'پرسته', 'پرستو', 'پرستوک', 'پرسون', 'پرشاد', 'پرشنگ', 'پرشه', 'پرگل', 'پرمون', 'پرمیدا', 'پرنا', 'پرناز', 'پرند', 'پرندیس', 'پرندین', 'پرنگ', 'پرنو', 'پرنیا', 'پرنیان', 'پروا', 'پروان', 'پروانه', 'پروچیستا', 'پرور', 'پروسکا', 'پروشات', 'پروند', 'پروه', 'پروین', 'پری', 'پری دخت', 'پری رو', 'پریا', 'پریجهان', 'پریچهر', 'پریچهره', 'پریزاد', 'پریسا', 'پریساتیس', 'پریسان', 'پریسوز', 'پریسیما', 'پریشاد', 'پریشم', 'پریما', 'پرین', 'پریناز', 'پریناز', 'پرینوش', 'پریور', 'پریوش', 'پژواک', 'پسند', 'پگاه', 'پلاگه', 'پوپک', 'پوپه', 'پوران', 'پوران دخت', 'پورکار', 'پوری', 'پونل', 'پونه', 'پیچک', 'پیراسته', 'پیرایه', 'پیروزدخت', 'پیروزه', 'پیمانه', 'پیموده', 'پیوند',
'تابا', 'تابان', 'تابش', 'تاج بانو', 'تارا', 'تانیا', 'تبسم', 'ترانه', 'ترسا', 'ترمه', 'ترنگ', 'تکتم', 'تندیس', 'تهمینه', 'توتک', 'توران', 'توران خت', 'توریا', 'توسکا', 'توکا', 'تیبا', 'تیرا', 'تیراژه', 'تیرام', 'تیکا', 'تینا',
'ثریّا', 'ثمر', 'ثمره', 'ثمن', 'ثمیلا', 'ثمینا',
'جامک', 'جانان', 'جانفروز', 'جاودانه', 'جبّاره', 'جریره', 'جلا', 'جلوه', 'جلیله', 'جمیله', 'جنّت', 'جهان', 'جهان آرا', 'جهان بانو', 'جهان تاب', 'جهان دخت', 'جهان ناز', 'جوانه', 'جیران',
'چامه', 'چشمک', 'چکا', 'چکامه', 'چکاوک', 'چلیپا', 'چمان', 'چمانه', 'چمن', 'چیترا', 'چیستا', 'چیکا',
'حاتفه', 'حامده', 'حامی', 'حامیه', 'حبیبه', 'حدا', 'حدیث', 'حدیقه', 'حرمت', 'حریره', 'حسنا', 'حلیمه', 'حمیده', 'حمیرا', 'حنا', 'حوّا', 'حور', 'حورا', 'حوروش', 'حوری', 'حوریه',
'خاتون', 'خاطره', 'خاور', 'خاوردخت', 'خجسته', 'خدیجه', 'خزر', 'خندان', 'خنده', 'خنیا', 'خورشاد', 'خورشید', 'خورشید بانو', 'خوروش', 'خوشه', 'خینا',
'دامینه', 'دانا', 'دانه', 'داور', 'دردانه', 'درسا', 'درنا', 'درناز', 'دری', 'دریا', 'دریاناز', 'دریانه', 'دل آرا', 'دل آسا', 'دل آویز', 'دل افرز', 'دلارام', 'دلبر', 'دلبند', 'دلربا', 'دلشاد', 'دلکش', 'دلناز', 'دلنواز', 'دلیار', 'دلیله', 'دنا', 'دنیا', 'دنیازاد', 'دنیاناز', 'دیبا', 'دینا', 'دینک', 'دینه',
'راحله', 'راحیل', 'رادنوش', 'راز', 'رازان', 'رازک', 'راستا', 'راستاک', 'راستینه', 'راسن', 'راشین', 'راضیه', 'راضیه', 'راما', 'رامبهشت', 'رامدخت', 'رامش', 'رامک', 'رامونا', 'رامین دخت', 'رامینا', 'رامینه', 'راهله', 'راوک', 'رایکا', 'رباب', 'ربابه', 'رجاء', 'رخسارا', 'رخساره', 'رخشا', 'رخشاد', 'رخشاد', 'رخشان', 'رخشان', 'رخند', 'رُدگون', 'ردیمه', 'رزما', 'رسا', 'رشا', 'رشاد', 'رشیا', 'رضوان', 'رعنا', 'رفا', 'رقیّه', 'رکسانا', 'رها', 'رهادخت', 'روا', 'روان', 'روجا', 'روح انگیز', 'رودابه', 'روزچهر', 'روژان', 'روژین', 'روژینا', 'روشانه', 'روشن', 'روشنا', 'روشنک', 'رومینا', 'روناک', 'رونق', 'رویا', 'رویا', 'ریتا', 'ریحان', 'ریحانک', 'ریحانه', 'ریکا', 'ریما', 'ریماز',
'زرآسا', 'زرافشان', 'زربانو', 'زرسا', 'زری', 'زریله', 'زرّین', 'زرّین تاج', 'زرّین دخت', 'زرّینه', 'زنبق', 'زها', 'زهرا', 'زهره', 'زوزان', 'زویا', 'زیبا', 'زیباچهر', 'زیبادخت', 'زیکا', 'زینا', 'زینب', 'زینت', 'زیور',
'ژاله', 'ژامک', 'ژاوه', 'ژیلا', 'ژیله', 'ژینا',
'ساحل', 'سارا', 'سارنگ', 'ساره', 'سارینا', 'ساغر', 'ساقی', 'سالومه', 'سامه', 'سامیه', 'ساناز', 'سانوا', 'ساویس', 'ساینا', 'سایه', 'سپنتا', 'سپهرم', 'سپیدا', 'سپیده', 'سپینود', 'ستاره', 'ستّاره', 'ستاه', 'ستوده', 'سحر', 'سحرناز', 'سرمه', 'سرور', 'سرور', 'سروشه', 'سروناز', 'سروند', 'سروین', 'سزانه', 'سعیده', 'سلا', 'سلامه', 'سلما', 'سلماز', 'سلمه', 'سلیمه', 'سماء', 'سمانه', 'سمراد', 'سمن', 'سمناز', 'سمنبر', 'سمنه', 'سمیرا', 'سمیره', 'سمینه', 'سمیّه', 'سنبل', 'سها', 'سهی', 'سهیلا', 'سودابه', 'سورا', 'سوران', 'سوری', 'سوزان', 'سوسن', 'سوسنک', 'سوگل', 'سوگلی', 'سوگند', 'سیتا', 'سیتا', 'سیرادخت', 'سیرانوش', 'سیکا', 'سیما', 'سیماه', 'سیمبر', 'سیمتن', 'سیمیا', 'سیمین', 'سیمین دخت', 'سیندخت', 'سیوا',
'شاپرک', 'شادآفرین', 'شادان', 'شادمان', 'شادناز', 'شاده', 'شادی', 'شالیزه', 'شاندیز', 'شاهپری', 'شاهد', 'شاهزاده', 'شاهگل', 'شاهنگ', 'شاهوش', 'شاورد', 'شاوه', 'شایا', 'شایان دخت', 'شایسته', 'شباهنگ', 'شبپر', 'شبناز', 'شبنم', 'شده', 'شراره', 'شرمین', 'شروین', 'شریفه', 'شعله', 'شفق', 'شقایق', 'شکرانه', 'شکوفه', 'شکوه', 'شکیبا', 'شمس', 'شمسی', 'شمیا', 'شمیسا', 'شمیلا', 'شمیم', 'شمین', 'شهپر', 'شهرا', 'شهرزاد', 'شهرناز', 'شهرناو', 'شهرنواز', 'شهرنوش', 'شهره', 'شهرود', 'شهلا', 'شهناز', 'شهنواز', 'شهین', 'شورانگیز', 'شورت', 'شوشا', 'شوکا', 'شوکت', 'شیبا', 'شیدا', 'شیدخت', 'شیدرخ', 'شیده', 'شیدوش', 'شیراز', 'شیردخت', 'شیرین', 'شیرین بانو', 'شیفته', 'شیما', 'شیوا', 'شیواد', 'شیوه',
'صابره', 'صبا', 'صدا', 'صدف', 'صدیقه', 'صفا', 'صفورا', 'صفیّه', 'صنم', 'صنوبر', 'صهبا',
'طاهره', 'طاوس', 'طراوت', 'طلا', 'طلایه', 'طلعت', 'طناز', 'طوبی', 'طوسک', 'طوفان', 'طیبه',
'ظریف', 'ظریفه',
'عادله', 'عادیله', 'عاطفه', 'عالیه', 'عبّاسه', 'عدیله', 'عذرا', 'عزیز', 'عزیزه', 'عسل', 'عصمت', 'عطیفه', 'عفت', 'عقدس', 'عقیق', 'عنبر', 'عهدیه',
'غزال', 'غزاله', 'غزل', 'غمزه', 'غنچه',
'فائزه', 'فائقه', 'فاخته', 'فاخره', 'فاریا', 'فاطمه', 'فتّانه', 'فتنه', 'فخری', 'فرانک', 'فرانه', 'فرح', 'فرحناز', 'فرخ رو', 'فرخروز', 'فرخنده', 'فردخت', 'فردوس', 'فرزانک', 'فرزانه', 'فرشته', 'فرشیده', 'فرمهر', 'فرناز', 'فرنگ', 'فرنگیس', 'فرنوش', 'فرنیا', 'فروز', 'فروزا', 'فروزان', 'فروزنده', 'فروغ', 'فریا', 'فریال', 'فریبا', 'فریدا', 'فریده', 'فریفته', 'فریما', 'فریماه', 'فریمهر', 'فرین', 'فریّن', 'فریّن چهر', 'فریناز', 'فرینام', 'فرینوش', 'فقیهه', 'فلامک', 'فلورا', 'فهیمه', 'فوژان', 'فیروزه', 'فیلا',
'قاسدک', 'قدسی', 'قشنگ', 'قمر',
'کاژیره', 'کاساندان', 'کاملیا', 'کامینه', 'کاناز', 'کبری', 'کتانه', 'کتایون', 'کترا', 'کرشمه', 'کژال', 'کلاله', 'کمند', 'کوکب', 'کیان دخت', 'کیانا', 'کیدرا', 'کیمیا', 'کیهان', 'کیهان بانو',
'گردآفرید', 'گردیا', 'گل آذین', 'گل افشار', 'گل افشان', 'گل اندام', 'گل نسرین', 'گلاب', 'گلاره', 'گلاره', 'گلاره', 'گلاویز', 'گلاویژ', 'گلایل', 'گلبان', 'گلبانو', 'گلبرگ', 'گلبهار', 'گلبو', 'گلپر', 'گلپری', 'گلچهر', 'گلچهره', 'گلدار', 'گلدوز', 'گلرخ', 'گلرنگ', 'گلرو', 'گلریز', 'گلسا', 'گلسان', 'گلشاد', 'گلشن', 'گلشنک', 'گلشهر', 'گلشید', 'گلشیفته', 'گلک', 'گلگون', 'گلمهر', 'گلنار', 'گلناز', 'گلنام', 'گلنسا', 'گلنواز', 'گلنوش', 'گلی', 'گوهر', 'گوهرشاد', 'گیتا', 'گیتی', 'گیسو', 'گیسی', 'گیلدا',
'لادن', 'لاله', 'لبینا', 'لطیفه', 'لُعبت', 'لعیا', 'لوما', 'لیان', 'لیدا', 'لیلا', 'لیلا', 'لیلاس', 'لیلوپر', 'لیلی', 'لیلی', 'لیلیا', 'لیما', 'لینا',
'مائده', 'مارال', 'ماریه', 'مامک', 'مامیسا', 'مانا', 'ماندا', 'ماندیس', 'مانلی', 'مانی', 'مانیا', 'ماه آفرد', 'ماهدخت', 'ماهرخ', 'ماهرخسارر', 'ماهرو', 'محبوبه', 'محیا', 'مدینه', 'مراجل', 'مرجان', 'مرجانه', 'مرسده', 'مرضیه', 'مرمر', 'مروارید', 'مریم', 'مژده', 'مژگان', 'مستانه', 'مستوره', 'مشیا', 'معصومه', 'ملاحت', 'ملکه', 'ملکه جهان', 'ملود', 'ملودی', 'ملوس', 'ملوک', 'ملیح', 'ملیحه', 'ملیسا', 'ملیکا', 'منصوره', 'منظر', 'منوّر', 'منیر', 'منیره', 'منیژه', 'منیلا', 'مه سیما', 'مه منیر', 'مها', 'مهان', 'مهبانو', 'مهتا', 'مهتاب', 'مهتاج', 'مهجبین', 'مهداد', 'مهدخت', 'مهدیس', 'مهدیه', 'مهرآرا', 'مهرآسا', 'مهرآفرین', 'مهرا', 'مهراز', 'مهران', 'مهراندخت', 'مهرانگیز', 'مهرانه', 'مهراور', 'مهراوه', 'مهربانو', 'مهرخ', 'مهردخت', 'مهرزاد', 'مهرسا', 'مهرشید', 'مهرک', 'مهرناز', 'مهرنوش', 'مهرورز', 'مهروش', 'مهری', 'مهزاد', 'مهسا', 'مهسان', 'مهستی', 'مهسو', 'مهشاد', 'مهشید', 'مهفام', 'مهکامه', 'مهلا', 'مهلقا', 'مهناز', 'مهنوش', 'مهوش', 'مهین', 'مهین بانو', 'مهیندخت', 'موجان', 'موژان', 'مونا', 'مونا', 'میترا', 'میثاق', 'میثمه', 'میچکا', 'میشا', 'میلا', 'میلی', 'مینا', 'مینو', 'میهن', 'میهن یار',
'ناجی', 'نادره', 'نادی', 'نادیا', 'نارسیس', 'نارین', 'ناز', 'نازآفرین', 'نازبانو', 'نازبو', 'نازپری', 'نازتا', 'نازدانه', 'نازدخت', 'نازک', 'نازگل', 'نازلی', 'نازنوش', 'نازنین', 'نازو', 'نازی', 'نازیتا', 'نازیلا', 'نازینه', 'ناژو', 'ناژین', 'ناناز', 'ناهید', 'ناهیده', 'نجلا', 'نجمه', 'نجوی', 'ندا', 'نرجس', 'نرگس', 'نرمین', 'نرمینه', 'نزهت', 'نسا', 'نسترن', 'نسرین', 'نسیم', 'نشاط', 'نشوا', 'نشید', 'نظیره', 'نغمه', 'نفیسه', 'نکیسا', 'نگار', 'نگارین', 'نگان', 'نگاه', 'نگین', 'نهال', 'نهاله', 'نوا', 'نواز', 'نوال', 'نوبر', 'نور', 'نورا', 'نورانگیز', 'نوژان', 'نوشآفرین', 'نوشا', 'نوشابه', 'نوشبر', 'نوشه', 'نوشین', 'نوشینه', 'نوگل', 'نویده', 'نویسه', 'نوین', 'نیاز', 'نیاز', 'نیّر', 'نیرا', 'نیّره', 'نیسا', 'نیسیا', 'نیکا', 'نیکپر', 'نیکتا', 'نیکدخت', 'نیکدل', 'نیکناز', 'نیکی', 'نیکی', 'نیکی ناز', 'نیلگون', 'نیلوفر', 'نینا', 'نیوشا', 'نیوشه',
'هاله', 'هانا', 'هاني', 'هانيه', 'هایده', 'هدیه', 'هستی', 'هلاله', 'هما', 'همای', 'همراز', 'هنگامه', 'هوردخت', 'هورشید', 'هیلا', 'هیلا', 'هیلدا', 'هیوا',
'وارسته', 'واژه', 'واله', 'وانوشه', 'وجستا', 'وجیهه', 'ورتا', 'ورد', 'وردا', 'ورسا', 'ورنا', 'وستا', 'وشتا', 'وشتی', 'وصال', 'وندا', 'ونیژه', 'ویدا', 'ویرا', 'ویره', 'ویژه', 'ویس', 'ویستا', 'ویشکا', 'وینا',
'یارا', 'یاس', 'یاسمن', 'یاسمین', 'یاقوت', 'یزدانه', 'یکامه', 'یکتا', 'یگانه', 'یلدا', 'یوتاب',
);
/**
* @link http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D9%86%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C
*/
protected static $lastName = array(
'آختاچی', 'آدینه', 'آریانپور', 'آشتیانی', 'آشنا', 'آشوری', 'آقاجری', 'آهنگر', 'آهنگری', 'آهی', 'آژند', 'آیتی', 'آیتاللهی',
'ابتکار', 'ابریشمی', 'ابطحی', 'ابوذر', 'ادب', 'ادیانی', 'ارسباران', 'استادی', 'اشتری', 'اشراقی', 'اشکوری', 'اصفهانی', 'اصلانی', 'اعتبار', 'اعتماد', 'اعلم', 'افخم', 'افخمی', 'اقلیما', 'اللهیاری', 'الهام', 'امانت', 'امانی', 'امیری', 'امینزاده', 'انتظامی', 'انوار', 'انوری', 'انوشه', 'اوستا', 'ایمانی',
'باستانی', 'باطنی', 'باغچهبان', 'باهنر', 'بحرینی', 'بخاری', 'بختیار', 'بختیاری', 'بدخشانی', 'برزویی', 'بزرگی', 'بزرگیان', 'بزرگنیا', 'بهاور', 'بهبهانی', 'بهشتی', 'بیگی',
'پارسا', 'پارسی', 'پازارگاد', 'پازوکی', 'پایا', 'پایدار', 'پایور', 'پستا', 'پناهنده', 'پناهی', 'پناهیان', 'پورناظری', 'پورنگ', 'پویان', 'پیران', 'پیرحیاتی', 'پیوندی',
'تبریزی', 'ترکاشوند', 'ترکان', 'تهرانی', 'توسلی', 'توفیق', 'توفیقی', 'توکل', 'توکلیان',
'ثابتی',
'جعفریان', 'جمادی', 'جنتی', 'جهانبگلو', 'جهانگیری', 'جهانی',
'چاوشی', 'چلبی', 'چنگیزی', 'چگنی',
'حائری', 'حبیبی', 'حجتی', 'حسابی', 'حقانی', 'حقیقی', 'حکمت', 'حکمی', 'حکیمی', 'حیاتی',
'خاتمی', 'خامنهای', 'خاموشی', 'خداپناهی', 'خدایی', 'خراسانی', 'خرمآبادی', 'خسروپناه', 'خمسه', 'خوئینی', 'خوئینیها', 'خیابانی',
'داد', 'داناییفر', 'داناییفرد', 'داودی', 'داور', 'دباغ', 'درگاهی', 'دری', 'دستغیب', 'دهقان', 'دیباج',
'ذاکری',
'راسخ', 'راوندی', 'رجایی', 'رحماندوست', 'رحمانیان', 'رستمی', 'رسولی', 'رفیعی', 'رنجبر', 'رنگرز', 'رهنما', 'روحانی', 'روزبه', 'روستا',
'زارع', 'زالی', 'زرشناس', 'زمردیان', 'زنجانی', 'زنوزی', 'زهرایی', 'زینالدین',
'سادات', 'ساعی', 'سبحانی', 'سبزواری', 'ستاری', 'سحاب', 'سحابی', 'سراج', 'سرشار', 'سرمد', 'سروستانی', 'سروش', 'سلامت', 'سپهوند', 'سیف', 'سیفزاده',
'شادمهر', 'شاملو', 'شاهحسینی', 'شبستری', 'شجاعی', 'شرعپسند', 'شرف', 'شریعتمداری', 'شریعتی', 'شریف', 'شریفیان', 'شعبانی', 'شفا', 'شهیدی', 'شیخالاسلامی', 'شیدا', 'شیرازی', 'شیرمحمدی', 'شیروانی',
'کاشی', 'کاملی', 'کامکار', 'کاویانی', 'کاکاوند', 'کدیور', 'کرمانی', 'کریمی', 'کلباسی', 'کمالی', 'کهنمویی', 'کوشکی', 'کیان', 'کیانی', 'کیمیایی',
'گل', 'گلپایگانی', 'گنجی',
'صانعی', 'صباغ', 'صدر', 'صدیق', 'صدیقی', 'صغیری', 'صفوی',
'ضابطی', 'ضرغامی',
'طالبزاده', 'طالقانی', 'طباطبائی', 'طبیبزاده', 'طریقت',
'ظریف',
'عارف', 'عاشوری', 'عالی', 'عبادی', 'عبدالملکی', 'عبدالکریمی', 'عراقی', 'عزیزی', 'عصار', 'عقیلی', 'علم', 'علمالهدی', 'علی', 'علیا', 'علیآبادی', 'علیزمانی', 'علیپور', 'عنایت',
'غضنفری', 'غنی',
'فارسی', 'فاطمی', 'فانی', 'فتاحی', 'فرامرزی', 'فرج', 'فرشیدورد', 'فرمانفرمائیان', 'فرهنگ', 'فروتن', 'فریاد', 'فنایی', 'فنیزاده', 'فهمیده', 'فولادوند',
'قاضی', 'قانعی', 'قانونی', 'قمیشی', 'قنبری', 'قهرمان', 'قهرمانی', 'قهرمانیان', 'قهستانی',
'لاجوردی', 'لاهوتی', 'لاچینی', 'لنکرانی', 'لوکس',
'مجاهد', 'مجتبایی', 'مجتبوی', 'مجتهد', 'مجتهدی', 'مجرد', 'محجوب', 'محجوبی', 'محدثی', 'محمدرضایی', 'محمدی', 'مددی', 'مرادخانی', 'مرتضوی', 'مستوفی', 'مشا', 'مصاحب', 'مصباح', 'مصباحزاده', 'مطهری', 'مظفر', 'معارف', 'معروف', 'معین', 'مفتاح', 'مفتح', 'مقدم', 'ملایری', 'ملک', 'ملکیان', 'منوچهری', 'مهاجرانی', 'مهدیپور', 'موحد', 'موسوی', 'موسویان', 'میدری', 'میرباقری', 'میردامادی', 'میرزاده', 'میرسپاسی', 'میزبانی',
'ناظری', 'نامور', 'نجفی', 'ندوشن', 'نراقی', 'نعمتزاده', 'نقدی', 'نقیبزاده', 'نهاوندی', 'نواب', 'نوبخت', 'نوبختی', 'نیشابوری', 'نیلوفری',
'هاشمی', 'هاشمی', 'هاشمیان', 'هامون', 'هدایت', 'هراتی', 'هروی', 'همایون', 'همت', 'همدانی', 'هوشیار', 'هومن',
'واثقی', 'واعظ', 'واعظی', 'واعظزاده', 'وکیلی',
'یاحقی', 'یثربی', 'یلدا',
);
protected static $titleMale = array('آقای', 'استاد', 'دکتر', 'مهندس');
protected static $titleFemale = array('خانم', 'استاد', 'دکتر', 'مهندس');
}
Provider/fa_IR/Internet.php 0000644 00000007617 15152066430 0011634 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\fa_IR;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $userNameFormats = array(
'{{lastNameAscii}}.{{firstNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}.{{lastNameAscii}}',
'{{firstNameAscii}}##',
'?{{lastNameAscii}}',
);
protected static $safeEmailTld = array(
'com', 'ir', 'me', 'net', 'org',
);
protected static $tld = array(
'biz', 'com', 'info', 'ir', 'net', 'org',
);
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Iranian-language_surnames
*/
protected static $lastNameAscii = array(
'abdullahi', 'abbasi', 'abedini', 'ahadi', 'ahmadi', 'akbari', 'alizadeh', 'asadi',
'baraghani', 'babaei',
'chamran',
'ebrahimi', 'esfahani',
'fanaei', 'farahani', 'farsi', 'fekri',
'ghasemi', 'ghorbani',
'hamadani', 'hamidi', 'heidari', 'hijazi', 'husseini',
'jahanbani', 'jalili', 'jamshidi', 'javadi',
'kadivar', 'karimi', 'kashani', 'kazmi', 'khadem', 'khalaji', 'khomeini', 'khorsandi',
'mahdavi', 'mahmoudi', 'mahmoudieh', 'majidi', 'mazanderani', 'mirzaei', 'mokri', 'mohammady', 'mousavi',
'nabavi', 'naceri', 'nafisi', 'najafi', 'nalci', 'namazi', 'namdar', 'nariman', 'nazari', 'nili', 'norouzi',
'pahlavi', 'paria', 'pashaei', 'pejman',
'qazwini',
'rahimi', 'rahmani', 'rajaei', 'ramadani', 'rashidi', 'rezaei',
'salari', 'salehi', 'salemi', 'shahbazi', 'shahriari', 'shahidi', 'shirazi', 'shojaei', 'soleimani', 'soomekh', 'soroush',
'tabatabaei', 'talebi', 'tousi',
'yazdani', 'yazdi', 'yousefi',
'zandi', 'zare',
);
/*
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Persian_name
*/
protected static $firstNameAscii = array(
'abbas', 'afshin', 'ahmad', 'ali', 'amir', 'anahita', 'anousheh', 'arash', 'ardeshir', 'arezu', 'aria', 'arian', 'arman', 'ashraf', 'atoosa', 'azadeh', 'azar',
'babak', 'bahar', 'bahare', 'bardia', 'behnaz', 'benyamin', 'bita',
'dalir', 'dariush', 'davoud', 'donya',
'ebrahim', 'ehsan', 'eskandar', 'esmaeel',
'farangis', 'farbod', 'farhad', 'farideh', 'farnaz', 'farrokh', 'farshid', 'farzaneh', 'fateme', 'fereshteh',
'garshasp',
'hanie', 'hashem', 'hirbod', 'hoda', 'hormoz', 'hossein',
'jaleh', 'jamshid', 'javad',
'kamran', 'karim', 'kasra', 'katayoun', 'kazem', 'khorshid', 'khosrow', 'kiana', 'kiarash', 'kourosh',
'laleh', 'leila',
'mahdi', 'mahmoud', 'mahshid', 'majid', 'manuchehr', 'marjan', 'maryam', 'marzban', 'massoud', 'mazdak', 'maziar', 'mehran', 'mehrdad', 'meysam', 'milad', 'mina', 'mithra', 'mohammad', 'mohsen', 'musa',
'nasrin', 'nazanin', 'niloufar',
'omid',
'parastoo', 'parisa', 'parsa', 'parvin', 'parviz', 'payam', 'payvand', 'pedram', 'piruz', 'pouria',
'ramin', 'reyhan', 'reza', 'roksaneh', 'rostam', 'roxana', 'roya',
'sahar', 'saman', 'samir', 'sara', 'sassan', 'sepehr', 'sepideh', 'shahin', 'shahryar', 'shapour', 'shervin', 'shirin', 'simin', 'soheila', 'sohrab', 'soraya', 'soroush',
'tara', 'taraneh', 'turan',
'vahid',
'yaghoub', 'yahya', 'yasamin', 'yasaman', 'younes', 'yousef',
'zahra', 'zarine', 'zeynab', 'zhila',
);
public static function lastNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii);
}
public static function firstNameAscii()
{
return static::randomElement(static::$firstNameAscii);
}
/**
* @example 'ali.rezaei'
*/
public function userName()
{
$format = static::randomElement(static::$userNameFormats);
return static::bothify($this->generator->parse($format));
}
/**
* @example 'ahmad.ir'
*/
public function domainName()
{
return static::randomElement(static::$lastNameAscii) . '.' . $this->tld();
}
}
Provider/nl_BE/Company.php 0000644 00000000534 15152066430 0011440 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}',
);
protected static $companySuffix = array('VZW', 'Comm.V', 'VOF', 'BVBA', 'EBVBA', 'ESV', 'NV', 'Comm.VA', 'CVOA', 'CVBA', '& Zonen', '& Zn');
}
Provider/nl_BE/PhoneNumber.php 0000644 00000000633 15152066430 0012254 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+32(0)########',
'+32(0)### ######',
'+32(0)# #######',
'0#########',
'0### ######',
'0### ### ###',
'0### ## ## ##',
'0## ######',
'0## ## ## ##',
'0# #######',
'0# ### ## ##',
);
}
Provider/nl_BE/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011445 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'BE', $length = null)
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/nl_BE/Person.php 0000644 00000011540 15152066430 0011277 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $firstNameMale = array(
'Aaron', 'Adam', 'Adrien', 'Alessio', 'Alexander', 'Alexandre', 'Alexis',
'Antoine', 'Arne', 'Arthur', 'Axel', 'Ayoub', 'Baptiste', 'Benjamin',
'Clément', 'Daan', 'David', 'Diego', 'Dylan', 'Elias', 'Emiel', 'Emile',
'Enzo', 'Ethan', 'Ferre', 'Finn', 'Florian', 'Gabriel', 'Gilles', 'Guillaume',
'Hamza', 'Hugo', 'Ilias', 'Janne', 'Jarne', 'Jasper', 'Jelle', 'Jonas',
'Jules', 'Julien', 'Kato', 'Kobe', 'Lander', 'Lars', 'Leon', 'Liam', 'Linde',
'Loïc', 'Louis', 'Lowie', 'Luca', 'Lucas', 'Lukas', 'Martin', 'Mathéo',
'Mathias', 'Mathis', 'Mathys', 'Mats', 'Matteo', 'Mauro', 'Maxim', 'Maxime',
'Mehdi', 'Milan', 'Mohamed', 'Mohammed', 'Nathan', 'Nicolas', 'Niels',
'Noah', 'Noé', 'Nolan', 'Nore', 'Quinten', 'Raphaël', 'Rayan', 'Robbe',
'Robin', 'Romain', 'Ruben', 'Rune', 'Sacha', 'Sam', 'Samuel', 'Sander',
'Seppe', 'Simon', 'Stan', 'Théo', 'Thomas', 'Tibo', 'Tom', 'Tristan', 'Tuur',
'Vic', 'Victor', 'Vince', 'Warre', 'Xander', 'Yanis'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Alexia', 'Alice', 'Alicia', 'Alyssa', 'Amber', 'Amélie', 'Amy', 'Anaïs',
'Anna', 'Anouk', 'Axelle', 'Aya', 'Bo', 'Camille', 'Célia', 'Charlotte',
'Chiara', 'Chloé', 'Clara', 'Clémence', 'Elena', 'Elias', 'Eline', 'Elisa',
'Elise', 'Ella', 'Eloïse', 'Emilie', 'Emma', 'Estelle', 'Eva', 'Febe',
'Femke', 'Fien', 'Fleur', 'Giulia', 'Hajar', 'Hanne', 'Helena', 'Ines',
'Inès', 'Jade', 'Jana', 'Jeanne', 'Julia', 'Julie', 'Juliette', 'Kaat',
'Lana', 'Lara', 'Laura', 'Laure', 'Léa', 'Lena', 'Lien', 'Lilou', 'Lily',
'Lina', 'Lisa', 'Lise', 'Lola', 'Lore', 'Lotte', 'Louise', 'Luna', 'Maëlle',
'Malak', 'Manon', 'Margaux', 'Margot', 'Marie', 'Marion', 'Maya', 'Merel',
'Mila', 'Nina', 'Noa', 'Noémie', 'Noor', 'Nora', 'Océane', 'Olivia', 'Pauline',
'Rania', 'Robin', 'Romane', 'Roos', 'Salma', 'Sara', 'Sarah', 'Senne',
'Siebe', 'Sofia','Tess', 'Victoria', 'Wout', 'Yana', 'Yasmine', 'Zoé', 'Zoë'
);
protected static $lastName = array(
'Adam', 'Aerts', 'Amrani', 'André', 'Antoine', 'Baert', 'Bah', 'Barry',
'Bastin', 'Bauwens', 'Benali', 'Bernard', 'Bertrand', 'Bodart', 'Bogaert',
'Bogaerts', 'Borremans', 'Bosmans', 'Boulanger', 'Bourgeois', 'Brasseur',
'Carlier', 'Celik', 'Ceulemans', 'Charlier', 'Christiaens', 'Claes',
'Claessens', 'Claeys', 'Collard', 'Collignon', 'Collin', 'Cools', 'Coppens',
'Cornelis', 'Cornet', 'Cuvelier', 'Daems', 'De Backer', 'De Clercq', 'De Cock',
'De Coninck', 'De Coster', 'De Greef', 'De Groote', 'De Meyer', 'De Pauw',
'De Ridder', 'De Smedt', 'De Smet', 'De Vos', 'De Wilde', 'De Winter',
'Declercq', 'Delfosse', 'Delhaye', 'Delvaux', 'Demir', 'Denis', 'Deprez',
'Descamps', 'Desmedt', 'Desmet', 'Dethier', 'Devos', 'Diallo', 'Dierckx',
'Dogan', 'Dubois', 'Dumont', 'Dupont', 'El Amrani', 'Etienne', 'Evrard',
'Fontaine', 'François', 'Geerts', 'Georges', 'Gérard', 'Gielen', 'Gilles',
'Gillet', 'Gilson', 'Goethals', 'Goffin', 'Goossens', 'Grégoire', 'Guillaume',
'Hajji', 'Hardy', 'Hendrickx', 'Henry', 'Herman', 'Hermans', 'Heylen',
'Heymans', 'Hubert', 'Jacob', 'Jacobs', 'Jacques', 'Jacquet', 'Jansen',
'Janssen', 'Janssens', 'Kaya', 'Lacroix', 'Lambert', 'Lambrechts', 'Laurent',
'Lauwers', 'Lebrun', 'Leclercq', 'Lecocq', 'Lecomte', 'Lefebvre', 'Lefèvre',
'Legrand', 'Lejeune', 'Lemaire', 'Lemmens', 'Lenaerts', 'Léonard', 'Leroy',
'Libert', 'Lievens', 'Louis', 'Luyten', 'Maes', 'Mahieu', 'Marchal', 'Maréchal',
'Martens', 'Martin', 'Massart', 'Masson', 'Mathieu', 'Meert', 'Mertens',
'Messaoudi', 'Meunier', 'Michaux', 'Michel', 'Michiels', 'Moens', 'Moreau',
'Nguyen', 'Nicolas', 'Nijs', 'Noël', 'Parmentier', 'Pauwels', 'Peeters',
'Petit', 'Pierre', 'Pieters', 'Piette', 'Piron', 'Pirotte', 'Poncelet',
'Raes', 'Remy', 'Renard', 'Robert', 'Roels', 'Roland', 'Rousseau', 'Sahin',
'Saidi', 'Schmitz', 'Segers', 'Servais', 'Simon', 'Simons', 'Smet', 'Smets',
'Somers', 'Stevens', 'Thijs', 'Thiry', 'Thomas', 'Thys', 'Timmermans',
'Toussaint', 'Tran', 'Urbain', 'Van Acker', 'Van Damme', 'Van de Velde',
'Van den Bossche', 'Van den Broeck', 'Van Dyck', 'Van Hecke', 'Van Hoof',
'Vandamme', 'Vandenberghe', 'Verbeeck', 'Verbeke', 'Verbruggen', 'Vercammen',
'Verhaegen', 'Verhaeghe', 'Verhelst', 'Verheyen', 'Verhoeven', 'Verlinden',
'Vermeersch', 'Vermeiren', 'Vermeulen', 'Verschueren', 'Verstraete', 'Verstraeten',
'Vervoort', 'Wauters', 'Willems', 'Wouters', 'Wuyts', 'Yildirim', 'Yilmaz'
);
}
Provider/nl_BE/Address.php 0000644 00000015204 15152066430 0011417 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('####');
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
protected static $streetNameFormats = array('{{lastName}}{{streetSuffix}}');
protected static $cityFormats = array('{{cityName}}');
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n {{postcode}} {{city}}",
);
protected static $streetSuffix = array(
'baan', 'boulevard', 'dreef', 'hof', 'laan', 'pad', 'ring', 'singel', 'steeg', 'straat', 'weg',
);
/**
* Export of BAG (http://bag.vrom.nl/)
* last updated 2012/11/09
*
* @var array
*/
protected static $cityNames = array(
'Aalst', 'Aarlen', 'Aarschot', 'Aat', 'Andenne', 'Antoing', 'Antwerpen', 'Bastenaken', 'Beringen',
'Beaumont', 'Beauraing', 'Bergen', 'Bilzen', 'Binche', 'Blankenberge', 'Borgloon', 'Borgworm', 'Bouillon',
'Bree', 'Brugge', 'Brussel', 'Charleroi', 'Châtelet', 'Chièvres', 'Chimay', 'Chiny', 'Ciney', 'Couvin',
'Damme', 'Deinze', 'Dendermonde', 'Diest', 'Diksmuide', 'Dilsen-Stokkem', 'Dinant', 'Doornik', 'Durbuy',
'Edingen', 'Eeklo', 'Eupen', 'Fleurus', 'Florenville', 'Fontaine-l\'Evêque', 'Fosses-la-Ville', 'Geel',
'Geldenaken', 'Gembloers', 'Genepiën', 'Genk', 'Gent', 'Geraardsbergen', 'Gistel', '\'s-Gravenbrakel',
'Halen', 'Halle', 'Hamont-Achel', 'Hannuit', 'Harelbeke', 'Hasselt', 'Herentals', 'Herk-de-Stad', 'Herstal',
'Herve', 'Hoei', 'Hoogstraten', 'Houffalize', 'Ieper', 'Izegem', 'Komen-Waasten', 'Kortrijk', 'La Louvière',
'La Roche-en-Ardenne', 'Landen', 'Le Rœulx', 'Lessen', 'Leuze-en-Hainaut', 'Leuven', 'Lier', 'Limburg',
'Lo-Reninge', 'Lokeren', 'Lommel', 'Luik', 'Maaseik', 'Malmedy', 'Marche-en-Famenne', 'Mechelen', 'Menen',
'Mesen', 'Moeskroen', 'Mortsel', 'Namen', 'Neufchâteau', 'Nieuwpoort', 'Nijvel', 'Ninove', 'Oostende',
'Ottignies', 'Oudenaarde', 'Oudenburg', 'Peer', 'Péruwelz', 'Philippeville', 'Poperinge', 'Rochefort',
'Roeselare', 'Ronse', 'Saint-Ghislain', 'Saint-Hubert', 'Sankt Vith', 'Scherpenheuvel-Zichem', 'Seraing',
'Sint-Niklaas', 'Sint-Truiden', 'Spa', 'Stavelot', 'Thuin', 'Tielt', 'Tienen', 'Tongeren', 'Torhout',
'Turnhout', 'Verviers', 'Veurne', 'Vilvoorde', 'Virton', 'Walcourt', 'Waregem', 'Waver', 'Wervik', 'Wezet',
'Zinnik', 'Zottegem', 'Zoutleeuw'
);
protected static $state = array(
'Antwerpen', 'Limburg', 'Oost-Vlaanderen', 'Vlaams-Brabant', 'West-Vlaanderen',
'Henegouwen', 'Luik', 'Luxemburg', 'Namen', 'Waals-Brabant'
);
protected static $country = array(
'Afghanistan', 'Albanië', 'Algerije', 'Amerikaans-Samoa', 'Andorra', 'Angola', 'Amerikaanse Virgineilanden',
'Anguilla', 'Antartica', 'Antigua en Barbuda', 'Argentinië', 'Armenië', 'Aruba', 'Australië', 'Azerbeidzjan',
'Bahamas', 'Bahrein', 'Bangladesh', 'Barbados', 'België', 'Belize', 'Benin', 'Bermuda', 'Bhutan', 'Bolivia',
'Bosnië-Herzegovina', 'Botswana', 'Bouvet Eiland (Bouvetoya)', 'Brazilië', 'Britse Maagdeneilanden',
'Brunei Darussalam', 'Bulgarije', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cambodja', 'Canada',
'Centraal-Afrikaanse Republiek', 'Chili', 'China', 'Christmaseiland', 'Cocoseilanden', 'Colombia', 'Comoren',
'Congo', 'Cookeilanden', 'Costa Rica', 'Cuba', 'Cyprus', 'Denemarken', 'Djibouti', 'Dominica',
'Dominicaanse Republiek', 'Duitsland', 'Ecuador', 'Egypte', 'El salvador', 'Equatoriaal-Guinea', 'Eritrea',
'Estland', 'Ethiopië', 'Faroe Eilanden', 'Falklandeilanden', 'Fiji', 'Finland', 'Frankrijk', 'Frans-Guyana',
'Frans-Polynesië', 'Franse Zuidelijke en Antarctische Gebieden', 'Gabon', 'Gambia', 'Georgië', 'Ghana',
'Gibraltar', 'Griekenland', 'Groenland', 'Grenada', 'Guadeloupe', 'Guam', 'Guatemala', 'Guernsey', 'Guinee',
'Guinee-Bissau', 'Guyana', 'Haïti', 'Heard en McDonaldeilanden', 'Honduras', 'Hong Kong', 'Hongarije',
'IJsland', 'India', 'Indonesië', 'Iran', 'Irak', 'Ierland', 'Man', 'Israel', 'Ivoorkust', 'Italië', 'Jamaica',
'Japan', 'Jersey', 'Jordanië', 'Jemen', 'Kazachstan', 'Kenia',
'Kleinere afgelegen eilanden van de Verenigde staten', 'Kiribati', 'Korea', 'Koeweit', 'Kirgizië', 'Kameroen',
'Kaapverdië', 'Kaaimaneilanden', 'Kroatië', 'Laos', 'Letland', 'Libanon', 'Lesotho', 'Liberia', 'Libië',
'Liechtenstein', 'Litouwen', 'Luxemburg', 'Macau', 'Macedonië', 'Madagascar', 'Malawi', 'Maleisië', 'Maldiven',
'Mali', 'Malta', 'Marshalleilanden', 'Martinique', 'Mauritus', 'Mauritania', 'Mayotte', 'Mexico', 'Micronesië',
'Moldavië', 'Monaco', 'Mongolië', 'Montenegro', 'Monsterrat', 'Marokko', 'Mozambique', 'Myanmar', 'Namibië',
'Nauru', 'Nepal', 'Nederlandse Antillen', 'Nederland', 'Nieuw-Caledonië', 'Nieuw-Zeeland', 'Nicaragua',
'Niger', 'Nigeria', 'Niue', 'Norfolk', 'Noordelijke Marianen', 'Noorwegen', 'Oman', 'Oostenrijk', 'Oeganda',
'Oekraïne', 'Oezbakistan', 'Pakistan', 'Palau', 'Palestina', 'Panama', 'Papoea-Nieuw-Guinea', 'Paraguay',
'Peru', 'Filipijnen', 'Pitcairneilanden', 'Polen', 'Portugal', 'Puerto Rico', 'Qatar', 'Réunion', 'Roemenië',
'Rusland', 'Rwanda', 'Rwanda', 'Sint-Bartholomeus', 'Sint-Helena', 'Saint Kitts en Nevis', 'Saint Lucia',
'Sint Maarten', 'Saint-Pierre en Miquelon', 'Saint Vincent en de Grenadines', 'Samoa', 'San Marino',
'Sao Toma en Principe', 'Saoedi-Arabië', 'Senegal', 'Servië', 'Seychellen', 'Sierra Leone', 'Singapore',
'Slovenië', 'Salomonseilanden', 'Somalië', 'Spanje', 'Sri Lanka', 'Soedan', 'Suriname',
'Spitsbergen en Jan Mayen', 'Swaziland', 'Zweden', 'Zwitserland', 'Syrië', 'Taiwan', 'Tadzjikistan',
'Tanzania', 'Thailand', 'Tsjaad', 'Timor-Leste', 'Togo', 'Tokelau-eilanden', 'Tonga', 'Trinidad en Trobago',
'Tunesië', 'Turkije', 'Turkmenistan', 'Turks- en Caicoseilanden', 'Tuvalu', 'Tsjechische Republiek',
'Uruguay', 'Vanuatu', 'Venezuela', 'Verenigde Arabische Emiraten', 'Verenigd Koninkrijk',
'Verenigde Staten van Amerika', 'Vaticaanstad', 'Vietnam', 'Wallis en Futuna', 'Westerlijke Shara',
'Wit-Rusland', 'Zambia', 'Zuid-Afrika', 'Zuid-Georgia en de Zuidelijke Sandwicheilanden', 'Zimbabwe'
);
/**
* @example 'Gelderland'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
/**
* @see parent
*/
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
}
Provider/nl_BE/Internet.php 0000644 00000000433 15152066430 0011620 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\nl_BE;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'hotmail.com', 'yahoo.com', 'advalvas.be');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'net', 'org', 'be', 'be', 'be');
}
Provider/ko_KR/Company.php 0000644 00000001713 15152066430 0011466 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ko_KR;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyPrefix}}{{firstName}}',
'{{companyPrefix}}{{firstName}}{{companySuffix}}',
'{{firstName}}{{companySuffix}}',
'{{firstName}}{{companySuffix}}',
'{{firstName}}{{companySuffix}}',
'{{firstName}}{{companySuffix}}',
);
protected static $companyPrefix = array('(주)', '(주)', '(주)', '(유)');
protected static $companySuffix = array(
'전자', '건설', '식품', '인터넷', '그룹', '은행', '보험', '제약', '금융', '네트웍스', '기획', '미디어', '연구소', '모바일', '스튜디오', '캐피탈',
);
public static function companyPrefix()
{
return static::randomElement(static::$companyPrefix);
}
public static function companySuffix()
{
return static::randomElement(static::$companySuffix);
}
}
Provider/ko_KR/PhoneNumber.php 0000644 00000000523 15152066430 0012300 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ko_KR;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'010-####-####',
'070-####-####',
'02-####-####',
'03#-####-####',
'04#-####-####',
'05#-####-####',
'06#-####-####',
'1588-####',
);
}
Provider/ko_KR/Person.php 0000644 00000007566 15152066430 0011342 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ko_KR;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* This provider uses wikipedia's top Korean last names. These cover more than 90% of Korean population.
*/
protected static $maleNameFormats = array(
'{{lastName}}{{firstNameMale}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{lastName}}{{firstNameFemale}}',
);
/**
* {@link} http://ko.wikipedia.org/wiki/%ED%95%9C%EA%B5%AD%EC%9D%98_%EC%84%B1%EC%94%A8%EC%99%80_%EC%9D%B4%EB%A6%84#.EC.8B.9C.EB.8C.80.EB.B3.84_.EA.B0.80.EC.9E.A5_.ED.9D.94.ED.95.9C_.EC.9D.B4.EB.A6.84_10.EC.84.A0.28.E9.81.B8.29
*/
protected static $firstNameMale = array(
'건우', '건호', '경석', '경수', '경춘', '경환', '광수', '광현', '구범', '규산', '기수', '남수', '남호', '대선', '대수', '도윤',
'도현', '동윤', '동하', '동현', '명식', '명호', '문용', '문창', '민석', '민성', '민수', '민재', '민준', '민철', '민환', '병철',
'병호', '상선', '상수', '상우', '상욱', '상준', '상철', '상현', '상호', '상훈', '서준', '서호', '선엽', '성곤', '성령', '성민',
'성수', '성진', '성현', '성호', '성훈', '수원', '승민', '승현', '승호', '시우', '영길', '영수', '영식', '영일', '영진', '영철',
'영하', '영호', '영환', '예준', '용태', '용환', '용훈', '우진', '원준', '원진', '원희', '은성', '은택', '인규', '재윤', '재철',
'재혁', '재현', '재호', '재훈', '정남', '정수', '정식', '정웅', '정호', '정훈', '종수', '종주', '종훈', '주원', '주형', '준',
'준범', '준서', '준영', '준혁', '준형', '준호', '중수', '지후', '지훈', '진수', '진우', '진호', '창용', '채현', '태현', '태호',
'혁상', '현규', '현우', '현종', '현준', '형민', '형철', '호민', '호진', '홍선', '효일',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'가람', '강은', '강희', '경은', '경주', '근영', '기연', '나루', '나리', '나연', '나은', '나형', '누리', '다영', '도연', '동현',
'미경', '미라', '미란', '미영', '미정', '민서', '민아', '민지', '민형', '민희', '반희', '보람', '보미', '보민', '봄', '상명',
'새미', '서연', '서영', '서윤', '서현', '선영', '선우', '선정', '선호', '성미', '성민', '성은', '세원', '소민', '소연', '소영',
'소정', '수란', '수민', '수빈', '수연', '수원', '수정', '수진', '순항', '슬기', '시은', '신애', '아름', '아린', '여진', '연선',
'연희', '영진', '영화', '예원', '예은', '예지', '예진', '유리', '유정', '유진', '윤경', '윤미', '윤서', '윤영', '은경', '은미',
'은상', '은서', '은애', '은영', '은정', '은주', '은지', '은진', '은형', '은혜', '은희', '인화', '재연', '정란', '정민', '정은',
'정화', '주명', '주미', '주연', '주희', '지민', '지선', '지숙', '지아', '지연', '지영', '지예', '지우', '지원', '지은', '지현',
'지혜', '지희', '진아', '진희', '채원', '태희', '하나', '하윤', '하은', '한나', '헤선', '현영', '현정', '현주', '현지', '혜나',
'혜림', '혜민', '혜숙', '혜연', '혜진', '효진', '희경', '희원',
);
/**
* {@link} http://ko.wikipedia.org/wiki/%EB%8C%80%ED%95%9C%EB%AF%BC%EA%B5%AD%EC%9D%98_%EC%9D%B8%EA%B5%AC%EC%88%9C_%EC%84%B1%EC%94%A8_%EB%AA%A9%EB%A1%9D
*/
protected static $lastName = array(
'강', '고', '곽', '권', '김', '남', '노', '류', '문', '박', '배', '백', '서', '손', '송', '신', '심', '안', '양', '오',
'유', '윤', '이', '임', '장', '전', '정', '조', '최', '하', '한', '허', '홍', '황',
);
}
Provider/ko_KR/Address.php 0000644 00000015442 15152066430 0011451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ko_KR;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('###-###');
protected static $buildingNumber = array('####', '###');
protected static $metropolitanCity = array(
'서울특별시', '부산광역시', '대구광역시', '인천광역시', '광주광역시', '대전광역시', '울산광역시',
);
protected static $province = array(
'경기도', '강원도', '충청북도', '충청남도', '전라북도', '전라남도', '경상북도', '경상남도', '제주특별자치도',
);
protected static $city = array(
'파주시', '수원시', '수원시 권선구', '수원시 팔달구', '수원시 영통구', '성남시', '성남시 수정구', '성남시 중원구', '화성시',
'성남시 분당구', '안양시', '안양시 만안구', '안양시 동안구', '부천시', '부천시 원미구', '부천시 소사구', '부천시 오정구', '광명시',
'평택시', '이천시', '동두천시', '안산시', '안산시 상록구', '안산시 단원구', '안성시', '고양시', '고양시 덕양구', '고양시 일산동구',
'고양시 일산서구', '과천시', '구리시', '남양주시', '오산시', '시흥시', '군포시', '의왕시', '하남시', '김포시', '용인시', '용인시 처인구',
'용인시 기흥구', '용인시 수지구', '연천군', '가평군', '양평군', '광주시', '포천시', '양주시', '수원시 장안구', '의정부시', '여주시',
);
protected static $borough = array(
'종로구', '중구', '용산구', '성동구', '광진구', '동대문구', '중랑구', '성북구', '강북구', '도봉구', '노원구', '은평구', '서대문구',
'마포구', '양천구', '강서구', '구로구', '금천구', '영등포구', '동작구', '관악구', '서초구', '강남구', '송파구', '강동구',
'동구', '서구', '남구', '북구', '중구',
);
protected static $streetName = array(
'압구정로', '도산대로', '학동로', '봉은사로', '테헤란로', '역삼로', '논현로', '언주로', '강남대로', '양재천로', '삼성로', '영동대로',
'개포로', '선릉로', '반포대로', '서초중앙로', '서초대로', '잠실로', '석촌호수로', '백제고분로', '가락로', '오금로',
);
protected static $country = array(
'가나', '가봉', '가이아나', '감비아', '과테말라', '그레나다', '그리스', '기니', '기니비사우', '나고르노카라바흐 공화국', '나미비아',
'나우루', '나이지리아', '남수단', '남아프리카 공화국', '남오세티야', '네덜란드', '네팔', '노르웨이', '뉴질랜드', '니제르', '니카라과',
'대한민국', '덴마크', '도미니카', '도미니카 공화국', '독일', '동티모르', '라오스', '라이베리아', '라트비아', '러시아', '레바논', '레소토',
'루마니아', '룩셈부르크', '르완다', '리비아', '리투아니아', '리히텐슈타인', '마다가스카르', '마셜 제도', '마케도니아 공화국', '말라위',
'말레이시아', '말리', '멕시코', '모나코', '모로코', '모리셔스', '모리타니', '모잠비크', '몬테네그로', '몰도바', '몰디브', '몰타', '몽골',
'미국', '미얀마', '미크로네시아 연방', '바누아투', '바레인', '바베이도스', '바티칸', '바하마', '방글라데시', '베냉', '베네수엘라',
'베트남', '벨기에', '벨라루스', '벨리즈', '보스니아 헤르체고비나', '보츠와나', '볼리비아', '부룬디', '부르키나파소', '부탄', '북키프로스',
'불가리아', '브라질', '브루나이', '사모아', '사우디아라비아', '사하라 아랍 민주 공화국 (서사하라)', '산마리노', '상투메 프린시페', '세네갈',
'세르비아', '세이셸', '세인트 루시아', '세인트 키츠 네비스', '세인트빈센트 그레나딘', '소말리아', '소말릴란드 (소말리아 영토)',
'솔로몬 제도', '수단', '수리남', '스리랑카', '스와질란드', '스웨덴', '스위스', '스페인', '슬로바키아', '슬로베니아', '시리아',
'시에라리온', '싱가포르', '아랍에미리트', '아르메니아', '아르헨티나', '아이슬란드', '아일랜드', '아제르바이잔', '아프가니스탄', '안도라',
'알바니아', '알제리', '압하스', '앙골라', '앤티가 바부다', '에리트레아', '에스토니아', '에콰도르', '에티오피아', '엘살바도르', '영국',
'예멘', '오만', '오스트레일리아', '오스트리아', '온두라스', '요르단', '우간다', '우루과이', '우즈베키스탄', '우크라이나', '이란', '이라크',
'이스라엘', '이집트', '이탈리아', '인도', '인도네시아', '일본', '자메이카', '잠비아', '적도 기니', '조선민주주의인민공화국', '조지아',
'중앙아프리카 공화국', '중화민국', '중화인민공화국', '지부티', '짐바브웨', '차드', '체코', '칠레', '카메룬', '카보베르데', '카자흐스탄',
'카타르', '캄보디아', '캐나다', '케냐', '코모로', '코소보 공화국', '코스타리카', '코트디부아르', '콜롬비아', '콩고 공화국',
'콩고 민주 공화국', '쿠바', '쿠웨이트', '크로아티아', '키르기스스탄', '키리바시', '키프로스', '타이', '타지키스탄', '탄자니아', '터키',
'토고', '통가', '투르크메니스탄', '투발루', '튀니지', '트란스니스트리아', '트리니다드 토바고', '파나마', '파라과이', '파키스탄',
'파푸아 뉴기니', '팔라우', '팔레스타인국', '페루', '포르투갈', '폴란드', '프랑스', '피지', '핀란드', '필리핀', '헝가리',
);
protected static $addressFormats = array(
'{{metropolitanCity}} {{borough}} {{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{province}} {{city}} {{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
/**
* @example '서울특별시'
*/
public function metropolitanCity()
{
return static::randomElement(static::$metropolitanCity);
}
/**
* @example '경기도'
*/
public static function province()
{
return static::randomElement(static::$province);
}
/**
* @example '고양시'
*/
public function city()
{
return static::randomElement(static::$city);
}
/**
* @example '강남구'
*/
public function borough()
{
return static::randomElement(static::$borough);
}
/**
* @example '강남대로'
*/
public function streetName()
{
return static::randomElement(static::$streetName);
}
}
Provider/ko_KR/Internet.php 0000644 00000000506 15152066430 0011647 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ko_KR;
class Internet extends \Faker\Provider\Internet
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com', 'gmail.co.kr', 'hotmail.co.kr');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org', 'co.kr', 'kr');
}
Provider/es_PE/Company.php 0000644 00000017446 15152066430 0011466 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_PE;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}}-{{lastName}}',
'{{lastName}} y {{lastName}}',
'{{lastName}} de {{lastName}}',
'{{lastName}}, {{lastName}} y {{lastName}}'
);
protected static $catchPhraseWords = array(
array(
'Adaptive', 'Advanced', 'Ameliorated', 'Assimilated', 'Automated', 'Balanced', 'Business-focused', 'Centralized', 'Cloned', 'Compatible', 'Configurable', 'Cross-group', 'Cross-platform', 'Customer-focused', 'Customizable', 'Decentralized', 'De-engineered', 'Devolved', 'Digitized', 'Distributed', 'Diverse', 'Down-sized', 'Enhanced', 'Enterprise-wide', 'Ergonomic', 'Exclusive', 'Expanded', 'Extended', 'Facetoface', 'Focused', 'Front-line', 'Fully-configurable', 'Function-based', 'Fundamental', 'Future-proofed', 'Grass-roots', 'Horizontal', 'Implemented', 'Innovative', 'Integrated', 'Intuitive', 'Inverse', 'Managed', 'Mandatory', 'Monitored', 'Multi-channelled', 'Multi-lateral', 'Multi-layered', 'Multi-tiered', 'Networked', 'Object-based', 'Open-architected', 'Open-source', 'Operative', 'Optimized', 'Optional', 'Organic', 'Organized', 'Persevering', 'Persistent', 'Phased', 'Polarised', 'Pre-emptive', 'Proactive', 'Profit-focused', 'Profound', 'Programmable', 'Progressive', 'Public-key', 'Quality-focused', 'Reactive', 'Realigned', 'Re-contextualized', 'Re-engineered', 'Reduced', 'Reverse-engineered', 'Right-sized', 'Robust', 'Seamless', 'Secured', 'Self-enabling', 'Sharable', 'Stand-alone', 'Streamlined', 'Switchable', 'Synchronised', 'Synergistic', 'Synergized', 'Team-oriented', 'Total', 'Triple-buffered', 'Universal', 'Up-sized', 'Upgradable', 'User-centric', 'User-friendly', 'Versatile', 'Virtual', 'Visionary', 'Vision-oriented'
),
array(
'24hour', '24/7', '3rdgeneration', '4thgeneration', '5thgeneration', '6thgeneration', 'actuating', 'analyzing', 'assymetric', 'asynchronous', 'attitude-oriented', 'background', 'bandwidth-monitored', 'bi-directional', 'bifurcated', 'bottom-line', 'clear-thinking', 'client-driven', 'client-server', 'coherent', 'cohesive', 'composite', 'context-sensitive', 'contextually-based', 'content-based', 'dedicated', 'demand-driven', 'didactic', 'directional', 'discrete', 'disintermediate', 'dynamic', 'eco-centric', 'empowering', 'encompassing', 'even-keeled', 'executive', 'explicit', 'exuding', 'fault-tolerant', 'foreground', 'fresh-thinking', 'full-range', 'global', 'grid-enabled', 'heuristic', 'high-level', 'holistic', 'homogeneous', 'human-resource', 'hybrid', 'impactful', 'incremental', 'intangible', 'interactive', 'intermediate', 'leadingedge', 'local', 'logistical', 'maximized', 'methodical', 'mission-critical', 'mobile', 'modular', 'motivating', 'multimedia', 'multi-state', 'multi-tasking', 'national', 'needs-based', 'neutral', 'nextgeneration', 'non-volatile', 'object-oriented', 'optimal', 'optimizing', 'radical', 'real-time', 'reciprocal', 'regional', 'responsive', 'scalable', 'secondary', 'solution-oriented', 'stable', 'static', 'systematic', 'systemic', 'system-worthy', 'tangible', 'tertiary', 'transitional', 'uniform', 'upward-trending', 'user-facing', 'value-added', 'web-enabled', 'well-modulated', 'zeroadministration', 'zerodefect', 'zerotolerance'
),
array(
'ability', 'access', 'adapter', 'algorithm', 'alliance', 'analyzer', 'application', 'approach', 'architecture', 'archive', 'artificialintelligence', 'array', 'attitude', 'benchmark', 'budgetarymanagement', 'capability', 'capacity', 'challenge', 'circuit', 'collaboration', 'complexity', 'concept', 'conglomeration', 'contingency', 'core', 'customerloyalty', 'database', 'data-warehouse', 'definition', 'emulation', 'encoding', 'encryption', 'extranet', 'firmware', 'flexibility', 'focusgroup', 'forecast', 'frame', 'framework', 'function', 'functionalities', 'GraphicInterface', 'groupware', 'GraphicalUserInterface', 'hardware', 'help-desk', 'hierarchy', 'hub', 'implementation', 'info-mediaries', 'infrastructure', 'initiative', 'installation', 'instructionset', 'interface', 'internetsolution', 'intranet', 'knowledgeuser', 'knowledgebase', 'localareanetwork', 'leverage', 'matrices', 'matrix', 'methodology', 'middleware', 'migration', 'model', 'moderator', 'monitoring', 'moratorium', 'neural-net', 'openarchitecture', 'opensystem', 'orchestration', 'paradigm', 'parallelism', 'policy', 'portal', 'pricingstructure', 'processimprovement', 'product', 'productivity', 'project', 'projection', 'protocol', 'securedline', 'service-desk', 'software', 'solution', 'standardization', 'strategy', 'structure', 'success', 'superstructure', 'support', 'synergy', 'systemengine', 'task-force', 'throughput', 'time-frame', 'toolset', 'utilisation', 'website', 'workforce'
)
);
protected static $bsWords = array(
array(
'implement', 'utilize', 'integrate', 'streamline', 'optimize', 'evolve', 'transform', 'embrace', 'enable', 'orchestrate', 'leverage', 'reinvent', 'aggregate', 'architect', 'enhance', 'incentivize', 'morph', 'empower', 'envisioneer', 'monetize', 'harness', 'facilitate', 'seize', 'disintermediate', 'synergize', 'strategize', 'deploy', 'brand', 'grow', 'target', 'syndicate', 'synthesize', 'deliver', 'mesh', 'incubate', 'engage', 'maximize', 'benchmark', 'expedite', 'reintermediate', 'whiteboard', 'visualize', 'repurpose', 'innovate', 'scale', 'unleash', 'drive', 'extend', 'engineer', 'revolutionize', 'generate', 'exploit', 'transition', 'e-enable', 'iterate', 'cultivate', 'matrix', 'productize', 'redefine', 'recontextualize'
),
array(
'clicks-and-mortar', 'value-added', 'vertical', 'proactive', 'robust', 'revolutionary', 'scalable', 'leading-edge', 'innovative', 'intuitive', 'strategic', 'e-business', 'mission-critical', 'sticky', 'one-to-one', '24/7', 'end-to-end', 'global', 'B2B', 'B2C', 'granular', 'frictionless', 'virtual', 'viral', 'dynamic', '24/365', 'best-of-breed', 'killer', 'magnetic', 'bleeding-edge', 'web-enabled', 'interactive', 'dot-com', 'sexy', 'back-end', 'real-time', 'efficient', 'front-end', 'distributed', 'seamless', 'extensible', 'turn-key', 'world-class', 'open-source', 'cross-platform', 'cross-media', 'synergistic', 'bricks-and-clicks', 'out-of-the-box', 'enterprise', 'integrated', 'impactful', 'wireless', 'transparent', 'next-generation', 'cutting-edge', 'user-centric', 'visionary', 'customized', 'ubiquitous', 'plug-and-play', 'collaborative', 'compelling', 'holistic', 'rich'
),
array(
'synergies', 'web-readiness', 'paradigms', 'markets', 'partnerships', 'infrastructures', 'platforms', 'initiatives', 'channels', 'eyeballs', 'communities', 'ROI', 'solutions', 'e-tailers', 'e-services', 'action-items', 'portals', 'niches', 'technologies', 'content', 'vortals', 'supply-chains', 'convergence', 'relationships', 'architectures', 'interfaces', 'e-markets', 'e-commerce', 'systems', 'bandwidth', 'infomediaries', 'models', 'mindshare', 'deliverables', 'users', 'schemas', 'networks', 'applications', 'metrics', 'e-business', 'functionalities', 'experiences', 'webservices', 'methodologies'
)
);
protected static $companySuffix = array('e Hijo', 'e Hija', 'e Hijos', 'y Asoc.', 'y Flia.', 'SRL', 'SA', 'S. de H.');
/**
* @example 'Robust full-range hub'
*/
public function catchPhrase()
{
$result = array();
foreach (static::$catchPhraseWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
/**
* @example 'integrate extensible convergence'
*/
public function bs()
{
$result = array();
foreach (static::$bsWords as &$word) {
$result[] = static::randomElement($word);
}
return join($result, ' ');
}
}
Provider/es_PE/PhoneNumber.php 0000644 00000000506 15152066430 0012267 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_PE;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+51 9## ### ###',
'+51 9########',
'9## ### ###',
'9########',
'+51 1## ####',
'+51 1######',
'1## ####',
'1######',
);
}
Provider/es_PE/Person.php 0000644 00000024273 15152066430 0011322 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_PE;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}} {{suffix}}',
'{{firstNameFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}} {{lastName}} {{suffix}}',
);
protected static $firstNameMale = array(
'Aarón', 'Adrián', 'Agustín', 'Alan', 'Alejandro', 'Alex', 'Alexander', 'Alonso', 'Andrés', 'Anthony', 'Antonio', 'Axel', 'Benjamín',
'Bruno', 'Camilo', 'Carlos', 'Christian', 'Christopher', 'Cristóbal', 'Damián', 'Daniel', 'Dante', 'David', 'Diego', 'Diego Alejandro',
'Dylan', 'Eduardo', 'Elías', 'Emiliano', 'Emilio', 'Emmanuel', 'Esteban', 'Facundo', 'Felipe', 'Fernando', 'Francisco', 'Franco',
'Gabriel', 'Gael', 'Hipólito', 'Horacio', 'Hugo', 'Ian', 'Ignacio', 'Isaac', 'Ivan', 'Jacobo', 'Javier', 'Jerónimo',
'Jesús', 'Joaquín', 'Jorge', 'Joshua', 'Josué', 'José', 'Juan', 'Juan David', 'Juan Diego', 'Juan José', 'Juan Manuel', 'Juan Martín',
'Juan Pablo', 'Juan Sebastián', 'Julián', 'Kevin', 'Lautaro', 'Leonardo', 'Lorenzo', 'Lucas', 'Luciano', 'Luis', 'Manuel', 'Mario',
'Martín', 'Mateo', 'Matthew', 'Matías', 'Maximiliano', 'Miguel', 'Miguel Ángel', 'Máximo', 'Nahuel', 'Pablo', 'Pedro', 'Rafael',
'Ricardo', 'Rodrigo', 'Samuel', 'Santiago', 'Santino', 'Sebastián', 'Sergio', 'Simón', 'Thiago', 'Tomas', 'Valentino', 'Valentín',
'Vicente', 'Bautista', 'Hidalgo', 'Juan Esteban',
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Abigail', 'Abril', 'Adriana', 'Agustina', 'Alejandra', 'Alessandra', 'Alexa', 'Allison', 'Alma', 'Amanda', 'Amelia', 'Ana', 'Ana Paula',
'Ana Sofía', 'Andrea', 'Antonella', 'Antonia', 'Ariadna', 'Ariana', 'Ashley', 'Bianca', 'Camila', 'Carla', 'Carolina', 'Catalina',
'Clara', 'Constanza', 'Daniela', 'Delfina', 'Elena ', 'Elizabeth', 'Emilia', 'Emily', 'Emma', 'Fabiana', 'Florencia', 'Fátima ',
'Gabriela', 'Guadalupe', 'Irene', 'Isabel', 'Isabella', 'Isidora', 'Ivanna', 'Jazmín', 'Josefa', 'Josefina', 'Juana', 'Julia',
'Juliana', 'Julieta', 'Laura', 'Lola', 'Luana', 'Luciana', 'Lucía', 'Luna', 'Magdalena', 'Maite', 'Malena', 'Manuela',
'Mariana', 'Mariangel', 'Martina', 'María', 'María Alejandra', 'María Camila', 'María Fernanda', 'María José', 'María Paula', 'Micaela', 'Michelle', 'Miranda',
'Montserrat', 'Mía', 'Nadia', 'Natalia', 'Nicole', 'Oliva', 'Olivia', 'Ornela', 'Paula', 'Paulina', 'Rafaela', 'Rebeca',
'Regina', 'Renata', 'Romina', 'Salomé', 'Samantha', 'Sara', 'Silvana ', 'Sofía', 'Sophie', 'Valentina', 'Valeria', 'Valery ',
'Victoria', 'Violeta', 'Zoe', 'Aitana', 'Sara Sofía', 'Ximena', 'Jimena',
);
protected static $lastName = array(
'Acevedo', 'Acosta', 'Acuña', 'Aguayo', 'Águilar', 'Aguilera', 'Aguirre', 'Alanis', 'Alaniz', 'Alarcón', 'Alba', 'Alcala', 'Alcántar', 'Alcaraz', 'Alejandro', 'Alemán', 'Alfaro', 'Alicea', 'Almanza', 'Almaraz', 'Almonte', 'Alonso', 'Alonzo', 'Altamirano', 'Alva', 'Alvarado', 'Álvarez', 'Amador', 'Amaya', 'Anaya', 'Anguiano', 'Angulo', 'Aparicio', 'Apodaca', 'Aponte', 'Aragón', 'Araña', 'Aranda', 'Arce', 'Archuleta', 'Arellano', 'Arenas', 'Arevalo', 'Arguello', 'Arias', 'Armas', 'Armendáriz', 'Armenta', 'Armijo', 'Arredondo', 'Arreola', 'Arriaga', 'Arroyo', 'Arteaga', 'Atencio', 'Ávalos', 'Ávila', 'Avilés', 'Ayala',
'Baca', 'Ballesteros', 'Banda', 'Barela', 'Barragán', 'Barraza', 'Barrera', 'Barreto', 'Barrientos', 'Barrios', 'Batista', 'Becerra', 'Beltrán', 'Benavides', 'Benavídez', 'Benítez', 'Bermúdez', 'Bernal', 'Berríos', 'Bétancourt', 'Blanco', 'Bonilla', 'Borrego', 'Botello', 'Bravo', 'Briones', 'Briseño', 'Brito', 'Bueno', 'Burgos', 'Bustamante', 'Bustos',
'Caballero', 'Cabán', 'Cabrera', 'Cadena', 'Caldera', 'Calderón','Camacho', 'Campos', 'Canales', 'Candelaria', 'Cano', 'Cantú', 'Caraballo', 'Carbajal', 'Cardenas', 'Cardona', 'Carmona', 'Carranza', 'Carrasco', 'Carrasquillo', 'Carrera', 'Carrero', 'Carrillo', 'Carrion', 'Carvajal', 'Casanova', 'Casares', 'Casárez', 'Casas', 'Casillas', 'Castañeda', 'Castellanos', 'Castillo', 'Castro', 'Cavazos', 'Cazares', 'Ceballos', 'Cedillo', 'Ceja', 'Centeno', 'Cepeda', 'Cerda', 'Cervantes', 'Cervántez', 'Chacón', 'Chapa', 'Chavarría', 'Chávez', 'Cisneros', 'Collado', 'Collazo', 'Colón', 'Concepción', 'Contreras', 'Cordero', 'Córdova', 'Cornejo', 'Corona', 'Coronado', 'Corral', 'Corrales', 'Correa', 'Cortés', 'Cortez', 'Crespo', 'Cruz', 'Cuellar',
'Dávila', 'de Jesús', 'De La Crúz', 'De La Fuente', 'De La Rosa', 'De La Torre', 'De León', 'Delgadillo', 'Delgado', 'Del Río', 'Del Valle', 'Díaz', 'Domínguez', 'Domínquez', 'Duarte', 'Dueñas', 'Duran',
'Echevarría', 'Enríquez', 'Escalante', 'Escobar', 'Escobedo', 'Espinal', 'Espino', 'Espinosa', 'Espinoza', 'Esquibel', 'Esquivel', 'Estévez', 'Estrada',
'Fajardo', 'Farías', 'Feliciano', 'Fernández', 'Ferrer', 'Fierro', 'Figueroa', 'Flores', 'Flórez', 'Fonseca', 'Franco', 'Frías', 'Fuentes',
'Gaitán', 'Galarza', 'Galindo', 'Gallardo', 'Gallegos', 'Galván', 'Gálvez', 'Gamboa', 'Gamez', 'Gaona', 'Garay', 'García', 'Garrido', 'Garza', 'Gaytán', 'Gil', 'Girón', 'Godínez', 'Godoy', 'Gómez', 'Gonzales', 'González', 'Gracia', 'Granado', 'Granados', 'Griego', 'Grijalva', 'Guajardo', 'Guardado', 'Guerra', 'Guerrero', 'Guevara', 'Guillen', 'Gutiérrez', 'Guzmán',
'Henríquez', 'Heredia', 'Hernádez', 'Hernandes', 'Hernández', 'Herrera', 'Hidalgo', 'Hinojosa', 'Holguín', 'Huerta', 'Hurtado',
'Ibarra', 'Iglesias',
'Jaramillo', 'Jiménez', 'Juárez', 'Jurado',
'Lara', 'Laureano', 'Leal', 'Ledesma', 'Leiva', 'León', 'Leyva', 'Limón', 'Linares', 'Lira', 'Llamas', 'López', 'Lovato', 'Lozada', 'Lozano', 'Lugo', 'Luján', 'Luna',
'Macías', 'Madera', 'Madrid', 'Madrigal', 'Maldonado', 'Manzanares', 'Marín', 'Márquez', 'Marroquín', 'Martínez', 'Mata', 'Mateo', 'Matías', 'Matos', 'Maya', 'Mayorga', 'Medina', 'Medrano', 'Mejía', 'Meléndez', 'Melgar', 'Mena', 'Méndez', 'Mendoza', 'Menéndez', 'Mercado', 'Merino', 'Mesa', 'Meza', 'Miranda', 'Molina', 'Mondragón', 'Montalvo', 'Montañez', 'Montaño', 'Montenegro', 'Montero', 'Montes', 'Montez', 'Montoya', 'Mora', 'Morales', 'Moreno', 'Mota', 'Moya', 'Muñiz', 'Muñoz', 'Murillo', 'Muro',
'Nájera', 'Naranjo', 'Narváez', 'Nava', 'Navarrete', 'Navarro', 'Nazario', 'Negrete', 'Negrón', 'Nieto', 'Nieves', 'Niño', 'Noriega', 'Núñez',
'Ocampo', 'Ocasio', 'Ochoa', 'Ojeda', 'Olivares', 'Olivárez', 'Olivas', 'Olivera', 'Olivo', 'Olmos', 'Olvera', 'Ontiveros', 'Oquendo', 'Ordóñez', 'Orellana', 'Ornelas', 'Orosco', 'Orozco', 'Ortega', 'Ortiz', 'Osorio', 'Otero', 'Ozuna',
'Pacheco', 'Padilla', 'Páez', 'Palacios', 'Palomino', 'Palomo', 'Pantoja', 'Paredes', 'Parra', 'Partida', 'Patiño', 'Paz', 'Pedraza', 'Pedroza', 'Pelayo', 'Peña', 'Perales', 'Peralta', 'Perea', 'Peres', 'Pérez', 'Pichardo', 'Piña', 'Pineda', 'Pizarro', 'Polanco', 'Ponce', 'Porras', 'Portillo', 'Posada', 'Prado', 'Preciado', 'Prieto', 'Puente', 'Puga', 'Pulido',
'Quesada', 'Quezada', 'Quiñones', 'Quiñónez', 'Quintana', 'Quintanilla', 'Quintero', 'Quiroz',
'Rael', 'Ramírez', 'Ramón', 'Ramos', 'Rangel', 'Raya', 'Razo', 'Regalado', 'Rendón', 'Rentería', 'Reséndez', 'Reyes', 'Reyna', 'Reynoso', 'Rico', 'Rincón', 'Riojas', 'Ríos', 'Rivas', 'Rivera', 'Rivero', 'Robledo', 'Robles', 'Rocha', 'Rodarte', 'Rodrígez', 'Rodríguez', 'Rodríquez', 'Rojas', 'Rojo', 'Roldán', 'Rolón', 'Romero', 'Romo', 'Roque', 'Rosado', 'Rosales', 'Rosario', 'Rosas', 'Roybal', 'Rubio', 'Ruelas', 'Ruiz', 'Ruvalcaba',
'Saavedra', 'Sáenz', 'Salas', 'Salazar', 'Salcedo', 'Salcido', 'Saldaña', 'Saldivar', 'Salgado', 'Salinas', 'Samaniego', 'Sanabria', 'Sanches', 'Sánchez', 'Sandoval', 'Santacruz', 'Santana', 'Santiago', 'Santillán', 'Sarabia', 'Sauceda', 'Saucedo', 'Sedillo', 'Segovia', 'Segura', 'Sepúlveda', 'Serna', 'Serrano', 'Serrato', 'Sevilla', 'Sierra', 'Sisneros', 'Solano', 'Solís', 'Soliz', 'Solorio', 'Solorzano', 'Soria', 'Sosa', 'Sotelo', 'Soto', 'Suárez',
'Tafoya', 'Tamayo', 'Tamez', 'Tapia', 'Tejada', 'Tejeda', 'Téllez', 'Tello', 'Terán', 'Terrazas', 'Tijerina', 'Tirado', 'Toledo', 'Toro', 'Torres', 'Tórrez', 'Tovar', 'Trejo', 'Treviño', 'Trujillo',
'Ulibarri', 'Ulloa', 'Urbina', 'Ureña', 'Urías', 'Uribe', 'Urrutia',
'Vaca', 'Valadez', 'Valdés', 'Valdez', 'Valdivia', 'Valencia', 'Valentín', 'Valenzuela', 'Valladares', 'Valle', 'Vallejo', 'Valles', 'Valverde', 'Vanegas', 'Varela', 'Vargas', 'Vásquez', 'Vázquez', 'Vega', 'Vela', 'Velasco', 'Velásquez', 'Velázquez', 'Vélez', 'Véliz', 'Venegas', 'Vera', 'Verdugo', 'Verduzco', 'Vergara', 'Viera', 'Vigil', 'Villa', 'Villagómez', 'Villalobos', 'Villalpando', 'Villanueva', 'Villareal', 'Villarreal', 'Villaseñor', 'Villegas',
'Yáñez', 'Ybarra',
'Zambrano', 'Zamora', 'Zamudio', 'Zapata', 'Zaragoza', 'Zarate', 'Zavala', 'Zayas', 'Zelaya', 'Zepeda', 'Zúñiga'
);
protected static $titleMale = array('Sr.', 'Dn.', 'Dr.', 'Lic.', 'Ing.');
protected static $titleFemale = array('Sra.', 'Srta.', 'Dra.', 'Lic.', 'Ing.');
protected static $suffix = array('Hijo');
/**
* @example 'Hijo'
*/
public static function suffix()
{
return static::randomElement(static::$suffix);
}
}
Provider/es_PE/Address.php 0000644 00000011473 15152066430 0011437 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\es_PE;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $cityPrefix = array('San', 'Puerto', 'Gral.', 'Don');
protected static $citySuffix = array('Alta', 'Baja', 'Norte', 'Este', ' Sur', ' Oeste');
protected static $buildingNumber = array('#####', '####', '###', '##', '#');
protected static $streetPrefix = array('Jr.', 'Av.', 'Cl.', 'Urb.' );
protected static $streetSuffix = array('');
protected static $postcode = array('LIMA ##');
protected static $state = array(
'Lima', 'Callao', 'Arequipa', 'Cuzco', 'Piura', 'Iquitos', 'Huaraz', 'Tacna', 'Ayacucho', 'Pucallpa', 'Trujillo', 'Chimbote', 'Ica', 'Moquegua', 'Puno', 'Tarapoto', 'Cajamarca', 'Lambayeque', 'Huanuco', 'Jauja', 'Tumbes', 'Madre de Dios'
);
protected static $country = array(
'Afganistán', 'Albania', 'Alemania', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua y Barbuda', 'Arabia Saudí', 'Argelia', 'Argentina', 'Armenia', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaiyán',
'Bahamas', 'Bangladés', 'Barbados', 'Baréin', 'Belice', 'Benín', 'Bielorrusia', 'Birmania', 'Bolivia', 'Bosnia-Herzegovina', 'Botsuana', 'Brasil', 'Brunéi Darusalam', 'Bulgaria', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Bután', 'Bélgica',
'Cabo Verde', 'Camboya', 'Camerún', 'Canadá', 'Catar', 'Chad', 'Chile', 'China', 'Chipre', 'Ciudad del Vaticano', 'Colombia', 'Comoras', 'Congo', 'Corea del Norte', 'Corea del Sur', 'Costa Rica', 'Costa de Marfil', 'Croacia', 'Cuba',
'Dinamarca', 'Dominica',
'Ecuador', 'Egipto', 'El Salvador', 'Emiratos Árabes Unidos', 'Eritrea', 'Eslovaquia', 'Eslovenia', 'España', 'Estados Unidos de América', 'Estonia', 'Etiopía',
'Filipinas', 'Finlandia', 'Fiyi', 'Francia',
'Gabón', 'Gambia', 'Georgia', 'Ghana', 'Granada', 'Grecia', 'Guatemala', 'Guinea', 'Guinea Ecuatorial', 'Guinea-Bisáu', 'Guyana',
'Haití', 'Honduras', 'Hungría',
'India', 'Indonesia', 'Irak', 'Irlanda', 'Irán', 'Islandia', 'Islas Marshall', 'Islas Salomón', 'Israel', 'Italia',
'Jamaica', 'Japón', 'Jordania',
'Kazajistán', 'Kenia', 'Kirguistán', 'Kiribati', 'Kuwait',
'Laos', 'Lesoto', 'Letonia', 'Liberia', 'Libia', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Luxemburgo', 'Líbano',
'Macedonia', 'Madagascar', 'Malasia', 'Malaui', 'Maldivas', 'Mali', 'Malta', 'Marruecos', 'Mauricio', 'Mauritania', 'Micronesia', 'Moldavia', 'Mongolia', 'Montenegro', 'Mozambique', 'México', 'Mónaco',
'Namibia', 'Nauru', 'Nepal', 'Nicaragua', 'Nigeria', 'Noruega', 'Nueva Zelanda', 'Níger',
'Omán',
'Pakistán', 'Palaos', 'Panamá', 'Papúa Nueva Guinea', 'Paraguay', 'Países Bajos', 'Perú', 'Polonia', 'Portugal',
'Reino Unido', 'Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte', 'República Centroafricana', 'República Checa', 'República Democrática del Congo', 'República Dominicana', 'Ruanda', 'Rumanía', 'Rusia',
'Samoa', 'San Cristóbal y Nieves', 'San Marino', 'San Vicente y las Granadinas', 'Santa Lucía', 'Santo Tomé y Príncipe', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sierra Leona', 'Singapur', 'Siria', 'Somalia', 'Sri Lanka', 'Suazilandia', 'Sudáfrica', 'Sudán', 'Suecia', 'Suiza', 'Surinam',
'Tailandia', 'Tanzania', 'Tayikistán', 'Timor Oriental', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad y Tobago', 'Turkmenistán', 'Turquía', 'Tuvalu', 'Túnez',
'Ucrania', 'Uganda', 'Uruguay', 'Uzbekistán',
'Vanuatu', 'Venezuela', 'Vietnam',
'Yemen', 'Yibuti',
'Zambia', 'Zimbabue'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{cityPrefix}} {{firstName}}',
'{{firstName}} {{citySuffix}}',
'{{lastName}} {{citySuffix}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{firstName}} {{lastName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} # {{buildingNumber}} ',
'{{streetName}} # {{buildingNumber}} {{secondaryAddress}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{city}}, {{state}}",
);
protected static $secondaryAddressFormats = array('Dpto. ###', 'Hab. ###', 'Piso #', 'Piso ##');
/**
* @example ''
*/
public static function cityPrefix()
{
return static::randomElement(static::$cityPrefix);
}
/**
* @example 'Jr.'
*/
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Dpto. 402'
*/
public static function secondaryAddress()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$secondaryAddressFormats));
}
/**
* @example 'Lima'
*/
public static function state()
{
return static::randomElement(static::$state);
}
}
Provider/Internet.php 0000644 00000035277 15152066430 0010657 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider;
class Internet extends \Faker\Provider\Base
{
protected static $freeEmailDomain = array('gmail.com', 'yahoo.com', 'hotmail.com');
protected static $tld = array('com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'com', 'biz', 'info', 'net', 'org');
protected static $userNameFormats = array(
'{{lastName}}.{{firstName}}',
'{{firstName}}.{{lastName}}',
'{{firstName}}##',
'?{{lastName}}',
);
protected static $emailFormats = array(
'{{userName}}@{{domainName}}',
'{{userName}}@{{freeEmailDomain}}',
);
protected static $urlFormats = array(
'http://www.{{domainName}}/',
'http://{{domainName}}/',
'http://www.{{domainName}}/{{slug}}',
'http://www.{{domainName}}/{{slug}}',
'https://www.{{domainName}}/{{slug}}',
'http://www.{{domainName}}/{{slug}}.html',
'http://{{domainName}}/{{slug}}',
'http://{{domainName}}/{{slug}}',
'http://{{domainName}}/{{slug}}.html',
'https://{{domainName}}/{{slug}}.html',
);
public static function toAscii($string)
{
$transliterationTable = array(
'IJ' => 'I','Ö' => 'O','Œ' => 'O','Ü' => 'U','ä' => 'a','æ' => 'a',
'ij' => 'i','ö' => 'o','œ' => 'o','ü' => 'u','ß' => 's','ſ' => 's',
'À' => 'A','Á' => 'A','Â' => 'A','Ã' => 'A','Ä' => 'A','Å' => 'A',
'Æ' => 'A','Ā' => 'A','Ą' => 'A','Ă' => 'A','Ç' => 'C','Ć' => 'C',
'Č' => 'C','Ĉ' => 'C','Ċ' => 'C','Ď' => 'D','Đ' => 'D','È' => 'E',
'É' => 'E','Ê' => 'E','Ë' => 'E','Ē' => 'E','Ę' => 'E','Ě' => 'E',
'Ĕ' => 'E','Ė' => 'E','Ĝ' => 'G','Ğ' => 'G','Ġ' => 'G','Ģ' => 'G',
'Ĥ' => 'H','Ħ' => 'H','Ì' => 'I','Í' => 'I','Î' => 'I','Ï' => 'I',
'Ī' => 'I','Ĩ' => 'I','Ĭ' => 'I','Į' => 'I','İ' => 'I','Ĵ' => 'J',
'Ķ' => 'K','Ľ' => 'K','Ĺ' => 'K','Ļ' => 'K','Ŀ' => 'K','Ł' => 'L',
'Ñ' => 'N','Ń' => 'N','Ň' => 'N','Ņ' => 'N','Ŋ' => 'N','Ò' => 'O',
'Ó' => 'O','Ô' => 'O','Õ' => 'O','Ø' => 'O','Ō' => 'O','Ő' => 'O',
'Ŏ' => 'O','Ŕ' => 'R','Ř' => 'R','Ŗ' => 'R','Ś' => 'S','Ş' => 'S',
'Ŝ' => 'S','Ș' => 'S','Š' => 'S','Ť' => 'T','Ţ' => 'T','Ŧ' => 'T',
'Ț' => 'T','Ù' => 'U','Ú' => 'U','Û' => 'U','Ū' => 'U','Ů' => 'U',
'Ű' => 'U','Ŭ' => 'U','Ũ' => 'U','Ų' => 'U','Ŵ' => 'W','Ŷ' => 'Y',
'Ÿ' => 'Y','Ý' => 'Y','Ź' => 'Z','Ż' => 'Z','Ž' => 'Z','à' => 'a',
'á' => 'a','â' => 'a','ã' => 'a','ā' => 'a','ą' => 'a','ă' => 'a',
'å' => 'a','ç' => 'c','ć' => 'c','č' => 'c','ĉ' => 'c','ċ' => 'c',
'ď' => 'd','đ' => 'd','è' => 'e','é' => 'e','ê' => 'e','ë' => 'e',
'ē' => 'e','ę' => 'e','ě' => 'e','ĕ' => 'e','ė' => 'e','ƒ' => 'f',
'ĝ' => 'g','ğ' => 'g','ġ' => 'g','ģ' => 'g','ĥ' => 'h','ħ' => 'h',
'ì' => 'i','í' => 'i','î' => 'i','ï' => 'i','ī' => 'i','ĩ' => 'i',
'ĭ' => 'i','į' => 'i','ı' => 'i','ĵ' => 'j','ķ' => 'k','ĸ' => 'k',
'ł' => 'l','ľ' => 'l','ĺ' => 'l','ļ' => 'l','ŀ' => 'l','ñ' => 'n',
'ń' => 'n','ň' => 'n','ņ' => 'n','ʼn' => 'n','ŋ' => 'n','ò' => 'o',
'ó' => 'o','ô' => 'o','õ' => 'o','ø' => 'o','ō' => 'o','ő' => 'o',
'ŏ' => 'o','ŕ' => 'r','ř' => 'r','ŗ' => 'r','ś' => 's','š' => 's',
'ť' => 't','ù' => 'u','ú' => 'u','û' => 'u','ū' => 'u','ů' => 'u',
'ű' => 'u','ŭ' => 'u','ũ' => 'u','ų' => 'u','ŵ' => 'w','ÿ' => 'y',
'ý' => 'y','ŷ' => 'y','ż' => 'z','ź' => 'z','ž' => 'z','Α' => 'A',
'Ά' => 'A','Ἀ' => 'A','Ἁ' => 'A','Ἂ' => 'A','Ἃ' => 'A','Ἄ' => 'A',
'Ἅ' => 'A','Ἆ' => 'A','Ἇ' => 'A','ᾈ' => 'A','ᾉ' => 'A','ᾊ' => 'A',
'ᾋ' => 'A','ᾌ' => 'A','ᾍ' => 'A','ᾎ' => 'A','ᾏ' => 'A','Ᾰ' => 'A',
'Ᾱ' => 'A','Ὰ' => 'A','ᾼ' => 'A','Β' => 'B','Γ' => 'G','Δ' => 'D',
'Ε' => 'E','Έ' => 'E','Ἐ' => 'E','Ἑ' => 'E','Ἒ' => 'E','Ἓ' => 'E',
'Ἔ' => 'E','Ἕ' => 'E','Ὲ' => 'E','Ζ' => 'Z','Η' => 'I','Ή' => 'I',
'Ἠ' => 'I','Ἡ' => 'I','Ἢ' => 'I','Ἣ' => 'I','Ἤ' => 'I','Ἥ' => 'I',
'Ἦ' => 'I','Ἧ' => 'I','ᾘ' => 'I','ᾙ' => 'I','ᾚ' => 'I','ᾛ' => 'I',
'ᾜ' => 'I','ᾝ' => 'I','ᾞ' => 'I','ᾟ' => 'I','Ὴ' => 'I','ῌ' => 'I',
'Θ' => 'T','Ι' => 'I','Ί' => 'I','Ϊ' => 'I','Ἰ' => 'I','Ἱ' => 'I',
'Ἲ' => 'I','Ἳ' => 'I','Ἴ' => 'I','Ἵ' => 'I','Ἶ' => 'I','Ἷ' => 'I',
'Ῐ' => 'I','Ῑ' => 'I','Ὶ' => 'I','Κ' => 'K','Λ' => 'L','Μ' => 'M',
'Ν' => 'N','Ξ' => 'K','Ο' => 'O','Ό' => 'O','Ὀ' => 'O','Ὁ' => 'O',
'Ὂ' => 'O','Ὃ' => 'O','Ὄ' => 'O','Ὅ' => 'O','Ὸ' => 'O','Π' => 'P',
'Ρ' => 'R','Ῥ' => 'R','Σ' => 'S','Τ' => 'T','Υ' => 'Y','Ύ' => 'Y',
'Ϋ' => 'Y','Ὑ' => 'Y','Ὓ' => 'Y','Ὕ' => 'Y','Ὗ' => 'Y','Ῠ' => 'Y',
'Ῡ' => 'Y','Ὺ' => 'Y','Φ' => 'F','Χ' => 'X','Ψ' => 'P','Ω' => 'O',
'Ώ' => 'O','Ὠ' => 'O','Ὡ' => 'O','Ὢ' => 'O','Ὣ' => 'O','Ὤ' => 'O',
'Ὥ' => 'O','Ὦ' => 'O','Ὧ' => 'O','ᾨ' => 'O','ᾩ' => 'O','ᾪ' => 'O',
'ᾫ' => 'O','ᾬ' => 'O','ᾭ' => 'O','ᾮ' => 'O','ᾯ' => 'O','Ὼ' => 'O',
'ῼ' => 'O','α' => 'a','ά' => 'a','ἀ' => 'a','ἁ' => 'a','ἂ' => 'a',
'ἃ' => 'a','ἄ' => 'a','ἅ' => 'a','ἆ' => 'a','ἇ' => 'a','ᾀ' => 'a',
'ᾁ' => 'a','ᾂ' => 'a','ᾃ' => 'a','ᾄ' => 'a','ᾅ' => 'a','ᾆ' => 'a',
'ᾇ' => 'a','ὰ' => 'a','ᾰ' => 'a','ᾱ' => 'a','ᾲ' => 'a','ᾳ' => 'a',
'ᾴ' => 'a','ᾶ' => 'a','ᾷ' => 'a','β' => 'b','γ' => 'g','δ' => 'd',
'ε' => 'e','έ' => 'e','ἐ' => 'e','ἑ' => 'e','ἒ' => 'e','ἓ' => 'e',
'ἔ' => 'e','ἕ' => 'e','ὲ' => 'e','ζ' => 'z','η' => 'i','ή' => 'i',
'ἠ' => 'i','ἡ' => 'i','ἢ' => 'i','ἣ' => 'i','ἤ' => 'i','ἥ' => 'i',
'ἦ' => 'i','ἧ' => 'i','ᾐ' => 'i','ᾑ' => 'i','ᾒ' => 'i','ᾓ' => 'i',
'ᾔ' => 'i','ᾕ' => 'i','ᾖ' => 'i','ᾗ' => 'i','ὴ' => 'i','ῂ' => 'i',
'ῃ' => 'i','ῄ' => 'i','ῆ' => 'i','ῇ' => 'i','θ' => 't','ι' => 'i',
'ί' => 'i','ϊ' => 'i','ΐ' => 'i','ἰ' => 'i','ἱ' => 'i','ἲ' => 'i',
'ἳ' => 'i','ἴ' => 'i','ἵ' => 'i','ἶ' => 'i','ἷ' => 'i','ὶ' => 'i',
'ῐ' => 'i','ῑ' => 'i','ῒ' => 'i','ῖ' => 'i','ῗ' => 'i','κ' => 'k',
'λ' => 'l','μ' => 'm','ν' => 'n','ξ' => 'k','ο' => 'o','ό' => 'o',
'ὀ' => 'o','ὁ' => 'o','ὂ' => 'o','ὃ' => 'o','ὄ' => 'o','ὅ' => 'o',
'ὸ' => 'o','π' => 'p','ρ' => 'r','ῤ' => 'r','ῥ' => 'r','σ' => 's',
'ς' => 's','τ' => 't','υ' => 'y','ύ' => 'y','ϋ' => 'y','ΰ' => 'y',
'ὐ' => 'y','ὑ' => 'y','ὒ' => 'y','ὓ' => 'y','ὔ' => 'y','ὕ' => 'y',
'ὖ' => 'y','ὗ' => 'y','ὺ' => 'y','ῠ' => 'y','ῡ' => 'y','ῢ' => 'y',
'ῦ' => 'y','ῧ' => 'y','φ' => 'f','χ' => 'x','ψ' => 'p','ω' => 'o',
'ώ' => 'o','ὠ' => 'o','ὡ' => 'o','ὢ' => 'o','ὣ' => 'o','ὤ' => 'o',
'ὥ' => 'o','ὦ' => 'o','ὧ' => 'o','ᾠ' => 'o','ᾡ' => 'o','ᾢ' => 'o',
'ᾣ' => 'o','ᾤ' => 'o','ᾥ' => 'o','ᾦ' => 'o','ᾧ' => 'o','ὼ' => 'o',
'ῲ' => 'o','ῳ' => 'o','ῴ' => 'o','ῶ' => 'o','ῷ' => 'o','А' => 'A',
'Б' => 'B','В' => 'V','Г' => 'G','Д' => 'D','Е' => 'E','Ё' => 'E',
'Ж' => 'Z','З' => 'Z','И' => 'I','Й' => 'I','К' => 'K','Л' => 'L',
'М' => 'M','Н' => 'N','О' => 'O','П' => 'P','Р' => 'R','С' => 'S',
'Т' => 'T','У' => 'U','Ф' => 'F','Х' => 'K','Ц' => 'T','Ч' => 'C',
'Ш' => 'S','Щ' => 'S','Ы' => 'Y','Э' => 'E','Ю' => 'Y','Я' => 'Y',
'а' => 'A','б' => 'B','в' => 'V','г' => 'G','д' => 'D','е' => 'E',
'ё' => 'E','ж' => 'Z','з' => 'Z','и' => 'I','й' => 'I','к' => 'K',
'л' => 'L','м' => 'M','н' => 'N','о' => 'O','п' => 'P','р' => 'R',
'с' => 'S','т' => 'T','у' => 'U','ф' => 'F','х' => 'K','ц' => 'T',
'ч' => 'C','ш' => 'S','щ' => 'S','ы' => 'Y','э' => 'E','ю' => 'Y',
'я' => 'Y','ð' => 'd','Ð' => 'D','þ' => 't','Þ' => 'T','ა' => 'a',
'ბ' => 'b','გ' => 'g','დ' => 'd','ე' => 'e','ვ' => 'v','ზ' => 'z',
'თ' => 't','ი' => 'i','კ' => 'k','ლ' => 'l','მ' => 'm','ნ' => 'n',
'ო' => 'o','პ' => 'p','ჟ' => 'z','რ' => 'r','ს' => 's','ტ' => 't',
'უ' => 'u','ფ' => 'p','ქ' => 'k','ღ' => 'g','ყ' => 'q','შ' => 's',
'ჩ' => 'c','ც' => 't','ძ' => 'd','წ' => 't','ჭ' => 'c','ხ' => 'k',
'ჯ' => 'j','ჰ' => 'h','ā' => 'a','ţ' => 't','ʼ' => "'", '̧' => '',
'ḩ' => 'h','ʼ' => "'",'‘' => "'",'’' => "'",'ừ' => 'u','/' => '',
'ế' => 'e','ả' => 'a','ị' => 'i','ậ' => 'a','ệ' => 'e','ỉ' => 'i',
'ồ' => 'o','ề' => 'e','ơ' => 'o','ạ' => 'a','ẵ' => 'a','ư' => 'u',
'ằ' => 'a','ầ' => 'a','ḑ' => 'd','Ḩ' => 'H','Ḑ' => 'D','ḑ' => 'd',
'Ģ' => 'G','Š' => 'S','ļ' => 'l','ž' => 'z','Ē' => 'E','ņ' => 'n',
'Č' => 'C','ș' => 's','ț' => 't', 'ộ' => 'o','ắ' => 'a','ş' => 's',
"'" => '', 'ու' => 'u','ա' => 'a','բ' => 'b','գ' => 'g','դ' => 'd',
'ե' => 'e','զ' => 'z','է' => 'e','ը' => 'y','թ' => 't','ժ' => 'zh',
'ի' => 'i','լ' => 'l','խ' => 'kh','ծ' => 'ts','կ' => 'k','հ' => 'h',
'ձ' => 'dz','ղ' => 'gh','ճ' => 'ch','մ' => 'm','յ' => 'y','ն' => 'n',
'շ' => 'sh','ո' => 'o','չ' => 'ch','պ' => 'p','ջ' => 'j','ռ' => 'r',
'ս' => 's','վ' => 'v','տ' => 't','ր' => 'r','ց' => 'ts','փ' => 'p',
'ք' => 'q','և' => 'ev','օ' => 'o','ֆ' => 'f',
);
return str_replace(array_keys($transliterationTable), array_values($transliterationTable), $string);
}
private static function transliterate($string)
{
$transId = 'Any-Latin; Latin-ASCII; NFD; [:Nonspacing Mark:] Remove; NFC; Lower();';
if (function_exists('transliterator_transliterate') && $transliterator = \Transliterator::create($transId)) {
$transString = $transliterator->transliterate($string);
} else {
$transString = static::toAscii($string);
}
return preg_replace('/[^A-Za-z0-9_.]/u', '', $transString);
}
/**
* @example 'jdoe@acme.biz'
*/
public function email()
{
$format = static::randomElement(static::$emailFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'jdoe@example.com'
*/
final public function safeEmail()
{
return preg_replace('/\s/u', '', $this->userName() . '@' . static::safeEmailDomain());
}
/**
* @example 'jdoe@gmail.com'
*/
public function freeEmail()
{
return preg_replace('/\s/u', '', $this->userName() . '@' . static::freeEmailDomain());
}
/**
* @example 'jdoe@dawson.com'
*/
public function companyEmail()
{
return preg_replace('/\s/u', '', $this->userName() . '@' . $this->domainName());
}
/**
* @example 'gmail.com'
*/
public static function freeEmailDomain()
{
return static::randomElement(static::$freeEmailDomain);
}
/**
* @example 'example.org'
*/
final public static function safeEmailDomain()
{
$domains = array(
'example.com',
'example.org',
'example.net'
);
return static::randomElement($domains);
}
/**
* @example 'jdoe'
*/
public function userName()
{
$format = static::randomElement(static::$userNameFormats);
$username = static::bothify($this->generator->parse($format));
return static::transliterate($username);
}
/**
* @example 'fY4èHdZv68'
*/
public function password($minLength = 6, $maxLength = 20)
{
$pattern = str_repeat('*', $this->numberBetween($minLength, $maxLength));
return $this->asciify($pattern);
}
/**
* @example 'tiramisu.com'
*/
public function domainName()
{
return $this->domainWord() . '.' . $this->tld();
}
/**
* @example 'faber'
*/
public function domainWord()
{
$lastName = $this->generator->format('lastName');
return static::transliterate($lastName);
}
/**
* @example 'com'
*/
public function tld()
{
return static::randomElement(static::$tld);
}
/**
* @example 'http://www.runolfsdottir.com/'
*/
public function url()
{
$format = static::randomElement(static::$urlFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'aut-repellat-commodi-vel-itaque-nihil-id-saepe-nostrum'
*/
public function slug($nbWords = 6, $variableNbWords = true)
{
if ($nbWords <= 0) {
return '';
}
if ($variableNbWords) {
$nbWords = (int) ($nbWords * mt_rand(60, 140) / 100) + 1;
}
$words = $this->generator->words($nbWords);
return join($words, '-');
}
/**
* @example '237.149.115.38'
*/
public function ipv4()
{
return long2ip(mt_rand(0, 1) == 0 ? mt_rand(-2147483648, 0) : mt_rand(1, 2147483647));
}
/**
* @example '35cd:186d:3e23:2986:ef9f:5b41:42a4:e6f1'
*/
public function ipv6()
{
$res = array();
for ($i=0; $i < 8; $i++) {
$res []= dechex(mt_rand(0, "65535"));
}
return join(':', $res);
}
/**
* @example '10.1.1.17'
*/
public static function localIpv4()
{
if (static::numberBetween(0, 1) === 0) {
// 10.x.x.x range
$ip = long2ip(static::numberBetween(167772160, 184549375));
} else {
// 192.168.x.x range
$ip = long2ip(static::numberBetween(3232235520, 3232301055));
}
return $ip;
}
/**
* @example '32:F1:39:2F:D6:18'
*/
public static function macAddress()
{
for ($i=0; $i<6; $i++) {
$mac[] = sprintf('%02X', static::numberBetween(0, 0xff));
}
$mac = implode(':', $mac);
return $mac;
}
}
Provider/no_NO/Company.php 0000644 00000001100 15152066430 0011457 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\no_NO;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{firstName}} {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}} {{companySuffix}}',
'{{lastName}} & {{lastName}}',
'{{lastName}} og {{lastName}}',
'{{lastName}} og {{lastName}} {{companySuffix}}'
);
protected static $companySuffix = array('AS', 'DA', 'NUF');
}
Provider/no_NO/PhoneNumber.php 0000644 00000000654 15152066430 0012310 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\no_NO;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
/**
* @var array Norwegian phone number formats
*/
protected static $formats = array(
'+47#########',
'+47 ## ## ## ##',
'## ## ## ##',
'## ## ## ##',
'########',
'########',
'9## ## ###',
'4## ## ###',
'9#######',
'4#######',
);
}
Provider/no_NO/Person.php 0000644 00000074051 15152066430 0011336 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\no_NO;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
protected static $formats = array(
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}} {{lastName}}',
'{{firstName}} {{lastName}}-{{lastName}}',
'{{firstName}} {{firstName}} {{lastName}}-{{lastName}}',
);
/**
* @var array Norwegian female first names
* @link http://spraakbanken.gu.se/statistik/lbfnamnalf.phtml
*/
protected static $firstNameFemale = array(
"Abida", "Abigail", "Abir", "Ada", "Adel", "Adelaine", "Adele", "Adelen", "Adelin", "Adelina", "Adeline",
"Adiba", "Adila", "Adile", "Adina", "Adine", "Adisa", "Admira", "Adna", "Adriana", "Aferdita", "Afshan",
"Agata", "Agate", "Agathe", "Agda", "Agne", "Agnes", "Agnete", "Agnethe", "Agnieszka", "Agny", "Ahlam", "Aicha",
"Aida", "Aija", "Aileen", "Aili", "Ailin", "Aime", "Aimée", "Aina", "Aino", "Aisha", "Aiste", "Ajna",
"Albertine", "Aldona", "Aleena", "Aleksandra", "Alena", "Alette", "Alexandra", "Alfhild", "Alia", "Alice",
"Alida", "Alina", "Aline", "Alis", "Alise", "Alison", "Aliza", "Allis", "Alma", "Almira", "Alva", "Alvhild",
"Alvilde", "Alyssa", "Alaa", "Amabel", "Amal", "Amalie", "Amanda", "Amber", "Ambjørg", "Amelia", "Amelie",
"Amie", "Amila", "Amina", "Aminda", "Amira", "Amna", "Amporn", "Amra", "Amy", "An", "Ana", "Anab", "Anabelle",
"Anastasia", "Anbjørg", "Andrea", "Andrine", "Ane", "Aneta", "Anett", "Anette", "Angela", "Angelica",
"Angelina", "Angunn", "Anh", "Anikken", "Anila", "Anine", "Anisa", "Anita", "Anitra", "Anja", "Anke", "Anlaug",
"Ann", "Anna", "Annabel", "Annabelle", "Annbjørg", "Anne", "Anneke", "Anneli", "Annelise", "Annemarie",
"Annette", "Annfrid", "Anni", "Annicken", "Annie", "Annika", "Anniken", "Annka", "Annlaug", "Annveig", "Anny",
"Antje", "Antoinette", "Anya", "April", "Ardita", "Ariana", "Ariel", "Ariela", "Arina", "Arja", "Arlene",
"Arna", "Arnbjørg", "Arnhild", "Arnlaug", "Asbjørg", "Asha", "Aslaug", "Asma", "Asta", "Astri", "Astrid",
"Athene", "Atina", "Aud", "Audhild", "Audny", "Audrey", "Aurora", "Ayan", "Ayla", "Ayleen", "Aylin", "Ayse",
"Azra", "Babette", "Barbara", "Barbro", "Beate", "Beatrice", "Belinda", "Bella", "Benedicte", "Benedikte",
"Benny", "Bente", "Bergdis", "Bergfrid", "Bergliot", "Bergljot", "Berit", "Bernadette", "Berta", "Berthe",
"Bertine", "Beth", "Betina", "Betine", "Betsy", "Bettina", "Betty", "Betzy", "Bianca", "Bibbi", "Bibi",
"Birgit", "Birgitta", "Birgitte", "Birte", "Birthe", "Bitten", "Bjørg", "Bjørghild", "Blanca", "Bodil",
"Bolette", "Bonnie", "Borghild", "Borgny", "Bozena", "Brigitte", "Brit", "Brita", "Britt", "Bryngjerd",
"Brynhild", "Bushra", "Caisa", "Camilla", "Carina", "Carita", "Carla", "Carlota", "Carmen", "Carol", "Carola",
"Carolina", "Caroline", "Cassandra", "Catalina", "Catarina", "Cate", "Catherina", "Cathinka", "Cathrine",
"Catrine", "Cecilia", "Cecilie", "Celine", "Chanette", "Chantal", "Charlotte", "Chi", "Chloe", "Christel",
"Christiane", "Christin", "Christina", "Christine", "Cicilie", "Cilje", "Cindy", "Clara", "Claudia", "Connie",
"Conny", "Constance", "Cora", "Cordelia", "Corina", "Cornelia", "Cornelie", "Cristel", "Cristina", "Cynthia",
"Dagfrid", "Dagmar", "Dagne", "Dagny", "Dagrun", "Daisy", "Dana", "Daniella", "Danielle", "Danuta", "Daria",
"Dea", "Debora", "Denise", "Derya", "Desirée", "Diana", "Diane", "Dianne", "Dilan", "Dina", "Dolores", "Donna",
"Dora", "Dordi", "Doreen", "Doris", "Dorit", "Dorota", "Dorothea", "Dorte", "Dorthe", "Dorthea", "Dragana",
"Drude", "Dung", "Dyrhild", "Dyveke", "Ea", "Ebba", "Ece", "Edda", "Edel", "Edit", "Edith", "Edle", "Edna",
"Edny", "Edvarda", "Edvine", "Eileen", "Eilin", "Einy", "Eir", "Eira", "Eirian", "Eiril", "Eirin", "Eirunn",
"Eivor", "Ekaterina", "Elaine", "Elbjørg", "Eldbjørg", "Eldfrid", "Eldrid", "Elea", "Eleanora", "Elen", "Elena",
"Elenora", "Elfi", "Elfrid", "Elfrida", "Eli", "Elia", "Elida", "Elin", "Elina", "Eline", "Elinor", "Elisa",
"Elisabet", "Elisabeth", "Elise", "Elizabeth", "Ella", "Elle", "Ellen", "Ellida", "Ellinor", "Ellisiv", "Elma",
"Elna", "Elsa", "Else", "Elsebeth", "Elsie", "Elvine", "Elvira", "Elzbieta", "Eman", "Embla", "Emelie", "Emely",
"Emilie", "Emilija", "Emily", "Emina", "Emma", "Emmy", "Ena", "Enid", "Enya", "Erica", "Erika", "Erle", "Erna",
"Esma", "Ester", "Esther", "Ethel", "Eva", "Evangeline", "Evelina", "Evelyn", "Evi", "Evie", "Evita", "Evy",
"Eydis", "Eyvor", "Fadumo", "Faisa", "Faiza", "Fanny", "Farah", "Farhiya", "Fariba", "Farida", "Farzana",
"Fatima", "Fay", "Felicia", "Feliza", "Fernanda", "Filippa", "Fiona", "Florence", "Fozia", "Frances",
"Franciska", "Franziska", "Frederika", "Fredrikke", "Freja", "Frid", "Frida", "Fride", "Frigg", "Frøy", "Frøya",
"Frøydis", "Gabrielle", "Galina", "Geirhild", "Georgine", "Gerd", "Gerda", "Gertrud", "Ghazala", "Gidske",
"Gina", "Gine", "Gisela", "Giske", "Gisken", "Gitte", "Gjerd", "Gjertine", "Gjertrud", "Gjøril", "Gjørild",
"Gloria", "Grace", "Greta", "Grete", "Grethe", "Gro", "Gry", "Gudjørg", "Gudlaug", "Gudny", "Gudrid", "Gudrun",
"Gudveig", "Gul", "Gulla", "Gullborg", "Gun", "Gunbjørg", "Gunda", "Gunhild", "Gunlaug", "Gunn", "Gunnbjørg",
"Gunnel", "Gunnhild", "Gunnlaug", "Gunnveig", "Gunnvor", "Gunnvår", "Gunvor", "Guri", "Gurine", "Guro", "Gusta",
"Gustava", "Gyda", "Gyri", "Gyrid", "Gøril", "Hacer", "Hafsa", "Haldis", "Halimo", "Halina", "Hallbjørg",
"Halldis", "Hallfrid", "Hamida", "Hana", "Hanan", "Hang", "Hanna", "Hanne", "Hansine", "Harda", "Harriet",
"Hatice", "Hava", "Hawa", "Heather", "Hedda", "Hedvig", "Hege", "Heidi", "Heidrun", "Heike", "Helen", "Helena",
"Helene", "Helga", "Helin", "Hella", "Helle", "Helma", "Hennie", "Henny", "Henriette", "Herbjørg", "Herborg",
"Herdis", "Herlaug", "Hermine", "Hiba", "Hibo", "Hilary", "Hild", "Hilde", "Hildegunn", "Hildur", "Hillevi",
"Hilma", "Hina", "Hjørdis", "Hoa", "Hong", "Huda", "Hue", "Hulda", "Huong", "Hæge", "Iben", "Ida", "Idun",
"Idunn", "Ifrah", "Ildri", "Ildrid", "Ilona", "Ilse", "Iman", "Ina", "Indira", "Ine", "Ines", "Inga", "Inge",
"Ingebjørg", "Ingeborg", "Ingegerd", "Ingelin", "Inger", "Inger-Lise", "Ingerid", "Ingfrid", "Inghild",
"Ingjerd", "Ingrid", "Ingrun", "Ingrunn", "Ingunn", "Ingveig", "Ingvild", "Irene", "Iris", "Irja", "Irma",
"Irmelin", "Isa", "Isabel", "Isadora", "Iselin", "Ivana", "Ivarda", "Iwona", "Izabela", "Jacqueline", "Jamila",
"Jane", "Janette", "Janicke", "Janken", "Janne", "Jarlfrid", "Jaroslaw", "Jasmin", "Jean", "Jeanette", "Jeanne",
"Jelena", "Jenni", "Jennifer", "Jenny", "Jessica", "Jill", "Jo", "Jocelyn", "Jofrid", "Johanna", "Johanne",
"Jolanta", "Jone", "Jorid", "Jorun", "Jorunn", "Josefine", "Joyce", "Judit", "Judith", "Julia", "Julie", "June",
"Juni", "Jytte", "Jøran", "Kai", "Kaia", "Kaisa", "Kamila", "Kamilla", "Karen", "Kari", "Karianne", "Karin",
"Karina", "Karine", "Karita", "Karoline", "Katarina", "Kate", "Kathinka", "Kathleen", "Kathrine", "Kaya",
"Kelly", "Kerstin", "Khadija", "Khadra", "Khalida", "Kim", "Kine", "Kirsten", "Kirsti", "Kitty", "Kjellaug",
"Kjellfrid", "Kjellrun", "Kjersti", "Kjerstin", "Klara", "Konstanse", "Kornelia", "Kristi", "Kristin",
"Kristina", "Kristine", "Laila", "Lana", "Lara", "Larissa", "Laura", "Lea", "Leah", "Leia", "Leikny", "Leila",
"Lena", "Lene", "Leona", "Leyla", "Lidia", "Lilian", "Lill", "Lillian", "Lilly", "Lina", "Linda", "Line",
"Linea", "Linh", "Linn", "Linnea", "Lisa", "Lisbeth", "Lise", "Liss", "Liv", "Live", "Liza", "Loma", "Lone",
"Lotta", "Lotte", "Louise", "Lovise", "Lucia", "Ludmila", "Luna", "Lydia", "Lykke", "Mabel", "Madeleine",
"Magda", "Magdalena", "Magdalene", "Magna", "Magnhild", "Magni", "Mai", "Maia", "Maiken", "Mailen", "Maj",
"Maja", "Malene", "Mali", "Malin", "Maren", "Margareta", "Margareth", "Margarita", "Marge", "Margit", "Margot",
"Margrete", "Margrethe", "Marguerite", "Margy", "Mari", "Maria", "Marianne", "Marie", "Mariell", "Marilyn",
"Marina", "Marion", "Marit", "Marlene", "Marta", "Marte", "Martha", "Martine", "Mary", "Mathea", "Mathilde",
"Maud", "May", "Maya", "Maylen", "Melanie", "Melina", "Melinda", "Melissa", "Melita", "Mercedes", "Merete",
"Mette", "Mia", "Michaela", "Mildrid", "Milena", "Milla", "Mille", "Mina", "Mira", "Miranda", "Miriam", "Moa",
"Mona", "Monica", "Monika", "Monja", "Muna", "Munira", "My", "Märta", "Märtha", "Møyfrid", "Målfrid", "Nada",
"Nadia", "Nadine", "Nadja", "Naima", "Nancy", "Nanna", "Naomi", "Nasreen", "Nasrin", "Natalie", "Nathalie",
"Nazia", "Nelly", "Ngoc", "Nicole", "Nikita", "Niklas", "Nikoline", "Nimo", "Nina", "Noomi", "Noor", "Nor",
"Nora", "Norunn", "Oda", "Oddbjørg", "Oddfrid", "Oddlaug", "Oddny", "Oddrun", "Oddveig", "Oksana", "Olaug",
"Olga", "Olina", "Oline", "Olivia", "Othilie", "Otilie", "Palma", "Pamela", "Patricia", "Paula", "Pauline",
"Peggy", "Perly", "Pernille", "Petra", "Phuong", "Pia", "Rachel", "Ragna", "Ragne", "Ragnfrid", "Ragnhild",
"Ragni", "Rahma", "Rakel", "Ramona", "Randi", "Rania", "Ranja", "Ranveig", "Rebecca", "Rebekka", "Regine",
"Reidun", "Renate", "Renée", "Riborg", "Rigmor", "Rina", "Rine", "Rita", "Ronja", "Rosa", "Rose", "Rukhsana",
"Runa", "Rut", "Ruth", "Rønnaug", "Saba", "Sabine", "Sabrina", "Sadia", "Safia", "Saga", "Sahra", "Saima",
"Sally", "Salma", "Samantha", "Samina", "Samira", "Sana", "Sandra", "Sanja", "Sanna", "Sara", "Sarah", "Selina",
"Selma", "Serina", "Shabana", "Shahnaz", "Shamim", "Sharon", "Shazia", "Sheila", "Shirin", "Shirley", "Shukri",
"Sidsel", "Sigfrid", "Signe", "Sigrid", "Sigrun", "Silje", "Silvia", "Simona", "Simone", "Sina", "Siren",
"Siri", "Siril", "Sissel", "Siv", "Snefrid", "Sofia", "Sofie", "Sol", "Solbjørg", "Solfrid", "Solgunn",
"Sollaug", "Solrun", "Solveig", "Solvor", "Sonja", "Sophie", "Stella", "Stina", "Stine", "Sumaya", "Sunniva",
"Susanne", "Svanaug", "Svanhild", "Svetlana", "Sygni", "Sylvi", "Synnøve", "Sølvi", "Tahira", "Tale", "Tamara",
"Tania", "Tanja", "Tanya", "Tara", "Taran", "Tatiana", "Tea", "Terese", "Thale", "Thanh", "Thao", "Thea",
"Thelma", "Theodora", "Therese", "Thi", "Thilde", "Thina", "Thine", "Thora", "Thorbjørg", "Thordis", "Thorild",
"Thu", "Thuy", "Thyra", "Tia", "Tiffany", "Tilde", "Tina", "Tindra", "Tine", "Tiril", "Toini", "Tomine", "Tone",
"Tonje", "Tora", "Torbjørg", "Tordis", "Torgny", "Torgun", "Torgunn", "Torhild", "Tori", "Toril", "Torild",
"Torlaug", "Torny", "Torunn", "Tove", "Toya", "Trine", "Trude", "Turid", "Tuva", "Tuyet", "Tyra", "Ulla",
"Ulrikke", "Una", "Undis", "Une", "Unn", "Unni", "Ursula", "Uzma", "Valentina", "Vanessa", "Vanja", "Vebjørg",
"Velaug", "Venche", "Vendela", "Vera", "Veronica", "Veslemøy", "Vibeke", "Victoria", "Vida", "Vigdis",
"Viktoria", "Vilde", "Vilhelmina", "Vilja", "Villemo", "Vilma", "Viola", "Virginia", "Vivi", "Vivian", "Vår",
"Vårin", "Wanda", "Wanja", "Wenche", "Wendy", "Wera", "Weronika", "Wibecke", "Wibeke", "Wigdis", "Wilde",
"Wilma", "Winnie", "Xuan", "Yasmin", "Ylva", "Yngvild", "Yvonne", "Zahida", "Zahra", "Zainab", "Zara",
"Zuzanna", "Øydis", "Øyvor", "Ågot", "Aasa", "Aase", "Åse", "Åshild", "Aashild", "Åslaug", "Åsne", "Åsta",
"Aasta"
);
/**
* @var array Norwegian male first names
* @link http://www.mammanett.no/navn/leksikon/alle?field_name_sex_value=m&title=
*/
protected static $firstNameMale = array(
"Abbas", "Abdallah", "Abdelaziz", "Abdelkader", "Abdi", "Abdiasis", "Abdifatah", "Abdikadir", "Abdinasir",
"Abdirahim", "Abdirahman", "Abdirashid", "Abdirizak", "Abdul", "Abdulahi", "Abdulkadir", "Abdullah",
"Abdullahi", "Abdulqadir", "Abdurahman", "Abed", "Abel", "Abid", "Abraham", "Absalon", "Abu", "Abubakar",
"Adam", "Adan", "Adeel", "Adelheid", "Adelsten", "Adem", "Aden", "Adham", "Adi", "Adil", "Adis", "Adler",
"Admir", "Adnan", "Adolf", "Adrian", "Afanasi", "Afrim", "Afshin", "Agim", "Agmund", "Agnar", "Agvald", "Ahmad",
"Ahmed", "Aiden", "Ailo", "Aimar", "Aime", "Ajdin", "Ajmal", "Akam", "Akbar", "Akram", "Aksel", "Alain", "Alan",
"Alban", "Albert", "Alberto", "Albin", "Albrecht", "Alejandro", "Aleksander", "Alen", "Alessandro", "Alex",
"Alexander", "Alexsander", "Alf", "Alfred", "Algirdas", "Algot", "Ali", "Allan", "Almar", "Almas", "Almaz",
"Almir", "Altin", "Alv", "Alvald", "Alvar", "Alvaro", "Alvfinn", "Alvgeir", "Alvin", "Alvis", "Alaa", "Amadeus",
"Aman", "Amandus", "Amanuel", "Amar", "Ambjørn", "Ambros", "Ambrosius", "Amel", "Amer", "Amin", "Amir", "Ammar",
"Amund", "An", "Anas", "Anbjørn", "Anders", "Andi", "Andor", "André", "Andreas", "Andres", "Andrew", "Andris",
"Andrzej", "Andy", "Anh", "Anil", "Annar", "Anselm", "Ansgar", "Anskar", "Anstein", "Anthon", "Anthony",
"Anton", "Antonio", "Antonius", "Anwar", "Aram", "Ard", "Are", "Arent", "Ari", "Arian", "Ariel", "Arild",
"Arkadiusz", "Armand", "Armin", "Arn", "Arnald", "Arnar", "Arnbjørn", "Arndor", "Arne", "Arnfinn", "Arnfred",
"Arngrim", "Arnljot", "Arnold", "Arnolf", "Arnor", "Arnstein", "Arnt", "Arnulf", "Arnulv", "Arnvid", "Aron",
"Arslan", "Arthur", "Artur", "Arun", "Arunas", "Arve", "Arvid", "Arvin", "Asad", "Asbjørn", "Asgeir", "Asif",
"Ask", "Askjel", "Aslak", "Aslan", "Asle", "Asmund", "Astor", "Atif", "Atle", "Attila", "Audbjørn", "Audfinn",
"Audun", "Augun", "August", "Augustin", "Axel", "Aziz", "Bajram", "Balder", "Bao", "Barry", "Bart",
"Bartlomiej", "Bartol", "Bastian", "Bekim", "Ben", "Bendik", "Benedikt", "Bengt", "Benjamin", "Benny", "Bent",
"Berent", "Berge", "Berger", "Bergfinn", "Bergsvein", "Berhane", "Bernhard", "Bernt", "Bert", "Bertel",
"Bertil", "Bertin", "Bertold", "Bertram", "Bertrand", "Besim", "Besnik", "Bilal", "Bill", "Birger", "Birk",
"Bjarne", "Bjart", "Bjarte", "Bjartmar", "Bjørge", "Bjørk", "Bjørn", "Bjørnar", "Bjørnulv", "Blerim", "Bo",
"Bob", "Bobby", "Bodolv", "Bodvar", "Bogdan", "Boguslaw", "Borgar", "Borger", "Boris", "Bork", "Bosse",
"Botolv", "Boye", "Brage", "Brede", "Bredo", "Brian", "Brigt", "Brikt", "Broder", "Bror", "Bruno", "Bryan",
"Brynar", "Brynjar", "Brynjulf", "Brynjulv", "Bujar", "Burhan", "Byrge", "Børge", "Børje", "Børre", "Bård",
"Calvin", "Carl", "Carsten", "Caspar", "Casper", "Caspian", "Cato", "Cay", "Cecil", "Cengiz", "Cesar", "Chan",
"Chand", "Charles", "Charlie", "Chi", "Chris", "Chrisander", "Christen", "Christer", "Christian", "Christoffer",
"Christopher", "Claes", "Clas", "Claude", "Claudio", "Claus", "Clemens", "Clement", "Cliff", "Clive", "Colin",
"Cong", "Conrad", "Constantin", "Cornelis", "Cornelius", "Craig", "Cristian", "Cristoffer", "Curt", "Cyril",
"Czeslaw", "Dag", "Dagfinn", "Dagmøy", "Damian", "Damir", "Dan", "Dani", "Danial", "Daniel", "Danish",
"Dankert", "Danny", "Dario", "Dariusz", "Darko", "Darren", "Dat", "David", "Davy", "Dean", "Dejan", "Denis",
"Dennis", "Derek", "Derrick", "Detlef", "Diako", "Dick", "Didrik", "Diego", "Dieter", "Dietmar", "Dilan",
"Dimitrios", "Dines", "Dino", "Dirk", "Ditlev", "Ditmar", "Dmitri", "Dmitry", "Dominic", "Dominik", "Don",
"Donald", "Douglas", "Dragan", "Dung", "Dusan", "Duy", "Dylan", "Dyre", "Earl", "Ebbe", "Edd", "Eddie", "Eddy",
"Edgar", "Edgard", "Edin", "Edmond", "Edmund", "Edvard", "Edvin", "Edward", "Edwin", "Ege", "Egil", "Egon",
"Egzon", "Ehsan", "Eigil", "Eilef", "Eilert", "Eilev", "Eilif", "Eiliv", "Einar", "Eindride", "Einvald",
"Eirik", "Eivind", "Ekrem", "Eldar", "Eli", "Elias", "Elif", "Ellef", "Elleif", "Elling", "Elliot", "Elmar",
"Elmer", "Elnar", "Elton", "Elvin", "Elvis", "Emanuel", "Embret", "Embrik", "Emil", "Emir", "Emmanuel", "Emre",
"Emrik", "Endre", "Ener", "Enes", "Enevold", "Engebret", "Engel", "Enis", "Enok", "Enrico", "Enrique", "Enver",
"Erik", "Erland", "Erlend", "Erling", "Ernst", "Ervin", "Erwin", "Esben", "Eskil", "Eskild", "Espen", "Esten",
"Eugen", "Evald", "Even", "Evert", "Eyolf", "Eystein", "Eyvind", "Fabian", "Fahad", "Faisal", "Falk", "Farah",
"Farhad", "Farhan", "Farid", "Fartein", "Faruk", "Farzan", "Faste", "Fastolv", "Felix", "Feliz", "Ferdinand",
"Filip", "Finn", "Finnbjørn", "Finngard", "Finngeir", "Finnvard", "Flamur", "Flemming", "Florian", "Folke",
"Francis", "Frank", "Frans", "Frants", "Frantz", "Fred", "Freddie", "Freddy", "Frede", "Frederick", "Frederik",
"Fredrick", "Fredrik", "Fridleiv", "Fridtjof", "Frikk", "Fritjof", "Fritjov", "Frits", "Fritz", "Frode",
"Frøystein", "Fuad", "Fuat", "Gabriel", "Gard", "Gardar", "Gary", "Gaute", "Geir", "Geirmund", "Geirr",
"Geirstein", "Geirulv", "Geoffrey", "Georg", "Gerald", "Gerard", "Gerd", "Gerhard", "Gerrit", "Gerry", "Gert",
"Gholam", "Ghulam", "Gilbert", "Gintaras", "Gisle", "Gjermund", "Gjert", "Gjøran", "Gladys", "Glen", "Glenn",
"Godtfred", "Goran", "Gordon", "Gorm", "Grant", "Gregard", "Greger", "Gregor", "Gregorius", "Gregory", "Grim",
"Grimar", "Grzegorz", "Gudbrand", "Gudkjell", "Gudleiv", "Gudmund", "Gudvin", "Gulbrand", "Gullik", "Gunder",
"Gunleik", "Gunnar", "Gunne", "Gunnerius", "Gunnleif", "Gunnleiv", "Gunnstein", "Gunnvald", "Gunstein",
"Gunvald", "Gustav", "Guttorm", "Guy", "Gynter", "Gøran", "Gösta", "Hadi", "Hagbart", "Hai", "Hakan", "Hakon",
"Haldor", "Halfdan", "Halfrid", "Halgeir", "Halil", "Halldor", "Hallgeir", "Hallstein", "Hallvard", "Halvard",
"Halvdan", "Halvor", "Hamid", "Hamza", "Hanad", "Hans", "Harald", "Haroon", "Harry", "Hartvig", "Hasan",
"Hassan", "Hasse", "Hauk", "Hector", "Heike", "Hein", "Heine", "Helge", "Heljar", "Helmer", "Heming", "Henki",
"Henning", "Henri", "Henrik", "Henry", "Herbert", "Herbjørn", "Herleif", "Herman", "Hermann", "Hermod",
"Hermund", "Herstein", "Hieu", "Hilbert", "Hildegard", "Hilmar", "Hjalmar", "Hoang", "Hogne", "Holger",
"Hossein", "Houssein", "Hroar", "Hubert", "Hugo", "Hung", "Hussain", "Hussein", "Huu", "Huy", "Hågen", "Håkon",
"Haakon", "Hårek", "Håvald", "Håvar", "Håvard", "Haavard", "Ian", "Iben", "Ibrahim", "Idar", "Idris", "Igor",
"Ilir", "Ilyas", "Iman", "Imbert", "Immanuel", "Imre", "Ingar", "Ingard", "Inge", "Ingebret", "Ingebrigt",
"Ingemar", "Ingemund", "Ingmar", "Ingnar", "Ingolf", "Ingolv", "Ingvald", "Ingvar", "Ingvard", "Ingve",
"Ioannis", "Iqra", "Irfan", "Isa", "Isach", "Isak", "Ismail", "Ismet", "Istvan", "Ivan", "Ivar", "Iver", "Jack",
"Jacob", "Jahn", "Jakob", "Jalal", "Jamal", "James", "Jan", "Jani", "Jannik", "Jarand", "Jardar", "Jarl",
"Jarle", "Jason", "Jasper", "Jean", "Jeffrey", "Jens", "Jeppe", "Jeremias", "Jermund", "Jerry", "Jerzy",
"Jesper", "Jesus", "Jetmund", "Jim", "Jimmy", "Jiri", "Jo", "Joachim", "Joakim", "Joar", "Joe", "Joel",
"Jogeir", "Johan", "Johannes", "John", "Johnny", "Jokum", "Jomar", "Jon", "Jonas", "Jonatan", "Jonathan",
"Jone", "Jonny", "Joralf", "Jorge", "Jorulf", "Josef", "Joshua", "Jostein", "Josva", "Juan", "Juel", "Jul",
"Julian", "Julius", "Just", "Jürgen", "Jøran", "Jørg", "Jørgen", "Jørn", "Jørund", "Kadir", "Kai", "Kalle",
"Kamal", "Kamran", "Karel", "Karelius", "Karim", "Karl", "Karlo", "Karstein", "Karsten", "Kasim", "Kaspar",
"Kasper", "Kato", "Kay", "Kazimierz", "Keith", "Kemal", "Ken", "Kennet", "Kenneth", "Kent", "Ketil", "Kevin",
"Khalid", "Khalil", "Kian", "Kim", "Kimberly", "Kittil", "Kjartan", "Kjell", "Kjerand", "Kjetil", "Kjølv",
"Klas", "Klaus", "Klemet", "Kleng", "Knut", "Kolbein", "Kolbjørn", "Kolfinn", "Konrad", "Konstantin",
"Kornelius", "Kris", "Kristen", "Krister", "Kristian", "Kristofer", "Kristoffer", "Ksenia", "Kurt", "Kyrre",
"Kåre", "Lage", "Lambert", "Lars", "Lasse", "Laurent", "Laurentius", "Lauri", "Laurits", "Lauritz", "Lavrans",
"Leander", "Lech", "Leidulf", "Leidulv", "Leif", "Leik", "Leiv", "Lennart", "Leo", "Leon", "Leonard",
"Leonhard", "Leopold", "Levi", "Levord", "Lewis", "Liam", "Liban", "Lidvar", "Linus", "Livar", "Lloyd",
"Lodvar", "Lodve", "Loke", "Lorents", "Lorentz", "Lothar", "Louis", "Lucas", "Ludolf", "Ludvig", "Ludvik",
"Lukas", "Lyder", "Maciej", "Mads", "Magnar", "Magne", "Magnus", "Mahad", "Mahamed", "Majid", "Malcolm",
"Malfred", "Malte", "Malthe", "Malvin", "Manfred", "Manuel", "Marc", "Marcel", "Marco", "Marcus", "Marenius",
"Margido", "Marius", "Mark", "Markus", "Martin", "Martinius", "Martinus", "Marvin", "Mathias", "Matias",
"Mats", "Matteus", "Mattias", "Mattis", "Maurice", "Maurits", "Mauritz", "Max", "Maximilian", "Mehmet",
"Melkior", "Melvin", "Michael", "Michel", "Mikael", "Mikkel", "Mikkjel", "Milan", "Milo", "Mindor", "Minh",
"Miroslaw", "Mirsad", "Mirza", "Moa", "Modolv", "Modulf", "Mogens", "Mohammad", "Mohamoud", "Mons", "Morgan",
"Morits", "Moritz", "Morris", "Morten", "Mostafa", "Muhamed", "Muhammad", "Muhammed", "Murat", "Mustafa",
"Narve", "Nasir", "Nathaniel", "Neil", "Neri", "Ngoc", "Nicholas", "Niclas", "Nicolai", "Nicolas", "Niels",
"Nikolai", "Nikolas", "Nikolaus", "Nils", "Njål", "Noa", "Noah", "Noman", "Noralf", "Norbert", "Nordahl",
"Norma", "Norman", "Normann", "Norodd", "Norvald", "Notto", "Nup", "Odd", "Oddbjørn", "Oddgeir", "Oddleif",
"Oddmund", "Oddvar", "Oddvin", "Odin", "Ola", "Olaf", "Olai", "Olav", "Ole", "Oleg", "Oliver", "Oluf", "Olve",
"Omar", "Ommund", "Oscar", "Oskar", "Osman", "Osmund", "Osvald", "Ottar", "Otto", "Ove", "Pablo", "Palle",
"Palmer", "Patrick", "Patrik", "Paul", "Paulus", "Peder", "Pelle", "Per", "Perry", "Peter", "Petrus", "Petter",
"Philip", "Piotr", "Poul", "Povel", "Preben", "Paal", "Pål", "Quoc", "Rachid", "Radoslaw", "Rafael", "Ragnar",
"Ragnvald", "Raimond", "Rainer", "Ralf", "Ralph", "Randolf", "Randulf", "Rashid", "Rasmus", "Ravn", "Raymond",
"Rayner", "Reidar", "Reidulf", "Reidulv", "Reier", "Reimar", "Rein", "Reinert", "Reinhard", "Reinhold",
"Reiulf", "Remi", "Remy", "René", "Reza", "Richard", "Rikard", "Rino", "Roald", "Roar", "Robert", "Robin",
"Rodney", "Roger", "Roland", "Rolf", "Rolv", "Roman", "Romund", "Ronald", "Ronnie", "Ronny", "Roy", "Ruben",
"Rudi", "Rudolf", "Runar", "Rune", "Ryan", "Rådmund", "Sabah", "Said", "Sainab", "Sakarias", "Salah", "Salam",
"Salmund", "Salomon", "Salve", "Sam", "Samir", "Samson", "Samuel", "Sander", "Scott", "Sean", "Sebastian",
"Sebjørn", "Selmar", "Selmer", "Sergio", "Serkan", "Seveld", "Severin", "Sevrin", "Shahid", "Sigbjørn",
"Sigfred", "Sigmund", "Sigurd", "Sigvald", "Sigvard", "Sigvart", "Sigve", "Silias", "Simen", "Simon", "Sindre",
"Sivert", "Sjur", "Skage", "Skjalg", "Skjold", "Skule", "Slawomir", "Snorre", "Sofus", "Sondre", "Stanislaw",
"Stanley", "Stefan", "Steffen", "Stein", "Steinar", "Steinbjørn", "Steingrim", "Steinkjell", "Steinulv", "Sten",
"Stephan", "Steve", "Steven", "Stian", "Stig", "Storm", "Sture", "Sturla", "Sturle", "Styrk", "Stål", "Ståle",
"Sune", "Svale", "Svein", "Sveinar", "Sveinulf", "Sveinung", "Sven", "Svend", "Sverre", "Syed", "Sylfest",
"Sylvester", "Synne", "Syver", "Syvert", "Sæbjørn", "Sølve", "Søren", "Saad", "Såmund", "Tadeusz", "Tage",
"Tahir", "Tallak", "Talleiv", "Tan", "Tarald", "Tariq", "Tarje", "Tarjei", "Ted", "Tedd", "Teddy", "Teis",
"Tellef", "Tengel", "Teo", "Teodor", "Terje", "Terjei", "Terkel", "Thai", "Thanh", "Theis", "Theo", "Theodor",
"Thien", "Thom", "Thomas", "Thor", "Thoralf", "Thorbjørn", "Thord", "Thore", "Thorkild", "Thorleif", "Thormod",
"Thorolf", "Thorstein", "Thorvald", "Tidemann", "Tim", "Timothy", "Tinius", "Tinus", "Tjerand", "Tobben",
"Tobias", "Toivo", "Tollak", "Tollef", "Tolleif", "Tolleiv", "Tom", "Tomas", "Tommy", "Tony", "Tor", "Toralf",
"Torben", "Torbjørn", "Tord", "Tore", "Torfinn", "Torgard", "Torgeir", "Torger", "Torgil", "Torgils", "Torgny",
"Torgrim", "Torje", "Torjus", "Torkel", "Torkil", "Torkild", "Torkjel", "Torleif", "Torleik", "Tormod",
"Tormund", "Torodd", "Torolf", "Torolv", "Torry", "Torstein", "Torsten", "Torvald", "Tov", "Trang", "Tristan",
"Tron", "Trond", "Troy", "Truls", "Trygg", "Trygve", "Trym", "Tuan", "Ture", "Tønnes", "Tørres", "Ulf", "Ulrik",
"Ulv", "Ulvar", "Ulvgeir", "Umar", "Une", "Uno", "Usman", "Vagn", "Valborg", "Valdemar", "Valentin", "Valter",
"Vebjørn", "Vegar", "Vegard", "Vegeir", "Vemund", "Verner", "Vetle", "Victor", "Vidar", "Vidkunn", "Viet",
"Vigbjørn", "Viggo", "Vigleik", "Vigulv", "Viking", "Viktor", "Vilfred", "Vilgot", "Vilhelm", "Viljar",
"Villads", "Villum", "Villy", "Vincent", "Vinjar", "Vladimir", "Vladislav", "Vrål", "Waldemar", "Waleed",
"Walid", "Walter", "Wayne", "Werner", "Wictor", "Widar", "Wieslaw", "Wiggo", "Wiktor", "Wilfred", "Wilhelm",
"William", "Willy", "Wilmar", "Wojciech", "Wolfgang", "Wollert", "Yasin", "Yasir", "Yngvar", "Yngve", "Yonas",
"Younes", "Yousef", "Yousuf", "Yrjan", "Zahid", "Zakaria", "Zbigniew", "Zdzislaw", "Zoran", "Zygmunt",
"Øistein", "Øivind", "Ørjan", "Ørjar", "Ørn", "Ørnulf", "Ørnulv", "Ørvar", "Østen", "Øyolv", "Øystein",
"Øyvind", "Ådne", "Aage", "Åge", "Aake", "Åke", "Åmund", "Åne", "Ånen", "Ånon", "Ånund", "Aaron", "Åskjell",
"Åsleif", "Åsleik", "Åsleiv", "Åsmund", "Aasmund", "Åsulv", "Åsvald", "Åvar"
);
/**
* @var array Norwegian common last names (200 first from the link)
* @link http://www.ssb.no/befolkning/statistikker/navn/aar/2015-01-27?fane=tabell&sort=nummer&tabell=216066
*/
protected static $lastName = array(
"Aas", "Aase", "Aasen", "Abrahamsen", "Ahmed", "Ali", "Amundsen", "Andersen", "Andersson", "Andreassen",
"Andresen", "Antonsen", "Arnesen", "Aune", "Bakke", "Bakken", "Berg", "Berge", "Berger", "Berntsen",
"Birkeland", "Bjerke", "Bjørnstad", "Borge", "Borgen", "Breivik", "Brekke", "Bråten", "Bråthen", "Bye", "Bø",
"Bøe", "Carlsen", "Christensen", "Christiansen", "Dahl", "Dahle", "Dale", "Dalen", "Danielsen", "Edvardsen",
"Egeland", "Eide", "Eikeland", "Eilertsen", "Eliassen", "Ellingsen", "Engebretsen", "Engen", "Enger", "Eriksen",
"Evensen", "Fjeld", "Foss", "Fosse", "Fossum", "Fredriksen", "Gabrielsen", "Gjerde", "Gulbrandsen", "Gundersen",
"Gustavsen", "Haaland", "Haga", "Hagen", "Halvorsen", "Hammer", "Hamre", "Hansen", "Hanssen", "Hassan", "Haug",
"Hauge", "Haugen", "Haugland", "Helgesen", "Helland", "Helle", "Henriksen", "Hermansen", "Hoel", "Hoff",
"Holen", "Holm", "Holmen", "Hovland", "Håland", "Ingebrigtsen", "Isaksen", "Iversen", "Jacobsen", "Jakobsen",
"Jansen", "Jensen", "Jenssen", "Johannesen", "Johannessen", "Johansen", "Johansson", "Johnsen", "Jonassen",
"Jørgensen", "Karlsen", "Khan", "Knudsen", "Knutsen", "Kolstad", "Kristensen", "Kristiansen", "Kristoffersen",
"Kvam", "Kvamme", "Langeland", "Larsen", "Lie", "Lien", "Lorentzen", "Ludvigsen", "Lund", "Lunde", "Løken",
"Madsen", "Magnussen", "Martinsen", "Mathisen", "Mikalsen", "Mikkelsen", "Moe", "Moen", "Mohamed", "Monsen",
"Mortensen", "Myhre", "Myklebust", "Møller", "Nguyen", "Nielsen", "Nikolaisen", "Nilsen", "Nilssen", "Nordby",
"Nygaard", "Nygård", "Næss", "Olsen", "Ottesen", "Paulsen", "Pedersen", "Petersen", "Pettersen", "Rasmussen",
"Ruud", "Rønning", "Rønningen", "Samuelsen", "Sand", "Sandberg", "Sande", "Sandnes", "Sandvik", "Simonsen",
"Sivertsen", "Sletten", "Solbakken", "Solberg", "Solheim", "Solli", "Solvang", "Steen", "Stene", "Stokke",
"Strand", "Strøm", "Sunde", "Sveen", "Svendsen", "Syversen", "Sæther", "Sætre", "Sørensen", "Sørlie", "Tangen",
"Teigen", "Thomassen", "Thoresen", "Thorsen", "Tollefsen", "Torgersen", "Torp", "Tran", "Tveit", "Vik", "Viken",
"Wang", "Wiik", "Wilhelmsen", "Wold", "Ødegaard", "Ødegård", "Øien"
);
/**
* National Personal Identity number (personnummer)
* @link https://no.wikipedia.org/wiki/Personnummer
* @param \DateTime $birthdate
* @param string $gender Person::GENDER_MALE || Person::GENDER_FEMALE
* @return string on format DDMMYY#####
*/
public function personalIdentityNumber(\DateTime $birthdate = null, $gender = null)
{
if (!$birthdate) {
$birthdate = \Faker\Provider\DateTime::dateTimeThisCentury();
}
$datePart = $birthdate->format('dmy');
/**
* @todo These number should be random based on birth year
* @link http://no.wikipedia.org/wiki/F%C3%B8dselsnummer
*/
$randomDigits = (string)static::numerify('##');
switch($gender) {
case static::GENDER_MALE:
$genderDigit = static::randomElement(array(1,3,5,7,9));
break;
case static::GENDER_FEMALE:
$genderDigit = static::randomElement(array(0,2,4,6,8));
break;
default:
$genderDigit = (string)static::numerify('#');
}
$digits = $datePart.$randomDigits.$genderDigit;
/**
* @todo Calculate modulo 11 of $digits
* @link http://no.wikipedia.org/wiki/F%C3%B8dselsnummer
*/
$checksum = (string)static::numerify('##');
return $digits.$checksum;
}
}
Provider/no_NO/Address.php 0000644 00000030442 15152066430 0011451 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\no_NO;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('%###', '%##', '%#', '%#?', '%', '%?');
protected static $streetPrefix = array(
"Øvre", "Nedre", "Søndre", "Gamle", "Østre", "Vestre"
);
protected static $streetSuffix = array(
"alléen", "bakken", "berget", "bråten", "eggen", "engen", "ekra", "faret", "flata", "gata", "gjerdet", "grenda",
"gropa", "hagen", "haugen", "havna", "holtet", "høgda", "jordet", "kollen", "kroken", "lia", "lunden", "lyngen",
"løkka", "marka", "moen", "myra", "plassen", "ringen", "roa", "røa", "skogen", "skrenten", "spranget", "stien",
"stranda", "stubben", "stykket", "svingen", "tjernet", "toppen", "tunet", "vollen", "vika", "åsen"
);
protected static $streetSuffixWord = array(
"sgate", "svei", "s Gate", "s Vei", "gata", "veien"
);
protected static $postcode = array("####", "####", "####", "0###");
/**
* @var array Norwegian city names
* @link https://no.wikipedia.org/wiki/Liste_over_norske_byer
*/
protected static $cityNames = array(
"Alta", "Arendal", "Askim", "Bergen", "Bodø", "Brekstad", "Brevik", "Brumunddal", "Bryne", "Brønnøysund",
"Drammen", "Drøbak", "Egersund", "Elverum", "Fagernes", "Farsund", "Fauske", "Finnsnes", "Flekkefjord", "Florø",
"Fosnavåg", "Fredrikstad", "Førde", "Gjøvik", "Grimstad", "Halden", "Hamar", "Hammerfest", "Harstad",
"Haugesund", "Hokksund", "Holmestrand", "Honningsvåg", "Horten", "Hønefoss", "Jessheim", "Jørpeland",
"Kirkenes", "Kolvereid", "Kongsberg", "Kongsvinger", "Kopervik", "Kragerø", "Kristiansand", "Kristiansund",
"Langesund", "Larvik", "Leknes", "Levanger", "Lillehammer", "Lillesand", "Lillestrøm", "Lyngdal", "Mandal",
"Mo i Rana", "Moelv", "Molde", "Mosjøen", "Moss", "Mysen", "Måløy", "Namsos", "Narvik", "Notodden", "Odda",
"Orkanger", "Oslo", "Otta", "Porsgrunn", "Risør", "Rjukan", "Røros", "Sandefjord", "Sandnes", "Sandnessjøen",
"Sandvika", "Sarpsborg", "Sauda", "Ski", "Skien", "Skudeneshavn", "Sortland", "Stathelle", "Stavanger",
"Stavern", "Steinkjer", "Stjørdalshalsen", "Stokmarknes", "Stord", "Svelvik", "Svolvær", "Tromsø", "Trondheim",
"Tvedestrand", "Tønsberg", "Ulsteinvik", "Vadsø", "Vardø", "Verdalsøra", "Vinstra", "Åkrehamn", "Ålesund",
"Åndalsnes", "Åsgårdstrand"
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}'
);
/**
* @var array Norwegian municipality names
* @link https://no.wikipedia.org/wiki/Norges_kommuner
*/
protected static $kommuneNames = array(
"Halden", "Moss", "Sarpsborg", "Fredrikstad", "Hvaler", "Aremark", "Marker", "Rømskog", "Trøgstad", "Spydeberg",
"Askim", "Eidsberg", "Skiptvet", "Rakkestad", "Råde", "Rygge", "Våler", "Hobøl", "Vestby", "Ski", "Ås", "Frogn",
"Nesodden", "Oppegård", "Bærum", "Asker", "Aurskog-Høland", "Sørum", "Fet", "Rælingen", "Enebakk", "Lørenskog",
"Skedsmo", "Nittedal", "Gjerdrum", "Ullensaker", "Nes", "Eidsvoll", "Nannestad", "Hurdal", "Oslo",
"Kongsvinger", "Hamar", "Ringsaker", "Løten", "Stange", "Nord-Odal", "Sør-Odal", "Eidskog", "Grue", "Åsnes",
"Våler", "Elverum", "Trysil", "Åmot", "Stor-Elvdal", "Rendalen", "Engerdal", "Tolga", "Tynset", "Alvdal",
"Folldal", "Os", "Lillehammer", "Gjøvik", "Dovre", "Lesja", "Skjåk", "Lom", "Vågå", "Nord-Fron", "Sel",
"Sør-Fron", "Ringebu", "Øyer", "Gausdal", "Østre Toten", "Vestre Toten", "Jevnaker", "Lunner", "Gran",
"Søndre Land", "Nordre Land", "Sør-Aurdal", "Etnedal", "Nord-Aurdal", "Vestre Slidre", "Øystre Slidre", "Vang",
"Drammen", "Kongsberg", "Ringerike", "Hole", "Flå", "Nes", "Gol", "Hemsedal", "Ål", "Hol", "Sigdal",
"Krødsherad", "Modum", "Øvre Eiker", "Nedre Eiker", "Lier", "Røyken", "Hurum", "Flesberg", "Rollag",
"Nore og Uvdal", "Horten", "Holmestrand", "Tønsberg", "Sandefjord", "Larvik", "Svelvik", "Sande", "Hof", "Re",
"Andebu", "Stokke", "Nøtterøy", "Tjøme", "Lardal", "Porsgrunn", "Skien", "Notodden", "Siljan", "Bamble",
"Kragerø", "Drangedal", "Nome", "Bø", "Sauherad", "Tinn", "Hjartdal", "Seljord", "Kviteseid", "Nissedal",
"Fyresdal", "Tokke", "Vinje", "Risør", "Grimstad", "Arendal", "Gjerstad", "Vegårshei", "Tvedestrand", "Froland",
"Lillesand", "Birkenes", "Åmli", "Iveland", "Evje og Hornnes", "Bygland", "Valle", "Bykle", "Kristiansand",
"Mandal", "Farsund", "Flekkefjord", "Vennesla", "Songdalen", "Søgne", "Marnardal", "Åseral", "Audnedal",
"Lindesnes", "Lyngdal", "Hægebostad", "Kvinesdal", "Sirdal", "Eigersund", "Sandnes", "Stavanger", "Haugesund",
"Sokndal", "Lund", "Bjerkreim", "Hå", "Klepp", "Time", "Gjesdal", "Sola", "Randaberg", "Forsand", "Strand",
"Hjelmeland", "Suldal", "Sauda", "Finnøy", "Rennesøy", "Kvitsøy", "Bokn", "Tysvær", "Karmøy", "Utsira",
"Vindafjord", "Bergen", "Etne", "Sveio", "Bømlo", "Stord", "Fitjar", "Tysnes", "Kvinnherad", "Jondal", "Odda",
"Ullensvang", "Eidfjord", "Ulvik", "Granvin", "Voss", "Kvam", "Fusa", "Samnanger", "Os", "Austevoll", "Sund",
"Fjell", "Askøy", "Vaksdal", "Modalen", "Osterøy", "Meland", "Øygarden", "Radøy", "Lindås", "Austrheim",
"Fedje", "Masfjorden", "Flora", "Gulen", "Solund", "Hyllestad", "Høyanger", "Vik", "Balestrand", "Leikanger",
"Sogndal", "Aurland", "Lærdal", "Årdal", "Luster", "Askvoll", "Fjaler", "Gaular", "Jølster", "Førde",
"Naustdal", "Bremanger", "Vågsøy", "Selje", "Eid", "Hornindal", "Gloppen", "Stryn", "Molde", "Ålesund",
"Kristiansund", "Vanylven", "Sande", "Herøy", "Ulstein", "Hareid", "Volda", "Ørsta", "Ørskog", "Norddal",
"Stranda", "Stordal", "Sykkylven", "Skodje", "Sula", "Giske", "Haram", "Vestnes", "Rauma", "Nesset", "Midsund",
"Sandøy", "Aukra", "Fræna", "Eide", "Averøy", "Gjemnes", "Tingvoll", "Sunndal", "Surnadal", "Rindal", "Halsa",
"Smøla", "Aure", "Trondheim", "Hemne", "Snillfjord", "Hitra", "Frøya", "Ørland", "Agdenes", "Rissa", "Bjugn",
"Åfjord", "Roan", "Osen", "Oppdal", "Rennebu", "Meldal", "Orkdal", "Røros", "Holtålen", "Midtre Gauldal",
"Melhus", "Skaun", "Klæbu", "Malvik", "Selbu", "Tydal", "Steinkjer", "Namsos", "Meråker", "Stjørdal", "Frosta",
"Leksvik", "Levanger", "Verdal", "Verran", "Namdalseid", "Inderøy", "Snåsa", "Lierne", "Røyrvik", "Namsskogan",
"Grong", "Høylandet", "Overhalla", "Fosnes", "Flatanger", "Vikna", "Nærøy", "Leka", "Bodø", "Narvik", "Bindal",
"Sømna", "Brønnøy", "Vega", "Vevelstad", "Herøy", "Alstahaug", "Leirfjord", "Vefsn", "Grane", "Hattfjelldal",
"Dønna", "Nesna", "Hemnes", "Rana", "Lurøy", "Træna", "Rødøy", "Meløy", "Gildeskål", "Beiarn", "Saltdal",
"Fauske", "Sørfold", "Steigen", "Hamarøy", "Tysfjord", "Lødingen", "Tjeldsund", "Evenes", "Ballangen", "Røst",
"Værøy", "Flakstad", "Vestvågøy", "Vågan", "Hadsel", "Bø", "Øksnes", "Sortland", "Andøy", "Moskenes",
"Harstad[10]", "Tromsø", "Kvæfjord", "Skånland", "Ibestad", "Gratangen", "Lavangen", "Bardu", "Salangen",
"Målselv", "Sørreisa", "Dyrøy", "Tranøy", "Torsken", "Berg", "Lenvik", "Balsfjord", "Karlsøy", "Lyngen",
"Storfjord", "Kåfjord", "Skjervøy", "Nordreisa", "Kvænangen", "Vardø", "Vadsø", "Hammerfest", "Kautokeino",
"Alta", "Loppa", "Hasvik", "Kvalsund", "Måsøy", "Nordkapp", "Porsanger", "Karasjok", "Lebesby", "Gamvik",
"Berlevåg", "Tana", "Nesseby", "Båtsfjord", "Sør-Varanger"
);
/**
* @var array Norwegian county names
* @link https://no.wikipedia.org/wiki/Norges_fylker
*/
protected static $countyNames = array(
"Østfold", "Akershus", "Oslo", "Hedmark", "Oppland", "Buskerud", "Vestfold", "Telemark", "Aust-Agder",
"Vest-Agder", "Rogaland", "Hordaland", "Sogn og Fjordane", "Møre og Romsdal", "Sør-Trøndelag", "Nord-Trøndelag",
"Nordland", "Troms", "Finnmark", "Svalbard", "Jan Mayen", "Kontinentalsokkelen"
);
protected static $country = array(
"Abkhasia", "Afghanistan", "Albania", "Algerie", "Andorra", "Angola", "Antigua og Barbuda", "Argentina",
"Armenia", "Aserbajdsjan", "Australia", "Bahamas", "Bahrain", "Bangladesh", "Barbados", "Belgia", "Belize",
"Benin", "Bhutan", "Bolivia", "Bosnia-Hercegovina", "Botswana", "Brasil", "Brunei", "Bulgaria", "Burkina Faso",
"Burundi", "Canada", "Chile", "Colombia", "Costa Rica", "Cuba", "Danmark", "De forente arabiske emirater",
"Den demokratiske republikken Kongo", "Den dominikanske republikk", "Den sentralafrikanske republikk",
"Djibouti", "Dominica", "Ecuador", "Egypt", "Ekvatorial-Guinea", "Elfenbenskysten", "El Salvador", "Eritrea",
"Estland", "Etiopia", "Fiji", "Filippinene", "Finland", "Frankrike", "Gabon", "Gambia", "Georgia", "Ghana",
"Grenada", "Guatemala", "Guinea", "Guinea-Bissau", "Guyana", "Haiti", "Hellas", "Honduras", "Hviterussland",
"India", "Indonesia", "Irak", "Iran", "Irland", "Island", "Israel", "Italia", "Jamaica", "Japan", "Jemen",
"Jordan", "Kambodsja", "Kamerun", "Kapp Verde", "Kasakhstan", "Kenya", "Folkerepublikken Kina", "Kirgisistan",
"Kiribati", "Komorene", "Republikken Kongo", "Kosovo", "Kroatia", "Kuwait", "Kypros", "Laos", "Latvia",
"Lesotho", "Libanon", "Liberia", "Libya", "Liechtenstein", "Litauen", "Luxembourg", "Madagaskar", "Makedonia",
"Malawi", "Malaysia", "Maldivene", "Mali", "Malta", "Marokko", "Marshalløyene", "Mauritania", "Mauritius",
"Mexico", "Mikronesiaføderasjonen", "Moldova", "Monaco", "Mongolia", "Montenegro", "Mosambik", "Myanmar",
"Namibia", "Nauru", "Nederland", "Nepal", "New Zealand", "Nicaragua", "Niger", "Nigeria", "Nord-Korea",
"Nord-Kypros", "Norge", "Oman", "Pakistan", "Palau", "Panama", "Papua Ny-Guinea", "Paraguay", "Peru", "Polen",
"Portugal", "Qatar", "Romania", "Russland", "Rwanda", "Saint Kitts og Nevis", "Saint Lucia",
"Saint Vincent og Grenadinene", "Salomonøyene", "Samoa", "San Marino", "São Tomé og Príncipe", "Saudi-Arabia",
"Senegal", "Serbia", "Seychellene", "Sierra Leone", "Singapore", "Slovakia", "Slovenia", "Somalia", "Spania",
"Sri Lanka", "Storbritannia", "Sudan", "Surinam", "Sveits", "Sverige", "Swaziland", "Syria", "Sør-Afrika",
"Sør-Korea", "Sør-Ossetia", "Sør-Sudan", "Tadsjikistan", "Taiwan", "Tanzania", "Thailand", "Togo", "Tonga",
"Transnistria", "Trinidad og Tobago", "Tsjad", "Tsjekkia", "Tunisia", "Turkmenistan", "Tuvalu", "Tyrkia",
"Tyskland", "Uganda", "USA", "Ukraina", "Ungarn", "Uruguay", "Usbekistan", "Vanuatu", "Vatikanstaten",
"Venezuela", "Vietnam", "Zambia", "Zimbabwe", "Østerrike", "Øst-Timor"
);
/**
* @var array Norwegian street name formats
*/
protected static $streetNameFormats = array(
'{{lastName}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}}{{streetSuffix}}',
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{firstName}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{streetPrefix}}{{streetSuffix}}',
'{{lastName}} {{streetSuffixWord}}'
);
/**
* @var array Norwegian street address formats
*/
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}'
);
/**
* @var array Norwegian address formats
*/
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}\n{{postcode}} {{city}}"
);
/**
* Randomly return a real city name
*
* @return string
*/
public static function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public static function streetSuffixWord()
{
return static::randomElement(static::$streetSuffixWord);
}
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* Randomly return a building number.
*
* @return string
*/
public static function buildingNumber()
{
return static::toUpper(static::bothify(static::randomElement(static::$buildingNumber)));
}
}
Provider/ro_RO/PhoneNumber.php 0000644 00000003507 15152066430 0012320 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_RO;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $normalFormats = array(
'landline' => array(
'021#######', // Bucharest
'023#######',
'024#######',
'025#######',
'026#######',
'027#######', // non-geographic
'031#######', // Bucharest
'033#######',
'034#######',
'035#######',
'036#######',
'037#######', // non-geographic
),
'mobile' => array(
'07########',
)
);
protected static $specialFormats = array(
'toll-free' => array(
'0800######',
'0801######', // shared-cost numbers
'0802######', // personal numbering
'0806######', // virtual cards
'0807######', // pre-paid cards
'0870######', // internet dial-up
),
'premium-rate' => array(
'0900######',
'0903######', // financial information
'0906######', // adult entertainment
)
);
/**
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/Telephone_numbers_in_Romania#Last_years
*/
public static function phoneNumber()
{
$type = static::randomElement(array_keys(static::$normalFormats));
$number = static::numerify(static::randomElement(static::$normalFormats[$type]));
return $number;
}
public static function tollFreePhoneNumber()
{
$number = static::numerify(static::randomElement(static::$specialFormats['toll-free']));
return $number;
}
public static function premiumRatePhoneNumber()
{
$number = static::numerify(static::randomElement(static::$specialFormats['premium-rate']));
return $number;
}
}
Provider/ro_RO/Person.php 0000644 00000036337 15152066430 0011353 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_RO;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
// http://en.wikipedia.org/wiki/Romanian_name, prefixes are for more formal purposes
protected static $maleNameFormats = array(
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{firstNameMale}} {{lastName}}',
'{{titleMale}} {{firstNameMale}} {{lastName}}',
);
protected static $femaleNameFormats = array(
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{firstNameFemale}} {{lastName}}',
'{{titleFemale}} {{firstNameFemale}} {{lastName}}'
);
//http://ro.wikipedia.org/wiki/List%C4%83_de_prenume_rom%C3%A2ne%C8%99ti#Feminine
protected static $firstNameFemale = array(
'Ada', 'Adela', 'Adelaida', 'Adelina', 'Adina', 'Adriana', 'Agata', 'Aglaia', 'Agripina', 'Aida', 'Alberta', 'Albertina', 'Alexandra', 'Alexandrina', 'Alida', 'Alina', 'Alice', 'Alis', 'Alma',
'Amalia', 'Amelia', 'Amanda', 'Ana', 'Anabela', 'Anaida', 'Anamaria', 'Anastasia', 'Anca', 'Ancuța', 'Anda', 'Andra', 'Andrada', 'Andreea', 'Anemona', 'Aneta', 'Angela', 'Anghelina', 'Anica',
'Anișoara', 'Antoaneta', 'Antonia', 'Antonela', 'Anuța', 'Ariadna', 'Ariana', 'Arina', 'Aristița', 'Artemisa', 'Astrid', 'Atena', 'Augustina', 'Aura', 'Aurelia', 'Aureliana', 'Aurica', 'Aurora',
'Beatrice', 'Betina', 'Bianca', 'Blanduzia', 'Bogdana', 'Brândușa', 'Camelia', 'Carina', 'Carla', 'Carmen', 'Carmina', 'Carolina', 'Casandra', 'Casiana', 'Caterina', 'Catinca', 'Catrina', 'Catrinel',
'Cătălina', 'Cecilia', 'Celia', 'Cerasela', 'Cezara', 'Cipriana', 'Clara', 'Clarisa', 'Claudia', 'Clementina', 'Cleopatra', 'Codrina', 'Codruța', 'Constantina', 'Constanța', 'Consuela', 'Coralia',
'Corina', 'Cornelia', 'Cosmina', 'Crenguța', 'Crina', 'Cristina', 'Daciana', 'Dafina', 'Daiana', 'Dalia', 'Dana', 'Daniela', 'Daria', 'Dariana', 'Delia', 'Demetra', 'Denisa', 'Despina', 'Diana',
'Dida', 'Didina', 'Dimitrina', 'Dina', 'Dochia', 'Doina', 'Domnica', 'Dora', 'Doriana', 'Dorina', 'Dorli', 'Draga', 'Dumitra', 'Dumitrana', 'Ecaterina', 'Eftimia', 'Elena', 'Eleonora', 'Eliana',
'Elisabeta', 'Elisaveta', 'Eliza', 'Elodia', 'Elvira', 'Emilia', 'Emanuela', 'Erica', 'Estera', 'Eufrosina', 'Eugenia', 'Eusebia', 'Eva', 'Evanghelina', 'Evelina', 'Fabia', 'Fabiana', 'Felicia',
'Filofteia', 'Fiona', 'Flavia', 'Floare', 'Floarea', 'Flora', 'Floriana', 'Florica', 'Florina', 'Florentina', 'Florența', 'Francesca', 'Frusina', 'Gabriela', 'Geanina', 'Gențiana', 'Georgeta',
'Georgia', 'Georgiana', 'Geta', 'Gherghina', 'Gianina', 'Gina', 'Giorgiana', 'Grațiana', 'Grațiela', 'Hortensia', 'Henrieta', 'Heracleea', 'Iasmina', 'Ica', 'Ileana', 'Ilinca', 'Ilona', 'Ina',
'Ioana', 'Ioanina', 'Iolanda', 'Ionela', 'Ionelia', 'Iosefina', 'Irina', 'Iridenta', 'Iris', 'Isabela', 'Iulia', 'Iuliana', 'Iustina', 'Ivona', 'Izabela', 'Jana', 'Janeta', 'Janina', 'Jasmina',
'Jeana', 'Julia', 'Julieta', 'Larisa', 'Laura', 'Laurenția', 'Lavinia', 'Lăcrămioara', 'Leana', 'Lelia', 'Leontina', 'Leopoldina', 'Letiția', 'Lia', 'Liana', 'Lidia', 'Ligia', 'Lili', 'Liliana',
'Lioara', 'Livia', 'Loredana', 'Lorelei', 'Lorena', 'Luana', 'Lucia', 'Luciana', 'Lucreția', 'Ludovica', 'Ludmila', 'Luiza', 'Luminița', 'Magdalena', 'Maia', 'Manuela', 'Mara', 'Marcela', 'Marga',
'Margareta', 'Marcheta', 'Maria', 'Mariana', 'Maricica', 'Marilena', 'Marina', 'Marinela', 'Marioara', 'Marta', 'Matilda', 'Malvina', 'Mădălina', 'Mălina', 'Mărioara', 'Măriuca', 'Melania', 'Melina',
'Mihaela', 'Milena', 'Mina', 'Minodora', 'Mioara', 'Mirabela', 'Mirela', 'Mirona', 'Miruna', 'Mona', 'Monalisa', 'Monica', 'Nadia', 'Narcisa', 'Natalia', 'Natașa', 'Noemi', 'Nicoleta', 'Niculina',
'Nidia', 'Nora', 'Norica', 'Oana', 'Octavia', 'Octaviana', 'Ofelia', 'Olga', 'Olimpia', 'Olivia', 'Ortansa', 'Otilia', 'Ozana', 'Pamela', 'Paraschiva', 'Paula', 'Paulica', 'Paulina', 'Patricia',
'Petronela', 'Petruța', 'Pompilia', 'Profira', 'Rada', 'Rafila', 'Raluca', 'Ramona', 'Rebeca', 'Renata', 'Rica', 'Roberta', 'Robertina', 'Rodica', 'Romanița', 'Romina', 'Roza', 'Rozalia', 'Roxana',
'Roxelana', 'Ruxanda', 'Ruxandra', 'Sabina', 'Sabrina', 'Safta', 'Salomea', 'Sanda', 'Saveta', 'Savina', 'Sânziana', 'Semenica', 'Severina', 'Sidonia', 'Silvia', 'Silvana', 'Silviana',
'Simina', 'Simona', 'Smaranda', 'Sofia', 'Sonia', 'Sorana', 'Sorina', 'Speranța', 'Stana', 'Stanca', 'Stela', 'Steliana', 'Steluța', 'Suzana', 'Svetlana', 'Ștefana', 'Ștefania', 'Tamara', 'Tania',
'Tatiana', 'Teea', 'Teodora', 'Teodosia', 'Teona', 'Tiberia', 'Timea', 'Tinca', 'Tincuța', 'Tudora', 'Tudorița', 'Tudosia', 'Valentina', 'Valeria', 'Vanesa', 'Varvara', 'Vasilica', 'Venera', 'Vera',
'Veronica', 'Veta', 'Vicenția', 'Victoria', 'Violeta', 'Viorela', 'Viorica', 'Virginia', 'Viviana', 'Voichița', 'Xenia', 'Zaharia', 'Zamfira', 'Zaraza', 'Zenobia', 'Zenovia', 'Zina', 'Zoe'
);
//http://ro.wikipedia.org/wiki/List%C4%83_de_prenume_rom%C3%A2ne%C8%99ti#Feminine
protected static $firstNameMale = array(
'Achim', 'Adam', 'Adelin', 'Adonis', 'Adrian', 'Adi', 'Agnos', 'Albert', 'Alex', 'Alexandru', 'Alexe', 'Aleodor', 'Alin', 'Alistar', 'Amedeu', 'Amza', 'Anatolie', 'Andrei', 'Angel', 'Anghel', 'Antim',
'Anton', 'Antonie', 'Antoniu', 'Arian', 'Aristide', 'Arsenie', 'Augustin', 'Aurel', 'Aurelian', 'Aurică', 'Avram', 'Axinte', 'Barbu', 'Bartolomeu', 'Basarab', 'Bănel', 'Bebe', 'Beniamin', 'Benone',
'Bernard', 'Bogdan', 'Brăduț', 'Bucur', 'Caius', 'Camil', 'Cantemir', 'Carol', 'Casian', 'Cazimir', 'Călin', 'Cătălin', 'Cedrin', 'Cezar', 'Ciprian', 'Claudiu', 'Codin', 'Codrin', 'Codruț', 'Cornel',
'Corneliu', 'Corvin', 'Constantin', 'Cosmin', 'Costache', 'Costel', 'Costin', 'Crin', 'Cristea', 'Cristian', 'Cristobal', 'Cristofor', 'Dacian', 'Damian', 'Dan', 'Daniel', 'Darius', 'David',
'Decebal', 'Denis', 'Dinu', 'Dominic', 'Dorel', 'Dorian', 'Dorin', 'Dorinel', 'Doru', 'Dragoș', 'Ducu', 'Dumitru', 'Edgar', 'Edmond', 'Eduard', 'Eftimie', 'Emil', 'Emilian', 'Emanoil', 'Emanuel',
'Emanuil', 'Eremia', 'Eric', 'Ernest', 'Eugen', 'Eusebiu', 'Eustațiu', 'Fabian', 'Felix', 'Filip', 'Fiodor', 'Flaviu', 'Florea', 'Florentin', 'Florian', 'Florin', 'Francisc', 'Frederic',
'Gabi', 'Gabriel', 'Gelu', 'George', 'Georgel', 'Georgian', 'Ghenadie', 'Gheorghe', 'Gheorghiță', 'Ghiță', 'Gică', 'Gicu', 'Giorgian', 'Grațian', 'Gregorian', 'Grigore',
'Haralamb', 'Haralambie', 'Horațiu', 'Horea', 'Horia', 'Iacob', 'Iancu', 'Ianis', 'Ieremia', 'Ilarie', 'Ilarion', 'Ilie', 'Inocențiu', 'Ioan', 'Ion', 'Ionel', 'Ionică', 'Ionuț', 'Iosif', 'Irinel',
'Iulian', 'Iuliu', 'Iurie', 'Iustin', 'Iustinian', 'Ivan', 'Jan', 'Jean', 'Jenel', 'Ladislau', 'Lascăr', 'Laurențiu', 'Laurian', 'Lazăr', 'Leonard', 'Leontin', 'Lică', 'Liviu', 'Lorin', 'Luca',
'Lucențiu', 'Lucian', 'Lucrețiu', 'Ludovic', 'Manole', 'Marcel', 'Marcu', 'Marian', 'Marin', 'Marius', 'Martin', 'Matei', 'Maxim', 'Maximilian', 'Mădălin', 'Mihai', 'Mihail', 'Mihnea', 'Mircea',
'Miron', 'Mitică', 'Mitruț', 'Mugur', 'Mugurel', 'Nae', 'Narcis', 'Nechifor', 'Nelu', 'Nichifor', 'Nicoară', 'Nicodim', 'Nicolae', 'Nicolaie', 'Nicu', 'Nicuță', 'Niculiță', 'Nicușor', 'Norbert',
'Norman', 'Octav', 'Octavian', 'Octaviu', 'Olimpian', 'Olimpiu', 'Oliviu', 'Ovidiu', 'Pamfil', 'Panait', 'Panagachie', 'Paul', 'Pavel', 'Pătru', 'Petre', 'Petrică', 'Petrișor', 'Petru', 'Petruț',
'Pompiliu', 'Radu', 'Rafael', 'Rareș', 'Raul', 'Răducu', 'Răzvan', 'Relu', 'Remus', 'Robert', 'Romeo', 'Romulus', 'Sabin', 'Sandu', 'Sava', 'Sebastian', 'Sergiu', 'Sever', 'Severin', 'Silvian',
'Silviu', 'Simi', 'Simion', 'Sinică', 'Sorin', 'Stan', 'Stancu', 'Stelian', 'Sandu', 'Șerban', 'Ștefan', 'Teodor', 'Teofil', 'Teohari', 'Theodor', 'Tiberiu', 'Timotei', 'Titus', 'Todor', 'Toma',
'Traian', 'Tudor', 'Valentin', 'Valeriu', 'Valter', 'Vasile', 'Vasilică', 'Veniamin', 'Vicențiu', 'Victor', 'Vincențiu', 'Viorel', 'Visarion', 'Vlad', 'Vladimir', 'Vlaicu', 'Voicu', 'Zamfir', 'Zeno'
);
//courtesy of Florin LIPAN, at nume.ottomotor.ro
protected static $lastName = array(
'Achim', 'Adam', 'Albu', 'Aldea', 'Alexa', 'Alexandrescu', 'Alexandru', 'Alexe', 'Andrei', 'Anghel', 'Antal', 'Anton', 'Apostol', 'Ardelean', 'Ardeleanu', 'Avram',
'Baciu', 'Badea', 'Balan', 'Balint', 'Banica', 'Banu', 'Barbu', 'Barbulescu', 'Bejan', 'Biro', 'Blaga', 'Boboc', 'Bodea', 'Bogdan', 'Bota', 'Botezatu', 'Bratu', 'Bucur', 'Buda', 'Bunea', 'Burlacu',
'Calin', 'Catana', 'Cazacu', 'Chiriac', 'Chirila', 'Chirita', 'Chis', 'Chivu', 'Ciobanu', 'Ciocan', 'Cojocaru', 'Coman', 'Constantin', 'Constantinescu', 'Cornea', 'Cosma', 'Costache',
'Costea', 'Costin', 'Covaci', 'Cozma', 'Craciun', 'Cretu', 'Crisan', 'Cristea', 'Cristescu', 'Croitoru', 'Cucu',
'Damian', 'Dan', 'Danciu', 'Danila', 'Dascalu', 'David', 'Diaconescu', 'Diaconu', 'Dima', 'Dinca', 'Dinu', 'Dobre', 'Dobrescu', 'Dogaru', 'Dragan', 'Draghici',
'Dragoi', 'Dragomir', 'Dumitrache', 'Dumitrascu', 'Dumitrescu', 'Dumitriu', 'Dumitru', 'Duta',
'Enache', 'Ene', 'Farcas', 'Filimon', 'Filip', 'Florea', 'Florescu', 'Fodor', 'Fratila',
'Gabor', 'Gal', 'Ganea', 'Gavrila', 'Georgescu', 'Gheorghe', 'Gheorghita', 'Gheorghiu', 'Gherman', 'Ghita', 'Giurgiu', 'Grecu', 'Grigoras', 'Grigore', 'Grigorescu', 'Grosu', 'Groza',
'Horvath', 'Iacob', 'Iancu', 'Ichim', 'Ignat', 'Ilie', 'Iliescu', 'Ion', 'Ionescu', 'Ionita', 'Iordache', 'Iorga', 'Iosif', 'Irimia', 'Ispas', 'Istrate', 'Ivan', 'Ivascu',
'Kiss', 'Kovacs', 'Lazar', 'Luca', 'Lungu', 'Lupu', 'Macovei', 'Maftei', 'Man', 'Manea', 'Manolache', 'Manole', 'Marcu', 'Marginean', 'Marian', 'Marin', 'Marinescu', 'Martin', 'Mateescu',
'Matei', 'Maxim', 'Mazilu', 'Micu', 'Mihai', 'Mihaila', 'Mihailescu', 'Mihalache', 'Mihalcea', 'Milea', 'Militaru', 'Mircea', 'Mirea', 'Miron', 'Miu', 'Mocanu', 'Moga', 'Moise', 'Moldovan',
'Moldoveanu', 'Molnar', 'Morar', 'Moraru', 'Muntean', 'Munteanu', 'Muresan', 'Musat', 'Nagy', 'Nastase', 'Neacsu', 'Neagoe', 'Neagu', 'Neamtu', 'Nechita', 'Necula', 'Nedelcu',
'Negoita', 'Negrea', 'Negru', 'Nemes', 'Nica', 'Nicoara', 'Nicolae', 'Nicolescu', 'Niculae', 'Niculescu', 'Nistor', 'Nita', 'Nitu',
'Oancea', 'Olariu', 'Olaru', 'Oltean', 'Olteanu', 'Oprea', 'Opris', 'Paduraru', 'Pana', 'Panait', 'Paraschiv', 'Parvu', 'Pasca', 'Pascu', 'Patrascu', 'Paun', 'Pavel', 'Petcu', 'Peter',
'Petre', 'Petrea', 'Petrescu', 'Pintea', 'Pintilie', 'Pirvu', 'Pop', 'Popa', 'Popescu', 'Popovici', 'Preda', 'Prodan', 'Puiu', 'Radoi', 'Radu', 'Radulescu', 'Roman', 'Rosca', 'Rosu',
'Rotaru', 'Rus', 'Rusu', 'Sabau', 'Sandor', 'Sandu', 'Sarbu', 'Sava', 'Savu', 'Serban', 'Sima', 'Simion', 'Simionescu', 'Simon', 'Sirbu', 'Soare', 'Solomon', 'Staicu', 'Stan',
'Stanciu', 'Stancu', 'Stanescu', 'Stefan', 'Stefanescu', 'Stoian', 'Stoica', 'Stroe', 'Suciu', 'Szabo', 'Szasz', 'Szekely', 'Tamas', 'Tanase', 'Tataru', 'Teodorescu', 'Toader',
'Toma', 'Tomescu', 'Toth', 'Trandafir', 'Trif', 'Trifan', 'Tudor', 'Tudorache', 'Tudose', 'Turcu', 'Ungureanu', 'Ursu', 'Vaduva', 'Varga', 'Vasile', 'Vasilescu', 'Vasiliu', 'Veres',
'Vintila', 'Visan', 'Vlad', 'Voicu', 'Voinea', 'Zaharia', 'Zamfir'
);
protected static $titleMale = array('dl.', 'ing.', 'dr.');
protected static $titleFemale = array('d-na.', 'd-șoara', 'ing.', 'dr.');
protected static $cnpCountyCodes = array(
'AB' => '01', 'AR' => '02', 'AG' => '03', 'B' => '40', 'BC' => '04', 'BH' => '05',
'BN' => '06', 'BT' => '07', 'BV' => '08', 'BR' => '09', 'BZ' => '10', 'CS' => '11',
'CL' => '51', 'CJ' => '12', 'CT' => '13', 'CV' => '14', 'DB' => '15', 'DJ' => '16',
'GL' => '17', 'GR' => '52', 'GJ' => '18', 'HR' => '19', 'HD' => '20', 'IL' => '21',
'IS' => '22', 'IF' => '23', 'MM' => '24', 'MH' => '25', 'MS' => '26', 'NT' => '27',
'OT' => '28', 'PH' => '29', 'SM' => '30', 'SJ' => '31', 'SB' => '32', 'SV' => '33',
'TR' => '34', 'TM' => '35', 'TL' => '36', 'VS' => '37', 'VL' => '38', 'VN' => '39',
'B1' => '41', 'B2' => '42', 'B3' => '43', 'B4' => '44', 'B5' => '45', 'B6' => '46'
);
/**
* Personal Numerical Code (CNP)
*
* @link http://ro.wikipedia.org/wiki/Cod_numeric_personal
* @example 1111111111118
*
* @param string $gender Valid values: m, f, 1, 2
* @param integer $century Valid values: 1800, 1900, 2000, 1, 2, 3, 4, 5, 6
* @param string $county Valid values: 2 letter ISO 3166-2:RO county codes and B1-B6 for Bucharest's 6 sectors
* @return string
*
*/
public function cnp($gender = null, $century = null, $county = null)
{
if (is_null($county) || !array_key_exists($county, static::$cnpCountyCodes)) {
$countyCode = static::randomElement(array_values(static::$cnpCountyCodes));
} else {
$countyCode = static::$cnpCountyCodes[$county];
}
$cnp = (string) static::cnpFirstDigit($gender, $century)
. static::numerify('##')
. sprintf('%02d', $this->generator->month())
. sprintf('%02d', $this->generator->dayOfMonth())
. $countyCode
. static::numerify('##%')
;
$cnp = static::cnpAddChecksum($cnp);
return $cnp;
}
/**
* Calculates the first digit for the Personal Numerical Code (CNP) based on
* the gender and century
*
* @param string $gender Valid values: m, f, 1, 2
* @param integer $century Valid values: 1800, 1900, 2000, 1, 2, 3, 4, 5, 6
* @return integer
*/
protected static function cnpFirstDigit($gender = null, $century = null)
{
switch ($century) {
case 1800:
case 3:
case 4:
$centuryCode = 2;
break;
case 1900:
case 1:
case 2:
$centuryCode = 0;
break;
case 2000:
case 5:
case 6:
$centuryCode = 4;
break;
default:
$centuryCode = static::randomElement(array(0, 2, 4, 6, 9));
}
switch (strtolower($gender)) {
case 'm':
case 1:
$genderCode = 1;
break;
case 'f':
case 2:
$genderCode = 2;
break;
default:
$genderCode = static::randomElement(array(1, 2));
}
$firstDigit = $centuryCode + $genderCode;
return ($firstDigit > 9) ? 9 : $firstDigit;
}
/**
* Calculates a checksum for the Personal Numerical Code (CNP).
*
* @param string $cnp Randomly generated CNP
* @return string CNP with the last digit altered to a proper checksum
*/
protected static function cnpAddChecksum($cnp)
{
$checkNumber = 279146358279;
$checksum = 0;
foreach (range(0, 11) as $digit) {
$checksum += substr($cnp, $digit, 1) * substr($checkNumber, $digit, 1);
}
$checksum = $checksum % 11;
return substr($cnp, 0, 12) . ($checksum == 10 ? 1 : $checksum);
}
}
Provider/ro_RO/Address.php 0000644 00000027326 15152066430 0011470 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\ro_RO;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $buildingNumber = array('###', '##', '#', '#/#', '#A', '#B');
protected static $apartmentNumber = array('#', '##');
protected static $floor = array('#', '##');
protected static $block = array('#', '##', 'A', 'B', 'C', 'D');
protected static $blockSegment = array('A', 'B', 'C', 'D');
protected static $streetPrefix = array(
'Str.', 'B-dul.', 'Aleea', 'Splaiul', 'Calea', 'P-ța'
);
// random selection of seemingly frequently used streets and naming categories
protected static $streetPlainName = array(
// historical events
'Eroilor', 'Independenței', 'Memorandumului', 'Unirii', '1 Decembrie',
// historical people
'Mihai Viteazul', 'Mircea cel Bătrân', 'Vlad Țepeș', 'Traian', 'Decebal', 'Horea', 'Cloșca', 'Crișan',
// national and international people names
'Louis Pasteur', 'Albert Einstein', 'Franklin Delano Rosevelt', 'J.J Rousseau', 'Petrache Poenaru', 'Henri Coandă', 'Constantin Brâncuși', 'Aurel Vlaicu', 'Ion Creangă', 'Mihai Eminescu',
// nature-related
'Cireșilor', 'Frasinului', 'Salcâmilor', 'Brăduțului', 'Frunzișului', 'Castanilor', 'Mesteacănului', 'Florilor', 'Pădurii', 'Piersicului',
// work-related
'Croitorilor', 'Meșterilor', 'Zidarilor', 'Păcurari', 'Muncii', 'Învățătorului',
// geography related
'Jiului', 'Bega', 'Someș', 'Făget', 'Sinaia', 'Herculane', 'Padiș'
);
protected static $postcode = array('######');
// from http://ro.wikipedia.org/wiki/Lista_ora%C8%99elor_din_Rom%C3%A2nia#Lista_alfabetic.C4.83_a_ora.C8.99elor_din_Rom.C3.A2nia_.28inclusiv_municipii.29
protected static $cityNames = array(
'Abrud', 'Adjud', 'Agnita', 'Aiud', 'Alba Iulia', 'Aleșd', 'Alexandria', 'Amara', 'Anina', 'Aninoasa', 'Arad', 'Ardud', 'Avrig', 'Azuga', 'Babadag', 'Băbeni', 'Bacău', 'Baia de Aramă',
'Baia de Arieș', 'Baia Mare', 'Baia Sprie', 'Băicoi', 'Băile Govora', 'Băile Herculane', 'Băile Olănești', 'Băile Tușnad', 'Băilești', 'Bălan', 'Bălcești', 'Balș', 'Băneasa', 'Baraolt',
'Bârlad', 'Bechet', 'Beclean', 'Beiuș', 'Berbești', 'Berești', 'Bicaz', 'Bistrița', 'Blaj', 'Bocșa', 'Boldești-Scăeni', 'Bolintin-Vale', 'Borșa', 'Borsec', 'Botoșani', 'Brad', 'Bragadiru',
'Brăila', 'Brașov', 'Breaza', 'Brezoi', 'Broșteni', 'Bucecea', 'București', 'Budești', 'Buftea', 'Buhuși', 'Bumbești-Jiu', 'Bușteni', 'Buzău', 'Buziaș', 'Cajvana', 'Calafat', 'Călan',
'Călărași', 'Călimănești', 'Câmpeni', 'Câmpia Turzii', 'Câmpina', 'Câmpulung Moldovenesc', 'Câmpulung', 'Caracal', 'Caransebeș', 'Carei', 'Cavnic', 'Căzănești', 'Cehu Silvaniei',
'Cernavodă', 'Chișineu-Criș', 'Chitila', 'Ciacova', 'Cisnădie', 'Cluj-Napoca', 'Codlea', 'Comănești', 'Comarnic', 'Constanța', 'Copșa Mică', 'Corabia', 'Costești', 'Covasna', 'Craiova',
'Cristuru Secuiesc', 'Cugir', 'Curtea de Argeș', 'Curtici', 'Dăbuleni', 'Darabani', 'Dărmănești', 'Dej', 'Deta', 'Deva', 'Dolhasca', 'Dorohoi', 'Drăgănești-Olt', 'Drăgășani', 'Dragomirești',
'Drobeta-Turnu Severin', 'Dumbrăveni', 'Eforie', 'Făgăraș', 'Făget', 'Fălticeni', 'Făurei', 'Fetești', 'Fieni', 'Fierbinți-Târg', 'Filiași', 'Flămânzi', 'Focșani', 'Frasin', 'Fundulea',
'Găești', 'Galați', 'Gătaia', 'Geoagiu', 'Gheorgheni', 'Gherla', 'Ghimbav', 'Giurgiu', 'Gura Humorului', 'Hârlău', 'Hârșova', 'Hațeg', 'Horezu', 'Huedin', 'Hunedoara', 'Huși', 'Ianca',
'Iași', 'Iernut', 'Ineu', 'Însurăței', 'Întorsura Buzăului', 'Isaccea', 'Jibou', 'Jimbolia', 'Lehliu Gară', 'Lipova', 'Liteni', 'Livada', 'Luduș', 'Lugoj', 'Lupeni', 'Măcin', 'Măgurele',
'Mangalia', 'Mărășești', 'Marghita', 'Medgidia', 'Mediaș', 'Miercurea Ciuc', 'Miercurea Nirajului', 'Miercurea Sibiului', 'Mihăilești', 'Milișăuți', 'Mioveni', 'Mizil', 'Moinești',
'Moldova Nouă', 'Moreni', 'Motru', 'Murfatlar', 'Murgeni', 'Nădlac', 'Năsăud', 'Năvodari', 'Negrești', 'Negrești-Oaș', 'Negru Vodă', 'Nehoiu', 'Novaci', 'Nucet', 'Ocna Mureș',
'Ocna Sibiului', 'Ocnele Mari', 'Odobești', 'Odorheiu Secuiesc', 'Oltenița', 'Onești', 'Oradea', 'Orăștie', 'Oravița', 'Orșova', 'Oțelu Roșu', 'Otopeni', 'Ovidiu', 'Panciu', 'Pâncota',
'Pantelimon', 'Pașcani', 'Pătârlagele', 'Pecica', 'Petrila', 'Petroșani', 'Piatra Neamț', 'Piatra-Olt', 'Pitești', 'Ploiești', 'Plopeni', 'Podu Iloaiei', 'Pogoanele', 'Popești-Leordeni',
'Potcoava', 'Predeal', 'Pucioasa', 'Răcari', 'Rădăuți', 'Râmnicu Sărat', 'Râșnov', 'Recaș', 'Reghin', 'Reșița', 'Roman', 'Roșiorii de Vede', 'Rovinari', 'Roznov', 'Rupea', 'Săcele',
'Săcueni', 'Salcea', 'Săliște', 'Săliștea de Sus', 'Salonta', 'Sângeorgiu de Pădure', 'Sângeorz-Băi', 'Sânnicolau Mare', 'Sântana', 'Sărmașu', 'Satu Mare', 'Săveni', 'Scornicești',
'Sebeș', 'Sebiș', 'Segarcea', 'Seini', 'Sfântu Gheorghe', 'Sibiu', 'Sighetu Marmației', 'Sighișoara', 'Simeria', 'Șimleu Silvaniei', 'Sinaia', 'Siret', 'Slănic', 'Slănic-Moldova',
'Slatina', 'Slobozia', 'Solca', 'Șomcuta Mare', 'Sovata', 'Ștefănești, Argeș', 'Ștefănești, Botoșani', 'Ștei', 'Strehaia', 'Suceava', 'Sulina', 'Tălmaciu', 'Țăndărei', 'Târgoviște',
'Târgu Bujor', 'Târgu Cărbunești', 'Târgu Frumos', 'Târgu Jiu', 'Târgu Lăpuș', 'Târgu Mureș', 'Târgu Neamț', 'Târgu Ocna', 'Târgu Secuiesc', 'Târnăveni', 'Tășnad', 'Tăuții-Măgherăuș',
'Techirghiol', 'Tecuci', 'Teiuș', 'Țicleni', 'Timișoara', 'Tismana', 'Titu', 'Toplița', 'Topoloveni', 'Tulcea', 'Turceni', 'Turda', 'Turnu Măgurele','Ulmeni', 'Ungheni', 'Uricani',
'Urlați', 'Urziceni', 'Valea lui Mihai', 'Vălenii de Munte', 'Vânju Mare', 'Vașcău', 'Vaslui', 'Vatra Dornei', 'Vicovu de Sus', 'Victoria', 'Videle', 'Vișeu de Sus', 'Vlăhița', 'Voluntari',
'Vulcan', 'Zalău', 'Zărnești', 'Zimnicea', 'Zlatna'
);
// http://en.wikipedia.org/wiki/Counties_of_Romania#Current_list
protected static $counties = array(
'Alba', 'Arad', 'Argeș', 'Bacău', 'Bihor', 'Bistrița Năsăud', 'Botoșani', 'Brăila', 'Brașov', 'București', 'Buzău', 'Călărași', 'Caraș-Severin', 'Cluj', 'Constanța', 'Covasna', 'Dâmbovița',
'Dolj', 'Galați', 'Giurgiu', 'Gorj', 'Harghita', 'Hunedoara', 'Ialomița', 'Iași', 'Ilfov', 'Maramureț', 'Mehedinți', 'Mureș', 'Neamț', 'Olt', 'Prahova', 'Sălaj', 'Satu Mare', 'Sibiu',
'Suceava', 'Teleorman', 'Timiș', 'Tulcea', 'Vâlcea', 'Vaslui', 'Vrancea'
);
// http://ro.wikipedia.org/wiki/Lista_statelor_lumii#Lista_statelor_lumii
protected static $country = array(
'Afganistan', 'Africa de Sud', 'Albania', 'Algeria', 'Andorra', 'Angola', 'Antigua și Barbuda', 'Arabia Saudită', 'Argentina', 'Armenia', 'Australia', 'Austria', 'Azerbaidjan',
'Bahamas', 'Bahrain', 'Bangladesh', 'Barbados', 'Belarus', 'Belgia', 'Belize', 'Benin', 'Bhutan', 'Birmania', 'Bolivia', 'Bosnia și Herțegovina', 'Botswana', 'Brazilia', 'Brunei', 'Bulgaria',
'Burkina Faso', 'Burundi', 'Cambodgia', 'Camerun', 'Canada', 'Capul Verde', 'Cehia', 'Republica Centrafricană', 'Chile', 'Republica Populară Chineză', 'Ciad', 'Cipru', 'Columbia', 'Comore',
'Republica Democrată Congo', 'Republica Congo', 'Coreea de Nord', 'Coreea de Sud', 'Costa Rica', 'Coasta de Fildeș', 'Croația', 'Cuba', 'Danemarca', 'Djibouti', 'Dominica',
'Republica Dominicană', 'Ecuador', 'Egipt', 'El Salvador', 'Elveția', 'Emiratele Arabe Unite', 'Eritreea', 'Estonia', 'Etiopia', 'Fiji', 'Filipine', 'Finlanda', 'Franța', 'Gabon', 'Gambia',
'Georgia', 'Germania', 'Ghana', 'Grecia', 'Grenada', 'Guatemala', 'Guineea', 'Guineea-Bissau', 'Guineea Ecuatorială', 'Guyana', 'Haiti', 'Honduras',
'India', 'Indonezia', 'Iordania', 'Irak', 'Iran', 'Republica Irlanda', 'Islanda', 'Israel', 'Italia', 'Jamaica', 'Japonia', 'Kazahstan', 'Kenya', 'Kirghizstan', 'Kiribati', 'Kuweit',
'Laos', 'Lesotho', 'Letonia', 'Liban', 'Liberia', 'Libia', 'Liechtenstein', 'Lituania', 'Luxemburg', 'Republica Macedonia', 'Madagascar', 'Malawi', 'Malaezia', 'Maldive', 'Mali', 'Malta',
'Maroc', 'Insulele Marshall', 'Mauritania', 'Mauritius', 'Mexic', 'Statele Federate ale Microneziei', 'Republica Moldova', 'Monaco', 'Mongolia', 'Mozambic', 'Muntenegru', 'Namibia', 'Nauru',
'Nepal', 'Nicaragua', 'Niger', 'Nigeria', 'Norvegia', 'Noua Zeelandă', 'Olanda', 'Oman', 'Pakistan', 'Palau', 'Panama', 'Papua Noua Guinee', 'Paraguay', 'Peru', 'Polonia', 'Portugalia',
'Qatar', 'Regatul Unit', 'România', 'Rusia', 'Rwanda', 'Samoa', 'San Marino', 'São Tomé și Príncipe', 'São Tomé e Príncipe', 'Senegal', 'Serbia', 'Seychelles', 'Sfânta Lucia',
'Sfântul Cristofor și Nevis', 'Saint Vincent and the Grenadines', 'Sierra Leone', 'Singapore', 'Siria', 'Slovacia', 'Slovenia', 'Insulele Solomon', 'Somalia', 'Spania', 'Sri Lanka',
'Statele Unite ale Americii', 'Sudan', 'Sudanul de Sud', 'Suedia', 'Surinam', 'Swaziland', 'Tadjikistan', 'Tanzania', 'Thailanda', 'Timorul de Est', 'Togo', 'Tonga', 'Trinidad-Tobago',
'Tunisia', 'Turcia', 'Turkmenistan', 'Tuvalu', 'Ucraina', 'Uganda', 'Ungaria', 'Uruguay', 'Uzbekistan', 'Vanuatu', 'Vatican', 'Venezuela', 'Vietnam', 'Yemen', 'Zambia', 'Zimbabwe'
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
'Mun. {{cityName}}',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{streetPrefix}} {{streetPlainName}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, ap. {{apartmentNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, et. {{floor}}, ap. {{apartmentNumber}}',
'{{streetName}} nr. {{buildingNumber}}, bl. {{block}}, sc. {{blockSegment}}, et. {{floor}}, ap. {{apartmentNumber}}',
);
protected static $addressFormats = array(
"{{streetAddress}}, {{city}}, {{county}}, CP {{postcode}}",
);
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
public static function block()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$block));
}
public function blockSegment()
{
return static::randomElement(static::$blockSegment);
}
public static function floor()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$floor));
}
public static function apartmentNumber()
{
return static::numerify(static::randomElement(static::$apartmentNumber));
}
public function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
/**
* @example 'Independenței'
*/
public function streetPlainName()
{
return static::randomElement(static::$streetPlainName);
}
/**
* @example 'Splaiul Independenței'
*/
public function streetName()
{
$format = static::randomElement(static::$streetNameFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
/**
* @example 'Cluj'
*/
public function county()
{
return static::randomElement(static::$counties);
}
public function address()
{
$format = static::randomElement(static::$addressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
public function streetAddress()
{
$format = static::randomElement(static::$streetAddressFormats);
return $this->generator->parse($format);
}
}
Provider/me_ME/Company.php 0000644 00000005426 15152066430 0011450 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\me_ME;
class Company extends \Faker\Provider\Company
{
protected static $formats = array(
'{{companyName}} {{companyType}}'
);
/**
* Source: extracted from http://www.crps.me/index.php/predraga
*/
protected static $names = array(
'13 Jul - Plantaže ', '19 Decembar Podgorica',
'Agrokombinat 13 Jul', 'Agrokombinat 13 Jul', 'Atlas Banka', 'Autoremont Osmanagić',
'Božur-Velexport', 'Businessmontenegro Podgorica',
'Cemex Montenegro', 'Centralna Depozitarna Agencija ', 'Centrokoža-Produkt ', 'CG Broker', 'CMC AD Podgorica', 'Crnagoradrvo', 'Crnagoraput', 'Crnogorska Komercijalna Banka ', 'Crnogorski Telekom', 'Doclea Express Podgorica', 'Društvo Za Upravljanje Investicionim Fondom Atlas Mont', 'Drvoimpex', 'Drvoimpex', 'Drvoimpex', 'Drvoimpex-Bams', 'Drvoimpex-Fincom', 'Drvoimpex-Gm Podgorica', 'Drvoimpex-Mobile', 'Duklja - Zora', 'Duklja Podgorica', 'Duklja-Pekara', 'Duvanski Kombinat, Podgorica',
'Elastik-Plastika Ad Podgorica', 'Erste Bank Ad Podgorica', 'Euromarket Banka Nlb Grupa ', 'Exal', 'Export-Import Servisimport Si',
'Fond Zajedničkog Ulaganja Moneta', 'Goricapromet Podgorica', 'Gornji Ibar A.D.', 'Gp Radnik Beton', 'Građevinar Podgorica', 'Gross Market Podgorica',
'H.T.P.Velika Plaža A.D', 'Higijena Podgorica', 'Hipotekarna Banka', 'Hotel Ravnjak',
'Industriaimpex A.D.', 'Inpek', 'Institut Za Šumarstvo ', 'Intours', 'Invest Banka Montenegro', 'Izdavačko-Prometno Društvo Ljetopis',
'Lovćen Podgorica', 'Lovćen-Re', 'Lovćeninvest Podgorica', 'Lutrija Crne Gore',
'Margomarket Podgorica', 'Mašinopromet', 'Mašinopromet-Commerce', 'Mesopromet Podgorica', 'Mljekara', 'Moneta A.D.', 'Montenegroberza Akcionarsko Društvo', 'Morača Podgorica', 'Morača Sa P.O.',
'Nex Montenegro', 'Novogradnja Ad Podgorica',
'Osiguravajuće Društvo Swiss Osiguranje',
'Papir', 'Podgoricaekspres', 'Progas Podgorica', 'Promet', 'Prva Banka Crne Gore Podgorica',
'Ribnica Commerce',
'Sava Montenegro Podgorica', 'Si Promet A.D.', 'Sigmobil', 'Societe Generale Banka Montenegro Ad', 'Solar 80 - Elastik', 'Stadion', 'Šumarsko Preduzeće ',
'Tehnomarketi', 'Tpc Ražnatović', 'Trend A.D.', 'Trgopress',
'Unifarm ', 'Utip Crna Gora',
'Vatrostalna Podgorica', 'Velepromet Podgorica', 'Veletrgovina-Kolašin', 'Velimport Podgorica', 'Volumentrade Podgorica',
'Željeznica Crne Gore', 'Zetatrans'
);
protected static $types = array(
'A.D.', 'A.D PODGORICA'
);
public static function companyType()
{
return static::randomElement(static::$types);
}
public static function companyName()
{
return static::randomElement(static::$names);
}
}
Provider/me_ME/PhoneNumber.php 0000644 00000000433 15152066430 0012255 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\me_ME;
class PhoneNumber extends \Faker\Provider\PhoneNumber
{
protected static $formats = array(
'+38220#####',
'+38267#####',
'+38269#####',
'+382679#####',
'+38268#####',
'+38240#####',
);
}
Provider/me_ME/Payment.php 0000644 00000001234 15152066430 0011450 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\me_ME;
class Payment extends \Faker\Provider\Payment
{
/**
* International Bank Account Number (IBAN)
* @link http://en.wikipedia.org/wiki/International_Bank_Account_Number
* @param string $prefix for generating bank account number of a specific bank
* @param string $countryCode ISO 3166-1 alpha-2 country code
* @param integer $length total length without country code and 2 check digits
* @return string
*/
public static function bankAccountNumber($prefix = '', $countryCode = 'ME', $length = '18')
{
return static::iban($countryCode, $prefix, $length);
}
}
Provider/me_ME/Person.php 0000644 00000114245 15152066430 0011310 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\me_ME;
class Person extends \Faker\Provider\Person
{
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0
*/
protected static $firstNameMale = array(
'Avakum', 'Avram', 'Adam', 'Aksentije', 'Aleksandar', 'Aleksandron', 'Aleksa', 'Aleksije', 'Aleksej', 'Alimpije', 'Andrej', 'Andrija', 'Andrijaš', 'Anđelko', 'Antonije', 'Aranđel', 'Arsenije', 'Arsen', 'Arsa', 'Arso', 'Atanasije', 'Atanacko', 'Aćim', 'Agnija',
'Bajko', 'Bajo', 'Bajčeta', 'Balša', 'Bane', 'Batrić', 'Berislav', 'Berisav', 'Beriša', 'Berko', 'Biljan', 'Biserko', 'Blagoje', 'Blagota', 'Blagomir', 'Blaža', 'Blažo', 'Blažen', 'Blaško', 'Boban', 'Bogdan', 'Bogelj', 'Bogić', 'Bogiša', 'Bogoboj', 'Bogoje', 'Bogoljub', 'Bogoslav', 'Bogosav', 'Božidar', 'Boža', 'Božo', 'Božin', 'Božićko', 'Boin', 'Boica', 'Bojan', 'Bojko', 'Bojo', 'Bojčeta', 'Bora', 'Boro', 'Borivoje', 'Borivoj', 'Boris', 'Borislav', 'Borisav', 'Borko', 'Boriša', 'Boroje', 'Boško', 'Brajan', 'Brajica', 'Branivoje', 'Branivoj', 'Branimir', 'Branislav', 'Branko', 'Brano', 'Bratimir', 'Bratislav', 'Bratovan', 'Bratoljub', 'Brnča', 'Budimir', 'Budislav', 'Budisav',
'Vasilije', 'Vajo', 'Vasilj', 'Vasko', 'Vasoje', 'Vasa', 'Vaso', 'Vaskrsije', 'Vekoslav', 'Vjekoslav', 'Velibor', 'Velizar', 'Velimir', 'Velisav', 'Veličko', 'Veliša', 'Veljko', 'Veselin', 'Vesko', 'Veran', 'Veroljub', 'Vidoje', 'Vidak', 'Vid', 'Vidač', 'Vidan', 'Viden', 'Vidosav', 'Vidojko', 'Vidoja', 'Viktor', 'Vilotije', 'Vitomir', 'Vitko', 'Vićentije', 'Vićan', 'Višeslav', 'Vladan', 'Vlada', 'Vlade', 'Vlado', 'Vlatko', 'Vladeta', 'Vladica', 'Vladoje', 'Vladun', 'Vladimir', 'Vladislav', 'Vladisav', 'Vlaislav', 'Vlasije', 'Vlajko', 'Vlastimir', 'Vlaško', 'Vojdrag', 'Vojimir', 'Vojkan', 'Vojin', 'Vojko', 'Voica', 'Vojislav', 'Vraneš', 'Vugdrag', 'Vuzman', 'Vuilo', 'Vuin', 'Vuica', 'Vujadin', 'Vujak', 'Vujan', 'Vujeta', 'Vujko', 'Vujčeta', 'Vujčin', 'Vujo', 'Vuk', 'Vuko', 'Vukalj', 'Vukas', 'Vukac', 'Vukač', 'Vukelja', 'Vukić', 'Vukša', 'Vukadin', 'Vukan', 'Vukota', 'Vukajlo', 'Vukalo', 'Vukman', 'Vukoman', 'Vukmilj', 'Vukoje', 'Vukojica', 'Vukola', 'Vukovoje', 'Vukašin', 'Vukomir', 'Vukmir', 'Vukoslav', 'Vukosav', 'Vuksan', 'Vuleta', 'Vule', 'Vunko', 'Vučeta', 'Vučina', 'Vučan', 'Vučen', 'Vučić', 'Vučko', 'Vuča',
'Gavrilo', 'Gaja', 'Gajo', 'Gača', 'Gajin', 'Gvozden', 'Gvozdenko', 'Genadije', 'Georgije', 'Gerasim', 'German', 'Gligorije', 'Gliša', 'Glišo', 'Grigorije', 'Godeč', 'Godomir', 'Gojko', 'Golub', 'Goran', 'Gordan', 'Gorčin', 'Gostimir', 'Gostoljub', 'Gradimir', 'Gradeta', 'Gradiša', 'Grgur', 'Grdan', 'Grijak', 'Grozdan', 'Grubeta', 'Grubiša', 'Gruban', 'Grubac', 'Grubač', 'Grubeša', 'Gruja', 'Grujica', 'Grujo',
'Dabiša', 'Dabo', 'Dabiživ', 'David', 'Dalibor', 'Danko', 'Danijel', 'Danilo', 'Dane', 'Damjan', 'Damljan', 'Dančul', 'Darije', 'Dario', 'Darijo', 'Darjan', 'Darko', 'Dejan', 'Desimir', 'Despot', 'Dimitrije', 'Dimčo', 'Dmitar', 'Dobrašin', 'Dobrilo', 'Dobrica', 'Dobrinko', 'Dobrivoje', 'Dobrivoj', 'Dobrovuk', 'Dobroslav', 'Dobrosav', 'Dojčin', 'Dojčilo', 'Doko', 'Dorotej', 'Dositej', 'Dragan', 'Dragiša', 'Dragić', 'Dragoja', 'Dragoje', 'Dragaš', 'Dragojlo', 'Dragoš', 'Dragobrat', 'Drago', 'Dragovan', 'Dragoljub', 'Dragoman', 'Dragomir', 'Dragorad', 'Dragoslav', 'Dragosav', 'Draža', 'Dražo', 'Dražeta', 'Dragutin', 'Drailo', 'Drakša', 'Draško', 'Dubravac', 'Dubravko', 'Dujak', 'Duka', 'Dukadin', 'Dušan', 'Duško',
'Đenadije', 'Đorđe', 'Đorđo', 'Đura', 'Đukan', 'Đurađ', 'Đuro', 'Đoko', 'Đorđije', 'Đurašin', 'Đurisav', 'Đurica', 'Đurko', 'Đurđe',
'Evgenije', 'Emilijan', 'Emilije', 'Emil', 'Erak',
'Žarko', 'Želimir', 'Željko', 'Živa', 'Živica', 'Živadin', 'Živan', 'Živanko', 'Živko', 'Živojin', 'Živoljub', 'Živomir', 'Živorad', 'Života', 'Žika', 'Žikica', 'Žitomir',
'Zaviša', 'Zarija', 'Zarije', 'Zaharije', 'Zvezdan', 'Zvjezdan', 'Zvezdodrag', 'Zvezdoslav', 'Zvonko', 'Zvonimir', 'Zdravko', 'Zdraviša', 'Zlatan', 'Zlatko', 'Zlatoje', 'Zlatibor', 'Zlatomir', 'Zlatosav', 'Zoran', 'Zrinko',
'Ivan', 'Ivica', 'Ivo', 'Ivko', 'Ivaniš', 'Ignjat', 'Ignjatije', 'Igor', 'Ilija', 'Isaija', 'Isailo', 'Isak', 'Isidor',
'Jablan', 'Javorko', 'Jagoš', 'Jadranko', 'Jakov', 'Jakša', 'Jandrija', 'Jandre', 'Janićije', 'Janko', 'Janča', 'Jaroslav', 'Jasen', 'Jasenko', 'Jevrem', 'Jevtimije', 'Jevta', 'Jevto', 'Jevtan', 'Jezdimir', 'Jezda', 'Jelen', 'Jelenko', 'Jelašin', 'Jelisije', 'Jeremija', 'Jerko', 'Jerotije', 'Jovan', 'Jovica', 'Joviša', 'Jova', 'Jovo', 'Jovko', 'Joko', 'Joksim', 'Jordan', 'Josif', 'Jugoljub', 'Jugomir', 'Jugoslav', 'Julijan', 'Junoša', 'Juriša', 'Justin',
'Kamenko', 'Kažimir', 'Kazimir', 'Kiprijan', 'Kirilo', 'Koviljko', 'Kojadin', 'Kojčin', 'Kokan', 'Komnen', 'Konstantin', 'Kostadin', 'Kosta', 'Kozma', 'Kornelije', 'Koča', 'Kraguj', 'Krajčin', 'Krasimir', 'Krasoje', 'Krajislav', 'Krsman', 'Krsto', 'Krsta', 'Krstan', 'Krstivoje', 'Krunislav', 'Kuzman', 'Kumodrag',
'Labud', 'Lazar', 'Laza', 'Lazo', 'Laka', 'Lako', 'Laketa', 'Lale', 'Ležimir', 'Lepoje', 'Lepomir', 'Leposlav', 'Lozan', 'Lola', 'Luka', 'Lujo',
'Ljiljan', 'Ljuban', 'Ljubinko', 'Ljubo', 'Ljubiša', 'Ljubivoje', 'Ljuboje', 'Ljuboja', 'Ljuben', 'Ljubenko', 'Ljubislav', 'Ljubisav', 'Ljubobrat', 'Ljubodrag', 'Ljubomir',
'Mavren', 'Maksim', 'Maleta', 'Maleš', 'Manojlo', 'Mane', 'Marinko', 'Marjan', 'Marko', 'Martin', 'Matija', 'Matijaš', 'Mateja', 'Matej', 'Mato', 'Mašan', 'Maško', 'Medak', 'Mijak', 'Mijan', 'Mijat', 'Mija', 'Mijo', 'Mijobrat', 'Miladin', 'Milak', 'Milan', 'Milanko', 'Milat', 'Milaš', 'Milašin', 'Mile', 'Milo', 'Milko', 'Milen', 'Milenko', 'Milentije', 'Mileta', 'Mileš', 'Milivoje', 'Milivoj', 'Milija', 'Milijan', 'Milijaš', 'Milin', 'Milinko', 'Milić', 'Milovan', 'Miloje', 'Milojko', 'Miloja', 'Milojica', 'Milomir', 'Milorad', 'Milosav', 'Milisav', 'Miloš', 'Milten', 'Milun', 'Milutin', 'Miluš', 'Miljan', 'Miljen', 'Miljko', 'Milj', 'Miljojko', 'Miljurko', 'Miodrag', 'Miomir', 'Miren', 'Mirko', 'Miro', 'Miroljub', 'Miroslav', 'Mirosav', 'Mirčeta', 'Mitar', 'Mićan', 'Mića', 'Mićo', 'Mihailo', 'Mihajlo', 'Mijailo', 'Mijuško', 'Miško', 'Miša', 'Mišo', 'Mišljen', 'Mladen', 'Mlađen', 'Mlađan', 'Mojsilo', 'Momir', 'Momčilo', 'Mrđan', 'Mrđen', 'Mrkša',
'Najdan', 'Naum', 'Nebojša', 'Neven', 'Nevenko', 'Negovan', 'Negomir', 'Nedeljko', 'Neđeljko', 'Nemanja', 'Nenad', 'Neško', 'Nestor', 'Nikašin', 'Nikodim', 'Nikodije', 'Nikola', 'Nikša', 'Ninko', 'Nino', 'Ninoslav', 'Nićifor', 'Novak', 'Novica', 'Noviša', 'Novko', 'Novo',
'Njegomir', 'Njegoš',
'Obrad', 'Obradin', 'Obren', 'Obrenko', 'Obreten', 'Ognjen', 'Ognjan', 'Ozren', 'Ozriša', 'Oliver', 'Ostoja',
'Pavle', 'Pavko', 'Pavlić', 'Pavić', 'Pantelija', 'Paun', 'Pejak', 'Pejo', 'Periša', 'Perun', 'Perunko', 'Petar', 'Pera', 'Pero', 'Perica', 'Petak', 'Petko', 'Petoje', 'Petoš', 'Petrašin', 'Petronije', 'Plavša', 'Poznan', 'Prvoslav', 'Predrag', 'Prerad', 'Pribić', 'Prodan', 'Prokopije', 'Puniša', 'Punan', 'Pureš', 'Purko', 'Puro',
'Radak', 'Radan', 'Radas', 'Radašin', 'Rade', 'Raden', 'Radenko', 'Radeta', 'Radivoje', 'Radivoj', 'Radin', 'Radinko', 'Radič', 'Radiša', 'Radman', 'Radoman', 'Radmilo', 'Radoba', 'Radobud', 'Radovan', 'Radovac', 'Radojica', 'Radoje', 'Radojko', 'Radojlo', 'Radoja', 'Radomir', 'Radonja', 'Radoslav', 'Radosav', 'Radisav', 'Radota', 'Radoš', 'Radukan', 'Radul', 'Radulin', 'Radun', 'Radusin', 'Rađen', 'Rain', 'Raica', 'Raič', 'Raičko', 'Rajak', 'Rajan', 'Rajko', 'Rajčeta', 'Ralen', 'Raleta', 'Ranisav', 'Ranko', 'Raosav', 'Rastislav', 'Rastko', 'Ratibor', 'Ratko', 'Ratomir', 'Rafailo', 'Racko', 'Račeta', 'Raško', 'Rekula', 'Relja', 'Resan', 'Ristan', 'Risto', 'Rista', 'Ristivoje', 'Rodoljub',
'Sava', 'Savo', 'Savko', 'Samuilo', 'Saša', 'Svetibor', 'Svetislav', 'Svetozar', 'Svetolik', 'Svetoljub', 'Svetomir', 'Svetorad', 'Sekula', 'Selak', 'Simeon', 'Simeun', 'Sima', 'Simo', 'Simon', 'Sinđel', 'Siniša', 'Skorosav', 'Slaven', 'Slavenko', 'Slavko', 'Slaviša', 'Slavo', 'Slavoljub', 'Slavomir', 'Slavuj', 'Sladoje', 'Slađan', 'Slobodan', 'Smiljan', 'Smiljko', 'Smoljan', 'Soko', 'Spasoje', 'Spasoja', 'Spiridon', 'Srbislav', 'Srboslav', 'Srboljub', 'Srdan', 'Srđan', 'Srđa', 'Sredoje', 'Sredoja', 'Sreten', 'Sretko', 'Srećko', 'Srećan', 'Stamenko', 'Stanimir', 'Stanislav', 'Stanisav', 'Staniša', 'Stanko', 'Stanoje', 'Stanojko', 'Stanojlo', 'Stanoja', 'Stefan', 'Stevan', 'Stevo', 'Stevica', 'Stepan', 'Stjepan', 'Stoin', 'Stoić', 'Stojadin', 'Stojak', 'Stojan', 'Stojko', 'Stojmen', 'Stojša', 'Strahinja', 'Strainja',
'Tadej', 'Tadija', 'Tanasije', 'Tanacko', 'Tatomir', 'Tvrtko', 'Teodor', 'Todor', 'Teodosije', 'Teofil', 'Tešan', 'Timotije', 'Tihomir', 'Toma', 'Tomo', 'Tomaš', 'Tomica', 'Tomislav', 'Toplica', 'Trajan', 'Trajko', 'Trifun', 'Trivun', 'Tripun', 'Tripko', 'Trpko',
'Ćirilo', 'Ćirko', 'Ćira', 'Ćiro', 'Ćirjak',
'Uglješa', 'Umiljen', 'Uroš', 'Utješen', 'Utešen',
'Filip',
'Hvalimir', 'Hvalislav', 'Hranimir', 'Hranislav', 'Hraniša', 'Hrastimir', 'Hristijan', 'Hristoslav',
'Cvejan', 'Cvijan', 'Cvetin', 'Cvijetin', 'Cvetko', 'Cvjetko', 'Cvetoje', 'Cvjetoje', 'Cvetoš', 'Cvjetoš', 'Cviko', 'Curko',
'Časlav', 'Čedomir', 'Čubrilo',
'Šakota', 'Šale', 'Šumenko', 'Šutan'
);
protected static $firstNameFemale = array(
'Andrea', 'Agnica', 'Adelina', 'Aleksandra', 'Aleksija', 'Ana', 'Anastasija', 'Andrijana', 'Anda', 'Anđa', 'Anđela', 'Anđelka', 'Anđelija', 'Angelina', 'Anka', 'Ankica', 'Anica', 'Antonina ',
'Blagoja', 'Biljana', 'Bisenija', 'Biserka', 'Blaginja', 'Blagica', 'Blaženka', 'Bogdana', 'Bogdanka', 'Božana', 'Božidarka', 'Božinka', 'Božica', 'Bojana', 'Borislava', 'Borislavka', 'Borjana', 'Borjanka', 'Borka', 'Bosa', 'Bosiljka', 'Branislava', 'Branka', 'Brankica', 'Bratislava', 'Budimirka', 'Budimka',
'Valerija', 'Vanja', 'Varvara', 'Vasilija', 'Vasiljka', 'Vasilka', 'Vaskrsija', 'Veliborka', 'Velinka', 'Velisava', 'Vera', 'Verka', 'Verica', 'Veronika', 'Veroslava', 'Veselinka', 'Vesela', 'Vesna', 'Vida', 'Vidojka', 'Vidosava', 'Viktorija', 'Violeta', 'Vitka', 'Vitomirka', 'Višeslava', 'Višnja', 'Vladana', 'Vladanka', 'Vladimirka', 'Vladislava', 'Vlasta', 'Vlastimirka', 'Vlatka', 'Vojislava', 'Vojka', 'Vujadinka', 'Vujka', 'Vujana', 'Vukana', 'Vukica', 'Vukosava', 'Vukmira ',
'Gavra', 'Gavrila', 'Gavrilka', 'Gvozdenija', 'Georgina', 'Gorana', 'Gorica', 'Goranka', 'Gorjana', 'Gordana', 'Gospava', 'Grozdana', 'Grozda',
'Davorka', 'Daliborka', 'Damjanka', 'Damljanka', 'Danica', 'Danka', 'Dana', 'Danojla', 'Darinka', 'Dara', 'Dafina', 'Daša', 'Deva', 'Dejana', 'Desanka', 'Desa', 'Despina', 'Despinja', 'Divna', 'Dikosava', 'Dmitra', 'Dobrila', 'Dobrinka', 'Dobrica', 'Dobrija', 'Dokna', 'Doroteja', 'Dostana', 'Dragica', 'Dragana', 'Draga', 'Draginja', 'Dragojla', 'Dragija', 'Dragomira', 'Dragoslava', 'Drenka', 'Drena', 'Drina', 'Drinka', 'Dubravka', 'Dunja', 'Dušanka', 'Dušica', 'Duška',
'Đurđa', 'Đurđica', 'Đurđija', 'Đurisava', 'Đurđevka', 'Đuka',
'Eva', 'Evica', 'Evgenija', 'Evdokija', 'Elena', 'Ekaterina', 'Emilija',
'Žaklina', 'Žanka', 'Želimirka', 'Željka', 'Željana', 'Živadinka', 'Živana', 'Živanka', 'Živka', 'Živodarka', 'Živoratka', 'Živoslava', 'Živoslavka',
'Zavida', 'Zagorka', 'Zaga', 'Zvezdana', 'Zvjezdana', 'Zvonka', 'Zdravka', 'Zlata', 'Zlatica', 'Zlatka', 'Zlatana', 'Zlatija', 'Zlatomirka', 'Zora', 'Zorica', 'Zorana', 'Zorka', 'Zorislava', 'Zrinka',
'Iva', 'Ivana', 'Ivanka', 'Ivka', 'Ivona', 'Ikonija', 'Ilinka', 'Irena', 'Irina', 'Isidora',
'Javorka', 'Jagoda', 'Jagodinka', 'Jadranka', 'Jana', 'Janja', 'Janovka', 'Jasmina', 'Jasminka', 'Jasna', 'Jevdokija', 'Jevrosima', 'Jela', 'Jelica', 'Jelka', 'Jeka', 'Jelača', 'Jelena', 'Jelenka', 'Jelisava', 'Jelisaveta', 'Jelisavka', 'Jefimija', 'Ješa', 'Jovana', 'Jovanka', 'Jovka', 'Jorgovanka', 'Jordanka', 'Julija', 'Julijana', 'Julka',
'Kadivka', 'Kazimira', 'Kasija', 'Katarina', 'Kata', 'Katica', 'Kovana', 'Koviljka', 'Kovina', 'Kojadinka', 'Komnenija', 'Kosana', 'Kosara', 'Kosovka', 'Kostadinka', 'Koštana', 'Kraisava', 'Kristina', 'Krstina', 'Krsmanija', 'Krstana', 'Krunoslava', 'Ksenija',
'Lana', 'Lara', 'Latinka', 'Lela', 'Lena', 'Lenka', 'Leonida', 'Leonora', 'Lepa', 'Leposava', 'Lidija', 'Liza', 'Lilijana', 'Lila', 'Lola', 'Luna', 'Lučija', 'Luča',
'Ljepava', 'Ljeposava', 'Ljiljana', 'Ljilja', 'Ljubica', 'Ljuba', 'Ljubinka', 'Ljubomirka', 'Ljubosava', 'Ljupka',
'Maja', 'Majda', 'Malina', 'Malinka', 'Manda', 'Manduša', 'Marija', 'Mara', 'Marica', 'Maša', 'Marina', 'Marinka', 'Marta', 'Mijana', 'Mila', 'Milana', 'Milanka', 'Miladija', 'Mileva', 'Milena', 'Milija', 'Milka', 'Milkica', 'Milijana', 'Milina', 'Milesa', 'Milisava', 'Milisavka', 'Milosava', 'Milosavka', 'Milica', 'Milojka', 'Miluka', 'Milunka', 'Miluša', 'Miljana', 'Miljka', 'Milja', 'Miomirka', 'Mira', 'Mirka', 'Mirjana', 'Miroslava', 'Mirosava', 'Mitra',
'Nada', 'Nadežda', 'Nađa', 'Nadica', 'Natalija', 'Nataša', 'Najda', 'Neda', 'Nevena', 'Nevenka', 'Nedeljka', 'Neđeljka', 'Nikolija', 'Nina', 'Nišava', 'Novka', 'Nikoleta', 'Njegomirka', 'Njegoslava',
'Obradinka', 'Obrenija', 'Ognjana', 'Olga', 'Olja', 'Olivera',
'Pava', 'Pavija', 'Pavlija', 'Pauna', 'Pelagija', 'Persa', 'Persida', 'Petra', 'Petrija', 'Poznana', 'Prodana',
'Rada', 'Radica', 'Radana', 'Radinka', 'Radmila', 'Radna', 'Radojka', 'Radoslava', 'Raduka', 'Radula', 'Radunka', 'Rajka', 'Rajna', 'Ranka', 'Roksanda', 'Rosa', 'Ruža', 'Ružica',
'Sava', 'Savka', 'Sazdana', 'Sandra', 'Sanja', 'Sara', 'Svetislava', 'Svetlana', 'Svjetlana', 'Sekana', 'Simana', 'Simeuna', 'Simka', 'Simonida', 'Sinđa', 'Skorosava', 'Slavica', 'Slavka', 'Slavna', 'Slavojka', 'Slađana', 'Slobodanka', 'Smiljana', 'Smiljka', 'Smilja', 'Smoljana', 'Smoljka', 'Snežana', 'Snježana', 'Sofija', 'Soka', 'Sonja', 'Spasenija', 'Spomenka', 'Srbijanka', 'Stajka', 'Staka', 'Stamena', 'Stamenka', 'Stana', 'Stanka', 'Stanija', 'Stanica', 'Stanava', 'Stanača', 'Stanislava', 'Stanisava', 'Stanojka', 'Stanojla', 'Staša', 'Stoisava', 'Stojana', 'Stojanka', 'Stojka', 'Stoja', 'Stojna', 'Suzana',
'Tajana', 'Tamara', 'Tankosa', 'Tankosava', 'Tara', 'Tatjana', 'Tanja', 'Teodora', 'Todora', 'Tea', 'Tijana', 'Tomanija',
'Ćerana', 'Ubavka', 'Una', 'Fema', 'Hranislava',
'Cveta', 'Cvijeta',
'Čarna',
'Šana'
);
/**
* @link http://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0%D0%BA_%D1%81%D1%80%D0%BF%D1%81%D0%BA%D0%B8%D1%85_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B0_%D0%BD%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D0%BA%D0%BE%D0%BC_-%D0%B8%D1%9B
*/
protected static $lastName = array(
'Abadžić', 'Abdulić', 'Abramić', 'Avalić', 'Avdulić', 'Avrić', 'Aguridić', 'Adamić', 'Azarić', 'Ajdačić', 'Ajdučić', 'Aksentić', 'Aksić', 'Alavantić', 'Aladić', 'Alargić', 'Albijanić', 'Aleksandrić', 'Aleksendrić', 'Aleksić', 'Alimpić', 'Aličić', 'Aljančić', 'Amidžić', 'Ananić', 'Andić', 'Andrejić', 'Andrijanić', 'Andrić', 'Androbić', 'Anđelić', 'Anđić', 'Anđušić', 'Anić', 'Aničić', 'Ankić', 'Anojčić', 'Anokić', 'Antić', 'Antonić', 'Anušić', 'Apelić', 'Apić', 'Arambašić', 'Ardalić', 'Arsenić', 'Arsić', 'Atlagić', 'Aćimić', 'Aćić', 'Acić', 'Ačić', 'Adžić', 'Aškrabić', 'Ašćerić',
'Babarogić', 'Babić', 'Bavarčić', 'Baveljić', 'Badrić', 'Bajagić', 'Bajandić', 'Bajić', 'Bajičić', 'Bajkić', 'Bajčetić', 'Bajčić', 'Bakić', 'Baletić', 'Balotić', 'Baltić', 'Balšić', 'Banzić', 'Banić', 'Bantulić', 'Banjalić', 'Baralić', 'Barić', 'Barišić', 'Baroševčić', 'Basarić', 'Bastajić', 'Bastašić', 'Bataveljić', 'Batinić', 'Batnožić', 'Baćić', 'Bacetić', 'Bačić', 'Bačkulić', 'Bašić', 'Baštić', 'Bebić', 'Begenišić', 'Bežanić', 'Bekčić', 'Belančić', 'Belić', 'Belogrlić', 'Belodedić', 'Belonić', 'Beljić', 'Bendić', 'Berilažić', 'Berić', 'Besedić', 'Besjedić', 'Biberčić', 'Biberdžić', 'Bibić', 'Bižić', 'Bizetić', 'Bizumić', 'Bijanić', 'Bijelić', 'Bijelonić', 'Bilibajkić', 'Bilić', 'Bilkić', 'Biljić', 'Biljurić', 'Binić', 'Birišić', 'Bisenić', 'Biserić', 'Biserčić', 'Bisić', 'Bjekić', 'Bjeletić', 'Bjelinić', 'Bjelić', 'Bjeličić', 'Bjelkić', 'Bjelovitić', 'Bjelogrlić', 'Bjelonić', 'Bjelotomić', 'Blagić', 'Blagotić', 'Blažarić', 'Blažetić', 'Blažić', 'Blatešić', 'Blendić', 'Blesić', 'Blečić', 'Blešić', 'Boberić', 'Bobić', 'Bobušić', 'Bogatić', 'Bogdanić', 'Bogetić', 'Bogić', 'Bogičić', 'Bodirogić', 'Bodirožić', 'Bodić', 'Bodrožić', 'Božanić', 'Božikić', 'Božić', 'Božičić', 'Bojadić', 'Bojanić', 'Bojić', 'Bojičić', 'Bojkić', 'Bojčetić', 'Bojčić', 'Bokanić', 'Bokonjić', 'Bolić', 'Boltić', 'Boljanić', 'Bontić', 'Bondžić', 'Bondžulić', 'Borikić', 'Borić', 'Boričić', 'Borišić', 'Borjanić', 'Borokić', 'Borotić', 'Borčić', 'Bosančić', 'Bosiljkić', 'Bosiljčić', 'Bosiorčić', 'Bosiočić', 'Bosić', 'Bosnić', 'Botorić', 'Bocić', 'Bocokić', 'Bošnjačić', 'Boštrunić', 'Bradarić', 'Bradić', 'Bradonjić', 'Brajić', 'Braletić', 'Bralić', 'Bralušić', 'Brančić', 'Bratić', 'Bratonožić', 'Brašić', 'Brdarić', 'Brežančić', 'Brezić', 'Brekić', 'Brzić', 'Brisić', 'Brkanlić', 'Brkić', 'Brndušić', 'Brodalić', 'Brodić', 'Broćić', 'Bruić', 'Brujić', 'Brukić', 'Bubić', 'Bubonjić', 'Bugarčić', 'Budalić', 'Budimkić', 'Budimčić', 'Budinčić', 'Budić', 'Budišić', 'Budnić', 'Budurić', 'Buzaretić', 'Bujagić', 'Bujandrić', 'Bujić', 'Bujišić', 'Bujuklić', 'Bukazić', 'Bukvić', 'Bukelić', 'Bukovčić', 'Bukonjić', 'Bukumirić', 'Bukušić', 'Bulajić', 'Bulić', 'Buljubašić', 'Buljugić', 'Bumbić', 'Bunardžić', 'Bunić', 'Bunčić', 'Burgić', 'Burić', 'Burlić', 'Busančić', 'Buckić', 'Bučić', 'Bušetić', 'Bušić',
'Vagić', 'Vagurić', 'Vajić', 'Vajkarić', 'Vakičić', 'Vanušić', 'Varagić', 'Varaklić', 'Vardalić', 'Varjačić', 'Varničić', 'Vaselić', 'Vasilić', 'Vasić', 'Vašalić', 'Vekić', 'Veletić', 'Velikić', 'Veličić', 'Velišić', 'Veljančić', 'Veljić', 'Vemić', 'Verbić', 'Verbunkić', 'Vergić', 'Verić', 'Verkić', 'Veselić', 'Veseličić', 'Vesić', 'Vesnić', 'Vidarić', 'Vidačić', 'Videkanić', 'Vidić', 'Vilendečić', 'Vilotić', 'Vinokić', 'Vinčić', 'Viorikić', 'Vitakić', 'Vitolić', 'Vićentić', 'Višić', 'Vladetić', 'Vladić', 'Vladičić', 'Vladušić', 'Vlajić', 'Vlajnić', 'Vlajčić', 'Vlaketić', 'Vlasinić', 'Vlasonjić', 'Vlastić', 'Vlačić', 'Vlaškalić', 'Vojičić', 'Vojkić', 'Vojčić', 'Vorgić', 'Vorkapić', 'Voćkić', 'Voštinić', 'Voštić', 'Vranić', 'Vrančić', 'Vratonjić', 'Vračarić', 'Vrekić', 'Vrećić', 'Vrzić', 'Vrtunić', 'Vrugić', 'Vujanić', 'Vujanušić', 'Vujačić', 'Vujetić', 'Vujinić', 'Vujisić', 'Vujić', 'Vujičić', 'Vujnić', 'Vujčetić', 'Vukanić', 'Vukelić', 'Vukić', 'Vukoičić', 'Vukojičić', 'Vukojčić', 'Vukolić', 'Vukomančić', 'Vukosavić', 'Vukotić', 'Vukšić', 'Vuletić', 'Vulešić', 'Vulikić', 'Vulić', 'Vulišić', 'Vucelić', 'Vučelić', 'Vučendić', 'Vučenić', 'Vučetić', 'Vučinić', 'Vučić',
'Gavarić', 'Gavranić', 'Gavrančić', 'Gavrić', 'Gagić', 'Gagričić', 'Gajanić', 'Gajetić', 'Gajić', 'Gajičić', 'Gajtanić', 'Galetić', 'Galić', 'Galonić', 'Galonjić', 'Gambelić', 'Garačić', 'Gardić', 'Garić', 'Garotić', 'Gatarić', 'Gačić', 'Gadžić', 'Gašić', 'Gvozdenić', 'Gvozdić', 'Gvoić', 'Gvojić', 'Genčić', 'Gerzić', 'Gizdavić', 'Gilić', 'Glavendekić', 'Glavinić', 'Glavonić', 'Glavonjić', 'Glavčić', 'Glamočić', 'Gledić', 'Gležnić', 'Glibetić', 'Gligić', 'Gligorić', 'Gligurić', 'Glintić', 'Glišić', 'Gloginjić', 'Glomazić', 'Gluvajić', 'Glumičić', 'Gmizić', 'Gnjatić', 'Gobeljić', 'Gogić', 'Gojgić', 'Goncić', 'Goranić', 'Gorančić', 'Gordanić', 'Gordić', 'Goronjić', 'Gospavić', 'Gostić', 'Gostojić', 'Gocić', 'Gošnjić', 'Grabić', 'Grabovčić', 'Gradić', 'Gramić', 'Grandić', 'Granolić', 'Granulić', 'Graonić', 'Grašić', 'Grbić', 'Grečić', 'Grkinić', 'Grozdanić', 'Grozdić', 'Grokanić', 'Gromilić', 'Grubačić', 'Grubetić', 'Grubešić', 'Grubić', 'Grubišić', 'Grubješić', 'Grublješić', 'Grubnić', 'Gružanić', 'Grujanić', 'Grujić', 'Grujičić', 'Grumić', 'Guberinić', 'Gudurić', 'Gužvić', 'Gujaničić', 'Gurešić', 'Guconić', 'Gudžulić', 'Gušić',
'Dabarčić', 'Dabetić', 'Dabić', 'Davinić', 'Dajić', 'Dajlić', 'Damjanić', 'Dangić', 'Dangubić', 'Daničić', 'Danojlić', 'Dardić', 'Dafunić', 'Dačić', 'Dvokić', 'Dvorančić', 'Dvornić', 'Debelnogić', 'Devedžić', 'Dedić', 'Dejanić', 'Delić', 'Demić', 'Demonjić', 'Denić', 'Denkić', 'Denčić', 'Derajić', 'Deretić', 'Derikonjić', 'Deronjić', 'Desančić', 'Despenić', 'Despinić', 'Despić', 'Deurić', 'Dešić', 'Divić', 'Divnić', 'Divčić', 'Dikić', 'Diklić', 'Dikosavić', 'Dimanić', 'Dimitrić', 'Dimić', 'Dimkić', 'Dimčić', 'Dinić', 'Dinkić', 'Dinčić', 'Diskić', 'Dičić', 'Dobranić', 'Dobratić', 'Dobrić', 'Dobričić', 'Dovijanić', 'Dogandžić', 'Doganjić', 'Dodić', 'Dokić', 'Doknić', 'Dolinić', 'Dončić', 'Dorontić', 'Dostanić', 'Dostić', 'Dostičić', 'Dotlić', 'Dravić', 'Draganić', 'Draginčić', 'Dragić', 'Dragišić', 'Dragoljić', 'Dragonjić', 'Dragoslavić', 'Dragotić', 'Dragušić', 'Dražić', 'Drajić', 'Drakulić', 'Dramlić', 'Drangić', 'Draškić', 'Drezgić', 'Drekić', 'Drenić', 'Drinić', 'Drinčić', 'Družetić', 'Drulić', 'Drčelić', 'Dubajić', 'Dubačkić', 'Dubonjić', 'Dugalić', 'Dugić', 'Dugonjić', 'Dudić', 'Dukić', 'Dumanjić', 'Dumeljić', 'Dumitrikić', 'Dumnić', 'Dumonić', 'Dunčić', 'Dunjić', 'Duronjić', 'Dučić', 'Dušanić',
'Đajić', 'Đakušić', 'Đapić', 'Đekić', 'Đelić', 'Đelkapić', 'Đenadić', 'Đenisić', 'Đenić', 'Đerić', 'Đikić', 'Đinđić', 'Đokić', 'Đorđić', 'Đorić', 'Đuzić', 'Đujić', 'Đukarić', 'Đukelić', 'Đuketić', 'Đukić', 'Đuknić', 'Đuragić', 'Đurakić', 'Đurđić', 'Đuretić', 'Đurić', 'Đuričić', 'Đurišić', 'Đurkić', 'Đusić',
'Evđenić', 'Egarić', 'Egerić', 'Egić', 'Ekmečić', 'Ekmedžić', 'Ergić', 'Eremić', 'Erić', 'Erletić', 'Erčić',
'Žagrić', 'Žarić', 'Žarkić', 'Žepinić', 'Žeravić', 'Žeravčić', 'Žerajić', 'Žestić', 'Živanić', 'Živankić', 'Živić', 'Životić', 'Žigić', 'Žižić', 'Žikelić', 'Žikić', 'Žiletić', 'Žilić', 'Žmirić', 'Žmukić', 'Žmurić', 'Žugić', 'Žunić', 'Žutić', 'Žutobradić', 'Zaburnić', 'Zavišić', 'Zagorčić', 'Zakić', 'Zapukić', 'Zaradić', 'Zarić', 'Zatežić', 'Zaharić', 'Zbiljić', 'Zvekić', 'Zvizdić', 'Zdravić', 'Zdujić', 'Zebić', 'Zekavičić', 'Zekić', 'Zelić', 'Zimonjić', 'Zinaić', 'Zinajić', 'Zisić', 'Zjajić', 'Zjalić', 'Zjačić', 'Zlatić', 'Zličić', 'Zlovarić', 'Zojkić', 'Zokić', 'Zolotić', 'Zorbić', 'Zorić', 'Zoričić', 'Zorkić', 'Zrakić', 'Zrilić', 'Zrnić', 'Zubić', 'Zurnić',
'Ibrić', 'Ivanić', 'Ivantić', 'Ivančić', 'Ivezić', 'Ivetić', 'Ivić', 'Ivičić', 'Ivucić', 'Igić', 'Ignjatić', 'Ignjić', 'Ijačić', 'Ikić', 'Ikonić', 'Ilibašić', 'Ilijić', 'Ilikić', 'Ilinčić', 'Ilisić', 'Ilić', 'Iličić', 'Ilkić', 'Inđić', 'Irić', 'Ičelić',
'Jablančić', 'Javorić', 'Jagličić', 'Jagodić', 'Jakić', 'Jakišić', 'Jakonić', 'Jakšić', 'Jalić', 'Jandrić', 'Janikić', 'Janić', 'Janičić', 'Jankelić', 'Jankić', 'Janojkić', 'Jančić', 'Jančurić', 'Janjić', 'Janjušić', 'Jarić', 'Jasnić', 'Jašić', 'Jevdoksić', 'Jevđenić', 'Jeveričić', 'Jević', 'Jevrić', 'Jevtić', 'Jegdić', 'Jezdić', 'Jezerkić', 'Jelačić', 'Jelašić', 'Jelenić', 'Jelesić', 'Jelikić', 'Jelisavčić', 'Jelisić', 'Jelić', 'Jeličić', 'Jelušić', 'Jenić', 'Jergić', 'Jeremić', 'Jerinić', 'Jerinkić', 'Jerosimić', 'Jerotić', 'Jerčić', 'Jesretić', 'Jestrotić', 'Jeftenić', 'Jeftić', 'Ječmenić', 'Ješić', 'Jovakarić', 'Jovandić', 'Jovanetić', 'Jovanić', 'Jovankić', 'Jovančić', 'Jovadžić', 'Jovelić', 'Joveljić', 'Jovetić', 'Jovešić', 'Jovikić', 'Jović', 'Jovičić', 'Jovišić', 'Jovkić', 'Jovonić', 'Jovčić', 'Jozić', 'Jojić', 'Jojčić', 'Jokić', 'Jokičić', 'Joksić', 'Jolić', 'Jonikić', 'Jonić', 'Joničić', 'Jonkić', 'Jontić', 'Jončić', 'Jorgić', 'Jorgonić', 'Josić', 'Jocić', 'Juzbašić', 'Jukić', 'Jungić', 'Jurišić', 'Juškić',
'Kavalić', 'Kajganić', 'Kalabić', 'Kalajić', 'Kalajdžić', 'Kalendić', 'Kalenić', 'Kalinić', 'Kamperelić', 'Kandić', 'Kanlić', 'Kanjerić', 'Karavidić', 'Karagić', 'Karajčić', 'Karaklajić', 'Karaleić', 'Karalejić', 'Karalić', 'Karapandžić', 'Karatošić', 'Karaulić', 'Karadžić', 'Karić', 'Karišić', 'Karličić', 'Katanić', 'Katić', 'Kaćurić', 'Kačaniklić', 'Kašerić', 'Kvrgić', 'Kendrišić', 'Kentrić', 'Kepić', 'Kesić', 'Kečkić', 'Kijačić', 'Kimčetić', 'Kiselčić', 'Kitanić', 'Kitić', 'Kitonjić', 'Kičić', 'Klevernić', 'Klepić', 'Klinić', 'Klipić', 'Klisarić', 'Klisurić', 'Kličarić', 'Kljajić', 'Kljakić', 'Knežić', 'Kovanušić', 'Kovandžić', 'Kovarbašić', 'Kovačić', 'Kovinić', 'Kovinčić', 'Kovjanić', 'Kovjenić', 'Kovljenić', 'Kozić', 'Kojanić', 'Kojić', 'Kojičić', 'Kojčić', 'Kojundžić', 'Kolavčić', 'Kolarić', 'Kolačarić', 'Količić', 'Kolundžić', 'Koljančić', 'Komadinić', 'Komarčić', 'Komlenić', 'Komnenić', 'Kondić', 'Kontić', 'Konculić', 'Konjikušić', 'Koraksić', 'Kordić', 'Korugić', 'Koružić', 'Kosanić', 'Kosić', 'Kosnić', 'Kosorić', 'Kostić', 'Kotarlić', 'Kotlajić', 'Kočić', 'Kodžopeljić', 'Košarić', 'Košpić', 'Košutić', 'Kravarušić', 'Kravić', 'Kragić', 'Krainčanić', 'Krantić', 'Krasavčić', 'Krasić', 'Krezić', 'Krejić', 'Kremić', 'Kremonjić', 'Krestić', 'Krivošić', 'Krkeljić', 'Krkić', 'Krkobabić', 'Krnetić', 'Krnjajić', 'Krnjeušić', 'Krompić', 'Krotić', 'Krpić', 'Krsmanić', 'Krsmić', 'Krstajić', 'Krstekanić', 'Krstinić', 'Krstić', 'Krstičić', 'Krstonić', 'Krstonošić', 'Krtinić', 'Krunić', 'Kruškonjić', 'Kršić', 'Kuveljić', 'Kudrić', 'Kuzmić', 'Kujavić', 'Kujačić', 'Kujundžić', 'Kukrić', 'Kulezić', 'Kulizić', 'Kulišić', 'Kulundžić', 'Kuljančić', 'Kuljić', 'Kumrić', 'Kureljušić', 'Kurilić', 'Kursulić', 'Kurucić', 'Kurčubić', 'Kusonić', 'Kusonjić', 'Kusturić', 'Kutlačić', 'Kutlešić', 'Kušić', 'Kušljić',
'Labotić', 'Lavrnić', 'Lažetić', 'Lazendić', 'Lazetić', 'Lazić', 'Lazičić', 'Lazukić', 'Lajšić', 'Laketić', 'Lakić', 'Lalić', 'Lambić', 'Lapčić', 'Lastić', 'Latinčić', 'Leburić', 'Ležaić', 'Ležajić', 'Lekanić', 'Lekić', 'Lemaić', 'Lemajić', 'Leposavić', 'Lesendrić', 'Lečić', 'Leštarić', 'Lijeskić', 'Likodrić', 'Likušić', 'Lilić', 'Lipovčić', 'Lisičić', 'Lišančić', 'Lovrić', 'Lozanić', 'Lojaničić', 'Lolić', 'Lomić', 'Lopandić', 'Lubardić', 'Lubinić', 'Luburić', 'Lugonjić', 'Lužaić', 'Lužajić', 'Lukajić', 'Lukačić', 'Lukendić', 'Lukić', 'Lukičić', 'Lunić', 'Lutkić', 'Lučić',
'Ljamić', 'Ljeganušić', 'Ljotić', 'Ljubanić', 'Ljubić', 'Ljubičić', 'Ljubišić', 'Ljušić', 'Ljuškić',
'Maglić', 'Majkić', 'Makarić', 'Makivić', 'Makragić', 'Maksić', 'Malavrazić', 'Malbašić', 'Malenčić', 'Maletić', 'Malešić', 'Malinić', 'Mališić', 'Malobabić', 'Malušić', 'Maljugić', 'Maljčić', 'Mandarić', 'Mandinić', 'Mandić', 'Mandušić', 'Manić', 'Mančić', 'Manjenčić', 'Maravić', 'Marinčić', 'Marić', 'Maričić', 'Markagić', 'Markelić', 'Markeljić', 'Markulić', 'Marodić', 'Martić', 'Marunić', 'Marunkić', 'Marušić', 'Marčetić', 'Marčić', 'Masalušić', 'Maslarić', 'Maslić', 'Maslovarić', 'Matarugić', 'Matejić', 'Materić', 'Matić', 'Matičić', 'Matušić', 'Maćešić', 'Maćić', 'Mačić', 'Mačkić', 'Mačužić', 'Mašić', 'Medić', 'Medurić', 'Mektić', 'Mesulić', 'Mijalčić', 'Mijanić', 'Mijačić', 'Mijić', 'Mijucić', 'Mikarić', 'Mikelić', 'Miketić', 'Mikić', 'Mikičić', 'Mikonjić', 'Mikulić', 'Miladić', 'Milakić', 'Milačić', 'Milekić', 'Milenić', 'Miletić', 'Mileusnić', 'Milešić', 'Milijić', 'Milikić', 'Milikšić', 'Milinić', 'Milinčić', 'Milisavić', 'Miličić', 'Milić', 'Milišić', 'Milkić', 'Miloičić', 'Milojić', 'Milojičić', 'Milojkić', 'Milojčić', 'Milotić', 'Milunić', 'Milušić', 'Milčić', 'Miljanić', 'Mindić', 'Minić', 'Minčić', 'Miovčić', 'Miodanić', 'Mionić', 'Miražić', 'Mirić', 'Mirjanić', 'Mirkić', 'Mirosavić', 'Mirčetić', 'Mirčić', 'Misojčić', 'Mitić', 'Mitranić', 'Mitrekanić', 'Mitrić', 'Mitrušić', 'Mićić', 'Mihaljčić', 'Miholjčić', 'Mišeljić', 'Mišić', 'Miškić', 'Mišurić', 'Mladić', 'Mladžić', 'Mojsić', 'Mokrić', 'Momić', 'Moračić', 'Moretić', 'Morokvašić', 'Motičić', 'Mrakić', 'Mračić', 'Mrdić', 'Mrkić', 'Mrkonjić', 'Mrkušić', 'Mrkšić', 'Mudrinić', 'Mudrić', 'Munišić', 'Murganić', 'Mutavdžić', 'Mutibarić', 'Mučibabić', 'Mušikić',
'Navalušić', 'Nagradić', 'Nagulić', 'Nadaškić', 'Najdić', 'Najkić', 'Nakalamić', 'Nakić', 'Narančić', 'Narandžić', 'Nastasić', 'Nastić', 'Nebrigić', 'Nevajdić', 'Nevenić', 'Negoicić', 'Nedinić', 'Nedić', 'Nekić', 'Nemanjić', 'Nenadić', 'Nenić', 'Neoričić', 'Nešić', 'Nikezić', 'Niketić', 'Nikitić', 'Nikoletić', 'Nikolešić', 'Nikolić', 'Nikolčić', 'Nikšić', 'Ninić', 'Ninčić', 'Ničić', 'Nišavić', 'Nišić', 'Novalušić', 'Novarlić', 'Novačikić', 'Nović', 'Novičić', 'Novčić', 'Nožinić', 'Nojkić', 'Njegić', 'Njegrić', 'Nježić',
'Obrenić', 'Odavić', 'Ozimić', 'Ojdanić', 'Ojkić', 'Oketić', 'Okolić', 'Okulić', 'Olarić', 'Olić', 'Olujić', 'Oljačić', 'Opalić', 'Oparušić', 'Opačić', 'Oprikić', 'Oprić', 'Opricić', 'Oraovčić', 'Orlandić', 'Orlić', 'Osmajlić', 'Ostojić', 'Ocokoljić', 'Odžić',
'Pavić', 'Pavičić', 'Pavlekić', 'Pavličić', 'Pavčić', 'Padić', 'Pajagić', 'Pajić', 'Pajičić', 'Pajkić', 'Pajtić', 'Palalić', 'Palangetić', 'Paligorić', 'Palić', 'Paninčić', 'Panić', 'Panišić', 'Pantelić', 'Pantić', 'Pančić', 'Pandžić', 'Papić', 'Paprić', 'Papulić', 'Paramentić', 'Paraušić', 'Parivodić', 'Parlić', 'Parojčić', 'Patrnogić', 'Paunić', 'Pašić', 'Pejić', 'Pejičić', 'Pejušić', 'Pejčić', 'Pelagić', 'Pendić', 'Penezić', 'Penčić', 'Pepić', 'Perenić', 'Perić', 'Peričić', 'Perišić', 'Perjaničić', 'Perkić', 'Perotić', 'Peruničić', 'Perčić', 'Petkanić', 'Petrikić', 'Petrić', 'Petričić', 'Petronić', 'Petrušić', 'Peulić', 'Pecić', 'Pečeničić', 'Pešić', 'Pikić', 'Pilindavić', 'Piljagić', 'Piperčić', 'Pirivatrić', 'Pirić', 'Pisarić', 'Pitulić', 'Pjanić', 'Pjević', 'Plavić', 'Plavkić', 'Plavljanić', 'Plavšić', 'Plazinić', 'Planinčić', 'Planić', 'Platanić', 'Plačić', 'Plemić', 'Pleskonjić', 'Plećić', 'Plintić', 'Plisnić', 'Ploskić', 'Pločić', 'Pljakić', 'Pljevaljčić', 'Pobulić', 'Podinić', 'Podraščić', 'Podrić', 'Poznanić', 'Poznić', 'Pojkić', 'Polić', 'Polomčić', 'Polugić', 'Ponjavić', 'Pop Lazić', 'Popadić', 'Poparić', 'Popčić', 'Potrebić', 'Poštić', 'Pravdić', 'Pražić', 'Predić', 'Prekić', 'Prelić', 'Prendić', 'Prešić', 'Pržić', 'Pribić', 'Pribišić', 'Prigodić', 'Prijić', 'Prikić', 'Prišić', 'Prodanić', 'Prokić', 'Prokopić', 'Prolić', 'Protić', 'Prošić', 'Pruginić', 'Prunić', 'Pršendić', 'Pualić', 'Puvalić', 'Puvačić', 'Pudarić', 'Punišić', 'Purešić', 'Purić', 'Purišić', 'Puslojić', 'Pušeljić',
'Ravilić', 'Radančić', 'Radeljić', 'Radetić', 'Radešić', 'Radivojšić', 'Radikić', 'Radisavić', 'Radić', 'Radičić', 'Radišić', 'Radnić', 'Radoičić', 'Radojičić', 'Radojkić', 'Radojčić', 'Radonić', 'Radonjić', 'Radosavkić', 'Radotić', 'Radukić', 'Radulić', 'Raduljčić', 'Raducić', 'Radušić', 'Razumenić', 'Railić', 'Raičić', 'Rajačić', 'Rajić', 'Rajičić', 'Rajlić', 'Rajčetić', 'Rajčić', 'Rajšić', 'Rakezić', 'Raketić', 'Rakinić', 'Rakitić', 'Rakić', 'Rakonić', 'Raletić', 'Ralić', 'Raljić', 'Ramić', 'Ranđić', 'Ranisavić', 'Rankić', 'Rančić', 'Raonić', 'Rapaić', 'Rapajić', 'Rasulić', 'Ratkelić', 'Raulić', 'Racić', 'Račić', 'Rašetić', 'Rašić', 'Rašljić', 'Regodić', 'Regulić', 'Rekalić', 'Reljić', 'Remetić', 'Rendulić', 'Repašić', 'Resimić', 'Redžić', 'Ribarić', 'Riboškić', 'Riđošić', 'Riznić', 'Rinčić', 'Risimić', 'Ristanić', 'Ristić', 'Rogić', 'Roglić', 'Rogonjić', 'Rogulić', 'Rodić', 'Rozgić', 'Rokvić', 'Roknić', 'Roksandić', 'Romanić', 'Romić', 'Rosić', 'Roškić', 'Ruvidić', 'Rudić', 'Rudonjić', 'Ružić', 'Rumenić', 'Rundić', 'Runjajić', 'Rusalić', 'Rutešić', 'Rutonić', 'Ruškić',
'Sabljić', 'Savandić', 'Savatić', 'Savelić', 'Saveljić', 'Savić', 'Savičić', 'Savkić', 'Savurdić', 'Savčić', 'Salatić', 'Samardžić', 'Sandić', 'Sapardić', 'Saramandić', 'Sarić', 'Satarić', 'Svetličić', 'Svilarić', 'Svojić', 'Sekanić', 'Sekulić', 'Selenić', 'Sendrić', 'Senić', 'Seničić', 'Sentić', 'Setenčić', 'Sibinkić', 'Sibinčić', 'Sikimić', 'Simanić', 'Simendić', 'Simetić', 'Simić', 'Simurdić', 'Sinđelić', 'Sinđić', 'Sinkić', 'Sitničić', 'Sjeničić', 'Skakić', 'Skelić', 'Skendžić', 'Skerlić', 'Skokić', 'Skočajić', 'Skočić', 'Skrobić', 'Skulić', 'Slavić', 'Slavnić', 'Sladić', 'Slović', 'Smilić', 'Smiljanić', 'Smiljić', 'Smiljkić', 'Smoljanić', 'Smrekić', 'Sovrlić', 'Sovtić', 'Sojkić', 'Sokić', 'Soknić', 'Soldatić', 'Sorajić', 'Soskić', 'Sofijanić', 'Sofranić', 'Sofrenić', 'Sofronić', 'Spaić', 'Spakić', 'Sparić', 'Spasenić', 'Spasić', 'Spenčić', 'Sperlić', 'Spirić', 'Spremić', 'Spužić', 'Sredić', 'Sretić', 'Stavrić', 'Stajić', 'Stajkić', 'Stajčić', 'Stajšić', 'Stakić', 'Stakušić', 'Stamatić', 'Stambolić', 'Stamenić', 'Stamenčić', 'Stanarčić', 'Stanetić', 'Stanikić', 'Stanisavić', 'Stanić', 'Staničić', 'Stanišić', 'Stankić', 'Stanovčić', 'Stanojčić', 'Stanušić', 'Stančetić', 'Stančić', 'Stašić', 'Stevandić', 'Stevanetić', 'Stevanić', 'Stevelić', 'Stević', 'Stevčić', 'Stegić', 'Stegnjaić', 'Stegnjajić', 'Stekić', 'Steljić', 'Stepandić', 'Stepanić', 'Stepić', 'Stijačić', 'Stijepić', 'Stikić', 'Stjepić', 'Stožinić', 'Stojanić', 'Stojankić', 'Stojančić', 'Stojačić', 'Stojić', 'Stojičić', 'Stojkić', 'Stojnić', 'Stojčić', 'Stojšić', 'Stokanić', 'Stokić', 'Stolić', 'Stoparić', 'Stopić', 'Stošić', 'Strajnić', 'Strahinić', 'Strahinjić', 'Strinić', 'Subotić', 'Suvajdžić', 'Sumenić', 'Sunarić', 'Surlić', 'Suručić',
'Tadić', 'Tajsić', 'Tamindžić', 'Tanasić', 'Tanić', 'Tankosić', 'Tančić', 'Tarabić', 'Tasić', 'Tatišić', 'Tvrdišić', 'Teodosić', 'Tepić', 'Tepšić', 'Terzić', 'Teslić', 'Tešanić', 'Tešankić', 'Tešendić', 'Tešinić', 'Tešić', 'Tijanić', 'Timilić', 'Timotić', 'Tirić', 'Tirnanić', 'Tmušić', 'Tovarišić', 'Todić', 'Todorić', 'Todosić', 'Tojić', 'Tokalić', 'Toljagić', 'Tomanić', 'Tomecić', 'Tominčić', 'Tomić', 'Tomičić', 'Tomonjić', 'Tomčić', 'Tontić', 'Tončić', 'Topić', 'Topličić', 'Topolić', 'Toskić', 'Tošanić', 'Tošić', 'Travorić', 'Traparić', 'Trenčić', 'Trivalić', 'Trivić', 'Trivunić', 'Trivunčić', 'Trijić', 'Trikić', 'Trindić', 'Tripić', 'Trifunjagić', 'Trišić', 'Trmčić', 'Trninić', 'Trnić', 'Trošić', 'Trubajić', 'Trudić', 'Trujić', 'Trujkić', 'Tubonjić', 'Tukelić', 'Tumarić', 'Tupajić', 'Turajlić', 'Turnić', 'Turudić', 'Turunčić', 'Tutić', 'Tutorić', 'Tutulić', 'Tufegdžić', 'Tucić',
'Ćajić', 'Ćalić', 'Ćatić', 'Ćebić', 'Ćelić', 'Ćeranić', 'Ćipranić', 'Ćirić', 'Ćirjanić', 'Ćojbašić', 'Ćopić', 'Ćorić', 'Ćosić', 'Ćuić', 'Ćujić', 'Ćupić', 'Ćurdić', 'Ćurić', 'Ćurčić', 'Ćušić',
'Ubavić', 'Ubavkić', 'Uvalić', 'Uverić', 'Uglješić', 'Ugrinić', 'Ugrinčić', 'Ugričić', 'Udovičić', 'Udovčić', 'Umeljić', 'Umetić', 'Umiljendić', 'Uršikić', 'Ustić', 'Utvić', 'Ušendić',
'Farkić', 'Fatić', 'Femić', 'Filipić', 'Fotirić', 'Fotić', 'Frtunić', 'Hadži Antić', 'Hadži Jovančić', 'Hadži Nikolić', 'Hadži Ristić', 'Hadži Tančić', 'Hadžić', 'Hinić', 'Hristić',
'Cajić', 'Cakić', 'Carić', 'Caričić', 'Cvejić', 'Cvetić', 'Cvijetić', 'Cvijić', 'Cvikić', 'Cvišić', 'Cenić', 'Cenkić', 'Civišić', 'Civrić', 'Ciglić', 'Ciklušić', 'Cicvarić', 'Cmiljanić', 'Cmolić', 'Conić', 'Crnovčić', 'Cukanić', 'Cukić', 'Cuparić',
'Čabrić', 'Čavić', 'Čajić', 'Čalenić', 'Čalić', 'Čamagić', 'Čantrić', 'Čaprnjić', 'Čarapić', 'Čarnić', 'Čvokić', 'Čvorić', 'Čeleketić', 'Čemerikić', 'Čečarić', 'Čivčić', 'Čikarić', 'Čikić', 'Čiplić', 'Čipčić', 'Čičić', 'Čkovrić', 'Čobelić', 'Čobeljić', 'Čović', 'Čojić', 'Čojčić', 'Čolanić', 'Čolić', 'Čomić', 'Čonkić', 'Čonjagić', 'Čorbić', 'Čotrić', 'Čočurić', 'Čubrić', 'Čudić', 'Čukarić', 'Čukić', 'Čumić', 'Čupeljić', 'Čuperkić', 'Čupić', 'Čuturić',
'Džavrić', 'Džajić', 'Džambić', 'Džadžić', 'Dželebdžić', 'Džikić', 'Džinić', 'Džodić', 'Džombić', 'Džomić', 'Džonić',
'Šakić', 'Šakotić', 'Šalinić', 'Šamatić', 'Šantić', 'Šapić', 'Šaponić', 'Šaponjić', 'Šapurić', 'Šarančić', 'Šarić', 'Šarkić', 'Šaronjić', 'Šašić', 'Švabić', 'Ševarlić', 'Šević', 'Ševkušić', 'Šestić', 'Šibalić', 'Šijakinjić', 'Šijačić', 'Šikanić', 'Šikanjić', 'Šimšić', 'Šipetić', 'Šišić', 'Šljivić', 'Šljukić', 'Šmigić', 'Šobajić', 'Šobačić', 'Šorgić', 'Šoškić', 'Špirić', 'Štakić', 'Štulić', 'Šubakić', 'Šubarić', 'Šubić', 'Šuleić', 'Šulejić', 'Šuletić', 'Šulkić', 'Šuluburić', 'Šuljagić', 'Šumatić', 'Šunderić', 'Šunkić', 'Šunjevarić', 'Šutuljić', 'Šušić', 'Šušulić'
);
}
Provider/me_ME/Address.php 0000644 00000027342 15152066430 0011430 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Provider\me_ME;
class Address extends \Faker\Provider\Address
{
protected static $postcode = array('#####');
protected static $streetPrefix = array(
'',
);
/**
* @link http://podgorica.mapa.in.rs/
*/
protected static $street = array(
'1. crnogorske brigade narodne odbrane', '1. maja', '1. proleterske brigade', '10. crnogorske brigade', '13. jula', '18. februara', '18. jula', '19. decembra', '2. crnogorskog bataljona', '2. proleterske dalmatinske brigade', '27. marta', '3. sandžačke proleterske brigade', '4. jula', '4. proleterske brigade', '5. proleterske brigade', '6. crnogorske udarne brigade', '7. omladinske brigade', '8. crnogorske udarne brigade', '8. jula', '8. marta', '9. crnogorske brigade',
'Admirala Zmajevića', 'Aerodromska', 'Aleksandra Ace Prijića', 'Aleksandra Lesa Ivanovića', 'Aleksandra Puškina', 'Alekse Šantića', 'Alfreda Tenisona', 'Andrije Paltašića', 'Andrijevička', 'Antona Čehova', 'Arhitekte Milana Popovića', 'Arsenija Čarnojevića', 'Atinska', 'AVNOJ-a',
'Balkanska', 'Balšića', 'Barska', 'Belvederska', 'Beogradska', 'Berska', 'Bjelasička', 'Bjelopoljska', 'Blaža Jovanovića', 'Bohinjska', 'Bokeljske mornarice', 'Bokeška', 'Bore i Ramiza', 'Borisa Kidriča', 'Boška Buhe', 'Botunska', 'Bracana Bracanovića', 'Braće Ribar', 'Branislava Lekića', 'Branka Ćopića', 'Branka Deletića', 'Branka Radičevića', 'Bratonožićka', 'Bratstva i jedinstva', 'Bregalnička', 'Buda Tomovića', 'Budvanska', 'Bulevar Džordža Vašingtona', 'Bulevar Ivana Crnojevića', 'Bulevar Mihaila Lalića', 'Bulevar revolucije', 'Bulevar Save Kovačevića',
'Cara Lazara', 'Carev laz', 'Ceklinska', 'Cetinjski put', 'Crnogorskih serdara', 'Crnojevića', 'Cvijetna',
'Dajbabska', 'Dalmatinska', 'Danilovgradska', 'Desanke Maksimović', 'Dositeja Obradovića', 'Dr Blaža Raičevića', 'Dr Filipa Šoća', 'Dr Milutina Kažića', 'Dr Nika Miljanića', 'Dr Saše Božovića', 'Drvarska', 'Dukljanska', 'Dunavska', 'Durmitorska', 'Dušana Duće Mugoše', 'Dušana Milutinovića', 'Dušana Vukotića', 'Džan', 'Đečevića', 'Đoka Miraševića', 'Đuje Jovanovića', 'Đure Daničića',
'Emila Zole', 'Franca Prešerna', 'Franca Rozmana', 'Fruškogorska', 'Fundinske bitke',
'Gavra Vukovića', 'Gavrila Principa', 'Generala Sava Orlovića', 'Georgi Dimitrova', 'Geteova', 'Goce Delčeva', 'Gojka Radonjića', 'Goranska', 'Gorička', 'Grahovačka',
'Hajduk Veljkova', 'Hercegnovska', 'Hercegovačka', 'Husinskih rudara',
'Igmanska', 'Ilije Milačića', 'Isidore Sekulić', 'Ivana Cankara', 'Ivana Gorana Kovačića', 'Ivana Milutinovića', 'Ivana Vujoševića', 'Ivangradska', 'Ive Andrića', 'Iveze Vukova',
'Jadranska', 'Janka Đanovića', 'Janka Vukotića', 'Jaroslava Čermaka', 'Jelene Balšić', 'Jerevanska', 'Jezerska', 'Josipa Broza Tita', 'Jovana Cvijića', 'Jovana Ćetkovića', 'Jovana Tomaševića',
'Kadinjača', 'Karađorđeva', 'Kninska', 'KNOJ-a', 'Kolašinska', 'Komska', 'Kosmajska', 'Kosovska', 'Kosovskih junaka', 'Koste Racina', 'Kotorska', 'Kozaračka', 'Kragujevačka', 'Kralja Nikole', 'Kraljevačka',
'Lamela', 'Lazara Sočice', 'Lička', 'Lovćenska', 'Ludviga Kube', 'Luke Boljevića', 'Lutovačkih barjaktara', 'Ljesanska', 'Ljeskopoljska', 'Ljube Čupića', 'Ljube Nenadovića', 'Ljubljanska', 'Ljubostinjskih junaka', 'Ljubovićka',
'Majevička', 'Manastirska', 'Marka Mašanovića', 'Marka Miljanova', 'Matije Gupca', 'Mediteranska', 'Medunska', 'Meše Selimovića', 'Mila Milunovića', 'Mila Peruničića', 'Mila Radunovića', 'Miladina Popovića', 'Milana Kuča', 'Milana Raičkovića', 'Miloja Pavlovića', 'Miloša Obilića', 'Miljana Vukova', 'Miodraga Bulatovića', 'Mirka Banjevića', 'Mirka Vešovića', 'Mitra Bakića', 'Mojkovačka', 'Mojsija Zečevića', 'Moračka', 'Moskovska', 'Moskovski most', 'Mosorska', 'Most Milenijum', 'Most žrtava 5. maja 1944.', 'Mušikića',
'Neznanih junaka', 'Nikca od Rovina', 'Nikole Đurkovića', 'Nikole Lopičića', 'Nikole Tesle', 'Nikšićka', 'Novaka Miloševa', 'Novaka Ramova', 'Novosadska', 'Njegoševa',
'Obala Ribnice', 'Obodska', 'Ohridska', 'Oktobarske revolucije', 'Omera Abdovića', 'Omladinskih brigada', 'Orijenska',
'Pariske komune', 'Partizanski put', 'Pera Počeka', 'Perojska', 'Petra Kočića', 'Petra Lubarde', 'Petra Prlje', 'Pilota Cvetkovića i Milojevića', 'Piperska', 'Pivska', 'Plavska', 'Plitvička', 'Plužinska', 'Pljevaljska', 'Pohorska', 'Polimska', 'Popa Boška Popovića', 'Predraga Golubovića', 'Princa Mihaila Petrovića', 'Prištinska', 'Prolaz Generala Dožića',
'Radnička', 'Radoja Jovanovića', 'Radomira Ivanovića', 'Radosava Burića', 'Radosava Popovića', 'Radovana Petrovića', 'Radovana Vukanovića', 'Radovana Zogovića', 'Radula Rusa Radulovića', 'Rista Stijovića', 'Rogamska', 'Rovačka', 'Ruža',
'Sarajevska', 'Sava Lubarde', 'Sava Nikolića', 'Savska', 'Serdara Jola Piletića', 'Sergeja Jesenjina', 'Sime Matavulja', 'Simona Ivanova', 'Sitnička', 'Skadarska', 'SKOJ-a', 'Skopska', 'Slavonska', 'Slobodana Škerovića', 'Slobode', 'Sloge', 'Spasa Nikolića', 'Spasoja Raspopovića', 'Srednjoškolska', 'Stanka Dragojevića', 'Stefana Mitrova Ljubiše', 'Steva Boljevića', 'Steva Kraljevića', 'Studentska', 'Svetog Petra Cetinjskog', 'Svetozara Markovića', 'Šarkića', 'Šavnička', 'Španskih boraca', 'Špira Mugoše',
'Tivatska', 'Trebinjska', 'Trg Božane Vučinić', 'Trg golootočkih žrtava', 'Trg Nikole Kovačevića', 'Trg republike', 'Trifuna Đukića', 'Triglavska', 'Tripa Kukolja', 'Tuška',
'Ulcinjska', 'Užička',
'Valtazara Bogišića', 'Vardarska', 'Vasa Raičkovića', 'Velimira Stojanovića', 'Velimira Terzića', 'Veljka Jankovića', 'Vezirov most', 'Vinogradska', 'Vitomira Vita Nikolića', 'Vlada Ćetkovića', 'Vlada Martinovića', 'Vladike Danila', 'Vladike Petra I', 'Vladike Vasilija Petrovića', 'Vojisavljevića', 'Vojislava Grujića', 'Vojvode Ilije Plamenca', 'Vojvode Mijajla Nišina', 'Vojvode Mirka Petrovića', 'Vojvode Raduna', 'Vojvode Vase Bracanova', 'Vojvođanska', 'Vrela 2.', 'Vrela 3.', 'Vrela 4.', 'Vrela 5.', 'Vrela 6.', 'Vučedolska', 'Vuka Đurovića', 'Vuka Karadžića', 'Vuka Mandušića', 'Vuka Mićunovića', 'Vukice Mitrović', 'Vukosava Božovića',
'Zagrebačka', 'Zetskih vladara', 'Zetskog odreda', 'Zmaj Jovina', 'Žabljačka', 'Žarka Zrenjanina', 'Žikice Jovanovića Španca', 'Žrtava fašizma',
);
protected static $streetNameFormats = array(
'{{street}}',
'{{streetPrefix}} {{street}}',
);
protected static $streetAddressFormats = array(
'{{streetName}} {{buildingNumber}}',
);
protected static $cityFormats = array(
'{{cityName}}',
);
/**
* @link http://sh.wikipedia.org/wiki/Popis_gradova_u_Crnoj_Gori
*/
protected static $cityNames = array(
'Bar', 'Budva', 'Herceg Novi',
'Kotor', 'Tivat', 'Ulcinj', 'Podgorica',
'Cetinje', 'Nikšić', 'Danilovgrad', 'Žabljak',
'Kolašin', 'Andrijevica', 'Berane', 'Bijelo Polje',
'Mojkovac', 'Plav', 'Plužine', 'Pljevlja', 'Rožaje',
'Šavnik', 'Petnjica', 'Gusinje', 'Petrovac','Sutomore',
);
/**
* @link https://github.com/umpirsky/country-list/blob/master/country/cldr/sr_Latn/country.php
*/
protected static $country = array(
'Alandska ostrva', 'Albanija', 'Alžir', 'Američka Samoa', 'Andora', 'Angola', 'Angvila', 'Antarktika', 'Antigva i Barbuda', 'Argentina', 'Armenija', 'Aruba', 'Australija', 'Austrija', 'Avganistan', 'Azerbejdžan',
'Bahami', 'Bahrein', 'Bangladeš', 'Barbados', 'Belgija', 'Belise', 'Belorusija', 'Benin', 'Bermuda', 'Bocvana', 'Bolivija', 'Bosna i Hercegovina', 'Božićna Ostrva', 'Brazil', 'Britanska Devičanska Ostrva', 'Britansko Indijska Okeanska Teritorija', 'Brunej', 'Bugarska', 'Burkina Faso', 'Burundi', 'Butan', 'Buve Ostrva',
'Čad', 'Centralno Afrička Republika', 'Češka', 'Čile',
'Crna Gora',
'Danska', 'Demokratska Republika Kongo', 'Dijego Garsija', 'Dominika', 'Dominikanska Republika',
'Džersi', 'Džibuti',
'Egipat', 'Ekvador', 'Ekvatorijalna Gvineja', 'Eritreja', 'Estonija', 'Etiopija', 'Evropska unija',
'Farska Ostrva', 'Fidži', 'Filipini', 'Finska', 'Folklandska Ostrva', 'Francuska', 'Francuska Gvajana', 'Francuska Polinezija', 'Francuske Južne Teritorije',
'Gabon', 'Gambija', 'Gana', 'Gibraltar', 'Grčka', 'Grenada', 'Grenland', 'Gruzija', 'Guam', 'Gurnsi', 'Gvadelupe', 'Gvajana', 'Gvatemala', 'Gvineja', 'Gvineja-Bisao',
'Haiti', 'Herd i Mekdonald Ostrva', 'Holandija', 'Holandski Antili', 'Honduras', 'Hong Kong (S. A. R. Kina)', 'Hrvatska',
'Indija', 'Indonezija', 'Irak', 'Iran', 'Irska', 'Island', 'Istočni Timor', 'Italija', 'Izrael',
'Jamajka', 'Japan', 'Jemen', 'Jordan', 'Južna Džordžija i Južna Sendvič Ostrva', 'Južna Koreja', 'Južnoafrička Republika',
'Kajmanska Ostrva', 'Kambodža', 'Kamerun', 'Kanada', 'Kanarska ostrva', 'Kape Verde', 'Katar', 'Kazahstan', 'Kenija', 'Kina', 'Kipar', 'Kirgizstan', 'Kiribati', 'Kokos (Keling) Ostrva', 'Kolumbija', 'Komorska Ostrva', 'Kongo', 'Kostarika', 'Kuba', 'Kukova Ostrva', 'Kuvajt',
'Laos', 'Lesoto', 'Letonija', 'Liban', 'Liberija', 'Libija', 'Lihtenštajn', 'Litvanija', 'Luksemburg',
'Madagaskar', 'Mađarska', 'Majote', 'Makao (S. A. R. Kina)', 'Makedonija', 'Malavi', 'Maldivi', 'Malezija', 'Mali', 'Malta', 'Manja Udaljena Ostrva SAD', 'Maroko', 'Maršalska Ostrva', 'Martinik', 'Mauricius', 'Mauritanija', 'Meksiko', 'Mijanmar', 'Mikronezija', 'Moldavija', 'Monako', 'Mongolija', 'Monserat', 'Mozambik',
'Namibija', 'Nauru', 'Nemačka', 'Nepal', 'Niger', 'Nigerija', 'Nikaragva', 'Niue', 'Norfolk Ostrvo', 'Norveška', 'Nova Kaledonija', 'Novi Zeland',
'Obala Slonovače', 'Oman', 'Ostala okeanija', 'Ostrvo Asension', 'Ostrvo Kliperton', 'Ostrvo Man',
'Pakistan', 'Palau', 'Palestinska Teritorija', 'Panama', 'Papua Nova Gvineja', 'Paragvaj', 'Peru', 'Pitcairn', 'Poljska', 'Porto Riko', 'Portugal',
'Rejunion', 'Ruanda', 'Rumunija', 'Rusija',
'S.A.D. Devičanska Ostrva', 'Salvador', 'Samoa', 'San Marino', 'Sao Tome i Principe', 'Saudijska Arabija', 'Sejšeli', 'Sen Pjer i Mikelon', 'Senegal', 'Sent Kits i Nevis', 'Sent Lucija', 'Sent Vinsent i Grenadini', 'Seuta i Melilja', 'Severna Koreja', 'Severna Marijanska Ostrva', 'Sijera Leone', 'Singapur', 'Sirija', 'Sjedinjene Američke Države', 'Slovačka', 'Slovenija', 'Solomonska Ostrva', 'Somalija',
'Španija', 'Srbija', 'Šri Lanka', 'Sudan', 'Surinam', 'Sv. Bartolomej', 'Sv. Martin', 'Švajcarska', 'Svalbard i Janmajen Ostrva', 'Svazilend', 'Švedska', 'Sveta Jelena',
'Tadžikistan', 'Tajland', 'Tajvan', 'Tanzanija', 'Togo', 'Tokelau', 'Tonga', 'Trinidad i Tobago', 'Tristan da Kunja', 'Tunis', 'Turkmenistan', 'Turks i Kajkos Ostrva', 'Turska', 'Tuvalu',
'Uganda', 'Ujedinjeni Arapski Emirati', 'Ukrajina', 'Urugvaj', 'Uzbekistan',
'Valis i Futuna Ostrva', 'Vanuatu', 'Vatikan', 'Velika Britanija', 'Venecuela', 'Vijetnam',
'Zambija', 'Zapadna Sahara', 'Zimbabve',
);
public static function streetPrefix()
{
return static::randomElement(static::$streetPrefix);
}
public static function street()
{
return static::randomElement(static::$street);
}
public function cityName()
{
return static::randomElement(static::$cityNames);
}
/**
* @example '77.147489'
*/
public static function latitude()
{
return number_format(mt_rand(42430000, 42450000)/1000000, 6);
}
/**
* @example '86.211205'
*/
public static function longitude()
{
return number_format(mt_rand(19260000, 19270000)/1000000, 6);
}
}
Generator.php 0000644 00000016735 15152066430 0007221 0 ustar 00 <?php
namespace Faker;
/**
* @property string $name
* @property string $firstName
* @property string $firstNameMale
* @property string $firstNameFemale
* @property string $lastName
* @property string $title
* @property string $titleMale
* @property string $titleFemale
*
* @property string $citySuffix
* @property string $streetSuffix
* @property string $buildingNumber
* @property string $city
* @property string $streetName
* @property string $streetAddress
* @property string $postcode
* @property string $address
* @property string $country
* @property float $latitude
* @property float $longitude
*
* @property string $ean13
* @property string $ean8
* @property string $isbn13
* @property string $isbn10
*
* @property string $phoneNumber
*
* @property string $company
* @property string $companySuffix
*
* @property string $creditCardType
* @property string $creditCardNumber
* @method string creditCardNumber($type = null, $formatted = false, $separator = '-')
* @property \DateTime $creditCardExpirationDate
* @property string $creditCardExpirationDateString
* @property string $creditCardDetails
* @property string $bankAccountNumber
* @property string $swiftBicNumber
* @property string $vat
*
* @property string $word
* @property string|array $words
* @method string|array words($nb = 3, $asText = false)
* @property string $sentence
* @method string sentence($nbWords = 6, $variableNbWords = true)
* @property string|array $sentences
* @method string|array sentences($nb = 3, $asText = false)
* @property string $paragraph
* @method string paragraph($nbSentences = 3, $variableNbSentences = true)
* @property string|array $paragraphs
* @method string|array paragraphs($nb = 3, $asText = false)
* @property string $text
* @method string text($maxNbChars = 200)
*
* @method string realText($maxNbChars = 200, $indexSize = 2)
*
* @property string $email
* @property string $safeEmail
* @property string $freeEmail
* @property string $companyEmail
* @property string $freeEmailDomain
* @property string $safeEmailDomain
* @property string $userName
* @property string $password
* @method string password($minLength = 6, $maxLength = 20)
* @property string $domainName
* @property string $domainWord
* @property string $tld
* @property string $url
* @property string $slug
* @method string slug($nbWords = 6, $variableNbWords = true)
* @property string $ipv4
* @property string $ipv6
* @property string $localIpv4
* @property string $macAddress
*
* @property int $unixTime
* @property \DateTime $dateTime
* @property \DateTime $dateTimeAD
* @property string $iso8601
* @property \DateTime $dateTimeThisCentury
* @property \DateTime $dateTimeThisDecade
* @property \DateTime $dateTimeThisYear
* @property \DateTime $dateTimeThisMonth
* @property string $amPm
* @property int $dayOfMonth
* @property int $dayOfWeek
* @property int $month
* @property string $monthName
* @property int $year
* @property int $century
* @property string $timezone
* @method string date($format = 'Y-m-d', $max = 'now')
* @method string time($format = 'H:i:s', $max = 'now')
* @method \DateTime dateTimeBetween($startDate = '-30 years', $endDate = 'now')
*
* @property string $md5
* @property string $sha1
* @property string $sha256
* @property string $locale
* @property string $countryCode
* @property string $countryISOAlpha3
* @property string $languageCode
* @property string $currencyCode
* @method boolean boolean($chanceOfGettingTrue = 50)
*
* @property int $randomDigit
* @property int $randomDigitNotNull
* @property string $randomLetter
* @property string $randomAscii
* @method int randomNumber($nbDigits = null, $strict = false)
* @method int|string|null randomKey(array $array = array())
* @method int numberBetween($min = 0, $max = 2147483647)
* @method float randomFloat($nbMaxDecimals = null, $min = 0, $max = null)
* @method mixed randomElement(array $array = array('a', 'b', 'c'))
* @method array randomElements(array $array = array('a', 'b', 'c'), $count = 1)
* @method array|string shuffle($arg = '')
* @method array shuffleArray(array $array = array())
* @method string shuffleString($string = '', $encoding = 'UTF-8')
* @method string numerify($string = '###')
* @method string lexify($string = '????')
* @method string bothify($string = '## ??')
* @method string asciify($string = '****')
* @method string regexify($regex = '')
* @method string toLower($string = '')
* @method string toUpper($string = '')
* @method Generator optional($weight = 0.5, $default = null)
* @method Generator unique($reset = false, $maxRetries = 10000)
*
* @method integer biasedNumberBetween($min = 0, $max = 100, $function = 'sqrt')
*
* @property string $macProcessor
* @property string $linuxProcessor
* @property string $userAgent
* @property string $chrome
* @property string $firefox
* @property string $safari
* @property string $opera
* @property string $internetExplorer
* @property string $windowsPlatformToken
* @property string $macPlatformToken
* @property string $linuxPlatformToken
*
* @property string $uuid
*
* @property string $mimeType
* @property string $fileExtension
* @method string file($sourceDirectory = '/tmp', $targetDirectory = '/tmp', $fullPath = true)
*
* @method string imageUrl($width = 640, $height = 480, $category = null, $randomize = true)
* @method string image($dir = null, $width = 640, $height = 480, $category = null, $fullPath = true)
*
* @property string $hexColor
* @property string $safeHexColor
* @property string $rgbColor
* @property array $rgbColorAsArray
* @property string $rgbCssColor
* @property string $safeColorName
* @property string $colorName
*/
class Generator
{
protected $providers = array();
protected $formatters = array();
public function addProvider($provider)
{
array_unshift($this->providers, $provider);
}
public function getProviders()
{
return $this->providers;
}
public function seed($seed = null)
{
if ($seed === null) {
mt_srand();
} else {
mt_srand($seed);
}
}
public function format($formatter, $arguments = array())
{
return call_user_func_array($this->getFormatter($formatter), $arguments);
}
/**
* @return Callable
*/
public function getFormatter($formatter)
{
if (isset($this->formatters[$formatter])) {
return $this->formatters[$formatter];
}
foreach ($this->providers as $provider) {
if (method_exists($provider, $formatter)) {
$this->formatters[$formatter] = array($provider, $formatter);
return $this->formatters[$formatter];
}
}
throw new \InvalidArgumentException(sprintf('Unknown formatter "%s"', $formatter));
}
/**
* Replaces tokens ('{{ tokenName }}') with the result from the token method call
*
* @param string $string String that needs to bet parsed
* @return string
*/
public function parse($string)
{
return preg_replace_callback('/\{\{\s?(\w+)\s?\}\}/u', array($this, 'callFormatWithMatches'), $string);
}
protected function callFormatWithMatches($matches)
{
return $this->format($matches[1]);
}
public function __get($attribute)
{
return $this->format($attribute);
}
public function __call($method, $attributes)
{
return $this->format($method, $attributes);
}
}
Calculator/Luhn.php 0000644 00000002327 15152066430 0010262 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Calculator;
/**
* Utility class for generating Luhn checksum and validating a number
*
* Luhn algorithm is used to validate credit card numbers, IMEI numbers, and
* National Provider Identifier numbers.
*
* @see http://en.wikipedia.org/wiki/Luhn_algorithm
*/
class Luhn
{
/**
* @return int
*/
private static function checksum($number)
{
$number = (string) $number;
$length = strlen($number);
$sum = 0;
for ($i = $length - 1; $i >= 0; $i -= 2) {
$sum += $number{$i};
}
for ($i = $length - 2; $i >= 0; $i -= 2) {
$sum += array_sum(str_split($number{$i} * 2));
}
return $sum % 10;
}
/**
* @return string
*/
public static function computeCheckDigit($partialNumber)
{
$checkDigit = self::checksum($partialNumber . '0');
if ($checkDigit === 0) {
return 0;
}
return (string) (10 - $checkDigit);
}
/**
* Checks whether a number (partial number + check digit) is Luhn compliant
*
* @return boolean
*/
public static function isValid($number)
{
return self::checksum($number) === 0;
}
}
Guesser/Name.php 0000644 00000005454 15152066430 0007564 0 ustar 00 <?php
namespace Faker\Guesser;
use \Faker\Provider\Base;
class Name
{
protected $generator;
public function __construct(\Faker\Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function guessFormat($name)
{
$name = Base::toLower($name);
$generator = $this->generator;
if (preg_match('/^is[_A-Z]/', $name)) {
return function () use ($generator) {
return $generator->boolean;
};
}
if (preg_match('/(_a|A)t$/', $name)) {
return function () use ($generator) {
return $generator->dateTime;
};
}
switch ($name) {
case 'first_name':
case 'firstname':
return function () use ($generator) {
return $generator->firstName;
};
case 'last_name':
case 'lastname':
return function () use ($generator) {
return $generator->lastName;
};
case 'username':
case 'login':
return function () use ($generator) {
return $generator->userName;
};
case 'email':
return function () use ($generator) {
return $generator->email;
};
case 'phone_number':
case 'phonenumber':
case 'phone':
return function () use ($generator) {
return $generator->phoneNumber;
};
case 'address':
return function () use ($generator) {
return $generator->address;
};
case 'city':
return function () use ($generator) {
return $generator->city;
};
case 'streetaddress':
return function () use ($generator) {
return $generator->streetAddress;
};
case 'postcode':
case 'zipcode':
return function () use ($generator) {
return $generator->postcode;
};
case 'state':
return function () use ($generator) {
return $generator->state;
};
case 'country':
return function () use ($generator) {
return $generator->country;
};
case 'title':
return function () use ($generator) {
return $generator->sentence;
};
case 'body':
case 'summary':
return function () use ($generator) {
return $generator->text;
};
}
}
}
Documentor.php 0000644 00000004512 15152066430 0007400 0 ustar 00 <?php
namespace Faker;
class Documentor
{
protected $generator;
public function __construct(Generator $generator)
{
$this->generator = $generator;
}
public function getFormatters()
{
$formatters = array();
$providers = array_reverse($this->generator->getProviders());
$providers[]= new \Faker\Provider\Base($this->generator);
foreach ($providers as $provider) {
$providerClass = get_class($provider);
$formatters[$providerClass] = array();
$refl = new \ReflectionObject($provider);
foreach ($refl->getMethods(\ReflectionMethod::IS_PUBLIC) as $reflmethod) {
if ($reflmethod->getDeclaringClass()->getName() == 'Faker\Provider\Base' && $providerClass != 'Faker\Provider\Base') {
continue;
}
$methodName = $reflmethod->name;
if ($reflmethod->isConstructor()) {
continue;
}
$parameters = array();
foreach ($reflmethod->getParameters() as $reflparameter) {
$parameter = '$'. $reflparameter->getName();
if ($reflparameter->isDefaultValueAvailable()) {
$parameter .= ' = ' . var_export($reflparameter->getDefaultValue(), true);
}
$parameters []= $parameter;
}
$parameters = $parameters ? '('. join(', ', $parameters) . ')' : '';
try {
$example = $this->generator->format($methodName);
} catch (\InvalidArgumentException $e) {
$example = '';
}
if (is_array($example)) {
$example = "array('". join("', '", $example) . "')";
} elseif ($example instanceof \DateTime) {
$example = "DateTime('" . $example->format('Y-m-d H:i:s') . "')";
} elseif ($example instanceof Generator || $example instanceof UniqueGenerator) { // modifier
$example = '';
} else {
$example = var_export($example, true);
}
$formatters[$providerClass][$methodName . $parameters] = $example;
}
}
return $formatters;
}
}
DefaultGenerator.php 0000644 00000000757 15152066430 0010523 0 ustar 00 <?php
namespace Faker;
/**
* This generator returns a default value for all called properties
* and methods. It works with Faker\Generator\Base->optional().
*/
class DefaultGenerator
{
protected $default = null;
public function __construct($default = null)
{
$this->default = $default;
}
public function __get($attribute)
{
return $this->default;
}
public function __call($method, $attributes)
{
return $this->default;
}
}
